logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (15359 Items)

Paradise City 2026 vervolledigt line-up voor 2026 met Conducta, SHERELLE, LTJ Bukem, Stavroz en meer

Geschreven door

Paradise City 2026 vervolledigt line-up voor 2026 met Conducta, SHERELLE, LTJ Bukem, Stavroz en meer

Na een uitzonderlijk jaar zet Paradise City Festival zijn koers voort richting de elfde editie, die plaatsvindt op 26, 27 en 28 juni 2026 in de tuinen van Kasteel Ribaucourt in Steenokkerzeel, België. Vandaag maakt het duurzame festival zijn volledige line-up voor 2026 bekend en voegt het de laatste namen toe aan een programma dat opnieuw bruggen slaat tussen generaties, genres en scenes binnen de hedendaagse elektronische muziek.

De aankondiging volgt op een zomer waarin Paradise City zijn jubileumeditie volledig uitverkocht zag, wat de positie van het festival als vaste waarde binnen het Europese elektronische muzieklandschap verder bevestigt. Met zorgvuldig gecureerde line-ups, immersieve scenografie en een sterke community blijft Paradise City zich onderscheiden door artistieke diepgang en een langdurige inzet voor duurzaamheid. Na twee eerdere line-upaankondigingen in de voorbije weken is het nu eindelijk tijd om de volledige lijst artiesten te delen die deze zomer de soundtrack van het festival zullen verzorgen.

De laatste toevoegingen brengen nieuwe energie en verruimen het muzikale spectrum van het weekend. Onder de opvallende namen bevinden zich Conducta, een sleutelfiguur in de nieuwe wave van UK garage; het energieke duo DART & Kyle Starkey; DATAPUNK, de show van Anthony Rother waarin electro-erfgoed samensmelt met futuristische live-elementen; junglepionier LTJ Bukem; footwork- en bassvernieuwer SHERELLE; Belgische livefavorieten Stavroz; en de Franse eclectische smaakmaker Teki Latex. Samen onderstrepen ze het vermogen van Paradise City om invloedrijke pioniers te verbinden met vooruitstrevende artiesten die de toekomst van de clubcultuur vormgeven.

Naast deze internationale namen blijft het festival sterk inzetten op lokaal talent. Paradise City biedt opnieuw een belangrijk platform aan artiesten uit de bloeiende Belgische undergroundscene en benadrukt zo zijn engagement om lokaal muzikaal talent te ondersteunen en te laten groeien.

Met campingtickets, weekendpassen en zaterdagtickets die al uitverkocht zijn, raken ook de allerlaatste vrijdagtickets snel uitverkocht. Enkel zondagtickets zijn nog ruimer beschikbaar. Bezoekers worden aangeraden niet te lang te wachten, want het festival nadert snel zijn maximale capaciteit.

www.paradisecity.com

Live Nation concert – Mogwai - Mogwai 30

Geschreven door

Live Nation concert – Mogwai - Mogwai 30

Op vrijdag 13 november 2026 in Bozar, Brussel

Na twee uitverkochte concerten in Ancienne Belgique en De Roma in 2025, trekken de Schotten van Mogwai in 2026 alle registers open voor een heel bijzonder jubileum. De band viert zijn 30-jarig bestaan en is van plan om dat groots aan te pakken. De post-rockers trekken opnieuw de baan op met hun 'Mogwai 30'-tour en nodigen hun Belgische fans uit op vrijdag 13 november 2026 in de prestigieuze Henry Le Bœuf-zaal van Bozar in Brussel.

Mogwai werd in 1995 opgericht in Glasgow en bestaat uit Stuart Braithwaite (gitaar en zang), Barry Burns (gitaar, piano, synthesizer en zang), Dominic Aitchison (bas) en Martin Bulloch (drums). Sinds de release van hun allereerste single "Tuner" in 1996 op hun eigen label 'Rock Action Records', en van hun eerste album 'Young Team' in 1997, bouwde de band een ijzersterke internationale reputatie op. Vandaag worden ze wereldwijd beschouwd als een van de steunpilaren van de Britse undergroundscene. Hun indrukwekkende discografie dwingt niet alleen respect af bij collega-muzikanten, maar leverde hen ook een enorm trouw publiek op. Mogwai blijft even gepassioneerd en innovatief als op de eerste dag. Dit bewezen ze onlangs nog met 'As The Love Continues' (2021). Dat album schoot naar de eerste plaats in de Britse hitlijsten, werd genomineerd voor de Mercury Prize en won de Scottish Album of the Year Award. Inmiddels hebben de Schotten talloze tournees en elf studioalbums op hun teller staan. Ook hun meest recente plaat 'The Bad Fire', die vorig jaar verscheen, is een schot in de roos bij zowel critici als het grote publiek. Die populariteit is ook in België voelbaar, waar de groep de ene na de andere zaal moeiteloos uitverkocht.

In de prachtige Henry Le Bœuf-zaal van Bozar zal de intense klankwereld van Mogwai volledig tot zijn recht komen. Het is een zeldzame kans om je te laten meeslepen door zowel hun nieuwste composities als hun tijdloze klassiekers. Een majestueuze en inspirerende setting om drie decennia aan muzikale grensverlegging te vieren.

TICKETPRIJZEN: €58,36 - €53,36 - €50,36 - €46,36 & €42,36 - Genummerde zitplaatsen (incl. servicekosten en charity fee)

Mogwai has partnered with PLUS1 to support War Child. £1/€1 from every ticket sold will help War Child to protect, educate, and stand up for the rights of children affected by war: https://www.warchild.org.uk/

www.livenation.be

Even voorstellen – Miki - Nieuwe single, nieuwe clip, "Ça pik un peu quand même"

Geschreven door

Even voorstellen – Miki - Nieuwe single, nieuwe clip, "Ça pik un peu quand même"

Heb je Miki al ontdekt?  Met haar Franco-Koreaanse roots, een electro- en hyperpop-geïnspireerd geluid en een sterk visueel universum flirtend met animatie, is Miki een van de opvallendste nieuwe stemmen van de Franse pop. De artieste van de internetgeneratie brak door met haar album Industry Plant en het virale nummer "pikpik", goed voor sterke airplay en uitverkochte shows in Frankrijk.

Voor de videoclip van Ça pik un peu quand même werkt Miki samen met Émilie Tronche, de maker van de animatieserie Samuel. De clip speelt zich af op een basketbalveld en zit vol subtiele knipogen naar de wereld van de serie.
miki - ça pik un peu quand même

⭐️ MIKI LIVE ⭐️
5 JULI @ Les Ardentes Festival, Luik
5 SEPTEMBER @ Les Solidarités Festival, Namen
22 OKTOBER @ Ancienne Belgique - AB, Brussel

Pias news – 30 Years of Mogwai, Rock Action

Geschreven door

Pias news – 30 Years of Mogwai, Rock Action
30 YEARS OF MOGWAI & ROCK ACTION
BAND ANNOUNCE AUSTRALIA, EUROPE & SCOTLAND TOUR FOR NOVEMBER 2026
TWO DATES IN BELGIUM!
RELEASE NEW VIDEO FOR DEBUT SINGLE - AND FIRST ROCK ACTION RELEASE -  'TUNER'

30 years on from the first release by Mogwai and their self-owned and run label Rock Action Records, the band today announce a run of European and Scottish dates for November 2026, and release a new video for that debut single 'Tuner,' featuring previously unseen footage dating back three decades.

MOGWAI - TUNER
The Bad Fire | Mogwai
ROCKACT01, Mogwai's 'Tuner/Lower' 7", was released in March 1996 by Rock Action Records. To mark the anniversary, Mogwai today release a new video for 'Tuner,' featuring rare and unseen footage dating back from the time of its release up to the present day, produced and edited by longtime collaborator and director of Mogwai: If The Stars Had A Sound, Antony Crook.

While it may have originally started as a way for the band to release their own music, Rock Action, like the band that birthed it, has continued to grow and thrive, and has since become a successful home for a diverse range of artists, whilst remaining fiercely independent.

From the very beginning the label has operated with an ethos that not only reflects the independent spirit of its owners but chimes with the DIY scene that has defined Glasgow through the eras, and made it one of the most celebrated musical cities in the world.

Rock Action has gone on to release more than 150 records from local and international artists, and supported notable Scottish independent acts including Arab Strap, The Twilight Sad, Kathryn Joseph, Cloth, Sacred Paws, Errors and Remember Remember.

Over 30 years and 11 studio albums - using brute sonic force mixed with subtlety and grace - Mogwai have defined their own musical genre and built a loyal following by staying true to their sound and true to their roots. Their tenth studio album As The Love Continues was their first to reach number 1 on the UK Official Albums Chart, whilst also garnering a Mercury Prize nomination and winning the Scottish Album of the Year award.

The band today announce a run of shows in Europe this November, culminating in two special hometown shows at Glasgow's Royal Concert Hall. The tour follows a summer of festival dates and one-off shows across the world, including a just announced special performance at the Sydney Opera House for Vivid Festival on 23 May with Melbourne and Brisbane shows to be announced soon. Before then, the band play the Royal Albert Hall this month for the Teenage Cancer Trust, curated by The Cure's Robert Smith. Fans can sign up for pre-sale access for the new shows, ahead of tickets going on general sale at 10am local time on Wednesday 18 March.

see www.mogwai.scot

Mogwai - 2026 live dates (
5 July - Rock Werchter, Werchter, Belgium
5 November - Le Forum, Liege, Belgium
13 November - Bozar, Brussels, Belgium

A Scottish colloquialism for Hell, The Bad Fire draws inspiration from a series of tough personal moments that the band found themselves in following on from their chart-topping tenth album, 2021's As The Love Continues. The band continued to work through this, leading to the creation of The Bad Fire: a collection of songs that forgo nostalgia and easy victories, once again finding Mogwai pushing forward with some of the most beautiful and explosive songs of their career. It is a record that retains Mogwai's power whilst delving into fresh new territory for the band.

Live Nation concert - The Pussycat Dolls

Geschreven door

Live Nation concert - The Pussycat Dolls
PCD FOREVER TOUR
Op vrijdag 18 september 2026 in AFAS Dome, Antwerpen

Loosen up your buttons, want The Pussycat Dolls zijn helemaal terug! De iconische meidengroep staat op vrijdag 18 september op het podium van de AFAS Dome in Antwerpen met hun 'PCD FOREVER TOUR' voor een show vol hits, dancemoves en pure nostalgie. Bovendien brengen ze Lil' Kim mee als special guest voor een stevige trip down memory lane. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.

De groep ontstond begin jaren 2000 in Los Angeles als een burlesque-danscollectief, opgericht door choreografe Robin Antin. Wat begon als een glamoureuze show met dans en muziek groeide al snel uit tot een internationale popsensatie. Met frontvrouw Nicole Scherzinger aan het roer veroverden The Pussycat Dolls de hitlijsten wereldwijd.

Hun debuutalbum 'PCD' (2005) bracht een reeks hits voort die nog steeds gegarandeerd de dansvloer vullen, zoals "Don't Cha", "Buttons" en "I Don't Need A Man". Met hun mix van pop, R&B en strakke choreografie groeiden ze uit tot een van de meest herkenbare girl groups van de jaren 2000. Naast de aankondiging van hun langverwachte terugkeer naar het podium, droppen The Pussycat Dolls vandaag ook "Club Song". De single markeert een veelbelovend nieuw hoofdstuk voor The Dolls.

Of je nu fan van het eerste uur bent of gewoon zin hebt in een avond vol guilty pleasures: The Pussycat Dolls met Nicole Scherzinger, Ashley Roberts en Kimberly Wyatt beloven in de AFAS Dome een concert waarbij stilzitten geen optie is! Don't cha wish you got those tickets?

Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €107,10 - €90,30 - €84,70 - €73,50 - €62,30 - €51,10 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage). Voor de grootste fans zijn er ook VIP packages beschikbaar.

www.livenation.be

Crammerock 2026, 4 en 5 september 2026 – LIJSTJESTIJD

Geschreven door

Crammerock 2026, 4 en 5 september 2026 – LIJSTJESTIJD

De weide in Stekene ligt er rustig bij. Geen podiumgeluid, geen festivalgangers, geen vrijwilliger te bespeuren. Maar wij zitten niet stil.

Vrijdag 4 en zaterdag 5 september 2026 staan al in de agenda. De eerste namen volgen binnenkort. Maar voor het zover is, hebben wij een vraag: welke drie acts wil jij zien staan in Stekene?

Wij lezen ALLE lijstjes, want al meer dan eentje eindigde de voorbije edities op onze affiche. Jouw stem telt!

Bezorg ons jouw drie namen. En ja, ook de namen waarvan je zelf niet gelooft dat het ooit gaat lukken. Je weet maar nooit.

BEZORG ONS JOUW LIJSTJE

Volg de beat (en Crammerock)
Volg ons op Instagram. Zo ben je als eerste op de hoogte van onze line-up, en nooit meer te laat voor onze ticketverkoop!

www.crammerock.be

Even voorstellen – Neroli – new single & video ‘dance’, album, ‘twenty something’

Geschreven door

Even voorstellen – Neroli – new single & video ‘dance’, album, ‘twenty something’

Neroli bestaat uit Assia en Lyna, twee Belgisch-Marokkaanse zussen uit Brussel die  met folk en pop flirten. Hun luchtige stijl zit vol vocale harmonieën. Dit is hun derde single, Dance, een energiek en swingend nummer (let op die conga's!) dat een voorproefje geeft van hun eerste album 'Twenty Something', dat op 3 april uitkomt. De release party vindt plaats op 11 april in de Botanique in Brussel.
Neroli - Dance
Dance is een ode aan de lichtheid en de drang om het eenvoudige plezier van het leven terug te vinden wanneer niets meer zin heeft, wanneer alles lijkt te wankelen.
Dance nodigt uit om opnieuw verbinding te maken met een dieper, vrijer, levendiger en levendiger deel van jezelf. Er is ook een vleugje nostalgie voelbaar – naar de energie van de jeugd, naar dat instinctieve vermogen om onbeperkt lief te hebben. Een vraag loopt dan door de muziek heen: hoe kunnen we die energie terugvinden, en vooral hoe kunnen we die behouden terwijl we volwassen worden?
Dance is leren dansen met het leven zelf, doorheen de chaos en de uitbarstingen, je evenwicht vinden en die magie intact houden, wat er ook gebeurt.

Neroli heeft zowel moderne als retro-invloeden, waaronder Suzanne Vega, beabadoobee, This Is The Kit, Gabrielle Aplin, The Lumineers, Faye Webster, the Bangles, Feist, Haim...

'Twenty Something' release party, Botanique Brussel op 11 april
Zeer toegankelijk, zelfs ontzettend poppy, toch enorm mooi. Nu nog hopen dat het ook de wonden heelt.
Als alle songs van Neroli zoveel indruk maken als Carousel, gaan we nog veel van deze zussen horen.
Healing Words - Een klein moment van zachtheid in deze gewelddadige wereld...
Dat is wat het duo Neroli ons biedt in hun liedjes en beelden... 
Hopelijk kunnen deze 'helende woorden' degenen raken die ze nodig hebben. Peace.
Net als Girls In Hawaii zul je ook weg zijn van Neroli, een popfolk project uit Brussel.

Live Nation concert - Jacob Collier

Geschreven door

Live Nation concert - Jacob Collier
The Light For Days Tour - A Series of Solo Performances in Intimate Spaces
Op zondag 13 september 2026 in het Koninklijk Circus, Brussel
In 2024 verkocht hij Ancienne Belgique nog twee keer uit, nu keert Jacob Collier terug met een gloednieuwe show. De veelzijdige Britse artiest brengt zijn nieuwste album 'The Light For Days' zoals hij het bedacht heeft: alleen hij met zijn instrumenten. Een intieme avond voor zijn Belgische fans op zondag 13 september 2026 in het Koninklijk Circus in Brussel.

Met zijn artistieke diepgang en grenzeloze verbeeldingskracht heeft Jacob Collier de wereld veroverd sinds zijn grote doorbraak tien jaar geleden. Zijn vrolijke en genreoverschrijdende discografie leverde hem zeven Grammy Awards en zestien nominaties op. Daarmee is hij de eerste Britse artiest die voor elk van zijn eerste vijf studioalbums minstens één Grammy won. Zijn gedurfde aanpak leidde tot prestigieuze samenwerkingen met onder meer Coldplay, SZA, Stormzy, Shawn Mendes, Hans Zimmer, Anoushka Shankar en Quincy Jones. Zijn laatste album 'The Light For Days' (2025) toont hem van zijn meest kwetsbare kant: als een artiest die zich focust op één enkel instrument, de gitaar. Tijdens een kort verblijf in Londen, in de muziekkamer waar zijn carrière ooit begon, besloot hij te experimenteren met zijn akoestische gitaren. Dankzij alternatieve stemmingen en technieken ruilt hij grootsheid in voor een levendige intimiteit. 'The Light For Days', opgenomen en geproduceerd in slechts vier dagen, weerspiegelt de kern van Colliers artistieke visie. Het doet denken aan de momenten tijdens zijn concerten waarop alles naar de achtergrond verdwijnt en alleen hij en zijn muziek overblijven. Nadat hij in 2025 rondtoerde langs grote arena's, kiest Jacob Collier nu voor een resoluut intieme ervaring. Niet te missen op 13 september in het Koninklijk Circus!
TICKETPRIJZEN: €76,30 - €67,58 - €62,13 (beneden)
€56,68 - €52,32 (boven)
Inclusief servicekosten
Het nieuwe album van Jacob Collier 'The Light For Days' is uit via Universal Music.

www.livenation.be

Sigrid, Ancienne Belgique, Brussel op 9 maart 2026 – Pics

Geschreven door

Sigrid, Ancienne Belgique, Brussel op 9 maart 2026 – Pics
Sigrid, Norwegian pop powerhouse

Voorbije zomer blies ze het publiek op Rock Werchter omver met een energieke show. De Noorse popsensatie Sigrid keerde nu terug naar België! om haar gloednieuwe album ‘There’s Always More That I Could Say’, dat in oktober 2025 verscheen, live voor te stellen.

De rijke discografie van Sigrid bewijst haar talent om popsongs te creëren die blijven hangen. Sinds haar debuut in 2013 bracht ze hit na hit uit, die emoties zoals vreugde, kwetsbaarheid en kracht met elkaar verbinden. Haar eerste single “Don’t Kill My Vibe” groeide meteen uit tot een klassieker en werd een onvergetelijk feministisch anthem. Met “Mirror” vertaalt ze haar persoonlijke zoektocht naar zelfvertrouwen in een gedeeld moment van vreugde op festivals en in “Strangers” zingt ze in alle eerlijkheid over verdriet.
Na twee uitverkochte wereldtournees en meer dan 2,2 miljard streams wereldwijd, besloot de Noorse zangeres zich in 2024 even terug te trekken om zich artistiek opnieuw uit te vinden.
Haar recentste nummers zijn daar het resultaat van. “Two Years”, “Fort Knox” en “Jellyfish” tonen een artiest die teruggrijpt naar haar instinct en authenticiteit.
Sigrid haalt inspiratie uit de uitdagingen van het leven, en haar nieuwe album belooft opnieuw eerlijk, krachtig en menselijk te klinken.

(bron: Live Nation)

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9061-sigrid-9-3-2026?temid=0
Org: Live Nation

Metal Blade releases

Geschreven door

Metal Blade releases
2025
12-09-25 Behemoth – Pandemonic incantations (reissue)
15-09-25 Cognitive – People = shit (cover of Sliphnot)
19-09-25 Igorrr – Amen (single ‘adhd’) (single ‘blastbeat falalel’ ft Trey Spruance and Timba Harris) (single: ‘infestis’) (single ‘headbutt’)( single ‘daemoni’)
19-09-25 Dead heat – Process of elimination (single ‘by my will’) (single ‘the order’) 
27-09-25 Vulture – single ‘Power trash’
27-09-25 Revocation – single  ‘Dystopian vermin’
17-10-25 Wretched  – Decay (single “Radiance”)
24-10-25 Nine Treasures – Seeking the absolute (single ‘Until now’)
24-10-25 Wolfbrigade – 30Y anniversary – Hostile wasteland EP, Kil lto live
24-10-25 Tuesday the sky – Indoor enthusiast (project Helmed by Fates Warning guitarist)
24-10-25 Ingested – Nefarious tongues (single)
30-10-25 Entheos – single ‘empty on the inside’
09-11-25 Primordial – Live in NYC – single ‘victory has 1000 fathers, defeat is an orphan
09-11-25 Whitechapel - single 'prisoner 666'
05-12-25 The Zenith Passage – Fleshbound reliquary
11-12-25 LIK – Necro (single ‘they’)
2026
09-01-26 Iotunn – Waves over Copenhell
09-02-26 Dvne - Live at Hellfest (incl songs of Etemen Aenka) 
20-02-26 W.E.B. – Darkness alive (live album), single ‘into hell fire we burn’ (live), single ‘morphine for saints’
27-02-26 Necrofier – Transcend into oblivion (single ‘fires of the apocalyps’)
27-02-26 Cryptic shift – single ‘cryogenically frozen’
end March 26 Monstrosity – Screams from beneath the usrface (single ‘the atrophied’)
10-04-26 Vomitory – In death throes (single ‘for gore and country’)
17-04-26 The last ten seconds of life – The dead ones (single ‘make it to heaven’)
24-04-26 Six feet under – Next to die (single ‘unmistakable smell of death’)
08-05-26 Ingested - Denigration
08-05-26 Yoth Iria – Gone with the devil (single ‘the blind eye of Antichrist’)
15-05-26 Slayer, 40th anniversary reissue of ‘hell awaits’

Pukkelpop 2026 – 20 augustus t-m 23 augustus 2026 – Nieuwe namen

Geschreven door

Pukkelpop 2026 – 20 augustus t-m 23 augustus 2026 – Nieuwe namen
35 NIEUWE NAMEN VOOR PUKKELPOP!
Er zijn 35 nieuwe namen voor Pukkelpop dat al records brak nog voor de eerste noot op de wei klonk! Inclusief Violet Grohl, Jalen Ngonda, MEROL, Basement, Ravyn Lenae, The Subs, Audrey Nuna, NU GENEA Live Band, Earl Sweatshirt + MIKE.

VRIJDAG 21 AUGUSTUS
Mocht er een kliklijn bestaan voor ‘schandalig veel talent op één line-up’, dan vroegen we meteen de klokkenluidersregeling aan. Euh ja, hallo? Op vrijdag, helaas volledig uitverkocht dus sorry voor de fans van, de confessional pop van Alessi Rose en die andere popster in wording Chloe Qisha. BLOND:ISH is veel meer dan een DJ. Ze verbindt muziek, welzijn, technologie en eco-activisme via Sustainable Raving. Basement’s back (alright!) en de Engelse bro’s brengen hun vijfde album Wired mee. Earl Sweatshirt, ooit ontdekt door onze zondagse headliner Tyler, The Creator, komt samen met MIKE, zijn maat van jaren en een main character binnen de lo-fi rap. Ja hoor, we blijven nog even aan de lijn met hype Hudson Freeman, de indie rockfilosoof die toevallig viraal ging, al klinkt dat tegenwoordig bijna als een cliché. Nieuwe soul, oude ziel Jalen Ngonda komt zijn net gereleasete tweede plaat Doctrine of Love voorstellen. Mala, de Britse dubstep pionier, bevestigde eveneens. Net als de Rode Seks Feeks MEROL, provoceren is topsport. We sluiten af met een hekje en de sound van Australische producer Ninajirachi, underground en mainstream tegelijk, Nxdia met persoonlijke altpop voor de internetgeneratie, dansen + huilen is Sef, de ene helft van IJSLAND en Surusinghe is DJ, producer en genrekameleon.

ZATERDAG 22 AUGUSTUS
Ook teruggevonden in de geheime contactenlijst en oh ja sorry, zaterdag is ook uitverkocht: DJ, producer en bekendste buff in wording bullet tooth, de intense blackgaze van Deafheaven en Elmer scalpeert het man zijn met rauwe hiphopelectronica en een plaksnor. Voor zomerse soulvolle vibes pakken we door met Leisure. Eerder last van liefdesverdriet, dan is Love Spells de aanbevolen soundtrack. Of Maruja, dat kan ook. Nog onder de M vinden we Maan, een van de populairste exportzangeressen van Nederland. De pizza Napoletana is UNESCO erfgoed en Nu Genea Live Band lijkt met hun vette mediterrane vibes de volgende Napolitaanse klassieker. Kiewit’s Next Top Party komt van het Amerikaanse hiphop duo PARTYOF2. Show Me The Body doet een oproep aan hun CORPUS fam in de Limburg area. Skye Newman is een jonge Britse singer songwriter en een van de opvallendste nieuwe namen uit de UK scene en The Subs zijn terug met Substance, hun eerste album in tien jaar, rave recht van de dansvloer naar het binnenste van je ziel.

ZONDAG 23 AUGUSTUS
Conform de meldprocedure moeten we officieel meegeven dat ook zondag helaas helemaal uitverkocht is. De 19-jarige Amerikaanse zangeres Violet Grohl groeide op tussen de platen. Van meezingen met Beatles-vinyl in haar slaapkamer tot haar eerste eigen song op haar twaalfde. Van kleine clubs naar grote podia: Violet is er klaar voor. Audrey Nuna is momenteel twee van de meest gestreamde artiesten ter wereld. Huh?  Ja, enerzijds als zichzelf en  anderzijds als Mira, lid van de fictieve groep Huntr/x uit K-Pop Demon Hunters. Daar valt serieus wat voor te zeggen, inderdaad! Om over de droge spoken word van Baxter Dury nog maar te zwijgen. BLUAI brengt songs van hun nieuwe album Sober mee, niet te verwarren met SOMBR die later op de avond speelt. Ravyn Lenae is er voor de liefhebbers van dromerige R&B en alt soul. Breekbaar mooi heeft een nieuwe golden boy en hij heet Iskander Moon. Shaking Hand gaat voor traag gelaagde post rock. ‘Let’s give them something fun to talk about,’ zei frontvrouw Karla Chubb van de Ierse garagepunkband SPRINTS en van daar is het nog maar een klein opstapje naar de Amerikaanse hardcore punkband Trash Talk.

Meer namen volgen binnenkort! Alle info: www.pukkelpop.be

Even voorstellen – West Coast Caravan – I’m good

Geschreven door

Even voorstellen – West Coast Caravan – I’m good

WEST COAST CARAVAN – ‘I’M GOOD’
Nieuwe single uit aankomende EP With Love, Yours Truly

‘’Met I’m Good bevestigt West Coast Caravan dat ze tot de meest overtuigende nieuwe rockbands van eigen bodem behoren: ongepolijst, intens en gebouwd om luid te spelen.’’

De Belgische rockband West Coast Caravan brengt met I’m Good een nieuwe single uit die fuzz, groove en emotionele eerlijkheid samenbrengt. Het nummer is de opvolger van Heavy Hearts die alvast werd gedraaid door Willy, een eerste voorproefje van hun nieuwe en tweede EP With Love, Yours Truly, die later verschijnt.

West Coast Caravan: Arthur De Bie (drums), Kobe Walleghem (bas), Flor Breugelmans (keys) en Stijn Hofman (gitaar/zang), ontstond in 2018 als een fuzzgedreven pact tussen vier muzikanten uit Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Vlaams-Brabant. Wat begon als een gedeelde liefde voor garage, bluesrock en psychedelica groeide uit tot een energieke band die even hard stuwt als schuurt.

Geïnspireerd door groepen als The Black Keys, Black Box Revelation, Queens of the Stone Age en Deep Purple bouwde het viertal een eigen, stampend geluid uit. Dat bracht hen de voorbije jaren op verschillende Belgische podia, waaronder Dranouter, De Casino Sint-Niklaas, VIERNULVIER Gent en Campo Solar.

oor hun nieuwe EP With Love, Yours Truly werkte de band samen met producer Mattias Stynen (ILA) en mixing engineer Hannes Cuyvers (Ramkot, Rhea). Het resultaat is een rauwe en eerlijke plaat, opgebouwd uit ongepolijste riffs.

De nieuwe single I’m Good ontstond in een periode waarin verschillende mensen rond de band het moeilijk hadden. “Wanneer mensen die je graag ziet worstelen, wil je er voor hen zijn, maar dat lukt niet altijd. Dat gevoel van machteloosheid en frustratie zit in dit nummer,” vertelt zanger en gitarist Stijn Hofman.

Met I’m Good bevestigt West Coast Caravan dat ze tot de meest overtuigende nieuwe rockbands van eigen bodem behoren: intens en gebouwd om luid te spelen.

Met zijn fuzzy gitaren, pompende ritmesectie en een refrein dat tegelijk donker en opbeurend klinkt, vat I’m Good perfect samen waar West Coast Caravan voor staat: rauwe rock die niet bang is om ook emotioneel te zijn.

De band blijft ondertussen vooral doen waar ze het sterkst in zijn: live spelen. Want vergis je niet: deze ‘caravan’ kom je niet tegen op een camping. De fragiele constructie is amper bestand tegen het rauwe, hoekige geluid dat de vier muzikanten produceren. Dat bewezen ze onlangs nog in een uitverkocht Wintercircus in Gent. Let op, caravanspotters: het grommend geluid is niet afkomstig van een V12-motor die het ding moet trekken, het is de band die opwarmt.

https://open.spotify.com/track/1haHDRmesOD9zWM3RQQkf5?si=c5132167cac4441c

Even voorstellen – The Boxer Rebellion - The Second I'm Asleep

Geschreven door

Even voorstellen – The Boxer Rebellion - The Second I'm Asleep

Het aankomende album van The Boxer Rebellion komt uit ... Al meer dan twintig jaar combineert The Boxer Rebellion indierock met dromerige melancholie en een scherpe live-energie. Met albums als Ocean by Ocean en Promises, waarop ook de hitsingle Diamonds staat, wordt de band internationaal geliefd. Hun kenmerkende sound, melodieus, meeslepend en gelaagd, wordt gedragen door de indringende stem van frontman Nathan Nicholson.

 

Op 27 maart brengen ze een nieuwe plaat uit The Second I'm Asleep. Met deze tien nummers verkennen de emotionele landschappen van het leven, momenten van helderheid te midden van chaos, het loslaten van oude spoken, en de kunst om onszelf te begrijpen in een snel veranderende wereld. Opgenomen tijdens een intense creatieve uitbarsting, waren de sessies gebaseerd op een duidelijke uitdaging: instinct boven analyse te stellen en muziek te maken vol energie, spontaniteit en echtheid. 

(bron: Mattan records)

Even voorstellen - GISÈLE viert Internationale Vrouwendag met nieuwe single ‘Salvador’

Geschreven door

Even voorstellen - GISÈLE viert Internationale Vrouwendag met nieuwe single ‘Salvador’

Met Salvador weigert Gisèle mee te lopen in het tempo van de tijd. Waar relaties vandaag swipebaar zijn en afscheid vaak sneller moet dan verwerking toelaat kiest zij voor het tegenovergestelde: vertraging. No more rushing into love. Gisèle vertelt geen verhaal over een gebroken hart maar over wat er daarna gebeurt. Over hoe je je wereld opnieuw binnenroeit.

De videoclip opent in een ogenschijnlijk witte ruimte. Tot Gisèle zelf verschijnt, roeiend. Alsof ze na een storm opnieuw vaste grond zoekt. Vanaf het moment dat de dansers binnentreden begint de ruimte te veranderen. Wat eerst onbepaald was vult zich langzaam met kleur. Hun bewegingen activeren het decor. Ze dansen niet zomaar rond haar ze dansen rond de wereld die zichtbaar wordt. Je ziet het volledig zelfgebouwde decor waarin Gisèle zich bevindt: geen digitale illusie maar een tastbare constructie die scène na scène meer betekenis krijgt.

Het is geen toevallige esthetiek. Waar veel videoclips tegenwoordig fastfood zijn kiest Gisèle als cinefiel voor slow cinema. Een wereld waarin alles tijd krijgt om te ademen. Het decor werd volledig in eigen handen opgebouwd net als de maquette op het einde van de clip en de achterkant van de EP. Alles vertrekt vanuit hetzelfde universum. Een wereld die eerst overweldigend groot en leeg aanvoelt maar stilaan weer proportie krijgt.

Centraal staat de vuurtoren. Een vuurtoren schijnt ook wanneer schepen haar dagen of maanden niet zien. Ze blijft branden in afwezigheid. En precies dat is de kern van ‘Salvador’. Liefde kan verdwijnen maar wat ze in jou heeft aangestoken, blijft. Zoals een licht dat niet dooft omdat er even niemand kijkt.

Voor schippers die na lange tijd op zee plots opnieuw een baken zien betekent een vuurtoren hoop. De zekerheid dat er land bestaat ook wanneer je het niet ziet. In de clip wordt dat beeld persoonlijk: Gisèle leert opnieuw plaatsnemen in haar eigen wereld. Ze kijkt haar emoties aan. Ze ontdekt opnieuw het mooie in wat geweest is.

De titel Salvador draagt die gelaagdheid in zich. Letterlijk betekent het “redder”. Maar in dit verhaal is er geen externe held. Geen prins. Geen dramatische reddingsactie. De redding zit in het besef dat je jezelf kan dragen. Dat je wereld niet instort na verlies, ze herstructureert zich. Die gedachte wordt op het einde tastbaar in de maquette die artistiek directeur Eva Vanassche ontwierp. Het volledige decor dat eerst overweldigend groot en abstract aanvoelt wordt herleid tot een schaalbaar model. Alsof de emoties die eerder alle ruimte innamen nu hun juiste plaats hebben gekregen. Een klein plekje in haar hart.

De samenwerking tussen Gisèle en Eva is daarbij essentieel. Al jaren beste vriendinnen en al vier videoclips lang bouwen ze samen aan één coherent universum. Ditmaal onder de regie van Charlotte Decort in samenwerking met LesMecs kreeg ook ‘Salvador’ vorm.

Dat in deze clip bewust vrouwen centraal staan, voor en achter de camera, is geen detail. Gisèle gelooft fundamenteel in vrouwenrechten en in de kracht van vrouwelijke creatie. De release rond 8 maart (Internationale dag van de vrouwen) is een bewuste keuze.
Gisèle laat zien dat rouw geen eindpunt is. Dat dankbaarheid naast verdriet kan bestaan en dat liefde die voorbij is een plek krijgt als je er de tijd voor neemt. Een hart dat liefheeft blijft branden net als een vuurtoren die haar licht bewaart.
Gisèle - Salvador (Official Video)

MayWay records news - Isolde Lasoen - ‘Egoland’

Geschreven door

MayWay records news - Isolde Lasoen - ‘Egoland’

Nieuw album ‘My Kind of Drama’ verschijnt op 28 augustus
Releaseshow op 15 oktober in De Roma, Antwerpen

Op haar nieuwe single toont Isolde Lasoen zich van haar meest dansvloervriendelijke kant. Met 80’s Hi-NRG live drums en een ABBA-esque discodrive is ‘Egoland’ – een licht ironische reflectie over ons ego, en hoe we het soms beter even loslaten – een sprankelende en onweerstaanbare Europopparel. De song werd geproduceerd door Fransman Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky en Gaspard Augé (Justice), waardoor de song een onmiskenbare French Touch krijgt.

‘Egoland’ staat op Isoldes nieuwe album ‘My Kind of Drama’, dat op 28 augustus verschijnt en op 15 oktober wordt voorgesteld in De Roma in Antwerpen.
Isolde Lasoen - Egoland
www.maywayrecords.com

Even voorstellen – Limite - ‘Great Streets Of Silence Led Away’, single

Geschreven door

Even voorstellen – Limite - ‘Great Streets Of Silence Led Away’, single
W.E.R.F. Records / N.E.W.S. Distribution
Release: 11th March 2026
Great Streets Of Silence Led Away - Single by Limite | Spotify
'Great Streets Of Silence Led Away' is the second single from Limite's upcoming debut album 'A Thought Went Up My Mind Today', out April 3th on W.E.R.F. Records.

“Great Streets of silence led away / To Neighborhoods of Pause." Once again Emily Dickinson’s words lie at the core of the musical impulse. The band grips the counterpoint and pulls it decisively toward noise rather than silence. Sound and silence feel more tightly bound than ever, as the noisy guitar solo seems to reveal. As the piece comes to a close, the text reads: “But Epoch had no basis here / For Period exhaled.” Brussels based Limite embodies a unique blend of contemporay jazz roots with indie alternative rock, no wave, and avant-folk, drawing influences from Blonde Redhead, Big Thief, Daniel Rossen, Joanna Newsom, Leonard Cohen, David Bowie, Deerhoof, Sonic Youth, Jim O' Rourke. Limite’s debut album is a surreal serpentine detour from the real world, winding and curving through the strange and secrete realms of unlikely characters. It carries you into abysses of chimera seas, cruising along like a road movie of the mind. Steered by the gripping words of Emily Dickinson, it is a solitary walk along the side of a road to parts unknown.

First single, 'Under The Light, Yet Under', is a musical love letter to Emily Dickinson. The song unfolds like a riddle, revealing its meaning only at the end and reflecting on the fragile line between the living and the dead.

Credits - recordings 'Great Streets Of Silence Led Away’:

Kobe Dupont: vocals, guitar

Benjamin Sauzereau: guitar, vocals

Camille-Alban Spreng: keyboards

Jordi Cassagne: bass

Théo Lanau: drums


Live line-up:
Alice George Perez: vocals, guitar

Benjamin Sauzereau: guitar, vocals

Camille-Alban Spreng: keyboards

Jordi Cassagne: bass

Théo Lanau: drums

Live:
10th April, Botanique, Brussels
11th April, La Faune, Mouscron

Les Ardentes 2026 – van 2 juillet – 5 juillet 2026 – Noms

Geschreven door

Les Ardentes 2026 – van 2 juillet – 5 juillet 2026 – Noms

New: Bigflo & Oli, Kalash criminel (10 ans), Rilès, Fianso, Kerchak, ZKR, Creeds, I hate models, Novah, Menace santana,
Future, Aya Nakamura, Black eyed peas, PLK
Booba, Theodora, Josman, Vlad x Vladimir Cauchemar x Todiefor
Playboi carti, Esdeekid, Lost Frequencies, Holy Priest, La Mano 1.9
closing act: Charlotte De Witte 

Résumé des noms annoncés.

2 juillet 2026 : Playboi Carti, Theodora, Vald x Vladimir Cauchemar x Todiefor, Destroy Lonely, Rilès, Fianso, Homixide Gang, Kerchak, So La Lune, 63OG

3 juillet 2026 : Black Eyed Peas, Aya Nakamura, Lost Frequencies, I Hate Models, Leto, Naza, Rohff, Sniper, Sinik

4 juillet 2026 : Future, Booba, Djadja & Dinaz, Holy Priest, La Mano 1.9, La Rvfleuze, Genezio, Kalash Criminel, ZKR, Creeds, Menace Santana, XVBARBAR, Sherifflazone

5 juillet 2026 : Charlotte de Witte, EsDeeKid, Bigflo & Oli, Josman, PLK, Nico Moreno, Nono la Grinta, Novah, Miki

www.lesardentes.be

Turpentine Valley

Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten

Geschreven door

Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust

Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.

Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.

Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.

De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken. 
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.

Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List

Organisatie: Dunk!records

Johnny Dowd

Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent

Geschreven door

Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent

De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match. 

Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.

De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Prong

Prong - Nineties Metal is very much alive

Geschreven door

Prong - Nineties Metal is very much alive

U heeft nog nooit van Harmful gehoord? Troost u, wij ook niet. Beetje jammer misschien, want deze Duitsers hebben in 1995 al hun eerste van 9 albums uitgebracht, en dit blijkt toch stevige kost te zijn die om welke redenen dan ook nooit buiten de Duitse grenzen is geraakt. Feit is dat de heren een stel bronstige noise-metal songs uit hun rugzak toverden waarmee ze geleidelijk aan het publiek beetje bij beetje konden inpakken.
Harmful bleek hiermee een perfecte opwarmer te zijn voor de stormram die hierna het boeltje zou komen platwalsen.

Prong grossiert al vanaf de prille nineties in een soort metal die zich niet inlaat met poses of bombast, maar wel met een potige sound en gortdroge riffs die er keihard inhakken.
Denk aan zielsverwanten als Helmet, Unsane of Corrosion Of Confirmity, allemaal bands die in de prille jaren 90 hun hoogdagen vierden met retestrakke metal die niet vies was van een vette streep hardcore. Bands die net als Prong geen reet gaven om hun imago of opgeblazen stage-acts, maar die op een podium steevast ramden en raasden als een stel losgeslagen bizons.
Prong was in die tijd sowieso één van de vaandeldragers van die straight-in-your-face metal. Met de albums ‘Beg To Differ’ (1990) en ‘Cleansing’ (1994) heeft de band 2 absolute klassiekers op de metalen aardkloot neergepoot, 2 mijlpalen die waren opgetrokken uit een hardvochtig mengsel van trash-metal, noise en hardcore punk. In de set van vanavond greep het trio daarbij vooral terug naar ‘Cleansing’, met maar liefst 9 tracks daaruit.
Na een studieronde van een viertal tracks stelde Prong een gloednieuwe song “Uprising” voor, “Give us some feedback on this one” , opperde frontman Tommy Victor, het bleek een beuker van een song te zijn en meteen de aanleiding voor de crowd om de vlam in de pan te steken en die er voor de rest van de set niet meer uit te halen.
Daarna volgden de hoogtepunten elkaar in ijltempo op met verschroeiende tracks als “Rude Awakening”, “Broken Peace” en “Test”. En natuurlijk ging het dak er volledig af toen Prong uitpakte met de primaire moordlustige monsterriff van “Beg To Differ”, één van hun allereerste visitekaartjes, een klassieker die het label ‘onsterfelijk’ heeft meegekregen. Maar hiermee was Prong hoegenaamd nog niet uitgezongen, de band raasde zonder weerga doorheen kopstoten als onder meer “Unconditional”, “Another Wordly Device”, “Who’s Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” en “Prove You Wrong” om dan uiteindelijk pas na 2 uur (!) en zo een slordige 25 tracks af te klokken.
Gedurende de ganse avond had de ketel onder niet aflatende stoom gestaan, de fans én de band smulden ervan. Samen hadden ze hier voor een onvergetelijke, roerige en uiterst energieke concertbeleving gezorgd.
Nineties metal was very much alive.

Neem gerust een kijjkje naar de pics @Wim Heirbaut
Prong
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9053-prong-07-03-2026?Itemid=0
Harmful
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9054-harmful-07-03-2026?Itemid=0

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas

The Kids

The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant

Geschreven door

The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant

Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen  en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.

Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.

Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van  (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang

Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen.  Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje  experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!

The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”,  die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.

In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.

Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!

The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Pagina 17 van 496