Eerste band was Schleu (mof in het Nederlands), een viertal uit Lyon waarvan Lars Ulrich beweerd zou hebben dat het de beste groep aller tijden is. Dat moet dan wel in een erg nare droom gebeurd zijn. Toen ze eraan begonnen stonden er nauwelijks zeven mensen te kijken en hun hysterische noiserock was niet van die aard om veel meer volk naar binnen te lokken. Beefheart’s ‘Trout mask replica’ achterstevoren op 78 toeren afgespeeld zal wellicht nog toegankelijker klinken dan hetgeen we hier hoorden. Heel even liet de zangeres ons hopen dat we het Franse antwoord op Melt Banana zouden krijgen , maar de lawine aan dissonante noten bleek toch nog een stuk moeilijker te verteren. The Flying Luttenbachers leek me een beter referentiepunt. Ons tolerantievermogen werd danig op de proef gesteld maar af en toe viel er ook echt wel wat te genieten. De gitarist , wiens gitaar soms klonk als een ontregelde sirene, wist met een minimum aan effectpedalen steeds verrassend uit de hoek te komen. Ook de andere instrumenten (bas en drums) konden individueel ontzag afdwingen. Alleen vroeg ik me soms af of ze wel wisten dat ze met zijn vieren waren. Op de momenten waarin ik dan toch enige vormen van structuur meende te ontwaren, lieten ze me zowaar mijmeren over Trumans Water, een band die me nog steeds nauw aan het hart ligt. Ik ging ervan uit dat Schleu een relikwie uit een ver verleden was maar bij nader toezien bleek dit om een geheel nieuw project, weliswaar met een stel veteranen in de rangen, te gaan. Na deze set hadden ze er alvast twee fans bij: de zanger en de drummer van Zerodent die er tot de laatste noot bij bleven headbangen.
Zerodent is een viertal uit het Australische Perth met twee platen op Alien Snatch! Records en een doortocht op het befaamde Gonerfest op het palmares. Het intussen wat talrijker geworden publiek zag een sympathiek en gretig bandje waarvan drummer Dylan Prossor blijkbaar dezelfde kapper als Amyl and The Sniffers frequenteert. Als dat maar geen trend wordt!
Postpunk met de nadruk, gelukkig maar, op punk waarbij ik dan niet denk aan groepen als Protomartyr of Preoccupations maar eerder Wire in gedachten heb.
Korte, aanstekelijke songs die behoorlijk sprankelden en dat kwam eerder door de instrumenten dan door de half gezongen half gesproken woordenstroom van Lee Jenkins. Het grootste aandeel daarin had gitarist Predag Delibasich. Hij leek wel het buitenbeentje in de groep, volledig in het zwart terwijl de andere drie voor wit opteerden terwijl hij ook een stuk ouder leek. Maar vergis je niet: hij is samen met Jenkins (tevens de twee enige originele leden) duidelijk de spil van de groep en bepaalt hij met klaar klinkende en rinkelende gitaarakkoorden de richting die Zerodent uit wil. En dat was een koers die zich niet halsstarrig aan postpunk vastklampte maar waarin ook andere invloeden zoals de slacker rock van Pavement getolereerd werden. Dat deed hij sober, onopvallend bijna en zonder de alom tegenwoordige batterij pedalen aan de voeten maar o zo doeltreffend.
Delibasich, van Servische afkomst, was trouwens bijzonder gelukkig dat hij in de Pit’s mocht spelen, niet in het minst omdat hij uitgerekend hier zijn broer terugzag. Niet alle nummers waren even geslaagd maar enkele briljante parels lieten me dat snel vergeten.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Ornamentos del Miedo uit Spanje is een one-man band die atmospheric funeral doommetal brengt. Angel Chicote heeft eerder het mooie weer gemaakt bij bands zoals Graveyard Of Souls, Mass Burial, Ad Nebula Nigra, Ultimo Gobierno, Sinergia, enz. ‘Ornamentos del Miedo werd medio 2017 geboren als de noodzaak om de realiteit te ontdoen van alle ornamenten en luchtspiegelingen die we hebben gebouwd. Lezen we in een biografie. En ook: ''om ons aan te passen, aan een ellendig bestaan over een diep en donker geluid." Met 'Este No Es Tu Hogar' levert Ornamentos del Miedro zijn eerste album af. Hij neemt ons letterlijk mee op reis naar de diepten van ons onderbewustzijn. Waar leven en sterven elkaar de hand reiken. Binnen een intens mooie omkadering. Zoals dat hoort bij funeral doommetal.
Op mijn 54ste ben ik daar uiteraard nog niet mee bezig, maar op de vraag welke muziek ik zou willen dat er op mijn begrafenis wordt gedraaid, is het antwoord doorgaans enkele van mijn grote idolen. Echter puur muzikaal past funeral doommetal perfect in hoe ik heb geleefd. Een vat boordevol emoties en overgevoeligheid, met toch wel een donker randje. Ornamentos Del Miedo doet op deze schijf niets nieuws met die muziekstijl, maar brengt die wel op een zodanige intensieve wijze dat hij u, eens onder hypnose gebracht, tot tranen toe weet te dwingen.
Dat merken we al bij die eerste, circa elf minuten lange track “Este No Es Tu Hogar”. Meteen is deze song een schoolvoorbeeld van hoe de complete schijf in elkaar steekt. Daaropvolgende lange songs van circa tien twaalf minuten, gaan namelijk diezelfde intensieve weg op. “Ornamentos Del Miedo” voelt aan alsof je geladen je lot tegemoet ziet, zelfs met een glimlach op de lippen. Want hier worden geen geluidsmuren op een oorverdovende wijze afgebroken, noch komt een dreigende ondertoon naar boven, waardoor het angstzweet je op de lippen zou staan. Eerder brengt Ornamentos De Miedo de aanhoorder tot een zekere gemoedsrust, uiteraard binnen die donkere omkadering. Alsof de dood het rustig laat worden in je hoofd, zo voelen die intensieve donkere funeral doomsongs als “Carne”, “Caminos Perdidos”, “Raices Podridas” allemaal aan. De eindspurt wordt ingezet met het veelzeggende “Frágil”. Een songtitel die eigenlijk perfect omschrijft hoe deze volledige schijf echt in elkaar steekt. Breekbaar, zeer breekbaar.
Ornamentos Del Miedo brengt een typische funeral doommetalschijf uit. Breekbaar als porselein, zoals ook het leven breekbaar kan zijn. Zodanig intensief dat er een donkere gemoedsrust over jou neerdaalt die je tot tranen brengt, waarna je je lot zelfs met een gelukzalig gevoel vanbinnen in handen neemt. 'Este No Es Tu Hogar' is dan ook gewoon een schoolvoorbeeld van hoe een funeral doommetal schijf echt moet aanvoelen. De ziel verwarmen binnen een duistere omkadering, waardoor sterven niet aanvoelt als iets pijnlijk maar eerder als een zacht deken dat je tot eeuwige rust brengt. En daarin slaagt Ornamentos Del Miedo dus op zijn eerste schijf met brio.
Tracklist: Este No Es Tu Hogar, Ornamentos Del Miedo, Carne, Caminos Peridos, Raices Podrida, Fragil
Pebble is een jonge hardcoreband uit Lokeren. De band bracht een eerste EP op de markt, 'False Step', die ze begin mei kwamen voorstellen in de eigen gemeente, een thuismatch die je niet mocht missen. Op het affiche stonden namelijk ook: Mindwar, CLCKWS en In Haste. Dit geheel terzijde, namen we deze EP onder de loep en stellen vast dat we het, zoals gewoonlijk, soms te ver van huis gaan zoeken terwijl er ook in eigen geboortedorp talentvolle muzikanten rondlopen. We leren het nooit!
Pebble legt namelijk de lat al direct bij de eerste song, “Gravel” zeer hoog. Puur technisch bekeken valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, maar vooral brengt Pebble een soort zeer melodieuze hardcore die je aanzet tot het omver duwen van heilige huisjes. Dat is het soort hardcore waarvoor een ouwe rot als ik, die ooit viel voor die oldschool hardcore uit de gouden tijden, het liefst uit zijn luie zetel komt. Want inderdaad Pebble doet een kortsluiting in je hoofd ontstaan, waardoor je prompt alle remmen loslaat en als een vuurpijl aan het moshen slaat.
Dat is dus de verdienste van muzikanten en zanger die verdomd goed weten waar ze me bezig zijn. “Nurture The Snakes”, met een lekker schreeuwerige stem boordevol frustratie, waardoor je prompt een spiegel wordt voorgehouden, zet ingenomen stellingen alleen maar meer in de verf. Ook instrumentaal valt er eveneens geen speld tussen te krijgen, luister maar naar de kristalhelder klinkende drum- en gitaar/bas-partijen op “Discredit” of “Verdict Of Lies”. Songs die net door die kruisbestuiving van sublieme instrumentale inbreng met verdomd sterk klinkende vocale aankleding dan ook aan de ribben blijven kleven. Verschroeiend hard, maar dus ook die verdomde spiegel voorhoudende blijft Pebble mokerslagen uitdelen tot het bittere einde met “Take Offense”. Boodschap begrepen!
Het is als band of artiest in deze dagen onmogelijk om nog echt origineel voor de dag te komen. Zeker binnen dat hardcore/punkgebeuren kom je vaak bands tegen die muzikaal diezelfde lijn uitgaan. Op zich is daar niets verkeerd mee, als er kwaliteit wordt afgeleverd waardoor je als aanhoorder murw geslagen wordt en er bovendien een subtiele boodschap door de strot wordt geramd, die je doet nadenken over de dingen des levens. Dan is zo een band in mijn ogen compleet in zijn opzet geslaagd. Bij de meeste bands duurt dat toch enkele jaren eer ze echt begrepen hebben waar het om draait. M
aar je hebt altijd uitzonderingen, die je vanaf die eerste schijf of dat eerste concert direct murw slaan. In dat rijtje hoort bijvoorbeeld een band als CLCKWS thuis. Nu wint ook Pebble, op plaat alvast, een eerste thuismatch. Door een perfect visitekaartje af te leveren dat mijn hardcorehart sneller doet slaan, net doordat er een eerlijke soort hardcore vanuit het hart van die muziekstijl wordt gebracht. De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.
Tracklist: Gravel; Nurture The Snakes; Discredit; Verdict Of Lies; Take Offense
Where we sleep is een vrij nieuw project rond Beth Retting van Blindness, die haar zeer mysterieuze stem in de strijd gooit om de aanhoorder meerdere keren een krop in de keel te bezorgen. Voor dit project laat Beth zich omringen door topmuzikanten, met leden van bands als The Fall, Echobell, Curve en United Ghosts. Dit resulteert in de EP 'Experiments In The Dark', een titel die de lading dekt. Want hier wordt inderdaad voortdurend geëxperimenteerd in het donker.
Vanaf “What I Deserve” biedt Where We Sleep je een atmosferische, emotionele trip aan waarbij we zelfs even stopten met typen om die muziek echt op ons te laten inwerken. Want deze sfeer is zo intensief dat je de muziek best beluistert terwijl je je volledig afsluit van de buitenwereld. Dat is uiteraard de verdienste van Beth die met haar bijzonder tot de verbeelding sprekende stem je als het ware hypnotiseert. Ze laat zich gelukkig omringen door muzikanten die perfect die donkere, lichtjes dreigende atmosfeer eveneens instrumentaal naar voor kunnen brengen. Dat blijkt eveneens de rode draad te zijn doorheen de daarop volgende songs als “The desert”, “Control” en “Into The Light”. Een bevreemdend aanvoelend geluid kruipt traag maar zeker naar je hersenpan tot de licht dreigende ondertoon je ziel heeft bereikt en je in een trance doet terechtkomen. Omgeven door pure duisternis, die niet verstikt maar je toch een zekere angst inboezemt voel je je wegglijden over donkere paden, tot je zen bent geworden binnen diezelfde duistere en intensieve omgeving rondom je. Dat laatste wordt duidelijk nog eens in de verf gezet met de afsluiter “Experiments In The Dark”.
Where We Sleep experimenteert dus letterlijk met duisternis en brengt alle aspecten daarvan naar boven binnen een intensief en emotioneel mooi kader, waardoor je als aanhoorder, eens onder hypnose gebracht door die wonderbaarlijke stem van Beth en de instrumentale virtuositeit die snaren raakt, compleet één bent geworden met diezelfde duisternis, die aanvoelt als een deken tegen koude nachten die je door de lichtjes dreigende ondertoon toch ook wat angst inboezemt. Maar dankzij die hypnotiserende vocale aankleding, ga je die trip gewillig aan.
Tracklist: 1. What I Deserve, 2. The Desert, 3. Control, 4. Into The Light, 5. Experiments In The Dark
We waren bijzonder gecharmeerd door het Nederlandstalige FELIZ, maar plots is daar FELIZ-zangeres Lizzy met de lekker vlotte urban-electronic single “We Can Make This Beautiful”. Die doet op het eerste gehoor wat denken aan Neiked en vooral Bille Eilish. Het zit ergens tussen Eilish’s “Bad Guy” en “Bury A Friend” in.
Lizzy’s single is net iets vrolijker en dansbaarder dan die referenties. Zoals moderne popmuziek hoort te klinken. Het spelen met grooves, ritmes en backings bovenop een vlot te begrijpen en snel mee te zingen tekst, deze single heeft alles in huis om het te maken, zowel op de radio als op Spotify. Nog de juiste video erbij en dan is de trein helemaal vetrokken voor Lizzy.
Usi Es is het project rond singer-songwriter talent Esther Weemans. Volgens de biografie op haar facebook pagina is Esther opgegroeid met de muziek van o.a. PJ Harvey en ze verbindt dat met donkere elektropop in het verlengde van CocoRosie en Fever Ray. Ze bracht in eigen beheer haar eerste EP uit 'Mutiny', waarop donkere walmen geen pijn doen aan je oren en ziel, maar je hart verwarmen binnen een duistere en weemoedige omkadering.
Er zit eveneens een zekere verhalenlijn in de songs van Usi Es. Zo laat ze zich bij “Billy Weaver” inspireren door de verhalen van de schrijver Roald Dahl en creëert ze een mysterieus klankentapijt dat je op het puntje van je stoel doet genieten en luisteren, maar dan vooral met het hart. Want Usi Es bewerkt niet je oorschelpen alleen, ze raakt die gevoelige snaar op dezelfde soort wijze als enkel en alleen een artieste als PJ Harvey dat ook kan. Dat is ook te merken bij “The Bubble”, een song waar je je inderdaad voelt wegdrijven over weidse landschappen, gevangen in een bubbel. Dromerige landschappen komen me voor de geest als ik mijn ogen sluit, ontroerd door die bijzonder veelzijdige stem van Esther, die zalft en beklijft. Ik beland in een trance waaruit ik niet meer wil ontsnappen. “Christian” is weer zo een sprookjesachtige song die de fantasie prikkelt. Verhalen van elfen, nimfen en woudgeesten komen me hierbij voor de geest. Maar zeer opvallend, voel ik me in dat donker bos totaal niet onveilig of angstig. Esther haar warme en heldere stem zorgen eerder voor een gemoedsrust, en zorgt voor dat lichtpunt in het donker waardoor je de gevaren dus niet meer ziet.
Dansbare muziek brengen op een zodanige wijze dat je er een ander mens van wordt. Het is de rode draad op deze schijf. En dat zet Usi Es nog maar eens in de verf met een prachtige cover van PJ Harvey's “Is This Desire”. Iets soberder gebracht dan het origineel, maar daarom niet minder beklijvend of hartverwarmend.
Usi Es ofwel Esther Weemans beschikt over een zeer veelzijdig en bijzonder breekbaar stembereik. Haar vocale capaciteiten gooit ze doorheen deze EP dan ook in de strijd om de aanhoorder, binnen een sprookjesachtige omkadering, te doen vertoeven in verre oorden waar mystieke wezens huizen die het ondanks de donkere omkadering, wel goed met de luisteraar voorhebben. Het is een spookachtige wereld waar het dan ook fijn vertoeven is. Waar melancholie, weemoedigheid en duisternis elkaar vinden op een zodanige manier dat er een gemoedsrust over jou neerdaalt die je eveneens doet dansen doorheen datzelfde spookachtig en sprookjesachtig bos. Daar vind je ook Usi Es.
Tracklist: Billy Weaver, The Bubble, Christian, Is This Desire
Lloyd Cole was met Lloyd Cole & The Commotions één van de warmst klinkende Britse postpunkbands van de jaren ’80, met een soort flegmatieke melancholie die je toen ook vond bij The Smiths en Talk Talk. Wie oud genoeg is, kent nog “Perfect Skin”, “Rattlesnakes” en “Brand New Friend”. Daarna ging hij solo op zoek naar hetzelfde succes, zonder dat te vinden overigens. Bij het huidige label van de in de VS wonende Brit moeten ze een vreugdesprongetje gemaakt hebben toen ze hoorden dat Cole een nieuw solo-album heeft met twee van zijn drie Commotions.
Het bandgeluid op ‘Guesswork’ staat mijlenver af van wat Lloyd Cole in de jaren ’80 bracht. Tot zover het belangrijkste en misschien droevigste nieuws. Moeten muziekliefhebbers dit album dan maar meteen overslaan? Dat zou zonde zijn, want afgezet tegenover wat andere 80’s-Iconen vandaag aan nieuw werk uitbrengen, denk bv. aan Morrissey en Fisher-Z, is ‘Guesswork’ bovengemiddeld goed.
Openingstrack “The Over Under” is wel een taaie noot om te kraken. Een piano/synth-draak die dan ook nog zeven lange minuten in beslag neemt. Daarna betert het gelukkig. “Night Sweats”, “Violins”, “Moments & Whatnot” en ‘I Came Down From The Mountain” roepen vaag herinneringen op aan OMD, Tears For Fears, Howard Jones en Pet Shop Boys. Bij “Violins” moeten we wel wachten tot de outro om een prachtig stukje gitaar te horen, maar het is het waard. Nergens op dit album ligt Lloyd Cole & The Commotions-gehalte zo hoog.
“Remains” is in hetzelfde bedje ziek als “The Over Under”, maar is beter te verteren. Op “The Afterlife” lukt het plots beter voor Cole om een piano-synthballad te brengen. Hier komt hij in de buurt van wat Bill Pritchard, een ander ‘gevallen’ 80’s-icoon, eerder dit jaar deed op zijn ‘Midland Lullabies’.
Het album wordt afgesloten met “The Loudness Wars”. Hoewel de gitaar hier eindelijk een hoofdrol krijgt, is deze song net iets te loom om te overtuigen. ‘Guesswork’ is nog geen terugkeer door de grote poort, maar kan wel voldoende boeien om nog uit te kijken naar een volgend album.
Pinkpop 2019 van 8 t-m 10 juni 2019 - Pics
50 JAAR PINKPOP - De 50ste editie van Pinkpop vindt plaats op zaterdag 8, zondag 9 en maandag 10 juni 2019 op het festivalterrein van Megaland in Landgraaf. Sinds 1990 staat Pinkpop in het Groot Guinness Book Of Records als het oudste onafgebroken georganiseerde popfestival. De eerste editie vond plaats op 18 mei 1970 in Geleen, waar Pinkpop zeventien keer plaats vond. In 1987 werd eenmalig uitgeweken naar Baarlo. Vanaf 1988 wordt Pinkpop gehouden op evenemententerrein Megaland in de gemeente Landgraaf en vond daar dit jaar voor de 32e keer plaats.
Programma
ZATERDAG 8 JUNI
MUMFORD & SONS - JAMIROQUAI - ANOUK - GEORGE EZRA - BAZART
ELBOW - JACOB BANKS - CAGE THE ELEPHANT - GOLDEN EARRING - SYML
SAN HOLO - HALESTORM - DAVINA MICHELLE - YUNGBLUD - MT. ATLAS
LEAFS - JACIN TRILL - HIPPO CAMPUS - BADFLOWER - GRACE CARTER
SOHAM DE
ZONDAG 9 JUNI
THE CURE - LENNY KRAVITZ - ARMIN VAN BUUREN - KREZIP
THE KOOKS - KRAANTJE PAPPIE
DIE ANTWOORD - J BALVIN - ROWWEN HÈZE - WHITE LIES
MARK RONSON - MILES KANE - JACK SAVORETTI - BLOOD RED SHOES
IZZY BIZU - BARNS COURTNEY - CONFIDENCE MAN - AU/RA
NANA ADJOA
MAANDAG 10 JUNI
FLEETWOOD MAC - BASTILLE - SLASH ft. MYLES KENNEDY & THE CONSPIRATORS
THE 1975 - JETT REBEL
MAJOR LAZER - DROPKICK MURPHYS - TENACIOUS D
BRING ME THE HORIZON -THE BOSSHOSS
MICHAEL KIWANUKA - FIRST AID KIT - THE PRETENDERS
SAM FENDER - INDIAN ASKIN
THE MARCUS KING BAND - PALAYE ROYALE - COELY - COLDRAIN
DAVID KEENAN
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pinkpop-2019
Organisatie: Pinkpop
Na ‘Mellon Collie and The Infinite Sadness’, het laatste album dat er echt toe deed, ging het steeds verder bergafwaarts met The Smashing Pumpkins. Tot het opgezwollen ego van Billy Corgan er na enkele jaren de stekker helemaal uit trok. Corgan probeerde nadien nog van de grond te komen met enkele halfslachtige solo-pogingen of met Zwan, een nieuwe band die al was opgedoekt nog voor die echt was gelanceerd. De platen die hij nadien onder de naam Smashing Pumpkins uitbracht , waren eigenlijk ook solo-vehikels, want de originele bandleden werden gemeden als waren het besmettelijke ziektes. Die platen toonden hier en daar wat opflakkeringen maar geen van hen reikte ook maar tot aan de enkels van ‘Gish’, ‘Siamese Dream’ of ‘Mellon Collie’.
In 2018 kwam er dan toch die langverwachte reünie van de originele bandleden, met uitzondering van bassiste D’Arcy. De reünie op zich was het beste nieuws, want het nieuwe album ‘Shiny And Oh So Bright’ kon de magie van weleer geenszins terug brengen en is op een tweetal songs na totaal verwaarloosbaar.
Met enige argwaan trokken wij dus naar de Lotto Arena, maar omdat ‘Siamese Dream’ nog altijd één van onze favoriete albums aller tijden is, vonden wij dat wij hier absoluut moesten bij zijn. We hebben het ons niet beklaagd.
Ons wantrouwen werd al gauw de kiem in gesmoord, want bij momenten evenaarden The Smashing Pumpkins de magie van hun gloriejaren. Enkele zwakke momenten zorgden er voor dat dit net geen vijfsterrenset was, maar in globo mochten wij over vanavond zeer content zijn.
Dat Billy Corgan nog steeds een beetje wacko is was te merken aan zijn outfit. Gehuld in een zwart paterskleed en opgetut met een lading zwarte mascara moest hij er zogenaamd een beetje schrikwekkend uit zien. Of dat echt zo was laten we in het midden. Wij dachten eerder van : zet er nog een mijter op en je kan hem zo bij het bedenkelijke metal-groepje Ghost inlijven. Maar goed, voor de rest had hij zijn ego vanavond thuisgelaten en gaf hij een vrij losse en sympathieke indruk. Bovendien was hij prima bij stem en toverde hij een stel striemende solo’s uit zijn gitaar.
Het stemde ons al meteen tevreden dat de Pumpkins met drie gitaren in de aanslag hun set inzetten met bijzonder scherpe versies van “Siva” en “Rhinoceros” uit hun allereerste album ‘Gish’. Dit was die typische gedreven Pumpkins-sound die wij wilden horen. Toen ze daarachter “Zero” ook nog eens deden ontploffen leek het dat de Pumpkins de drive van weleer volledig hadden teruggevonden. Zouden ze dit wel volhouden ? Laat ons zeggen : bijna. Een stel inferieure songs (“Knights Of Malta”, “G.L.O.W.”, “Tiberius”) haalden soms de vaart uit het optreden, en als absolute dieptepunt kregen we een soort Japanse karaoke versie (sorry, James Iha) van het Cure vehikel “Friday I’m In Love”. Wat daar de bedoeling van was bleef ons een volkomen raadsel, dit was ronduit beschamend. De Pink Floyd cover “Wish You Were Here” klonk dan misschien wat minder genant, maar was eigenlijk even overbodig.
Maar de zwakke passages werden telkenmale triomfantelijk hersteld met splijtende klassiekers als “Bullet With Butterfly Wings”, “Cherub Rock”, “Disarm” en “Tonight, Tonight”. Niet alle klassiekers klonken echter even geïnspireerd, “1979” bijvoorbeeld werd een beetje op automatische piloot afgehaspeld en kreeg niet de behandeling die het verdiende.
The Smashing Pumkins verrasten ons dan weer aangenaam met enkele schitterende song die destijds nooit een regulier album hebben gehaald. Met name een stevig en geweldig “Superchrist” (pure stoner!) en een wederom fantastisch “The Aeroplane Flies High”. Dit zijn afleggertjes die beter zijn dan eender wat dat na de eerste drie albums is verschenen.
De band ging er uit in stijl met een drieluik om van te snoepen, een wondermooi “Today”, een fantastisch “Muzzle” en als fenomenale afsluiter het geweldige “Hummer”.
In de Lotto Arena bleek dat die legendarische nineties band terug volop in leven was, en dat was wat telde. De schoonheidsfoutjes van dit twee en een half uur durende concert namen we er dan maar graag bij.
Oh, ja, nog dit. Een kort woordje over de support act Fangclub. Dit was van “We willen Nirvana zijn, maar we kunnen het niet”. Kijk, wij wilden destijds ook Nirvana zijn, en we speelden met behulp van onze oude tennisraket Kurtje Cobain in onze slaapkamer. Hadden die gasten van Fangclub het daar ook niet beter bij gehouden ? Idiote groepsnaam trouwens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/smashing-pumpkins-10-06-2019
Organisatie: Live Nation
Thronefest 2019, Kuurne op 8 en 9 juni 2019 - Pics
De aanstaande editie van Throne Fest vond plaats in Kuurne op zaterdag 8 en zondag 9 juni 2019.
Met o.m. op 8 juni
Watain, Impaled Nazarene, Svartidaudi, Seth, Almyrkvi, Deiphago, Coldborn
Met o.m. op 9 juni
Satyricon, Taake, Varathron, Uada, Panzerfaust, Krater
Locatie (zaal): Kubox, Kuurne
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/throne-fest-2019
http://www.thronefest.be/
Organisatie: Thronefest
Werchter is al een tijd niet meer enkel en alleen de plek die men in één adem met ‘rock’ benoemt. Met Werchter Boutique, TW Classic en occasionele one-of Live Nation producties staat de omliggende weide namelijk geregeld vol diverse benenparen. Zo ook afgelopen zaterdag, met bovenaan de affiche de legendarische naam Fleetwood Mac. 45000 tickets gingen de deur uit. Voor de gelegenheid kreeg de hoofdact, oudersdomdeken Fleetwood Mac, het gezelschap van onder andere Snow Patrol en Triggerfinger.
Na de afstand van de bushalte tot de weide, zoals ieder jaar, iets te hebben onderschat, hoorden we dat Novastar een hernieuwde adem gevonden heeft. Hun magnus opus ‘Almost Bangor’ is haar eerste decenium reeds voorbij en diens opvolger ‘Inside Outside’ werd destijds maar lauwtjes ontvangen. Gelukkig was daar recent dan ‘In The Cold Light of Monday’, waarmee Zweegers terug de volle, herkenbare sound vond. Dit laatste album, blijkt live ook geschikt voor grotere podia. Ieder nummer had een mooie functie, waardoor het geen ‘wachten-op-de-hits’-optreden werd. Zweegers heeft toegewijde passie door de aderen vloeien, en tijdens afsluiter “The Best Is Yet To Come”, werd dat andermaal duidelijk. Niet de meest zuivere uitvoering van deze Belpopparel, maar overall een erg degelijke performance.
De 10(!)-mansbezetting van Arsenal hadden de weergoden in het begin niet aan hun kant. Stevige plensbuien wisselden elkaar af, dat terwijl de band zelf garant staat voor zonnige optredens. Hendrik Willemyns en de zijnen hadden het deels door deze weersfactoren niet meteen onder de markt. Een andere bemoeilijkende factor, was de gekozen setlist. Het vele, nieuwe werk kwam niet echt tot haar recht op het uit de kluiten gewassen podium. We hoorden diezelfde avond weliswaar waaien dat ze op het volksere Gladiolen wel iedereen naar huis speelden, en dat verrast ons hoegenaamd ook niet. Boven Werchter brak de zon nét op tijd door, om met kleppers als “Melvin” en “Estupendo” danskriebels uit te strooien over het publiek. We stellen ons wel vragen bij de omvang van hun bezetting, die gebaseerd op het sterkste werk van de band, niet geheel noodzakelijk bleek. Wat ons betreft toch niet op een festivaldag waar men hoofdzakelijk voor één welbepaalde naam aanwezig is. Iets over sop en de kolen waard zijn.
Tijd om wat ‘ouderdomsdekens’ erbij te halen, The Pretenders, aangevoerd door Chrissie Hynde, bleken hun beste tijd achter de rug te hebben. Al probeerden zij wel er nog het beste van te maken. Muzikaal klonk het platter dan de aardbolvisie van flat earth-believers, maar originals Hynde en drummer Chambers stralen nog steeds pure rock uit. Dit in tegenstelling tot de jongere bandleden, die zich nogal glammy gedroegen. De band maakte gretig gebruik van het aanwezige LED-scherm, en dat wist ons toch min-of-meer gans de set geëntertaind te houden. Een verstandige zet om van de aanwezige middelen gebruik te maken. Wie de setlist opmaakte, is voor ons grote vraag. Want ook Hynde poneerde geregeld dat ze ‘na de volgende ballade, zouden gaan rocken’. De ballades bleven echter komen en wij, maar mogelijks ook Hynde, hadden liefst van al zo min mogelijk van deze ballades moeten overbruggen. Hun grootste hit, “Don’t Get Me Wrong”, werd ook in de set gewrongen, maar meer dan de kitschy-catchy herkenbaarheidsfactor had dit lied niet (meer) om het lijf.
“Misschien moeten we hier een vijver aanleggen en bootjes op laten varen”, niemand verpakte zijn mening mooier dan Ruben Block van Triggerfinger bij aanvang van hun optreden. Voor de gelegenheid had Triggerfinger een aantal gasten met zich meegenomen, leuk idee, maar de uitwerking ervan bleek niet echt festivalweide-proof. Zo speelde de band wel hun voornaamste hits, waar vooral “Colossus” sterk uit kwam, maar trokken de collabs het tempo wel meermaals uit de set. Het iets oudere festivalpubliek, was nu eenmaal ook niet het makkelijkste publiek. Dit werd vooral duidelijk toen Fenne Kuppens haar ding kwam doen. De frontvrouw van Whispering Sons smeet zich nog harder dan anders, maar rondom ons gingen -onterecht- vooral de wenkbrauwen aan het bewegen. Naast Kuppens, kreeg ook een stralende Selah ‘Mercy’ Sue haar moment de gloire. Ironisch - maar demografisch gezien niet verrassend - genoeg, bleek de hoem-pa-Pa pop van Henny “Eén Nacht Alleen” Vrienten datgene wat het publiek het meest wist te pleasen.
Triggerfinger vuurde een slotsalvo op ons af, maar schoot net niet hard genoeg. Vermoedelijk doordat het volume niet helemaal opengedraaid stond (?) aan het knoppenpaneel. Jammer, want hoe kan rock echt scheuren zonder luid te mogen gaan?
Allesbehalve een slechte prestatie van de meest sexy rockband van de Benelux, maar conceptueel hadden we meer verwacht van ‘& Guests’.
Snow Patrol is zo’n band die de betere knuffelrock van de laatste decennia maakte. Dat zorgde in het verleden al voor melige optredens waar zanger Gary Lightbody eerder een kleffe knuffelbeer, dan een charismatische frontman, was. We waren al uit het oog verloren dat de band al meer dan 25 jaar op de teller heeft staan, wat op zich ook al mooi is.
Gary Lightbody trekt er anno 2019 op uit met een onfrisse stoppelbaard. Hij boet wat in aan sex-appeal, maar muzikaal was Snow Patrol mogelijks de hoogvlieger van de dag. De hoofdbrok van de gespeelde tracks, dateren al van meer dan 10 jaar geleden, maar blijken nu eenmaal onoverkomelijk. Lightbody wakkerde het publiek meermaals aan, waardoor bij “Chasing Cars” en “Just Say Yes” dan ook menig liefje op de schouders werd getild. Vocaal was alles zeer naar behoren, en we zagen - net zoals bij Triggerfinger - een collectief aan het werk. Niemand speelde op zijn eigen eiland. En zelfs al was er iets aan de hand met gitarist Nathan Connolly, op een aantal pijnlijke grimassen na, viel er niets op zijn spel aan te merken.
Doorheen de dag werd het meermaals duidelijk dat het merendeel van het publiek maar voor één band was afgezakt naar Werchter. Fleetwood Mac heeft ondertussen een mythische status bereikt en blijven qua opgenomen muziek nog zeker relevant. Met maar liefst 4 nummers van de band in de top 100 van de Tijdloze, doen ze hiermee even goed als Metallica.
Nogal onopgemerkt en druppelgewijs, kwamen de bandleden het podium op geschoven en de tand des tijds werd zonder nog maar één noot te horen al pijnlijk zichtbaar, al wachtten we met ons oordeel te vellen totdat we muziek te horen gekregen.
Ergens hadden we na “Dreams“ bijgevolg al huiswaarts kunnen keren. Want bij dit vierde nummer hadden we ook al “The Chain” en “Little Lies” achter de kiezen. Hitjes, allemaal goed en wel, maar tijdens én na de hitjes geloofden we onze oren nauwelijks.
Ja, de band wisselde over de jaren heen - door interne strubbelingen en wrange machtsverhoudingen - geregeld van personeel, maar dat net de meest respectabele leden durfden teleurstellen, hadden we ons niet op voorbereid.
McVie en Nicks zouden tegenwoordig zelfs niet meer gecast worden voor FM-tributebands. Vocaal hadden ze namelijk het merendeel van de tijd moeite om lucht langsheen hun stembanden te duwen, en wat er bij hen uit kwam, deed hen allesbehalve als vooraanstaande vocalisten klinken.
Een andere, pijnlijke vaststelling is dat de lichtpunten van het optreden gevormd werden door alles wat niet echt, of niet langer meer deel uitmaakt van Fleetwood Mac. Zo bliezen Neil Finn en Mike Campbell een frisse wind doorheen het muffe kabinet. Vooral Finn, die in de hiërarchie duidelijk onder Nicks staat, was in staat om het publiek gefocust te houden met zijn frisse, heldere stem. De solo’s van Campbell leken daarentegen niet altijd even soepel te gaan, maar wel was hij een aanwezig, vief figuur op podium.
Eerlijkheidshalve, het is ook niet de makkelijkste opdracht om in Lindsay Buckinghams voetsporen te treden. Van de oorspronkelijke leden, vertolkte enkel Mick Fleetwood zijn rol zoals het hoorde, maar is er aan hem zeker ook geen bindtekstenkoning verloren gegaan.
Muzikaal waren “Oh Well”, ironisch genoeg van de hand van ex-lid Peter Green, en “Don’t Dream It’s Over”, een cover van Finn’s primaire band Crowded House, de lichtpunten in de set. Niet de grootste Fleetwood Mac hits dus, die ofwel overladen werden met irriterend rammelaargeluid of die te hard steunden op de erg zwakke vocals.
Geen man of vrouw over boord zou je dan denken, want de band bracht vermoedelijk ook een hoop showelementen mee, toch? ‘Less is more’, zal de band gedacht hebben, maar hier had het mogelijks wel de meubelen kunnen redden. Op het LED-scherm kregen we enkel gedateerde videobeelden te zien. Op het te lang uitgesponnen drumtafereel in “World Turning” na, was er ook op podium niet echt veel te beleven.
Nummers als “Go Your Own Way” laten ons op plaat keer om keer genieten, meezingen en zelfs dansen. Live kregen we medelijden met de bandleden, dat we ons niet kostelijk konden of durfden te amuseren. Meezingen werd uiteraard wel gedaan, dat zou er nog aan mankeren met zulke hits, maar een volksfeest werd het op Werchter Boutique niet.
Al is alles relatief, en geen enkel publiek is dezelfde. Zo hoorden we rond ons fans die voldaan huiswaarts zouden keren, mensen die zich -ondanks ze fysiek geen krimp gaven- het een dik feest vonden, tot anderen die het niet aan hun hart lieten komen en het hielden op een goed gekoelde pint.
Met “Free Fallin'” brachten ze een emotionele ode aan Tom Petty . Dat “Don’t Stop” de afzwaaier werd, kreeg bijgevolg een wrang bijsmaakje. Dit was geen vuurwerk . Fleetwood Mac was vanavond niet de perfecte afsluiter . Daarvoor waren Triggerfinger en Snow Patrol hen te snel af en de echte blikvangers.
Teleurstellend of niet, iedereen maakte van dit moment gretig gebruik om de eigen nabeschouwing luidkeels bekend te maken. En hieruit kon worden afgeleid dat elk zo zijn eigen hoogtepunt had. Gebalder kunnen we het niet stellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/werchter-boutique
Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter
Miracle Metal Meeting 2019 - Het moet niet altijd uit het buitenland komen om goed te zijn
Miracle Metal Meeting 2019
Brielpoort
Deinze
Begin jaren ’80 van vorige eeuw was de Brielpoort in Deinze één van de belangrijkste zalen voor de toen echt grote shows. Het lijstje met bands die er gespeeld hebben, is minstens zo lang als indrukwekkend: Dire Straits, U2, Depeche Mode, The Cure, Simple Mindes, Eurythmics, AC/DC, the Ramones, de Scorpions, …
Inmiddels laten de klassieke concertorganisatoren de Brielpoort een beetje links liggen, maar vzw Miracle is vastberaden om daar verandering in te brengen. Ze haalden reeds o.m. The Scabs en Scala naar Deinze. Voor hun Miracle Metal Meeting haalden ze vast de mosterd bij het Alcatraz Hardrock & Metal Fest. Dat wordt reeds enige tijd in Kortrijk in openlucht georganiseerd, maar het begon ooit in de Brielpoort en er was toen, misschien in verhouding meer dan nu, veel plaats op de affiche voor bands van eigen bodem. Metal leeft nog steeds sterk in Deinze en omgeving, wat te merken is aan kleinschalige initiatieven als o.m. Zingem Beeft, Stormram in Zulte, de Elpee uiteraard en zelfs mogelijk een nieuw metalfestival in Gent.
De Brielpoort vullen met enkel Belgische bands leek op papier een beetje een gok. Er zijn in Vlaanderen indoorfestivals die met grotere buitenlandse namen slechts kleinere zalen kunnen vullen. Toch was er vorige zaterdag de hele avond een gezellige drukte in de Brielpoort. Het was er niet zo druk als vorig jaar toen Alice Cooper langskwam, maar het voordeel was wel dat je snel even naar de toog, naar buiten, naar het toilet, enz … kon. Eigenlijk net de atmosfeer van een openluchtfestival, maar dan met een binnenpodium.
Met een festivalaffiche kan je nooit iedereen tevreden stellen. Hier en daar werden wat wenkbrauwen gefronst toen bleek dat er zou geopend worden met vooral Antwerpse bands. Dat terwijl er in Oost- en West-Vlaanderen zoveel talent rondloopt. Misschien krijgen we die zo al vaak genoeg te zien, al zijn ook de de bands van ’t Stad zeker geen onbekende in de regio.
Bark mocht de spits afbijten. Vorig jaar stonden ze nog op Stormram en eind dit jaar staan ze alweer op Zingem Beeft. De regionale discussie terzijde gelaten is Bark een prima festivalband. Ze zetten telkens een heel gedegen set neer. Alles wordt technisch nagenoeg perfect en met veel overgave gebracht. Ze openden met “Voice Of Dog”, maar het is vooral de titel van de tweede song die je letterlijk mag nemen: “All Hell Breaks Loose”. Op het podium is het zanger Ron die alle aandacht naar zich toe zuigt terwijl de rest van de band hem probeert bij te benen. Elke song gaat hard bij Bark. In hun lyrics verwijzen ze gretig naar alles wat met honden te maken heeft en dat is ook het beeld dat ze live uitstralen: dat van een roedel wilde honden die blaffen én bijten. Het geluid was niet ideaal, maar dat bedekt het Brielpoortpubliek graag met de mantel der liefde. Het hoort bij de charme en bij de herinnering aan toen deze zaal nog maar pas opende. Ook toen was een goed zaalgeluid een ‘uitdaging’.
Ook Off The Cross komt uit Antwerpen. Ze stonden al eerder op grote festivalpodia, maar dit jaar lijkt voor hen de grote doorbraak te wenken. Na de Miracle Metal Meeting mogen ze nog aantreden op Graspop en Alcatraz. Eind vorig jaar brachten ze een EP uit waarop ze samenwerken met een hele reeks gastzangers en een 35-koppig koor. In de Brielpoort haalden ze dan weer nog een andere gastzanger mee het podium op: Sven De Caluwé van Aborted. Die zouden als band zeker ook niet misstaan hebben op de affiche van de Miracle Metal Meeting. Net als bij Bark was het publiek enthousiast voor Off The Cross, terwijl minstens evenveel mensen vanop een veilige afstand stonden te genieten.
De timing werd strikt gevolgd, wat toch wel een welkome uitzondering is in het festivallandschap, en ook King Hiss was stipt om de eerste tonen van “Homeland” door de Brielpoort te jagen. King Hiss werkt naar verluidt aan een nieuw album en er stonden twee songs op de setlist die we nog niet op eerder uitgebracht werk terugvinden: “Revolt” en “Monolith”. Beide zijn pareltjes van waar King Hiss goed in is: heavy metal, maar dan zeker niet oldschool. Wel zit er wat stoner, wat sludge en wat Tool en Baroness in hun recept.
Voorts was de set in Deinze een dwarsdoorsnede uit hun discografie, met “Homeland”, “Mastosaurus” en Killer Hand” uit hun jongste album ‘Mastosaurus’, “La Haine”, “Serpentagram” en “King Hiss” uit ‘Sadlands’ en “Snakeskin” uit de EP ‘Snakeskin’.
Zanger Jan en vooral ook gitarist Joost werkten zich in de Brielpoort in het zweet voor de aandacht van het publiek en hadden eigenlijk weinig problemen om de zaal met verstomming te slaan. Dit is niet het soort metal dat begeleid wordt door wilde moshpits en walls of death en toch was dit een heel geslaagd concert.
Wild moshen deed het publiek dan weer wel op de tonen van Fleddy Melculy. Deze Nederlandstalige metalcoreband veroverde StuBru met “T-shirt van Metallica” en ook al volgende singles deden het goed op de radio. Daarmee zijn de Fleddy’s één van de weinige metalbands van eigen bodem die daar nog in slagen. Het viel ons op dat bijna het voltallige publiek tot aan de PA de teksten van Fleddy kent en meebrult, ook al is live alles net iets minder verstaanbaar dan op de albums.
Het was dan ook een feest van de herkenning op de Miracle Metal Meeting, met o.m. “Feestje In Uw Huisje”, “Ik Ben Kwaad”, “Moeidunidotcom”, “T-shirt van Metallica” en “668”. Voor die laatste track mochten, net als voor de albumversie, Jan en Joost van King Hiss mee het podium op. Handig geprogrammeerd uiteraard van de organisatie. In de set van King Hiss was Jeroen Camerlynck eerder ingegaan op de uitnodiging om mee te zingen. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero, die meespeelt in de clip van “668”, kwam ook al het podium op om wat te dollen met Jeroen van de Fleddy’s. En de laatste gastzanger was dan Danny van het voormalige Deviate die mocht meedoen op “Voor Altijd Jong”, met Jeroen in het Nederlands en Danny in het Engels. Ondanks al dat gedoe met gasten haalde Fleddy Melculy op geen enkel moment de voet van het gaspedaal.
De moshpit werd een circlepit en de eerste crowdsurfers lieten zich opmerken. De band staat deze zomer slechts op een handvol festivals - omdat ze aan een nieuw album werken - maar deze jongens hebben geen moeite om te scoren vanuit rust. Een eerste nieuw nummer van dat volgende album zou de kers op de taart geweest zijn, maar ook zonder die kers was het al smullen van de Melculy-taart. De opvolging aan de top van de Belgische metalscene is verzekerd. Jeroen merkte op dat er wat hem betreft meer dergelijke festivals mogen zijn . “Het moet niet altijd uit het buitenland komen om goed te zijn”, was zijn boodschap daarover.
Aan die top staat Channel Zero al een hele tijd te blinken. In hun eerste leven was België te klein voor hun talent en veroveringsdrang, vandaag is hun vijver beperkt tot het vaderland en de dichtste buurlanden. Goed gezien om hen de grote Brielpoort te laten vullen bij de aanvang van hun zomertournee, als de honger bij het publiek nog groot is. Vooraf hoorde je vooraf wel eens dat Fleddy Melculy Channel Zero van de troon heeft gestoten, maar afgaand op het aantal bandshirts in de zaal en de reactie van het publiek op de twee shows zal die troonwissel nog even moeten wachten. Franky kon het niet laten om bij het inzetten van “Hot Summer” toch wat te dissen: Fleddy Melculy heeft zijn eigen hot sauce, maar wij zullen eens laten zien wat ‘hot’ is.
Channel Zero bracht een ‘greatest hits’ op deze Miracle Metal Meeting. Klassiekers als “Suck My Energy”, “Fool’s Parade” en “Bad To The Bone” werden afgewisseld met obscuurder oud werk als “Repetition” uit het album ‘Stigmatized For Life’ uit 1993 en “No More” uit ‘Unsafe’ uit 1994.
De albums die sinds de reünie werden uitgebracht, werden wat stiefmoederlijk behandeld: niets uit het jongste album ‘Exit Humanity’, enkel “Dark Passenger” uit ‘Kill All Kings’ en uit ‘Feed ‘Em With A Brick’ niet meer dan “Hot Summer” en “Ammunition”. Maar geen “Black Flowers”, “Run With The Torch” en ook geen “Help”. Er waren dan ook geen bisnummers voorzien in het tijdsschema van de organisatie. Ook zonder bisnummers maakte Channel Zero met veel grinta duidelijk dat zij nog wel even de beste Belgische metalband zijn en willen blijven. Franky was prima bij stem, maar we hadden ook niets anders verwacht bij het eerste concert van hun zomertournee.
De rest van de band had er duidelijk veel zin in en speelde foutloos. Christophe Depree van After All werd als vijfde bandlid ingelijfd voor de clubtournee van eind 2017 en dat verse bloed doet de band veel deugd.
Ook Channel Zero ontsnapte in de Brielpoort niet aan het gegeven van gastzangers en dus kreeg Danny van Deviate een microfoon om één nummer mee te doen. Voor Camerlynck was hij misschien eerder een jeugdidool, voor Franky en Tino is hij een medestrijder van het eerste uur. Hij deed al eens een guest vocal op ‘Unsafe’.
Deze eerste editie van de Miracle Metal Meeting mag in programmatie en opkomst een geslaagde start genoemd worden. Kristof Baertsoen van vzw Miracle gaf zaterdag al aan dat die volgende editie er komt. Om volgend jaar nog eens de Brielpoort te vullen met enkel Belgische metal, zal een uitdaging zijn, maar zelfs als je aanvult met buitenlandse bands kan je nog heel wat bands van eigen bodem een mooi podium aanbieden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/miracle-metal-meeting-2019
Organisatie: Vzw Miracle
Cedric Burnside - Heerlijke rootsmuziek in Leffinge
The Legendary Shack Shakers + Cedric Burnside - Mooie double bill
De Zwerver
Leffinge
2019-06-07
Ollie Nollet en Sam De Rijcke
The Legendary Shack Shakers zijn in de eerste plaats de band van halve gek annex smoelentrekker J.D. Wilkes. Met wisselende personeelsbezittingen grossiert de band al jaren in een opwindende mix van blues, country, hillbilly, rock’n’roll en rockabilly. Het combo deed dit vanavond via een steeds feller aanwakkerende set die uitgroeide tot een explosief rock’n’roll feestje. Het eerste deel lag de nadruk op het roots-gebeuren, via traditionele instrumenten als banjo, akoestische gitaar, staande drums en contrabas, maar dan wel met flink wat peper in het gat.
Toen J.D. Wilkes zijn banjo omruilde voor een harmonica en de briljante gitarist zijn elektrische gitaar inplugde, gingen volume, power en intensiteit met rasse schreden omhoog. Hier stond nu een geweldige, springerige en uiterst energieke rock’n’roll band van jetje te geven. Naar een climax toe groeien heet dat dan. De zaal smulde er van.
The Legendary Shack Shakers - Een band met hoog fun- en rock’n’roll gehalte, maar vooral geniale muzikanten.
Als kleinzoon van RL Burnside heeft Cedric Burnside de blues met de paplepel meegekregen. Toen hij amper 13 was hij trok hij al mee als drummer in opa’s band. Later drumde hij nog in diverse andere bands, waaronder ook North Mississippi Allstars. Burnside leerde ondertussen ook een aardig potje gitaar spelen.
Op vandaag doet Cedric zijn eigen ding en trekt hij op tournee met een valies aan eigen songs. In Leffinge liet hij zich enkel begeleiden door gitarist Brian Jay, ook bandlid van het funkgezelschap The Pimps Of Joytime.
Op de laatste plaat ‘Benton County Relic’ horen we een rauwe elektrische bluessound die uiteraard schatplichtig is aan RL Burnside.
Aanvankelijk hield Cedric Burnside dit rauwe bluespotje nog eventjes gedekt en deed hij het in zijn dooie eentje op akoestische gitaar met een stel eerlijke traditionele bluessongs, waarin hij vooral toonde dat hij ook gezegend was met een wonderlijke stem. Die akoestische opening klonk ons wel bekoorlijk in de oren, maar stiekem hoopten we dat er iemand algauw de stekker zou komen in steken. Toen Brian Jay voor “Hard To Stay Cool” er bij kwam met een heerlijk slide gitaartje, hing er al meer atmosfeer in de lucht. Wij waren al helemaal opgelucht toen Cedric Burnside zijn elektrische gitaar om de schouders trok en zich stortte op die rauwe sound die zijn laatste plaat zo goed maakt. Ondertussen was metgezel Brian Jay gaan postvatten achter de drums en spatten er al heel wat meer vonken uit hun strakke blues.
De boel kwam pas helemaal onder stoom toen het duo van plaats verwisselde. Cedric ging achter de vellen zitten en bleek een fenomenale drummer te zijn, ondertussen bleef hij ook nog eens geweldig zingen. Bovendien werden we meer dan aangenaam verrast door het al even fantastische gitaarspel van Brian Jay. De sound sloeg over in een heerlijke pot bluesrock die ons deed denken aan het heetste van North Mississippi Allstars.
Een alsmaar enthousiaster wordend publiek raakte nu ook helemaal in de ban van dit gedreven duo. De heren hadden immers hun set langzaam opgedreven naar iets wat we niet anders dan als vuurwerk kunnen bestempelen. Net als bij de Legendary Shack Shakers stevenden we hier dus op een heuse climax af.
Laat ons hopen dat Cedric Burnside en Brian Jay blijven verder samenwerken, er hangt magie tussen die twee. We hebben Brian Jay’s voormalige bandje eens gechekt, en dat leek ons toch maar platte funk te zijn waarin zijn fantastische gitaarspel nergens te bespeuren is.
(review Sam)
Cedric Burnside + Legendary Shack Shakers
Deze double bill zorgde voor een mooie avond in Leffinge. Toch bleef ik wat op mijn honger zitten omdat beide bands niet brachten waar ik, tegen beter weten in, op gehoopt had.
Bij de Legendary Shack Shakers hoopte ik dat het wonder van Muddy Roots 2017 zich zou herhalen. Daar beukten ze, toen met de jonge gitarist Rod Hamdallah, me murw met een set uitzinnige rock-‘n-roll die The Cramps liet verbleken. Helaas hield die Hamdallah het niet lang vol bij de Shakers en toen ik ze vorig jaar terug zag op Roots & Roses was zijn plaats ingenomen door Gary Siperko, een man die we ook al twee keer in de 4AD aan het werk zagen (Pere Ubu, Rocket From the Tombs). De bezetting bleek dit keer niet veranderd. Opnieuw met Siperko dus, absoluut een schitterende gitarist maar het betekende wel dat we een bedaardere versie van de Shakers te zien kregen.
Het eerste deel van hun set was akoestisch met zanger J.D. Wilkes (enig origineel lid) op banjo. ‘Hillbilly from hell’ dat begon met een covertje van Washboard Sam maar toch iets te veel bleef kabbelen en laat dat nu net het laatste zijn wat ik van deze band verwacht. Halverwege greep Siperko naar zijn elektrische gitaar en ruilde Wilkes zijn banjo voor een mondharmonica wat het rock-‘n-roll gehalte zeker ten goede kwam. Samen met Preston Corn (staande drums) en Fuller Condon (staande bas) lieten ze het vuur nu wel in de pan slaan om uiteindelijk feestelijk te landen met een wel erg vrije interpretatie van Slim Harpo’s “Shake your hips”.
Mooi maar ik miste de ‘waanzinnige’ J.D. Wilkes van weleer toch een beetje.
Op basis van zijn laatste plaat, ‘Benton County Relic’, waren de verwachtingen voor Cedric Burnside niet al te hooggespannen. Maar hey, Cedric is wel de kleinzoon van R.L. en hij was bovendien drummer bij de drie groten uit de Fat Possum stal: R.L., T-Model Ford en Junior Kimbrough. Enige verwachtingen (op een set moddervette blues) waren dus zeker niet misplaatst.
Tijdens het eerste deel van het optreden zagen we Cedric alleen op akoestische gitaar. Niet meteen wat ik verwacht had maar een erg aimabele Cedric wist me dankzij zijn aanstekelijk gitaarwerk en intense vertolkingen moeiteloos te overtuigen. Dit was authentieke hill country blues zoals ik ze al lang niet meer gehoord had. Tussendoor vertelde hij al eens een grap van zijn grootvader terwijl ook het legendarische ‘well,well,well’ niet kon uitblijven.
Voor het tweede deel greep hij naar een elektrische gitaar terwijl Brian Jay achter het drumstel plaatsnam. Verre van slecht maar de magie die bij het akoestisch gedeelte in de lucht hing was toch verdwenen. Zijn beperkingen als gitarist speelden hem soms parten en zijn stem leende zich niet echt voor ruige blues.
Toen de twee na een tijdje wisselden van plaats voelde Cedric zich zichtbaar meer op zijn gemak en werd ook duidelijk wat voor een fenomenaal drummer hij is. Het verschil met Brian Jay was immens. Jay ontpopte zich nu als een goede gitarist maar ook niet meer dan dat terwijl zijn stem, hij zong ook af en toe een nummer, eerder aan de vlakke kant was.
Toch wisten ze zich, vooral dankzij het explosieve drumwerk, overeind te houden. Plots leek het toch nog heel mooi te worden toen ze “All night long” van Junior Kimbrough inzetten. Machtige song en ik was al klaar om volledig uit mijn dak te gaan maar het bleef bij een gesmoord gvd. Het hypnotiserende van Kimbrough bleef volledig uit terwijl de galm op Cedric’s stem alle verdere kansen verkwanselde. Kimbrough’s unieke stijl is natuurlijk geen hapklare brok maar ik hoorde eerder wel al geslaagde vertolkingen van onder meer Gravelroad en Black Diamond Heavies. Wat het orgelpunt had moeten worden bleek nu een wat ontgoochelende finale.
Gelukkig besloten de twee om nog een bis te spelen en dat werd dan een geslaagd “Shake ‘em on down”, een oud Bukka White nummer dat onsterfelijk werd gemaakt door grootvader R.L. samen met The Jon Spencer Blues Explosion.
Twee mooie optredens die me toch wat teleurstelden. Maar dat had veel te maken met de verwachtingen. Waren dit twee mij onbekende groepen geweest kwam ik misschien superlatieven tekort. (review Ollie)
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
De Zeeuwse singer-songwriter Danny Vera stak vrijdagavond de grens over naar het Gentse. We verwachtten ons aan een avond vol Americana nummers in de stijl van enkele grote voorbeelden als Roy Orbison en Elvis Presley. Danny is op tour voor zijn nieuwe album ‘Pressure Makes Diamonds’, maar blijft daarnaast vooral bekend als zanger van de vaste huisband van het populaire Nederlandse praatprogramma ‘Voetbal Inside’. Gekleed in een rock-’n-roll kostuum met bretellen en gelakte schoenen, stapte hij stijlvol het podium op.
“Runnin’ With My Boots On” en “I’ve Been Around” toonden meteen aan dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Met respect voor de gitaar zette Danny enkele dansbare riffs in. Entertainen kan hij als de beste. “Jesus And The Outlaw” volgde, een super uptempo country nummer waarin zijn rauwe stem mooi tot uiting kwam. Danny ziet er glad uit, maar heeft toch ergens een griezelige stem. De avond ging op hetzelfde elan verder met “Worn Out Man”.
Na een lange intro vol geouwehoer over inbreken werd het tempo wat opgedreven met korte en hoge gitaarklankjes uit “The Devil’s Son”. Bij “Road Rhythm Blues” ging de band weer een versnelling hoger and waanden we ons in Zuidelijk Amerika. Een mooi moment voor een degelijke keyboardsolo. Zelfs bij een gevoeliger nummer als “Maybe Tonight, Maybe Tomorrow” blijft de band zijn rock-’n-rollgehalte hoog. Voor het eerst hoorden we een beetje tristesse, maar met een stevige outro zonder rommelig te zijn. Danny Vera weet onze aandacht scherp te houden.
Zoals Danny zelf aangaf maakt hij ‘ouwemannenmuziek’ maar heeft hij dit jaar de eerste plaats weten te bemachtigen in de top 40. “Roller coaster”, een hit die hij dus absoluut moet spelen, vergezeld door witte lichtjes in de zaal. “How the Dice Will Roll” zou wel een nummer kunnen zijn uit de film ‘Kill Bill’. Een stevige song. Danny doet er zijn vestje voor uit en wij snappen waarom. De band ging direct door met “If You Want Me Too” en “All Night Long” en stak hiermee wat vaart achter de muzikale avond. Lekker luid, lekker uptempo. Het etaleerde zijn geweldige stem.
“We gingen zo hard, ik dacht ik bouw nog even een rustmomentje in”. We kregen met “Bye Bye Eddy” een triestige meezinger voorgeschoteld, een ode aan een vriend die overleed toen hij twaalf jaar was. “Honey South” begon met een funky gitaarrif en deed ons even heel erg denken aan een snelle versie van Canned Heat met “Going Up The Country”. Ook tijdens “Utopia Won’t Wait” bleek dat de band goed weg kan met het vingervlugge werk. Vera zong over de bal van liefde met “L. O. V. E.”. Hij bracht het en wij moesten het meebrengen. Danny opperde dat we met een ‘V’ naar hem zwaaiden en zo deden we ijverig mee.
Als afsluiter, beleef Danny gewoon staan. Even de band voorstellen, een heerlijke keyboardsolo en dan nog even gaan met een geslaagde cover van zijn inspiratiebron Johnny Cash “Folsom Prison Blues”. Hiervoor trekken wij graag zelf nog eens de grens over. Liefhebbers kunnen Danny Vera ook bewonderen op Kneistival deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/charlatan-gent/danny-vera-07-06-2019
Organisatie: Democrazy, Gent
Thurston Moore woont tegenwoordig in Engeland, en is de man die na de split van Sonic Youth, de klank van Sonic Youth het meest getrouw blijft. Dat doet hij nu al een aantal jaren met een vaste band, met naast Sonic Youth-drummer Steve Shelley, Deb Googe op bas (My Bloody Valentine) en James Sedwards op gitaar. Die band is nu uitgebreid met Jon Leidecker op keyboards, die als electronica artiest opereert als Wobbly. De Thurston Moore Group heeft momenteel een nieuwe plaat opgenomen in Brussel, en nu speelden ze twee dagen na mekaar in Les Ateliers Claus, dat ze als hun tweede thuis beschouwen.
We kunnen verkeerd zijn, maar we hoorden enkel nieuw werk vanavond. Hoe die klonken? Veel minder lyrisch en melodieus dan wat we op ‘Rock ’n roll consciousness’ en ‘The best day’ voorgeschoteld kregen. Alle nummers waren instrumentaal, en er komt geen zang op de nummers , kunnen we zeggen …
Het openingsnummer was dromerig, maar spaars, aangeslagen akkoorden zonder melodie die herhaald werden. De afwisseling kwam van Steve Shelley die zijn drums met paukenstokken bespeelde, dit was wat zen-rock, de culminatie van jaren ervaring. Vanaf het tweede nummer ging het tempo omhoog en zaten we in meer vertrouwde Sonic Youth wateren, waarbij toch opviel hoe Sedwards en Moore gelijkaardige akkoorden aanhielden, gitaarmantra’s, en er dus van gitaarsolo’s of melodielijnen geen sprake was. Ik hoorde veel raakpunten met Mogwai, fellere en rustigere passages wisselden elkaar af, alsof je van een dennenbos in het open veld kwam of omgekeerd. Voor die overgangen telde Thurston Moore dikwijls af. Beide gitaristen bewerkten hun snaren met een staafje en duwden hun gitaren tegen de versterkers aan.
Op zijn zestigste blijft Thurston Moore dus doen wat hij zijn hele artistieke leven al gedaan heeft, en durft hij ook terugblikken: in twee nummers eerde hij zijn inspiratiebronnen uit de avant-garde, Alice Coltrane en Glenn Branca. Branca overleed vorig jaar en lag direct aan de basis van het geluid dat Sonic Youth, Swans en zovele anderen naar een groter publiek brachten.
Op basis van wat we vandaag hoorden, is de nieuwe plaat van de Thurston Moore Group er opnieuw eentje voor de eindejaarslijstjes.
Organisatie: les Ateliers Claus
De Russische band Grenouer timmert sinds 1992 aan de weg. Tot 2014 onder die naam. Om in 2014-2015 over te stappen naar de naam GreNOwar, dit als protest tegen de situatie in Oekraïne. En nu dus weer onder Grenouer. De band heeft verschillende paden bewandeld. Van thrash-deathmetal over industrial metal naar pure rock-'n-roll. Grenouer heeft de ambitie om ook in Europa door te breken en bracht zijn negende album uit via het Griekse label Sleaszy Rider Records. De aanstekelijke, poppy en heavy rock van de eenvoudige maar aanstekelijke soort, is de rode draad doorheen deze schijf. Waardoor de band wel eens in zijn opzet zou kunnen slagen.
'Ambition 999' is een titel die eigenlijk al aanduidt wat de bedoeling van deze band is: na al die jaren een ruim publiek van rock/metalliefhebbers proberen aanspreken. Daardoor wordt niet altijd buiten de lijntjes gekleurd en gaat het er vrij braaf aan toe. Daar is op zich niets mis mee, als er kwalitatief hoogstaande producten worden afgeleverd. En dat laatste is zeker het geval. anaf “Burnt To The Ground” over “Nevermind Tomorrow” tot “Infinity Grace” schotelt Grenouer ons riffs voor die blijven kleven aan de ribben en je aanzetten tot, bij voorkeur met de haren in de wind en de vuist in de lucht, over te gaan tot een stevig potje luchtgitaar spelen.
Echter, vooral hoor je een band die weet waar ze mee bezig zijn. Zowel instrumentaal als vocaal valt nergens een speld tussen te krijgen. Meermaals zijn we dan ook onder de indruk van die verschroeiende riffs, al even verdovende drumsalvo's en een heel hoog stembereik waardoor menig haren op onze armen recht komen.
Nee, de band doet niet aan extremiteiten, maar schittert vooral in eenvoud. Ga het bij het beluisteren van deze plaat dus niet te ver gaan zoeken. Avontuurlijke uitstappen en experimentele uitspattingen zijn er dus niet bij. Luister maar naar die track “Back On Track” en je hoort dat deze band vooral wil zorgen voor een aanstekelijk rockfeestje in je hoofd en als het moet zijn op menig festivalweide de daken er laten afgaan. Want inderdaad, dit is zo van die aanstekelijke pure heavy poprockmetal, die je waarschijnlijk wel meerdere keren tegen komt, maar die nooit verveelt. Grenouer sluit af met een zeer mooie ballad “Alone In The Dark” die niet moet onderdoen voor gekende ballads. Want deze bezorgt je het ultieme kippenvelmoment, als kers op het taartje.
Als het de bedoeling is om met 'Ambition 999' voet aan de bodem te krijgen in Europa, dan zou Grenouer zeker in zijn opzet kunnen slagen. Net omdat de band een modern potje rockmuziek brengt, waarin een ruim aanbod aan metal- en rockliefhebbers hun gading zouden moeten vinden. Ook al houden we meer van bands die grenzen aftasten en opteren voor een meer avontuurlijke aanpak, de eenvoudige wijzen waarop de band kwaliteit van torenhoog niveau verbindt met een aanstekelijkheid die aan je ribben kleeft trekt ons meermaals over de streep.
Tracklist: Burnt To The Ground, Nevermind Tomorrow, One Day, Infinite Grace, Medicine Treats No Lies, Cure For The Lonely, Uncommon Faith, Back On Track, Universe Of My Heaven, Crilson Lines, Chase The Sun, Ingenious Care, Dangerous Girls, Paranormal Star, Alone In The Dark
Een jonge brutal deathmetalband uit Australië, zitten we daar in België op te wachten? Wel als ze het aanpakken zoals Alchemy. Deze band voegt aan zijn brutale, agressieve deathmetal met diepe grunts uit de onderbuik nog flink wat andere elementen toe. Daarvoor duiken ze in de metalbibliotheek waar ook black, folk, power en thrash staat, zodat het alleen al door de afwisseling niet snel gaat vervelen.
Titeltrack “Infinite Forms Of Torture” twijfelt lang tussen death en black enheeft net voor het eindoffensief een flord folkmetal. In “Hadethma” komt zelfs kort even een heavymetal-gitaarsolo langs. “Nocturnal Forest” heeft hints van een 80’s-powerballad en die doorgetrokken wordt in een blackmetal-riff en die dan nog met veel gevoel voor drama wordt afgerond met een pianoriedel. Het is veel bij elkaar, maar Alchemy wordt beloond voor zoveel durf.
Deze EP telt wel slechts drie tracks. Het zou me verbazen dat ze met dit recept een volledig album kunnen boeien. Ze moeten voor zichzelf gaan uitmaken welke richting ze hiermee uitwillen, maar als debuut is dit alvast veelbelovend.
Bekijk zeker ook eens hun knappe video op https://www.youtube.com/watch?v=lgNIZjUCoH4
In tijden waar streaming soms ter discussie staat, zijn er artiesten die net bekendheid vergaren door bijvoorbeeld Spotify. Neem nu Charlie Cunningham, deze singer-songwriter kwam medio 2015 in de belangstelling dankzij 'Lights off' en gooide ook heel hoge ogen met zijn debuut EP 'Outside Things' en met zijn sprankelende debuut 'Lines' in 2017. Na 5 miljoen streams te hebben geklokt in de afgelopen twee maanden voor zowel de titeltrack als opvolger single “Sink In”, kondigt Charlie Cunningham zijn tweede album 'Permanent Way' aan, uitgebracht op Infectious/BMG. Cunningham verbleef gedurende twee jaar in Sevilla, en dat heeft - volgens we vernemen - invloed gehad op deze schijf.
Hoe de man het er met die zogenaamde moeilijke tweede vanaf brengt, vroegen we ons luidop af. Cunningham moet het hebben van zijn zeer broze en breekbare stem, in combinatie met akoestische gitaarlijnen die gevoelige snaren raken, op een eenvoudige maar doordachte wijze. "Cunningham maakt muziek die je kunt zetten naast José Gonzales en Damien Rice'', lezen we in een biografie. En dat merk je al bij die eerste song, “Permanent Way”. Eigenlijk liet Cunningham al dankzij die breekbare en verdovende single “Sink In” in zijn kaarten kijken. Het blijkt ook de rode draad op de volledige plaat te zijn. Ook “Headlights”, “Different Spaces” en het wondermooie “Bite” zijn omgeven door walmen van melancholie, gedrenkt in een sausje weemoedigheid en afgewerkt met zachtmoedigheid die je hart verwarmt. Cunningham blijft doorheen de gehele schijf met zijn aanstekelijke gitaargetokkel en zachte stem uit datzelfde vaatje tappen. Maar net doordat die gevoelige snaar wordt geraakt, op een eenvoudige wijze die beklijft, stoort dit allerminst. De synthesizer en drum doen het geluid wat voller klinken, maar het is toch die combinatie gitaar en stem van Charlie Cunningham dat ons het meest over de streep trekt. Song na song doet hij je wegdromen, en brengt je onder hypnose waardoor een gemoedsrust over jou neerdaalt.
Charlie Cunningham is het schoolvoorbeeld van een singer-songwriter die in drukke tijden een mens tot 'zen' kan brengen door eenvoudig gebruik te maken van een akoestische gitaar en een stem die zalvend je hart raakt. De man doet niet aan het optrekken van geluidsmuren, noch wordt intensief tewerk gegaan. Eerder schittert hij in eenvoud door deze aanpak, waarbij harten diep worden geraakt. Om die eerder gestelde vraag te beantwoorden. De moeilijke tweede is een pareltje geworden, waarmee Cunningham definitief zijn stempel drukt op dat typische singer-songwritergebeuren. We zijn er zeker van dat de man menig festivalweide, of concertzaal zal ontroeren en in vervoering brengen door deze bijzonder emotionele aanpak.
Charlie Cunningham staat op 13 oktober in Ancienne Belgique. Als de nachten kouder worden zal hij zorgen voor een warme gloed door zijn stem en uitstraling. Op basis van deze schijf zijn we daar heel zeker van.
Tracklist: Permanent Way 04:12, Don't Go Far 03:39, Sink In 03:21, Headlights 03:32, Different Spaces 03:40, Monster 04:09, Interlude (Tango) 01:11, Bite 03:33, Hundred Times 03:09, Maybe We Won't 03:11, Force Of Habit 05:11, Stuck 03:46
Cellista , ofwel Freya Seeburger, is een Amerikaanse celliste die bekend staat om haar werk met artiesten uit verschillende media. Live-optredens van Freya zijn onconventionele performances waar klassieke muziek, theater, improvisatie en visuele kunst worden verbonden met muziekstijlen als pop, hiphop, klassieke muziek en zoveel meer. Daarvoor wordt veel gebruik gemaakt van de cello en vocale inbreng die dicht aanleunt bij opera. Cellista's debuutalbum 'Finding San Jose' werd uitgebracht in de herfst van 2016 en bleek een meesterwerk waarop grenzen werden verlegd, waar geen grenzen zijn. Ook met haar nieuwste plaat 'Transfiguration' verlegt Cellista wederom meerdere grenzen wat 'muziek tot kunst verheffen' betreft.
Politiek beladen teksten worden op een poëtische wijze naar voor gebracht door enkele streepjes 'spoken art' in de vorm van “Rupture”, gevolgd door muzikale en vocale parels waarbij de aanhoorder telkens een spiegel wordt voorgehouden. Cellista heeft het in haar geval vooral over de Amerikaanse politiek. We gaan daar niet verder over uitwijden. Om te weten wat haar standpunt is, raden we aan deze schijf intensief te beluisteren. We willen het in deze recensie vooral hebben over het gevoel achter al die politieke en andere boodschappen. En Cellista slaagt er als één van de weinige in sprankelende celloklanken en operastemmen te verbinden met poëzie die me doet denken aan één artieste: Patti Smith. Hoewel Cellista niet direct een punkschijf uitbrengt, de 'punk'-ingesteldheid waardoor een poëte als Patti Smith ons ook diezelfde spiegel voorhoudt, vinden we dus ook terug op 'Transfiguration'.
Het vermengen van uiteenlopende muziekstijlen is de rode draad op deze schijf. Zo wordt bij "Look Homeward, Angel" rap en cello vermengd met de sprankelende stem van Melissa Wimbish die u in opperste ontroering totaal verweesd achterlaat. "When The War Began'' is een meesterlijke manier om de aanhoorder te confronteren met oorlog, dood en verderf. Een song die je tot tranen toe zal bedwingen. Ook nu weer valt daarbij de cello het meest op gecombineerd met een vocale aankleding die je een krop in de keel bezorgt. Maar eigenlijk gaat het op deze schijf dus vooral over hoe je door voortdurend te improviseren elke muziekstijl tot kunst kan verheffen. Een gemakkelijk brokje vlees levert Cellista bewust niet af, de aanhoorder wordt meegezogen in haar zeer visuele wereld waar donkere gedachten overheersen, maar waar ook de mens opstaat om de strijd daartegen aan te gaan. Daarom is het ook belangrijk om deze schijf in zijn geheel te bekijken en te beluisteren. Elke song sluit perfect aan op de volgende, zoals je een bladzijde omdraait in een spannend boek om uiteindelijk bij de ontknoping totaal van de kaart achter te blijven bij een verdovende song als “Tzeva Adom”, waarna de rust in je hart wederkeert.
Rap, klassieke muziek, opera tot avant-garde, het zijn muziekstijlen die ogenschijnlijk niet of nauwelijks bij elkaar passen. Cellista slaagt er echter wel in om al deze stijlen te verbinden tot een logisch geheel. De poëtische aanpak, gecombineerd met een zeer theatrale en visuele inbreng - gekruid met de nodige zin voor improviseren - zorgen er dan ook voor dat 'Transfiguration' een kunstwerk geworden is, dat nog het best tot zijn recht komt op een podium waar de artieste haar performance ook visueel kan uitbeelden door middel van dans en beelden op het scherm.
Maar als u een beetje uw fantasie laat werken en die beelden voor de ogen houdt bij het beluisteren van deze indrukwekkende parel, zult u zich prompt verenigd voelen met een kleurrijke wereld die Cellista aanbiedt. Onderga deze schijf vooral met een open geest. En laat de fantasie in je hoofd het werk doen.
Tracklist: Rupture I 00:56, Confession 02:27, Rupture II 00:56, Look Homeward, Angel 06:28, Rapture III 02:52, You Can't Go Home Again 06:44, Rupture IV 01:50, Repetitions 03:03, Rupture V 01:44, When The War Began 07:21, Tzeva Adom 05:22, Look Homeward Angel (Radio Edit) 04:13
Coudron (zang), Combes (gitaar, bas), Vandromme (gitaar) en Vandewalle (drums) vormen samen Carneia. De muziek van deze heren ligt ergens tussen Tool en postmetal over bands als Soen en Wheels. Maar vooral heeft deze klasseband ons al meerdere malen bewezen over een eigen smoel te beschikken. Dat de band graag voortdurend buiten de lijntjes kleurt, bewezen ze eerder met de EP 'Symmetry Of Mind', maar ook op menig podia wist Carneia ons met verstomming te slaan.
Nu is er dus een nieuwe plaat, 'Voices of the void', waarop de band bewijst niet te houden van gemakkelijke brokjes vlees. Eerder bieden ze u een stevig menu aan, met allerlei spijzen en dranken die eerder op de maag blijven liggen. Waardoor je de dag daarna de adrenaline nog voelt kloppen in je hoofd.
Het gaspedaal wordt direct stevig ingedrukt bij “The Making Of The Universe” en dan zijn we vertrokken voor een verschroeiend hete en rauwe trip over hobbelige wegen. Instrumentaal kun je stellen dat de ene mokerslag volgt op de ander donderslag bij heldere hemel. Vocaal? Nu ja, Jan Courdon is op het podium een beest - dat is als compliment bedoeld. Hij steekt enorm veel uiteenlopende emoties in zijn vaak schreeuwerige stem. We vroegen ons meermaals af hoe hij het volhoudt. Hij slaat, voortgestuwd door zijn kompanen, eveneens op deze pracht schijf wild om zich heen. Al waanzinnig geworden gaat de band op eerder vernoemd elan door op “Blood And Candy”, ”Black Coffee” - ja wij drinken onze koffie ook liefst pikzwart-, “The Hangman” en “Shadow Man”. Er lijkt maar geen einde te komen aan die aardverschuivingen die de band doet ontstaan in ons hoofd. De band schippert bovendien, heel bewust wederom, tussen toegankelijk en rauw. En zet je daardoor voortdurend op het verkeerde been. Waardoor dat stuk vlees niet zo gemakkelijk verteerbaar is, maar eens verorberd smaakt het wel degelijk naar meer. En plots is daar een zeer intieme song als “Anthem For The Wasted”. Nog steeds heel dreigend grijpt de band je hier bij het nekvel en bezorgt je een waar kippenvelmoment waardoor je even op adem kunt komen, maar nog steeds de hete adem van waanzin in je nek voelt blazen. Afsluiter “Epilogue” is dan weer een experimenteel meesterwerk, waarbij registers worden opengegooid, binnen een chaotische omkadering. Waardoor je totaal van de kaart, in de hoek van de kamer achterblijft.
In navolging van eerder vernoemde EP en eerste langspeler 'All Tongues Of Babel', dat in 2013 op de markt werd gebracht, is 'Voices Of The Void' een nieuwe mijlpaal van een band die in het verleden grenzen verlegde waar geen grenzen waren, en er dus toch in slaagt dat opnieuw te doen. Zonder rekening te houden met de regels van het spel, doet de band daarbij voortdurend aan stijlbreuken. Ze gaan op avontuur doorheen dat oorverdovende landschap van eerder vernoemde waanzin die je kunt lezen in de ogen van Jan Coudron op dat podium. Tot ook u, de luisteraar, eveneens tot diezelfde waanzin bent gedreven.
De Gentse band Beyond Our Sight mag dan een vrij nieuwe naam zijn in het metalwereldje - de band ontstond pas in 2018 - de leden van deze band hebben al wat watertjes doorzwommen. Die ervaring in het vak resulteerde eerder in de stevige, aanstekelijke singlec “Strenuous”. Die deed ons het beste vermoeden voor wat later nog moest komen. De band bracht eindelijk zijn debuut-EP op de markt. 'The Void Within' laat een band horen die nog veel kanten kan uitgaan en die we vooral het label ‘veelbelovend’ zouden willen opkleven.
In de promotie staat dan wel 'modern metal', maar feitelijk hoor je een mix van uiteenlopende stijlen. Gaande van deathmetal over metalcore naar groovemetal tot enkele sausjes thrash. Je vindt het allemaal terug op songs als “Mindless Impulses”, “Wasteland” en “The Void Within”. Muzikaal bekeken krijg je dus oorverdovende riffs en snelle uithalen die zorgen voor aardverschuivingen. Vocaal worden grunts, growls en screams afgewisseld met cleane vocalen. Met twee vocalisten (Lendert Francois en Micheal Van Wemmel) die elkaar perfect aanvullen, is daarmee ook de kers op de taart afgeleverd om de perfectie te benaderen. Wij waren nog het meest onder de indruk van songs als “Icarus”, waarbij de cleane vocals nog perfecter samenvloeien met emotionele grunts, zodat de haren op je armen rechtkomen. Geruggesteund door instrumentale toevoegingen die daar perfect op inspelen, bezorgt deze song ons een adrenalinestoot waar we eigenlijk al heel de tijd aan het wachten waren. Welke song er het best uitkomt? Het zal voor iedereen wel verschillend zijn, want deze band tapt dus bewust uit verschillende vaatjes en zal zo een ruim publiek aan thrash, death tot pure heavy metal kunnen aanspreken. Binnen dat ruime aanbod zit echter vooral nog ruimte om te evolueren. En dat is meteen het min en het pluspunt aan de schijf.
Een EP is altijd een soort visitekaartje waarmee een band wil tonen wat hij in zijn mars heeft. Dat de heren muzikanten zijn die weten waarmee ze bezig zijn en dus als virtuozen hun instrumenten bespelen? Dat is niet verwonderlijk, door hun staat van dienst. Het meest indrukwekkende is echter de samensmelting van uiteenlopende vocalen die de haren steeds doen recht komen op onze armen. Dat de band nog zoekende is, zorgt er echter voor dat de registers niet bij elke song worden opengetrokken, Althans die indruk krijgen we toch. Vaak lijkt men op de rem te staan, waardoor niet alles op deze schijf ons kan bekoren.
Maar Beyond Our Sight levert wel degelijk een knaller van een EP af waarmee ze nog alle kanten uitkunnen, en waardoor we mits links en rechts bijschaven zeker nog veel moois mogen verwachten binnen het extreme en andere metalgebeuren.
Er is dus prompt een nieuwe parel opgestaan in Gent, die vrij vlug zijn plaats zal opnemen op diezelfde metalkaart. Zeker weten.
Geef ze gewoon nog wat tijd en beluister deze plaat niet één maar meerdere keren. Maar vooral: hou deze band in het oog.
Tracklist: Mindless Impulses, Your Mind Makes It Real, Wasteland, The Void Within, Whitenoise, Icarus, Strenuous
Pop/Rock
Per Wiberg - Zweedse multi-instrumentalist heeft nieuwe plaat uit ‘Head without eyes’
Per Wiberg
2019-05-16
Erik Vandamme
Per Wiberg ‘Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever’
Al meer dan dertig jaar maakt de Zweedse multi-instrumentalist Per Wiberg het mooie weer bij Death Organ, Spiritual Beggars, Opeth, Kamchatka en King Hobo. En dan hebben we het nog niet over de talloze andere projecten waar hij aan meewerkt. De man had ondanks die drukke agenda niet alleen tijd gevonden om een nieuwe schijf uit te brengen: 'Head Without Eyes'. Hij wilde ons ook graag te woord staan i.v.m. die nieuwe release en beantwoordde ook andere vragen die we op hem afvuurden.
Congratulations on your new album, what are your own expectations about this?
Hi and thanks! Since this is the first solo album I wouldn’t know what to expect really, but so far the feedback has been really positive. The ambition is to make another album and hopefully to get more of a steady band together for this in the future.
How did the collaboration with Despotz records come about? And do you like that label?
I play in a band called Kamchatka who were signed to Despotz so I’m well familiar with them. When I finished the album I started talking to people and labels about a possible collab. I meet Ömer at Despotz on a Tiamat gig in Stockholm and he asked me what I was up to and wanted to hear the album so.. I like being on an indie label cause it’s pretty flexible and you can work an album for a longer time frame compared to being on labels with gazillions of releases.
You are also busy in other projects, in which you also spend a lot of time, how and where did you find time to put together a solo album?
I started to write and record this album in 2016. Since I play and sing most of the stuff on the album it was easy to record. I just did bits and pieces in my rehearsal room when I felt inspired in between touring with other things. It didn’t feel rushed at all and I took my time with things actually.
As for those other projects, are there plans for the near future?
Me, Thomas(Kamchatka) & JP Gaster(Clutch) have a band called King Hobo which will release the second album May 31 through Weathermaker Music. With Kamchatka we’ve started working on new material and if all goes well we’ll record this summer. The same goes for the band Switchblade, lots of stuff written and it’s getting closer to putting it together and record sometime later this year. Spiritual Beggars won’t do anything this year as most of us are busy with other things. Leif Edling’s feeling good and is back touring with Candlemass so there are no plans for me to do any shows with them at the moment. I’ll play a few Tiamat shows filling in on keyboards this year as well.
Is something actually planned as a release show (or are we late). if so how did everything go?
There are no shows booked at the moment. I wanted to take my time with this and ask around to see who’d be available and up for playing these songs live. Also since it’s a new thing I was curious about the feedback on the album. Looking forward to play live later though!
Do you have plans to tour solo with your new album? if yes, also in Belgium?
Yes I will definitely play live but right now it’s impossible to say to what extent. I want to play a couple of shows at home in Sweden first to see how it works out and then of course I’d love to play in Europe, incl Belgium. I’ll give it my best and we’ll see what happens!
Regarding the title of your solo album, does it have a mutual meaning?
Head Without Eyes was originally the name of the project but I decided to be brave and use my own name instead... It depends on what you want it to mean kinda, If you can’t look outside you have to look inwards if that makes sense!?
To continue with that, does your solo work have a personal meaning? in the sense that you can express your frustrations or emotions in it? or shouldn't we go that far?
I think all music has, or at least shoud have a personal meaning. Then it’s up to the artist how to show or present that. Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever but I understand what you mean and yes, it’s a way of expressing my emotions and frustrations.
You will also be responsible for the vocal input on your solo album. How did you like it?
I’ve done lead vocals in many bands through the years, maybe not the most well known bands I’ve played with but it’s not a new thing for me. The difference lie more in the vibe of the songs and I wanted it to be something else than shouty rock vocals. I’m happy with the performance but it’s one of those things, at least to me that benefits from having someone you trust around to bounce ideas with, like a producer for example. I’ll probably try to work with someone next time.
Are there other artists and musicians who collaborate on this disc? if so who? and how did it work?
Yes, Karl Daniel Lidén has mixed 3 songs and he also played drums on those. He’s a great producer and engineer and has worked with bands like Bloodbath, Victims, Crippled Black Phoenix etc. Lars Sköld(Tiamat/Avatarium)played drums on the other 3 tracks, good friend and a very powerful drummer. We recorded his stuff at Black Lounge Studios with Jonas Kjellgren who also mixed those songs. Jonas is a super talented guy and mostly known within the metal world. Billie Lindahl from Promise And The Monster helps out with vocals on 3 tracks. She’s a great artist and I really like her music and vocals. I hope we can do something more together in the future.
Can we see this album as the start of a solo career? or should we not view it that way?
Yeah I guess it’s a start of a solo thing but that doesn’t mean that I’ll stop doing other things. I’ve always loved playing in bands and still do!
As a big fan of Opeth, for example, what I appreciate about you is that despite that legendary status, you are always on the ground with both feet? Is that a conscious choice? The "why" may be a weird question, but I sometimes see other things with front men with your status.
It’s not a conscious choice really but more how you live your life I think. To me it’s always been really important to be humble about the the so-called career because that could be gone any day for many different reasons. I don’t think it’s too much to ask to just be polite and respectful and say hi to people, the reward is so much bigger than being a douche. The ego thing seems to take a lot of time as well and I don’t have the patience for that, I just want to rock out :-)
Is it really interesting to release a disc in these times of streaming? You have experienced different times, what is your personal opinion about steaming?
I’m a complete music nerd and I stream, buy downloads, cd’s & vinyl and don’t care about formats that much. I think it’s good that there are all kinds of ways to enjoy music these days. But, having grown up with records I think physical(vinyl/cd)is probably my favorite way of presenting a vision, both the music and the graphics/package as it makes it more interesting and gives a better understanding of what you’re listening to.
It is perhaps a somewhat far-fetched question. But where do you see yourself in, let's say ten years? Are there any ambitions after what you have already achieved? because in the meantime your euvre is impressive (and that is an understatement)
I hope that I’ve had time and the opportunity to explore some of the stuff I’d like to try, both as an instrumentalist and as a songwriter. I have many different musical ambitions and things I’d like to learn and get better at. I don’t look back a lot and can’t really afford to think too long term either, it’s more about focusing on the moment and do as good as you can with whatever I work on and move on after that.
I get through my questions. Are there any communications to our readers?
Check out the album, it’s a little bit different but worth a try! I’ll do what I can to bring this on the road in the future so hopefully I’ll be able to make it to Begium as well.
Wacken Battle Belgium 2019 - Primal Creation wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle Belgium 2019
Zaal Volkskring
Kruisem
2019-05-25
Filip Van der Linden
Bands - Wacken Battle Belgium 2019 - Primal Creation, Cathubodua, The Curse Of Millhaven, Hunter, Insomnia, Stand For, Hudic
Niet minder dan acht bands haalden de finale van de Belgische Wacken Battle, nog steeds een beetje het Songfestival van de Belgische metal. Vooraf was er een beetje discussie of het een goed idee was om een finale te organiseren met acht bands in plaats van zes, omdat de bands dan amper vier of vijf nummers kunnen spelen. Het publiek krijgt wel een bredere doorsnede van wat er in België aan metal gemaakt wordt. Primal Creation versloeg nipt Cathubodua, met 64 punten tegenover 62 en krijgt daardoor een stek op het podium van Wacken Open Air, het Duitse festival dat voor elke metalband als de hemel op aarde beschouwd wordt.
De aftrap werd gegeven door Hunter met een flinke portie hardrock en traditionele heavymetal. Zanger David haalde een paar keer uit als Rob Halford van Judas Priest en liet ook horen dat hij een mooie grunt in huis heeft. Hij had wel problemen met de meniscus waardoor zijn bewegingen op het podium heel beperkt waren. Door de pijn te verbijten verdiende Hunter wat extra punten bij het kritische publiek. De set bestond uit vijf tracks: “Dominion”, “Infiltrator”, “The Comes The Night”, “No Man’s Land” en (een beetje voorbarig) “Glorious”. Muzikaal waren er weinig opmerkingen, al knalde Hunter live net iets minder dan op hun pas uitgebrachte album.
When Plagues Collide brengt brutale deathcore en raasde als een wervelwind door de Volkskring. De band blonk van tevredenheid en ze genoten van hun show, maar die vonk sloeg helaas niet over op het publiek. Zanger Wouter vroeg twee keer een circle pit, maar daarvoor was het publiek op dat vroege uur in de avond nog niet klaar. When Plagues Collide is eerder een band die ook op eigen kracht wel tot op de Duitse en andere buitenlandse podia zal geraken.
Primal Creation brengt thrashmetal met accenten van death en core en met Testament en Slayer als inspiratiebronnen. De band brengt zijn set bovendien met veel passie en overtuiging. Zanger Koen Mattheeuws is een prima frontman die regelmatig de rand van het podium opzoekt. De rest van de band deed moeite om wat leven in de brouwerij te brengen, al waren er ook momenten dat ze enkel naar hun instrument stonden te kijken. De Wacken Battle is en blijft een verkiezing, dus mocht de track “Vote Clown” uit hun album Demockracy niet ontbreken. Primal Creation is een sterke winnaar en Wacken zal nog maar het begin zijn van hun Europese doorbraak.
The Curse Of Millhaven perste liefst vijf tracks in hun korte set en had dan nog tijd over voor intro’s en samples. Ze startten met “Treshholds” en gingen dan via “Shelter” naar het magistrale “My Reign, My Wrath”. Inzake melodische deathmetal zijn ze heel goed. Het klonk gemeen en brutaal en muzikaal-technisch was het een topper. Wel had de band moeite om het publiek bij de les te houden.
De Luikse groovemetalband Insomnia had de hoogste gemiddelde leeftijd van de avond. De grijze haren van zanger Fred vormden een mooi contrast met de levenslust van de band. Ze voelen zich thuis op het podium en vinden elkaar blindelings op het podium. Leuk gevonden: elk van de bandleden had een Wacken-shirt aan. Het was een welkome afwisseling om eens een band met slechts één gitarist te horen in deze battle, al was het maar om de jeugd te tonen dat het ook zo perfect lukt om een ‘vol’ geluid te brengen. Hun set begon met “God See Ya” en liep via “Resistance” en “Love” naar “Master”. Insomnia leverde een prima performance, maar vele aanwezigen gunnen de podiumstek op Wacken blijkbaar eerder aan een ‘jonge’ band voor wie het nog allemaal moet gebeuren.
Stand For uit Bergen (Mons), is zo een jonge band. Zij brengen energieke heavymetal met een moderne twist. Leuk, energiek, heel professioneel, en met veel overtuiging gebracht. Ze denken na over hun podiumoutfit, wat op zich geen slecht idee is, maar kiezen dan wel voor een gladde boysband-look. Opvallen lukt zo wel, overtuigen misschien minder. Hun eerder brave set bestond uit “dark Times”, “The Beast”, “No Matter” en het door de eigen fans luid meegebrulde “Stand For”.
Cathubodua staat te boek als een epic symphonic metalband en heeft met zangeres Sara en violiste Katrien twee dames in de rangen en dat is toch een welkome uitzondering in deze battle. De band klonk in Kruisem een stuk volwassener dan op hun debuutalbum ‘Opus I: Dawn’ uit 2016. Sindsdien kwam er (in 2018) nog maar één nieuwe single, maar ook die speelden ze niet. Wel kregen we vier nog niet eerder uitgebrachte songs: “Hydra”, “My Way To Glory”, “The Fire” en “Hero Of Ages”. Deze band is inmiddels geroutineerd in bandbattles en wist ook hier een innemende performance neer te zetten. Vooral frontvrouw Sara slaagt erin om het publiek uit haar hand te laten eten. Kenners zeggen al eens dat België een ‘moeilijke markt’ is voor female-fronted bands, terwijl de nipte nederlaag bewijst dat het wel kan, als de kwaliteit goed genoeg is. Wij kijken alvast uit naar dat volgende album.
De laatste band in Kruisem was Hudič, een symfonische black/deathband die al sinds de release van de EP ‘Ne Ergo Dimittas’ over de tongen gaat als band om in de gaten te houden. In dergelijke bandbattles is al vaker gebleken dat het niet altijd eenvoudig is om een hype om te zetten in een goede score. De band zette na een zenuwachtige soundcheck zijn set in met een stukje mysterieus toneel. Doorheen de show verborgen de gitaristen en de bassist hun gezicht in iets dat het midden houdt tussen een monnikskap en een hoodie. De rookmachine en belichting moesten het mysterie nog aandikken, maar deze band komt echt niet tot zijn recht in een competitie.
Scores: Primal Creation - 64 points; Cathubodua - 62 points; Stand For - 53 points; Hudic - 46 points; Hunter - 44 points; Insomnia - 39 points; The Curse Of Millhaven - 33 points; When Plagues Collide - 8 points
In 2020 is er voor het eerst sinds lang geen Belgische Wacken Battle. Om alle landen aan bod te laten komen in Wacken, moet ons land een jaartje overslaan. In 2021 is er opnieuw een kans voor Belgische bands om te strijden voor een stek op Wacken Open Air.
Organisatie: Vzw RTP
FortaRock 2019, Goffertpark, Nijmegen op 1 en 2 juni 2019 - Pics
FortaRock 2019 vond plaats op zaterdag 1 en zondag 2 juni in Goffertpark, Nijmegen. Zowel zaterdag als zondag ontving de organisatie zo’n 7.000 bezoekers Die kregen in totaal een 33 tal acts, een dwarsdoorsnede van de hedendaagse metal , gepresenteerd. En bij headliner Amon Amarth werden ze naast vuur, death metal en Noorse mythologie ook nog eens getrakteerd op donder en bliksem.
Het festivalterrein van FortaRock kreeg een soortgelijke indeling als afgelopen editie. Nieuw was de toevoeging van het derde podium; Hank's Garage; een hide-out waar fans van ruige muziek en lekkere biertjes hun hart konden ophalen! Volop keus dus aan eten en drinken.
Ook belangrijk uiteraard was de merchandise, een Metal Markt plus Festival Fair en in samenwerking met Metalfan.nl werden er signeersessies georganiseerd.
Programma
Zaterdag 1 juni: Behemoth, Children of Bodom, Amorphis, Bloodbath, Atreyu, Cult of Luna, Enslaved, Myrkur, Uncle Acid And The Deadbeats, Ne Obliviscaris, Monolord, God Mother, Ploegendienst, X Raiders, JC Thomaz & The Missing Slippers, Laster, Anneke van Giersbergen (Q&A) en Batwölf.
Zondag 2 juni: Amon Amarth, Hammerfall, Animals as Leaders, Katatonia, Symphony X, Kadavar, Batushka, Gloryhammer, Decapitated, Intervals, Allegaeon, Savage Messiah, Monomyth, Komatsu, Temple Fang en Rhinorhino.
Een impressie in pics van één van de festivaldagen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/fortarock-2019
Organisatie: Fortarock
Dunk!festival 2019 - I say thank you for the music, for being Dunk! Festival
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2019-05-30 t-m 2019-06-01
"Het is gedaan," zei hij met een diepe zucht in zijn stem en een droevige grijns op zijn gezicht. Ik haalde mijn schouders op. Hij had gelijk, het festival was gedaan, hoewel het publiek tevergeefs ‘bis’ riep. Sommige mensen hadden tranen in hun ogen, anderen omhelsden elkaar liefdevol. Zij die op de grond lagen, ontwaakten uit hun trance en men begon naar de camping te schuifelen. Ik bekeek hun gezichten. Ze zagen er moe maar voldaan uit, met tegenzin om weer naar de rauwe echte wereld terug te keren. Langzaam liep de grote tent leeg. We volgden de massa en keken een laatste keer naar het magische festivalterrein voordat we onze vermoeide lijven naar de auto sleepten.
Kort na de laatste noten van Alcest vertrokken we, namen een onverwachte omweg door een buitenwijk van Velzeke en toen ging het richting Antwerpen met zijn lawaai, zijn vervuilde lucht en mijn comfortabele warme bed. Een gedachte kwam in mij op, een vergelijking met eeuwenoude rituele festivals waar mensen hun samenhorigheid vierden en hun gemeenschapszin versterkten. Mijn gedachten dwaalden honderden jaren vooruit in de toekomst. Archeologen hebben overblijfselen gevonden van een eeuwenoud festival in de Vlaamse Ardennen. Drinkbekers, zeildoeken en de fundamenten van een gebouw. Ze beschrijven het als een rituele samenkomst. Nu ik erbij stilsta, dat is zowat wat dat Dunk! Festival doorheen de afgelopen jaren is geworden.
dag 1 - donderdag 30 mei 2019
Vanaf het moment dat we het festivalterrein betraden, beseften we hoe uitmuntend dit evenement georganiseerd is. Het leek op dorpjes die de grote tent omringden. Campingterreinen, campers, festi-tenten en festi-huts waren opgesteld vlakbij het bos en in de weides rondom. De lokale Spar-supermarkt verdubbelde zijn jaarlijkse omzet en mensen genoten van de idyllische wandelroute naar het festival. De weergoden waren ons goed gezind. Alles was klaar om hier alweer een geweldige Dunk! editie van te maken.
Na de gebruikelijke formaliteiten begaven we ons naar de Main Stage waar Sistemas Inestables klaarstonden om deze feestelijke editie van Dunk! in te zetten. Dat deden ze met complexe instrumentale post-alles, leek het wel. Electronica, stevige percussie en dromerig gitaarwerk leverden iets af dat me deed denken aan sommige jazz-concerten die ik heb meegemaakt. Knappe openingsact, eentje die de enorme tent al behoorlijk goed vulde. Dunk! is één van die festivals waar de openingsact genoeg aandacht krijgt. Na afloop zag ik veel T-shirts van Sistemas Inestables , dus ze moeten een goede indruk gemaakt hebben.
Over openingsacts respecteren gesproken. Black Narcissus nam onmiddellijk het Forest Stage in beslag met hun opstelling van bas en drums. Dit unieke Belgische duo leek zich meteen thuis te voelen op dit festival en het publiek stelde hen algauw op prijs, hoewel sommigen onder hen vonden dat het beter zou klinken met gitaar erbij. Desondanks was dit een interessant optreden en een meer dan degelijke aftrap voor het Forest Stage.
Een ander traditioneel aspect van Dunk! Festival: hoogtepunten zijn er al vroeg. De derde band van de line-up was Osorezan en die vernielden de Main Stage. Hun geluid was zo intens, zo vol van leven. Het publiek genoot van elke seconde en ik ook. Ik was het meest onder de indruk van de dromerige vioolgeluiden, maar dit had alles om een klassiek Dunk! optreden te worden. Voor velen in het publiek voelde dit aan als een headliner en daar kan ik het niet mee oneens zijn.
Helaas legde dit geweldige concert ook de enige handicap van Dunk! bloot. De kwaliteit van de optredens is zo goed dat je als luisteraar af en toe wat rust nodig hebt. De bulderende sludge-doom van Welcome To Holyland was een beetje te veel voor mij na de geweldige impact van Osorezan. Maar ik zag een tevreden publiek dat met volle teugen genoot van deze modderige riffs en stampende drums. Geen twijfel mogelijk, dit was een verpletterende set maar voor mij was het tijd voor een biertje en wat grappen met mijn festivalmaten.
Met Hæster werd er meer Belgisch geweld in de trommelviezen van een goed gevuld Main Stage gepompt. Voor de fans van grof geweld was dit ongetwijfeld een hoogtepunt van deze editie. Binnen de paar seconden werd het publiek afgerost met een zelden geziene brutaliteit. Aan de intensiteit waarmee ze hun boosaardige post-hardcore afleverden te merken, leek het alsof de band zich helemaal thuis voelde op dit grote podium. En kort na het optreden verschenen er meer en meer Hæster T-shirts.
Am Fost La Munte Si Mi-a Placut vormde het Forest Stage om tot een oase van post-rock, hetgeen welkom was na de vernielzucht van de vorige bands. Hun mengeling van kalmerende soundscapes en zware riffs voelde als een van die goede oude Dunk! concerten. Over Labirinto kan ik iets gelijkaardigs zeggen. Ik heb niet veel tijd doorgebracht op deze optredens, niet omdat ik ze niet goed vond, maar ik had andere formaliteiten om me op te richten. Met een dergelijk line-up is het moeilijk om een moment te vinden om te eten, naar de wc te gaan en een grappig gesprek te hebben over bassisten.
Het optreden van Staghorn was magisch. Hier in het bos voelde de band zich helemaal thuis, alsof het mythische wezens waren die uitgebreide verhalen bijeenjamden. Aan dit optreden waren die gedachten over eeuwenoude bijeenkomsten ontsproten. Met alles dat op zijn plaats viel was dit zeker en vast een van de meest betoverende sets van Dunk! 2019. Ik hoop dat, als Staghorn nog eens terukomt, ze niet verhuizen naar de Main Stage. Het bos was perfect voor deze muzikale entiteit.
Aan de andere kant: de Main Stage was de perfecte plek voor Coastlands. Dit trio leverde alweer een typisch Dunk! concert af, eentje met groots geluid, grootse lichten en een groots publiek. Raar genoeg klinkt dat een beetje negatief, maar ‘typisch Dunk! concert’ betekent gewoon ‘adembenemend’, of ‘betoverend’, of ‘ontzagwekkend’ en dat vat dit optreden exact samen.
Terug naar het bos, waar de etherische doom van Fvnerals opeens aanvoelde als iets helemaal anders, maar wel zeer welkom. Op een of andere manier voelde dit aan als een donker post-punk concert, zij het trager en dromeriger. Ik moet zeggen dat ik dit optreden zeer goed vond met zijn meeslepende sfeer, hoewel de zangeres ietwat nerveus klonk. Maar wie zou er niet zenuwachtig zijn op dit mooie podium?
Met This Patch Of Sky werd het hoofdpodium weer omgevormd tot een waanzinnig post-rock feestje, één van de meest indrukwekkende van deze eerste dag. Dat kon je overal aan merken. De tent zat propvol, het publiek bevond zich in een diep stadium van trance en de band was extatisch. Ook dit voelde aan als een headliner. Ik bedoel, sommige mensen hebben geklaagd over het gebrek aan echte headliners op Dunk! 2019, maar alleen al vandaag hadden we er vier of vijf.
Waartoe Celestial Wolves zeker en vast behoren, die hun meest overtuigende liveset ooit brachten. Ja, ze speelden een thuismatch en ja, het bos is één van de meest indrukwekkende podia ter wereld, maar toch maakte Celestial Wolves het hun repetitiekot. Ergens deden de sfeer en de intensiteit van hun set me denken aan Telepathy's doorkomst vorig jaar, en dat betekent iets. Vast staat dat ze het Forest Stage op donderdag hebben gewonnen, hoewel de geluidsman iets teveel de experimentele toer op is gegaan met de snare drum. Laten we eens zien of ze dat in juli op Rock Herk gaan herhalen.
Met Ufomammut kregen we op deze eerste dag een ietwat verrassende headliner. Verrassend maar zeker niet onverdiend. Degenen die niet te uitgeput waren van alle voorgaande optredens, zouden volledig worden verpulverd door dit Italiaanse trio en hun genadeloze doom metal. De laatste twintig jaar hebben deze kerels een reputatie opgebouwd en op deze Dunk! editie hebben ze die waargemaakt. Het was een geweldige afsluiter voor een veelbelovende eerste dag op dit Dunk! Festival.
Na afloop begaven we ons naar onze festi-hut voor een vrijwel slapeloze nacht. Urenlang moesten we luisteren naar een Amerikaanse met een vervelende stem en twee Duitsers die probeerden haar te verleiden. Grappig, jazeker, maar niet erg welkom. Gelukkig faalden de pogingen van de mannen en ze vertrokken vlak voordat de hanen begonnen te kraaien. Hoera.
dag 2 - vrijdag 31 mei 2019
Dag twee ving aan met een wandeling naar de lokale supermarkt. We waren niet de enigen die wat vitamientjes konden gebruiken. Verschillende festivalgangers kwamen ons tegemoet gewandeld met aardbeien, bananen en appels. Het was een grappig gezicht. Natuurlijk droegen sommigen ook kratten bier en sterkedrank. Het personeel van de winkel had duidelijk een drukke dag maar ik denk niet dat ze dat erg vonden. Ze waren net zo vriendelijk als iedereen hier in Zottegem, zo leek het.
Kort na de middag ging de wekker af in de vorm van een manische Mantis. Deze lokale groep goot hun stevige rockmuziek uit over een gewillig publiek. Ik heb niet het hele optreden gezien maar ik hoorde de muziek en de reacties van het publiek, hetgeen me ervan verzekerde dat dit een voortreffelijke wake-up call was.
Als het bos nog niet ontwaakt was, bracht Wanheda daar zeker verandering in. Het is een jonge band die ik voorheen heb beschreven als wat zenuwachtig en aarzelend, maar Wanheda is veranderd in een post-rock kracht om rekening mee te houden. Hier in het bos leverden ze een zeer overtuigende set, en alweer werd de stormloop op de merchandise daar het bewijs van. Deze Pietermannen (*) zijn geëvolueerd, dat staat vast. Het zou me niet verbazen als ik hen zou weerzien op één van de volgende Dunk! edities, en zelfs een pak hoger op de line-up. (*) bijnaam voor Leuvenaars
Op het hoofdpodium zou Baulta ons een lesje leren over ouderwetse post-rock van hoge kwaliteit. Deze Finnen veroverden het podium voor hun veertig minuten Dunk! uitmuntendheid. Ik denk niet dat er veel meer te zeggen valt over dit concert. Weer eens was dit een typisch Dunk! optreden, fantastisch en ontzettend meeslepend. Met een knappe lichtshow en de nagel op de kop qua geluidskwaliteit, hetgeen dit zo'n spectaculair festival maakt. Dus ja, adembenemend.
Ik weet niet wat de festivalgangers verwachtten toen ze naar het Forest Stage kwamen. De meesten gingen zitten op de zachte bosgrond en ik grijnsde. Als er één concert was waarbij neerzitten niet van toepassing was, was het dit wel. De gitarist zei: "Stand up if you feel like dancing" en ze staken van wal. Binnen enkele seconden kwam het publiek recht en begon te heupwiegen op Go March hun mix van kraut rock, dance muziek en... oh, vergeet het. Dit was een meeslepende set. Binnen de kortste keren was iedereen aan het dansen, regelmatig op extatische wijze. Dit trio veranderde het bos in een discotheek. Alweer een hoogetpunt? Jazeker, meneer.
Rond die tijd, ergens tijdens de geweldige set van Pillars, besliste ik dat het tijd was voor een pauze. Een aantal van mijn ingewanden wilde aandacht en de druk op mijn portefeuille nam toe. Dus maakten we een tochtje langs de niet-muzikale delen van Dunk! Festival. Zoals steeds was het eten overheerlijk. Ik denk dat dit het goede moment is om mijn oprechte complimenten aan te bieden aan de vele vrijwilligers. Dit is een hardwerkende ploeg, die in de loop der jaren een hele hoop respect heeft verdiend. Dus, dank jullie wel om ons met deze geweldige smaken te vullen. Je kunt de liefde erin proeven...
Tijdens het nuttigen van chili con carne hoorde ik grote delen van Statue's optreden. Het was een moment van verrukking voor mij, een blijk van het pure genot van dit festival. Bovendien wilde ik klaar zijn om Wang Wen te zien, één van mijn favorieten van een vorige editie. Net zoals toen kwamen deze Chinese post-rockers met een adembenemende set, met sommige van de beste nummers van hun huidige en vorige albums. Ik weet het, we zijn hier de hoogtepunten aan het opstapelen. Doch het moet gezegd, dit was één van de beste Dunk! dagen ooit aan het worden.
En ja, toen Malämmar het Forest Stage beklom voelde ik een stevig déjà-vu. Dit Spaanse drietal kwam terug als een stormende kudde en net als twee jaar geleden overtuigde hun verpletterende doom metal elk lid van het publiek.
Na dit zielenvernietigende optreden sleepten we onze lijven naar de Main Stage om het tweede concert ooit van A Swarm Of The Sun bij te wonen. Ik had hier hoge verwachtingen van omdat ik een grote fan ben van hun emotioneel geladen post-rock. Deze Zweden leverden een ongelooflijke set af. De zanger was uiterst nerveus, maar zijn onstabiele stem voegde tonnen gevoel toe aan de algemene sfeer. Ze katapulteerden me terug naar de meest intense doom metal concerten die ik ooit gezien heb, zoals Anathema en My Dying Bride. Ik denk dat ik gehuild heb tijdens dit optreden. Achteraf ontmoette ik de artiesten en dat overdonderde me helemaal, kun je het je voorstellen? Bedankt, A Swarm Of The Sun, voor dit levensveranderende moment.
Na dit zalig deprimerende optreden was het tijd om even in het bos neer te zitten en weer terug in de tijd te gaan. Jozef Van Wissem leverde de meest minimalistische set van deze editie af. Slechts gewapend met zijn vertrouwde luit betoverde Van Wissem het vermoeide publiek. Misschien zijn sommigen in slaap gevallen maar ik kan me voorstellen dat ze prachtige dromen hadden, geïnspireerd door dit oude instrument. Dit was een zeer welkom moment van sereniteit.
Wat Kokomo deed was zowel typisch als atypisch voor Dunk! Festival. Het typische gedeelte was: het was pure fun, een post-rock feestje met een geweldige rist songs en een gelukkig publiek. Het atypische gedeelte? Ballonnen en de brutale vocals van een onverwachte gast. Tom van Her Name Is Calla maakte van deze briljante show een legendarische. Ik denk niet dat hij dat nog eens moet doen, maar hé, het was hilarisch.
In het donkere bos kregen we van Wrekmeister Harmonies raadselachtige doom metal, zonder drums welteverstaan. Dit duo heeft niets meer nodig dan een gitaar, een viool en hun stemmen om adembenemende muziek te maken. Het publiek verwelkomde de occulte geluiden, en terecht. Dit was een uitstekende afsluiter voor een bijna perfecte Forest Stage-dag. Het maakte me blij om dit podium tot perfectie te zien groeien. Ach wat, ik hou nog meer van dit podium dan van de Main Stage.
Door Efrim Manuel Menuck aan de line-up toe te voegen leek het erop dat Dunk! Festival ermee doorgaat om te experimenteren met headliners zoals destijds met Swans en Earth. Ik weet, en vele festivalgangers ook, dat Efrim de kerel is van ... en dus een headliner-plaats waardig. Maarrrr, optredensgewijs was dit zeker geen hoogtepunt. Voor mij toch niet. Ik zag bijna duizend mensen een drone/noise/ambient set bijwonen die vergelijkbaar is met de vele concerten die ik heb gezien in de kleinste zaaltjes en huiskamers.
Uiteraard was het degelijk, maar bijvoorbeeld was ik veel meer onder de indruk van het optreden van Kuro in de woonkamer van Ashtoreth enkele jaren geleden. Ook omdat Kuro niet zong. Dus misschien was dit voor velen een geweldig concert, maar ik denk dat dit beter tot zijn recht was gekomen op het Forest Stage en volledig instrumentaal.
Maar, hé, wat een geweldige dag was dit geweest! We sloten hem af door een fles sterkedrank te kraken en pikante barbecue balletjes te eten. We babbelden en lachten en hadden een fantastische tijd. Ook dat is Dunk! Festival. Maten, vrienden, schuine moppen. De drank bewees zijn waarde. Ik sliep als een baby: hooguit drie uur aan een stuk en vier plaspauzes. Hoera!
dag 3 - zaterdag 1 juni 2019
Tijd voor de jaarlijkse wandeling door de mooie omgeving van de Vlaamse Ardennen. Het verbaasde me een beetje dat we niet de enigen waren die van het uitzicht genoten. Maar vooral was ik blij dat ik een ijsvogel zag en het nageslacht van een waterhoen.
Terug naar het festivalterrein waar Le Temps Du Loup dag drie zou inzetten. Dat dezen ze met ... (tromgeroffel) ... post-rock. Sorry, dat is een wederkerend grapje geworden: Dunk! bands beschrijven als zijnde post-rock, alsof dat een verrassing zou zijn. Hoe dan ook, het was alweer een concert van hoge kwaliteit dat het publiek bij de keel greep. Geen twijfel mogelijk. Le Temps Du Loup zette een stevige set neer en natuurlijk genoot het publiek ervan.
Wat Wanheda een paar maanden geleden voor mij was, was Summit nu: een jonge post-rock act, een beetje zenuwachtig om op het podium te klimmen en hun muziek tentoon te spreiden. Ze deden dat behoorlijk goed en doordat ze geïnspireerd werden door het respectvolle publiek begonnen ze geleidelijk aan in het optreden te groeien. Dit lijkt weer zo'n pareltje dat ontkiemt uit de Belgische grond. Ik ben benieuwd waar dat in de toekomst naartoe zal gaan.
Met Paint The Sky Red uit Singapore bezette weer een traditionele post-rock band het hoofdpodium en, zoals vele van hun voorgangers, deden ze dat overtuigend. Ergens deden ze me denken aan de optredens van Spoiwo en The End Of The Ocean op vorige edities van dit festival: emotionele hoogtepunten die ontspruiten aan de chemie tussen groep, publiek en technici. Dus jazeker: weer een hoogtepunt op dit van hoogtepunten uitpuilende gebeuren.
Dunk! experimenteert niet alleen met zijn headliners, ook zetten ze in de loop van de dag wel eens een aparte act op de affiche. Jean DL & Karen Willems gooiden een mengeling van noise en muzikale waanzin door het bos. Terwijl Jean DL duidelijk de introvert van het duo was, drumde en schreeuwde Karen. Wel, drumde... Deze dame doet een hele hoop meer met haar instrument dan de meeste drummers zich zelfs maar kunnen voorstellen. Ik heb 'n Nederlandse horen zeggen: "Dat mens is krankzinnig." Misschien, maar ze is ook een heel veelzijdige muzikant. Samen brachten ze een vreemd maar interessant optreden, wat waarschijnlijk het enige is dat telt.
Jardin De La Croix, weer een Spaanse band met een Franse naam, veroverde de Main Stage. Eerlijk gezegd herinner ik me dit concert niet zo goed, wat maar één ding kan betekenen. Het was uitstekend, met geweldige post-rock en een goede sfeer. Zo komen er veel op Dunk!, blijkbaar stilaan te veel om apart te onthouden. Het spijt me, Jardin De La Croix. Ik zie jullie hopelijk een volgende keer.
Iets gelijkaardigs geldt voor Shy, Low. Ik herinner me dat ze fantastisch waren, alleen niet meer de details. Ik liep wel naar hun merch, dus ik denk dat ik binnenkort wat intenser van hun muziek ga genieten. Een week na Dunk! festival vond ik een download-kaartje voor hun nieuwe album in mijn zak. Goed genoeg om geld aan uit te geven dus...
Ik herinner me wel het hele concert van Silent Whale Becomes A Dream en daar is een goede reden voor. Dit was adembenemend, betoverend en meeslepend. Mogelijk mijn persoonlijke favoriet op deze laatste dag van Dunk! Festival. Die soundscapes waren zo stevig dat je erin kon zwemmen en de zware elementen slokten mijn ziel leeg. Misschien is 'catarsis' een geschikt woord om deze ontzettend emotionele muziek te beschrijven. Weer maakte ik een tochtje naar de merch en weer was ik lang niet de enige.
Terug in het bos kreeg Zhaoze een nieuwe kans om me van hun talenten te overtuigen. Op een vorige editie hadden ze dat niet gedaan, dus ik was benieuwd wat er nu zou gaan gebeuren. Hun set voelde nogal experimentaal aan, met af en toe schurende geluiden, maar toen snapte ik het. Dit is echt iets voor Godspeed fans, en vanaf dat moment genoot ik helemaal van deze band. Raar, he, hoe je hoofd opeens zo'n switch kan maken? Dus, missie volbracht, zou ik zeggen.
Wat te zeggen over de speciale reünie van Gifts From Enola? Ik weet dat het publiek uitzinnig was en ik weet dat het hele optreden brulde als gek. Dus, uiteraard moet dit voor velen een topper zijn geweest. Ik ben niet zo'n fan van hun post-hardcore geïnspireerde sound, dus voor deze review zal ik me op de reactie van het publiek moeten richten. Zij waren zeker en vast fan van deze sound, en ze waren erg luid. Conclusie: geweldig optreden, alleen niet voor mij.
En misschien is er hier nog een mea culpa op zijn plaats. Ik had me volledig vergist in Bossk. Ik had ernaar uitgekeken om hen aan het werk te zien, tot ik me realiseerde dat dit een andere band was dan dat ik gedacht had. Blijkbaar had ik hen altijd verward met Boss Hog, een Amerikaanse punk-blues band. Stom. Stom. Alhoewel, enkele seconden na dit inzicht was ik aan het verdrinken in Bossk's overweldigende wall-of-sound. Na geen drie minuten katapulteerde het zich naar mijn lijstje van persoonlijke Dunk! 2019 hoogtepunten. Vanaf nu zal ik ze nooit meer verwarren. Nu ben ik een gecertificeerde Bossk fan. Jammer genoeg waren de CD's uitverkocht, maar ik krijg er binnenkort wel eentje te pakken.
Voor de laatste typische, of beter, traditionele post-rock optredens moesten we onszelf naar de Main Stage slepen waar Tangled Thoughts Of Leaving het beste van zichzelf gaf. Op dezelfde manier als Kokomo heeft deze groep de laatste jaren gestaag de Dunk! ladder beklommen en ze brachten hun sound perfect. Ze stelden hun nieuwe album 'No Tether' voor en nadien vonden tal van exemplaren snel een nieuwe eigenaar. Geweldig optreden.
Voor vele festivalgangers was het laatste optreden van Her Name Was Calla iets extreem emotioneels. Ik kan dat niet zeggen omdat ik nooit echt een fan ben geweest van hun werk maar uit respect voor hun invloed op de post-rock scene weiger ik slecht over hen te spreken. Ben ik niet de vriendelijkste kerel die hier rondloopt? Dus, aan de reactie van het publiek te merken, moet dit een gigantisch hoogtepunt geweest zijn voor velen en dat kan ik alleen maar toejuichen.
Misschien is dit een verrassing, maar ik had geen idee wat ik moest verwachten toen ik naar de Main Stage mankte om Alcest bezig te zien. Ik kende de naam en verschillende mensen hadden me hun stijl uitgelegd, maar ik had hun muziek nog nooit gehoord. Waarom? Geen idee. Druk, druk, druk, denk ik. Maar wat hier gebeurde in die grote tent heeft me volledig weggeblazen. Nu weet ik waarom zovelen hun als headliner wilden. Alles viel hier perfect op zijn plaats. De beste elementen van post-rock, black metal en doom creëerden een bezwerende sfeer die zo verrukkelijk was om je in te wentelen. Het duurde niet lang voor ze zich bij in mijn lijst van hoogtepunten propten en nu wil ik hen terug zien. Ik kan niet zeggen welke nummers ze gespeeld hebben, maar ik ben er verdomd zeker van dat ik verdomd binnenkort in hun oeuvre ga beginnen graven. Alcest is een reus in de scene, en terecht. Misschien was dit één van de beste afsluiters op een Dunk!. Of, met andere woorden, wow.
Conclusie - Tijdens de maanden voor deze editie van het machtige Dunk! Festival waren er twijfels gerezen over de algemene kwaliteit. Het is niet gemakkelijk om geschikte headliners te vinden voor iets als dit. Er is simpelweg geen grote vijver om uit te vissen, vooral vanwege de kosten. En toch, zoals elk jaar heeft deze Zottegemse familie pure magie mogelijk gemaakt. Hier en daar heb ik de woorden ‘beste editie ooit’ gehoord en gelezen en ik denk dat ik het daarmee eens moet zijn. Er is niks om kritiek op te leveren. Misschien kleine details, zoals de stroboscopische lichteffecten een beetje minderen, of ergens een stiltecamping inrichten, maar niks anders. Nee, fuck dat, dit was zo perfect als een festival maar zijn kan. So, I say thank you for the music, the food and laughter. Thanks for all the post rock splendor. I can't live without it, so I will see you next year. We will be here. For more delight, a laugh and a tear, so I say thank you for the music, for being Dunk! Festival...
Met dank aan Serge Timmers - Lees ook de Engelstalige review op de website Merchandts Of Air: http://www.merchantsofair.com/concerts/dunk-festival-2019-a-sacred-gathering
Organisatie: Dunk!festival , Zottegem
Stel dat Elliott Smith nooit op de soundtrack van de box office hit ‘Good Will Hunting’ was beland, dan zat de man wellicht voor eeuwig en altijd vastgeroest aan het imago van een eigenzinnige singer-songwriter die de cult status nooit leek te zullen ontgroeien. In die laatste categorie zou hij trouwens in het goede gezelschap vertoeven van o.a. Cass McCombs, de Amerikaanse troubadour die na negen puike albums de reputatie van een goed bewaard geheim wellicht niet meer van zich af kan schudden. Al zal het dit voorjaar verschenen nieuwe opus ‘Tip Of The Sphere’ daar weinig verandering in brengen, toch vonden heel wat liefhebbers van het getormenteerde levenslied afgelopen zaterdagavond vlotjes de weg naar de DOK site voor de enige Belgische passage van Cass McCombs Europese clubtour.
Kort voor aanvang van het optreden stuurde de Democrazy organisatie het bericht uit dat McCombs er vanavond bijzonder veel zin in had en met sprekend gemak twee uur zou volmaken. Het aangekondigde aanvangsuur werd hierop prompt vervroegd, waardoor de opwarmers van de set jammerlijk door onze neus werden geboord. Bij aankomst bleek dat de Amerikaan en zijn drie metgezellen de temperatuur van het anders zo kille industriële DOK decor al behoorlijk de hoogte hadden ingejaagd. McCombs is naast een begenadigd singer-songwriter immers ook een niet onaardig gitarist die weliswaar de virtuositeit van collega’s Steve Gunn en Ryley Walker mist, maar wel de ongebreidelde drive van Neil Young & Crazy Horse en Grateful Dead heeft overgeërfd. Ook als is McCombs geen veelprater, aan muzikale spontaniteit was er geen gebrek en dat speelde volledige in de kaart van het broeierige zaterdagavondsfeertje dat rond hing in de Gentse buitenwijk.
Cass McCombs gunde het publiek vanavond een inkijk in verschillende van zijn artistieke persoonlijkheden. Eerst zagen we de Amerikaan in de rol van frontman van een straffe band die anders zo rustig voorbijkabbelende psychedelische Americana songs als “Estrella” en “Big Wheel” een ferme acid rock injectie toediende. Dit was opwindende classic rock mét groove doch zonder de cliché lyrics. Even later nam de singer-songwriter pur sang dan weer de overhand. Tijdens de verstilde ballads “Absentee” en “Real Life” werd de groep wandelen gestuurd, op de toetsenist na die McCombs akoestische gitaar spaarzaam bijkleurde met piano of harmonium. We liepen denkbeeldig onze platenkast af en kwamen al snel uit bij Harry Nilsson en Bruce Cockburn; benieuwd wat McCombs zelf van die referenties zou vinden.
Voor iemand die ruim 15 jaar in het vak zit lijkt McCombs meer dan ooit toe aan wat voorzichtig muzikaal experiment. Zo haalt de Amerikaan het in zijn hoofd om het vreemdste nummer op zijn laatste album, “American Canyon Sutra”, elke avond steevast in de setlist te droppen. Denk aan een maatschappijkritische spoken word performance van Lou Reed uit diens ‘New York’ periode spaarzaam begeleid door James Blake’s onderkoelde post-dubstep beat, en je komt aardig in de buurt. McCombs dreef zichzelf nog verder uit zijn comfort zone door het soulvolle oudje “County Line” aanvankelijk over te laten aan de wat houterig overkomende support act Eleanor Friedberger om uiteindelijk te eindigen in een fraai duet.
Afsluiten deed Cass McCombs met een selectie publiekslievelingen uit diens vorige twee albums ‘Big Wheel and Others’ (’13) en ‘Mangy Love’ (’16), en alweer kwam de man verrassend uit de hoek. Op “Brighter!” etaleerde de Amerikaan zijn indrukwekkend stembereik, Tim en Jeff Buckley achterna.
Tijdens de vuige aan Tom Petty schatplichtige rocker “Rancid Girl” bevond McCombs zich ineens oog-in-oog met twee vrouwelijke ‘fans’ die met een dosis je-m’en-foutisme voor het podium hadden post gevat. McCombs reageerde gevat met een licht gemene knipoog: “You’re bad, I mean you smell bad, You talk a lot ... You got fucked-up hair, and fucked-up teeth”. Cass McCombs en zijn visie op het andere geslacht, het is en blijft een verhaal apart.
Organisatie: Democrazy, Gent
Best Kept Secret 2019 - Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2019
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2019-05-31 t-m 2019-06-02
Jasper Laureyssens
Best Kept Secret is meer en meer het festival om jonge beloftevolle bands als Big Thief, Shame, Sports Team of Psychedelic Porn Crumpets te kunnen bewonderen aan het begin van hun muzikale carrière. Daarnaast combineert het festival dat met enkele vaste waarden, waaraan we niet altijd zouden denken. Die geslaagde combinatie doet het al jaren goed en dat was op deze editie niet anders. Wij deden alvast een inspanning om er de meest relevante en strafste shows uit te pikken en dat viel grotendeels goed mee.
dag 1 - vrijdag 31 mei 2019
Angie McMahon @ Seven
De Australische singer-songwriter Angie McMahon kreeg de eer om de Seven te openen. Haar combinatie van soul en folk greep ons niet meteen bij de keel, maar de poging was alvast het vermelden waard. Ook al omdat we niet meteen iets anders te doen hadden zeker? Met haar breekbare stem wist zij ons heel even te raken, maar dat verdween al even snel als het was gekomen. McMahons eerste show in Nederland was niet meteen een voltreffer. Tot later, misschien of ook niet.
Julien Baker @ Two
Nu we toch op de breekbare toer zijn, waarom niet Julien Baker meepakken, dachten we. Een enthousiast publiek zag een moedige muzikante, die het podium alleen meester probeerde te houden. Dat deed ze meer dan behoorlijk, want het publiek bleek al snel enthousiast te reageren. Bakers songs klinken breekbaar en haar teksten zijn overgoten met herkenbaarheid. Neem daarbij een niet te ontbreken pianospel en je weet dat je op het randje van de meligheid aan het balanceren bent. Desalniettemin een straffe show, die het vooral moest hebben van Bakers stem en die was ontegensprekelijk van de partij.
SHHT @ Seven
Het woord absurd lijkt te zijn uitgevonden voor de heren van SHHT. Hun schizofrene sound en opzwepende act deden onze monden reeds meermaals openvallen en net daarom waren de verwachtingen om deze jonge Belgische wolven aan het werk te zien best groot te noemen. Een overvolle Seven zag een band die deze verwachtingen deels wist waar te maken. We zeggen deels, omdat het verrassingseffect er misschien vanaf was, want net die eerste kennismaking met SHHT is er één die nog steeds op ons netvlies staat gebrand. Dat gevoel konden we dus niet terug oproepen; jammer. Entertainen deed het dan weer wel en daar gaat het natuurlijk allemaal om. Vooral hun cover "Warp" van The Bloody Beetroots deed de tent ontploffen en zo was het eerste feestje op Best Kept Secret 2019 al een feit.
Primal Scream @ One
Wie van goeie nineties rock houdt, moest vandaag ongetwijfeld aanschuiven aan de druk bezette One. Daar stonden de monumenten van Primal Scream gepland. Naast het knalroze kostuum van frontman Bobby Gillespie viel vooral het enthousiasme en het hoge rock-'n- roll gehalte op die ze hadden meegenomen. Met een sound die wat zweeft tussen die van The Rolling Stones en Oasis kon het al helemaal niet misgaan. De Schotten kregen het strand van Best Kept Secret dan ook zonder veel moeite het publiek aan het dansen. Als klap op de vuurpijl schonk Primal Scream zijn uitgelaten publiek de klassieker "Rocks". Een mooiere manier om af te sluiten konden we ons niet inbeelden.
Stereolab @ Two
Na een rustpauze van tien jaar besloot de invloedrijke Britse band Stereolab om terug hun oude habitat van het podium op te zoeken. En dat deden ze op Best Kept Secret met wisselend succes. Vooral de statige performance van zangeres Laetitia Saedier deed onze aandacht al te vaak afleiden tot ver buiten de tent. De momenten waarop Stereolab ons wel kon bekoren, waren degene waarop de psychedelische sound volledig tot ontplooiing kwam. Zweven met serieuze tussenpozen dus.
Psychedelic Porn Crumpets @ Five
Een band die we al even op ons lijstje hadden staan, waren de heren van Psychedelic Porn Crumpets. Toegegeven, het was vooral de opvallende bandnaam die ons aanvankelijk nieuwsgierig maakte. Los daarvan waren we best wel gelukkig van onze actie. De Five werd namelijk van begin af aan van zijn sokken geblazen door de snoeiharde riffs die ons maar om de oren bleven vliegen. Psychedelic Porn Crumpets mag gerust in het rijtje van King Gizzard and The Lizard Wizard genoemd worden en dan weet je dat een goeie oude moshpit onvermijdelijk was. Een absolute aanrader dus voor wie zijn energie kwijt wou in het hardere werk die deze editie van Best Kept Secret te bieden had.
Jambinai @ Five
Wie Zuid-Korea zegt, denkt niet meteen aan postrock, doom, metal of noise. Maar daar brengt Jambinai zonder pardon verandering in. Naast de gebruikelijke instrumenten is Jambinai ondermeer de band die traditionele Koreaanse instrumenten in zijn gitzwarte muziek verweeft. Een moedige combinatie, die wonderwel werkt. Hun dreigende sound zou zomaar als soundtrack kunnen dienen voor een straffe horrorprent en wij zagen dat het meer dan goed was. De afwezigen hadden meer dan ongelijk, want Jambinai was één van de ontdekkingen van dag één.
Bon Iver @ One
Dat Bon Iver gekend staat om zijn perfectionisme bewees hij al vrij vroeg op de dag. Een soundcheck om u tegen te zeggen moest de voorbode zijn van een loepzuivere klank dat de naam headliner waardig was. Daarover kon dus al zeker niet geklaagd worden. Het genie in Bon Iver toverde een warm deken van liefde uit zijn hoed en legde deze een volledige show zorgvuldig over zijn publiek. Als headliner moest Bon Iver het zeker niet hebben van zijn hits. "Skinny Love" en "Bird" waren ongetwijfeld hoogtepunten, maar over het algemeen kunnen we stellen dat de man het niet nodig heeft om te teren op die eventuele hit. Bon Iver moest het hebben van zijn strakke band, loepzuivere stem en zijn eigen kunde als uitermate sterke muzikant. Een gewaagde headliner, dat is zeker. Maar ook zeker één die we niet meteen zullen vergeten.
Shame @ Five
Wie Shame ooit al eens aan het werk zag wist waaraan hij zich kon verwachten. Voor wie het de eerste ontmoeting was met de mannen van Shame kreeg een show te zien waarvoor Shame alom gekend staat. Dat is namelijk een gigantische brok energie, een gezonde dosis arrogantie en een groep gasten die naar onze mening bezig is met de wereld te veroveren. Shame's postpunk stelde allerminst teleur in de oververhitte Five en het schonk zijn publiek zelf enkele nieuwe en tragere nummers die op de langverwachte nieuwe plaat zullen komen. Ook bommetjes als "One Rizzla" en "Concrete" konden niet ontbreken en werden zorgvuldig in hun set gepland. We kunnen niet anders dan besluiten dat Shame de Five wist af te breken. Volgend jaar graag op een groter podium aub.
dag 2 - zaterdag 1 juni 2019
The Nude Party @ Two
We hadden niet veel nodig om op dag twee onze tent uit te komen, want The Nude Party stond namelijk al vroeg klaar om ons flink wakker te schudden. Hun garagerock deed onze slapende ogen meer dan opengaan en dat hadden we nu net nodig. De zeskoppige band had er zin in en dat straalden ze ook af op het publiek die nummer na nummer meer overtuigd raakte van de Amerikaanse rockers. Een veelbelovende band, die naast hun een uitstekende debuutplaat ‘The Nude Party’ nu ook bij ons gekend staat als steengoeie liveband.
Sports Team @ Two
Wie een echte gitaarband aan het werk wilde zien moest ongetwijfeld Sports Team op zijn lijstje hebben aangeduid. De Britten worden namelijk door velen genoemd als één van de Britse bands om in de gaten te houden en na hun energieke passage kunnen we dit advies alleen maar beamen. Nummers als "M5" en "Ashton Kutcher" zijn mooie voorbeelden van hoe een oerdegelijk rocknummer moet klinken, zonder dat ze er al te veel doekjes om winden. Sports Team blijkt ook live een hele beleving te zijn. Vooral zanger Alex Rice kaapte de prijs weg voor theatraalste act van de dag. Dat stond in schril contrast met de toetsenist die haast als een robot acteerde op het podium. Bij momenten een hilarisch schouwspel, die voor een extra dimensie zorgde. Sports Team zorgde al vroeg voor een hoogtepunt, want wie daar vandaag aan wou tippen moest al van goede huize komen.
Wallows @ One
Frontman Dylan Minnette is inderdaad de acteur die schittert in de Netflix serie ‘13 Reasons Why’, maar naast zijn acteertalent kan de man ook een aardig stukje zingen en gitaar spelen. Samen met zijn jeugdvrienden vormt hij de band Wallows. Hun dromerige poprock bleek de perfecte muziek te zijn om te kuieren aan het strand met een biertje in de hand. De zomerse deuntjes van "Pictures of Girls" of "Are You Bored Yet?" toonden dat Wallows genoeg potentieel bezit om oerdegelijke popsongs te blijven maken. Niet dat er anders sprake was van uitschieters, maar dat mag zeker niet als negatief gezien worden. Zonder twijfel een geslaagde passage en als we al een conclusie kunnen trekken, dan is het dat Wallows veel meer is dan hun bekende frontman.
Snail Mail @ Five
De verwachtingen om Snail Mail aan het werk te zien waren niet torenhoog. Vooral niet omdat de band rond frontvrouw Lindsey Jordan geen overtuigende set wist te spelen toen we ze laatst zagen op Sonic City 2019. De bril was vooraf dus licht gekleurd, maar die zal na vandaag beslist niet veranderen van kleur. Snail Mail staat garant voor losse, dromerige en nonchalante songs, maar op Five bleek deze sterkte net uit te draaien op een zwakte. De flow leek er maar niet in te komen en de normaal zo zachte stem van de frontvrouw leek elk moment te kunnen breken. Neem daarbij de veel te lange tussenpozen tussen nummers en je kan al raden dat dit geen optreden was die ons bij zal blijven. Na al dat gitaargeweld van eerder werd Snail Mail de domper op onze vreugde.
Fat White Family @ Two
Na de verwoestende doortocht van Shame gisteren leek het alsof de geest van de band deels was achtergelaten op de Two. Daar verzorgde Fat White Family een muzikaal onderosje tussen post-punk, rock en psychedelica. Een combinatie die ons bij de keel kon grijpen, vooral wanneer Saoudi zijn keelgat wist open te scheuren. Op andere momenten nam de sloomheid het wat over, waardoor de cohesie wat uit de show werd gehaald. Toch kunnen we niet anders dan stellen dat de Britten een serieus stukje kunnen rocken en dat op een behoorlijk strakke manier. Redelijk straf werk van deze zevenkoppige band.
Charlotte Adigéry @ Four
Wie het vandaag wat extraverter wou moest vooral aanschuiven bij de Four. Daar stond onze nationale trots en revelatie Charlotte Adigéry. Na haar geweldige EP ‘Zandoli’ bewees zij dat ze het ook zonder haar band Wwwater kan. Na een kleine vertraging zagen we uiteindelijk diegene waarvoor in de prangende hitte stonden te wachten en dat was achteraf gezien meer dan de moeite waard. Een afwachtend publiek moest merkbaar wennen aan Adigéry's aparte interpretatie van indie-disco, maar dat kon haar schijnbaar weinig deren. Misschien was Best Kept Secret gewoon nog niet klaar voor haar? Wie zal het zeggen. Adigéry straalde persoonlijkheid, sensualiteit en kracht uit en onder het motte ‘doe wat je gelukkig maakt’, is zij alvast één van de kampioenen van vandaag te noemen.
Death Grips @ Two
Als we een hiphopact inplannen, wel dan doen we het meteen goed moeten de programmatoren van Best Kept Secret gedacht hebben. En of het hen gelukt is. Met Death Grips stond er op de Two een pletwals die alles en iedereen van zijn sokken blies. Beenharde beats dus, waarbij MC Ride dan nog eens met plezier olie op het vuur smeet. Net toen we dachten dat het niet meer harder kon, wel dan deed het trio daar nog een schepje bovenop. Niet allen op het podium aanschouwden we een inferno, ook in het publiek was de brand geen moment te blussen. Neem daarbij de hysterische lichtshow en het pakket was gedoemd te ontploffen. Vanaf minuut één ging de massa total loss en dat ging zo door tot op het einde. Een explosie aan geluid, anders kunnen we Death Grips niet beschrijven. Wij waren uiteindelijk dankbaar dat onze oren hier levend zijn uitgekomen.
Mac DeMarco @ One
We konden ons geen vreemdere vogel dan Mac DeMarco bedenken op de One van Best Kept Secret. En ook al is zijn meest recente plaat ‘Here Comes The Cowboy’ geen voltreffer, toch was het uitkijken naar deze cultheld. Het was afwachten in wat voor toestand de man het podium zou opkomen, maar na korte tijd konden we stellen dat hij medium gemarineerd was en dat was een eerste geruststelling. Voor nummers als "My Old Man", "Salad Days" en "Chamber Of Reflection" was het publiek gekomen. Het nieuwer en wat minder vrolijk werk werd dan weer lauwtjes onthaald.
Een Mac DeMarco show zou ook geen Mac DeMarco show zijn, mocht hij geen onnozeliteiten uithalen. Een koprol, handenstand en bellen blazen bezorgden ons de slappe lach en dat was meer dan welkom na mindere muzikale momenten. Desondanks blijft DeMarco een leuke aanwinst voor ieder festival en volgende keer gaan we gewoon opnieuw kijken.
Wooden Shjips @ Five
Wie geen zin had om Kraftwerk zijn ding te zien doen op de One kon terecht bij Wooden Shjips. Een keuze waarvan we achteraf gezien zeker geen spijt hadden. Bij momenten bracht Wooden Shjips heel sterke psychedelische rock, die ons wist te raken. Verwacht van Erik Johnson en de zijne geen vreemde capriolen zoals bij Mac DeMarco, maar het publiek kreeg dan weer wel een eerlijke en onversneden show die het moest hebben van zijn ruwe sound met laidback vocals. En als Wooden Shjips al iets te zweverig werd, dan schakelden ze met plezier een tandje hoger op hun gloeiend hete fuzz. Alleen al om ons nog dieper in die hogere sferen te duwen.
Sophie @ Two
Een desk, enkele knoppen en een flitsende lichtshow. Meer had Sophie niet nodig om de Two om te bouwen in een verhoopte danstempel. Een toegankelijke danstempel was het allesbehalve, want daarvoor klinkt Sophie te experimenteel met als gevolg dat de loodzware beats langer op de maag bleven liggen dan gewenst. Al snel zagen we mensen afhaken, diegenen die toch bleven , konden zich schijnbaar wel inleven. Bij momenten zoekt Sophie het iets te ver en daardoor werd het verhoopte feestje er één die zijn climax nooit echt wist te bereiken. Vele vraagtekens dus bij dit bizarre en chaotische gegoochel met beats, maar heel misschien is Sophie wel de Kraftwerk van haar tijd en zijn het wij die in onwetenheid gedrenkt zijn.
dag 3 - zondag 2 juni 2019
Julia Holter @ Two
Dag drie op een festival is traditioneel gezien niet meteen de meest frisse dag uit ons leven te noemen. Desondanks raakten we vrij makkelijk onze tent uit om Julia Holter te zien openen op de Two. De Amerikaanse multi-instrumentaliste opende heel aarzelend en even hadden we het gevoel dat we nog naar de soundcheck aan het kijken waren. Na één nummer vond de Amerikaanse het tijd om ook haar band op het podium los te laten, maar dat bracht weinig zoden aan de dijk. Een viool, een contrabas, wat synths en slome drums wisten ons geen moment te prikkelen. De combinatie van indie, folk, pop en jazz klinkt op haar plaat Aviary nochtans heel aanlokkelijk, maar live kwam dit nooit echt uit de verf. Misschien de verkeerde setting om Julia Holter aan het werk te zien? Dat zal het wel zijn zeker.
Juke Ross @ One
Openen op de mainstage van Best Kept Secret bleek nog maar eens geen gemakkelijke klus te zijn. Deze keer kreeg de Guyanese singer songwriter Juke Ross de kans om de harten te winnen van een aanvankelijk erg magere opkomst. Zijn dromerige indiefolk bleek een bijzonder goeie match te zijn bij tropische temperaturen en dat was ook het publiek opgevallen. Zienderogen groeide de massa aan tot een aantal waarmee de man over naar huis kon schrijven. Ross deed ons denken aan Angus and Julia Stone, maar dan in zijn kinderschoenen. Geen slechte referentie toch? Juke Ross was best amusant, maar niet memorabel. Vooral omdat de ééntonigheid na verloop van tijd een storende factor werd.
Big Thief @ Two
De band waar we vandaag echt naar uitkeken waren de rockers van Big Thief. Hun originele mix van indierock en flarden country breekt mondjesmaat door bij het grote publiek en daar kwam zoals verwacht een hele massa nieuwsgierigen naar kijken. Big Thief speelde opvallend gretig, strak en vol overgave. Big Thief toont dat ze binnen het genre ook vernieuwend kunnen zijn en daar zou wel eens de sleutel van hun succes kunnen zitten. Mooie popsongs als "Mary" en "Shark Smile" verweven in die typische rauwe sound, wat kan een mens nog meer verwachten? Big Thief stelde nooit teleur en is goed op weg om wel erg groot te worden.
Caroline Rose @ Five
De New Yorkse Caroline Rose schrijft op het eerste gezicht happy popsongs met weinig diepte, maar vergis u niet. Met teksten over geld-en relationele problemen, vrouwenhaat en zelf de dood lijkt het erop dat ze met haar muziek een groot beschermend masker op zet. Ook de serieuze dosis zelfspot was op de Five van de partij, waardoor Rose meermaals een lach op ons verbrande gezicht wist te toveren. Een erg intrigerende frontvrouw, die weet hoe ze een publiek in geen tijd weet in te palmen. Dat deed ze in de eerste plaats met haar aanstekelijke popliedjes natuurlijk. Een uitstekend popconcert dus met als hoogtepunt de cover van Celine Dion's "My Heart Will Go On" op een kazou.
Princess Nokia @ Two
Destiny Frasqueri is allesbehalve een katje om zonder handschoenen aan te pakken. Dat bewees ze met veel overtuiging op haar debuutplaat ‘1992’. Een plaat die bol staat van de gepeperde teksten, een torenhoge attitude en stevige hip-hop beats. Het moest en zou dus een feest worden in de Two, maar dat werd het slechts bij momenten. Het podium verlaten na elk nummer, praten met haar DJ, een bandje met vocals op de achtergrond afspelen of gewoon wat staan aan modderen , leken op het eerste gezicht goedkope divastreken.
Uiteindelijk bleek Princess Nokia ziek te zijn en vond ze toch de moed om zich een goed half uur zij het slechts gedeeltelijk te smijten. Wanneer Princess Nokia rust nodig had, dan waren daar haar twee opmerkelijke dansers om haar uit de nood te helpen met een stevig potje voguing. Best indrukwekkend om te zien. Doorheen het ziek zijn , zagen we wel glimpen van een straffe hip-hop artieste, die goed op weg is om in een rijtje te staan van straffe artiesten als Lil' Kim en Missy Elliot. Nummers als "Tomboy", "Brujas" en "Kitana" werden trouwens krachtig en vol overgave gebracht, waardoor we even vergaten dat het toch haar dagje niet was.
The Raconteurs @ Two
The Dead Weather, The White Stripes en The Raconteurs hebben allemaal hun iconische frontman Jack White gemeen en deze keer stond hij met die laatstgenoemde doodleuk op de Two. De tent bleek al snel te klein, want wie wil nu geen glimp opvangen van een levende legende? The Raconteurs toonde zich een meester in het produceren van rocksongs in hun puurste vorm, waarbij de gitaar zich tot de grote winnaar van de avond mocht noemen. Hun steengoeie oude nummers werden afgewisseld met hoopgevende nieuwe nummers, die op hun langverwachte derde plaat zullen terechtkomen. Ook Jack White himself was behoorlijk in zijn nopjes en speelde de zaal knock-out met een gretigheid die we nog zelfden zagen van een routinier. The Raconteurs was ongetwijfeld één van de hoogtepunten van Best Kept Secret en daarvan was het kippenvel die we frequent kregen het mooiste bewijs van.
Carly Rae Jepsen @ One
Het contrast met The Raconteurs kon niet groter zijn, maar toch was de overgang tussen steengoeie rock naar pure pop er eentje die we vrij gemakkelijk konden maken. Gehuld in flarden plastic met koeienmotief probeerde de Canadese pop prinses het strand voor zich te winnen en dat lukte haar wonderwel. Samen met haar stevige liveband bracht ze nogal evidente popsongs die een ongegeneerd publiek aan het dansen kreeg. Nummers als "Call Me Maybe", "Too Much" en "I Really Like You" deden de dreigende wolken boven het strand snel vergeten. Meezingen en dansen was dan ook het beste wat we op dat moment konden bedenken. Vooraf gezien leek Carly Rae Jepsen ons een vreemde programmatie, maar uiteindelijk bleek haar luchtigheid een geschenk uit de hemel te zijn voor al diegenen die even genoeg hadden van al dat rock en indie geweld die het festival te bieden had. Mensen mogen denken wat ze willen, maar noem Carly Rae Jepsen de verborgen parel van de pop en een quilty pleasure pur sang.
Interpol @ Two
Nadat bassist Carlos Dengler de band in 2010 vaarwel zei leek er iets te zijn bij Interpol. Niet dat de band stopte met productief te zijn, want platen als ‘Interpol’, ‘El Pintor’ en ‘Marauder’ volgden elkaar relatief snel op. Het niveau van de platen was beduidend lager geworden en daar zit het vertrek van Dengler voor veel tussen. Los daarvan is en blijft Interpol een steengoeie liveband die met de jaren strakker lijkt te spelen. Op een bepaald moment leek het zelf even een wedstrijd te worden om tragere nummers als "Take you on a cruise" en "Rest My Chemistry" op een zo snel en strak mogelijke manier te spelen. Niet altijd even geslaagd, maar je kan niet ontkennen dat er op het podium ware vakmannen aan het werk waren. Interpol bevestigde nog maar eens zijn status van sensationele liveband, maar toch blijven ze voor ons de band waar het gigantische potentieel er nooit volledig is uitgekomen.
Christine and The Queens
Drie jaar terug mochten we haar al eens aan het werk zien op het festival en zij leek toen al goed op weg om een wereldster te worden. Met haar tweede plaat ‘Chris’ bevestigde ze alleen maar haar uitzonderlijk talent en zo groeide ons idee van die superster nog wat meer. Met slechts twee platen achter de kiezen mocht zij instaan voor wat de absolute climax van deze editie moest worden.
Er viel heel veel te vertellen, want bij momenten hadden we ogen tekort om te volgen wat er zich op het podium afspeelde. Een ongelofelijk straffe lichtshow, vuurwerk op het podium en alsof dat nog niet genoeg was kreeg het publiek ook nog eens een krachtig dansoptreden te zien. De uren repetitie die hier aan vooraf zijn gegaan zullen ons doen duizelen, maar Christine doet dit overkomen alsof het de normaalste zaak ter wereld is. Als we toch al iets zagen die minder was, dan was het haar stem die sporadisch wankelde, maar nooit omviel. Een detail die we graag door de vingers zagen, want de overgave die ze in haar dans en muziek stak was van een torenhoog niveau. Vergelijk het gerust met Stromae of Michael Jackson, want zo straf was het echt wel. Bakken respect dus.
Tot slot is Christine and The Queens meer en meer een activiste op haar podium aan het worden. Met haar laatste album ‘Chris’ maakte ze al een statement over haar gender en ook op het podium schuwt ze zichzelf niet. “She’s a man now” is een zin die alles omvat en daarmee kwam ook meteen een einde aan een enorm boeiend festival. Tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/best-kept-secret-2019
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
De dames van Ex Hex uit Washington DC maakt deel van de USA DIY underground . We krijgen we deftige portie rollende punky surfin 70s gitaarrock’n roll, gebald in zo’n drie minuten songs .
De dames , live aangevuld met een bassist , zorgen voor een uurtje beheerste power , die energiek, aanstekelijk klinkt . Ze beleven in een half gevulde Witloof Bar beduidend veel plezier op het podium. Het publiek onthaalt hen warm , wat mooi meegenomen was .
Ze zijn al een goede vijf jaar bezig en brachten begin het jaar de nieuwe plaat ‘Its real ‘uit . Rijkelijk werd eruit geput , met o.m. “Tuff enough” , “Good times” , “Rainbow shiner” , “Diamond drive” en “Radiate”. De songs zijn heerlijk genietbaar door de wisselende zangpartijen van Betsy Wright en Mary Timony , de extraverte gitaarriffs , de verslavende hooks en de hitsende drums van Laura Harris.
‘Straight to- straight forward’ nummers , niet te lang in een soort jangle pop , waarop de gitaren elkaar kruisen en ruimte laten voor korte, compacte soli. Kortom , we horen snedig , vaardig werk met een knipoog naar L7, Sleater-kinney en Suzi Quatro , en die een variant toelaat van broeierige , emotievolle indie.
Een muzikale stoomwals , enthousiast, cool en blij gevoel in het maken en spelen van hun muziek.
Organisatie: Botanique, Brussel
De Brit Michael Jablonka speelde enkele jaren in de begeleidingsband van superster Michael Kiwanuka en probeert onder die vleugels uit te komen. “Papier-Mâché” is reeds zijn vijfde single dit jaar en misschien wel de beste in het rijtje. Eerder waren er “Flump” (Smashing Pumpkins meets Tame Impala), “I Found You” (een mix van neo-soul, blues en indie-pop), het grungy “Peacefully” en het dromerige “Mantra”. Die laatste single doet mij wat denken aan DaDaWaves.
Jablonka is een degelijke componist in elk van de aangehaalde genres. Op de nieuwe single “Papier-Mâché” toont hij voor het eerst (toch in die rij van singles) dat hij een heel goede gitarist is. Maar dat is niet genoeg om er een oorwurm van te maken. Daarvoor zit de solo te ver achteraan verstopt. De lyrics en de bezongen thema’s zijn een beetje doorsnee en Jablonka’s stem is eveneens een passe-partout. Toch is er een stemmetje dat fluistert dat deze Brit wel eens zou kunnen uitgroeien tot een grote artiest. Dan moet hij wel één duidelijke richting kiezen en niet steeds het geweer van schouder veranderen.
Steven Borgerhoff, de helft van het uitgeversduo Borgerhoff & Lamberigts, wachtte tot zijn 43 om zijn eerste muziekalbum uit te brengen. Het was wellicht nooit de bedoeling om die songs echt op de markt te brengen, maar gelukkig heeft Steven zich kunnen laten overhalen door bevriende muzikanten. Er was dan ook een duwtje in de rug nodig om deze plaat tot stand te laten komen, en dat duwtje kwam van Luuk Cox (Stromae, Tim Vanhamel, Girls In Hawaii) die Borgerhoffs pad kruiste. Cox selecteerde negen songs uit de honderden demo’s die al jaren stof lagen te vergaren en produceerde ook het album. ‘The Long Now’, het eerste album van SJ Hoffman, een anagram van Steven Borgerhoff zijn voornamen en achternaam. De muziek is geheel van SJ Hoffman zelf, de teksten schreef hij samen met Joe Hamill, de frontman van de Britse band Cattle & Cane.’The Long Now’ werd tussen november 2016 en februari 2018 opgenomen in de ICP Studios in Brussel waarbij SJ Hoffman kon rekenen op de muzikale steun van o.m. Mickey Rowe (de muzikale rechterhand van Noel Gallagher, piano en synths), Arnout Hellofs (Hooverphonic, drums), Seb Leye (Delvis, Slow Pilot, elektrische gitaar) & Ilse Goovaerts (beter bekend als Neeka, backing vocals). Steven Borgerhoff nam de vocalen en de akoestische gitaren voor zijn rekening. Het eindresultaat mag er zijn, maar heeft duidelijk meerdere luisterbeurten nodig. Op zich is dat echter geen overkomelijk probleem uiteraard.
Toen we Steven vroegen hoe hij zijn muziekstijl zelf zou omschrijven vertelde hij ons: ''Very singer-songwriter. Ik wilde vooral de breekbaarheid van muziek naar voor brengen''. Daarin slaagt Steven al met “Again (Spirit Of Eden)”, een heel intens mooie song die je doet zweven over de dansvloer. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken, evenmin dompelt Hoffman je onder in depressieve gedachten. Maar de weemoedigheid die je ook terugvindt bij bijvoorbeeld Leonard Cohen en Bon Iver vind je wel terug in songs als “Falling”, “Darkness”, “Hold Your Heart” en “The Night Will Break Your Heart”. Hoewel de vocale inbreng vaak een kers is op de taart, is het de instrumentale sprankelende mooie omkadering die me een krop in de keel bezorgt. Echter, na vier of vijf luisterbeurten doe ik nog steeds weer nieuwe ontdekkingen, die ik voorheen niet had opgemerkt. En dat maakt deze schijf toch zo bijzonder.
SJ Hoffman laat inderdaad heel bewust niet direct in zijn kaarten kijken en maakt er zich dus niet gemakkelijk vanaf. Dit zijn echter de soort muzikanten die me het meest kunnen raken. Artiesten die hun eigen grenzen aftasten, en ook deze van de aanhoorder. We mogen bepaalde mensen heel dankbaar zijn dat dankzij hen deze sprankelende muziek geen stof is blijven vergaren in die kelder. Want dit is muziek die de haren op je armen recht doet staan, maar die ook zo vernuftig in elkaar steekt dat je als aanhoorder op weg kunt gaan door een landschap dat je telkens opnieuw zal verwonderen, bij elke nieuwe wandeling in datzelfde bos, opnieuw en opnieuw.
De man vindt bovendien de gulden middenweg tussen donkere melancholie en weemoedigheid, en klinkt breekbaar als porselein zonder je in slaap te wiegen. Voorts gaat hij aan de slag om je ziel te beroeren op een heel intensieve wijze, bij elke song opnieuw.
De vocale inbreng voelt vaak aan als een extra deken tegen koude winteravonden. Luister maar naar weer zo een parel van een song, “The Night Will Break Your Heart”, waar die vocale aankleding weer eens doet denken aan hoe Leonard Cohen op een fluisterende toon net die gevoelige snaar kon raken, zoals niemand anders dat kon. Tot nu dus. Want deze song is het bewijs dat ook die stem een meerwaarde vormt in dat magisch mooie instrumentale geheel. Maar ook hier doen we dus naar de vijfde luisterbeurt weer een nieuwe ontdekking, de inbreng van pianoklanken die je in vervoering brengen. Van een traan, naar een glimlach tot je met verstomming achterlaten. Het komt allemaal terug op deze prachtige plaat. Die wordt afgesloten met lekker aanstekelijke songs als “No Excuse”, “Shine A Light” tot “Gold”. Waar weer eens andere tipjes van de sluier worden opgelicht.
'The Long Now' was het wachten meer dan waard. Want elke song is met zoveel liefde voor muziek gemaakt dat het je op allerlei manieren op een gevarieerde wijze emotioneel raakt. SJ Hoffman brengt met 'The Long Now' vooral een debuut uit dat gezien de bonte variatie, het feit dat je telkens andere ontdekkingen doet na zoveel luisterbeurten, het bewijs levert dat de inspiratiedrang van Steven na zoveel jaren totaal niet is opgedroogd. Integendeel zelfs. Net daardoor hoor je dat de man nog boordevol uiteenlopende ideeën zit die hij hopelijk in de toekomst verder uitwerkt in al even sprankelende meesterwerken boordevol weemoedigheid en melancholie waar grenzen worden afgetast en verlegd.
Tracklist: Again (Spirit Of Eden), Falling, Darkness, Hold Your Heart, Blow Away, The Night Will Break Your Heart, No Excuse, Shine A Light, Gold.
Onbekend is niet noodzakelijk onbemind. Voor mij persoonlijk zeker niet. Niets fijner als je iets onbekend opzet en je na vijf minuten zegt OMG, What the F***K en diets meer. Voor dit ongeregeld zootje Zwitsers is het hun tweede release. Een mini-album, want er staan slechts vijf tracks op.
Opener “It Starts To Make Sense” is meteen opzwepend. Het doet mij, qua vibe, een beetje aan The Idiots denken. Er zit ook een beetje absurditeit in en het rockt als de beesten. Naar het einde komt er nog een orgel voorbij dat zo uit een nummer van The Doors lijkt weggelopen te zijn. Ook “Right Here” mag er zijn. Op “They Control Us All” openen ze zwaar om dan zwaar psychedelisch uit te pakken. De joint begon waarschijnlijk zijn werk te doen. Tot halfweg vind ik de song best genietbaar. Daarna lijkt hij wat weg te zakken in chaos. “Fly Away” is dan beter en directer. Afsluiter “Punishment” is maar liefst 14 minuten lang. Als dat maar goed komt hoor ik je denken. Ze start in elk geval interessant. Ze drijft op een steeds terugkerende bas/gitaarlijn die ons wat in trance moet brengen. Er zitten veel ideeën verwerkt in het nummer, maar 14 minuten was wel wat lang. Iets compacter en wat gerichter zou de song nog meer recht aandoen want er zit wel potentie in.
‘Fly On The Wings Of Love’ heeft enkele heel fijne momenten. Er zit nog groeimarge in de band maar teveel hen in een keurslijf zou ik nu ook niet doen. Dit is voor wie houdt van wat tegendraadse rock met hier en daar wat psychedelische elementen.
Nederlands 
Français 
