Mario Pauwels - Ostrogoth -"Doel? op een mooie manier oud worden, goed bij het verstand en nog steeds een deftig potje hardrock kunnen brengen op menig podia''
De tijden dat metal voer was voor een elite aan langharig tuig, is al lang voorbij. Metal is mede dankzij Metallica, dat bijvoorbeeld in een overvol Koning Boudewijnstadion de pannen van het dak speelt , en de grote groei van festivals als Graspop Metal Meeting, eigenlijk zelf zeer mainstream geworden. Omdat metal nu eigenlijk dankzij voornoemde evenementen redelijk hot is in de media vonden we het ook goed om een gesprek te hebben met één van de vaandeldragers van wat metal in ons land betreft. Ostrogoth. We ontmoeten Mario Pauwels in een gezellig café op de Grote Markt in Lokeren en vuurden hem enkele vragen af over heden, verleden en toekomst van de band en van metal in zijn totaliteit.
Ondertussen is er veel veranderd binnen de band, sommige leden verlieten de band en Ostrogoth heeft een gloednieuwe bladzijde omgedraaid. We vroegen ons af hoe de reacties van de fan was op die wederom nieuwe wending?
Mario zegt hierover: 'Laat me duidelijk zijn de muzikanten die de band hebben verlaten zijn één voor één topmuzikanten en van goudwaarde binnen metal. Dat Thorium het zo goed doet is daar een levend bewijs van. Binnen Ostrogoth kregen we echter het gevoel niet meer dezelfde richting uit te kijken. Sommige vroegen zich af of de fans dat wel willen … een grotere omslag? Onze fans verwachten gewoon dat Ostrogoth klinkt als Ostrogoth. De nieuwe bandleden blijven die heavy metal van toen trouw en passen perfect in het plaatje. Onze fans reageerden dan ook positief. '
Ik gaf aan dat ik houd van een band die buiten zijn eigen lijntjes durft te kleuren, maar dat dit bij een band als Ostrogoth misschien een averechts effect zou kunnen hebben
Mario bevestigt dit. 'Bij onze laatste schijf 'Last Tribe Standing' kregen we soms reacties van fans die vonden dat het niet altijd klonk als Ostrogoth. Vernieuwen is ok, maar van sommige bands verwacht men nu eenmaal gewoon dat ze op diezelfde wijze verder doen'.
OMGANG MET VERLIES - Wat me opvalt is, dat Ostrogoth een band is, die ondanks alles, datzelfde spelplezier is blijven uitstralen. Verdergaande op dat verleden wilde ik het ook hebben over hoe je omgaat met bandleden - die een stuk van uw familie zijn geworden - die komen te overlijden. Hoe ga je daarmee om?
"Dat is een moeilijke opdracht'' zegt Mario ''Vooral als het zo vrij plots gaat en het nog gaat om een bandlid dat nog steeds actief is, is dat haast onmogelijk. Maar we wilden per se doorgaan. Toen er bij Rudy kanker werd vastgesteld , wisten we echter waar we voor stonden. Hij heeft zelfs zelf zijn potentiële opvolger naar voor geschoven. Het is eigenlijk vooral door die steun van de fans dat we zijn blijven doorgaan.'' zegt Mario zichtbaar aangedaan. ''Iemand verliezen slijt nooit, jouw bandleden worden door de jaren een stuk van uw eigen familie, je ziet ze elke dag''.
SUCCES IN HET BUITENLAND - Ondanks dat Ostrogoth een klinkende naam is binnen het metal en hard rock gebeuren in ons land, zijn ze nooit echt doorgebroken naar het buitenland. Als je kijkt naar bands als Evil Invaders en Carnation? Die slagen daar nu wel in. Zijn de mogelijkheden anders geworden dan vroeger? Hoe komt dat toch?
"Laat ons stellen vroeger was het aanbod van bands eerder beperkt - wij, Killer, Acid, Crossfire, Bad Lizard, Lionspride, Black Widow, Purple Haze, Thunderfire, Scavenger en later bands als Cyclone, Warhead en Target.. Wij verdeelden de enkele belangrijke metalfestivals onder ons. Er kwam dan ook altijd hetzelfde volk massaal op af. Wij waren toen de pioniers van het genre. Wij waren hot in het buitenland, maar er waren geen middelen of ondersteuning om een buitenlands avontuur aan te gaan. Desondanks speelden veel metalbands van eigen bodem als support van bekende bands. Channel Zero heeft begin jaren 90 het enge cordon rond de metal wat doorbroken. Nu is er eigenlijk een overaanbod, van allerlei strekkingen. De marketing en promotie daar rond is veel beter uitgewerkt. En uiteraard is er de kracht van de sociale media. Bands kunnen zichzelf veel gemakkelijker verkopen door Facebook, Twitter of Bandcamp'. In onze tijd bestond dit toen allemaal niet. Of het nu dan gemakkelijker geworden is om wel bekend te worden in het buitenland is net door dat overaanbod ook niet zo gemakkelijk. Maar het lukt sommigen wel. En laat ons eerlijk zijn: bands als Carnation en Evil Invaders leveren kwaliteit af en zijn ook van klein moeten opklimmen naar groot. Ze hebben alleen een betere marketing rondom zich kunnen verzamelen door de tijdsgeest.''
Is het, om daarop verder te gaan, nu gemakkelijker om optredens vast te leggen?
''Ook daar is er een groter aanbod dan toen. Metal is ook geen vies woord meer, toen wij ergens optraden kwam daar een politiemacht op af en werden we gefouilleerd omdat we lang haar hadden (lacht). Tijden zijn veranderd. Ook zijn er enorm veel zalen en zaaltjes bijgekomen, in het Gentse is er bijvoorbeeld een zeer groot aanbod (Kinky Star, Balzaal Vooruit, DOK, Charlatan, Asgaard..) en noem maar op.''
DE KRACHT VAN SOCIALE MEDIA - Om eens terug te komen op die 'sociale media' en dingen als Bandcamp en Spotify. ik vertelde Mario hoe een band als Turbowarrior of Steel in Tsjechië mochten optreden, mede dankzij naambekendheid via Spotify. We vroegen zijn mening daarover?
'' Eigenlijk zijn dingen als Spotify, iTunes tot Bandcamp nog geen ontgonnen terrein voor mij. Eén van mijn raadgevers tipte me al om die mogelijkheden te benutten. Ik ben er zeker van dat je via die weg heel veel mensen, ook in het buitenland, kunt bereiken. Misschien moeten we eens bekijken of we daar iets mee kunnen doen en wat de mogelijkheden zijn voor Ostrogoth. De kracht van sociale media en dus ook van die streaming is enorm, niet dat je als band daar iets aan verdiend maar het feit dat men je kan ontdekken is ook belangrijk''
OPTREDEN IN OOST-EUROPESE LANDEN - Kunnen we stellen dat wat ons land betreft Ostrogoth een beetje alles heeft bereikt? Is er nog een doel? En wat met het buitenland, waar zouden jullie nog graag eens optreden?
'' Ik ben gestopt met me focussen op wat we niet hebben bereikt, maar eerder blij met enkele mijlpalen. We hebben op Graspop gestaan - in 2014 op Jupiler stage- we hebben ooit de eerste edities van Heavy Sound Festival 1983 en Pukkelpop mogen openen in 1985. We hebben met Def Leppard, Uriah Heep, Anvil, Gary Moore, Golden Earring, Loudness en Manowar gespeeld. Meer recentelijk met Ross the Boss, Q5, Helstar, Enforcer, Jack Starr’s Burning Star, Moonspell… Dat zijn momenten die we nooit meer zullen vergeten. Waar ik graag nog eens zou optreden is in de Oost-Europese landen of Zuid-Amerika. En een doel, op een mooie manier oud worden, goed bij het verstand en nog steeds een deftig potje hardrock kunnen brengen op menig podia''
We wilden dieper ingaan op die toekomstplannen. Zijn er plannen voor de nabije toekomst? Uitbrengen van nieuw materiaal?
''De ideeën zijn er, de uitwerking nog niet. Het is bij Ostrogoth zeer belangrijk dat we, als we iets realiseren, allemaal - en ik herhaal - allemaal dezelfde kant uitkijken. Als iedereen op dezelfde lijn zit bestaat die kans. Al stellen we vast dat onze fans wel meer staan te wachten op onze hits, dan pas gaat het dak er altijd wel compleet af. Maar dat is iets wat grote bands als Deep Purple of zo ook voor hebben (sic evd)''
40 JAAR OSTROGOTH - Als ik naar Wacken kijk zie ik daar enorm veel Duitse bands, ook Hellfest heeft zeer veel Franse op zijn affiche staan. Zelfde met festivals als Mainsquare? Waarom is het toch zo moeilijk voor een Belgische band om bijvoorbeeld op Graspop te staan? Waarom heeft Ostrogoth daar niet eerder gestaan, of op Alcatraz.
" Een echte verklaring heb ik daar niet voor, we spelen in augustus nu als hoofdact op een tweedaags festival in Portugal en daar staan veel Portugese en Spaanse bands op de affiche, naast enkele kleppers (Cloven Hoof en Rhapsody on Fire). We bestaan in 2020 welgeteld 40 jaar, waarschijnlijk gaan we daar rond iets speciaals maken. 2020 wordt ons Festyear! Daarnaast zijn er toch al wat meer Belgische bands die verdiend op Graspop staan, en ook Alcatraz Metal Fest pakt uit met een derde podia met allemaal Belgisch talent.
Besluit - De rode draad in dit gesprek is niet alleen hoe alles is geëvolueerd voor Ostrogoth zelf in die 40 jaar, ook het landschap is sterk veranderd. Er is een groter aanbod, maar of dit in het voordeel is van de band is niet altijd even zeker. Er komt enorm veel marketing bij kijken en de juiste personen op de juiste plaats. De sterkte van sociale media, waardoor een band zichzelf gemakkelijker kan verkopen speelt een zeer grote rol. Ook dat er meer mogelijkheden zijn om op te treden, het wereldje 'metal/hardrock is veel groter geworden dan 40 jaar geleden. Blijven proberen, blijven optreden, blijven uzelf verkopen en hopen op dat ene moment dat je in de aandacht komt van organisaties/ bookers/ record companies die je nog meer willen promoten. Werken aan je carrière zoals Ostrogoth dat het na 40 jaar met nog steeds even veel passie en spelplezier doet als toen dus.
De Noorse multi-instrumentalist Hans Fredrik Jacobsen klinkt niet bekend? Nochtans verleende deze multi-instrumentalist, vooral als fluitist, zijn medewerking aan uiteenlopende projecten binnen pop, jazz, blues, volksmuziek en middeleeuwse en renaissance tot wereldmuziek. Bij het grote publiek is hij wellicht nog het meest bekend doordat hij in 1995 zijn 'penny whistle' bespeelde op “Nocturne” van Secret Garden. Het meeste succes vergaarde hij echter samen met zijn vrouw Tone Hulbækmo met wie hij in 1988 de prestigieuze Spellemannprisen won. Ook maakte hij deel uit van Kalenda Maya, een groep die middeleeuwse muziek speelt. Zijn soloplaten zijn kunstwerkjes, waarop improviseren tot het oneindige de rode draad vormt. Ook op zijn recente werk 'ØRE', een hommage aan het oor, is dit het geval.
Dit quasi instrumentale meesterwerk bestaat uit zeventien songs die trouwens alle kanten uitgaan. Alsof hij die klanken ter plaatse uitvindt en daar iets nieuws aan toevoegt. Telkens zet hij de luisteraar daardoor op het verkeerde been. Die folk-elementen komen wel meermaals bovendrijven, maar vaak maakt Hans Fredrik ook uitstapjes naar Oosterse muziek. Luister maar naar “Rett Fra Levra” en je voelt je wegzweven naar die verre oorden. Naast folk en Oosterse muziek horen we trouwens ook knipogen naar jazz.
Hans Fredrik heeft zich voor deze soloschijf bovendien laten omringen door klassemuzikanten als Jacobsen André Roligheten, Karl Hjalmar Nyberg, Alf Hulbækmo, Gjermund Silset en Hans Hulbækmo. Wat dan weer zorgt voor een extra meerwaarde.
De man houdt duidelijk van extremen. Daar waar je dacht dat de fluit een zeer monotoon geluid voortbrengt, lijkt Hans Fredrik Jacobsen daar zoveel ingrediënten aan toe te voegen, waardoor hij die fluit als instrument als het ware heruitvindt. Alsof hij dat instrument dus als het ware ontleedt door er klanken aan toe te voegen waarvan we het bestaan niet kenden.
De samenklank van altfluit, contrabas, harp en akoestische gitaar zorgt er bovendien voor dat dit een vrij toegankelijke schijf is geworden. En dat is toch opmerkelijk voor een instrumentale plaat die rond één instrument draait. Op het einde horen we ook nog een vocale inbreng, waarvan we stiekem toch hadden gehoopt dat daar iets meer had van ingezeten. Want die stem komt de intensiviteit ten goede. Maar voor de rest hoor je ons niet klagen.
Hans Fredrik Jacobsen brengt met ' Øre' een opvallend veelzijdig schijfje uit dat draait rond dat instrument fluit, waarbij hij - mede dankzij de medewerking van al even grote tovenaars met klanken - grenzen weet te verleggen wat dat instrument betreft, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. Folk-elementen worden verbonden met stiltes, tot uitspattingen naar blues of jazz alsof ook dat de normaalste zaak van de wereld is.
Dat oneindige improviseren zorgt er dan ook voor dat je geboeid blijft luisteren en genieten tot de toppen van je tenen van zoveel virtuositeit op een klein uurtje tijd. Zonder meer legt Hans Fredrik met ‘Øre’ een zeer kleurrijk klankentapijt neer. Waardoor de muziekliefhebber die zijn oren spitst, en zijn hart ervoor open zet, verwonderd zal zijn van zoveel virtuositeit.
De Noorse singer-songwriter Einar Flaa schrijft, volgens menig biografie, al sinds zijn twaalfde songs. Eerder bracht hij enkele zeer gesmaakte folk pareltjes uit ’Songs From A Place Called Melsomvik’ (2011) en ‘Carriage Road’ (2016). Met 'Silent String' keert Einar Flaa terug naar de natuur, of althans door zijn songs wil hij de mensen de ogen laten opengaan om ons klimaat te beschermen. De man laat zich omringen door topmuzikanten op deze belangrijke boodschap te verkondigen. Met drummer Børge Fjordheim (Morten Abel, Sivert Høyem), bassist Nikolai Eilertsen (BIGBANG, Band Of Gold), Christer Knutsen (Sivert Høyem) op piano en Geir Sundstøl op banjo.
Laat één ding duidelijk zijn geluidsmuren afbreken en je zijn mening door de strot rammen, daar doet Einar Flaa niet aan. Eerder wil hij je door een zachtmoedige aanpak, door te zingen over de schoonheid van die natuur, een spiegel voorhouden die er zeer mooi uitziet. Voor de tijd dat het nog duurt echter. Aan bangmakerij doet de man evenmin, ook dat blijkt meermaals. Einar Flaa gooit zijn bijzonder breekbare, kristalheldere en zachtmoedige stem voortdurend in de strijd, waardoor er een gemoedsrust over jou neerdaalt die je enkel voelt bij het aanhoren van vogels in de lucht, of bij een lange wandeling omgeven door de pracht van die natuur. Vanaf de eerste song, “Close To Nature” tot het zeer mooie en sprankelende “Silent String”. Oorverdovende stilte die dus niet je trommelvliezen doet barsten, maar wel een zeer gevoelige snaar raakt. Op “If I Was Our President” vertelt Einar Flaa op een pakkende wijze hoe bezorgd hij is over de toekomst. Maar ook hier doet hij dit op eveneens een zeer zachtmoedige wijze, en toch houdt hij u ook nu weer zeer bewust een spiegel voor. Op datzelfde elan blijft Einar doorgaan op daaropvolgende songs als “Activist”, “Mountain Birch”, “Country Man” en het prachtige “King Winter”.
Door middel van sobere melodieën en een heldere , zeer warme stem, waardoor hij de aandacht opeist en je hart raakt, haalt Einar Flaa een thema naar boven dat brandend actueel is. De bezorgdheid over de toekomst van ons klimaat is nog nooit zo groot geweest. Die oprechte bezorgdheid verpakt Einar in negen sprankelende mooie songs, waarbij dus geen geluidsmuren worden afgebroken noch meningen door de strot worden geramd. Eerder confronteert Einar de aanhoorder met de schoonheid van die natuur rondom jou, om je te doen nadenken en, als dat nodig is, aan te zetten iets te doen om dat klimaat te redden, eer het te laat is. Wat mij betreft is hij zeker in zijn opzet geslaagd, nu nog uzelf overtuigen van wat deze singer-songwriter met een bijzonder tot de verbeelding sprekende stembereik je probeert te vertellen.
Tracklist: Close To Nature; Old Talking Oaks; So Called Friend; Silent String; If I Was Our President; Activist; Mountain Birch; Country Man; King Winter
Na twee full albums en een split single vorig jaar heeft Charles in the kitchen nu een vijf songs tellende EP uit. Ook nu weer krijgen we powerpop en rockgetinte songs voorgeschoteld. Met melodieuze en vinnige refreintjes. Denk daarbij aan sound dat ergens tussen Fisher-Z en The Kids in ligt. “Slip Through Your Fingers” neigt eerder naar de kant van Fisher-Z of The Stranglers, terwijl “I Wanna Know” eerder naar de kant van The Kids of de Evil Superstars overhelt. De gitaarriff is een duidelijke knipoog naar AC/DC. Het is misschien allemaal al eens eerder gedaan, maar het is met het nodige enthousiasme en geheel pretentieloos gebracht, waardoor het toch aanstekelijk werkt. “Johnny My Kind” is een wat mindere track die hiertussen niet had gehoeven. Maar “The Boy & The Girl” doet hem met al zijn energie gelukkig snel vergeten. Afsluiter “You Never Talk” is een zes minuten durende bluesrocktrack die beelden van zware en bezopen nachten oproept. Precies zoals zo’n track moet klinken.
Charles In The Kitchen is geen band die vernieuwend is, maar wel degelijke songs maakt met de nodige inzet en fun. Een aardig EP-tje.
Carpathia mag dan een gloednieuwe band zijn in het alternatieve progressieve metalgebeuren, de bandleden hebben al wat watertjes doorzwommen. Multi-instrumentalist Bobby Drinkwater speelt zowel gitaar als viool, piano en drums en was op zoek naar vers bloed voor een nieuw project. Hij vond nogal snel een medestander bij drummer Jason Barsotti. Deze ervaren drummer streelt de drumvellen sinds zijn 10ste jaar. In de vorm van Andrew Miller, met wie Bobby in een vorig project in 2014 al heeft samengewerkt, vindt hij een bassist die perfect in het plaatje past. In de periode 2016 tot 2017 ging de band op toer als een instrumentale band. Tot ze in Samantha Alice en haar bijzondere stem de juiste vocaliste vonden om het plaatje compleet te maken.
Carpathia kreeg dus pas echt vorm in de lente van 2017. Nu komt de band met een debuut-EP op de markt: '1912'. Een visitekaartje waarmee Carpathia zijn stempel wil drukken op het progressieve metalgebeuren.
De zeer meeslepende, langzaam op gang komende aankleding, waarbij de gestroomlijnde gitaarpartijen je koude rillingen bezorgen worden goed aangevuld door een vocale inbreng van de kristalheldere stem van Samantha. Die brengt de aanhoorder op een energieke wijze in vervoering vanaf “Verdijn”. Een elan waarop de band blijft doorgaan bij daarop volgende “Rasing Arrows”. Het meest opvallende is de gevarieerde aanpak. Van eerder zwevend, waardoor je niet anders kunt dan lekker staan headbangen, gaat de band vaak over naar het opengooien van alle registers. Daardoor blijft de aandacht scherp gehouden, ook bij het daaropvolgende “Sacrifce”. Met de daaropvolgende ballad “Molon Labe” gooit de band één van zijn sterkste wapens in de strijd: die bijzonder warme en verdovende stem van Samantha die je letterlijk lijkt te hypnotiseren. Ook al hebben we vaak de indruk dat er meer in zat dan er echt is uitgekomen. Alsof er soms angstvallig op de rem wordt geduwd.
Echter, laat '1912' een band zien en horen die over potentieel beschikt om potten te breken binnen het progressieve metalgebeuren.
Dat elk van de bandleden topmuzikanten zijn die weten waar ze mee bezig zijn, zorgt natuurlijk voor het afleveren van een perfect meesterwerk. Maar je moet dan wel dezelfde kant uitkijken, om die perfectie te overschrijden. En dat is dus net wat over de gehele EP gebeurt. De kruisbestuiving tussen tovenaars met riffs en drumsalvo's, met die kristalheldere stem van Samantha zorgt bovendien voor een magie van zelden hoog niveau.
Met '1912' levert Carpathia dan ook een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op het alternatieve progressieve metalgebeuren. Net door een gevarieerde parel af te leveren, die je enerzijds ontroert en anderzijds stevig doet headbangen en uit de bol gaan, bespeelt de band bewust meerdere emoties. En dat laatste trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.
Tracklist: Verdijn; Rasing Arrows; Sacrifce; Molon Labe
De uit Noorwegen afkomstige grindcoreband Beaten To Death werd opgericht in 2010. Ondertussen heeft de band zijn stempel gedrukt op het genre en blijft hij stevig aan de weg timmeren. 'Agronomicon' kwam eigenlijk reeds vorig jaar op de markt, maar we kregen het pas recent op onze bureautafel gegooid. Volgens sommige biografieën is Beaten To Death 'melodieuze grindcore'. Hoewel dat ons weinig onwaarschijnlijk lijkt binnen dat genre, menen we links en rechts inderdaad wat melodie te herkennen, tussen een orgie van oorverdovende mokerslagen door dan.
Snel, sneller en snelst is zowat de rode draad in de twaalf songs die op 22 minuten door de strot worden geramd. Alle registers worden in een hels tempo opengegooid op “Grind Korn”, waarna we zijn vertrokken voor een rit over hobbelige wegen, waarbij oneindige getimmer op je hoofd ervoor zorgt dat je uiteindelijk tot waanzin wordt gedreven. Beaten To Death slaat er op los, als een losgeslagen bulldozer die alles om zich heen verplettert. Als de pletwals is gepasseerd, blijft er alleen chaos achter. Dat er subtiel ook maatschappijkritische teksten worden gebruld (zingen kunnen we het bezwaarlijk noemen) is een meerwaarde voor het geheel. Want zo houdt Beaten To Death je op een verschroeiend tempo eveneens een spiegel voor die er niet zo proper uitziet.
Tot rust komen is er niet bij. “Catch Twentyfvck”, “Bjornstjern Ibsen” tot “Extermely Run To The Hills” worden op een zodanig snel tempo gebracht dat je daar geen tijd voor hebt. Met het verstand op nul recht op het doel afgaan, dat is wat Beaten To Death doet. En dat is de reden waarom deze typische grindcoreband ook na al die jaren nog steeds toonaangevend kan genoemd worden. Liefhebbers van deze muziekstijl, mogen - moest dat nog niet gebeurd zijn ondertussen - deze knappe schijf zonder verpinken in huis halen. Eigenlijk is het van moeten. Want binnen het genre levert deze Noorse band een verbluffend meesterwerk af, dat je van begin tot einde compleet murw slaat. En bovendien van een uiterst hoog niveau blijkt te zijn, dat we niet elke dag voorgeschoteld krijgen. Kopen die handel!
Het was ondertussen al drie jaar geleden dat Neil Young en zijn Promise Of The Real ons land een bezoekje brachten. Na een solocarrière van vijftig jaar (als je zijn jaren met Buffalo Springfield niet meetelt) en rond de veertig studioalbums hoeft de Canadees al lang niet meer te worden geïntroduceerd. Op zijn gezegende leeftijd van 73 tourt hij nog steeds lustig rond, en krijgt sinds enkele jaren hulp (alsof hij die nodig zou hebben) van Promise Of The Real. Frontman van die band? Lukas Nelson, zoon van Willie Nelson.
De eer om de avond te openen was echter weggelegd voor de Britse band Boy Azooga. Met hun energieke melodieën en bij momenten stevige doorhalen probeerden ze het bombastische Sportpaleis te vullen, al ging hun sound in het begin wat verloren. De stress was duidelijk bij de bandleden af te lezen, tot ze na enkele nummertjes hun draai vonden. Toen ze het publiek meedeelden dat ze al jaren fan zijn van Neil Young, konden ze niets meer mis doen en groeide hun vertrouwen elke minuut wat meer. Het zorgde ervoor dat de band hun voorprogramma sterk kon afsluiten.
Neil Young + The Promise Of The Real - Tien minuutjes na aanvang kwam dan de ster van de avond ten tonele, en net als het voorprogramma eerde ook Neil Young zijn helden. Een t-shirt van Howlin' Wolf met daaronder een paar hippe sneakers, Neil Young geeft echt geen moer om zijn dresscode. Het enigste dat bij de man telt, is muziek, en dat was meer dan in orde. Starten deed de man met een strakke versie van "Mansion On The Hill" waarmee hij het publiek direct meetrok in zijn verhaal. Een verhaal dat Neil Young altijd vertelt zonder al te veel woorden, zo sprak hij het publiek maar aan na een uur spelen. Het concert begon pas om negen, wat twijfels opriep over de duur van het concert. Young staat ervoor bekend shows van drie uur te spelen, maar eerder was al aangekondigd dat zijn show ten laatste om elf zou eindigen. Spoiler alert: de show eindigde niet om elf.
De set van de superster was allesbehalve een best of, zo kregen minder bekende nummers een plek in de spotlight. Grote afwezigen waren "Like A Hurricane", "Heart Of Gold" en verrassend genoeg "Down By The River". De bekende versie waarbij de gitaarvirtuoos het nummer tot twintig minuten uitrekt en daarbij verschillende gitaarsolo's op het publiek afvuurt, was dus niet te horen. Jammer, gelukkig bracht de man een wondermooie versie van "Old Man" en bracht hij iedereen aan het dansen met een lange versie van "Rockin' In The Free World". Afsluiten deed hij echter met "Roll Another Number", een iets minder bekend nummer.
Het publiek liet de nummerkeuze weinig aan hun hart komen, zo ging het dak er net niet af bij "Hey Hey, My My (Into the Black)", waarop elke ziel in de zaal het refrein meebrulde. Het publiek bestond zowel uit jongere als oudere fans, maar van die leeftijdsgrens was er meestal niks te merken. Er werd gesprongen, lustig geklapt en vooral luidkeels meegezongen. Dat was allemaal te danken aan Neil Young, maar ook aan de band, iedereen is duidelijk heel erg goed op elkaar ingespeeld. We waren vooral onder de indruk van het drumwerk, heel energiek en altijd correct. Er kon tussen Young en de rest meermaals een glimlach en een schouderklop af, wat aantoont dat iedereen zich gewoon amuseert.
De mix van meezingers, stevige rocknummers en wondermooie ballads zorgde voor een mooie afwisseling waardoor de twee en een half uur durende set als een trein voorbijraasde. Ook de afwisseling van instrumenten hield de vaart erin, zo werd ons "Are You Ready For The Country" voorgeschoteld met Young op piano. Het toonde nog maar eens aan dat Neil Young nog steeds relevant is en dat hij er duidelijk ook zelf van geniet. Na een carrière van jewelste zou je denken dat er al wat slijt op de grootvader van de country rock zou zitten, maar ook op zijn leeftijd blijft de man zijn stem onaangetast. Zelfs zonder zijn backing band hield hij het Sportpaleis in z'n greep. Hoe hij tijdens "Rockin' In The Free World" een meer dan stevige gitaarsolo uit zijn mouw schudde, deed onze mond kwijlend openvallen. Dat Neil Young nog steeds meester is over zijn instrumenten, is nog steeds een understatement.
Ondanks dat het concert niet volledig uitverkocht was, werd er toch reikhalzend uitgekeken naar de passage van Neil Young. Aanvankelijk bleef het publiek nog rustig, maar het strakke spel van de Canadees en zijn band zorgde ervoor dat het enthousiasme bij elk nummer hoger de lucht in ging. Young kon ontroeren, maar ook ouderwets rocken. Het zorgde voor een divers schouwspel, met als kers op de taart het slotstuk. Niemand weet hoe veel kansen we nog zullen krijgen om deze absolute oerlegende aan het werk te zien, maar laat ons hopen dat dit niet de laatste was.
Setlist: Mansion on the Hill - Over and Over - Mr. Soul (Buffalo Springfield cover) - Love to Burn - The Loner - When You Dance, I Can Really Love - On The Beach - Unknown Legend - From Hank to Hendrix - Old Man - Are You Ready for the Country? - Long May You Run - Fuckin' Up - Cortez the Killer - Cinnamon Girl - Danger Bird - Hey Hey, My My (Into the Black) - Throw Your Hatred Down - Rockin' in the Free World - Roll Another Number
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Gracia Live
Bjørn Berge is een Noorse zanger/gitarist die, naast meewerken aan uiteenlopende projecten, ook als solo-artiest zijn stempel heeft gedrukt op het blues tot heavy bluesrock gebeuren in binnen en buitenland. Zijn eerste solo-album dateert van 1997. Maar uiteraard heeft Bjorn ondertussen niet stil gezeten. De man is een ware gitaarvirtuoos die klanken uit dat instrument tovert waardoor hij vaak in één adem wordt genoemd met alle grootheden binnen dat gitaarspel. Met zijn ijzersterke reputatie bracht hij onlangs een nieuwe schijf uit: 'Who Else?' Volgens onze bronnen was deze plaat al klaar in 2014, maar kon hij die schijf pas nu afwerken doordat hij werd gevraagd voor de folkrockband Vamp. Op dit nieuwe album wordt Bjorn bijgestaan door Kjetil Ulland op bas en door drie verschillende drummers naargelang de song, alsook door backing vocalist Dagny Christophersen. Deze vormen elk op hun eigen wijze een meerwaarde binnen het geheel.
Op de volledige schijf is die gitaar de rode draad . Elke riff is weer een kunstwerk op zich. Song na song trekt Bjorn alle registers wijd open, en bezorgt hij je kippenvelmomenten bij “Monkey Ship”, “Lost Pearl” tot “Mr. Bones”. Voeg daarbij zijn bijzonder warme stem en je krijgt een perfect bluesrockplaatje, waarbij het tempo gaat van gezapig lijnen uittekenen naar lekker aanstekelijk tot energiek. De aanhoorder krijgt een blues in alle geuren en kleuren, een oorgasme . Berge houdt de arrangementen op deze schijf vaak zeer bewust sober waardoor zijn donkere, warme stem beter tot zijn recht komt.
Met de ogen gesloten vertoeven we weer eens in die donkere, rokerige pub waar we genietende van een glas whisky en luisteren naar een bluesartiest die je doet wegzweven ver van de harde realiteit van het leven. Dat is een gevoel dat ik graag beleef tijdens het luisteren naar blues. Bjorn Berge is een grootmeester die echter eveneens blues met rock weet te verbinden, zoals weinig hem dat hebben voorgedaan. Zo wordt na een gezapig “Bitter Sweet” de volumeknop wat meer opengedraaid bij “Speed Of Light” en alle registers compleet opengetrokken. Puurder dan dit kan rock-'n-roll niet zijn. Het zal niet de eerste of laatste verrassende wending zijn die we te horen krijgen op deze perfecte heavy bluesrockplaat. Meermaals blaast hij ons van de sokken, om dan plots je onder te dompelen in intieme en donkere atmosferen. En zo blijft Berge je over de gehele lijn verrassen en op het verkeerde been zetten.
De Noorse gitaar virtuoos Bjorn Berge verbindt met zijn derde soloschijf 'Who Else?' verdovende blues met verschroeiende rockmuziek en bewijst waarom hij in die kringen zo hoog aangeschreven staat. Het is niet zozeer één song die eruit spreekt, het totaalplaatje trekt ons over de streep. Het niveau is constant heel hoog, waardoor die haren op je armen steeds omhoog zullen komen. Als je iets of wat blues of heavy blues minnend bent en ook houdt van een potje rockmuziek van de zuiverste soort, dan is deze plaat dan ook een 'must have' om in je platenkast te hebben.
Tracklist: Monkey Ship (3:33), Lost Pearl (4:03), Mr. Bones (3:27), It Just Ain't So (3:16), Bitter Sweet (4:10), Speed of Light (3:36), The Calling (3:47), Ginger Brandy Wine (3:42), The Sun's Going Down (3:04)
Jazz/Blues
Who else?
Bjørn Berge
Gent Jazz Festival 2019 - John Zorn Bagatelles - Niemendalletjes van buitenaards niveau
Gent Jazz Festival 2019
Bijlokesite
Gent
2019-07-09
Lode Vanassche
Sting die gisteren te elfder ure had afgezegd kon geen roet in het eten gooien. Gent Jazz heeft alweer een recordopkomst van een kleine veertig duizend mensen. Maar laten we niet over Sting hebben. Met Zorn en zijn entourage hebben we een gedurfde en cum laude geslaagde afsluiter van dit prachtige festival. Een pluim voor de puike organisatie.
De legendarische experimentele jazzcomponist John Zorn, gekend van samenwerkingen met onder meer Joey Baron, Dave Douglas, Mike Patton, Marc Ribot, Wu Fei en Fred Frith, heeft enkele jaren enkele (nou ja, een kloeke drie honderd) bagatellen geschreven en brengt er een stuk of veertig met een resem gastmuzikanten ten berde aan het Gentse publiek. Goed voor een marathon van vier uur. Meer nog, een muzikale Iron Man waar de muzikale Van Lierdes hun interpretaties konden presenteren.
Zijne Zornheid zet de estafette zelf in met Sylvie Courvoisier & Mark Feldman, Masade & Mary . Het openend geweld wordt vervolgd door twee cello’s en voorspelde een avond vol variaties in geluidsniveaus, instrumentarium en tempo’s. Het klinkt goed omdat het door de complexiteit niet kan botsen.
Met Craic Taborn Solo, Trigger, Erik Friedlander, Mike Nicolas Duo & Kris Davis krijgen we pure vituoze chaos en heerlijk agressieve dissonanten. De marathon van korte, krachtige energieke flarden gaat dus gewoon door met Zappa-eske dito pianostukken. Eigenlijk valt er weinig over te schrijven. Je kan het maar een keer horen en er wordt niets van uitgebracht. Duizendpoot Zorn creëert sessies met legio muzikanten, gaf ooit concerten voor honden en speelde ooit samen met dé man die maar drie akkoorden kent, Lou Reed. Om maar te tonen dat den John niet zo maar in een hokje te stoppen valt. Trigger doet het meest aan een moise-rock trio denken die met de rug naar het (zittend) publiek speelt en je pletwals met een wall of sound waar ontsnappen onmogelijk is. Craig Taborn brengt stilte met een ingetogen pianospel en streelt de toetsen als was het dat hij zijn vingers zou verbranden mocht hij te hard aanslaan.
Cyan Riley & Julian Lage, Brian Marsella Trio, Ikue Mori & John Medeski Trio. Ikue Mori flanst wat geluiden uit zijn software en kon wat minder bekoren. Grootmeester Mediski op de gitaar. Alternatiever en ontoegankelijker kan het niet en het kennerspubliek smult ervan. Het Spaanse fantastische gitaarwerk van Cyan en Julian doet de chaos vergeten en maakt plaats voor subtiliteit. Je leest het goed : zowat alles en iedereen komt aan bod. We worden stil maar zeker klaargestoomd voor de absolute finale van een alweer sublieme GJ met Nova Quartet, Peter Evans Solo & Asmoseus. We eindigen met de meest toegankelijke en poppy set van de hele avond. Het speelplezier, de zin om te spelen druipt er met de vibrafoon gewoon af. Intens, gevarieerd en een lust voor oog en oor.
Voor de mensen de er niet bij waren op dit absolute unicum: spijtig.
By the way: Greet en Patje, bedankt voor het super warme onthaal!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Cactusfestival 2019 - van 05 t-m 07 juli 2019 - Sfeer, gezelligheid, straffe muziek en positieve vibes! Een overzicht
Cactusfestival 2019
Minnewaterpark
Brugge
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Hans Devriendt
Vrijdag avond vier uur, de eerste mensen schuiven rustig aan voor de ingang. Ze hebben er duidelijk allemaal héél veel zin in en kijken enthousiast om zich heen. Muziek klinkt al door de luidsprekers, de unieke sfeer van Cactus lonkt naar ons allen. En dan is het eindelijk zover. Een twintigtal minuutjes later openen de sluizen tot de festival site.
Ik beslis om even op verkenning te gaan en wat mij meteen opvalt zijn de mooie, unieke sculpturen die de site decoreren tot één mooi geheel van warmte en gezelligheid met een hoekje af. Ik ontdek ook de vele eetkraampjes, de aparte dansweide en zelfs een Win For Life stand. Mijn keuze was echter snel gemaakt. Ik zou mij niet wagen aan die Win For Life, maar wel aan het ontdekken van de vele, diverse muziekgroepen die onze oren zouden prikkelen, strelen en soms zelfs bijna doen ontploffen … in de positieve zin.
En toen was het vijf uur. Kirsten Lemaire stapte als presentatrice het grote podium op en gaf het officiële startsignaal voor Cactusfestival 2019!
dag 1 - vrijdag 5 juli 2019 - Zegeviering der Belgische bands!
ELIZA - Ik kan het mij niet inbeelden hoeveel stress ik als muzikant zou hebben om een festival te mogen openen. Deze laatste opdracht was weggelegd voor Eliza Doolittle en haar entourage. Deze jongedame (van Londense afkomst) begon reeds op jonge leeftijd met muziek, maar vervoegde zich tot korte tijd geleden nog tot het popgenre. Sinds haar laatste plaat heeft ze echter gekozen voor een merkwaardige koerswijziging. Daarom bracht ze tijdens haar set op Cactus vele songs van haar nieuwe plaat ‘A Real Romantic (2018)’. Deze songs behoren duidelijk tot het R&B genre, geïnfuseerd met een vleugje jazz. “Wasn’t Looking” was voor mij de leukste, meest boeiende song van haar set. Algemeen gezien vond ik haar optreden geen straffe opener. Haar stem mocht krachtiger en ze gaf mij ook de indruk niet zo zelfzeker te zijn. Ze stond ook nogal statisch en braafjes op het podium. Ik bleef op mijn honger zitten…
FACES ON TV - Faces on TV is het muzikale kindje van Jasper Maekelberg. Deze laatste werkte als gekend muziekproducer reeds samen met Warhola, Tsar B, Soldier’s Heart, Jef Neve, enz. Al sedert het begin van de set werd duidelijk dat Faces on TV garant staat voor energie, speelsheid en dansbaarheid. Hun psychedelische pop deed mij af en toe denken aan Balthazar (ondanks het genreverschil), maar niet in een mate waarin ik er mij aan ergerde. Ze differentiëren zich echter ook van vele andere bands dankzij Jasper’s muzikale flexibiliteit. Hij zong, gebruikte speelse percussie, gitaar, en zelfs ook mondpiano. Faces on TV stond krachtig op het podium en speelden vol spontaniteit lekker samen. Ze leken er zelf ook van te genieten, Jasper liep tijdens het 3de nummer zelfs recht het publiek in. De mensen begonnen af en toe te dansen en leken volledig ‘in the mood’ te geraken. Opvallend feit: hoe fantastisch waren de backing vocals van Dienne Bogaerts niet. Zonder deze jongedame zou de band een stuk minder compleet geklonken hebben. Volgens mij zullen we zeker nog van haar horen, in één of ander solo-/zijproject. Dat hoop ik althans. Het was een puike set waarvan ik ‘vollen bak’ genoot.
SX - In vergelijking met hun optreden, enkele jaren geleden op Cactusfestival leek Stefanie Callebaut (zangeres) een stuk meer zelfverzekerd. Toch leek het publiek opnieuw iets minder enthousiast te reageren op de indiepop van SX. Hadden ze last van een postprandiale dip? Of lag het toch aan de setlist waarin eerder de recentere nummers overheersten? Ik had alleszins de indruk dat het publiek meer ‘mee’ was met de oude nummers, dan met de nieuwe. Die laatste zijn voor mij eerder een verlengde van hun oudere werk, zonder echt te vernieuwen. Toch vind ik het belangrijk om te benaderukken hoe straf Stefanie Callebaut’s stem live wel klonk. Bij momenten deed haar stemgeluid mij zelfs denken aan Lou Rhodes van Lamb. Hoe dan ook klonk het geheel eerder als een monotoon verhaal en kon SX zowel mij, als het publiek niet echt overtuigen. Het was in ieder geval wel een goede opwarmer voor - de mede ‘Kortijkzaanse’ band - Goose!
GOOSE - Tien seconden… Inderdaad, niet meer dan 10 seconden had Goose nodig om al vanaf het eerste nummer het hele park te doen exploderen tot één groot feest. Hun oorverdovende electro-rock met vele gitaren, harde drums en synths, waren tot alles in staat. Ook de stroboscopen en straffe laserbelichting mochten zegevieren. Van voor tot helemaal achteraan de festivalterrein, was iedereen dolenthousiast. Iedereen vierde feest. Om het bescheiden te houden, zou ik kunnen neerpennen dat Goose vele hits heeft gespeeld. Maar eerlijkheidshalve kan ik niet anders, dan ieder nummer van hen als hit-waardig te omschrijven. Los van een klein probleempje met de basgitaar, dat snel werd opgelost, speelde Goose van de eerste tot laatste seconde een top-show. Stilstaan behoorde niet tot de mogelijkheden en vaak werden nummers luidkeels meegezongen. Om er maar enkele te noemen passeerden o.a. “What You Need”, “Call Me”, “Control”, “Can’t Stop Me Now” en “British Mode” de revue. Op het einde van hun optreden bleef bij mij enkel nog één, moeilijke, prangende vraag over: zou Oscar & The Wolf hen nog kunnen overtreffen?!
OSCAR & THE WOLF - Het podium was helemaal omhult door grote, witte doeken. Witter dan wit, is de juiste omschrijving. De bandleden stapten het podium op en werden nog voor de eerste noot onthaald met een massaal applaus. Een korte intro werd gespeeld en toen kwam ook één van de grootste Belgische relevaties ten tonele. Max Colombie werd voor de zoveelste keer overdonderd door een immens grote hoeveelheid meisjes die schreeuwden om een indruk van hem op te vangen. Toen ging het optreden ècht van start. Zowel oudere nummers, zoals “Undress” (langspeler ‘Entity’) als nieuwere nummers (“So Real”, “Breathing”, “Runaway”, etc., langspeler ‘Infinity’) werden in een vlot tempo gespeeld. Opvallend was hoe goed de groepsleden op elkaar zijn ingespeeld en natuurlijk ontbraken Max’s typerende dansmoves niet. De show was sensueel, sexy en uiterst dansbaar. Ook de belichting moest zeker niet onder doen. En als kers op de taart werden ook nog eens confetti kanonnen ingezet. Je leest het juist: hun show was groots, enfin… werd ook groots gemaakt.
Ik durf toch stellen dat ook Goose een terechte headliner van de avond zou geweest zijn. De eerste dag van het volledig uitverkochte Cactusfestival kenmerkte zich vooral door vele Belgische bands, de grote (soms ongezellige) drukte en zalig warm weer.
dag 2 - zaterdag 6 juli 2019 - Voor elk wat wils…
REENA RIOT - De tweede, zonovergoten dag van Cactus ging van wal met Reena Riot. Dat deze band compromisloos is sedert de opname van hun debuutplaat (‘Nix’, 2018), tot op het terrein zelf, werd meteen duidelijk. Songs met sketchy, scheurende en melodieuze gitaarlijnen werden afgewisseld door meer meeslepende songs die mij steeds wisten te ontroeren. Toch explodeerden de meeste nummers tot een ‘je m’n foutisme’ - einde waarbij ze iedere aandachtige luisteraar perplex achterlieten. De prachtige, gouden stem van Naomi Sjimons (zangeres) deed mij af en toe ook denken aan de vocale kunsten van Rachel Davies, zangeres in Esben And The Witch, een dark pop/post-metal band uit Groot-Brittannië. Ook de bassist toonde zich overduidelijk als een zeer competente muzikant. De band steunde naast de drums, ook volledig op de strakke, ruigere baslijnen. Reena Riot zorgde voor een krachtig en perfect begin van de dag!
ROLLING BLACKOUTS C.F. - Helemaal uit Melbourne (Australië), kwamen de indie-rockers van Rolling Blackouts Coastal Fever om ons te verrassen met hun eerdere up-tempo en met post-punk verrijkte songs. Ik kende deze band nog niet, maar genoot van hun opgetogen en melodieuze songs. Vaak deden ze mij denken aan bands als Fugazi en Basement. Toch een paar punten voor verbetering vatbaar: de vocalen mochten een stuk luider en krachtiger. Ook had ik een nogal ‘been there done that’ gevoel bij afloop van hun optreden. Ik merkte dat het publiek niet erg enthousiast was. Het was een goed optreden, dat goed paste in het zonnige Minnewaterpark, maar daarmee is voor mij de kous ook af.
OMAR SOLEYMAN - Ik had geen enkel idee wat deze artiest ons brengen zou. Wel wist ik dat Omar’s muzikale carrière oorspronkelijk begonnen is als parttime bruiloft zanger in Syrië, zijn land van herkomst. Toch heeft deze man ondertussen al een groot repertoire van meer dan 500 songs bijeen geschreven. Zijn ‘band’ bestond maar uit een povere bezetting van één toetsenist en Omar Soleyman zelf, als zanger. Zijn muziek klonk heel werelds en was duidelijk Arabisch getint, waardoor ze lekker dansbaar waren. Op het terrein waren de reacties nogal gemengd: sommige mensen gaven de indruk totaal niet geboeid te zijn in het optreden, terwijl anderen in het midden een groot dansfeest hielden. Ondanks dit feestje, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Het was misschien leuk entertainment en eens een compleet andere soort muziek dan we gewoon zijn… Maar ik miste een groter ensemble van muzikanten en muziekinstrumenten. Dit zou het geheel veel krachtiger en geloofwaardiger gemaakt hebben. Ik had tevens de indruk dat de toetsenist slechts één toets van zijn synthesizer hoefde in te drukken en de hele soundtrack van het nummer automatisch afspeelde. Het live-gevoel bleef bij mij bijna compleet afwezig. Ook leek Omar soms verloren te lopen op het podium. Ondanks deze kritische noten, was Omar Soleyman wel een prachtig voorbeeld van hoe divers de muziekgroepen mogen zijn op Cactus en hoeveel mensen hier ook voor open staan.
“CLAP FOR CLIMATE” - Inderdaad, dit is geen muziekgroep en werd ook ons niet aangekondigd… De grootste verrassing van Cactusfestival 2019 gebeurde nèt voor het optreden van Whispering Sons. Na een korte aankondiging van Kirsten Lemaire kwamen Nic Balthazar, Michael Pas en een groepje jonge mensen het podium op met de boodschap of wij, het publiek van Cactus wilden bijdragen aan een grote primeur. We werden echter gevraagd om mee te klappen op een korte song ten voordele van Youth For Climate, de milieuorganisatie van Anuna De Wever en co. Dit zou dan gefilmd worden in functie van een videoclip. Zo gevraagd, zo gedaan, reageerde bijna iedereen enthousiast en werd de song vereeuwigd op videoband.
Benieuwd wanneer dit over ons televisiescherm zal rollen en wat dit maatschappelijk verder teweeg kan brengen. En dan was het nu tijd voor…
WHISPERING SONS - Het contrast met Omar Soleyman kon niet groter zijn wanneer het Limburgse’ Whispering Sons begon te spelen. De ijzige new-wave/post-punk zorgde voor een geheel andere sfeer op de weide: de opgekropte woede in de vocalen van zangeres Fenne Kuppens, de meeslepende teksten, de semi-akoestische drum, de zware baslijnen… Ze hadden in ieder geval toch op mij een nefaste invloed. Vele nummers vanop hun eerste langspeler ‘Image’ als “Hollow” werden gespeeld, maar ook de nummers “Time”, en “Wall” vanop hun eerste EP werden ons vol toewijding voorgeschoteld. Enige minpunt was dat het volume van de zang iets luider mocht zijn. Ondanks het minder toegankelijke genre, bleken vele mensen aandachtig te luisteren en te genieten. De nummers zijn in sé al zo straf geschreven, maar kwamen live nog eens extra krachtig tot hun recht. Ik hoefde maar mijn ogen te sluiten en deinde mee in hun fantastische muziek. Soms deed hun sound mij denken aan ‘The L-shaped Man’, de laatste plaat van de Amerikaanse hardcore/punk band Ceremony. De bandleden speelden samen heel strak en Kuppens keek vaak zeer bezwerend naar het publiek. Toch viel mij op dat ze soms haar glimlach van gelukzaligheid, niet enkel bij haarzelf kon houden.
Whispering Sons speelde een ongelooflijk beklijvende set en volgens mij heeft deze band nog een grote toekomst voor zich staan. Ik ben fan, zonder twijfel.
DEAD MAN RAY - De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle doen na twee decennia eindelijk nog eens Cactusfestival aan. Het eerste nummer was eerder aan de rustige kant, maar was slechts een voorsmaakje van wat komen zou. Daan stond (toch zichtbaar) nuchter op het podium en had er duidelijk heel veel zin in. Ook zijn gekende – sappig/rauwe - humor ontbrak niet: “Het is zo’n 20 jaar geleden dat we hier stonden, en we zijn blij hier te zijn. Dus voor onze volgende passage wachten we opnieuw 20 jaar hé…”, gniffelde Daan Stuyven. De toon was gezet en Dead Man Ray bracht een ongelooflijk sterk gespeelde, gevarieerde set dat bestond uit topnummers zoals “Chemical”, “Out”, “Blisters” en “Landslide”.
Iedereen genoot duidelijk met volle teugen en hun optreden werd onthaald met grote onderscheiding.
CAT POWER - Zangeres Chan Marshall en haar entourage kwamen enkel en alleen voor ons, de luisteraars. Dit werd al snel duidelijk door het feit dat de persfotografen enkel tijdens de eerste nummers beelden mochten nemen, en dan nog vanop een beperkte zijpositie voor het podium. Daarna richtte Chan zich volledig op ons. Haar magnifieke en uiterst fijne stem wist meteen heel Cactus te betoveren. De mensen stonden dicht tegen elkaar gepakt en waren opvallend stil door de bijzonder rustige en minimalistische songs van Cat Power. Het hoge niveau waarop Chan zong, en haar band speelde, levert hen een terechte vergelijking met Norah Jones en Sinead O’ Connor op. Al na enkele songs gleed ik mee in de - met tristesse getinte - narratieven en melodieën. Vaak nam Chan ook twee microfoons in de hand, waardoor ze een nog dieper, gelaagd stemgeluid had. Ondanks de plotse regenbuien, bleef het publiek volhoudend en volhardend staan en luisteren. Chan bedankte ons daar ook uitgebreid voor. Het nummer “In Your Face” was voor mij het absolute hoogtepunt van de set.
Na het bijzonder beklijvende optreden bleef ik achter met een gevoel van ontgoocheling. Niet omdat het optreden te wensen overliet, integendeel. Wel, omdat ik niet begreep waarom ik Cat Power nooit eerder gekend heb. Wat daar gebeurde op het podium, was uniek.
JOE JACKSON - En dan was het tijd voor de grote man, Joe Jackson. Het podium was gedecoreerd met grote, fluwelen gordijnen die vaak grijs/royaal rood belicht werden. En zowel Joe Jackson, als zijn ‘camaraderie’ waren bijzonder stijlvol gekleed. Zowel de grote bekende hits als “Is She Really Going Out With Him?”, als minder bekende nummers passeerden de revue. Niet moeilijk natuurlijk, voor een man met zo’n groot oevre aan songs. Ik stond vaak met open mond te bewonderen hoe goed Joe’s stem nog klonk, ondanks zijn ‘65 lentes jong’. En dan nog niet gesproken over zijn perfecte pianospel. En niet alleen Joe, maar iedere muzikant speelde heerlijk nauwkeurig. Het optreden was een ode aan de tijdloosheid van muziek. Cactus genoot van achter naar voor en meerdere malen terug. Top-optreden!
BLOC PARTY - Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Het uur voor de laatste act van de dag kwam alweer aangevlogen. Toen de Londense’ heren van Block Party het podium opstapten, viel mij plots binnen, dat ondanks er bij alle vorige acts gepresenteerd werd, nu geen presentatie werd gedaan door Kirsten Lemaire. Jammer, of net niet? Ik maak van de gelegenheid gebruik om te melden Kirstens presentatie dit jaar, heel wat saaier en minder krachtig over kwam als die van Nic Balthazar. Die reeds veel edities van Cactus voorzag van presentatie met een aangename en sappige portie humor.
Nu over naar de essentie: Bloc Party! Op Cactus was het drummen om nog een plaatsje te kunnen bemachtigen en toen startten ze… De eerste noten van “Like Eating Glass” weerklonken en Bloc Party’s debuutplaat ‘Silent Alarm’ werd integraal gespeeld. Het werd mij jammer genoeg al vrij snel duidelijk dat er een bepaalde verdeeldheid heerste tijdens dit optreden: fans vanaf het eerst uur zongen en genoten mee, vanuit een groot gevoel van jeugdsentiment. Een ander, groot deel van het publiek keek naar een band en nummers die ze (nog) niet kenden.
Als kenner en grote fan van hun debuutplaat lagen mijn verwachtingen echter vrij hoog. Ik vond het jammer dat Kele Okereke (frontman) een nogal ongemotiveerde indruk gaf tijdens de eerste nummers. Hij probeerde wel interactie met het publiek te krijgen, maar ik zag dat dit hem vaak niet vlot lukte. Ondanks alle bandleden heel strak speelden, vond ik Kele’s zang ondermaats. Hij zong soms te stil, maakte zinnen niet af en hield vaak te veel afstand van zijn micro waardoor sommige teksten zelfs niet verstaanbaar waren. Het was leuk om ‘Silent Alarm’ nog eens te horen, maar ik had toch het gevoel dat Bloc Party voorbij gaande glorie wordt. Ondanks enkele bisnummers (o.a. “The Prayer”) en confetti-kanonnen leek ook het gros van het publiek niet ‘mee’ te zijn met het optreden. Best jammer, want ooit was dit in mijn ogen een heel grootse band.
De tweede Cactus-dag heb ik ervaren als een eerder matige dag en typeerde zich voornamelijk door het motto ‘voor elk wat wils’, waar dit festival ook ieder jaar garant voor staat. En siert! Op naar morgen.
dag 3 - zondag 7 juli 2019 - Dag van het grote gitaargeweld!
De laatste dag is alweer aangebroken, en dit was ook zichtbaar door enkele blekere, vermoeide gezichten. Toch zou deze dag - ondanks het voorgaand, gekende fenomeen - een absolute topdag worden.
BOY AZOOGA - De dag openen mochten de jongeheren van Boy Azooga. Een band met een stevige rock-sound, maar toch tot een originele cocktail geschud door de vele, toegevoegde muziekstijlen. Ik werd verrast door het opgewekte en melodische gitaarwerk. Hun sound klonk af en toe iets ruiger en deed mij toen denken aan de stoner-rock van Wallace Vanborn. Ook speelden ze evengoed rustigere, gevoelige nummers, die ze met een evenredig gediminueerd volume op ons afvuurden. Het publiek was nog niet zo actief maar was wel oprecht op een rustige manier aan het genieten van Boy Azooga’s optreden. Toen ze het nummer “Jerry” inzetten, moest ik bij de intro denken aan Team William, een meer dan fantastische band uit ons Belgenlandje. Soms had ik wel de indruk dat Davey Newington (zanger en gitarist) de hogere zanglijnen niet altijd aankon, al beschadigde dit hun performance absoluut niet. Boy Azooga was als boeiende en frisse act een goede ‘kickstart’ voor deze laatste festivaldag.
ALDOUS HARDING - Eerder bij uitzondering had Kirsten Lemaire ditmaal meer te zeggen dan anders, bij de aankondiging van Aldous Harding. Kirsten outte zich echter als grote fan en beloofde ons dat ze het publiek zou vervoegen van begin tot einde. Aldous Harding is het folk getinte singer-songwriter project van Hannah Harding (frontvrouw). Toen Hannah begon te zingen, viel mij meteen haar unieke, fluweelzachte stem op. Hannah en haar bandleden brachten vele, kwetsbare songs op zo’n intrigerende manier. Het terrein stond nu vol en de massa mensen luisterden genietend met een grote portie interesse. De set was zo innemend en vertederend, dat er een grote stilte heerste. Aldous Harding gaf mij ook een groot gevoel van ongedwongenheid, dit werd o.a. duidelijk door de tijd dat Hannah vaak nam tussen verschillende nummers door, om haar gitaar te stemmen. Dit kon en mocht ook, want onze hoofden liepen vrij van zorgen en wij konden enkel maar genieten. Een zeer sterke act en bijzonder goede programmatie.
MONO - Opnieuw een straffe programmatie, was Mono. Een binnen het genre zeer populaire post-instrumentale rockband, rechtstreeks overgevlogen vanuit Tokyo, Japan. Van decoratie was geen sprake en de plaats die de band op het podium zou innemen leek ook zeer bescheiden. Beginnen deed Mono met “God Bless”, de eerste song van hun laatst uitgebrachte plaat ‘Nowhere Now Here (2019)’. Een eerder rustig, opbouwend nummer. En daarna begon Mono het grote publiek op te zuigen binnen hun beeldende, atmosferische, bijna transcendente muziek. Ze speelden verschillende nummers van hun laatste plaat, waaronder “Sorrow”: een nummer met een rustige en melodieuze start, maar uiteindelijk dat evolueert naar een grote, heftige en emotionele climax.
Het was duidelijk: decor of grote show heeft Mono niet nodig om tot hun recht te komen. Voor de mensen en de ruimte om mij, had ik al snel geen oog meer. Ik werd volledig ingenomen door hun muziek en vele emoties kwamen in mij op. Hun setlist bestond niet enkel uit nieuwe nummers, maar ook uit oudere , waaronder “Ashes In The Snow” vanop ‘Hymn To The Immortal Wind (2009)’ en “Surrender” vanop ‘Rays Of Darkness (2014)’. Voor ik het wist, eindigde hun set op heel intense wijze en bleef ik met een gevoel van grote dankbaarheid nagenieten. Mono was ongelooflijk goed.
PARQUET COURTS - Strakke rocknummers in een jasje van oldskool-punk/indie, daar stonden Parquet Courts (ook wel Parkay Quarts genoemd in de underground scene) garant voor. Ik had nog nooit gehoord van deze band, maar was al meteen fan van hun strakke gitaarspel, puike baslijntjes en uiterst fijne lyrics. Hiernaast hielden ze zich ook niet in om eens een grapje uit te halen met het publiek. En dit lukte hen buitengewoon goed, waardoor ze zelfs vele mensen op de achterkant van het festival meekregen. De zangstem van Andrew Savage (zang en gitaar) deed mij soms zelfs denken aan die van Peter Perrett (check Only Ones) . En dit compliment geef ik met veel plezier. Een band waarin ik mij zeker nog verder zal verdiepen!
NENEH CHERRY - Om ons even los te koppelen van de gitaren, kwam de Zweedse’ Neneh Mariann Karlsson ons trakteren op een grote portie hip-hop, electronica, funk, soul, jazz en nog zo veel meer muziekstijlen. Cactus stond van voor tot helemaal achteraan goed vol en er werd massaal gedanst op de bijzonder zomers getinte songs van Neneh. Leuk was ook dat Neneh vaak in interactie en zelfs dialoog ging met het publiek. Dit gaf een groot gevoel van connectie, alsof Neneh gewoon één van ons was. Ook het grote gamma aan instrumenten (gitaar, piano, harp, etc.) was vrij indrukwekkend. Het in bloemen gehulde statief van Neneh maakte dit allemaal nog meer tot één samenhangend geheel. De zangeres maakte mij duidelijk dat ze van alle markten thuis is en dit ook zonder moeite aankan. Ze speelde een topset met o.a. de hits “7 seconds” en “Woman”. Als je het mij vraagt, mocht ze zo nog enkele uurtjes doorgaan.
BAND OF HORSES - Achter het podium hing één groot spandoek met een - typerend Amerikaans bos - erop. Dit zette meteen ook de sfeer voor wat komen zou. Band of Horses, de Amerikaanse indie/americana rockband uit Seattle trakteerde ons op puike, up-tempo songs. Dankzij het decor, de country invloeden binnen de vele songs en de unieke stem van Ben Bridwell (frontman) waande ik mij in een Amerikaanse camping aan een gezellig kampvuur. Hun grootse nummers, werden ongelooflijk nauwkeurig gespeeld en de bandleden ‘smeten’ zich volledig. Ik ervaarde vaak een immens groot gevoel van gelukzaligheid en werd regelmatig overdonderd door het enthousiasme van zowel de band, als van het publiek. Hoogtepunten waren voor mij “No One’s Gonna Love You”, “The Funeral”, “Compliments” en “The Great Salt Lake”. Ik genoot met volle teugen en voelde mij lekker voldaan na hun optreden. Die mannen van Band of Horses, kunnen het live zo goed brengen. Top optreden!
TRIXIE WHITLEY - Als trouwe fan keek ik enorm uit naar het optreden van Trixie Whitley. Los van enkele technische problemen waar zij niets aan kon doen (zoals een gebroken snaar) loste ze echter al mijn verwachtingen in. Haar optreden begon met het eerste nummer van haar nieuwste plaat “Lacuna Coil”. De setlist bestond uit een gezond evenwicht van nieuwe en oudere nummers die Trixie ongelooflijk straf bracht. Bij het horen van haar volle, krachtige stem werd ik nog enthousiaster: dit is gewoon waar Trixie voor staat. Afgelopen jaar beviel ze echter ook van een dochter, waardoor ze volgens mij ongekend gevoeliger (in vergelijking met haar eerdere optredens) op de planken stond. Ook de teksten kwamen opnieuw zo treffend binnen: “As we grow older, imagine me closer, to you. This space in between us, will separate my love, for you.” Hoogtepunten waren voor mij “I’d Rather Go Blind”, “Breathe You in My Dreams”, “Closer” en “Fishing for Stars” (opgedragen aan haar dochter). Bij afloop van haar optreden was ze het publiek bijzonder dankbaar en dit was zonder twijfel wederzijds! Wat een heldin.
dEUS - Ik had het geluk om dEUS een tweede keer te mogen treffen tijdens hun ‘The Ideal Crash Tour’. Tom Barman kwam zoals oudsher in kilt het podium op en de band stak meteen van wal met “Put the Freaks Up Front”. De toon werd gezet en de band gaf zich meer dan 100%. Het publiek reageerde razend enthousiast en toen de dansers met hun schitterende choreografie het geheel kwamen verrijken, werd het enthousiasme alleen maar groter, groots, grootst. Iedereen gaf nog voor een allerlaatste keer alles wat ze hadden!
Voor velen onder ons was het een uitgelezen kans om ‘The Ideal Crash’ nog eens integraal live te horen. dEUS deed hun prachtige plaat dan ook alle eer aan. Een hoogtepunt durf ik niet te noemen, het geheel van alle ‘The Ideal Crash’ - songs vormden dit op zich. Tom’s stem was in topvorm, de muzikanten speelden foutloos, de gekleurde lichtmuur op de achtergrond gaf alles extra cachet, de vele dansers en nog zoveel meer… De show was gewoon volledig àf. Toen dEUS klaar was met ‘The Ideal Crash’, gaf Tom aan dat hij het zalig vond en eigenlijk nog tot twee uur wou doorspelen (indien hij mocht van de organisatie). Hier konden wij als publiek alleen maar dankbaar om zijn. Toch bleef de tijd beperkt en bracht dEUS nog enkele bisnummers, waaronder “Quattre Mains” en als laatste song “Roses”.
Tom Barman en zijn bandleden brachten volgens mij het allerbeste optreden van de gehele programmatie en waren daarom de meer dan gedroomde, perfecte afsluiter van het Cactusfestival 2019!
Deze zondag was naar mijn mening de beste festival dag op alle gebied, en liet zich duidelijk ook gelden als de dag van het gitaargeweld.
Tot slot kan ik nu nog maar één belangrijke conclusie nemen: Cactusfestival 2019, was opnieuw een topeditie! Heel graag tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/cactusfestival-2019.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Ieperfest 2019 - van 5 t-m 7 juli 2019 - Meer dan Muziek!
Ieperfest 2019
Festivalterrein
Ieper
2019-07-05 t-m 2019-07-07
Pieter Maene
Ieperfest, het hardcore festival in het hartje van de H8000 Regio, gaat voor het eerste jaar door in juli in plaats van augustus. 2019 markeerde ondertussen al de 27 e editie van Ieperfest waardoor het al een ware standaard geworden is in de hardcore-wereld.
De Hardcore in Ieper Hardcore Fest slaat niet enkel op de muziek. Uiteraard zijn er een hele hoop hardcore bands die spelen, maar de muziek is zeker niet beperkt tot hardcore alleen. De Hardcore beslaat de volledige subcultuur. Zo is het een festival die al meerdere malen een prijs gewonnen heeft als ecologisch en groen festival.
Een groot deel van het festival draait dus om het milieu, zo wordt er, in tegenstelling tot veel andere festivals, overal gesorteerd. De bekers zijn herbruikbaar, zoals wel al vaker gebeurt, maar zelfs de bakjes frieten en de borden zijn herbruikbaar. Alles wordt zo ecologisch mogelijk aangepakt, en de festivalgangers helpen hier zeker aan mee. Na afloop van het festival was er amper afval aanwezig op de camping en de weide.
Naast hun inzet op ecologisch vlak, is er ook een groot aandeel van het festival gefocust op activisme. Alle eetkraampjes verkopen enkel veganistisch eten en in de MTM-tent (more than music) speelden er documentaires in verband met dierenmishandeling of veganisme.
Het is een festival met een kleinere omvang waar dit jaar ongeveer 4500 personen aanwezig waren. Er zijn drie tenten op Ieperfest: de mainstage, de Trench en de MTM-tent. In die laatste is er vanalles te doen, zo worden er toespraken gehouden, documentaires getoond of kan je er muziekmagazines lezen terwijl je even bekomt in de zetel.
dag 1 - vrijdag 5 juli 2019
De vrijdag is een dag om op te warmen. De weide opent pas om 14u en de Trench is nog niet open. Er zijn enkel optredens op de mainstage. Om 14u opende het festival redelijk stipt. Na amper 10 minuutjes aanschuiven, heb ik mijn bandje en kan ik binnen op het festival.
Het eerste optreden begon pas rond 15u, dus ik ging eerst even de MTM-tent verkennen. Er is een groot stuk van de MTM-tent voorbehouden voor merchandise, zowel van bands die spelen als bands die niet aanwezig zijn, alsook merchandise van verschillende ngo’s zoals Animal Rights en Sea Sheperd.
Stipt om 15u kon je de vocalen van Hold the Crown horen weergalmen over de kleine weide. Het weinige volk die al aanwezig is, is duidelijk nog niet wakker genoeg om zich volledig te laten gaan. De zanger, Timme, is duidelijk het meest energieke lid van de band, hij gebruikt het volledige podium terwijl de rest van zijn band er nogal statisch bij staat. De bassist is misschien niet zeer energiek, maar strak speelt hij wel.
Als Kill for Peace begint, is er al wat meer volk aanwezig. De eerste pits van het festival zijn dan ook een feit. Terwijl Kill for Peace een stevige set speelt, gevuld met gitaarriffs die zich laten inspireren door de oldschool NYHC, speelt er in de MTM-tent een documentaire in verband met veganisme.
Na Kill for Peace is het de beurt aan Risk It. Hier is het festival ècht van start. Met basgitaar die volledig opengedraaid staat en de gitaren die door een 5150 en een rectifier geblazen worden, heeft de band een schitterende, ruwe sound die perfect hun enorme energie op het podium complementeert.
Vervolgens mag SECT de mainstage innemen. Ondertussen is het 19.35u en is het grootste deel van het volk al toegekomen. SECT speelde een show van 3 kwartier waar de volledige tent van daverde. Hun metal-gedreven versie van hardcore werd gedreven door blast beats en hevige vocals.
The Setup speelde hun laatste show ooit samen. Ze speelde korte, stevige nummers die telkens snel en rechtdoor waren. Zelfs de korte stroompanne zorgde niet voor een vermindering in enthousiasme vanuit het publiek.
De voorlaatste band van de avond was Harm’s Way. Ook al eindigde No Turning Back met een stevige set, toch konden ze niet op tegen de enorm energieke set van Harm’s Way waardoor Harm’s way het hoogtepunt bleef voor velen. Harm’s way was duidelijk de meest technische band van de dag en kon dit ook extreem strak overbrengen.
Onze Noorderburen van No Turning Back sloten de eerste festivaldag stevig en snel af met hun energieke hardcore. Je kon zeer duidelijk horen dat No Turning Back zich sterk liet beïnvloeden door de NYHC-bands zoals Sick of it All. Martijn praatte misschien nèt wat te veel, maar dat werd zeker goedgemaakt door zijn energie op het podium.
Een van hun nieuwe nummers “Cut the cord” was zelfs een van hun meest energetische nummers van de set.
dag 2 - zaterdag 6 juli 2019
Vanaf de zaterdag was ook het tweede muziekpodium geopend, de Trench. Een kleiner podium waar er ofwel meer uiteenlopende genres aanwezig waren of kleinere bands. Ik begin mijn dag met Raw Peace in de Trench.
De zanger stond op het podium met een kruk en hoewel de rest van de band wèl mobiel was, hadden ze toch weinig energie. De muziek daarentegen was meer dan energiek genoeg. Helaas werd dit niet gereflecteerd op het podium of onder het publiek. Hierna volgde chain reaction op de main stage, ook zij waren niet in staat om de festivaldag op gang te zetten.
Vervolgens besloot ik om nog eens een bezoekje te brengen aan de more than music tent. Er was een lezing aan de gang in verband met ‘Urban Farming’. Een zeer interessant concept en redelijk diep in detail gebracht waardoor het af en toe wat langdradig was.
Na deze toch wel kalme start van de dag was het de beurt aan Optimist. Zij trokken met hun mix van death metal en hardcore de Trench vol.
Vervolgens mocht de Gentse band Soul Grip met hun mix van post-black metal voor de mainstage spelen. Het aparte genre was zeker welkom tussen de vele hardcore bands. Hun kalmere stukken toonden zeer goed hoe sterk de samenwerking tussen bas en drum was.
Na de post black metal van Soul Grip was het weer de beurt aan pure hardcore punk, dit keer gebracht door Ninebar. Ze konden in een mum van tijd alle aanwezigen direct terug in de punksfeer brengen.
Na de stevige shows was het voor mij even tijd om te bekomen en op het gemak te genieten van de veganistische hotdogs, met een kombucha. Het verteren gebeurde voor mij tijdens een toespraak van Sea Sheperd in de MTM-tent. Uitleg over hun werking en met een volledige merchandise-tafel om hen direct te kunnen steunen achteraf. De MTM-tent trekt constant een gezellige hoeveelheid volk.
Ik volgde nog snel een stukje mee over het klimaat voor ik mij moest verplaatsen naar de mainstage om Wiegedood te aanschouwen.
Wiegedood vloog er onmiddellijk hard in, er was geen moment rust in de show. Op zich staan de leden van Wiegedood redelijk statisch op het podium, maar dit heeft geen invloed op de ervaring. De volledige tent voelt de energie die ze uitstralen met hun show. Ze zijn ook het perfecte voorbeeld dat je bijvoorbeeld zonder basgitaar kan spelen, mits je maar genoeg nadenkt over je sound en het natuurlijk past bij de sfeer van je muziek.
Na de donkere sferen van Wiegedood volgt Belgian Associality in de Trench. Voor punk-liefhebbers is dit zeker geen onbekende. Ze geven een van de minst professionele shows van Ieperfest, maar dit is voor Belgian Associality zeker geen negatief punt. Er worden veel mopjes gemaakt en ze krijgen de tent toch goed vol.
Vervolgens kwam Turnstile op. Vanaf de eerste noten kregen de gehele tent mee en ontstond er pure chaos. Het podium zelf is vanaf begin tot eind continu gevuld met stagedivers. De zanger straalt zelfvertrouwen uit en heeft tonnen charisma. In plaats van moshen en springen, danst hij liever. De band speelt enorm strak. Er was zelfs een snaar gebroken, maar de gitarist stond voor het einde van het nummer terug op het podium met een hersnaarde gitaar mee te spelen. Ze geven het gevoel dat niets hen tegen houdt, waardoor ze voor mij ook het hoogtepunt van de avond zijn.
Madball mocht hierna nog volgen op de mainstage en geeft zoals verwacht een schitterende show. Een zanger die een overvloed aan energie heeft, trekt de volledige zaal met zich mee. Een prachtige afsluiter die een explosie van energie met zich mee bracht. Hun oudste nummers sloegen nog steeds het beste aan.
dag 3 - zondag 7 juli 2019
Na twee zonovergoten dagen is de zondag een meer typisch Belgische dag. Grauw en bewolkt en met de sporadische spetter. Na een koffietje te kopen in de campingshop, die trouwens ononderbroken geopend blijft, vertrek ik naar de weide. Ik begin de dag met Pijn. Deze donkere post-metal is de perfecte band om wakker geschud te worden op deze regenachtige dag. Hun melodische, atmosferische riffs in combinatie met het grijze weer en de slaperige gezichten van het publiek rondom je, zorgen ervoor dat je volledig meegesleurd wordt in de muziek.
Na Pijn is er terug een volledige volksverhuizing naar de mainstage voor Spirit Crusher. De toeschouwers slapen nog half, maar dit weerhoudt de bandt er niet van om alles te geven. De leden van Spirit Crusher waren zelf energiek en wakker genoeg om toch het grootste deel van het publiek wakker te schudden. Met hun melodische, maar stevige verse riffs en hun snelle chorus riffs, met nog wat extra trage breakdowns heb je een formule die perfect thuishoort op Ieperfest en toch nog steeds origineel aanvoelt na twee dagen hardcore.
Vervolgens mocht Slow crush nog eens wat afwisseling brengen in de muziek. Hun naam zegt al genoeg, ze spelen trage muziek die volgens mij geen enkele keer boven de 100bpm gestegen is. Er is duidelijk veel nagedacht over hun sound, de gitaren met gemoduleerde delay klinken prachtig en in combinatie met de atmosferische zang en drijvende drum was hun set van een half uurtje voorbij in een oogwenk.
Regulate gaf erna het beste van zichzelf en kon een stevige set neerzetten. Gevolgd door Poison idea die niet echt kon tippen aan Regulate en een redelijk teleurstellende show gaf.
Toen Leiah begon te spelen, bleek dit voor de meeste mensen het perfecte moment om op een afstand al zittend te genieten van de muziek en de zon die doorbreekt.
De zang bij Leiah zat vol valse noten, maar toch kon iedereen ervan genieten omdat de combinatie van hun pop-punk in major toonladder met de eerste zonnestralen van de dag iedereen gelukkig maakte.
We verspringen de zondag duidelijk veel van genre, want na de pop-punk van Leiah speelt Der Weg Einer Freiheit. Stevige black metal waar de drummer voor mij zeker het belangrijkste lid was. Originele drumriffs die niet enkel bestaan uit blast beats kregen het hardcore publiek verrassend enthousiast voor hun originele black metal.
De zondag was duidelijk het meest afwisselend qua genres en dit was ook meer dan welkom.
Na de black metal van Der Weg Einer Freiheit bleef ik aan de mainstage plakken waar achtereenvolgens H20 en Comeback Kid speelden.
H2O kon, zoals verwacht, de volledige mainstage vullen met overenthousiast publiek. Ze waren in staat een onvergetelijke show te geven waar iedereen de nummers zonder veel moeite kon meebrullen.
Comeback Kid, de hardcore headliner van de zondag en van het festival, blies de zaal volledig omver. Met hun gekende nummers worden ze graag gezien door bijna elke hardcore-fan. Zelfs na het overduidelijk uitputtend weekend, slaagt Comeback Kid er toch in het laatste beetje energie uit de vermoeide massa te persen. Drie kwartier aan pure energie.
Tot slot, Amenra. De band die, volgens hun eigen woorden, opgegroeid is op Ieperfest. Afsluiten in stijl. Net voor de show wordt de tent grotendeels afgesloten. Hoe minder daglicht hoe beter.
Amenra is een gekende naam, ook buiten België, wat ervoor zorgde dat een groot deel v/het internationale publiek op Ieperfest zelfs blij was met Amenra als afsluiter. Ze beginnen hun show gevuld met mysterie. De zanger komt op en hamert op metalen voorwerpen terwijl zijn rug naar het publiek gekeerd zit. Samen met de visuals die het gehele optreden geprojecteerd worden en het feit dat de band geen pauze neemt om het publiek toe te spreken, maakt hun show meer een ervaring dan het doorsnee optreden. Ze zetten de enige show neer van het weekend waar de lichtshow effectief een grote meerwaarde geeft aan het optreden.
Het was een zeer geslaagd festival, de kleinere omvang dit jaar heeft geen negatieve impact gehad op de namen of de sfeer. Dankzij het enorm strakke schema tussen mainstage en de Trench, krijg je toch de kans om een groot aantal bands te zien in een weekend! Het werk dat Ieperfest doet voor het milieu werkt op z’n minst inspirerend en aanstekelijk en het veganistische eten zorgde voor beter uitgedachte maaltijden dan de klassieke festival-kraampjes met hamburgers of braadworsten.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Stef Bonne)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/ieperfest-2019.html
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Winters weer weerhield er ons van om de aftrap van het voorprogramma, The Bewitched Hands, mee te maken. Het weinige dat we ervan konden meepikken, deed denken aan The Magic Numbers gebracht met de snedigheid van Arcade Fire. Veel wijzer worden jullie hier ongetwijfeld niet van, maar bon, zelf stellen we ons eindoordeel eveneens uit tot op het moment dat we die Franse groep ooit eens een volledig concert geproefd hebben.
Over naar de hoofdact van de avond (waar we trouwens ook niet al te veel woorden aan vuil gaan maken, ze doen dit tenslotte zelf ook niet aan hun groepsnaam): !!! kwam zijn laatste plaat, het maandagavond zeer gepast getitelde ‘Strange weather, isn’t it?’, voorstellen aan de blijkbaar ruime Belgische fanbase. Een blik op het publiek maakte duidelijk dat niet enkel jonge danslustigen, maar ook aardig wat dertig- een veertigplussers van de partij waren. Frontman Nic Offer was zijn enthousiaste zelve, in het eerste half uur – dat met o.a. “AM/FM”, “Wannagain wannagain” en “Jamie, my intentions are bass” haast integraal puurde uit hun laatste plaat - verdween hij drie keer in het publiek om enkele twijfelaars alsnog tot dansen te dwingen.
De eigenlijke set nam ongeveer 70 minuten in beslag, gans die tijd werkte Offer zichzelf, alsook een aanzienlijk deel van het publiek, letterlijk in het zweet dus gebrek aan inzet kunnen we !!! alvast niet verwijten. Andere glansrollen waren er voor de te zelden op de voorgrond tredende saxofonist en achtergrondzangeres.
Heel geslaagd vonden we het optreden echter niet, hun muziek vertoont het gebrek aan variatie dat ook het choreografisch repertoire van de zanger kenmerkt. De mix van dance en rock helt naar onze persoonlijke smaak te veel over naar dance om permanent te kunnen boeien.
In het tweede bisnummer kwamen plots enkele in berenpakken verklede dansers het podium inpalmen waardoor de sleur eindelijk toch wat doorbroken werd, het zegt veel indien we moeten toegeven dat dit één van de hoogtepunten van de avond was...
De echte fans zullen ongetwijfeld geen kwaad woord spreken over deze passage maar een twijfelaar, zoals ondergetekende, werd uiteindelijk niet over de streep getrokken. Velen genoten van een best wel stomend feestje, maar enkele jaren terug waren wijzelf veel meer onder de indruk van hun passage op Feest in het Park dan van hetgeen we nu in de uitverkochte Orangerie gepresenteerd kregen.
In tegenstelling tot toen hadden we maandagavond over het algemeen weinig moeite om onze benen in bedwang te houden. Misschien worden we gewoon oud? Of keerden we te vroeg huiswaarts want terug buiten in de vrieskou weerklonk precies nog een vervolg dat we aan ons lieten passeren omdat we onze tsjoeketsjoeketsjoek (heb je ’m?) wilden halen. We hadden ons trouwens beter de moeite bespaard want door vertragingen hebben we daar in Brussel-Noord nog een uur staan schilderen.
Jezus, hoor ons eens zagen en klagen….we worden echt wel oud, dzju toch!!!
Organisatie: Botanique, Brussel
Als u al barstende hoofdpijn zou gekregen hebben door naar de cover van deze cd te kijken, gelieve deze groep dan links te laten liggen. Want Deerhunter is een raar groepje. Echte dwarsliggers die niets ontziend hun eigen ding doen. Mooie melodie, herkenbaar refrein of uitgewerkte teksten? Je moet het niet verwachten van dit Amerikaans vijftal.
Verwacht een rauw geluid dat werkelijk alle kanten op kan. Het feit dat de groep wegens financiële en persoonlijke problemen (o.a. het overlijden van de oorspronkelijke bassist) hun tweede album in slechts twee dagen moest opnemen, is daar zeker niet vreemd aan.
“Intro” en titelnummer “Cryptograms” zijn omgeven door een ondoordringbaar muziekgordijn waar je maar niet lijkt door te geraken. Tijdens “White Ink” gebeurt evenveel als je met witte inkt schrijft: niks. En toch is het niet allemaal kommer en kwel. “Octet” is een geluid dat zich sluipend in je hersenpan boort en “Strange lights” is een leuk indierock-uitstapje. Afsluiter “Heatherwood” begint met een stoomtrein die vertrekt en spelenderwijs op voort gewerkt wordt.
Conclusie? ‘Cryptograms’ is geen toegankelijke plaat. Maar als je de tijd en de moeite neemt om het geluid van Deerhunter te ontdekken, kan je soms op pareltjes stoten.
De derde Gent Jazz-dag was mogelijks de meeste diverse van het festival. Jazz vermengd met wereldmuziek, het is een vaak beproefd en succesvol recept, dat ook hier een smaakvol aperitief vormde voor de Main Stage.
De Kameroense singer-songwriter Blick Bassy serveerde ons sfeervolle, rustige deuntjes met pittige, Afrikaanse kruiden. Hoewel nummers van zijn nieuwe plaat ‘1958’ niet helemaal overtuigden, deden de klassiekers vanop ‘Akö’ dat des te meer. Het feest was compleet toen zijn blanke medemuzikanten lekker houterige danspasjes uitvoerden op het bisnummer.
Snel over naar de Garden Stage, waar Simon Segers ons een hapje van eigen bodem aanbood. Segers drumt bij verschillende bands (De Beren Gieren, Black Flower, STADT, en MDC III), maar ook alleen kan hij een onderhoudende en bij momenten indrukwekkende set spelen. Het is een eerste signaal dat het vandaag de dag van de drummers zou gaan worden.
Het voorgerecht kwam er met Makaya McCraven. Aan de manier waarop iemand het podium betreedt, kan je soms al zien wat het worden zal. Met zoveel zelfvertrouwen achter het drumstel kruipen, en dan zo een performance brengen, het is weinigen gegeven. De vaandeldrager - samen met Kamasi Washington - van de moderne Amerikaanse jazz-stroming toonde eventjes dat hij de beste en meest getalenteerde van allemaal is. Op “This Place, That Place” speelden zijn muzikanten geheel ten dienste van de meester, daarna volgden de vette baslijnen van “She Knew” vanop zijn grote doorbraak “In The Moment”, om uiteindelijk een solo te gunnen aan de saxofonist, een echte saxgod: blik op oneindig en knallen maar.
De set beëindigden ze met “Where We Come From”, een nummer over hun thuisstad Chicago, en we willen meteen mee met hen naar huis. Veel te vroeg stonden ze geprogrammeerd, gelukkig waren wij op tijd.
Na de funky beats van Paard., kwam er opnieuw een stevige drummer de tent omver blazen. De Britse Moses Boyd verdiende zijn strepen bij Sons of Kemet en liet ons vorig jaar kennismaken met eigen materiaal op ‘Displaced Diaspora’. Boyd roffelde de trom, misschien net niet op het niveau van McCraven, maar we genoten wel van zijn actieve, ritmische jazz volgens het boekje. De drum ging ‘vollen bak’, de keyboards begeleidden heerlijk zwevend, en trompettist Theon Cross maakte het af door luidkeels mee te huilen. Heerlijk.
Hast, de toekomst van de Belgische jazz, kon natuurlijk ook niet ontbreken op dit smulfestijn. Debuutplaat ‘Elegy’ kwam ook live volledig tot zijn recht: stevige, strakke, zorgvuldig opgebouwde riffs, doordrenkt in jazz, met af en toe een metal- en zelfs postrocksausje. Knap. Hebben we dan alle genres gehad op deze eclectische dag?
Nope, here comes James Hold-‘my beer’-en. Anne Clarke-gewijs tastten hij en zijn Animal Spirits de grenzen van de duistere elektronica af. Het repetitieve in zijn nummers werkte bezwerend, Gent Jazz smikkelde van deze verfrissende sorbet.
Nadat we even ons eten konden laten zakken bij Steiger, drie klassiek geschoolde muzikanten die fijne, rustige muziek brengen, kwam opa Mulatu Astatke met het hoofdgerecht van de avond. De peetvader van de Ethio-jazz opende met muziek uit de film ‘Broken Flowers’, om daarna te variëren tussen oud (uit 1966!) en relatief nieuw (uit 2013) materiaal. Het was puur genot om zo een oude multi-instrumentalist het beste van zichzelf te zien geven. Zijn glimlach is er één uit de duizend, de vreugde spat ervan af. Zijn nauwkeurig uitgesponnen liedjes werden nog sterker gemaakt door een heerlijke djembé-solo en een beestige saxofonist die zijn harmonieuze boventonen tot dichtbij het onmogelijke liet klinken.
Tot slot werd het dessert geserveerd door STUFF., de opwindendste Belgische band van het moment. De mannen hoeven al lang geen introductie meer, ze nemen het publiek gewoon volledig mee op hun explosieve trip. Jazz is dansbaar, dat bewees rijzende ster Lander Gyselinck op drum. De onheilspellende muziek, de gekke lichtshow, het toetje was af. Ritmisch zat het er vandaag ‘boenk’ op, onze maag zal dit smakelijke drummers-diner morgen nog wat moeten verteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Even voorstellen: Andy Grammer is een succesvolle pop artiest die op zeer korte tijd de muziekwereld stormenderhand veroverd heeft met een reeks aanstekelijke pophits. Zijn debuutalbum bevatte de platinasingles "Keep Your Head Up" en "Fine By Me".
Andy's tweede album, 'Magazines of Novels', bevatte de viervoudige wereldwijde hit "Honey, I'm Good", een song die is uitgegroeid tot één van de best verkochte songs in 2015. Bovendien was er de met goud overladen hymne "Good To Be Alive (Hallelujah)."
Andy's derde volledige album, 'The Good Parts’, werd uitgebracht in december 2017 en omvat zijn wereldwijde hit “Fresh Eyes”. Ondertussen is Andy eveneens uitgegroeid tot een wereldwijd streaming fenomeen met meer dan 350 miljoen totale streams.
Zijn vierde album 'Naive' is net op de markt. Op deze schijf zet hij nog maar eens in de verf waarom hij in pop middens zo hoog wordt aangeschreven.
Andy zegt over zijn nieuwste schijf het volgende, we citeren: "I have been labeled the positive guy for my entire career. The truth is that I am. But the positive guy is way more three dimensional than the world gives him credit for. Unfortunately, the word positive comes with the after taste of - simple, sweet, and NAIVE. To me, optimism is a full on war that's fought everyday. It's hard to stay positive when so much around us is negative. The word positive to me feels way more rebellious, persistent, heroic. This album digs into the story behind the smile. If it's stupid to see the good in everything, then lord help me please, to be NAIVE," .
In tijden waar de mens wordt overstelpt met eerder negatieve berichten , kunnen we inderdaad wat zonneschijn gebruiken en positiviteit in ons leven gebruiken. Andy maakt dan ook gebruik van zijn kristalhelder stembereik om de aanhoorder een glimlach op de lippen te toveren. “My Own Hero” is niet alleen een aanstekelijke song, boordevol walmen van melancholie en weemoedigheid, het blijkt ook de rode draad te vormen op de volledige schijf 'Naive'.
Zelfs de niet pop liefhebber zou moeten kunnen vallen voor deze plaat en artiest. Omdat Andy Grammer zijn songs nergens klef doet klinken, integendeel. Een songs als “Don't Give Up On Me”, die zelfs de rock fan in mij een krop in de keel bezorgt, of als “She'd say” met een wonderbaarlijke inbreng van Ladysmith Black Mambazo die deze song plots een Zuiders tintje geeft, of 'Spotlight' weer een medewerking met een topper, Andy Mineo & Swoope zijn daar het levende bewijs van. Meer nog hun inbreng is zonder meer een meerwaarde.
Vaak gaat Andy zelfs een lichtjes experimentele tour op. Er is ook plaats voor wat meer dansgerichte songs zoals “Born for this” met een aanstekelijke percussie sound waarop je dus onmogelijk kunt stil zitten.
Het grootste plus punt aan deze schijf is en blijft echter, net doordat Andy zijn songs verpakt in melancholie en weemoedigheid, dat je aanvoelt dat hij meent wat hij zingt.
Het is niet gespeeld, hij steekt zoveel emoties en gevoel in zijn songs dat hij ervoor zorgt dat ik er stil van wordt, en eveneens een traan wegpink. Maar dan vooral van puur geluk.
Want Andy wil dus positiviteit uitstralen, en slaagt met brio in zijn opzet op zijn vierde schijf. Een plaat waarmee hij daardoor anno 2019 nog maar eens zijn stempel drukt op het pop gebeuren. Enwaarmee hij dus ook ons rock hart diep weet te raken.
Tracklist: My Own Hero 03:30 I Found You 02:32 Some Girl 02:56 Wish You Pain 03:48 Don't Give Up On Me 03:17 She'd Say (with Ladysmith Black Mambazo) 03:27 I Am Yours 03:42 Spotlight (feat. Andy Mineo & Swoope) 03:04 First Time 02:39 Stay There 02:36 Born for This 03:04 Best of You 03:07 Naïve 02:41
Fabrizio Somma aka K-Conjog is een Italiaanse Elektronica/Ambient grootmeester die blijkbaar moeilijk kan stil zitten. In november vorig jaar bracht hij een schijf uit 'Magic Spooky Ears' en daar is al een ander pareltje boordevol experimentele ambient. 'Dum Bow'. werd onlangs op de markt gebracht via Schole Records.
Over ‘Magic Spooky Ears’ schreven we trouwens: '' Doordat K-Conjog improviseert met elektronische muziek, tot in het oneindige, kan een heel ruim publiek aan dansliefhebbers worden aangesproken. De muziek op 'Magic Spooky Ears' doet je enerzijds wild dansjes plaatsen op de dansvloer, maar eveneens word je gehypnotiseerd door spookachtig aanvoelende klanken. Wat de titel van deze schijf verklaart.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/72514-magic-spooky-ears
Welke verrassende wendingen zal de man nu uit zijn mouw schudden vroegen we ons af. In de biografie op bandcamp lezen we het volgende: ‘Dum bow’ is a Magic Spooky Ears spin-off. The EP includes 3 brand new tracks and a new version of Magic Spooky Ears' electronic pop gem "Same Old Grace’.
Ondanks het feit dat K-Conjog dus heel wat andere wegen inslaat, zijn er dus steeds raakpunten met zijn ander werk. Alleen klinkt het vaak verfijnder, of strakker uitgewerkt. Of voegt hij daar dus subtiele klanken aan toe, waardoor hij je bewust op het verkeerde been zet. Het spookachtige combineren met dansbare klanken, staat ook nu nog steeds overeind. Zeer subtiel slaagt K-Conjog er bijvoorbeeld in enkele streepjes synthpop toe te voegen aan zijn sound. Dat laatste is nog niet het geval bij “Gently”, een sound die gaat van een geluid met een dreigende ondertoon naar het getwinkeld van een orgel, waardoor hij een glimlach op onze lippen tovert. In die vijf minuten verstopt hij echter al zoveel uiteenlopende soundscapes in zijn sound, dat we weer eens versteld staan van zijn veelzijdigheid. “Slashes III” is dan weer een uiterst dansbare song, je kunt daarop niet stil zitten. De eerste verwijzing naar synthpop komt hier al naar boven. Ook op “Odayaka” hoor je dus die subtiele knipoog naar eerder vernoemde synthpop en aanverwante. Afsluiten doet hij met een zeer knappe '”Same old Grace (PressPlayOnTapeVersion)” waarbij de puntjes nog wat meer op de 'i' worden gezet.
Besluit: Wat K-Conjog ons op 'Dum Bow' voorschotelt , is wederom een mengelmoes van vrolijke klanken, razende beats - die op de dansspieren werken - en bevreemdend aanvoelende soundscapes die je naar adem doen happen. K-Conjog is een tovenaar met klanken, dat bleek uit zijn vier vorige schijfjes. Wij dachten dat zijn inspiratie ondertussen wel was opgedroogd. Maar nee, ook nu weet hij binnen vier parels van Elektronisch vernuft zijn eigen grens weer eens te verleggen, en ons bovendien aangenaam te verrassen met o.a. die vette knipoog naar Synth Pop, wat weer een andere kant laat zien en horen van deze grootmeester in Elektronica. Klasse komt altijd boven drijven, en deze man is doodeenvoudige een uniek talentvolle muzikant, wiens inspiratie drift onuitputtelijk blijkt te zijn. Dat zet hij op deze knappe EP nog maar eens in de verf.
Tracklist: Gently 05:00 Slashes III 02:43 Odayaka 03:16 Same old Grace (PressPlayOnTapeVersion) 03:01
Indie/Elektronica/Ambient
Dum Bow EP
K-Conjog
Karibu Orchestra is een jazzensemble dat naast jazz invloeden o.m. rock, funk , hip hop, avant-garde en ambient combineert. Tot zelfs Afrikaanse ritmes vind je op deze schijf terug. De complexe muziek, zorgt tot onze verwondering niet voor een chaos in ons hoofd. Integendeel. 'Music Over the ruins' kwam eigenlijk al vorig jaar op de markt, maar aangezien kwaliteit altijd aandacht verdient en daardoor blijft boven drijven, vonden we het wel passen deze schijf eens onder de loep te nemen. We maakten ons dan ook op voor een gloeiende hete trip doorheen de jazzjungle.
Met “The Airbender”, een meer dan zes minuten lang complex meesterwerk, waar improviseren tot het oneindige het meest opvallende punt is, is de toon vrij vlug gezet. Op “Reality Check Ahead” krijgt de piano de hoofdrol toebedeeld. Alle registers worden daarbij open getrokken, waardoor je je plots weer in een chaos van klanken bevindt. De titeltrack is zo een typische song met voldoende jazz vibes om een warme gloed over ons te laten neerdalen. Ook nu weer kan de band het echter niet laten om plots buiten de lijnen te gaan kleuren, en je weer op dat verkeerde been te zetten. De band neemt je trouwens op de daarop volgende songs “One for the c”, “Orchestre Polyritmique de karibu” , “Connecting the dots” tot “Birdman” eveneens zeer bewust mee op een experimentele jazz trip, met alles erop en eraan.
Besluit: Wie zich in deze zeer chaotisch aanvoelende aanpak op 'Music over the ruins' niet kan vinden, zal vlug afhaken. Wie zich al te graag laat onderdompelen in songs waarbij je een band hoort die voortdurend buiten de comfortzone van Jazz en aanverwanten treedt … En bovendien aan het improviseren slaat tot het oneindige … zal in deze band en plaat een bron van inspiratie ontdekken, waardoor je ook je eigen grenzen prompt zal verleggen.
Tracklist: The Airbender 06:25 Reality Check Ahead 05:27 Music over the ruins 05:55 One for C. 03:55 Orchestre Polyritmique de Karibu 01:19 Connecting the dots 07:47 Slow In Motion 07:10 Birdman 05:38 Woman Overboard 05:19 The Epic 04:35
Jazz/Avant-Garde
Karibu Orchestra
Music over the ruins
Toen de Noorse componist Kim Myhr in 2016 de opdracht kreeg om voor FIMAV-festival een passende compositie te maken resulteerde dit in 'Pressing Clouds, Passing Crowds'. Voor dit project laat Kim zich omringen door het Quatoru Bozzine Strijkkwartet en percussionist Ingar Zacht. Bovendien leest Caroline Bergvall haar eigen teksten voor, waardoor hedendaagse klassiek en spoken word perfect in elkaar vloeien. Via Hubro werd dit uiteindelijk ook op schijf de markt gebracht, en het resultaat mag er zijn. Tenminste als je houdt van ingetogen muziek, met een zekere diepgang. Waarbij grenzen voortdurend worden afgetast en overschreden.
Grenzen aftasten en buiten de lijntjes kleuren, merken we al bij “Passing Through”. De poëtische inbreng van Caroline wordt daarbij op een donkere wijze gecombineerd met weifelende strijkersklanken die je door de twaalf minuten doen vertoeven in een diepe trance. Op het daarop volgende “Days” lijkt dit in eerste instantie ook het geval, door de monotone manier van brengen van de song dreig je zelfs af te haken, tot de percussie van Ingar je op een bijzonder subtiele en doortastende wijze terug bij de les houdt. De percussie vormt eveneens een meerwaarde bij het daarop volgende “Things Dispr”. Breekbaar als porselein, maar subtiel toch ook de geluidsmuur doorbreken. Dit gecombineerd met die telkens bijzonder tot de verbeelding sprekende spoken word inbreng van Caroline, met daarbovenop strijkers die je doen zweven door de lucht. Het keert ook terug op “Past the”. Op “Future Present” worden alle instrumentale registers nog wat meer open getrokken, en vloeit nog meer perfect samen met die stem van Caroline. Vaak hoorde ik zelfs, zeer subtiel, Patti Smith haar beklijvende stem terug in de manier waarop ze haar teksten zingt op deze song. Diezelfde hemelse kruisbestuiving tussen strijkers, knappe percussie en een tot de verbeelding sprekende vocale inbreng als kers op de taart vinden we ook terug bij afsluiter “Burning”.
Besluit: Kim Myhr is een artiest die je zeer bewust geen gemakkelijk brokje vlees aanbiedt, de aanhoorder dient een zeker inspanning te leveren om het concept echt te begrijpen. Net doordat Myhr zich echter laat omringen door muzikanten en een poëet die eveneens houden van voortdurend grenzen verleggen en aftasten, zal een ruim publiek zich hier niet direct kunnen in vinden. Wie - zoals ik - echter houdt van zachte zwevende klanken, waarbij voortdurende buiten elke mogelijke lijn wordt gekleurd? Kan zonder verpinken deze knappe parel van een plaat in zijn of haar platenkast doen verdwijnen.
Tracklist: Passing Through 12:45 Days 06:01 Things Dispr 05:07 Past the 06:22 Future present 07:20 Burning 07:44
Hedendaags klassiek/spoken word
Pressing Clouds Passing Crowds
Kim Myhr
Amund Maarud & Lucky Lips is een bijzonder tot de verbeelding sprekende samenwerking tussen bluesgitarst Amund Maarud en de bluegrassband Lucky Lips. Amund Maarud is een bezige bij. Naast frontman van zijn eigen Amund Maarud heeft hij ook de teugels in handen bij bands als the Grand, Morudes, Amgala Temple. De man vond echt toch nog tijd om deze samenwerking aan te gaan, en brengt een fris en monter Blues pareltje uit, waarbinnen grenzen worden verlegd wat dit genre betreft. Zo verwonderlijk is dat niet, want ook Lucky Lips heeft ruimschoots zijn sporen verdiend binnen dat Bluesgrass gebeuren. Zo werd de band in 2017 uitgeroepen tot "European bluegrass band" van dat jaar. De veelzijdige aanpak, waarmee deze band hoge ogen gooit, wordt op 'Perfect Strangers' dan ook perfect aangevuld door de virtuositeit van Blues tovenaar Maarud.
“Change of heart” is een sprankelende song, waarbij de gedrevenheid van Bluesgrass wordt verbonden met die warmte van pure blues. De stem van Malin Pettersen samengesmolten met deze van Amund zorgt meermaals voor kippenvelmomenten. Luister bijvoorbeeld naar die wondermooie ballad “Daydream” gevolgd door een lekker onstuimige “My Guitar” , waar alle registers compleet worden open gegooid. Bij het breekbare “Going home” doet Malin en Amund dat trucje van voornoemde “Daydream” nog eens over. Zowel de leden van Lucky Lips als Amund amuseert zich duidelijk kostelijk op deze plaat, en geven elkaar de nodige ruimte om hun ding te doen. Dat zorgt voor een kruisbestuiving waar zowel Blues als Bluesgrass grenzen worden verlegd tot het oneindige. Zo is: “Translate my instruction” een lekker ronkende song, waarbij het zweet je op de lippen staat. Gevolgd door een hemels mooie “Carry Me”, waarin bovengenoemde pluspunten nog maar eens in de verf worden gezet. Meermaals krijg je en adrenalinestoot van jewelste, die gevolgd wordt door een intens en eerder intiem moment waarbij die haren op je armen dan weer recht komen. Vaak wordt zelfs buiten de lijnen van zowel Bluesgrass als Blues gekleurd. Die avontuurlijke aanpak is een ander pluspunt aan deze knappe schijf. De inbreng van Banjo is bovendien over de gehele lijn een grote meerwaarde.
Om maar te zeggen. 'Perfect Strangers 'is dan ook zo een schijf waar je geen speld kunnen tussen krijgen. En waar de perfectie over de gehele lijn wordt overschreden, gelukkig zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Als klap op de vuurpijl stellen we vast. Het fuzzgehalte ligt meermaals heel hoog.
Besluit: Vaak hoort men dat Bluesgrass en Blues niet echt samen gaan, maar deze samenwerking tussen artiesten die binnen hun genre toch al wat water hebben doorzwommen, bewijst het tegendeel. Dit is een veelzijdige en zeer gevarieerde plaat geworden, waar zowel breekbare pracht en snedige riffs met elkaar worden verbonden tot een magisch geheel. Want ja, over de hele lijn hangt magie in de lucht, net doordat iedereen binnen dit project gewoon zijn ding kan doen. De vrijheid om zich ten volle uit te leven, zorgt voor een perfect huwelijk tussen Blues en Bluesgrass zoals we zelden tegen komen. Meer nog, er worden zoals we aangaven - meermaals vette knipogen gegeven naar veel andere muziekstijlen, waardoor dit project een label opkleven de artiesten tekort doen is.
Dit is gewoon een lekkere rock schijf, die je doet dansen rond de tafel, maar waarbij je ook met een krop in de keel in vervoering wordt gebracht, mede door die knappe samensmelting tussen twee bijzondere stemmen binnen deze uitzonderlijk tot de verbeelding sprekende samenwerking.
Tracklist: 01. Change Of Heart 03:42 02. Don't Tell Me How To Spend My Time 04:01 03. Perfect Stranger 03:12 04. Indian Butterfly 03:41 05. Daydream 03:06 06. My Guitar 03:47 07. Going Home 03:30 08. Translate My Instructions 04:40 09. Carry Me 04:48
Ov Lustra is een Blackend Death Metal band uit Phoenix (Arizona) die in de periode 2017 - 2019 onder de naam Sun speaker Duisternis liet neerdalen over het woeste land. Met 'Tempestas' brengt de band nu zijn debuut uit. De band bewandelde met Sun Speaker de paden van Griekse Mythologie, en toevallig blijft die toch wel mysterieuze en occulte aankleding ook onder de naam Ov Lustra eveneens stevig overeind staan.
Feitelijk bestaat de schijf uit vier nieuwe songs “The Ritual”, “Tempestas”, “'Ov Delicate Rage” en “Orator”. Een voor één solide blackened death metal parels die zowel instrumentaal als vocaal wellicht niets nieuw toevoegen aan het gedoodverfde concept. Maar wel zodanig intensief worden gebracht dat vanaf de eerste tot de laatste noot koude rillingen over je rug lopen. Echte het meest interessante aan deze schijf zijn de toevoegingen. De versies met Orkest zorgen dan weer voor een meer epische inbreng, de Klassieke lijnen verbonden met die duister death metal riffs zijn vrij uniek te noemen. En doen de songs nog intensiever klinken, alsof dat nog kon. We zouden zelfs zeggen, meer theateraal.
'Tempestas' laat een band horen die bestaat uit muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. De zwartgeblakerde kreten, tot massief klinkende instrumentale huzarenstukken bezorgen u gegarandeerd die zo nodige koude rillingen van pure angst.
Besluit: Ov Lustra is in een jaar tijd niet alleen van naam veranderd, maar eveneens sterk geëvolueerd. Meer dynamiek, meer emoties en zoveel intensiever klinkt de band anno 2019. Bovendien wordt dat tempo naar een Hels niveau opgetild wat ervoor zorgt de temperatuur tot een kookpunt stijgt, Waardoor je u prompt apocalyptische taferelen voor de geest haalt.
De band is uiteindelijk in zijn duister opzet geslaagd. Namelijk de perfecte Blackend Death metal plaat voorschotelen, waarbij ook buiten de grenzen van dat genre heen wordt gekeken. Waardoor de poorten van de Hel prompt open zwaaien. Deze band durft echter, mede dankzij die klassieke stukken op het tweede deel van de schijf, eveneens buiten de lijntjes kleuren en treedt voortdurend uit zijn comfortzone. Daarvoor kunnen we alleen maar extra waardering opbrengen. klasse plaat, van een band die durft uit zijn comfortzone te treden.
Tracklist:
The Ritual 06:53 - Tempestas ft Michael Alvarez 04:58 - Ov Delicate Rage 04:22 - The Orator 04:36 - I ft Brent Vaccaro(Reissue) 03:12 - Felle ft Jimbo Patton (Reissue) 03:53 - Ov Lustra ft Jordan Rush (Reissue) 05:23 - Arrival (Reissue) 04:15 - The Ritual (Orchestral) 06:53 - Tempestas (Orchestral) 04:58 - Ov Delicate Rage (Orchestral) 03:58 - The Orator (Orchestral) 04:32
De Italiaanse post rock band Petricor ontstond in 2016. Zoals de bandleden zelf aangeven brengt Petricor: 'melodieuze riffs met diepe sferen en groeiende explosies' Met die ene bedoeling elk zintuig van de aanhoorder prikkelen. Met 'First Breath' brengt de band zijn tweede album op de markt. De band zegt er zelf over: "Een van de doelen die we hadden bij het opnemen van het album is om een gevoel van bevrijding te creëren dat de luisteraar de energie uit hun lichaam wil laten bevrijden." Ook nodigen ze hun luisteraars uit om hun eigen interpretatie te vinden in de instrumentale nummers. Nu, dat is wat wij ook hebben gedaan en de luisteraar kunnen aanraden dat ook te doen.
Petricor brengt op het eerste gehoor eenvoudige post rock, zoals er dertien in een dozijn bestaan. Maar als je uw fantasie de vrije loop laat, de ogen sluit en u letterlijk laat meevoeren over die intensieve walmen, ontdek je magische plaatsen waarvan we het bestaan niet kenden. Vanaf “8” lijkt Petricor je te betoveren, en met een filmische aanpak trekt de band je verder mee op een trip waarbij je al uw zintuigen inderdaad nodig hebt. “People” , “Naked” tot “Last breath” prikkelt dus niet alleen de oorschelpen, maar doet je ook ergens een traan wegpinken. Of zorgt voor menig krop in de keel. De band is door deze aanpak eerder een unieke parel binnen dat post rock gebeuren, i.p.v. een dertien in dozijn. Net omdat ze er voortdurend in slagen die intensiviteit tot een toppunt te drijven waardoor je niet meer wil en kunt ontsnappen. En dat kom je dus niet elke dag tegen binnen het genre.
De enige voorwaarde is dat u zich gewillig moet laten neervlijen in de armen van deze Italiaanse band, en vertrouwen wat ze met uw geest doen. Want eens de laatste noot voorbij met “Super8” voel je een rustgevend gevoel over jou neerdalen, waardoor een kleurrijk beeld je voor de ogen komt boordevol beelden van schoonheid en tederheid. Zonder je in slaap te wiegen echter, maar eerder door je letterlijk te hypnotiseren slaagt Petricor er dus in die grens van dat welbehagen dat je graag voelt bij het aanhoren van typische post rock, te verleggen en overschrijden. En net dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
Besluit: Trap, door een eerste oppervlakkige luisterbeurt te geven, niet in de val waar ik ook even in trapte. Zet een koptelefoon op, verban elk ander geluid om je heen, en voel de muziek letterlijk tot elke vezel van je lichaam. Waardoor je ziel in vuur en vlam zal staan. We gingen die uitdaging aan, en kwamen compleet zen en buiten onszelf getreden tot diepe gemoedsrust na enkele intensieve luisterbeurten. Nu u nog.
Tracklist: 8 - People-Naked - Last Breath - Unbroken Horses - Saudade - Super8
Kiss Kiss Bang is een uit Kentucky afkomstige klassieke rock band die reeds sinds 2015 aan de weg timmert. Kenmerkende aan hun muziek: Vlijmscherpe gitaar riffs, groovy bas lijnen, drums die klinken als het kloppen van het hart en een vocale aankleding die je doorheen schudt. Eenvoudiger als dit kan Rock niet klinken, maar de energie die deze band uit hun instrumenten tovert en de zanger uit zijn strot gooit? Daarop zult u onmogelijk kunnen stil zitten tijdens het luisteren ernaar in uw luie zetel. De band bracht zijn EP 'Hearts On Fire' uit. Eén ding is zeker, ons rock hart zet deze band op diezelfde eenvoudige wijze, over de gehele lijn, compleet in vuur en vlam.
Die adrenalinestoot, nodig om de lont aan het vuur te steken zodat de boel ontploft, krijg je al voorgeschoteld bij “Headchange” . De band windt er geen doekjes rond en drijft het tempo heel hoog. De vuurkrachtige gitaarlijnen zorgen ervoor dat je niet stil kan zitten op “Hearts on Fire”, “She’s bad” tot de zeer gesmaakte Bryan Adams Cover “Run to you”. Misschien niet zo krachtig als het origineel, zeker vocaal valt de band een beetje door de mand. Maar de energie boots waarmee ook Bryan Adams de aanhoorder een adrenalinestoot bezorgt, blijft op deze versie wel stevig overeind.
Kiss Kiss Bang vindt geen nieuwe muziekstijl uit, en blijft binnen die strakke rock lijntjes kleuren. Op zich vinden we dat wel een beetje jammer, omdat we eerder houden van bands die avontuurlijk durven uitpakken. Maar als een verschroeiende hete song “When it rains” of een song als afsluiter “My Last Goodbye” ervoor zorgt dat je lekker zit mee te brullen, en met de luchtgitaar in de hand overgaat naar menig potje headbangen? Dan is deze band op hun EP volledig in zijn opzet geslaagd.
Besluit: Kiss Kiss Bang bewijst met deze knappe EP 'Hearts On Fire' nog maar eens dat de stelling 'rock is dead' zwaar overdreven is. Met energieke en ijzersterke songs, allen gebracht op groovy en strakke wijzen slaagt de band er vanaf de eerste tot de laatste noot in je de ene na de ander adrenalinestoot te bezorgen. Dat alles wat diezelfde lijn uitgaat, stoort niet. Omdat je gewoon wordt meegesleurd naar de dansvloer en stevig headbangende prompt elke songs uit volle borst zult mee brullen.
Kortom: 'Hearts On Fire' is gewoon een zeer aanstekelijke recht-toe-recht-aan rock schijf geworden die elk beetje liefhebber van de meest klassieke rock muziek zonder verpinken in huis kan halen. Maar vooral. Kiss Kiss Bang levert een zeer veelbelovend visitekaartje af dat smaakt naar meer pure en onversneden rock-'n-roll. Want Puurder dan dit kan rock-'n-roll namelijk niet zijn.
Tracklist: Headchange - Hearts On Fire - She’s bad - Run to you - When it rains - My Last goodbye
Gloryhammer is een Brits/Zwitserse Powermetal band die werd opgericht door Alestorm frontman Christopher Bowes. In 2013 bracht de band zijn debuut 'Tales form the kingdom of fife' op de markt. De absurditeit en Humor spatten daar al uit de boxen, live zien de bandleden met allerlei kostuum er uit één foute SF film. Ook dat is heel bewust, aangezien het hier een concept betreft over prins Angus McFife die naar een andere dimensie reist, waar hij menig vijanden verslaat om het Koninkrijk Fife te beschermen.
Opvolger 'Space 1992: Rise of the chaos wizard' bleek wederom een album boordevol clichés en daar waar sommige daarmee door de mand vallen, komt Gloryhammer net door een hoge zin van zelfrelativering daar gewoon mee weg. En toch bewees de band uit topmuzikanten te bestaan, virtuozen met riffs, maar ook de inbreng van keyboard blijkt een meerwaarde te zijn binnen het geheel. De vocale inbreng van Thomas Winkler is dan weer een kers op een zeer smakelijke taart.
Gloryhammer bracht met ' Legends from Beyond the Galactic Terrorvortex' zijn derde schijf uit, via Napalm Records. We zetten ons verstand op nul, haalden onze luchtgitaar boven en brullen de songs - met de vuist in de lucht - uit volle borst mee.
Humor en absurditeit vormt nog steeds de rode draad op songs als “Into the Terrorvortex of Kor-Virliath”, “Masters of the Galaxy” tot “Power of the Laser Dragon Fire”. Niet elke song is even overtuigend, maar Gloryhammer hanteert die soort power metal ingrediënten waarop je, gewoon niet stil kan zitten. Het bombastische van die tweede schijf komt ook nu weer boven drijven. En er wordt ook een ballad toegevoegd aan het geheel. Maar voor de rest blijft Gloryhammer ingeslagen wegen verder bewandelen.
Ook wat songteksten betreft moet je bij Gloryhammer geen hoogstaande poëtische teksten verwachten. “Fly High into space to charge my laster powered goblin smasher'' zal eerder een glimlach op de lippen toveren, maar ook dat is een bewuste keuze. Gloryhammer beweegt zich op deze schijf - en ook de vorige platen - namelijk voort als een clown in het circus. Hoe belachelijk deze zich op het eerste zicht zichzelf ook lijkt te maken op dat podium, het zijn eerste klasse acrobaten en zonder de entertainment van de clowns, is een circus maar saai boeltje, toch?.
Besluit: Wie doorheen die absurditeit en Humor van Gloryhammer heen kijkt, zag en ziet nog steeds, een band die voortdurend alle registers open trekt, technisch hoogstaande riffs en klanken uit hun instrumenten tovert en bovendien verdomd goed weet waar ze mee bezig zijn. De band voegt op zijn derde plaat wellicht niet echt iets nieuws toe aan het gedoodverfde concept, maar blijft wel op hoogstaande wijze power metal brengen. Song na song volgt een ware adrenalinestoot, en dat is dus vooral de verdienste van indrukwekkend sterk en op technische enorm hoog niveau spelende muzikanten en een zanger die over een zeer hoog stembereik beschikt, waardoor de aardbodem begint te scheuren onder je voeten. Zeker als Thomas zijn hamer boven haalt. En daardoor aardverschuivingen ontstaan die planeten verwoesten. Voeg daarbovenop enorm veel zin voor humor en zelfrelativering, en je krijgt de perfecte power metal ingrediënten waardoor geen enkel dak er op zal blijven staan in menig concertzaal, of op festivalweide. Ga deze band dus vooral live gaan zien, want pas op het podium komen de songs van Gloryhammer nog het best tot hun recht.
Tracklist: Into the Terrorvortex of Kor-Virliath (1:18) The Siege of Dunkeld (In Hoots We Trust) (4:46) Masters of the Galaxy (4:25) The Land of Unicorns (4:24) Power of the Laser Dragon Fire (5:06) Legendary Enchanted Jetpack (4:18) Gloryhammer (5:00) Hootsforce (3:50) Battle for Eternity (3:52) The Fires of Ancient Cosmic Destiny (12:33)
Geike Arnaert - Te elfder ure als vervangster voor een visumloze Keniaanse singer- songwriter. Dat ze in zee gaat met Joost mag het weten - Novastar, verwondert me geen zier. Niet dat ik iets tegen Novastar heb, wel integendeel... Het gros van de nummers van Geike heeft er een handje van weg, en klinken poppy en melodieus. De periode Hooverphonic achter zich gelaten, een eerste keer door de mand een 7-tal jaar geleden (‘For the beauty of confusion’), maar nu een sterke mature indruk, en nog steeds met die hemelse stem. “Off shore” en het zopas gereleasde “Middle of the night” maakten indruk.
Tiny Legs Tim - Al een paar keer aan het werk gezien, en na ettelijke jaren van ‘one man blues’, zowel als plaat (2011), als in de feiten, is Tim nu te zien met een heuse band. Wel - als ik goed telde - 8 man sterk. Het kunnen er ook 9 geweest zijn. Blazers, percussie en alles erop en eraan. Vree wijs, zeggen ze in Gent. Zijn laatste plaat passeerde de revue, en terecht want het is ook een zot goeie plaat van de man van Westouter. (was Geike ook niet van daar afkomstig? Inderdaad). Tim De Graeve speelde tot driemaal toe in de garden stage - telkens een andere set. Hij heeft als bluesman dan ook een repertoire om uit te putten. Uitputtend eigenlijk. Dat kan blues zijn, maar niet bij Tim.
Cowboy Junkies - De immer sympathiek ogende Margot Timmins, moet nog steeds niets van haar schoonheid inleveren, al is ze dan een jaartje ouder. Wie niet? De Canadese broertjes en zus teren al een tijdje (30 jaar dus) op hun fameuse ‘Trinity sessions’, waarop ondermeer de beste cover (zo zei wijlen Lou reed toch) van “Sweet jane”. Andere songs zijn me niet zo bekend, dus het werd languit achterover leunen en genieten van een dikke streep alt-country-folk. Een hele mond vol, zeg maar.
Julia Holter - Onbekend tot nu dus. Voor altijd in geheugen gegrift hoe deze dame het podium inneemt. Moeilijk thuis te wijzen en te labelen stijl. Hele grote arrangementen, met onverwachte wendingen, gekleurd in een tapijt van trompet, viool en veel synths. Barokke muziek, kleurig, vaak triest of nee, noem het dramatisch. Dramatiek, dat is Julia Holter. Ze maakte ooit een cover van Roxy Music’s “2HB”. Heb het niet herkend op Gent Jazz. Of ik was net weg, of het typeert hoe ze muziek naar haar hand zet. Te onthouden dat mens!
Joan Baez - Is 78 geworden en bezig aan een afscheidstournee. Op het ogenblik van het concert was ondergetekende ook reeds bezig aan afscheid van Gent Jazz-dag, dus het volledige optreden niet uitgezeten. Toch sterke madam, die Joan. Op haar leeftijd stemvast, en fingerpicken op akoestische gitaar als de beste. Naast haar multi-instrumenalist Dirk Powell (met Rhiannon Giddens goed bezig) op viool, banjo etcetera. Ook haar zoon Gabe Harris was er van de partij op drums.
Protestzangers uit de sixties, niets van haar strepen verloren. Met songs van Bob Dylan “It ain’t me babe”, “Forever young” en “Don’t think twice, it’s allright”! Maar ook met bewerkingen van Antony and the Johnsons en een zekere Tom Waits. Maar evenzeer getuige van een intimistisch lied betreffende het lot van Mexicaanse gastarbeiders… Ze is het niet verleerd en zal dat nu ook waarschijnlijk niet meer doen. Geïntrigeerd door vooral de kracht van de songs die na zo’n lang carriere nog steeds overeind blijven en ook brandend actueel eigenlijk. Topdame.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
zondag 30 juni 2019 - Verschillende generaties bij elkaar - de liefde was nog nooit zo universeel
Als een zondagse lounge , een diesel op gang getrokken, brengt Werchter verschillende generaties samen om te eindigen in en gefuturiseerde wereld van Muse en een geluidloos vuurwerk …
Het Britse combo Sports team maakte z’n debuut op Les Nuits Bota . En kijk , nog geen twee maand later kunnen ze al openen op Werchter . Mooi meegenomen. De doorbraaksingle “M5” zat al vroeg in de set die ergens Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand en Weezer met elkaar verbindt . Melodieuze rock’n roll/postpunk in een highschool outfit . De tweede EP ‘Keep walking’ bracht hen hier. Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillige, gelaten keyboardspeler . We hoorden aangename , frisse, dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor . Maar persoonlijk een dertien in een dozijn bandje …
Lizzo (The Barn) - De Amerikaanse actrice en zangeres Lizzo mag The Barn openen. Opnieuw meteen een vol huis. Lizzo die we vooraf kennen van haar opgewekte single “Juice” had duidelijk veel meer dan die ene single in petto. Deze voluptueuze jonge dame in roze outfit had er geen probleem om even met een tikje zelfspot de tent uit de bol te doen gaan. Zelfverzekerd zorgde ze voor leuke funky beats, hip hop, fris en levendig gebracht. Humor is de leidraad, wie geeft er zijn dwarsfluit een eigen instagram-account? Jawel, Lizzo! “Phone” heeft een beetje weg van “My Humps” van The Black Eyed Peas maar verder is Lizzo, gewoon zotte Lizzo!
Een ander nieuwkomer Grace Carter was in de Klub te zien . Ook hier was het een aangenaam kennismaken met de beloftevolle Britse soul/r&b/pop zangeres. Haar sound kreeg een heupwiegende , dansbare tune, maar raakte onvoldoende . De single “heal me” is er wel eentje om te koesteren.
Na twee ontdekkingen , was het tijd voor het Nederlandse De Staat , die al een tiental jaar bezig zijn. In eigen land enorm gerespecteerd , hier bij ons sinds kort de verdiende respons met hun huidige tour in het clubcircuit. De band rond de leuke , excentrieke zanger Torre Florim heeft al een handvol platen uit , brengen een soort rock’n’roll hillbilly , omfloerst van elektronica , hiphopsounds, waar Presidents of USA meets Run DMC opborrelt. Een ietwat ongrijpbaar geluid , opgehitst door gitaar , bas , drums en electrobeats. Ze zijn door de jaren erg goed op elkaar ingespeeld , zorgen voor entertainment door dansmoves, ganzenpasjes en ga zo maar door . “Pikachu” , “Witch doctor” bij de koffie, een eerste moshpit en een bruisend “Kitty Kitty” bewezen dat de groep waardig op de Mainstage stond …
Een verderzetting van een groovy rocksound in een electrowave jasje hadden we met het Britse Black Honey . De zangeres Izzy Baxter Phillips heeft wel iets mee van Courtney Love; haar heldere vocals snijden door de extraverte nummers . Een halfuurtje hadden ze om het publiek te triggeren , maar hier waren het vooral de eerste rijen op The Slope die warm werden gemaakt .
Mahalia (KluB) - Het licht in de Britse hiphop-wereld draagt de naam Mahalia. Ze is jong, klinkt fris, is grappig en iedere keer dat ze terug naar België komt, blijft ze stappen voorwaarts zetten. Als jonge twintiger heeft ze al een heus parcours afgelegd. Heer eerste platencontract op haar 13e liegt er niet om. Een grote toekomst werd haar beloofd en ze lijkt die verwachtingen te gaan inlossen. “Do Not Disturb” is zo een nieuw deuntje dat fris in de oren klinkt en de volwassenheid van Mahalia etaleert. Iedereen mee op de droomwolk van Mahalia en vooruit met de geit!
Algemeen kwam het dus rustig op gang op deze afsluitende dag . Maar op de Mainstage werden we al op temperatuur gebracht door De Staat . Een graadje en een tempoversnelling hoger werd het nog door Yungblud , één van de revelaties vorig jaar. Net als de clubconcerten, Music for Life of op Pukkelpop is Yungblud één van de opwindendste bands . Het trio rond Dominc Harrison, een soort jonge Mick Jagger smoeltje, brengt een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska. Hij is in vrouwentenue , regenboogvlagje op het gezicht , met paarse kousen aan , streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie . Hij is een duracell konijn op het podium , die bekken trekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Meteen ambiance … de muziek , de refreinen , springen, hotsen , moshpits , … . “I love you , will you marry me” zat al vroeg in de set en iedereen doet mee. “King Charles”, “Anarchist”, “Medication” ,“Loner” , “Parents” en “Machine gun” moesten niet onderdoen in diens springen en dansen … Het zijn live toppertjes. Bruisend , dynamisch, opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment en energie ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor , die de nodige ambiance gaf op de Mainstage .
Na de muzikale wervelwind van Yungblud , was het verschil met Tamino groot . Een volle Barn was op de afspraak voor één van onze stemwonders . Terecht werd hij een paar jaar terug geselecteerd als StuBru’s Nieuwe Lichting . Hij wordt door buitenlandse artiesten enorm gerespecteerd en wordt als support aangetrokken .
Imponeren in al zijn eenvoud en emotionaliteit; laat hij zijn nummers vloeien in een sobere begeleiding van elektrisch gitaargetokkel , percussie en keys . Hij is nu al een tijdje op tour en weet nog steeds zowel de festivals als in het clubcircuit zijn publiek te omarmen , met z’n warme , innemende sound die op het podium een extraverte schop krijgt . Hij durft ze op te bouwen en dient kopstoten toe . De sfeer is er één van een intense spanning, gehypnotiseerd toekijken, diep ademhalen en volledig stil zijn.
De nummers worden gedragen door z’n innemend en sterk uithalende vocals op z’n Buckley’s . “Cigar “ zet de toon” . Ook solo sterk , “Verses” en Chris Cornell’s “Seasons” waren pakkend en bezorgden je kippenvel . Altijd weet hij wel iemand in de spotlight te plaatsen te eren . Sjiek.
Zijn Ozark Henry gewaad wappert en hij straalt , “So it goes “, “Indigo night” en doorbraaksingle “Habibi” onderstrepen een ongecompliceerde , ongebreitelde , elegante schoonheid , pracht en finesse , die grilligheid niet uit de weg gaat … Tamino is en blijft goed!
Parkway Drive (Main stage) - Veel verwachtingen waren er bij deze Australische metalband die vorig jaar Graspop vakkundig tot brandhout herleidde. Een verassing dat ze op Rock Werchter geprogrammeerd staan . Een veelbelovende start met een indrukwekkende intro waarbij fakkels de lont zoeken en de blik van Winston McCall en co de angst in de ogen nabij is. Beginnen deden ze met Wishing Wells” en “Prey” uit hun album ‘Reverence’ dat vorig jaar uitkwam. Het zijn voornamelijk nummers van dit album en het vorige album ‘Ire’ die Werchter moeten laten kennismaken met Parkway Drive. “Writings on the Wall” brak de set in twee met violistes; het zorgde ook voor vertwijfeling in het publiek. “Wild Eyes, “Crushed” en “Bottom Feeder” tekenen voor de laatste rechte lijn. Genadeloos toeslaan zoals we deze band kennen. Te hard hun best gedaan om toch die extra fan over de streep te trekken brengt twijfel bij de trouwe aanhang. Gewoon jezelf blijven is de boodschap mee te nemen.
Debuterende artiesten scoren hoog . Ook een volgelopen Klub voor Dean Lewis , de nieuwe Australische sing/songwriter/wonderboy, die een jong , breed publiek inpalmt met z’n melodieus toegankelijke pop . Eén plaat uit en hij kan ze in een goede 45 minuten allemaal voorstellen . Net als bij Tamino , aandacht voor intimiteit , subtiliteit en finesse in het songmateriaal . Een fijn, goed op elkaar ingespeelde band, een singer die in interactie treedt met z’n fans en dus een tiental mooie songs speelt, die muzikaal veel met elkaar gemeen hebben , als je een “Stay awake” en “Don’t hold me” hoort. “Half a man” speelde hij solo op piano en “Be allright” was het moment om elkaar vast te nemen of de handen in elkaar te slaan. Alles met de glimlach. Hoe mooi!
De Spaanse Rosalia weet ook choreografie en entertainment te stoppen in de show van haar nummers. Ze hebben een Zuiderse groove en brengen flamenco en pop samen. De hitparade vindt met haar nummers een ingangspoort . De zwierigheid van een stierengevecht . Net als bij een Angèle zien we synchrone danspasjes, - bewegingen van haar danseressen. Probleemloos plaatst ze er zich middenin. De projecties zijn een meerwaarde. De songs zijn elegant en stralen positivisme uit. “Barefoot in the park” , “Catalina” hebben net als de singles, die op het eind bewaard bleven, “Aute cuture” en “Malamente”, een zekere jeugdigheid en onschuld . Opnieuw een volle Barn genoot van die zomerse tunes .
Balthazar is back en hoe! De projecten van de groepsleden werden even opgeborgen en een nieuw album verscheen; ‘Fever’ , plaatste de band rond Devoldere (Warhaus), Deprez
(J. Bernardt) opnieuw op het voorplan . Hun doorleefd , melancholisch materiaal heeft nu een lossere , frisse sound . Gesterkt door hun ervaring , overtuigde Balthazar overduidelijk op de Mainstage. Knap hoe de songs werden gespeeld in een groovy omkadering en ze een dansbaar karakter kregen , die ons deed heupwiegen en de dansspieren aansprak. . Ook hoe de band op elkaar is ingespeeld en de instrumenten als trombone en viool de songs een perfecte aankleding geven . Om maar niet te spreken van de zangpartijen, die ze weten af te wisselen en/of op elkaar aan te sluiten in de nummers en in de refreinen . Songs worden uitgediept , er zijn de moves en het publiek wordt betrokken . Het zorgt voor een grootse set .
Een juiste songkeuze op de Mainstage met “Blood like wine” als opener, oudje “The boatman”, “Do not claim them anymore” en verder “Bunker” en nieuwe single “Changes” geven ons een schop onder de kont. Een uitgesponnen “Fever” is een hoogtepunt, en als slot “Entertainment” , een woord letterlijk op z’n plaats over de set . Balthazar voegde na hun eenmalige passage op een festival er net Crammerock aan toe .
Welkom bij de Mac Demarco show in The Barn, dat is er eentje van speelsheid en leuke gekte. Het Canadese combo gaat los , ontspannen, ongecompliceerd , onbevangen , ja zelfs chaotisch te werk. Mac is de showmaster van de gig . Een soort ‘clown’ indiepop, beetje jammen, pintje drinken, amusement… Mac doet wat hoolahoops , een handenstand , er is een lezend bandlid en absurde bindteksten. Downtoearth. “Champagne supernova” van Oasis zat er zelfs tussenin. Een gekke-bekken-trekkende Mac en Band . Leuk allemaal om de alledaagse zorgen even opzij te plaatsen.
$uicideboy$ (KluB) - Waar hadden we deze schop onder onze kont aan verdiend? Twee neven uit New Orleans die de KluBC vakkundig komen door elkaar schudden … Een ware metalsound op een bedje van pompende beats met schokkende beelden, zotter dan dit wordt het niet meer. Een los gelaten menigte viel bij bosjes en kwam aan de zijkant van de tent naar lucht happen om daarna terug ten oorlog te trekken. Wij bekeken het vanop een afstand, zoekend naar welk gevoel we hierbij hadden. Post Malone heeft er niets aan, dan hebben we het over hun uiterlijk. Zot, zotter, $uicideboy$!!
Greta Van Fleet heeft het op een kleine twee jaar tijd ver gebracht, van de kleine AB Club naar de AB tot de Lotto Arena . Het gaat snel voor het kwartet , rond de drie broers Kiska. Deze nieuwe band uit Michigan USA is de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden Led Zeppelin. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van deze jonge Zeps dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. Zijn stem reikt tot hoog boven de wolken , en toegegeven, hij bezondigt meermaals aan vocale overacting.
Dit terloops zijn het klassenbakken , die verdomd goed kunnen spelen , elke gitaarakkoord, elke basstune, elke solo, drumslag en keys doen ons in 70s retro dompelen. Naast Led Zeppelin , kun je die andere retrohelden , The Black Crowes van de Robinson broers toevoegen door de Hammond-keys . Of een Rare Earth , ook al ’een back in time band’ in het diepe basspel.
Als ze dan eens een cover spelen , halen ze er eentje boven van John Denver . We kregen een potige, gedreven set , die soms uitmondde in een jam en vettige blues, vol overgave, en ons een TW Classic opzadelde . “Safari song” en “Black smoke rising” waren straffe openers van het puike debuut ‘ From the fires’. “Lover, leaver (taker believer)” en “When the curtain falls”, die de doorbraak betekende , hielden ze op het eind . Greta Van Fleet speelde hier in volle hevigheid. Wat een potentieel .
De electropioniers New Order uit Manchester staan terug aan de top van de internationale muziekscene en mogen The Barn besluiten van het vierdaags festival . Ze komen graag terug naar Werchter.
Het is een band die met ons vergroeid is. De eigenzinnige , invloedrijke band, ontstaan uit Joy Division (nu al jaren zonder bassist Peter Hook) , brengt verschillende generaties samen en muzikaal komt hun wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Al zo’n 40 jaar . ‘Music complete’, van zo’n vijf jaar terug , is nog steeds de laatste worp, en die kwam tien jaar na hun vorige . “Singularity”, en “Plastic” konden opboksen tegen hun ‘old time favourits’ , die hier door de veertigers , vijftigers met open armen werden ontvangen .
De keuze viel o.m. “Bizarre love triangle”, het melancholische “Your silent face”, “Subculture” en “True faith”. Ze wisselden het af met twee classics van Ian Curtis/Joy Division’ “Shadowplay” en “Transmission”. Het onthaal was enorm en het deed de band rond Bernard Sumner deugd. Een hart onder de riem. De visuals, kleurrijk of sober, droegen hun steentje bij. “Blue Monday” werd opgepoetst en bracht The Barn in extase. Oude kraker was “Temptation” uit hun debuut ‘Movement’, die samen met Joy Division’s “Love will tear us apart” (hoe kon het ook anders) als extraatje , de juiste dosis nostalgie opriep . Kippenvelmuziek.
New Order was beduidend harder . Een heerlijk genietbare , dansbare trip hadden we van deze deels zestigers , hun kenmerkende melancholie nooit veraf met die keys, tintelende gitaren , grommende basstunes en hitsige drums! In oktober in Vorst in het kader van een handvol clubconcerten …
Underworld (KluB) Al bezig van eind de jaren 80 en later een bom droppen die “Born Slippy” heet. Jawel, we hebben het over Karl Hyde en Rick Smith van Underworld. Ondertussen zijn beiden de 60 gepasseerd maar nog steeds maken ze indruk op een publiek die half zo oud is. Een afgeladen volle KluB C wou Rock Werchter afsluiten met een feestje, één adres, de onderwereld van de Britse dance. “Two months off” zorgde al snel voor een hoogtepunt. Hyde die nog steeds goed bij stem is ging als een gek te keer. Een uitgelaten massa in de tent . We zien het graag gebeuren, voor dance-act van dit formaat is geen tent groot genoeg. Gegarandeerd succes en daar maken we graag nog eens een ommetje voor, ook al is het maar om die laatste stukjes energie na vier dagen te herleiden tot geschiedenis. “Born Slippy NUxx” zorgt voor de eindnoot in de tent wat deze editie van Rock Werchter betreft. Benieuwd wie van de huidige generatie hen dat nadoet op Rock Werchter … 2049?
Ohja, Rock Werchter met zijn vier podia krijgt al jaren het gezelschap van ‘The Brewery’. De jupiler-stand die tussen de acts op het hoofdpodium voor heel wat leuke beats zorgt. Altijd leuk vertoeven voor een frisse pint en een opzwepende dj-set van oa Gunther D op vrijdag en afsluiten op zondag met Linde Merckpoel. Oja, en trouwe klanten op dit festival, Dries Mertens en Kat Kerkhofs weten de gaatjes in hun agenda nu op te vullen met een paar lucratieve dj-sets. Voor de liefhebbers…
Ook Muse is een graag geziene gast , de negende keer op Werchter nu , als keuze voor een eenmalig concert … Maar met de nieuwe plaat ‘Simulation theory’ lijkt Muse wat op z’n retour. Weg is de vroegere muzikale magie die Muse zelfs nog op z’n eentje de ganse festivalwei wist in te palmen, waar het bombastisch mocht zijn , maar net downtoearth , zonder de grond onder je voeten te verliezen.
Een futuristisch geluid en de bizarre ‘over the top’ gedachtenkronkels van Matthew Bellamy wil ons in een nieuw sterrenstelsel brengen. Dansende robots , flikkerende pakjes, gigantische brillen, trombonisten in elektronische outfit, de kledijwissels in een soort Robocop stijl , een gigantisch Alien-monster achter de band, een reusachtig opblaasbaar skelet , confetti , slingers, afschietende kanoinnen . Teveel om op te noemen . Een omkadering en spektakel die mooi het oude materiaal elan geeft en het recente materiaal moet redden. Visueel allemaal wel leuk , veel afwisseling en flashy , bevreemdend. Maar raakt het nog als vroeger? Onvoldoende.
Muse werd dan ook niet meer op handen gedragen als vroeger , wat spijtig genoeg de set wel een klein half uur eerder dan voorzien deed besluiten . Voelde Bellamy en C° aan dat ze onaards zijn geworden in onze wereld die elkaar nu net vier dagen lang heeft verbonden?!
Het nieuwe materiaal is te weinig gekend; het waren de oudjes die de tand des tijds overleefden en konden rekenen op een sterke respons . Ook voor mij. Hier waren de solo’s nog boeiend , “Uprising”, “Plug in baby” , “Supermassive black hole” en “Hysteria” waren de sterkhouders. Een energiek, pittig , gedreven , emotievol Muse zoals het moet, even zweven , en dan terug met beide voeten op de grond . Verder een “Time is running out” en een medley die o.m. “Stockholm syndrome” , “New born” en een “Knights of cydonia” samenbracht en de samenhorigheid bevorderde.
Met het geluidloos vuurwerk er kort achterna, knalde Muse als definitieve afsluiter van het festival net onvoldoende. De volgende keer ‘een back to basics’ plaat?!, die hen op Moeder Aarde houdt en de fans , het publiek terug volledig kan aanspreken …
Niettemin was deze editie meer dan geslaagd , Hot , hotter , hottest met een gevoel voor gelijkheid en samenhorigheid.
Tot volgend jaar! Rock Werchter 2020 is er van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli 2020
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
zaterdag 29 juni 2019 - Hot, hotter, hottest!
Een warme muzikale mix op deze meest warme dag , de 35°C voorbij.
Opener op de Mainstage was het powertroio All Them Witches uit Nashville . Sinds het vertrek van de toetsenist is de psychedelica wat op het achterplan geduwd en komt de 70s retro en de kenmerkende 90s stoner op het voorplan . De sound is intens meeslepend en bedreven in een waas van bluesy slides en paddenstoelen . Het trio klinkt slepend in de voetsporen van Kyuss , de oude Queens of stone age en extravert , direct , met een link naar Jimi Hendrix. All Them Witches spelen een soort jam in het genre en doen hun songs openscheuren. Hier wordt de term Rock op z’n wenken bediend .
Portland (The Barn) - Portland, niet de gigantische stad in het Noordwesten van de VS, is wel die grote band in wording van bij ons. Jente Pironet en Sarah Pepels hadden de eer om op zaterdag de Barn te openen en meteen zorgden ze voor een vol huis. Een betoverende zwerm van tederheid en liefde daalde neer in de tent en nam iedereen mee op de rijzende wolk van Portland. “Expectations” is een nummer die het hele verhaal van Portland op Werchter omschrijft. De verwachtingen van de aanwezigen werden ingelost en de verwachtingen van de band werden in tienvoud overtroffen, tot tranen toe van emotie.
Hij liet al horen dat hij uitkeek naar zijn plaats op Rock Werchter , Ibe , won ‘The Voice van Vlaanderen’ . In mooi gebroken wit hemd, - broek en vest bij deze zomerse temperaturen, zorgde hij voor een hete gloed in de Klub . Dit talent , deze jonge gast van 17 jaar speelt als een Elton John op z’n piano en maakt de songs breekbaar door z’n indringende, innemende , heldere stem. Hij weet de volgepakte tent in te palmen, en zeker de meisjesharten op de eerste rijen .. En dat verdient respect . De zenuwen een half uur strak gespannen , speelt hij beheerst de eigen songs , een cover als eentje van Billie Elish, “When the party’s over” en een nummer dat hij schreef met Jonathan Jeremiah, “Count on you” . “Dark maze” wordt in een ware bandversie op piano gespeeld en het gekende “Table of fools” , aangevuld met strijkers, doet iedereen dagdromen . Ibe trad steeds in interactie met het publiek en slaagde in een boeiend setje. Puik werk van deze virtuoos.
Eerlijk gezegd houden we iets meer van Strand Of Oaks van de vorige platen, ‘Heal’ en ‘Hard love’. Een aantal beklijvende nummers waar hij muzikaal manoeuvreert tussen de rootsamericana , grunge en psychedelische rock . Het nieuwe werk zet die lijn wel verder , maar de magie op ‘Eraserland’ is minder en het klinkt iets meer classic rock. Showalter kon beroep doen op enkele leden van My Morning Jacket. Een klein uurtje kregen we beheerst broeierige , aangename retro ; de emotionaliteit voelden we in het gitaarspel en zijn bezwerende vocals. Doeltreffende eenvoud , speels- en gedrevenheid , vol overgave, zeker als “Weird ways” , “Radio kids” , “Ruby”, “Shut in” en “JM” op het appèl stonden . “Heal” en “Goshen” misten we in het plaatje . Niettemin, een heerlijke trip in The Barn .
Syml is het alter ego van de uit VS afkomstige Brian Fennell . Ook hier een volgeladen tent (Klub) om deze beloftevolle sing/songwriter aan het werk te zien. Songs die hij solo kan spelen of zoals vandaag nu met twee andere leden . We krijgen een rits subtiele, fijngevoelige popsongs, die een semi-akoestische inslag hebben, James Blake elektronica trippop minded zijn en niet vies van een rockjasje, gedragen door z’n warme , melancholische, heldere stem. Die variëteit tipt hitgevoeligheid , die op z’n sterkst was met “Where’s my love” en “Clean eyes”. Eén plaat heeft hij nog maar uit , én hij scoort meteen hoog .
Tourist LeMC (The Barn) - Twee jaar geleden op Rock Werchter en als je goed doet mag je terugkomen. ’s Lands grootste stadstroubadour en koning van het Antwerpse lied is immers immens populair. Alles wat hij vraagt wordt zonder enig twijfelen beantwoord. Meezingen? Natuurlijk, al doen we maar alsof want op de vraag, zijn hier Antweirpenoaennnn?! moesten wij het antwoord schuldig blijven. Lang gingen wij als Vlamingen gebukt onder het succes van de Nederlandse hip-hop tot Johannes Faes er genoeg van had. En terecht, hij bewandelt zijn eigen pad “ En route” en tast de grenzen af van de “Horizon”. Samen met Raymond van het Groenewoud, een beetje onwennig want naar eigen zeggen is het de eerste keer. “Spiegel” klinkt alsof Raymond een nieuw velletje schuurpapier op de stembanden heeft gelegd maar het publiek lust ervan. “Koning liefde” klinkt op het einde en we hebben het moeten opzoeken. Wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. Dat moet je doen om hier volgend jaar opnieuw te staan Tourist!
De jonge King Princess aka Mikaela Strauus , mag dan als multi-instrumentaliste fungeren binnen de r&b, soul en pop , veel om het lijf had het songmateriaal niet, die sfeervol meeslepend klonken , ondanks het brede concept van een de vijfkoppige bezetting . Haar sterke nummers waren op het eind met doorbraak “1950” , “Talia” en de Mark Ronson cover “Pieces of us”. Goed in het gehoor binnen een lounge groove . (Klub)
Lekker en aangenaam genieten was Bear’s den , het Londens collectief rond Andrew Davie, Kevin Jones, die in ons landje met hun landelijke indiefolkpop smaakvol en goed ontvangen worden . Ze stonden nu in de vooravond op deze broeierige dag op de Mainstage , een droom die uitkwam. Werchter dragen ze in het hart , wat een paar jaar terug een sterk optreden en de doorbraak opleverde . Ze stonden hun mannetje , niet steeds evident met hun muziek .
Hun semi-akoestische songs, een knipoog naar Mumford & Sons; kreeg meer armslag door piano , keys en blazers. Ze zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm groovy kampvuur materiaal, en daar is men niet vies van . Wat gekeuvel op de wei en toch … een kleurrijke sound ingezet door de gitaren en tokkelende banjo. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de gevoelige , meeslepende , aangrijpende songs; de interacties met het publiek maken het compleet. “Elysium” opende de set , “Hiding bottles” en “Fuel on the fire” wierpen een steen naar de nieuwe derde ‘So that you might hear me’. Doorbraaknummer “Dew on the vine” verscherpte de aandacht . Apotheose in de finalereeks “Laurel Wreath”, “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” optimaliseerden het jeugdsentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was hier niet nodig . Missie geslaagd.
De jonge Zuid-Afrikaanse Alice Phoebe Lou is al enkele jaren bezig hoor , maar debuteerde pas nu met haar dromerige jazzy indiepop in de Botanique. Een geslaagde passage kunnen we onderstrepen van haar optreden op de Slope . Haar materiaal mag dan het muzikaal decor zijn van een donkere bruine kroeg, haar doorleefde zachte vocals en het divers instrumentarium als keys , sax en flute , bieden een extra dimensie , swing en uitstraling bij avondval . Ze dartelt op het podium en deze geslaagde passage brengt haar zelfs in het najaar in La Madeleine. Sjiek!
Net als Sigrid is Aurora uit Noorwegen een jonge spring in ‘t veld met haar onschuldige elektronische popliedjes. (Klub) De politiek en vrouwemancipatie ligt haar nauw aan het hart . Ze heeft een helder, indringende , hemelse stem en als een elfje dartelt , swingt ze op het podium en dat geeft de songs elan, die hartverwarmend, feeëriek zijn, alsook een duister kantje kunnen hebben, en haar richting dark folkpop brengen . Singles als “The seed”, ”Forgotten love”, “I went too far” , “Queendom” en “Running with the wolves” zijn ijkpunten van haar sound , die in haar mooi wit kleed uitstraling bieden. Ze is onder de indruk van de massale belangstelling en warme respons . Het doet haar meer dan deugd .
Macklemore (Mainstage) - Deze Amerikaanse raper staat bol van de samenwerkingen. Meestal met Ryan Lewis maar ook met o.a. Rudimental. Het is een opgewekte en humoristisch zootje ongeregeld met een band die, God weet hoe, erin slaagde om hun one-hit-wonder te verdrijven. Meer nog, een handvol singles blijven overeind en zorgden voor een partygevoel. Soms zijn het wat eigenaardige songs zoals “Willy Wonka”. Willy wie? Ewel ja, zoals de heerser van de chocoladefabriek, zo heerst Ben Haggerty in Werchter. “Can’t Hold Us is een monsterhit net zoals die beresterke “Downtown”. Een speciale vermelding bij dit nummer nog voor Eric Nally die in ware Freddie Mercury stijl zijn stempel drukte.
De 23 jarige Angèle was vorig jaar ons sterwondertje . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop blijft enorm aanslaan . Grote zalen uitverkocht , en reeds lang op voorhand ook hier vanavond zat The Barn afgeladen vol.
Dit jaar krijgt haar materiaal nog meer visie en elan door show en entertainment . Een choreografie volledig op z’n Christine & The Queens door de synchrone danspasjes met haar danseressen . Het onthaal was enorm .
Speels, leuk , alsof we worden meegevoerd door de schaarse schaapjes wolkjes in blauwheldere lucht . Professioneel , volwassen . Wat een hitmachine ondertussen , want praktisch elke song is een radiohitje.
Een zomers zwoel sfeertje en een groove . Energiek. Een herboren Lio. Wat een artieste die haar publiek weet te charmeren en enthousiasmeren . Een positive vibe door de smileys en de handenhartjes. “La thune”, “Loi de Murphy”, “Balance ton quoi”, “Je veux tes yeux” zijn sterkhouders . “Tout oublier” is nog zo’n eentje , met broer Roméo Elvis op het grote scherm , die de Belgische hiphop siert. Ook de andere “Jalousie” en de sobere nummers als “Les matins” , “Ta reine” op piano moeten niet onderdoen en zorgen voor variatie.
Originaliteit en creativiteit zeer zeker. En verfrissing om af te sluiten , op “La flemme”, door waterpistolen van Angele en haar danseressen . Doordacht .
Dit was top-Angele! Volgend jaar scheepsrecht op de Mainstage!?
Clean Bandit (KluB C) - Kirsten Joy, Yasmin Green en Grace Chatto, zij vormen live de drie gezichten van de Britse hit-machine Clean Bandit. Aan samenwerkingen geen gebrek. Meteen beginnen met “Solo”, de single samen met Demi Lovato. Een feestje op zaterdagavond voor het tienjarig bestaan van deze band. Leuke elektropop door deze band die de viool en cello een nieuw gezicht hebben gegeven, een symfonie, zoals het nummer samen met Zara Larsson. Kaskrakers als “Rockabye” en “Rather be” zijn de vonk om de kurkdroge weide in lichterlaaie te zetten. Clean Bandit, altijd leuk om in huis te hebben.
Vrouwen aan de macht… Florence & The Machine houden van de warmte, zeker?! Ook bij de vorige passage ( nu al toe aan de vijfde!) was het ook zo verdomd warm …De Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’ Florence Welch zorgt steeds voor een positive vibe . Ze is een florissante , rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de Mainstage . En het weet telkens aan te slaan . Want hier was veel volk voor gekomen . Tot ver buiten de Mainstage wou iedereen hét ondergaan . Een uitgebreid combo en backing vocalisten vergezelt haar. Zij is de spil , de fee, die floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Ze zweeft over het podium. Een Pink- attribuut is tekort om over haar publiek te vliegen …
Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , omfloerst van enige bombast, zeggingskracht. De sound is extravert, heftig , energiek , bruisend . Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In anderhalf uur werden een handvol hits niet vergeten, “Hunger”, “Ship to wreck” al meteen als openers . “Dog days are over” ,” You got to love“, jawel het zijn handjeszwaaiers en het bevordert het samenhorigheidsgevoel . Ook enkele integere momenten zijn er, als “Patricia en “Cosmic love“ , om je buur eens vast te pakken . Haar sterken vocals worden in de verf geplaatst.
Florence + The Machine is een beleven, een ondergaan . Ook zij ondergaat de wil van het publiek want ze is midden hen te vinden en spatjes bloed van het trekken, duwen en rollebollen zien we op haar kleed.
“What kind of man”, “Big love” en “Shake it out” zijn krakers , sprankelend , levendig , een Mainstage meer dan waardig. Florence heeft hier nog geen enkele keer ontgoocheld . Een minder optreden staat duidelijk niet in haar woordenboek …
Hierdoor was het uiterst gezellig in The Barn waar muzikale kameleon Damon Albarn , na Blur en Gorillaz, een ander project voorstelde , The good, the bad & the queen, die ook al eens op Werchter waren. Ze waren ook verenigd in Gorillaz , o. m. met gerespecteerd afrobeatlegende op leeftijd Tony Allen (Fela Kuti), evenals bassist Paul Simenon van The Clash en de iets jonger gitarist Simon Tong van The Verve .
Na het titelloze debuut , een goede tien jaar terug, is ‘Merrie land’ uit, een state of the nation, een bitterzoete ode , requiem voor Engeland , een green and pleasant land , en het wrange gevoel op de Brexit.
Albarn liet dit duidelijk horen in een theatrale muziekvoorstelling op z’n Residents , waar hij het publiek in een halfgevulde Barn (tja iedereen moest Florence Welch bewonderen!) nauw betrok in de set . Albarn was één met z’n publiek , hij smeet zich volledig in z’n act , de vocale capriolen gaven zeggingskracht aan het ‘film noir’ karakter van het materiaal , die sfeervol, broeierig , extravert werd door de totale overgave van iedereen . Strijkers vulden aan. In een sound van een donkere kroeg , wereldpop , funk ; reggae, dub, rock en curieuze folk beleefden we dit muzikaal avontuur . Spelplezier en muzikale creativiteit in een gezellig jam-onderonsje van wel twintig songs , die eindigt in de tune van de band zelf. Dit was een The Clash’ Sandinista’ version 2019 !
The Slow Readers Club is een vierkoppige band uit Manchester , die goed scoort in eigen land, maar hier nog geen voet aan de grond heeft . Een aangename ontdekking op The Slope dus , door een kenmerkend 70s British spirit op z’n Fairport Convention , gecombineerd met 80s wave, gelinkt aan het huidig Interpol/Editors/White Lies en New Order elektronica . “Fool for your philosophy”, “Lunatic” en “Supernatural” waren sterke openers . Een overtuigende zang , zanger en een goed op elkaar ingespeelde , geoliede band . Daarna zakte de set wat ineen , maar “I saw a ghost” en afsluiter “On the TV” hebben net die perfecte eighties groove om de dansspieren aan te spreken . Heerlijke muziek in de warme duisternis …
The Blaze (KluB C) - Guillaume en Jonathan Alric, twee Franse neven hebben van dat goddelijke bronwater gedronken die rustig in de Franse DJ-bergen kabbelt. De ene gespecialiseerd in beeld, de andere heeft het meer voor het geluid. De dag dat ze beslisten om dat samen te combineren , moet uitgeroepen worden tot een feestdag! Amper drie jaar geleden begonnen en nu al op de meest toonaangevende podia van België gespeeld. De Franse house heeft er een nieuwe sensatie bij die fris klinkt en cool oogt. Wegdromen op de tonen van Franse bescheidenheid, wie had dat nog voor mogelijk gehouden?
Tot slot Mumford & Sons , die overal terug op de affiche prijken als een van de mainacts . Hier was het ondertussen vier jaar geleden . Mumford & Sons hebben hernieuwde energie op de nieuwe plaat ‘Delta’ die het poprockende ‘Wilder Mind’ opvolgt . Het woordje folk met banjo’s heeft opnieuw een ingangspoort gevonden . Ook voor de band is het belangrijk dat folk-pop-rock elkaar kruisen . Time-outs waren belangrijk voor de band .
Ze gaven anderhalf uur een boeiende , puike set . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn er in een sfeervol, rockend geluid, alsook het samenhorigheids- en kampvuurgevoel .Een treffende eenvoud van hun roots, heerlijk genieten , bewegen of wegdromen. De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De songs , oud als nieuw , klonken breder door de blazers en kregen een snedige tic; ze tonen een ordinary band van ordinary boys.
“Guiding light” was in de donkerte een pracht van een opener . Meteen erna “Little lion man”, die zorgde voor ambiance en singalongs. “Lover of the light”, “Tompkins square park” en “believe “ volgden . Jawel , de goesting is er en we ervaarden het door de opbouwende , fellere tunes en het brede spel . Even zakte het wat ineen, maar sfeermakers “The cave”, “Roll away your stone” en “The wolf” zijn explosieven en krikten het gitaargetjengel , het tempo en de sfeer terug omhoog.
Mumford & Sons zijn opgeladen en hadden een sterke biskeuze voor handen, “ Awake my soul”, “I will wait” , een uptempo “Delta” en een onverwachtse keuze cover “Hurt” van NIN, die gaandeweg opwindender werd .
De happy feelings waren er om de nacht in te gaan. Mumford & Sons gomden hun dipje uit en staken alvast meer vaart in hun set dan in de vorige passage . Mumford & Sons are back en zorgden voor een aangename friste om dag 3 te besluiten …
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
vrijdag 28 juni 2019 - Rock Werchter rockt!
Show en entertainment werden op deze tweede zonnige , warme dag omgebogen tot stevige rock en een wave/retrogevoel.
Whispering sons is een van onze Belgische talenten . Niet voor niks kaapten zij in 2016 de Humo’s Rock rally weg . De debuutplaat ’Image’ is een muzikale new wave mokerslag . Het gaat goed vooruit met de band rond zangeres Fenne Kuppens . De prille twintigers weten alle leeftijden aan te spreken . De oud wordende new waver is meer dan tevreden om een band te horen die de oude Joy Division , Sisters of Anne Clark doet heropleven . En kippenvel krijg je op die donkere songs, ook al is het een erg warme middag. Een snedig, slepende gitaar, een grommende diepe bas , hitsende drums en haar grauwe vocals bepalen die sound. Vol overgave draaft ze over het podium , geeft zij swing met de nodige armbewegingen en voelen we de woede in haar blik en performance. “Alone”, “Hollow” en “Wall” tekenden voor een energieke set , die een intense spanning creëert , meeslepend , dreigend , explosief . Whispering sons was een waardige opener op de Mainstage.
De muzikale donderwolk was verdwenen als je naar Sea girls (The Slope) trok . Een typisch indiepoprockend gezelschap die Two door cinema club en The Kooks deed opborrelen . Fris tintelende, sprankelende en sfeervolle gitaarmotiefjes die het zomers gevoeld benadrukken . Niks nieuws onder de zon , maar de gitaarhooks , de ritmes stralen positivisme uit . . Hard en zacht , leuk, fijn en gezellig.
Kurt Vile & The Violators - van een heerlijke ‘on the road’ americana/rootsrock’n’roll trip gesproken . We kennen het van een War On Drugs, Ryley Walker en van vroegere artiesten Tom Petty en Neil Young. De vroegere gitarist van Adam Granduciel, Kurt Vile, regelrecht uit de americana boutique in jeans , met de lange donkere haren voor de ogen , moet niet onderdoen .
Samen met z’n band laat hij een nonchalante indruk na , maar het zit doordacht, talentvol in elkaar door het fraaie , doorleefde, vette gitaarspel , de tempowissels en de speelse ritmes.
Een oorgasm , uiterst genietbaar en aangenaam . Een retrosound , meeslepend en gedreven. Lekker wegdromend materiaal door de afwisseling in het elektrische , semi-akoestische gitaarspel of banjo en zijn neuzelige , onvaste vocals . “Loading zones” scherpte meteen de aandacht , ruimte voor de keys hoorden we op “I’m an outlaw” en we werden meegevoerd naar andere oorden op “Puppet to the man” en “Walkin’ on a pretty day” . Tot slot terug in de realiteit op die andere gekende single “Pretty pimpin”. Zondermeer overtuigend .
Het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson benadrukt het zomers gevoel . (The Barn) Een uitgebreid combo met backing vocalisten zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen van pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …, dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
De nieuwe plaat ‘For ever’ is nu niet dat ietsje meer maar de singles “Happy man” en “Heavy, California” zijn live sterksterk naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar …
Uit Houston Texas zijn ze , Khruangbin; een desertgevoel ademt hun quasi instrumentale muziek. (Klub) ‘Con todo el mundo’ is een groeiplaatje, dat fascineert binnen een psychedelisch rockabilly klanktapijt . Het trio won aan belangstelling en wist met het nieuwe jaar de AB uit te verkopen . Ze geven een exotische vibe aan hun materiaal , waarin ook funk , dub , world , soul en classic rock verweven is . Een gemixte cocktail dus , een chillend, heupwiegende sound en dansmoves ervaarden we in een Shadows aanvoelen . Zwoele bewegingen, synchrone pasjes en gitaargetokkel doen ons wegdromen naar een ultiem beleven . De frou-frou’s van het frontduo waren netjes bijgeknipt, de bassiste als een zwarte panter , hij een hongerige leeuw en de drummer als een stille toehoorder , welke richting de twee muzikaal uitgingen . Een streling voor oog en oor . In hun coolness konden enkele momentjes als een whiskeytoast van af. Vernieuwing , een eigen smoel in oude vaten …
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels al bijna 50 . De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift .
De muzikale carrière van Cuomo is er eentje van nogal wat ups en downs Maar bon soit, op dit avonduur onder volle zon , Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
De 18 jaar afwezigheid was overbrugbaar , Weezer raakte ons meer dan voldoende , ook al klonk er eens een noot vals , het meezinggehalte bleef . Het nieuwe materiaal hielden ze achterwege en de handvol covers waren echt niet nodig , o.m. Aha “Take on me” , een perfect nagespeeld “Africa” van Toto , “Happy together” (The Turtles) en een “Longview “ tease van Green Day, lieten ze beter thuis . Maar niettemin Weezer is Weezer en is, blijft een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig , speels , vaardig klonk met kleine spitsvondigheden. “Buddy holly”, “My name is Jonas”, “Undone the sweater song” , “Beverly Hills” , “Hash pipe”, “In the garage” , “Islands in the sun” en “Say it ain’t so” , Weezer zette de zomertrend en deze vakantie in met “oebidoe-bidoes”, tja , en dan was het nog niet boven de dertig graden …
Waauw wat is Janelle Monae groot geworden (The Barn) . Zagen we haar een tiental jaar terug nog sober op haar akoestische gitaar r&b tokkelen en iets later met een goed op elkaar ingespeelde band definitief doorbreken , dan is nu dansspektakel en een sterke choreografie aan de orde . De Amerikaanse heeft een boodschap , begon met een fragment uit Martin Luther Kings bekende “I have a dream” speech, pleit voor gelijkheid en draagt Pink op handen . Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Dirty computer’ en dat bracht haar terug op tournee . Een rijkelijk, geschakeerd, kleurrijk geluid , een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk siert, refererend aan James Brown, Prince , Nile Rodgers , Stevie Wonder en Jackons 5.
Dit was een perfecte show in een mooi decor, podium met danseressen , outfitwissels, rookmachines en een band die het beste van zichzelf gaf , Monae perfect in het midden . De songs kregen een boost , positieve energie door haar band, gedragen door haar helder , indringende vocals. Dit getuigde van wereldklasse en toont aan dat ze een grootse dame is geworden . “Django Jane”, “ Electric lady”, “Pynk” en doorbraak “Tightrope” brachten één en al lof over het geheel van dans en muziek.
Ook bij Years & Years veel glamour & glitter . In de vijf jaar is het trio rond zanger Olly Alexander een supergroep geworden , in aantal verdubbeld en rond zich dansers en danseressen , die de synthpop meer doet fonkelen . Ook al is het materiaal nu niet echt beklijvend buiten de handvol singles van hun twee platen, het krijgt meer elan door de extra percussie, de gospel touch en de show met toeters en bellen , waarbij de zanger goed weet de aandacht naar zich toe te trekken. Dat maakt de nummers sterk . The Barn zat afgeladen vol, en ook ver daarbuiten keken mensen naar het grote scherm . “Sanctify” was meteen een knaller. “Desire” kreeg een breder concept , “If you’re over me” een stevige knoert en “King” was de perfecte meezinger. Years & Years is de toekomst van de jongere generatie …
Bring Me The Horizon - Een concert wordt lang niet meer gevuld met alleen maar artiesten en de bijhorende songs. De show errond is minstens even belangrijk geworden. Alleen moeten we ons de vraag stellen of een metalband als Bring Me The Horizon daar nood aan heeft. Gekleurde lenzen voor zanger Oliver Sykes, kostuumwissels, danseressen, confetti, …nee het concert wordt er niet beter mee, integendeel. “Mantra” is nog een veelbelovende start maar te snel begint het verval dat alleen op het einde nog deels wordt rechtgetrokken met slotnummer “Throne”. De vorige passage op de heilige wei was veel strakker, recht voor de raap. Bijna vijftien jaar gewerkt voor eeuwige roem en dat lijkt op een jaar tijd weg. Herpakken jongens, we weten dat jullie het kunnen.
Kylie - dag 1 werd op het hoofdpodium afgesloten door P!nk, we zijn dag 2 en daar heb je die andere grote dame van down under. Recht uit kangoeroeland de Schuur binnen. Mevrouw Minogue, of zeg maar Kylie. Ze was één van die verrassingen op de affiche van 2019 maar eigenlijk is die keuze nog niet zo zot. In 2005 mocht Kylie het legendarische Glastonbury al headlinen. Maar gezondheidsproblemen beslisten er toen anders om. De kans bleef bestaan dat ze nog eens de grote festivalpodia zou aandoen en dit jaar was het dan zo ver. Een gigantische 90’s party moet het worden met uitschieters naar eind jaren ’80 en het begin van nillies. Boven de discobol, op de het podium de echte ster. Beginnen deed ze met “Love on First Sight”, en zo was het ook. Oogcontact gemaakt en meteen verkocht. “On a Night Like This”, wat een prettig gevoel kregen we, je kent het wel, zo van, wat ben ik blij dat ik hier ben. “Can’t Get You Out of My Head” klinkt uiterst zwoel en heeft zijn doel niet gemist. De trein is beginnen rijden en is niet meer gestopt voor middernacht. “The Loco-Motion”, “Dancing” en “Spinning Around” zorgen voor de eindsprint van deze toonaangevend pop-act die van The Barn een heuse disco-tempel maakte. Een afsluiter waardig met een uit de bol gaande tent , die duidelijk voor emoties zorgde bij Kylie. Het was geen generale repetitie voor Glastonbury, het was gewoon opgewekte muziek, zoals we haar kennen.
Our Last Night - Veel volk aan de Slope samengepakt terwijl de zon haar laatste krachten van de dag losliet. Krachten die zanger Trevor Wentworth maar al te graag in ontvangst neemt voor zijn uurtje ‘total loss’ gaan op het festival. Het beste festival waar ze ooit speelden naar eigen zeggen. Tot drie maal toe …Our Last Night lijkt wel familie te zijn van Bring Me The Horizon. Met vijf studio-albums aan materiaal geen gebrek. Het klonk allemaal overtuigend en goed gebracht, niet al te veel covers maar eigen werk, to the point.
The Cure bundelt meer dan 40 jaar weemoed samen in een ruim twee uur durende set . De Britse groep rond Robert Smith, net zestig geworden, is aan de zevende passage toe en heeft er al enkele marathonsets op nagehouden; de new wavers kunnen terugblikken op hun rijkelijk verleden . De zon moest eerst nog zwart kleuren, eenmaal de donkerte is gevallen, werd het podium kleurrijker , ook qua sound . Een pak hits worden op ons afgevuurd . Lekker grasduinen dus. Vele jongere bands zijn hen schatplichtig. Ondanks het kilootje erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende , standvastige, weemoedige stem, de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt. We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle , slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. Iedereen hield ervan en op het podium hadden ze er ook duidelijk zin in. De songs waren mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld .
Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite was, zeker die ‘Disintegration’ plaat , die net dertig jaar geleden verscheen, blijft een mijlpaal o.m. “Lovesong” en “Pictures of you” zaten al vroeg in de set . “Shake dog shake”, “ Just one kiss” waren overtuigende openers . Het tempo werd trager , maar dan was er net op tijd “Fascination street”, die een extravert waverockende touch kreeg door Simon Gallup en Reeves Gabrels , die we nog kennen van Bowie's Tin Machine . “In between days” was de aanzet tot een handvol krakers als “Just like heaven”, het wereldwijd bekende “A forest”, met die diep ronkende , grommende bas en een furieus ”One hundred years” .
Enthousiasmerend speelde The Cure. We noteerden een treffende eindspurt met “Lullaby”, “The walk”, “Friday I’m in love”, “Close to me “, “Why can’t I be you” en “Boys don’t cry” . Overduidelijk is dat The Cure iedereen een warm hart toe draagt , jong en oud die zich in het genre hebben verdiept en een samenhorigheidsgevoel behoudt .
De uit Glasglow afkomstige Twilight Sad (The Slope) rond Any MacFarlane wordt mee op tour getrokken met The Cure . De band laat dramatiek horen in hun indiewave rockende sound . Hun intens meeslepende , broeierige , dromerige , donkere songs zijn omgeven in een feedback gehulde gitaarmuur; wat meer shoegaze oplevert, ontregeld en toch beheerst klinkt. Live geven ze de nummers een extraverte touch , net als de zanger die zich smijt in de songs. The Twilight Sad zal er niet bekender om zijn, maar live tekenden ze voor een overtuigende performance.
En het bleef donker en zwart … Tool is terug in het land en dan fronsen we de wenkbrauwen . Tool is al van 92 bezig en bracht tot in 2006 zo om de vijf jaar een nieuwe plaat uit. Tot nu … Twaalf jaar was het geleden dat de band nog eens te zien was met de tour rond ‘10,000 days’.
Tool staat garant voor een muzikaal epos en een kolkende lava stroom . Onverwoestbaar . Een fenomeen . Pottenbrekers ‘The pot’, ‘Jambi’ en ‘Vicarious’ uit dat album werden vanavond gedropt .
Tool is een Beleven , een Ondergaan: de donker, dreigende en spannende sound, de diverse tempowissels en de verrassende , onverwachtse wendingen door de strakke en complexe ritmes zorgen voor een waas van mysterie , dat werd bevestigd door de indrukwekkende visuals op de videowall, achter de bandleden.
Op het podium het immense drumstel van Danny Carey, links gitaarvirtuoos Adam Jones, rechts bassist Justin Chancellor en midden achteraan Maynard James Keenan, als een verdwaald punkwezen. Zo al indrukwekkend zonder een eerste noot muziek of projectie… Een prima lightshow en een prachtige lichtinval op het podium en naar de vier bandleden, maakt het geheel nog indrukwekkender . De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld van verwrongen en kronkelende lichamen, demonen, en langs andere kant zagen we een licht in die duistere wereld door kleurrijke projecties met o.m. Tricky , een volgend proces in die unieke leefwereld van Tool.
Muzikaal waren we getuige van het virtuoze samenspel van de gitarist, bassist, drummer en de vocale zegzang/voordracht van Keenan. Hier is over elke noot , elke wissel nagedacht. Je wordt letterlijk meegesleept in die intense sound, net zoals we dit nu ervaren van een Amenra. Meteen hun leefwereld in met “Aenema”. Houvast hadden we aan het ouder materiaal, verder “Parabola” en bekende singles “Schism” en “Stinkfist’, die op indrukwekkende wijze de set besloot. Nieuwtjes “Descending” en “Invincible” zijn veelbelovend en werden tot op het bot uitgediept . Wat een katharsis … Onder de indruk waren we .
Tool is en blijft uniek …Een totaalervaring. Niet direct toegankelijk en hapklaar als bij andere bands op het festival , maar eentje die Rock Werchter deed rocken , beven en huiveren …
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
We herinneren ons een Rock Werchter dat de Liefde en de Muziek universeel maakt. Muzikaal veel goede, overtuigende concerten. Thema’s die aangesneden werden: blijven vechten voor de rechten van de gay community, gelijkheid en respect voor vrouwen.
Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent en Eigen Werk .
Rock Werchter bracht verschillende generaties samen , danst, popt en rockt . Het festival klinkt vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend.
Headliners bevestigen . Pure pop en straf hoogtewerk bij P!nk, de geweldige terugkeer van Tool, een magistrale carrièreset van The Cure , een stralende Florence & The Machine, een groot kampvuur bij Mumford & Sons., de Zep retro van Greta Van Fleet en de futuristische zet van Muse. En dat allemaal in een editie die warm , heet was . Een hittemeter die op zaterdag zelfs op Tien stond …
Het festival was erg geslaagd qua aantal . Op enkele combi’s en wat dagtickets voor donderdag en zondag na , was het festival volledig uitverkocht. 59.500 toeschouwers kwamen de volle vier dagen, dagelijks kwamen daar 28.500 mensen bij.
Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Vier stages … The Slope succesvol als bijkomende , mooi ingericht en versierd.
Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De grote tenten in een nieuwe outfit - strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek – Comfort - Een entree in multicolour, de multifunctionele helling aan de Slope, banken, een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken , bars, togen en eetstandjes waren echt mooi ingericht.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours - Cheers mate!
dag 1 - donderdag 27 juni 2019 - Vrouwen aan de macht
Op deze eerste warme dag lag de klemtoon op ‘Women power’ , met Pink finaal aan zet. Show en entertainment , die de muziek kleur gaf …
Meteen van wal om de zomer en Rock Werchter te delen met onze Zwangere Guy, die hier vorig jaar nog stond met Stikstof . Zwangere Guy deed al 2 keer de AB uitverkopen , ook nu vroeg op de middag steeg de temperatuur in The Barn . Zijn scherpe teksten rolden over ons heen van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ . “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding . Much respect. Hij kan het allemaal kwijt aan zo veel mensen op de festivals en is hen dankbaar. Pakkend. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af . Samen met z’n muzikanten bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard , loom of slepend klonken . Enkele guestrappers passeerden de revue . Iedereen was klaar om helemaal ‘loco’ te gaan. Er werd gedanst , gesprongen en meegebruld, er waren openingen , moshpits in het publiek. Belgisch Brusselse rap op z’n best. Zwangere Guy maakt z’n publiek warm en trekt hen naar zich toe. Hij houdt van hen en zij houden van hem …
Ook de Klub C zat afgeladen vol om de vrienden van Zwangere Guy aan het werk te zien, The Black Box Revelation. Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Deze namiddag speelden ze in een klein uur een ‘best of’ . Ze hebben al een handvol passages achter de rug op Werchter en evenveel platen ,vóór hun dertigste . Het vuur blijft aangewakkerd met rauw , broeierig , doorleefd , intens bluesrockende roots … Als ‘t door het sterke onthaal allemaal leuk is, dan is de goesting en de ruimte voor improvisaties en uitspinnen groot . Heerlijk genietbaar als de nummers op zo’n manier worden gespeeld , “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Gloria”, “Warhorse”, “Built to last”, “I think I like you”. Je weet het wel als je deze hoort … Black Box Revelation knalde. De processierupsen waren intussen verdwenen …
Bijna zijn de Schotse postrockers van Mogwai 25 jaar bezig. Muzikaal stroomt de lava nog steeds bij hun vulkaanuitbarstingen. Tien jaar trok het kwintet de kaart van een sfeervollere aanpak , nu mag die weemoedige cinematografische sound gejaagder , nerveuzer, exploderend, opwindend zijn. Wat een intensiteit . Ze zijn nu niet direct een toegankelijke band op het festival , maar soit , net als op The Slope mag het even avontuurlijk, alternatief zijn in de Barn.
Een goede afwisselende songkeuze met de extravertie in gitaren op “Mogwai fear Satan”, “Rano pano”, “Old poisons” en “New paths to helican”. “Friend of the night” , “Coolverdine” zijn de rustmomenten, de keys krijgen meer armslag. Een rijkelijke carrière hebben ze. Het was likkebaarden voor de fans van het genre. We genoten van de quasi-instrumentale sound van de band die at last werd toegevoegd , die kon huiveren en kippenvel bezorgen. Mogwai blijft zichzelf heruitvinden en daar smelten we van …
Geike (The Slope) - Komt het ooit goed met de solocarrière van Geike Arnaert? Die vraag kunnen we stellen. Haar Hooverphonic verleden ligt ondertussen ruim tien jaar achter ons . Het monstersucces van “Zoutelande” heeft bijna een jaar de hitparade bestookt, wat fris in het geheugen ligt. Maar het zijn die grote successen die Geike links laat liggen. Een vraag van de fans op één van de talrijke kartonnen bordjes was: “Zoutelande”?!. Die vraag werd licht geïrriteerd weggelachen. Alsof ze wil aantonen dat ze het alleen ook kan. Kost wat kost wil ze slagen. Haar eerste soloplaat ‘For the Beauty of Confusion’ verscheen in 2011 en dit najaar verwachten we nieuw werk. “Off Shore” is een leuke, fris klinkende nieuwe single. Allemaal goed gezongen, met passie en veel ingetogenheid. Een manier zoals ze haar ‘nieuwe ik’ wil etaleren. We konden het zien aankomen. Als ze nog eens de grote singles van Hooverphonic bracht nadat ze de groep had verlaten, dan werden die versies ook heel ingetogen en sereen gebracht. Zijn wij het die nog steeds het oude pad van Geike bewandelen en ergens een afslag hebben gemist? Hopelijk wordt het pad in de toekomst terug helemaal recht voor Geike.
De keuze op de Mainstage werd bepaald door de hoofdact Pink … Het Britse Bang Bang Romeo is hier nog niet doorgebroken, maar in ware Gossip stijl raast Anastasia Walker, beetje dezelfde look als Beth Ditto, over het podium; ze heeft nog niet dezelfde uitstraling. Muzikaal rockt deze band , die soul , funk , r&b en disco laat doorsijpelen. De nummers hadden dezelfde Gossip groove, ritme en een meezinggehalte , wat hen als onbekende op de Mainstage deed overleven . Het gekende “7 nation army” kon de kennismaking van de Gossip-kloon besluiten.
Male dominated state? No way, als je het programma vandaag bekijkt op Rock Werchter … Miss Angel was uiterst tevreden dat ze hier mocht staan (The Slope). Mooi , de rijzende Antwerpse rapster treedt in de voetsporen van Coely en heeft wat te vertellen dus . Vrouwenrap zonder meer , met een boodschap in een zomers, groovy geheel van hiphop en r&b/2step, ondersteund van haar warme , indringende vocals. Ze was goed omringd door een tweede rapster en MC. “Like that” , “Squendo” en “Lavish life” tonen de klasse van deze ontluikende bloem in het genre…
Richard Ashcroft is de voorbije jaren niet weg te slaan op de festivals. Eerder was hij hier nog met de reünie van The Verve , twee jaar terug op Cactus en vorig jaar zelfs nog op TW Classic . Vanavond stond hij in Werchter op z’n best (The Barn). Qua setlist houdt hij op een evenwicht van Verve krakers met enkele sterke solo nummers . Het mooie Britpoprockende “Sonnet” trapte de handvol Verve nummers af . O.m. volgden “The drugs don’t work” en op het eind , “Lucky man” en “Bitter sweet symphony” , heerlijk uitgesponnen surplus een gitaarpush, onder z’n lijzige, ietwat krakende stem. De hymne doorstaat de tand des tijd als de beste en klinkt nog even fris. “A song for the lovers”, “Music is the power” , “Hold on” en “They don’t owe” waren een goede eigen songkeuze .
Na een paar nummers deed hij pas bij deze hitte z’n jacket af . De brommende Britse ‘f..; you’ attitude had hij opzij geplaatst . Hij gaf zich volledig in de nummers , van begin tot eind, en betrok het publiek er steeds bij. Ashcroft plaatst zich weer bij de groten van de Britpopscene door dit uitstekende , bezielde concert .
Charlotte Gainsbourg , dochter van Serge en Jane Birkin , komt ook graag naar ons landje en op de festivals . Het nieuwe album ‘Rest’ bracht haar vorig jaar op Cactus , en dit jaar al op Bestkeptsecret , naast enkele zaalconcerten . Naast de overgave als actrice , wordt ze ook als zangeres geapprecieerd, zeker bij onze Franstalige vrienden. In haar retro-futuristische sound is er een ‘pop noir’ en een ‘french electrodisco’ touch . Air , Daft Punk , Cassius , Sébastien Tellier , Christine & The Queens vormen aangename referenties. Charlotte en haar bandleden (Klub) kwamen bijna allen op in hetzelfde uniform: een witte t-shirt en blauwe jeans, in een futuristisch rechthoekig of vierkant decor met buislampen. Haar zangstem lijkt erg op die van haar moeder, is dus wat onvast en beperkt, maar wordt bijgestaan door één van de mannelijke leden. Het was niet altijd duidelijk of ze nu in het Frans of het Engels zong, ze is ook een volwaardig bandlid op piano en keyboards. Wat onwennig , schuchter worstelde ze zich door de set . “Heaven can wait” , “Deadly Valentine” staan in voor een sensuele, zwoele, sfeervolle sound met enkele ferme electrodisco kopstoten . Het schandaalnummer “Lemon incest” , dat ze op tienerleeftijd opnam met vader Serge , kreeg een aangepast kleedje op z’n Charlotte’s en besloot het Franse verhaal. Puike set.
Deaf Havana (The Slope) - Britten die niet weten wat ze willen … Geëvolueerd van post-hardcore naar poprock. Al heel wat jaren en albums op de teller en nog steeds experimenterend naar dat tikkeltje extra. Meer elektronica, gospel invloeden en minder gitaar. Een keuze die gemaakt is op hun laatste album ‘Rituals’. De namen van de nummer zijn religieus getint (‘Evil’, ‘Saint’, ‘Holy’ …) maar klinken minder angstaanjagend dan je zou vermoeden. De stem van zanger James Veck-Gilodi houdt veel overeind …van hier tot Havana!
De avond viel … Show en entertainment op de Mainstage om de muziek te ondersteunen . Bastille gaf de aftrap en vond het een eer door Pink uitgekozen te worden als haar support. Een klein anderhalf uur traden ze op, goed voorbereid, met een doordachte podiumopstelling en acts van glamour, kitsch en glitter met de vele dansmoves van zanger Dan Smith. Een feestgevoel creëren met z’n band, die de fijne popmelodieën kracht gaf, was het doel . Een uitgebreid collectief met een blazerssectie , gospel , (soulfulle) backing vocalistes bracht Bastille tot wel vijftien leden . Het nieuwe materiaal raakt onvoldoende de feestvreugde , verdronk in bombast, maar de happy feelings en het samenhorigheidsgevoel trekt hen over de streep een festivalband te zijn. “Warmth” en “Things we lost in the fire” hielpen het eerste deel overeind . Het tweede deel bood de sterkte van een ‘Rhythm of the night’ - gevoel (check: Corona cover) met “Bad blood” , “Joy” , “Laura Palmer” , “Good grief” en “Pompeii”, die een breder concept kregen. Handjes in de lucht , heen en weer zwaaien en meezingen op die poptunes … Aan hen om beklijvende songs als blijvertjes in zo’n decor te plaatsen …
Paul Kalkbrenner - Wat een zege voor de techno-wereld is deze Paul Kalkbrenner! Zijn het de kleuren van de Duitse en Belgische vlag die ervoor zorgen dat we allemaal één zijn met deze Duitse DJ? Paul zijn kale knikker torent boven de immense installatie die van de Klub C een ware danstempel moet maken. Anderhalf uur intens dj-werk wordt onderschat maar krijgt van ons het diepste respect. Grabbelen uit bijna twintig jaar materiaal met hier en daar wat improvisatie en zekerheden als een “Te quiero” van Stromae. Het is niet die set waarbij je van de ene explosie in de andere terecht komst. Het is een set die je op het einde pas naar waarde kan schatten. Je hebt de beats en tempoverschillen maar ook ingetogenheid. Ogen en mond wijd open en alles halen uit die mengtafel, dat is onze Paul! Gemist? Herkansing op Pukkelpop.
Elbow keert hier ook met plezier terug … “we feel very at home here” … liet knuffelbeer/ zanger Guy Garvey zich ontvallen … subtiliteit en finesse horen we als rode draad in hun materiaal , de strijkers en vocalisten charmeren, ‘Little frictions’ is het laatste album van zo’n kleine twee jaar terug. Live merken we dat een deel van het materiaal een extraverte draai krijgt door de gitaar, bassline en dubbele percussie. (The Barn)
‘Beautiful’ was en blijft het kernwoord, het contact, de connectie van Guy Garvey met het publiek. Ook hij weet de reikende hand te zijn , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties van een sterk spelende band en zanger , van “Magnificent she says”, “Bones of you”, “Little frictions” , “My sad captains”, “Birds”, “One day like this” en “Grounds for divorce”. Hun ingenieuze gitaarpop behoudt z’n subtiliteit dus, maar een stekelig , rauw rockend karakter durft de vroegere orkestratie onderdrukken … Elbow mag op plaat wat dobberen , live behoudt ze een sterke uitstraling …
P!nk, of is het P!!!!nk?! - Ze stond in 2010 al op Rock Werchter. Die dag stond ze er samen met Rammstein. Wel, beiden zijn op dit moment bezig aan een heuse stadiontour. P!nk haar karavaan hield halt op de eerste dag van het festival. “I’m coming out …”, de deur werd ingetrapt met “Get The Party Started” een nummer die geschreven is voor avonden als deze. We waren vertrokken voor bijna twee uur topentertainment. Alle toeters en bellen waren richting Werchter gesleurd om bijna twintig jaar ‘pink/roze’ te vieren. Of was het voor haar 40 ste verjaardag die er binnenkort aankomt? De jaren hebben haar in ieder geval goed gedaan.
We zien een zelfverzekerde dame met de brede glimlach. Een lach die bij duizenden aanwezigen spontaan kwam bij het kijken naar deze show. Om maar te zwijgen van onze mond die soms wel openviel. Rondzweven boven het publiek als een engel gaf haar een zalig gevoel. Het geeft maar aan hoe uitgekiend deze set ook in elkaar zit. Dansers en danseressen, backingsvocals, de nodige attributen,… ze zijn niet weg te denken bij eens show als deze.
Een concert van dit genre is een ware beleving geworden met een hoog show gehalte. Gekruid met de nodig humor, passie, drama, liefde en tederheid. Als er één dame is die dat kan is het wel deze Alecia Beth Moore.
Songs uit haar beginperiode zoals “Just like a Pill” hebben een net iets hoger rockgehalte terwijl het tegenwoordig iets meer poppy klinkt zoals bij “Walk me Home” en “What About us”. Geen probleem, geen verveling.
De discussie of dit een waardige afsluiter is voor dag 1 moet zelf niet gevoerd worden. Geen podium is groot genoeg om de klasse van deze dame te etaleren. En vergeet niet, ze blijft een ‘rockstar’. Dat zegt ze toch zelf. En waar horen die thuis? Jawel, op Rock Werchter.
Setlist: Get the Party Started - Beautiful Trauma - Just Like a Pill - Who Knew - Funhouse / Just a Girl - Hustle - Secrets - Try - Just Give Me a Reason - River - Just Like Fire - What About Us - For Now - Time After Time - Walk Me - Home - I Am Here - F**kin' Perfect - Raise Your Glass - Blow Me (One Last Kiss) - Can We Pretend + Encore: So What
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Na een geslaagde eerste dag keek De Bijloke uit naar opnieuw een veelbelovende line-up. Diva-in-wording Judi Jackson deed ons als eerste naar adem happen. Een zelfzekere dame met pit, dat is ze. Op blote voeten en met een veel te grote zonnebril , liet ze ons kennis maken met haar sterke, ietwat hese, stem. Het publiek at uit haar hand en klapte lustig mee wanneer ze op piano “With You” bracht, over iemand die ironisch genoeg nu weg is. Als afsluiter presenteerde ze een eigenwijze versie van “House of the Rising Sun”. Dit concert was af en smaakt naar meer!
De singer-songwriter van Arid Jasper Steverlinck met de engelenstem gaf ons ook meer. Opener “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert. Jasper bracht vooral songs uit ‘Night Prayer’, maar ook nieuw materiaal en covers van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie. Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”, misschien wel zijn mooiste. Begeleid door drie strijkers volgde “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt.
Na een interessante bewerking van Within Temptation’s “Ice Queen”, sloot Steverlinck af met “On This Day”, tevens het laatste nummer van zijn cd. Genieten in de vooravond, heet dat dan.
Het bleef namelijk uitkijken naar headliner Jamie Cullum. Na zijn passages in 2009 en 2013 was hij nu helemaal klaar om zijn hattrick te vervolledigen. Hij liet ons kennismaken met zijn nieuwe ‘Taller’, een fijne plaat waarop hij zijn succesvolle toverformule om poppy jazz als vanouds toepaste. Scoren deed hij een eerste keer met zijn aangepaste teksten voor het Belgische (vrouwelijke) publiek, en ook met zijn covers van Nina Simone’s “Sinnerman” en “The Man” van The Killers. Een tweede schot in de roos was een nummer uit zijn eerste worp “Pointless Nostalgic” als bedankje omdat zijn eerste optreden buiten de U.K. in België was.
Hattrick Jamie, hij kent het Gentse publiek en zij kennen hem. Het vormt een match made in heaven, een heerlijk samenspel tussen een rasentertainer in bloedvorm en een erg dankbaar publiek. Talentvol en veelzijdig als hij is, weet Cullum als geen ander een perfect gebalanceerde afwisseling van trage en uptempo nummers op te voeren, er kan zelfs een gospellied over de nakende(?) Brexit bij.
Gent Jazz danste en bewoog, de stappenteller stond op 10.000 na zijn show. Ook Jasper Steverlinck kwam op het einde tussen het publiek staan, en zag Jamie zelf achter drumstel én de camera kruipen.
Met “Mixtape” scoorde Jamie zoals altijd de afsluitende penalty in blessuretijd. Mooi in de hoek gekruld, hattrick compleet, zou je denken. Maar dan komt “High and Dry” van Radiohead en nog een streepje “Amazing Grace” en krijgen we zowaar kippenvel bij 27℃. Geen drie, maar wel vier uitschieters; nodig die man volgend jaar gewoon voor de vierde maal uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Na zes jaar heeft Jon Spencer zijn Blues Explosion weer samengeroepen. Terwijl Jon Spencer in die zes jaar met zijn rockabilly band Heavy Trash drie platen uitbracht en uitgebreid toerde, speelde Judah Bauer in de Dirty Delta Blues Band van Cat Power en remixte en producete Russell Simins onder meer Duran Duran, Yoko Ono, Fred Schneider en Asian Dub Foundation.
Het Depot was volledig uitverkocht voor het eerste concert van hun Europese tour. Een ouder publiek, met veel Franstaligen, liet de tapkranen van het Depot op volle toeren draaien. De dj van dienst had nog eens Public Enemy opgezet, en het viel op hoe slecht die band uit de tijd van Jon Spencer Blues Explosion verouderd was.
De vele rockers vroegen zich wellicht af waarom de dj het in zijn hoofd haalde om old school hiphop te draaien also opwarmer voor de garageblues van Blues Explosion, maar eigenlijk is dat vrij evident: JSBX heeft altijd geëxperimenteerd met hiphop beats, en werkte samen met onder meer Chuck D, Beck en Dan the Automator. Zo rond halftien betrad de band het podium: Spencer ziet er op zijn vijfenveertigste nog altijd even strak uit, de archetypische leren broek kon natuurlijk niet ontbreken, Judah Bauer had een vuile hangsnor gekweekt, terwijl Simins, serieus in de breedte uitgezet, achter zijn laag drumstel plaatsnam.
Hoewel een deel van de band nog maar net uit New York City overgevlogen was, en dus met jetlag kampte, was dat er niet aan te merken: Jon Spencer schreeuwde, gromde, beatboxte en huilde als vanouds , zakte door de knieën als een jong veulen, om zijn micro dan van onderuit aan te vallen en de “Yeah”s, “Blues explosion ladies and gentleman” en ‘Ughs” vlogen als mantras om de oren. Misschien dat die constante kreten sommigen irriteren omdat ze als tics overkomen, maar Spencer gebruikt die kreten heel bewust, als een zuiderse predikant die reclameboodschappen tussen de nummers smijt, een beetje in de stijl van de “Come on”s van Flaming Lips voorman Wayne Coyne. Simins mepte er stevig maar rudimentair op los, de afgeleefde muurpanelen van het Depot trilden op het ritme van zijn basdrum terwijl Bauer een maximaal effect bereikte met zijn minimale blues riffs.
“Dang”, met Bauer op harmonica, was een eerste hoogtepunt. In het eerste deel van de set, speelde de band rauwe bluesrockers, die elkaar in ware Ramonesstyle zonder stops opvolgden, de bekende singles werden achterwege gelaten. Het viel op hoe veel invloeden er in de minimale sound van JSBX zitten, dit gaat veel verder dan de rauwe garagerock met bluesinvloeden van bands zoals White Stripes en Grinderman: de zanglijnen van Spencer stelen zowel van Elvis, James Brown als David Byrne, als van hiphop MCs, en stokoude blues wordt ongegeneerd vermengd met rauwe punk, soul en rudimentaire beats. De set groeide naar een hoogtepunt in de outro van “Magical Colours”, waar Spencer met de theremin aan de slag ging. Van dan af kregen we een rist oudjes geserveerd zoals “2kindsa love”, “ Afro”en” Bellbottoms”. In “Flavor” verkondigde Spencer: “Blues explosion is number one in Loevain” (iemand had de man moeten zeggen dat het (Luiveun( is) en daar konden we volmondig mee instemmen.
De show van Spencer en kompanen is misschien niet zo luid en overrompelend als het geweld van Grinderman, maar qua rock ‘n roll gehalte moet JSBX niet onderdoen voor Cave & co. We kunnen ons best voorstellen dat Nick Cave na zijn show de pantoffels aanschiet en voor een boek in de sofa gaat zitten, om maar te zeggen dat dit soort rauwe bluespunk altijd een beetje toneel is, waarbij de artiest op podium een rol speelt. De tijden dat er moordenaars zoals Robert Johnson op het podium stonden is lang voorbij, moordenaars zitten vandaag meestal ietsje verder op de Leuvense ring, in Leuven-Centraal, noch Cave noch Spencer zijn in het echte leven de podiumpsychopaten van hun shows. Qua podium presence houden Cave en Spencer het dus op een gelijkspel. De kwaliteit van de Blues Explosion songs (buiten “No Pussy Blues” blijven er weinig andere Grinderman songs hangen) en de keuze voor het experiment leveren in de negentigste minuut de winning goal op voor het New Yorkse trio rond bakkebaard Spencer.
Organisatie: Depot, Leuven
Na enkele uitstapjes met Heavy Trash en Spencer Dickinson is The Jon Spencer Blues Explosion weer helemaal terug, en daar kunnen wij alleen maar om juichen. De nieuwste plaat ‘Black Mold’ heeft het vuur in zich van Jon Spencer in zijn jonge dagen en ook op het podium heeft dit zijn effect.
Spencer is de verpersoonlijking van rock’n’roll, hij gromt en roept als een bezeten jakhals en ondertussen haalt zij gensters uit zijn gitaar met solo’s die op het eerste zicht verhakkeld klinken maar die bulken van de rock’n’roll. Met ouwe getrouwe Judah Bauer op gitaar en Russel Simins op het meest primitieve drumstelletje dat u ooit heeft gezien (zelfs een beginnend rock rally groepje zou hier zijn neus voor ophalen) is die gruizige, ophitsende en vuile sound van JSBE volledig intact gebleven. De songs volgen elkaar in ijltempo op, een track is nog niet helemaal beëindigd als de drie wildebrassen al een nieuwe gortige riff inzetten. Spencer hitst het zootje op met zijn kenmerkende ‘howl’, hij roept al zijn demonen op om er een gloeiend potje oververhitte rock’n’roll uit te spuwen. Tussen een felle greep (zowat alles eigenlijk) uit die knetterende nieuwe plaat hebben we ook nog agressieve monstertjes herkend als “2 kindsa love” en helemaal op het eind een openbarstend “Bellbottoms”, daartussenin ook een vlammende cover van The Beastie Boys “She’s on it”, zonder enige verdere commentaar Spencer’s eerbetoon aan wijlen Adam Yauch.
Zelden hebben wij een band gezien die zoveel rauwe en primitieve energie op een podium kan neerzetten. We hebben het trio dit al meerder keren zien doen, maar hier kunnen we nooit genoeg van krijgen, net zoals we keer op keer ook overdonderd worden door ons zoveelste Stooges optreden.
Jon Spencer Blues Explosion is heter dan ooit. U krijgt nog een kans om dat te gaan proeven in de AB op 11/12. Er zijn nog tickets, haast u !
Ook support act Joe Gideon & The Shark weet ons te bekoren. Het duo heeft nog maar net een nieuw album uit maar het zijn toch de krakers uit dat fameuze debuut ‘Harum Scarum’ die er uitspringen. En dan hebben we het vooral over een prachtig spitsvondige song als “Kathy Ray”.
Joe Gideon & The Shark blinken uit in originaliteit en dit met songs die zowel naar The Doors, The White Stripes als naar The Fall neigen. Knap.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-gideon-the-shark-2-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-2-12-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
