Luc Van De Poel (The Kids) - Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, de energie die er nog steeds is, en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft, wat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt.
The Kids

Na 50 jaar zijn de Antwerpse band The Kids nog steeds heel relevant, getuige hun optreden in Roma eerder deze maand. En in een uitverkochte AB de week daarna. Samen met enkele jonge wolven in het vak, werd het genre ‘punk’ nog meer in de verf gezet.
LIVE
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102079-punk-50-y-2026-the-kids-50-years-the-kids-mini-fest-punk-is-in-2026-nog-steeds-springlevend-zeg-maar-dat-the-kids-het-hebben-gezegd

50 jaar The Kids, 50 jaar Punk … Dat smeekt alleen maar om een interview. We contacteerden gitarist Luc Van De Poel om daarover een uitgebreid te babbelen, met een tas koffie en binnen een gezellige sfeer, hadden we het niet alleen over 50 jaar punk en The Kids, ook over de concerten, de toekomst van Punk en over na al die jaren wat nog doelen en ambities zijn, of misschien nieuw platenwerk…

50 jaar The Kids, 50 jaar punk. Dat vraagt om ‘een overzicht’, wat zijn in grote lijnen de grote verschillen?
Waarom zijn mensen 50 jaar getrouwd? Als de klik er nog steeds is… en de energie is er nog, je krijgt nog steeds respons? Waarom zou je dan stoppen. En het is nog steeds leuk. We zijn wel tien jaar gestopt tussen 1986 en 1996. En dan kregen we veel aanvragen, ook vanuit het buitenland. Zoals Frankrijk en Italië en toen dachten we ‘goh, waarom niet’.

Is het net dat succes in het buitenland … Jullie hebben ook in Amerika gestaan, dat er heeft voor gezorgd dat jullie zijn doorgegaan ermee na tien jaar? Want in de beginjaren lukte dat niet?
Nee, in de beginjaren lukte dat gewoonweg niet, zelfs om in Nederland op te treden moesten we hemel en aarde verzetten. Vanaf 1996 waren er heel veel optredens in het buitenland, maar voordien nee.. dat was ook Duitsland, Amerika, Mexico, Japan noem maar op.. en dan hebben we nog niet alle zalen gedaan die we aangeboden kregen, we speelden onze eerste keer in Rome en die schreeuwen gewoon onze teksten , terwijl dat puur op basis van die platenverkoop was.. toen was er geen spotify. 

Die pauze na ‘Gothcha! ‘ Stoppen, heeft jullie eigenlijk deugd gedaan?
Er stonden best wel mooie songs op, soms denken we wel om sommige terug te spelen, maar toen was het vet wat van de soep. De meeste mensen komen ook voor die eerste twee platen, daar focussen wij ons ook het meest op. Of die pauze deugd heeft gedaan? Dat laat ik in het midden een beetje..

Toen ik in 1979/1980 fan werd, was ik ook al vele jaren fan van de fanclub; bestaat die fanclub nog ergens? Rechtsreeks meende ik dat ik automatisch ook lid was van ‘punks against fascisme’, als ik het niet mis heb… Bestaat die strekking nog?
Dat is maar heel kort geweest, we hadden een paar honderd leden, en er was een hele organisatie en ook fanclubdagen en zo. wat dat tweede betreft, we zijn nooit teveel daarin mee gestapt. Dat ‘punks tegen skinheads’ en zo? dat was in België minder, wij hebben daar ook niet echt aan meegedaan en trokken (en trekken nog steeds) een breed punk publiek.

“Punk” is trouwens een term die wel degelijk veranderd is, net als jazz geen jazz meer is. Wat betekent het woord punk voor jou nu nog?
Voor mij persoonlijk, en in de lijn met wat we met The Kids doen is punk anno 2026 gewoonweg.. “Rock-’n-roll’’ en dat hetgeen errond hangt interesseert me minder. Gewoon, korte nummers zonder teveel tralala rond, scherp , goede gitaren dat is voor mij punk…

Men zegt al 50 jaar dat punk dood is, maar als ik zie in de Roma en ook die speciale dag/avond in de AB op 14 maart, dan lijkt Punk nog springlevend, toch?
Er is nog steeds een doorstroom van punk bands, gelukkig. Was dat niet zo geweest waren we al lang gestopt. Het bleef werken, het bleef jonge bands aantrekken die vaak in ons voorprogramma speelden. De machine is nooit gestopt, dat was ook voor ons een drijfveer om door te gaan.

Het publiek is mee wat ouder geworden, maar ik zag – vooral in de AB – een opvallend jeugdig publiek, waarom trekt punk de jeugd aan, denk je zelf? Is de jeugd weer boos?
Dat is ook zo, en er is een zekere boosheid bij de jongeren aanwezig. Ons vragen ze ook op wat ‘grotere festivals’, maar bij veel van die jonge punkgroepen is dat heel underground, en daar komt  inderdaad een opvallend jong publiek op af.

Even een terugkeer in de tijd, hoewel de punk songs de reden zijn waarom ik fan werd; het grote publiek leerde jullie kennen door ‘There will be no next time’. Een song die op concerten zelfs voor de meeste feedback zorgt. Een zege of een vloek zo’n ‘hit’ of iets ertussen?
Meer een zege, het staat in alle mogelijk top honderd. Ik heb ook al gehoord van veel groepen dat die het helemaal niet erg vinden hun hits te spelen, het is een nummer dat iedereen kent.. ook de fans buiten de punk scene, daar mogen we best trots op zijn. Het staat op een album waarin ons platenlabel eerst niet in geloofde, en is een succesverhaal geworden toen.  Dus nee, Het is dus eerder een zege dan een vloek ‘there will be no next time’ live te mogen spelen.

Ik heb jullie nu twee keer gezien (in totaal ondertussen 18 keer). Ludo is nooit een spraakwaterval geweest, en nog steeds niet. maar hij was onder de indruk van de energie van jullie als band en van het publiek. Wat is jullie geheim? Veel boterhammen met spek en eieren?
Ik heb dat altijd zo gedaan, en zolang de energie er nog is om dat te doen zal ik dat blijven doen, dat zit in mijn tweede natuur. Als men ons echt zegt ‘jongens het is weg’, dan stoppen we ermee. Maar zolang we de feedback krijgen die we nu ook al hebben gekregen? Blijven we doorgaan, we hebben er zelf ook nog heel veel plezier in. en zolang we het publiek mee krijgen, en positieve recensies lezen van jullie op onze eerste optreden in Roma? Dan kan dat nog lang blijven duren. Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, die energie die er nog steeds is en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft dat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt. Circa twintig nummers die herkenbaar zijn en door het publiek worden mee gezongen, dat is uniek! En dan nog een fantastische drummer.. die combinatie dus.

Ik was wel een beetje bang toen al dat publiek op het podium stond in de AB. Je had opzij maar weinig plaats meer; in de Roma kwam er geen publiek op het podium (ondanks de goede sfeer)
Ik sta graag wat opzij om de boel te overschouwen als zoiets gebeurd, anders krijg je toch maar duwen tegen je gitaar en zo (haha) in Roma had gemogen, er is zelfs een plek vooraan waar je tegen het podium kon, maar die kliek die daar voor kon zorgen stond wat meer in het midden en wist blijkbaar niet zo goed of het kon of mocht.. maar de sfeer zat ondanks dat ook goed daar.

Wie ik ook goed vond in Roma was Maria Iskariot, hoewel ze in Roma precies een wat mindere dag hadden?
Die zijn jong en vinden zeker hun weg wel, het is een heel toffe groep getalenteerde en ambitieuze muzikanten. Ze moeten alleen zien dat ze met beide voetjes op de grond komen, en hun eigen weg blijven volgen. In Roma hadden ze wat af te rekenen met wat technische problemen en zo en moesten een beetje een inspanning doen om het publiek echt mee te krijgen,. We hebben er al drie keer mee samen gespeeld en die zijn gewoonweg super!

Ergens hadden sommigen verwacht dat de originele drummers nog eens op het podium zouden staan naar aanleiding van die 50 jaar?
Dan moet je al Eddy gaan vragen, of zelfs verder gaan en sommige van de bassisten vragen die ook bij ons hebben gespeeld, voor Danny terug kwam. Cesar Janssens ,en dat is een van mijn beste vrienden, gaan bij vragen maar die heeft het al druk genoeg bij bijvoorbeeld Raymond van het Groenewoud. Eddy is zelfs compleet uit de schijnwerpers getreden.. nee dat is praktisch onmogelijk zoiets te doen.

In de AB was er dan HeTZe, prachtige band, Kotskat en Colère, maar vooral Sunpower; ik ken die persoonlijk maar die hadden heel wat fans mee…
Het was een geweldige line up die avond, Sunpower hebben binnen de punk scene in het Brusselse en rond Ninove toen een reputatie opgebouwd. Niemand kent hen, maar die zetten nog steeds de boel op stelten. Prachtige band!

Helaas is het na vijftig jaar bonken op muren de wereld er niet beter op geworden. Protesteren is meer dan nodig. De mensen zijn terug boos
Voor veel mensen is punk een van de mooiste plekken voor de meest pure rock-’n-roll. En ook het enige genre tegenwoordig die een beetje die Anarchistische rebellie uitstraalt. Punk bands maken nog steeds muziek waarbij mensen nadenken over wat rondom zich gebeurd. In gelijk ander genre is dat volledig weg, zelfs in metal. Dat is voor mij in veel gevallen één dezelfde brij geworden. Eens ferm tegen de schenen schoppen? Punk doet dat nog, en dat trekt de jongeren dus aan.

Metal is in grote mate – niet helemaal – toch wat meer mainstream geworden, terwijl de echte punk altijd wat underground is gebleven?
Ja maar toch, ‘echte punks’ zullen dat tegenspreken, maar neem een band als Green Day. Die zijn nog steeds met politiek bezig en schoppen nog steeds om zich heen. Bovendien zijn ze ervoor gekend dat ze voor optredens de prijzen laag proberen te houden, tenzij ze als onderdeel van een festival line up ergens afsluiten of zo. En dan zijn er nog zo van die bands die ondanks het verkopen van miljoenen platen en voor duizenden mensen spelen nog steeds die ‘punk ingesteldheid’ levendig houden.

Wat ik altijd wat eigenaardig heb gevonden dat een band als The Kids nooit op Rock Werchter of Pukkelpop heeft gestaan
Die grote festivals vragen  meestal een soort ‘exclusiviteit’ dat willen we dan niet doen. de organisaties vragen dan bijvoorbeeld dat je enkele maanden nergens speelt op circa 50 km van hun festival, om dan exclusief daar te spelen. Daar doen we niet aan mee. Wij spelen gewoonweg teveel. Maar als ze ons moesten vragen zullen we dat zeker doen . we spelen echter liever op wat kleinere podia zoals Sjock festival https://www.sjock.com/nl waar we op 11 juli spelen. En zo zijn er nog. Daar kunnen we ons ding doen, en vinden het helemaal niet erg dat we dan twee weken daarna tien km verder spelen.

Er komt nog een vervolg, zelfs een optreden op Rebellion Blackpool; Had je dit verwacht, zoveel respons na al die jaren?
Rebellion Blackpool heeft ons al een paar keer gevraagd, ze hadden ons zelfs eens op de affiche gezet zonder dat we ons akkoord hadden gegeven (haha) het is er door omstandigheden nooit van gekomen. Die betalen heel weinig , behalve aan de grote bands op de affiche, en we moesten ook nog ons eigen hotel betalen en zo.. maar nu paste het in ons schema .

Normaal stonden jullie ook in Amerika..
Normaal gesproken wel ja, maar nu zegt het ons met al die regeltjes en zo ook niets meer.. we hebben aan onze tijd in Amerika veel vrienden over gehouden, die ons ook vragen.  Elke keer als je uit het vliegtuig stapt of een camionette parkeert bij wijze van spreken je boel ondersteboven gekeerd lol.. nee, voor ons hoeft het niet meer zoals het nu loopt daar.


Dat is een beetje terug naar de begin jaren, toen stond er bij een bepaalde band zelfs politie voor het publiek, toen ze een song inzetten … tegen de politie; hebben jullie ooit iets in die zin meegemaakt bij ‘Facist Cops’?
Wat wij wel eens hebben voorgehad, bij het laatste optreden in een bekende club in Kontich,  Lintfabriek. toen die moesten sluiten wegens teveel problemen met buren en zo, er was massa veel volk en  net toen we ‘Facist cops’ inzetten de politie binnen viel. Maar die hadden zoiets van, doe jullie ding maar dan is het gedaan. Dat was een club waar best wat grotere namen hebben gestaan, zoals Datsuns bijvoorbeeld.

Nu we het over de ‘clubs’ hebben, ik krijg de indruk dat die sterk verminderd zijn tegenover vroeger?
Er zijn er best nog wel, Neem nu Djingle Djangle in Antwerpen, of Music City die doen dat nog steeds die ‘underground club shows’. er was lang een jeugdhuis in Berchem, maar die zijn ook gestopt. Er zijn er dus nog, maar je moet er een beetje naar durven zoeken. Die richten zich natuurlijk op een veel jonger publiek. Niet alleen DJ’s maar ook in punk. We hebben nu aan het opnemen geweest met Pang Pang Records: en daar zitten tientallen piep jonge punk bands, over heel Europa. dus het leeft nog steeds hoor.

Kriebelt het dan niet bij jullie om ook iets nieuw te doen?
Pffff, ze hebben ons dat gevraagd hoor. Dat is voorbij, het was leuk om dat te doen, maar wie zit nog te wachten op een nieuwe The Kids plaat? We hebben ooit gedacht iets op te nemen in de studio van AB , maar nee… Het is voorbij.

Wat zijn dan wel de toekomstplannen?
Blijven spelen, zolang we toffe aanbiedingen krijgen en op veel plaatsen worden gevraagd, gewoonweg blijven doorgaan. Volgend jaar misschien terug wat kleinere clubs, in het buitenland zoals Denemarken, Duitsland of zo. er komen nog festivals aan, maar sommige mogen we nog niet aankondigen. En ook in het najaar staan we o.a. in Concertzaal de casino. Morgen (vrijdag 20 maart) in Charleroi zaal Rockerill en ook op 28 maart in De Zwerver (Leffinge). Vlaanderen is niet zo groot, als we dertig keer gespeeld hebben zijn we overal geweest (haha)

Laat ons eerlijk zijn, jullie hebben punk op de kaart gezet in ons land, en die invloed blijft nog steeds duren. Zie maar naar die nieuwe lichting bands in jullie voetsporen, en toch als jullie een Engelse of Amerikaanse band waren, waren jullie misschien wereld beroemd. Steekt dat niet een beetje?
Moesten, moesten, moesten… Mijn moeder zei altijd ‘als  de lucht naar beneden valt, vallen alle mussen dood’’ (haha). We zijn fier op  hetgeen we bereikt hebben. De stempel die we hebben kunnen drukken, en we doen het nog steeds heel graag !

Je hebt niets meer te bewijzen en ik veronderstel dat de meeste realistische doelen wel zijn bereikt. Je kunt nog tien jaar doorgaan!
Maar zijn er nog doelen die je voor ogen hebt als muzikant, als mens bij de band of andere projecten?
De passie blijven volgen, zolang die passie er is? Blijven doorgaan, nog tien jaar? Dan ben ik 83, dat zou moeten lukken. Maar dertig jaar geleden dacht ik ook niet dat ik op mijn 73 nog op het podium zou staan.. zeg nooit ,  nooit. Maar ik denk dat ik op mijn 83 eerder blues ga spelen in cafés of zo. kijk we hebben geen planning, we hebben geen manager , we laden ons gerief nog altijd zelf in en uit en hebben een roadie die meegaat, we doen nog steeds alles zelf. En die passie blijven over brengen met onze songs, dat is en blijft het grote doel en ambitie. We moeten alleen zien dat we niet teveel spelen, want dat is ook niet goed.

Is dat nu ook niet wat het geval, ik zie op Facebook voortdurend optredens voorbij komen?
Dat valt op zich nogal mee hoor, het lijkt alleen zo omdat ik constant die dingen post. Al bij al één of twee keer in de week.

Hoe belangrijk is sociale media geworden voor jullie?
Geen idee, we zitten ook op Instagram ik doe daar niets mee, dat gaat automatisch, het is een goed medium om je fans te bereiken. Maar de jongeren zitten daar niet meer, die zitten eerder op dingen als TikTok. De mond aan mond reclame, en het besloten wereldje dat punk nog steeds is , is meer dan voldoende om de kansen te krijgen …

Ik hoop jullie nog een pak keer live te kunnen zien , en dat het vuur mag blijven branden. Bedankt voor de fijne babbel

Nicolas Van Belle - Het is fijn te zien hoe de compositie evolueert door het live te brengen. En hoe ik erdoor zelf met die muziek blijf mee groeien

'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele en eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe. De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
De volledige recensie van ‘Einde Were’ kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101659-einde-were
We hadden een fijne babbel met Nicolas over zijn werk, de plaat, zijn ambities en toekomstplannen.

Nicolas, wat was de beweegreden om dit solo project op poten te zetten? Vertel ons er wat meer over
Het was eigenlijk niet de bedoeling om een solo project op te starten. Ik zat op dat moment met een aantal dingen die ik muzikaal van mij af wilde schrijven, om ze zo een plaats te kunnen geven. In eerste instantie dacht ik er ook niet aan om dat uit te brengen, maar toen de opnames afgerond waren, voelde het toch juist om er een plaat van te maken. Zo ben ik uiteindelijk bij Klankhaven Records terechtgekomen.

Het is een plaat die toch binnenkomt, zoals ik al schreef iedereen die met pijn en verlies te maken heeft, kan zich hierin vinden. Ik persoonlijk ook; was er misschien een onderliggende bedoeling, om anderen die ook in zo’n situatie zitten een ‘hart onder de riem te steken’?
Rouw en verdriet verwerkt iedereen op zijn eigen manier. Ik denk wel dat veel mensen zich hier op een bepaalde manier in kunnen herkennen, en ik waardeer het als iemand in mijn muziek iets vindt om dat een plaats te geven. Maar om te zeggen dat ik dat bewust zo heb gemaakt? Nee. Des te mooier is het natuurlijk dat het op die manier kan binnenkomen bij mensen.

De songs zijn ook in het Nederlands, de titel doet me zelfs denken aan een oud-Vlaams zoals in de Middeleeuwen. Waarom in de eigen taal?
Die titel verwijst naar de plek waar ik in Gent woonde, iets in de zin van het einde van de waterwegen. In een andere context kan je het ook lezen als ‘einde wereld’—het hangt er een beetje van af hoe je het zelf invult. Ik heb daar een tijd gewoond, en de muziek die ik schreef gaat grotendeels over die laatste periode daar, en over de fase nadien, toen ik uit Gent vertrok.

Waarom in het Nederlands en niet in het Engels? Met Engels kan je toch een breder, internationaal publiek bereiken?
Elk nummer is eigenlijk een gedicht dat ik in het Nederlands schreef. Dat komt omdat ze rechtstreeks uit mijn kern komen, en daar gebeuren de dingen gewoon in mijn moedertaal. Nederlands voelde daarom het meest logisch.

Het is een heel persoonlijk verhaal, waarbij je je bloot geeft bij wijze van spreken; ben je niet bang op de reacties op sociale media, je weet hoe dat, helaas, soms gaat?
Daar hou ik me niet mee bezig. Ik vind het best ok als mensen het goed of niet goed vinden. Iedereen heeft dat recht en het is niet mijn intentie om iedereen tevreden te stellen.

Sociale media is een belangrijk medium, geldt dat voor jou ook? Waarom is sociale media voor jou belangrijk als artiest?
Eigenlijk ben ik niet graag bezig met sociale media, maar het is wel een handig middel om contacten te leggen en je muziek te promoten. Dat is het voor mij ook vooral: een tool om te gebruiken, niet meer dan dat. Ik heb er eerlijk gezegd wat moeite mee. Het is jammer dat door de snelheid van sociale media mensen vaak minder tijd nemen om een plaat echt te laten binnenkomen, zoals vroeger meer gebeurde.

Ik volg je er wel in
Vroeger luisterde men gewoon op een andere manier naar muziek, en er waren ook meer mogelijkheden om na een optreden iets te verkopen. Tegenwoordig gebeurt veel digitaal, en daardoor gaat er wel wat charme verloren. Voor mij heeft muziek iets extra’s als het op een cd, vinyl of cassette staat—het krijgt dan een tastbare waarde die het anders niet heeft.

Het blijft op zich toch nog interessant om fysiek platen uit te brengen, er is nog vraag?
Er is zeker vraag naar heb ik de indruk ja, … er zijn zeker mensen die me contacteren dat ze graag een plaat zouden willen kopen.
(dat kan via volgende link: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records  )

Nu we het over ‘de plaat’ hebben … De hoesfoto triggert me wel
Dat is een foto die ik maakte tijdens een vakantie op een eiland. Amber Verhulst drukte die foto op steen, en van die druk maakten we vervolgens een ets waar we verschillende prints van namen. Uiteindelijk hebben we van al die prints collages gemaakt. Eigenlijk zou je het originele beeld moeten zien om te begrijpen waar het vandaan komt, maar het is dus een collage van uiteenlopende prints.


Een bepaalde betekenis ook? Want je hoort een veelkleurige aanpak in de muziek
Er is altijd wat kleur nodig om contrasten te creëren; als alles alleen donker was, zou het al snel op elkaar gaan lijken. De bedoeling is juist om licht toe te voegen en het donker te nuanceren. Op die manier sluit de hoes ook aan bij het thema van de plaat. Het gaat om een contrast: het hoeft niet alleen melancholisch of verdrietig te zijn. Soms is het donker, soms juist warm en uitnodigend.

Is het niet je ambitie om met deze plaat en dit project te gaan optreden?
Initieel niet, ik wilde eigenlijk maar één optreden doen en het daarbij laten. Intussen staan er echter al enkele shows gepland in april, mei en juni. Ook al was dat niet de bedoeling, ik ben nu dus toch bezig om de muziek live te brengen. Ik merk dat er vraag naar is, en ondanks de moeilijke materie is het heel fijn om dit live te spelen. Onlangs deed ik een performance op Radio Kiosk in Brussel, in het Brussels dialect.
Wat ik interessant vind aan solo spelen, is dat het volledig van één individu komt. Het is fascinerend om te zien hoe de muziek daardoor evolueert, en hoe ik er zelf ook mee kan meegroeien. Ook al heb ik alles zelf geschreven, live krijgt het telkens een nieuwe invulling. Daarom vind ik het juist leuk om er live mee aan de slag te gaan.

Ik veronderstel dat jouw muziek live nog het best overkomt in een intieme omgeving, maar is er ook een ambitie om er mee grote podia aan te doen? Met andere woorden wat is je echte ambitie met dit project?
Ik heb al een vijftal optredens op de planning staan, en het zou fijn zijn om in het najaar nog meer te doen. Vooral op intieme plekken spelen spreekt me aan, maar misschien ook in het buitenland, als daar mogelijkheden zijn. Pas daarna kan ik evalueren welke richting ik verder op wil. Voor nu ligt de focus vooral op het moment zelf.

Je bent ook betrokken bij diverse projecten zoals Suura, Erem, Belle//Maris, Yarès, Ever Present, Baljuw, Erps-Kwerps en Sarcastic Fringehead. Ligt de grote focus bij je solo project of niet?
Op dit moment ligt de focus iets meer op het solo project, vooral door de release en de geplande optredens. Toen ik de plaat opnam, wist ik niet waar het toe zou leiden of hoe de reacties zouden zijn. Daarom geef ik nu automatisch wat meer aandacht aan dit project.

Lukt het om het solo project te combineren met al die andere projecten waar je mee bezig bent dan?
In principe lukt dat wel, en het is ook niet zo dat elk project altijd actief is. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld bezig met een noise rock duo, iets compleet anders. Zodra dat project naar buiten wordt gebracht, komt er waarschijnlijk meer ruimte om aandacht te besteden aan de dingen die nu wat stil liggen.

Indien je met deze solo plaat een hit zou scoren en mega succes hebben , zou je dan niet overwegen om de focus volledig te leggen op dit project, en de andere projecten links laten?
Ik denk niet dat succes een reden zou zijn om mijn andere projecten links te laten liggen. Het is ook niet mijn bedoeling om grote podia of festivals te spelen. Natuurlijk heb ik respect voor wat organisatoren doen, maar mijn muziek leent zich daar niet per se toe.
Mocht er echter een wind van achter komen en het solo project wordt een succes, bijvoorbeeld op radio, dan zou ik die kans zeker grijpen. Maar dat betekent niet dat ik al mijn andere projecten laat vallen. Solo muziek maak ik uit mezelf, maar de andere projecten doe ik samen met anderen—die contacten zijn belangrijk. Sterker nog, zelfs de nummers op Einde Were zijn deels ontstaan door sociale interacties en samenwerkingen die ik heb gehad.
Kortom: als het solo project echt succesvol wordt, kan het zijn dat ik daar iets meer focus op leg, maar mijn andere projecten laat ik daar niet voor vallen.

Is het succes van dit solo project een inspiratie om er in de toekomst nog meer te doen?
Dat idee is wel eens door mijn hoofd gegaan: wat het zou kunnen worden als ik opnieuw solo aan de slag ga. Maar voorlopig is het belangrijkste om de optredens die gepland staan af te werken en te zien hoe het publiek reageert. Daarna kan ik bekijken of er een tweede soloplaat komt. Natuurlijk kun je niet twee keer over exact dezelfde thematiek praten, dus het zou sowieso iets heel anders moeten worden. Het kan zelfs zijn dat ik iets compleet anders doe, want ik merk dat ik soms impulsief beslissingen neem en niet altijd kan voorspellen hoe iets zal uitpakken.

Wat zijn de verdere plannen naast die optredens?
Zoals ik eerder zei, zijn er tot en met juni al optredens gepland, en daar zullen waarschijnlijk nog een paar bijkomen. Voor het solo project hoop ik ook nog samenwerkingen te doen met artiesten uit de bredere kunstwereld, niet alleen muzikanten. Daarnaast start begin mei ons noise rock duo, waarmee ik op plekken kan spelen waar ik als soloartiest niet zo vaak zou komen.
In het najaar komen er ook nog releases van twee andere projecten: Ever Presents en het rebetiko-project Yarès, waar ik bij betrokken ben. Er staat dus nog veel op de agenda, maar nu gaat mijn focus vooral uit naar het solo project en wat ik daar mee kan bereiken.

We hadden het al over ambities, maar wat is voor jou wellicht het grootste doel dat je voor ogen hebt? Of ben je er echt niet mee bezig?
Het zou geweldig zijn om mijn muziek in de loop der jaren ook buiten België en zelfs buiten Europa te kunnen spelen. Als ik daar uiteindelijk van zou kunnen leven, zou dat fantastisch zijn. Maar ik besteed daar niet te veel aandacht aan; ik leef liever in het moment en geniet van wat ik nu kan doen. Op korte termijn wil ik vooral plezier beleven en zoveel mogelijk mensen bereiken met mijn muziek. Aan de verre toekomst denk ik op dit moment niet te veel.

Bedankt voor deze fijne babbel, veel succces in alles wat je doet

Nicolas Van Belle  live meemaken?
26/04: jazzblazzt - Roermond (nl)
07/05: Niemandsland – Dendermonde
17/05: Studio Beertje – Gent
06/06: H.A.N.S. - Goor (nl)
07/06: Koffie & ambacht - Rotterdam (nl)
11/06: Music on a whim – Brussel

Deze Hardcore band uit Luik brengt op 1 april (geen grap) hun EP met drie songs onder de naam ‘El Mundo Kaput’. Opgenomen en gemixd door Gilles Demolder (o.a. Oathbreaker, Wiegedood) in de Jetson Studio in Kortrijk. De mastering gebeurde andermaal door Adrien Schockert in Brussel.
Waar men op de ‘Chaos Magic’ nog een trager naar doom neigend nummer had staan, heeft men voor deze EP gekozen voor drie songs met het nodige tempo. Dat betekent ook dat je je mag verwachten aan drie muilperen van songs. De band speelt, ondanks de enorme vaart, retestrak.
Dit is no-nonsens Hardcore en harde Rock and Roll met soms een Motörhead vibe. Uit de drie songs kan je afleiden dat de wereld echt kapot aan het gaan is. Lijkt dit alles iets voor jou? Dan zit je met deze schijf goed.

Hardcore/punk
El Mundo Kaput (7inch EP and Digital)

https://daggersband.bandcamp.com/album/el-mundo-kaput
https://www.youtube.com/c/daggersband

Dead Can Dance is terug, met een single en met een paar boodschappen. “Our Day Will Come” is een eerste teken van leven sinds de reünie-albums (‘Anastasis’ uit 2012 en ‘Dionysus’ uit 20218) en de Japans geïnspireerde single “Mushin” uit 2021 van de Brits-Australische band rond Brendan Perry en Lisa Gerard.
Dead Can Dance waren in de jaren ’80 de grondleggers van de neofolk-darkwave of noem het ambient world music. Dat er in 2026 opnieuw nieuwe muziek uitkomt, is mooi. We zijn blij om de bariton van Brendan Perry terug te horen en muzikaal ligt dit helemaal in het straatje van Dead Can Dance. Er hangen evenwel twee boodschappen aan vast. Dead Can Dance kiest ervoor om in de digitale wereld alle streamingdiensten te negeren, behalve Bandcamp. Omdat die diensten artiesten uitbuiten en AI-muziek promoten. Deze single zal digitaal dus enkel via Bandcamp beluisterd kunnen worden. Elke volgende maand zouden er nog meer nieuwe singles moeten volgen, telkens met artwork en met de teksten erbij.
De tweede boodschap is politiek/maatschappelijk. De helft van de opbrengst van deze single gaat naar medische hulp voor de Palestijnen. De band trekt daarbij parallellen met het Ierse volk dat streeft naar een verenigd, eengemaakt Ierland, bevrijd van de ‘kolonisator’. De songtitel is een rechtstreekse referentie naar die strijdslogan voor een verenigd Ierland.

https://deadcandance.bandcamp.com/album/our-day-will-come

Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids heeft een nieuwe single uit bij het Britse Dammit Records. “Speeding Up Faster” staat uiteraard op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het label, samen met onder meer Asthma Kids en The Neurophobics, maar je kan deze single ook afzonderlijk vinden op Bandcamp.
Dit klinkt als heel rafelige, enthousiaste punkrock. Een heel leuke single.
The Mono Kids speelden onlangs nog in Retie met de vrienden van Röt Stewart en op zaterdag 25 april staan ze in Cafe Pumpkes in Tongeren voor een gratis concert.

https://dammitrecords.bandcamp.com/track/speeding-up-faster

De Griekse band Crystal Tears heeft een nieuw album uit. ‘Athanato’ verwijst als albumtitel naar de ‘onsterfelijkheid’ van deze band.
Crystal Tears werd opgericht in 1997 en mag dus ergens volgend jaar zijn 30^ste verjaardag vieren. Voor ‘Athanato’ werden al vier full albums uitgebracht, telkens bij een ander Duits label. Crystal Tears bracht albums uit bij onder meer Massacre Records, Pride & Joy en Pure Steel. Na het album ‘Decadence Deluxe’ in 2018 zat de Griekse band zonder label. Even leek het erop of Sliptrick Records na enkele digitale singles ook ‘Athanato ‘zou gaan uitbrengen, maar uiteindelijk werd het het Belgische Gio Smet Records.
De voorbije jaren trad Crystal Tears vooral in Griekenland op, maar ze deden al eens een tournee van een paar weken op de Filipijnen en in 2014 gingen ze mee met Mystic Prpohecy en Fire Force op Europese tournee, met haltes in Mechelen en Maasmechelen. Mystic Prophecy en FireForce komen overigens nog een paar keer terug in de tijdslijn van Crystal Tears. Mystic Prophecy is de band van RD Liapakis en die was de producer van de vier reeds uitgebrachte albums van Crystal Tears. FireForce leverde dan weer één van de zangers van de Griekse band. Sören Adamsen (ook bekend van Artillery) zong eerst bij FireForce en later kort even bij Crystal Tears.
‘Athanato’ betekent dus in veel opzichten een nieuwe start voor Crystal Tears. Het is het eerste studio-album met de Finse zanger Antony Hämäläinen (Ancient Settlers, Amaranthe, …), het is bij alweer een nieuw label en met een nieuwe naam in de studio. Crystal Tears-drummer Chrisafis, het enige overgebleven originele bandlid, heeft wel wat ervaring als producer bij andere bands en hij levert prima werk als producer van ‘Athanato’. Hij kreeg voor de mix de hulp van Matt Hyde (As I Lay Dying, Kreator, Trivium, The Raven Age, …). En er werd voor ‘Athanato’ een hele reeks gasten opgetrommeld: Mike Wead van King Diamond en Mercyful Fate speelt gitaar en Jay Walsh van Xentrix en Blaze Bayley zingt mee. Opvallend is Helena Josefsson. Zij vervangt Marie Frederiksson bij Roxette.
Er staan ook twee covers op het album. “You Could Be Mine” kent iedereen wel van Guns ’n Roses. “Nosi Balasi” is de Crystal Tears-versie van “Nosi Ba Lasi”, een Filipijns rock-anthem uit de jaren ’80 van Sampiguito, met extra gitaarpartijen van twee Filipino’s.  Het is een leuke knipoog naar de succesvolle tour van Crystal Tears door de Filipijnen.
Als album torst ‘Athanato’ heel wat ballast. Denk dan aan de gasten, de covers, de inmiddels al ‘oude’ singles, … Bij heel wat bands haalt die ballast een album uit evenwicht, omdat dan vaak alle aandacht naar één song of één aspect gaat. Hier is dat uitzonderlijk niet. Elke song is een eigen verhaal en als geheel is de aandacht netjes verdeeld over alle tracks. Ook tussen de individuen blijkt er naar een zekere harmonie te zijn gezocht. Het is niet dat of de zanger of één van de gitaristen op elke track alle spots op zich gericht krijgt. Dat is misschien het voordeel van een drummer als producer. Die bekijken dat vanuit een ander standpunt dan een producer die zelf zanger of gitarist is.
Muzikaal is dit nog wel ongeveer powermetal met daarnaast elementen van klassieke heavy metal (heel aanwezig) en thrash (iets minder). In de geschiedenis van deze Griekse band is ‘Athanato’ misschien wel het donkerste en meest agressief klinkende album. Dat is voor een deel toe te wijzen aan zanger Antony, die met zijn stugge, bijtende vocalen alles naar een eerder donkere, gloomy hoek duwt. Songopbouw, lyrics en productionele ingrepen zijn degelijk, maar blazen ons hier niet van onze sokken. Het verleden van deze band klinkt nog door, maar er wordt vooral niet krampachtig vastgehouden aan dat verleden: oldschool met een paar moderne touches.
Mijn favorieten op dit album zijn “All Sins Remembered”, “Crawl Into Your Grave” en “Bloodstorm”.

https://www.youtube.com/watch?v=n1y7AZqx9Kk