Circle Unbroken - Terugkeer door de grote poort
Circle Unbroken + Painted Scars

We kwamen nog niet eerder in The Crossover in Gent/Langerbrugge, maar met Painted Scars en Circle Unbroken op één avond, wilden we daar heel graag bij zijn.

The Crossover is sinds enkele jaren een vaste waarde in het clubcircuit. Bands roemen deze muziekpub om zijn degelijke licht en geluid en vanwege het grote, brede podium. En er zijn veel stamgasten die naar zowat elke band komen kijken en luisteren. Voor de twee bands van de voorbije vrijdag waren nog meer fans afgezakt, zodat de organisator het bordje uitverkocht kon ophangen. In het publiek waren heel wat collega-muzikanten vertegenwoordigd.

Painted Scars surft op een gunstige golf. De bezetting is bijna compleet (voorlopig werken ze met sessiedrummers) en er komt een nieuw album aan. Daarvan hebben ze zonet “Higher” uitgebracht als eerste single. Dat nieuwe album zou voor deze band de deuren moeten kunnen openen naar de iets grotere festivals en concertzalen. Sinds ik deze band voor het laatst zag, staan ze met meer maturiteit en met meer grinta op het podium.
De entertainmentfactor is enorm gegroeid en alles oogt een stuk professioneler. Het publiek in de Crossover is helemaal mee en zit enthousiast in de juiste vibe. Bij “Knock Knock” (uit hun debuut-EP ‘Kintsugi’) gaan de vuisten spontaan in de lucht. Zangeres Jassy Blue is uiteraard de grootste aandachtsmagneet, maar ook bassist Jens doet zijn duit in het zakje om het publiek op te zwepen.
Het pas uitgebrachte “Higher” zat achteraan in de set, samen met “Enough is Enough”, wat later de tweede single wordt.
Beide tracks hebben een pittiger tempo dan we tot nu toe van Painted Scars te horen kregen. Laat dat nieuwe album maar komen.

Setlist Painted Scars: Glow In The Dark / Won’t Give Up/ Life And Alive / Knock Knock / Freedom / Familiar Taste Of Poison (cover Halestorm) / On Top Of You / Liquid Gold / Enough Is Enough / Higher

Circle Unbroken werd in 2015 opgericht door toetsenist Franky. Hij maakte naam bij onder meer Iron Mask, Entering Polaris en Rik Priem’s Prime. Met zangeres Marieke had hij de juiste sparringpartner gevonden om zijn bandconcept uit te werken. Met een volledige band erbij volgde in 2016 het album ‘Vincere’ bij het Nederlandse label Painted Bass Records. Dat liep een hele tijd goed en de band speelde volop concerten, maar dan kreeg Marieke een aanbod dat ze maar moeilijk kon weigeren: de nieuwe zangeres worden bij Lords of Acid. Met Lords of Acid nam ze ‘Pretty in Kink’ op en trok ze op tournee door Europa en de Verenigde Staten (van 2018 tot 2022). Nadien zat ze onder meer in Velvet Coven (met Tine van Scavenger) en in de coverband Impact, die het tot op het podium van Alcatraz schopte.
De comeback van Circle Unbroken stond dan ook zowat in de sterren geschreven. Omdat de vroegere bandleden niet langer in de muziek zaten of al in andere bands en projecten speelden, hebben Franky en Marieke een nieuwe band bij elkaar gezocht. Daar zitten toch een paar leuke namen bij, zoals de in België wonende Rus Vassili Moltchanov op bas van onder meer Iron Mask en Magic Kingdom, gitarist Rik Priem van Frozen Rain en Rik Priem’s Prime (waarvan binnenkort nieuw werk verwacht wordt) en drummer Kris Loris. Die laatste is misschien wel het bekendst van de ska-band Edje Ska, maar live liet hij horen dat hij ook in metal zijn mannetje kan staan. En hoe!
Deze 2.0-versie van Circle Unbroken stond er bij zijn comeback meteen als een stevig huis. Strak en foutloos, en met veel enthousiasme. Marieke leidde de ceremonie bij de intro (iets met een kroon, plastic rozen en een sluier) en nam daarna het voltallige publiek op sleeptouw. Wat een overgave, wat een talent, wat een vocale techniek en wat een professionaliteit. Al maakte ze zelf wat voorbehoud bij haar vocale prestatie. Net toen wij dachten dat alles prima verliep, vroeg ze aan de band om een track van de setlist over te slaan, wegens vocaal te uitdagend. En nadien verontschuldigde ze zich bij het publiek omdat ze met haar stem ‘struggelde’, hoewel niemand iets in de gaten had.
De set van Circle Unbroken was mooi opgebouwd met ‘oude’ nummers van ‘Vincere’ en al wat nieuwer werk van het nog uit te brengen volgende album. Er zaten ook drie covers in de set: een pompende metalversie van “Enjoy The Silence” (van Depeche Mode), Radiohead’s “Creep” (met enkel Marieke en Franky, zoals in de eerste versie van Circle Unbroken) en “Bad Romance” van Lady Gaga. Zoveel covers in één set, die tactiek hebben ze al eerder toegepast bij Circle Unbroken. Mogelijk gaan ze ervan uit dat er altijd wel een deel van het publiek is dat geen enkel Circle Unbroken-nummer kent en die zijn dan gecharmeerd door een cover van iets wat ze kennen ‘van op de radio’.
In The Crossover werkte deze tactiek alvast. Jassy Blue van Painted Scars mocht nog “Titanium” komen meezingen en in de bisronde ook nog lijflied “Circle Unbroken”.

Setlist Circle Unbroken: Oddyssey / In The Shadows Of My Bones / Enjoy The Silence (Depeche Mode) / Warrior’s Wife Lament / Damnatio / Salomé / Creep (Radiohead) / Vampire / The Call / Bad Romance (Lady Gaga) / The Incantation / Titanium / Last Goodbye / Black Fire / Circle unbroken / Portrait.  

Circle Unbroken komt terug door de grote poort. Dit eerste concert in de nieuwe bezetting hebben ze geen ‘try out’ genoemd, maar dat was ook nergens voor nodig.
En het leukste is, op 23 juli doen Circle Unbroken en Painted Scars dit nog eens over op de Gentse Feesten, met namiddagconcerten (om 14 uur en 16 uur op de Korenmarkt, met daarna nog tributeband Magnetica).

Organisatie: The Crossover Music Pub, Gent

The Ex - Drie meedogenloze gitaren in de frontlinie

Het werd een heel mooie avond in De Zwerver hoewel ik toch wat meer volk had verwacht voor een monument als The Ex. Maar de groep uit Amsterdam was natuurlijk al enkele keren met exact dezelfde show, waar geen millimeter van wordt afgeweken, in het land te zien geweest.
De zaal werd dan maar geruild voor de foyer en dat bleek de perfecte setting: The Ex klonk er intenser dan ooit.

Maar eerst zorgde Frankie Traandruppel voor een gesmaakt aperitief. Frankie Traandruppel (genoemd naar het nummer "Frankie Teardrop" van Suicide) is het alter ego van Lee Swinnen, nog steeds de zoon van Guy. Met de succesvolle groepen Tubelight en Double Veterans haalde Lee Swinnen in de jaren 2010 de Belgische garagerock mee uit het slop.
Na de coronaperiode volgde een drastische koerswijziging  en koos hij voor het slaapkamerproject  Frankie Traandruppel. In zijn eentje maakte hij ondertussen drie albums waarvan ‘Translation is key’ uit 2025 de meest recente is, naast een hele reeks singles en EP's.
Live laat hij zich bijstaan door bassist Bart Weyens (Statue) en drummer Noah Melis ( Bed Rugs, Borokov Borokov, Olden Yolk, Shy Dog en The Porn Bloopers).
Een nonchalant ogende Frankie Traandruppel opende zijn set meteen raak met "It's alright (now)", een single van enkele jaren geleden. Het deed me denken aan The Velvet Underground en dat zou die avond zeker niet de laatste keer zijn.
Met hun drieën brachten ze heerlijk loom rammelende garagerock/pop waarin ik af en toe ook de slackerrock van Pavement hoorde sluimeren. In het van de recentste plaat afkomstige ‘Pop’ leek dan weer de geest van The Beach Boys rond te waren. Een enkele keer werd het gaspedaal wat dieper ingedrukt maar het punky "Working retail" kon toch moeilijk tot de hoogtepunten gerekend worden.
Slotsong "Sad trip" hoorde daar duidelijk wel bij. Als de stelling waar ik vroeger sterk in geloofde - dat een groep staat of valt met de kwaliteit van hun traagste song - enige waarheid bevat, dan zit het meer dan goed voor Frankie Traandruppel.

 Vorig jaar zag ik The Ex nog op Les Nuits Botanique, waar ze zowel Mclusky als The Jesus Lizard het nakijken gaven. Daarvoor hadden ze niet eens een 'best of' nodig. Nee, ze speelden gewoon hun volledige pas uitgekomen plaat van begin tot eind.
Dat kunstje werd in De Zwerver nog eens overgedaan, waar opnieuw bleek hoe sterk ‘If your mirror breaks’ wel is. Deze muziek klinkt zo urgent dat een déjà vu gevoel geen kans krijgt.
Opnieuw werd het van de eerste tot de laatste seconde een feest voor wie houdt van punk, verrijkt met invloeden uit zowel noise, folk, etnische muziek als jazz.
De set werd geopend met "Beat beat drums", een explosie van ritmes met Bo Diddley als leidraad en waarin Terrie Hessels zijn aftandse gitaar te lijf ging met een drumvel. Terrie Hessels, de enige die er van bij het begin bij was en inmiddels de zeventig gepasseerd, dartelde nog steeds als een jong veulen over het podium. De tijd lijkt geen vat op hem te hebben en het aanstekelijke enthousiasme dat hij blijft uitstralen tref je zelfs bij jonge groepen zelden aan.
De rusteloze interactie tussen de drie gitaren was adembenemend. De bizarre, meedogenloos hamerende gitaren van Hessels en Andy Moor in combinatie met het wat conventionelere spel van Arnold de Boer, waarin af en toe wat Afrikaanse invloeden doorsijpelden, vormden een constante bron van vuurwerk. Opvallend daarbij was de afwezigheid van de gebruikelijke effectpedalen. The Ex blijft zweren bij het ambachtelijk creëren van geluidseffecten door de snaren op spectaculaire wijze met allerhande vreemde voorwerpen te manipuleren zoals ook Sonic Youth dat destijds deed. De zang van de Boer mocht dan al wat monotoon klinken, ze bleef mede dankzij de soms verrassende woordkeuzes een dwingende aanwezigheid.
Ten slotte was er nog Katherina Bornefeld, enigszins verscholen in het halfduister achteraan het podium, die met haar stuwende, non-conformistische drumspel de motor soepel draaiende hield. Toen ze haar drumstel even verliet om vooraan "Wheel" te zingen, leverde dat misschien niet het beste nummer van de avond op, maar het was haar van harte gegund en zorgde bovendien voor een welgekomen rustpunt.
Daarna ging het weer crescendo en raakte het publiek steeds meer in de ban, wat vooraan het podium leidde tot uitzinnige danstaferelen. Het kookpunt werd definitief bereikt met "Great", een toepasselijk getiteld en onontkoombaar anthem vol wervelende gitaren en drieste drums. Toen hield een dolenthousiaste Herr Seele het niet langer uit: hij stormde het podium op en hing zijn stropdas om de hals van Katherina Bornefeld.
Uiteraard kon een bisnummer in deze jubelstemming niet ontbreken. Eerst kregen we "The heart conductor", dat na lang aandringen gevolgd werd door "Soon all cities", twee nummers uit hun voorlaatste plaat ‘27 passports’.
Achteraf kon men zich nog vergapen aan een enorme merchandisetafel waarop minstens zestien verschillende platen uitgestald lagen.
The Ex lijkt momenteel werk te maken van een heruitgave van haar volledige catalogus op vinyl. Daardoor drong de vraag zich op waarom er geen nummers uit die heruitgebrachte platen op de setlist stonden. Jammer misschien, maar ook zonder die nummers bleef dit een imposante set. 

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Flotsam and Jetsam, DVG Club, Brugge op 3 juni 2026 – Pics

Flotsam and Jetsam is de legendarische thrashmetalband uit Phoenix, Arizona, opgericht begin jaren 80. De band is historisch bekend omdat het de springplank was voor bassist Jason Newsted, die de band in 1986 verliet om zich bij Metallica te voegen na de dood van Cliff Burton.
Het debuutalbum ‘Doomsday For The Deceiver’ is ondertussen een klassieker geworden. Eric A.K. Knutson (zanger) is vandaag nog het enige originele lid.

Ondertussen bereikten ze al meer dan 15 albums, waarvan het laatste dateert van dit jaar “Rats in the Temple”.
In de DVG club kregen we voornamelijk werk te horen van ‘Doomsday For The Deciever’ (1986), ‘No Place For Disgrace’ (1988), ‘When the Storms Comes Down’ (1990), Drift (1995), ‘Flotsam and Jetsam’ (2016) en ‘The End of Chaos’ (2019).

7 juni zijn deze te zien op het South of Heaven festival in Nederland.

Setlist: Hammerhead - Dreams of Death - Iron Maiden - She Took an Axe – Primal - Brace for Impact - Smoked Out - A New Kind of Hero - I Live You Die - Demolition Man - Suffer the Masses - No Place For Disgrace

Neem gerust een kijkje naar de pics

Flotsam and Jetsam
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9615-flotsam-and-jetsam-03-06-2026?Itemid=0
Razorblade Messiah 
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9616-razorblade-messiah-03-06-2026?Itemid=0

Organisatie: DVG, Kortrijk

Poly-Math - Hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we onze muziek graag een thema rond een onderwerp, waar we op dat moment in opgaan

Poly-Math is een instrumentale progressieve en math-rockband uit Brighton, Londen, opgericht in 2012. Ze staan bekend om hun technische, donkere en energieke composities die elementen van post-rock en punk combineren met complexe ritmes. Daardoor kun je hun muziek niet in een hokje duwen.
Onlangs kwam er een nieuwe plaat uit ‘Something Deeply Hidden’ een meesterwerk! We hadden hierover een fijne babbel met bassist Joe Branton, en polsten uiteraard naar verdere plannen en ambities.

CD net uit Something Deeply Hidden

De band bestaat al sinds 2013 – Een kort overzicht van de ‘goede’ en ‘minder goede’ tijden?
Ja, natuurlijk.  we maken nu al zo'n 13 jaar samen muziek. We zijn begonnen als een trio, we zijn ook een tijdje een kwintet geweest, en een kwartet. Oorspronkelijk was de band een nevenproject van onze gitarist, Tim Walters. Hij was destijds de drummer van Monsters Build Mean Robots en hij was op zoek naar een uitlaatklep om gitaar te spelen.  We zijn al jaren vrienden en we hebben zo'n vergelijkbare muzieksmaak dat het heel gemakkelijk voor ons was om samen in een band te belanden.

Zijn er elementen die je nu anders zou doen, nu je weet wat je weet?
Ik denk het niet. We hebben de over de hele lijn  geweldige tijd gehad. Misschien zou ik het vinden van een boekingsagent eerder serieuzer hebben genomen, maar eigenlijk is dit gewoon een geweldige ervaring geweest van begin tot eind.

Ik las in de bio: “Poly-Math is een instrumentale progband uit Brighton en Londen, Verenigd Koninkrijk. Ze zijn sterk beïnvloed door vroege klassieke prog, ethio-jazz, postrock en mathrock.” Een mondjevol; kun je er wat meer over vertellen?
Zeker. We hebben er altijd op willen wijzen dat we een progband zijn. Ik denk dat er, toen we net begonnen, veel mathrock opkwam, en omdat we ‘math’ in onze naam hebben, raken mensen vaak in de war over het genre. Maar eigenlijk zijn we gewoon een progband die dol is op het vroege Crimson.

De band heeft verschillende genres en identiteiten verkend in de loop van hun 5 albums, 2 Lockdown-albums van een nevenproject en talloze EP’s. Het is een beetje vreemd dat ik nog niet echt van jullie heb gehoord. Hoe komt het, denk je?
Ik denk omdat we een Britse band zijn. We toeren door Europa wanneer we kunnen, wat bijna elk jaar het geval is, maar we brengen veel van die tijd door in Duitsland, omdat de steun voor ons daar zo groot is. Het feit dat we een instrumentale progband zijn, zorgt er niet bepaald voor dat fans bij ons op de deur kloppen voor kaartjes voor onze shows.

Op welk moment had je het gevoel dat de band een duidelijk omschreven identiteit had ontwikkeld, in plaats van een open experiment te zijn?
Ik denk tegen de tijd dat we onze eerste EP opnamen. We hadden daarvoor al een aantal singles uitgebracht en ik denk dat we toen aan het uitzoeken waren welke richting we op wilden. Tegen de tijd dat we Reptiles maakten, wisten we dat we alles concept gedreven wilden hebben. Elke plaat sindsdien heeft een kernthema gehad dat de compositie, het artwork en de titels van de nummers heeft bepaald.

Nu is er het nieuwe album ‘Something Deeply Hidden’. Een paar gedachtes: er heerst een zekere chaos, maar toch bespeur ik een rode draad die door die chaos loopt, als je de tijd neemt om te luisteren… Is dat een juiste inschatting? Was die chaotische aanpak én de beslissing om dit via kunst tot uitdrukking te brengen; een bewuste keuze?
Interessant, ik snap wel dat het chaotisch kan overkomen, hoewel ik niet denk dat we daar tijdens het schrijven aan denken. We houden er wel van om bewust atonaal te werken, en we neigen altijd naar nogal ‘verzwakte’ toonkeuzes. Ik denk dat ‘gestructureerde chaos’ een goede manier is om te beschrijven wat we doen.

Nog een positief punt: je hebt me op een soort geïmproviseerde manier op een dwaalspoor gebracht; is het de ‘jazz’ in jullie sound, of hoe moet ik dit interpreteren?
We luisteren veel naar Ethio-Jazz. Ik denk dat die muziekstijl ons subtiel, maar wel behoorlijk sterk heeft beïnvloed. Natuurlijk klinken we niet als een jazzband, maar als het op solo’s aankomt, leunen Tim en Josh allebei op de creatieve improvisatie van ethio-jazz.

Voor wie houdt van avontuur, is dit het uitgelezen album in het genre. Anders is de plaat ‘Something Deeply Hidden’ nogal moeilijk te verteren. Spelen jullie bewust in op het avontuurlijke? Maw, welk publiek willen jullie ermee bereiken?
Ik zou het geweldig vinden als we iedereen zouden bereiken, maar ik denk dat, aangezien populaire muziek steeds eenvoudiger is geworden en mensen steeds meer afhankelijk lijken te zijn van zang bovenop de muziek om het te begrijpen of ervan te genieten, het soort muziek dat wij maken een niche zal blijven.  Bands als Yes, Genesis en King Crimson zouden waarschijnlijk niet populair zijn als ze vandaag de dag waren begonnen, maar ik ben blij dat we de muziek maken waar we van houden voor mensen die het kunnen waarderen.

Sommige nummers weten ‘een beetje op te vallen’, maar het is eigenlijk het geheel dat me aanspreekt – een soort rode draad?
De albumtitel is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll, ‘Something Deeply Hidden: Quantum Worlds and the Emergence of Spacetime’. Onze toetsenist, Josh Gesner, is medisch fysicus, en dit raakvlak tussen filosofie en natuurkunde vinden we allemaal erg interessant. De nummers zijn allemaal geschreven tijdens sessies rond de tijd dat we dit allemaal bespraken, en hoewel we complexe verhalen niet echt instrumentaal kunnen overbrengen, geven we de muziek die we schrijven graag een thema rond een onderwerp waar we op dat moment in opgaan.

Het voelt ook behoorlijk filmisch aan, alsof ik naar een meeslepende film kijk, met verrassende wendingen en een moment van rust, voor het naar een climax gaat … Was het de bedoeling om een soort ‘filmisch album’ uit te brengen?
Waarschijnlijk niet specifiek. We schrijven zeker niet met dat doel voor ogen. Maar we proberen wel een compleet geheel te creëren. Iets dat ontroert en de luisteraar door verschillende emoties voert. Het tempo van het album is daar sterk op afgestemd.

De diversiteit, het experimentele karakter en de voortdurende wisseling in stijl en sound spraken mij het meest aan in dit album; hoe zijn de reacties tot nu toe?
Echt geweldig. We hadden ons geen betere tour en geen betere reacties van de pers en fans kunnen wensen. Het is de grootste en best bezochte tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk geweest die we ooit hebben gedaan, dus dat is echt zo goed als je je maar kunt wensen bij een release.

Wat zijn jullie plannen voor de toekomst nu het album uit is? Gaan jullie op tournee? Misschien naar België ;)
We hebben net anderhalve maand met tussenpozen getoerd. We hebben door heel Europa gespeeld, hoewel niet in België, en heel veel shows hier in het Verenigd Koninkrijk. Het was een geweldige lanceringstournee.

“Jullie hebben verschillende liveoptredens op het programma staan – hoe zetten jullie zulk complex materiaal om naar een live-setting zonder dat het aan energie en precisie inboet?” Kun je er wat meer over vertellen?
Ik denk dat het komt doordat we altijd met het oog op liveoptredens schrijven, dus het is niet echt een probleem. Natuurlijk zijn er lagen die we moeten missen, en misschien moet Josh hier en daar een synthesizerpartij of twee opofferen om de gitaar te versterken, maar over het algemeen hebben we geen moeite om de twee te combineren. Ik denk dat we een behoorlijk productieve liveband zijn, dus we zijn normaal gesproken goed voorbereid om een snelle, energieke liveshow neer te zetten.

Ik zou jullie eerder thuis brengen op een postrockfestival (Dunk!festival hier in België?) dan op een puur metalfestival, ben je het ermee eens?
We zijn blij op elk festival! We worden vaker geboekt met metalbands dan met postrockbands, maar ik denk dat dat gewoon komt omdat we riffs hebben.

Zijn er nog andere ambities of doelen die jullie na al die jaren nog zouden willen verwezenlijken?
Hahaha! Natuurlijk, we zouden graag een nummer 1-hit in de wereld willen scoren… nee, grapje. Ik denk gewoon dat we graag muziek willen blijven maken met zo’n geweldige groep muzikanten. We houden ook van samenwerken, dus misschien komt daar in de toekomst nog wat meer van. We vinden het geweldig om extra muzikanten in te schakelen voor solo's of tracks, ik zou dat graag verder uitbreiden en onze samenwerkingsstijl verder ontwikkelen.

Bedankt voor het leuke gesprek, ik hoop dat we het ooit ‘live’ kunnen doen als jullie in België spelen. Samen een Belgisch biertje drinken klinkt als een goed plan ?