Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano en solfège met grote onderscheiding en bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon. Als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ) Met 'In Deep Woods' brengt Tom Kristiaan een album uit boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht doorheen je hart boren.
Wat we voorgeschoteld krijgen is filmische sfeermuziek, waarbij de piano inderdaad centraal staat. Dat lijkt ons zeer logisch. Ondanks de lange duurtijd van veel songs, sommige als “Heavenly” of “Staring At The Other River” klokken af op circa zeven minuten, vervelen we ons geen seconde. De intense wijze waarop de pianoklanken uw oorschelpen strelen, heeft namelijk een rustgevend gevoel op je innerlijke welzijn. Waardoor je compleet zen geworden deze wondermooie trip doorheen het bos, met volle teugen aangaat. En dat laatste kan je letterlijk opnemen bij “A Walk Through The Trees”. We menen zelfs het gefluit van vogels te herkennen, wat de bijzonder tot de verbeelding sprekende atmosfeer op deze song, en ook de volledige schijf, alleen maar ten goede komt.
Op het album staan bovendien niet acht maar eigenlijk negen songs. “Regrets” - dat uiteen spat in een bubbel boordevol verdovende magie, wordt gevolgd door “No Worries”. Wederom zo een zes minuten lange parel waar Tom zijn kunsten als pianist nog maar eens tentoon spreidt. Als extra toevoeging zijn er ook nog versies van “Heavenly” en “Dancing Water” met accordeonklanken daarbovenop, waardoor deze songs prompt nog intensiever gaan klinken.
Tom Kristiaan bespeelt de piano niet zomaar, hij blijkt op deze knappe schijf 'In Deep Woods' dat instrument letterlijk tot leven te brengen en haalt er wondermooie, filmische klanken uit die we niet anders kunnen omschrijven als onaardse schoonheid die je hart verwarmt op een kleurrijke en vooral verdovende mooie wijze.
Ook als accordeonist blijkt Tom een al even grote tovenaar met klanken te zijn. En bewijst hij bovendien van veel markten thuis te zijn.
Kortom: 'In Deep Woods' is een parel van een plaat die je als piano/klassieke muziekliefhebber moet koesteren. Deze uitzonderlijk getalenteerde virtuoos tast bovendien zijn eigen grenzen af en verlegt op 'In Deep Woods' zelfs meerdere van die grenzen. Daarvoor kunnen we alleen maar bewondering en waardering opbrengen. En dit doet ons bovendien uitkijken naar meer intieme en intensieve piano- en/of accordeonmagie in de hopelijk nabije toekomst.
Tracklist: Missing You 04:30; In Deep Woods 03:22; Heavenly 07:13; Melted Water 03:08; Staring At The Other River 06:52; A Walk Through The Trees 02:59; Dancing Water 05:15; Regrets 03:33; No Worries 06:13; Heavenly (+ acc) 07:13; Dancing Water (+ acc) 06:02
Jazz/Blues
In Deep Woods
Tom Kristiaan
“Witches” is de eerste single van Pauwel, de nieuwe nom-de-plume van Pauwel De Meyer. Onder die ‘volledige’ naam bracht hij in 2017 nog de EP ‘Witches’ uit met een akoestische solo-versie van deze track. Deze versie lijkt opnieuw een akoestische en lofi kampvuursong te gaan worden, maar na de intro vallen een diepwarme bas en een lichte drum in. Met die erbij wordt deze single opgedreven tot zomerse laidback droompop, een beetje zoals we die ook al hoorden op Pauwel’s album ‘Having Fun’.
Onbeschaamd catchy en voluit dreamy. En met een heerlijke outro die ze gerust tot een kwartier mogen oprekken. Als dit de voorbode is van een nieuw album, dan komt dat wel goed.
Witches -single-
Pauwel
Starman Records
Luedji Luna’s album ‘Um Corpo No Mundo’ is een topgerechtje met de beste ingrediënten uit de muziekgeschiedenis. Het heeft de desolate leegte-op-de-achtergrond van Tracy Chapman’s debuut uit 1988, de saudade van het begin van Madredeus en ook van Cesária Évora uit Kaapverdië en de loungy jazz van Sade in een huilerig unplugged jasje. Inhoudelijk heeft deze Braziliaanse zangeres het vaak direct en indirect over haar gevoel van ontheemding, als afstammeling van Afrikanen in Brazilië.
Luedji Luna heeft er vanwege haar afkomst moeite mee om zich één te voelen met de ‘andere’ Brazilianen. Misschien daarom dat haar album helemaal niet klinkt als de samba die wij doorgaans met Brazilië associëren. Uitbundig, vrolijk, exotisch en voluit dansbaar, dat is het dus niet. Wel ingetogen, klein en kwetsbaar. De instrumenten en rustige arrangementen worden tot een minimum beperkt zodat haar stem en haar verhaal heel centraal staan. Haar thema’s lopen grofweg gelijk met die van de saudade in de fado en dat ze, op één Frans zinnetje na, in het Portugees zingt, versterkt die referentie naar de Portugese fado en folk nog. Minimal urban rootsmuziek zou een definitie kunnen zijn, maar dan missen we nog een aantal facetten.
Slechts twee nummers, “Na Beira” en “Banho De Folhas”, hebben percussie en ritmes die we vaagweg met de stereotypen uit Brazilië zouden associëren en daarvan is er dan nog maar één (“Banho”) dat we het etiket dansbaar zouden kunnen opkleven. En zelfs dan nog loopt die song over van weemoed en onbestemd verlangen. Zelfs wie geen Portugees begrijpt, herkent in dit hele album meteen een vat vol authentieke emoties die wel allemaal in het hetzelfde straatje liggen: weemoed, heimwee, liefdesverdriet, woede over onrecht, verlangen naar wat onbereikbaar is, eenzaamheid, … Als afsluiter is er een net iets experimentelere track, “Iodo + Now Fragil”, die we met enige voorzichtigheid in de X Legged Sally-familie kunnen situeren.
Leudji Luna’s album is geen hapklare brok popmuziek. De thema’s zijn soms droef en zwaar op de hand en de muziek versterkt die gevoelens nog. Die aanpak tilt de authenticiteit en de beleving van het album naar een nog hoger niveau. Even doorbijten, maar het loont.
El Mischi is nog niet aan een album toe, maar zet al wel een reeks knappe singles neer. Na “The Mountain” en “Wake Up (A Song For Our Planet)” is hij terug met deze “Golden Flower”. Het voelt aan als een terugkeer naar zijn roots, met prachtig romantisch pianospel en stemmige arrangementen. Geen zangexperimenten deze keer, maar enkel zijn warme stem voor wat een liefdeslied lijkt te zijn, maar het zou ook over een pasgeborene kunnen gaan. Er zit flink wat drama en pathos in, waardoor Mischi hier zeker fans van Elbow, Smith & Burrows en Dry The River of van de ballads van Editors zou kunnen bekoren. Meer in eigen land zijn er overeenkomsten met pakweg Slow Pilot en And Then Came Fall en nog wel meer bands uit de Starman Records-stal.
El Mischi blijft een artiest om in de gaten te houden. Misschien nog niet met deze single, maar ooit gaat Radio 1 overstag, en daarna de rest van Vlaanderen.
De Argentijnse gothic rock band Amautica uit Buenos Aires is een trio dat opgericht werd in 2008 door drumster Romina Dusk en gitarist/zanger El Guru. In 2012 kwam bassist Christian Vega het duo versterken. In 2016 kwam een EP uit gevolgd door een full album (met ook de nummer uit de EP) in 2017. Nu heeft men een song van hun laatste album, ‘Rectificando El Sueno’ uit 2017, laten remixen door het Birminghamse project I, Nexus. Het betreft de song “Estos Abismos” dat door de behandeling nog steeds donker maar nu ook iets minder als traditionele gothic klinkt. Een iets andere invalshoek zonder de oorspronkelijke vibe van de song te verliezen. Een mooi tussendoortje of zoethoudertje in afwachting van nieuw werk.
Beluister dit gerust eens op hun Bandcamp pagina (amautica.bandcamp.com) om je te vergewissen van de Zuid-Amerikaanse donkere ziel die in hun muziek ronddwaalt.
Volume 6 alweer van de Undergound Wave-compilatiereeks van het Belgische label Walhalla Records. Enkel op vinyl beschikbaar en alle vorige volumes zijn lang uitverkocht. Het label heeft dan ook een sterke reputatie in het opsporen en uitbrengen van onuitgegeven materiaal, vooral uit België dan, in minimal synth, cold wave en wat we vroeger met ‘new wave’ mochten aanduiden.
Hoe lang hou je zo een compilatiereeks vol, is dan de vraag. Op een keer zal het vat met onuitgegeven of obscuur materiaal leeg zijn en hoe vul je die leegte dan op? Walhalla kiest voor de oplossing waar muziekliefhebbers het meeste aan hebben: de geografische grenzen verruimen. Voor deze compilatiereeks schrapte samensteller Lieven De Ridder reeds bij het derde volume het adjectief ‘Belgian’. Toen werden twee Nederlandse en één Duitse track toegevoegd. Op deze zesde editie krijgen we naast lekkers uit eigen land nog Hades uit Brazilië en SS20 uit Frankrijk te horen. Het vinyl is naar goede traditie voorzien van uitgebreide info over de bands en tracks.
Bij de Belgische bands zijn er een paar Walhalla-bekenden. Tangible Joy stond reeds op het eerste volume van Underground Belgian Wave en Onderbronders kennen we van het voorlopig enige volume van de Walhalla-verzamelaar The Whispering Trees. Nog een constante in deze compilatiereeks: de tijdsgeest is bijna tastbaar. Je hoort het aan de rudimentaire synthesizerklanken, de heel basic technieken voor opnemen en mixen, het niet-accentloze Engels, … Geluid, lyrics en vibe weerspiegelen als geen ander het bijna uitzichtloze van de economische crisis toen in België en de rest van Europa.
Het Franse en doorgaans in het Duits zingende SS20 ontstond uit de asse van Guerre Froide. Hun “Nichts Verstanden” hangt ergens tussen coldwave en pop in, waarbij het niet helemaal perfecte Duits de slinger doet doorslaan naar de coldwave. Met onderwerpen als Lebensraum en Drittes Reich is dit een song over het fascisme. Commercial Term brengt met “We All Fight” een track die neigt naar de EBM van SA42 en Front 242. De track heeft een pittige, heel vervormde zang en een zelfs voor die tijd heel sobere productie.
“Beat Love Affair” van Spleen is een instrumentale track die doet denken aan Poésie Noire en new beat. Dansbaar, maar net een tel te traag om vandaag nog catchy te zijn. “Coolcab” van Sex Bizarre is dan weer wel heel dansbaar en twijfelt tussen EBM en new beat. Een beetje jammer van de lauwe outro, maar er gebeurde zo al niet veel in dit nummer. “Your Screen” van White Houwe White heeft muziek en een productie op internationaal niveau, maar een magere zang. Op “Open Your Eyes” van War Tempo hoor je al een beetje dat Duc Nhan Nguyen (drum en synths) later de drummer van Nitzer Ebb zal worden. Dit is ook één van de tracks die niet gedateerd klinken.
“Sans Titre 2” van Vitor Hublot klinkt gezocht arty en zelfs wat exotisch. Met een betere mix en een zanglijn had dit wel iets kunnen worden. “Carry The Flag” van Onderbronders klinkt rudimentair van instrumenten en productie. De zang doet mij wat denken aan 2Belgen en Nacht Und Nebel (als je de bekende singles even buiten beschouwing laat). “Synchronize” van Tangible Joy is misschien wel de meest poppy track van deze verzamelaar, met bovendien een sterk en catchy refrein. Helaas wordt dat gecombineerd met weinig originele disco-synths en crappy Engelse teksten. “Easy Touch On Silky Skin” van Metal Tought is het andere uiterste. Op dit experimentele nummer blijf je wachten tot de drum invalt. Heel intrigerend, maar er gebeurt te weinig. Laat Maurice Engelen of Enzo Kreft dit sampelen en dan blazen zij ons omver met dit geluid. Hades heeft zijn “Morbid Action” uit de jaren ’80 in 2016 heropgenmen, maar nagelaten om ook de productie en arrangementen naar het heden te vertalen. Een beetje een gemiste kans. “Ilona Marchesi” van Blitzzega is opnieuw een track die tussen new beat en EBM in hangt. Voor vleermuizen is dit heel dansbaar en het is ook één van de meest complete nummers op deze verzamelaar, met een knappe opbouw en puike arrangementen.
Electro/Dance
Underground Wave Vol. 6
Various artists
Walhalla Records/Cluster Park
Francoise Cactus zullen sommigen misschien nog kennen van de Duitse band Les Lolitas, maar sinds de split van die band vormt ze een duo met Brezel Goering als Stereo Total. Hun jongste album heet ‘Ah! Quel Cinéma!’ en is een pareltje in lo-fi naïeve elektropop. Francoise Cactus zingt hier in het Frans en Duits en soms ook in tenenkrullend/lieflijk Engels met een zwaar accent.
Muzikaal zit deze Stereo Total ergens tussen Serge Gainsbourg en het meest commerciële van de Neue Deutsche Welle (denk aan “Codo” van DÖF of aan “Dreiklangsdimensionen van Rheingold). Gainsbourg is overigens net iets te goed als referentie. Het geniale van die Fransman haalt Stereo Total nergens op dit album, wel hebben ze dezelfde aanpak en evenveel lef. Ze mixen net als hem melancholie met hints van zuivere pop en humor met muzikale anarchie. De beste momenten zijn openingstrack “Einfach”, “Hass-Satellit” en “Brezel Says”. Als je die goed vindt op Spotify of Bandcamp, kan je verder met Stereo Total.
Daarnaast zijn er nog een reeks tracks die het verhaal mooi aanvullen, zoals “Mes Copines”, “Ich Bin Cool”, “Keine Musik”, "Dancing With A Memory" … Maar er zijn er ook een paar waarop ze een beetje de mist ingaan: "Elektroschocktherapie", "Methedrine", "Le Spleen", …
Er zit net iets te weinig magie in dit album, maar voor wie zonder oogkleppen naar deze anarcho-elektropop wil luisteren, zitten er ook genoeg woordgrapjes, humor en leuke muzikale vondsten in verstopt. Je krijgt het evenwel niet altijd op een presenteerblaadje.
Rock Zerkegem 2019 - 12 e editie - Veel meer dan goedkoop bier - Veel Volk en Goede Muziek!
Rock Zerkegem 2019
Festivalweide
jabbeke
2019-07-20
Ollie Nollet
Rock Zerkegem was dit jaar al aan zijn twaalfde editie toe en in al die jaren is de drankprijs er nooit gestegen. Koppig blijven de organistoren er vasthouden aan de ‘pintjes aan één euro’ -formule wat hen zeker siert. Toch vraag ik me ieder jaar af of dat financieel wel haalbaar is. Blijkbaar wel en het bekt zo lekker natuurlijk. Maar er was meer dan alleen maar goedkoop bier. Veel volk bijvoorbeeld en goeie muziek...
Toen ik er aankwam zag ik vier heren in het zwart hun set net beëindigen: de Gentse surfband Humanga Danga. Veel kan ik er niet over kwijt maar binnen enkele weken zie ik ze terug op de Paulusfeesten op 16 augustus …
De eerste groep die ik er echt zag was het Doornikse Vision 3D dat bestaat uit 2 Marvin Gays en een kwart Maria Goretti Quartet. Hun rammelende, meestal in het Frans gezongen lofi punkpop klonk een stuk samenhangender dan een jaar terug in de Pit’s. Hun grootste troeven zijn de heerlijk jengelende gitaar en de immer ontwapenende Lulu Sabbath (zang/bas) die niet kon verbergen dat ze wat last had van de hitte.
Enkele jaren geleden dacht ik het gehad te hebben met Double Veterans, het Kempense trio rond Lee Swinnen (nog steeds zoon van). Gewoon te veel gezien maar nu was het een tijdje geleden en die hernieuwde kennismaking beviel me best. Vrij vroeg hoorde ik een nummer die me aan The 13th Floor Elevators deed denken terwijl ze even later met een gloednieuwe song in de buurt van “Night Beats” (die gitaren!) verzeilden. Hun sound liet me opnieuw watertanden. Naast me merkte iemand op dat ze niet echt vernieuwend waren. Maar dat was echt wel het laatste waaraan ik dacht.
Daarna was het in de tent tijd voor de nieuwste sensatie uit Gent: Pink Room. De zanger-bassist leek eerder op een nogal klein uitgevallen (maar daarom niet minder hevige) baas van een drugskartel. Baas was hij wel degelijk: terwijl hij voortdurend de ziel uit zijn lijf schreeuwde, leidde zijn dokkerende bas de dans terwijl de gitaar cirkelzaag-gewijs voor de nodige noise zorgde. Tussendoor bewees hij ook dat spektakel niet eens veel hoeft te kosten. Een zak Cara pilsjes uitdelen volstond om de tent in een gigantische bierfontein om te toveren. Kwatongen zouden kunnen beweren dat de tomeloze energie van dit trio het gebrek aan echt goede nummers moest maskeren maar af en toe heb ik echt wel nood aan dit soort niets ontziend geraas en Pink Room bracht het op een verkwikkende manier.
Dan volgde stilte na de storm met Lewsberg uit Rotterdam. Lewsberg is een verbastering van de naam van Robert Loesberg, een eerder obscure schrijver die wat faam verwierf met zijn novelle ‘Enige defecten’ uit 1974. Hola, een intellectuele groep op Rock Zerkegem? Eentje dan nog die het vertikt om een facebook account aan te maken. Met dat laatste wisten ze alvast te scoren bij ondergetekende. Zanger Arie Van Vliet sprak ons aan in het soort Nederlands dat je terugvindt in de boeken van Willem Elsschot en deed voor de rest geen enkele poging om er ook maar enigszins van deze tijd uit te zien. Wanneer hij zong klonk hij wat als Lou Reed, niet meteen mijn favoriete zanger.
Bovendien droeg hij zijn teksten meer voor dan hij ze zong, ook al iets wat ik eigenlijk niet kan hebben. En toch wist Lewsberg mijn hart te veroveren dankzij die dreinerige Velvet Underground sound en misschien nog meer door die versleten gitaar van Michiel Klein waaruit hij op zijn minst gezegd nogal onconventionele solo’s wrong. Lewsberg was misschien geen voor de hand liggende keuze maar zeker een terechte.
Het Italiaanse Go!Zilla stuurde haar kat zodat Budget Trash in allerijl werd opgeroepen. Mij niet gelaten maar eerst bewees Rock Zerkegem een echt familiefestival te zijn. Zo werd een pas getrouwd stel, waarvan het vrouwelijke gedeelte hier vorig jaar op de planken stond met Vagina’s What Else, op het podium gehesen om hun trouwgeloften nog eens te herhalen. Leuk voor de vrienden maar ik was toch blij toen Budget Trash er eindelijk mocht aan beginnen. Het was een soort thuismatch voor de nog steeds piepjonge groep uit Brugge. Helaas bleek dat geen garantie voor een denderende set. Instrumentaal viel hun mix van garage pop en surf nog best te genieten maar vocaal wou het maar niet lukken. Een offday of last van de hitte?
Ik had nog nooit van Slift gehoord maar dit trio uit Toulouse wist toch behoorlijk wat indruk te maken. Soms lag het er misschien wat te duidelijk op waar ze de mosterd haalden maar zolang dat bij de juiste leverancier gebeurt heb ik daar de minste problemen mee. Er werd al eens schaamteloos een AC/DC riff gerecycleerd en een ander nummer had zo uit een Thee Oh Sees plaat geplukt kunnen zijn. Daar kan je toch niet rouwig om zijn. Verder klonk hun nerveuze psychrock meestal als een uitvergrote versie van Ecstatic Vision, één van mijn favoriete bands in dit segment van de rock.
Jammer dat Jean Fossat het af en toe nodig achtte om zijn gitaar te ruilen voor goedkope synths en de zang (alweer) wat ondermaats bleek, ander was ik hier wellicht nog niet over uitgeschreven.
Afsluiter was dit jaar The Psychotic Monks uit Parijs. Helaas begon de vermoeidheid, nadat een ellenlange soundcheck me wat op de zenuwen gewerkt had, danig door te wegen zodat ik voortijdig moest afhaken. Nochtans was het eerste nummer veelbelovend: duistere psychotische rock met veel energie gebracht.
Hoedanook, een in alle opzichten geslaagde editie! Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/rock-zerkegem-20-07-2019.html
Organisatie: Rock Zerkegem, Jabbeke
Dynamo Metalfest 2019 - 19 en 20 juli 2019, Eindhoven, Nederland - Pics
Dynamo Metalfest 2019 op vrijdag 19 en 20 juli 2019 op het terrein van de kunstijsbaan in Eindhoven
Het afgelopen weekend hebben metalfans hun liefde voor de metalmuziek weer kunnen delen met elkaar tijdens het Dynamo Metalfest in Eindhoven. Het was voor het eerst dat het Dynamo Metalfest een heel weekend duurde in plaats van één dag.Vijftien verschillende bands van over de hele wereld hebben opgetreden voor de paar duizend fans die aanwezig waren.
De volledig line-up op een rij:
Arch Enemy - Steel Panther - Airbourne - Carcass-Soulfly - Metal Church-Avatar - Philip H. Anselmo & the Illegals-Eluveitie - Armored Saint - Grand Magus - Tribulation (Official) - Jungle Rot-BAEST - Alien Weaponry
Het volgende Dynamo Metalfest vindt volgend jaar op 17 en 18 juli plaats in Eindhoven.
Info
https://dynamo-metalfest.nl/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dynamo-metalfest-2019.html
Org: Dynamo Metal Fest
Het Noorse trio Building Instrument bestaat uit Mari Kvien Brunvoll, Øyvind Hegg-Lunde en Åsmund Weltzien. De band, ontstond in 2008. Oorspronkelijk als louter elektronische muziek band, maar later stroomden er ook Folk , Ambient en Jazz invloeden in hun muziek. Met 'Mangelen Min' bracht de band zijn ondertussen derde album op de markt. Uitgebracht via Hurbo - een label dat houdt van bands en artiesten die - net als wijzelf - graag buiten de lijntjes kleuren.
“Lanke” is een song, die eigenlijk al aantoont waar het naartoe gaat. Dromerige soundscapes, een zeer heldere stem, en verdovende klanken binnen een gevarieerde omkadering, voeren je weg naar onaards mooie oorden.
De songs zijn allemaal vrij kort - tussen de twee a drie minuten - waardoor de plaat eigenlijk in zijn geheel dient te worden beluisterd. “Mangelen Min” sluit dan ook perfect aan op de rest van deze plaat, “Lette”, “Rygge Rygge La La”, het zes minuten lange “Ta Regnet” en “Klokkespillsympfonien”. Telkens wordt die song uitgekleed, en slaat deze band bewust aan het experimenteren en zet je bewust op het verkeerde been.
Mari zingt bovendien vaak in eigen Noorse Dialect - de dame is afkomstig uit Molde. En dat laatste zorgt dan weer voor een unieke inbreng. Meer nog het versterkt de melancholische ondertoon die je al terugvond binnen de instrumentale aanpak. Naast je verwonderen en bewonderen, zit er bovendien enorm veel melancholie en weemoed verstopt in deze plaat. 'Mangelen Min' betekend dan ook 'het gemis'. Ergens schuilt toch wat pijn en verdriet in songs als “Sangen Min” en komen vaak zelfs Oosterse elementen boven drijven, zoals bij “Ta Regnet”. Elementen die je nog meer verdoven en toen wegzweven naar andere oorden. Het is een soort melancholie die we dus over de gehele lijn blijven terugvinden tot het eindpunt met “Blokk Omni”.
Besluit: De band neemt je op avontuur door Noorse landschappen, boordevol adembenemende uitzichten. Die bijzonder veelzijdige stem van Mari blijkt daarbij telkens een enorme meerwaarde binnen het geheel. Maar vooral spreekt Building instruments tot de verbeelding omdat de band erin slaagt om ons ook na elke luisterbeurt weer iets nieuw te doen ontdekken. Die Oosterse elementen bijvoorbeeld, hoorden we pas na de tweede luisterbeurt. Kortom: 'Mangelen Min' is een breekbare, gevarieerde en experimentele schijf geworden waarbij emotionele paden worden bewandeld die de aanhoorder in een trance doen belanden. Een trance waaruit je gewoonweg niet meer wil ontsnappen. Zeker niet na drie of vier luisterbeurten, zo verslavend mooi is deze broze en breekbare muziek van Building Instruments.
Zonder meer een bijzonder uniek pareltje van een schijf dus , voor elke liefhebber van Jazz, Ambient, experimentele elektronische muziek , dreampop en zelfs Folk muziek. Ten zeerste kunnen aanraden.
Tracklist: Lanke 04:14 Mangelen Min 04:56 Lette 01:48 Rygge Rygge La La 02:45 Ta Regnet 06:51 Sangen Min 03:56 Klokkespillsymfonien 01:29 Vil Du di nok 05:34 Trosten 02:24 Gronnere under 01:02 Alt Vorsvinn 02:52 Blokk Omni 01:16
Ambient/Dream pop/Folk/Jazz
Mangelen Min
Building Instruments
Dead Man Ray, OLT Rivierenhof, Deurne op 17 juli 2019 - Pics
DEAD MAN RAY - De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle doen na twee decennia eindelijk nog eens een paar festivals als o.m. Cactusfestival en ook het OLT Rivierenhof aan.
Verslag Cactusfestival - Het eerste nummer was eerder aan de rustige kant, maar was slechts een voorsmaakje van wat komen zou. Daan stond (toch zichtbaar) nuchter op het podium en had er duidelijk heel veel zin in. Ook zijn gekende - sappig/rauwe - humor ontbrak niet: “Het is zo’n 20 jaar geleden dat we hier stonden, en we zijn blij hier te zijn. Dus voor onze volgende passage wachten we opnieuw 20 jaar hé…”, gniffelde Daan Stuyven. De toon was gezet en Dead Man Ray bracht een ongelooflijk sterk gespeelde, gevarieerde set dat bestond uit topnummers zoals “Chemical”, “Out”, “Blisters” en “Landslide”.
Iedereen genoot duidelijk met volle teugen en hun optreden werd onthaald met grote onderscheiding.(Bron: Hans Devriendt)
Neem gerust een kijkje naar de pics vabn de set OLT Rivierenhof, Deurne
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/open-lucht-theater-rivierenhof/dead-man-ray-17-07-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/open-lucht-theater-rivierenhof/matt-watts-group-17-07-2019.html
Org: OLT Rivierenhof, Deurne
Wet Dreams is het project rond Death By Unga Bunga-frontman Sebastian Ulstad Olsen. Deze Noorse virtuoos had, volgens de biografie, enkele zogenaamde bastaardsongs liggen waar hij iets mee wilde doen. Wet Dreams is samengesteld uit leden van de bands FOAMMM, Warp Riders, de Marvells en het reeds aangehaalde Death By Unga Bunga. Eerder resulteerde dit in een smakelijke EP 'Cartridge Belt' (2017). Onlangs kwam via het label Black Pop Records nu een naamloos debuut op de markt. Omdat het nooit te laat is om kwaliteit in de schijnwerpers te plaatsen, namen we deze knappe schijf onder de loep. Punk kun je het bezwaarlijk noemen, maar die neiging om lekker alle heilige huisjes omver te duwen, dat zo eigen aan het genre, dat voelden we tot de toppen van onze tenen.
“Band Aid” is een zeer aanstekelijke song waar die typische punkvibes zeker zijn in verwerkt, ook is er een oog voor psychedelische invloeden merkbaar. Eén ding is al zeker, Wet Dreams pint zich dus duidelijk niet vast op één genre. Op de plaat voel je wel de ene na de andere adrenalinestoot naar boven komen, waardoor stil zitten onmogelijk is. “Her”,”Radioactivity” en “Bad Boys” bevatten ingrediënten van de meest smerige rockmuziek die ooit is gemaakt. En dat kan gezien worden als een compliment. Het is duidelijk niet de bedoeling van een band als Wet Dreams om je zachtmoedig te laten neervlijen in het malse gras. Op de schijf wordt zoveel energie op de aanhoorder afgeschoten dat prompt het dak er zal afgaan in uw woonkamer.
Waar zitten de knipogen naar garagerock, horen we u vragen? Die vind je terug bij de jankende gitaarlijnen. Luister maar naar songs als “Boogie”, “Bad Boy” en “Beautifull”. De psychedelische inbreng die vinden we dan weer eerder terug op de zang op deze schijf, de hypnotiserende inwerking op uw gemoed van deze vocale inbreng is daar het levende bewijs van. Elk van de songs hebben trouwens een duurtijd van circa twee minuten, op uitzondering van “Roliglatat” en voornoemde “Boogie”, dat afklokt op iets meer dan drie minuten.
'Wet Dreams' is een gevarieerd pareltje geworden waar die voornoemde garagerock, punk en psychedelische punk worden samengesmolten tot een magisch mooi geheel. Waardoor je voortdurend gaat dansen in de huiskamer, en bovendien - dankzij die hypnotiserende psychedelische inwerking op je gemoed - de aandrang voelt om deze trip meerdere malen te herhalen. Terwijl elk heilig huisje er prompt moet aan geloven.
Dit debuut album van Wet Dreams zal dus zowel de liefhebbers van punk , garagerock als psychedelische muziek in een brede omkadering, moeten aanspreken.
Dit Scandinavische trio herbergt klassemuzikanten. Bugge Wesseltoft (ook lid van New Conception of Jazz) op de piano, Magnus Ostrom op de drums en Dan Berglund op de basgitaar. Die laatste twee waren ook de ritmesectie in het Esbjorn Svensson Trio (E.S.T.). Bij jazzkenners zullen deze namen als klokken in hun oren klinken. Rymden is dus een soort supergroep in het genre. Hier stellen ze hun debuut voor en dat is, om meteen met de deur in huis te vallen, om je vingers en duimen vanaf te likken. Melodieus, ritmisch, uitdagend en genuanceerd.
“Bergen” heeft een subtiel klaterende pianoriedel, fijn drumwerk en bij momenten schitterend baswerk. Luister maar eens naar de bas-solo middenin het nummer. Het thema op de piano werkt verslavend en doet mij wat aan het pianowerk van Wim Mertens denken. Een heerlijke song. “The Odyssey” steunt meer op het ritme dan op een verslavende melodie. Het pianowerk is vrij donker. De meeste songs duren gemiddeld zes minuten en worden nu en dan afgewisseld door een korte tussentrack. Op “Pitter-Patter” speelt Wesseltoft op een Rhodes-orgel wat het een organische sound uit de seventies geeft. “The Celestial Dogs And The Funeral Ship” heeft de langste titel en is tevens het langste nummer. Heel cinematografisch en verhalend gebracht. Ook “Rak” is een toptrack die naast een dynamische en donkere basis ook een soort van treinmotief herbergt. Zo valt er op elke track veel te ontdekken en zijn de songs toch heel toegankelijk gebleven.
Rymden is een supergroep die zijn status waarmaakt. Dit is absoluut een jazzplaat van de bovenste plank.
Jazz/Blues
Reflections & Odysseys
Rymden
We lieten jullie begin dit jaar al kennismaken met de vier nummers tellende EP ‘Single Mother’ van Rosalyn (Het zijproject van Fréderic Aellen van The View Electrical). Intussen is het volledige album ook uit en we waren dan ook zeer benieuwd naar het resultaat aangezien we het een aardig EP-tje vonden. Nu we moeten meteen zeggen dat enkel “Rusty” vanop de EP hier op ‘All Your Silences’ terug te vinden is. Op de EP met een piano begeleid, maar hier in een gitaarversie. Het geluid klinkt trouwens ook beter dan op de EP.
Voor de rest liggen de songs in het verlengde van wat hij op ‘Single Mother’ liet horen. Een warme en galmende gitaar samen met mooie harmonieën en gezangen. Dat is de kern van dit album en de songs. De ene keer al wat zwieriger dan de andere keer maar over het algemeen zijn het vrij rustige songs. De teksten hebben iets dromeriger en mijmerend over zich.
Maar soms zijn ze ook bitterzoet en zwart. Zoals opener “The Nineties” dat over zelfmoord gaat. Het gaat er wat zwieriger aan toe op “It Will Pass” doch de tekst gaat over de pijn en het verwerken van een verloren liefde. “Rusty” is een introverte song met occasionele viool die nu en dan voorbijkomt. Maar ze klinkt minder donker dan de versie op de EP. Ze past daarmee ook beter tussen de rest op dit album. Op “A Devoted Man” komt ene Rosalyn ter sprake. Zijn muze? Wie zal het zeggen. Net als “Rise” is dit één van de meest uptempo nummers op ‘All Your Silences’ en zijn ze misschien nog het meest geschikt als radiomateriaal. “Lost In The City Of Light” is een breekbaar en gevoelig nummer dat diep doorheen je hart snijdt. Sterk pareltje. Op “Suspended” komt er zowaar wat moderne percussie langs zonder de organische sound van het geheel te verstoren. Integendeel het is een leuke, ritmisch en uitwaaiend nummer geworden. “These Are The Hands I Care For” heeft een mooie tekst en dito orkestratie. Doch de zang kan mij niet helemaal overtuigen.
In totaal krijgen we hier dus tien kleine en minder kleine songs die soms groots in hun eenvoud klinken.
Wie Milow te melig of te poppy vindt moet Rosalyn eens proberen. Dit is minder vrijblijvend en bevat sterkere lyrics. Dit is een leuk zijprojectje van Aellen en voer voor fans van The View Electrical.
Stonerrock uit Italië? Moet kunnen, dachten die van Rancho Bizzaro. Deze band grossiert in instrumentale stoner met veel fuzz en psychedelica. Het instrumentale staat soms wat in de weg van het oppikken van een coole vibe, maar even vaak ook niet. Op één track, “The Vengeance Of Lord Humungus”, naar het einde toe, komt een ‘gesproken sample’ langs die uit een zwartwitfilm lijkt te komen en die breekt dan weer de zorgvuldig opgebouwde instrumentale sfeer van deze EP.
Maar de muziek staat op een heel hoog niveau. De solo’s en muzikale bewegingen in de tracks doen soms denken aan wat je al eens in de progrock hoort. De mix is mooi helder en dat ondanks de fuzz en de breed uitwaaierende gitaren. Enkel van de drumopnames zal je niet vrolijk worden. Het is wel strak ingespeeld, maar het klinkt soms alsof er op karton en blikken dozen gemept wordt en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Dat fletse drumgeluid geeft de songs wel een joekel van een retro-feel, maar dan nog.
Het zijn de details die het verschil maken tussen goed, degelijk en fantastisch. Rancho Bizzaro laat een paar punten liggen, maar kan toch naar huis met een goed rapport.
Om de uit Klein Sinaai afkomstige band LowMad voor te stellen citeren we even de introductie op de vi.be-pagina van deze band: ''We are LowMad, We started in need of making music we love. Tom, Christof, Knette & Philip. Our roots are our influences: stoner, metal, sludge, punk, grunge, doom riff ’n is what we love to do. Cheers!!'' Dat zijn zo van die introducties die me altijd overtuigen om een band dan ook eens uit te checken. Ondanks dat het hier gaat om een vrij jonge band hebben elk van de leden toch al wat watertjes doorzwommen. En dat hoor je dus ook terug in dat album 'LowLand', op de markt gebracht april.
Bereiding: Neem een grote scheut stoner, voeg daar veel snuifjes sludge aan toe. Laat het overkoken tot het 'punk'-kookpunt is bereikt. Goed schudden en heet opdienen binnen een doom-sfeertje. Dat is in het kort hoe deze 'LowLand' in elkaar steekt.
De eerste song, “Jackie”, is een vuurpijl die vol in je gezicht tot ontploffing komt. Waarna we zijn vertrokken voor een helse, gevarieerde rit waarbij ook wel enige heilige huisjes worden omvergegooid. Dit alles zonder dat er een ongeordende chaos ontstaat, integendeel. En dat is wel heel straf. Nee, deze heren weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. “These Bleeding Words” knettert als een haardvuur op een koude winteravond en verwarmt je hart tot dat kookpunt is bereikt.
De band slaat ook aan het experimenteren met al die muziekstijlen, dat is een ander opvallend element dat we terugvinden op daarop volgende songs als “Vibes”, “Raise” en “Learn To Live”. Die laatste start als een punksong en mondt uit in een verschroeiende samensmelting van een doom/grunge/stoner en sludge-allegaartje. Pure klasse!
Echter het grootste pluspunt is dat deze band bestaat uit één voor één topmuzikanten en een zanger die zich rot amuseren in de band. Het spelplezier loeit vanaf de eerste tot de laatste song uit de boxen. De bandleden vullen elkaar dan ook blindelings aan, alsof ze al veertig jaar samen spelen. Wat opbouw van elk van die best lange songs betreft, valt er dus nergens een speld tussen te krijgen. Ondanks die perfectie, voelt het echter niet aan alsof deze band een routineklus aflevert. Nee, eerder amuseren deze jongens zich volop als kinderen in een speelgoedwinkel. Bij elke riff voel je een adrenalinestoot van jewelste ontstaan, waardoor je van je sokken wordt geblazen; waarna een vocale aankleding je koude rillingen bezorgt. Op een verschroeiende wijze wordt de luisteraar een spiegel voorgehouden. Maar dit eveneens overgoten met de nodige dosis humor.
Voeg uiteenlopende artiesten, uit al even uiteenlopende muziekstijlen samen en laat ze gewoon hun gang gaan. Dan ontstaat een soort magie die doom verbindt met punk, aangevuld met enorm veel scheppen grunge en sludge. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is, slaat de band dan ook spijkers met koppen.
LowMad is zonder verpinken de perfecte band om jouw sludge- of punkavond met een knal van formaat af te sluiten, want na al die mokerslagen en knetterende vuurballen zal geen enkel dak er nog opliggen.
Tracklist: Jackie 06:51; These Bleeding Words 05:53; Narcistic Rage 04:40; LowLand 04:08; Vibes 05:20; Raise 05:37; Learn To Live 05:57; Disobedient Slavery 05:21; Stuck Inside My Head 07:18
Vorig jaar verscheen de CD ‘The Diary Of Robert Reverie’ van de Noorse formatie Needlepoint. Een ware mijlpaal. De gitarist/zanger van deze band, Bjorn Klakegg, is ook het brein achter Local Store. Dit keer minder rock, en minder progressief, maar de eerdere 'folky and '70s appeal' is wel overeind gebleven. Met 'Magpie And The Moon' bracht de band een soort feelgoodplaat uit, die over de gehele lijn aan je ribben blijft kleven. Best te beluisteren op een zomerse avond dus, met de versterker op tien en de hoofdtelefoon op, om je tot complete zen te brengen.
Local Store is ontstaan uit de vriendschap van Klakegg met zijn voormalige gitaarstudent Mattias Krohn Nielsen. Met Magnus Tveten (bas) en Tore Ljokelsoy (drum, percussie) vindt Klakegg kompanen die allen dezelfde kant uitkijken. Het spelplezier loeit, al is dat ook ingetogen, dan ook telkens uit de boxen. 'Magpie And The Moon' is een best aanstekelijke start van een trip die deugddoende warmte uitstraalt. Puur muzikaal bekeken zijn er zeker raakpunten met Needlepoint. Al zijn die typische rock- en progressieve rockinvloeden dus duidelijk iets minder merkbaar. De relaxte atmosfeer, met een warme stem van Klakegg is wel overeind gebleven. Het gitaarspel is vooral zwevend, en ingetogen. Nee, de geluidsmuur wordt hier nooit afgebroken. Dat merken we ook bij songs als “Yellow Umbrella”, “Howling” en “Miss Winter”. Allemaal vrij verslavende songs trouwens, die telkens een zeer gevoelige rock- en folksnaar raken. Ook die jaren 70' vibes zijn nergens ver weg. Dat hoor je o.a. bij songs als “In The Garden”, “The Riverside” en “Vote For The Dog”.
De luisteraar wordt op deze aantrekkelijke schijf ondergedompeld in een bijzonder aanstekelijke folk-atmosfeer, die je als aanhoorder tot complete rust brengt. Die 'feelgood'-sfeer is er eentje waardoor je dan ook de harde realiteit van het leven even kunt vergeten. Klakegg en zijn kompanen verdoven je hart letterlijk, en zorgen voor een warme gloed vanbinnen waaruit je niet meer wil ontsnappen. De verslavende inwerking op je gemoed zorgt er bovendien ook voor dat je deze bijzondere trip, ook na meerdere luisterbeurten nog steeds wil opnieuw beleven. Op een betoverende wijze, zodat je eens gehypnotiseerd in een trance aanbeland, compleet zen zult worden zonder daarbij gebruik te maken van geestesverruimende middelen.
De naam Tom Tas (aka Tom Tee) is in eigen land al lang bekend van onder meer zijn werk bij Ostrogoth, Thorium, Neo Prophet en 23 Acez. Hij schreef de afgelopen jaren een grote hoeveelheid songs die niet pasten binnen de concepten van deze bands. Daarom begon hij te werken aan albums die verschillende soorten metal verenigen en waar hij fan van is en waar hij een resem gastzangers kan uitnodigen om de vocals in te kleuren. Vorig jaar bracht hij al een sterk album uit met Entering Polaris (met name ‘Godseed’) en nu is er ‘Thriving Force’ van In Motion. Wat is het verschil? De muziek op Entering Polaris is melodischer en de tracks gaan meer de richting prog/power metal terwijl de songs op Thriving Force meer richting melodische death/thrashmetal zijn. Alhoewel enkele songs qua structuur soms naar prog neigen. Alles werd gemixed en gemastered door Simone Mularoni (DGM) in zijn eigen Domination Studios.
Op de instrumentale opener “Inception” krijgen we een rustige intro met sfeervol gitaarwerk. Daarna gaan de gitaren over naar thrashmetal. Op “Thrive” krijgen we knap samenspel van ritmesectie en de gitaren die als een mitrailleur klinken. Gastzangers hier zijn David Davidson (Revocation) en Bjorn ‘Speed’ Strid (Soilwork). Die zorgen voor een afwisseling tussen moderne metalvocals en cleane zang. De langgerekte solo die het einde van de song inkleurt , is geslaagd. “I Bleed Worlds” gaat meer de richting van death metal uit. Op zang horen we Pierre Maille van Dagoba aan het werk. Halfweg de track zit er een rustige passage in met gitaarwerk in de stijl van de intro van “Inception”. Daarna bouwt hij de song en het ritme terug op. Daarna krijgen we “The Dying of Spheres part 1” (gezongen door Jasper Daelman) en “The Dying of Spheres part 2” (met vocals van Matthieu Romarin). Mede door die twee uiteenlopende zangers krijgen we twee songs met dezelfde titel maar met een andere vibe. Interessant om te vergelijken. “Utopia” is een song met drie gastzangers: Mike Slembrouck (After All), Jeffrey Rademakers (Spartan) en Benny Willaert (23 Acez, Gemini). Een song waar heel veel in zit. Qua stijl, ritmisch en dan met de afwisseling in zangstijlen. Slembrouck die de hogere cleane regionen voor zijn rekening neemt, Rademakers die hier grunt en death-gewijs zingt en dan nog Benny Willaert die er zijn invulling aan geeft. Zeker en vast een sterk nummer. Het langste nummer is “Always In Motion” dat bijna twintig minuten lang is en duidelijke progressieve opzet heeft. Sindre Nedland (In Vain) mag hier zijn keel naast Björn Strid komen openzetten. De song begint vrij atmosferisch maar wordt daarna afgewisseld met nijdige passages. Ook hier terug mooi werk van de ritmesectie waar Jonathan Braeckman achter de drums zit. Hans Audenaerd tekent ook present voor enkele gitaarlijnen en op de akoestische gitaar. Tom Tee doet al het baswerk en ook enkele gitaarlijnen. Er staan nog twee instrumentale nummers tussen. Met name “Lunar” en “Solar” die beide rustige en gevoelige tracks zijn geworden met ruimte voor sax, cello en strijkers.
‘Thriving Force’ is een gevarieerd en goed gemaakt album. Met veel verschillende gastvocals zonder dat je de indruk hebt dat dit afbreuk doet aan de coherentie van de sound van het album.
Rock Herk 2019 - 12 + 13 juli 2019 - Pics
Rock Herk 2019 - 12 + 13 juli 2019 - Pics zaterdag 13 juli 2019
Rock Herk is het oudste alternatieve muziekfestival in Belgiê. Sinds 1983 is er een jaarlijkse editie. Hier kan je proeven van de beste rock, punk en dance muziek samen met meer dan 20 000 muziekliefhebbers. Op 4 podia vind je de meest progressieve, hedendaagse en alternatieve muziek van vandaag en morgen.
2019 - Rock Herk was met 20.000 bezoekers verspreid over twee dagen volledig uitverkocht. Het nieuwe concept slaat duidelijk aan: een mix van Belgische toppers en talenten aangevuld met enkele internationale artiesten. Met een knipoog naar de eigen Limburgers als Whispering sons en Hemelbestormer.
LINE UP
- Vrijdag: Boi Wonder, Digitalism (Live), Tessa Dixson, Deus, Crackups, Sleaford Mods, Gruppo Di Pawlowski, Dirk., the sore losers, flashback force, Isbells, Black Leather Jacket, Goe vur in den otto, Stake, Metz, Vonnis, Peuk, Poldoore, Alia, Dj Suspect, Bibi Seck
Camping: Old Painless en Speed Queen
- Zaterdag: Mooneye, Dead Man Ray, Band of Skulls, Whispering Sons, Slow Crush, Amenra, Novastar, Dr. Lektroluv, The Van Jets, Warhola, Jaguar Jaguar, Danny Blue and the old socks, Pelace, Amenra, And so I watch you from far, Psycho 44, Psychonaut, Hemelbestormer, Celestial wolves, The Guru Guru, Vandal x, Bolt Ruin, Jules X, Mister Critical, Up To Eleven, Soulboys vs rudeboys
Camping: Hamers en Tir Django
Neem gerust een kijkje naar de pics - zaterdag 13 juli 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/rock-herk-2019.html
Organisatie: Rock Herk
Fogerty kwam, zag en overwon. Main-act Bon Jovi werd overklast door de vroegere acts.
TW Classic kon terugblikken op een succesvolle editie van ongeveer 55 000 toeschouwers.
Een overzicht
Onder de muzikale begeleiding van Jimmy Barnes wandelen we gezwind in de richting van de 'heilige weide', Twee weken geleden bij Rock Werchter konden de meeste festivalgangers wel mijn kinderen zijn, vandaag dan weer meer mijn ouders en daar zal de affiche wel voor iets tussen zitten. Naast de Bon Jovi shirts, ontwaar ik ook al menig John Fogerty fan, benieuwd wat dat zal geven, maar daarvoor is het nu nog even wachten.
De Schot geeft zich intussen vollen bak en we vangen hier en daar al een glimp van hem op tussen de zeildoeken van de omheining door. De vergelijking die ik ergens las met De Kreuners lijkt niet geheel terecht, want dit rockt toch iets meer. Barnes die opgroeide in Australië heeft zijn memoires van een woelig leven laten optekenen en verfilmen, eens de zestig voorbij heb je als rockster wel al menig duister watertje doorzwommen en dat is bij deze kerel niet anders. Tegen de tijd dat wij goed en wel op het terrein staan, is hij alweer achter de coulissen verdwenen om plaats te maken voor Switchfoot.
Switchfoot - De kerels uit San Diego (California) worden als primeur in België aangekondigd door Ann Lemmens en dolenthousiast betreden de bandleden het podium. Met een snedige quote "Thanks for letting us in" hebben ze gelijk de sympathie van het reeds aanwezige publiek gewonnen. Twee fans van het allereerste uur beleefden de dag van hun leven, met hun spandoek "Finnaly in Belgium, after 18 years" want niet alleen springt de zanger hun beider in de armen, maar nodigt hen nadien ook nog uit op het podium. Jon Foreman springt en rent zich in het zweet en slooft zich uit voor een dankbaar publiek, de zanger is overal tegelijkertijd en met zijn broer Tim op de bas, die als twee druppels op hem lijkt, zie je hem precies nog dubbel ook. De beide broers zaten in hun jonge jaren in een Led Zeplin cover band en met de song “Rock and roll" bewijzen ze dat ze die songs nog niet verleerd zijn. Met hun eigen nummer “Dare you” gaan ze er uit, maar niet alvorens ons nog amazing day toe te wensen en een kleine verwijzing in hun song te verwerken : Dare you ... livin' on a prayer.
En dat brengt ons bij de derde act voor vandaag, John Butler trio, ook al uit Australië, zat wellicht samen met Barnes op het vliegtuig. Butler oogt wat als een goeroe uit één of andere ashram, behangen met kettingen & geluksstenen, piercings & tattoos. Hij opent met zijn lap-steelgitaar, één van de véle muziekinstrumenten die hij meester is en we krijgen songs te horen die een mix zijn van verschillende stijlen, indie & folk, reggae & blues.
De man die bekend staat om zijn uitgesproken politieke meningen , houdt het nu opvallend rustig, de interactie die we daarnet nog hadden met Switchfoot blijft nu zo goed als achterwege. De voormalige straatmuzikant is muzikaal een duizendpoot, dat bewijst hij ook met de 12 snarengitaar in de hand. Hij spint enkele indrukwekkende riffs uit zijn instrumenten en met het meer bekende “Funky tonight” zijn we aan het sluitstuk toe. Goed maar niet begeesterend, een omschrijving die vermoedelijk wel van toepassing zal zijn op de volgende artieste, want terwijl de hippie ons muzikaal entertainde, voelde je de fans toestromen en posities innemen ... al vrees ik dat dat niet voor dit trio was ...
Skunk Anansie - En of ze begeesterde, Skin, wat een moordwijf is me dat ! De kaalhoofdige zwarte panter met een héél hoog aaibaarheidsgehalte lacht, zingt, geniet en zweept de héle meute op. Ze oogt vervaarlijk, maar is zo goedlachs, daar kan je niet naast kijken. Ze lacht veelvuldig haar puntgave gebit bloot en zodoende kleurt haar microfoon knalroze van de lippenstift ... want wat een zangtalent. De nummers rijgt ze aan elkaar en onderwijl houdt ze haar publiek nauwlettend in het oog, wie niet oplet heeft het geweten " You're on the phone, you little shit" hilarisch.
Dat ze gekomen zijn om hun 25ste verjaardag te vieren, maar evenzeer om ons op te warmen en klaar te stomen voor de main act van vanavond en dat deed ze met verve. Terwijl ze “I can dream” ten berde brengt , duikt ze het publiek in, tot groot jolijt van de omstaanders en gekreun van de security boys. Met “Weak” zingt iedereen uit volle borst mee en deinen alle lichamen in hetzelfde ritme, genieten van de bovenste plank.
Het nieuwere werk wordt afgewisseld met het al wat bekendere werk en noch de zangeres, noch haar backing staan stil, muzikale hoogstandjes gepaard met een fitness workout op olympisch niveau. Als kind van immigranten kan een sneer naar de er aankomende Brexit niet ontbreken, tevens de haat en racisme in de wereld tegen alles wat onbekend is, het zou ons geen schrik mogen aanjagen. Met het nieuwe felle “This means war” wakkert ze het vuur weer stevig aan en bij “Intellectualise my blackness” zingen we weer woord voor woord mee. Met “Get of me” luidt ze het einde van een fel gesmaakte set in, 'you were amazing' gooit ze ons nog toe. We blijven versteld en met open mond achter, you too, you were more than amazing.
Tijd voor Girl Anouk , die andere rockchick, een dijk van een stem, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar na het show- en podiumbeest van daarnet blijft de Nederlandse zich de eerste nummers angstvallig achter haar microfoon verstoppen. Het is geen geheim dat optreden niet echt haar favoriete bezigheid is, maar een kroostrijk gezin als het hare behoeft brood op de plank, dus vooruit met die geit, on stage !
Ze oogt vrolijk EN welgezind en strak in het vel maar van veel interactie met haar publiek is wederom geen sprake. Haar band omringt en ondersteunt haar opperbest en we krijgen kwaliteit te horen, want perfectionistisch is ze wel. Wanneer ze een noot niet haalt bij “One day in a row” verontschuldigt ze zich daarvoor oprecht, 'knap Klote en dat voor zo'n groot publiek, dat overkomt me haast nooit ...' Het is je vergeven, want we kennen je goed genoeg daarvoor. Misschien was het de muziekkeuze (meer ingetogen, rustigere nummers) of hoorden we haar al een keertje te vaak, je kan er niks verkeerds van zeggen, maar beklijven deed het niet deze keer. Pas na “Jeruzalem” kwam er wat schwung in en dat werd gesmaakt, gevolgd door “The Dark” waarna het toch weer genieten werd van enkel haar stemgeluid bij “Lost”. Met hoe kan het ook anders “Nobody's wife” en “Good God” verlaten onze Noorderburen het podium en laten ons met een goed gevoel achter.
In de aanloop naar de rocklegende himself, worden we ondergedompeld in de sfeer van flower power & Woodstock aan de hand van foto's & filmpjes. Met songs als “Sweet Caroline” of “I can get no satifaction” pogen ze ons in de juiste sfeer te brengen en twee hippie figuurtjes huppelen vrolijk rond op en naast het podium. Wanneer Steppenwolf hun “Born to be wild” door de boxen schalt, voel je dat de heer John Fogerty niet lang meer op zich zal laten wachten.
Van “Born to be wild” net nog naar “Born on the Bayou” is een kleine stap en we zijn vertrokken voor een wervelende show. Fogerty komt er goed voor als kranige zeventiger toch al weer en hij oogt zoals steeds als een cowboy met zijn geruite flanellen hemd aan. Dat we geen schrik moeten hebben van een groep die al 50 jaar toert en dan doen we ook niet, integendeel, we genieten van “Suzie Q”. Nadat we zijn voorgesteld aan zoon Shane, een begenadigd gitarist zal nog blijken , krijgen we één van de véle Woodstock anekdotes te horen. Hoe het optreden van CCR gepland voor 21:00 hopeloos verlaat werd tot ergens vroeg in de ochtend van de volgende dag na het fel uitgelopen en door LSD gelardeerde concert van de Greatful Dead. Het verhaal wordt smakelijk verteld en gevolgd door een nummer wat naar die tijd verwijst, “Who'll stop the rain”.
De verwijzingen naar Woodstock zijn nooit uit de lucht of van het scherm en enkele covers van bevriende collega's uit die vervlogen tijden mogen dan ook niet ontbreken. Zo krijgen we “I heard it through the grapevine” met een fantastische solo op de keys, gevolgd door “With a little help from my friends” . Een familieman is onze frontman zeker, eerder maakten we al kennis met een Shane en nu ontmoeten we ook Taylor, die andere zoon, schreef ik nu Taylor, ik bedoelde eigenlijk Tyler … Een iets minder muzikaal begaafd talent, maar ach 'it's all in the family' en genieten doen we allemaal en hij nog wel meest van al.
Met een vol podium, een allegaartje van familie, Woodstock figuurtjes, backings en muzikanten krijgen we “Dance to the music” en een sympathieke versie van “Give peace a chance” gevolgd door de eigen nummers als “Down on the corner” en hoe kan het ook anders “Fortunate son” met vader John & zoon Shane front, hartverwarmend om zien.
De volgende nummers brengen ons naar de finale met “Proud Mary” en zo komt er een einde aan een uitmuntende show met een schitterende zanger, die geen moment zijn ware leeftijd moest prijs geven, niet met dans en zeker niet met zang. Dit was al top of the bill en dan moet de hoofdact nog komen, dat wordt smullen straks.
Wie een goed plekje heeft gevonden, geeft dat niet meer prijs, dorstig weer is het toch niet, integendeel, het is wel aangenaam met z'n allen op mekaar gepakt want het is een kille avond ... maar vol verwachting klopt ons hart. Een imposante 'wall of fame' toont ons foto's en souvenirs van het afgelegde tour parcours in de voorbije decennia.
We worden vergast op publiciteit allerhande, gaande van merchandising, over een Bon Jovi cruise tot en met de Bongiovi pasta saus (ik verzin dit niet) en om de wachttijd te doden krijgen we nog een Bon Jovi quiz voorgeschoteld. Allemaal vermakelijk en héél erg Amerikaans, wanneer de beelden en de quiz opnieuw voorbij komen begint het ons te dagen dat het strakke gevolgde tijdsschema plots niet meer geldt. Maar ach een diva mag op zich laten wachten en ja hoor, na 15 extra minuten wachten worden we beloond met prachtige beelden van de Brusselse Grote Markt en met “This house is not for sale” worden we overrompeld door de band.
De video wall is van een ongezien niveau en we weten niet waar eerst gekeken, wat een loepzuivere beelden. Met een nummer als “Raise your hands” hoef je niet veel meer te doen om iedereen in beweging te krijgen, de handen gaan als vanzelf in de lucht en mister John bespeelt zijn publiek met guitige knipoogjes en een tandpasta-witte glimlach. John Fogerty wordt even geroemd als levende legende en dan krijgen we met “You give love a bad name” een eerst hit voorgeschoteld. De zang komt hoofdzakelijk van de band ... en dan nog geeneens synchroon, want die grijze wolf heeft zijn streken misschien nog niet verleerd, maar zijn stem die laat de wensen over en mist aan kracht.
Terwijl de muzikanten in blote bast de show stelen en de show maken, stelt de spil van de groep teleur qua sound. Misschien een kou gevat want hij draag een trui, sjaal en dikke lederen vest ? Excuses komen er niet, en we hebben er het raden naar ... Maar nu we hier toch zijn genieten we van de prachtige beelden en de inzet van de muzikanten, want die geven zich voor de volle 100%.
We smaken nummers als “Runaway”, maar bij “Have a nice day” mis je opnieuw de power en je voelt ook aan het publiek de ergernis en ook wel de meelijwekkende blikken naar zij die een 'golden circle bandje' kochten. Bij “Blood on blood” krijgen we iets meer stemgeluid van de leadzanger te horen, die zich intussen nog warmer is gaan induffelen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een vreemd optreden is geworden, de man die de ganse dag werd opgehemeld, de rockster en womanizer gooit zijn laatste energie er uit bij “Lay your hands on me” dan daalt hij af en nadert het publiek en laat het zangwerk vooral aan hen over. Na “I sleep when I'm dead” met prachtige glasramen op de video wall gevolgd door “Bad medecine” verlieten ze het podium om dan terug te komen met slechts één bisnummer “Livin' on a prayer”.
Ruim een kwartier eerder dan gepland verdwijnt Jovi en co in de nacht en laat ons toch wat op onze honger zitten. Op weg naar de uitgang wil ik toch nog eens mijn gevoel dubbel checken met de mannen van de security en inderdaad, op de helft van de set begaven de concertgangers zich al huiswaarts. Daar zal nog menig woord over worden neergepend vrees ik.
Het is niet de eerste keer & zéér zeker niet de laatste keer, dat de main act wordt overklast door een band eerder geprogrammeerd op de affiche. Den John komt er wel overheen, die eet een goede pasta met zijn eigen Bongiovi saus, gaat op cruise en tracht misschien om toch 'ook bij leven' al wat bij te slapen.
Wij hebben genoten van onze dag & kijken nu al uit naar volgend jaar
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
In plaats van een zonnige zomeravond, waar velen waarschijnlijk op hoopten, moest de zon plaats ruimen voor grijze, koelere wolken. Maar och ja, wat kon het mij eigenlijk schelen. Ik kwam gewoon voor de indie-rockband Cloud Nothings en ik vond het geen probleem om deze avond te delen in hun punkattitude.
Voorprogramma van dienst was de Gentse formatie: Teen Creeps. Een volgens hun facebook in muziekgenre omschreven ‘post-anything’ band. Omdat ik hen nog niet kende, wist ik dus lekker niet wat te verwachten. De band startte met een stevig eerste nummer dat hun volgende songs ook goed zou karakteriseren: stevig, up-tempo, melodieus en dit alles met een ‘grungy’ topping. Als ik de band toch mag categoriseren, zou ik vooral opperen voor post-punk. Teen Creeps deed mij op bepaalde momenten ook denken aan bands als Title Fight, Supergenius en Self Defense Family. De zanger heeft een ruwe stem, maar die wisselde hij vaak af met cleane vocalen, die jammer genoeg soms vals klonken (om toch maar een punt van kritiek te leveren).
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid van mensen die ook al waren afgezakt vanaf het voorprogramma. De band werd door hen steeds onthaald met een gemeend en enthousiast applaus. Duidelijk was dat iedereen -waaronder mijzelf ook- genoot. En vooral: Teen Creeps was naar mijn bescheiden mening het ideale voorprogramma voor Cloud Nothings. Check gerust hun debuutalbum ‘Birthmarks’, ik ben geboeid en zal dit zeker ook doen.
Een dikke tien minuten vroeger dan aangegeven hoorde iedereen plots hard en straight-forward gitaarwerk vanop het podium. Geen aankondiging, niets. Het was overduidelijk ook geen soundcheck, daar klonk het te goed voor. Het was wel gewoon Cloud Nothings, die er al aan begon en zijn laars lapte aan de vooropgestelde timing. En eerlijk gezegd, ik vond dit op zich al heerlijk. Ook had Cloud Nothings geen set-list of dergelijke bij, ze wilden gewoon spelen en hun ding doen. Echt punk dus!
Na het eerste snelle nummer passeerden verschillende songs aan hoog tempo de revue. Mijn zintuigen werden geprikkeld door de strakke gitaarsolo’s, het vele jammen tussen verschillende nummers door, de verscheidene melodieën/tempo’s die elkaar afwisselden en de bijna feilloze stem van Dylan Baldi (frontman, zanger/gitarist). De vier leden van Cloud Nothings speelden hiernaast ook nagenoeg perfect samen. Voor mij zagen ze er eigenlijk als drie verjaarde studenten die een café concert kwamen geven, maar zonder enig besef van elkaar dat ze de keet wel plat speelden.
Dit was ook duidelijk zichtbaar aan het publiek die heel enthousiast genoot van het optreden. Ondanks deze de laatste van hun Europese tournee was… kwamen ze, smeten ze zich volledig en gaven ze een concert van topniveau.
Een perfecte set list heb ik niet, maar deze nummers werden ons zeker op een nagelbedje van punk gepresenteerd: “No Future/No Past” - “Separation” - “Psychic Trauma” - “Modern Act” - “I’m Not Part of Me” - “Quieter Today” - “Our Plans” en “In Shame”. Hun magnifieke set eindigde met een keihard nummer en een rauw, noisy einde. Ik voelde dat het (meer dan) goed was.
Wat een band! En wat een allesverslindende show. Hopelijk komen ze snel terug, dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het vredige Henegouwse Dour wordt 5 dagen omgetoverd in één van de grootste Belgische festivals met dit jaar een bezoekersrecord van 251000 festivalgangers. Zelf kon ik er 3 dagen aanwezig zijn op het nieuwe festivalterrein tussen de windmolens.
Een overzicht
vrijdag 12 juli 2019
De vrijdag startte voor mij met een prachtig funky electropop optreden van Charlotte Adigéry in La Petite Maison dans la Prairie. Adigéry werd bijgestaan door haar vaste muzikale medewerker Bolis Pupul op de toetsen en bracht o.a. de bekendere songs “Paténipat” en “Cursed and Cussed”. Dit was echt een optreden om van te genieten. Ik voorspel dat CharlotteAdigéry een bloeiende muziekcarrière tegemoet gaat en dat ze de volgende keer veel hoger op het programma zal staan.
Marina P. & Stand High Patrol, met Rootystep en Mac Gyver aan de knoppen, Merry aan de trompet en Marina P aan de microfoon, brengen goed klinkende Dub, die misschien beter in de Dub Corner geprogrammeerd was. De Salle Polyvalente vulde zich snel met een dansgekke menigte. Marina P., mag dan klein van gestalte zijn, ze heeft een grootse stem die erg Jamaicaans klinkt. Dit en de aanwezigheid van en trompettist kwam het live-gevoel ten goede.
Flavien Berger vervolgens brengt in La Petite Maison... aangenaam klinkende electropop met de Franse slag. De tent raakt snel gevuld. De muziek klinkt verre van slecht, maar het is duidelijk op een Franstalig publiek gericht.
Op naar de Boombox dus waar ik met Octavian een goede rapper vindt. Hij werd geboren in Rijsel en groeide op in Londen en scoort vooral in Frankrijk. Met zijn ietwat nasale stem liggen zijn vocalen vaak halfweg tussen rappen en zingen.
De Belgische Claire Laffut brengt in Le Labo Franse poprock met nadruk op pop. Het is allemaal nogal zoet en commercieel en eigenlijk niet wat men onder typische festivalmuziek zou klasseren.
Na een tijdje vlucht ik naar het naburige La Salle Polyvalente voor Undubground X Misc die een feestje bouwen met elektronische dub, waarin ze soundsystem met ethno electro vermengen.
Tegelijkertijd speelt in de Dub Corner Blackboard Jungle meer authentieke dub met een soundsystem en traditionele MC’s.
Van de ene jungle gaat het naar de andere. Het duo La Jungle uit Bergen (Mons) speelt in Le Labo hypernerveuze rockmuziek slechts gewapend met gitaar en drums. Hun muziek zou je kunnen bestempelen als noiserock en trancerock. Alleszins zorgen ze voor een bezwerend optreden.
Congo Natty & The Rezistance Live brengenintussen in La Salle Polyvalente uitstekende dancehall en Dub.
David August in La Petite Maison pakt uit met aanstekelijke techno met zware bassen en trancy sound. Zijn logge dansmuziek zorgt voor een echte trip.
zaterdag 13 juli 2019
De zaterdag start voor mij met Black Mirrors in La Petite Maison dans la Prairie. Ze geven een fantastisch optreden, mede dankzij een zeer goede zangeres. Hun muziek zou je kunnen omschrijven als Pearl Jam meets Janis Joplin. Als bandje uit klein Belgenland zijn ze er toch maar mooi in geslaagd een album (‘Look Into The Black Mirror’) uit te brengen op het vermaarde Napalm Records.
De zaterdag is ook de Avantgarde Metal Day op Dour. De eerste band Vonnis heb ik gemist door het gelijktijdig optreden van Black Mirrors, maar zal ongetwijfeld een degelijk optreden gegeven hebben.
De volgende band is Birds In Row - een bende Fransen maar ze zingen in het Engels. Nou ja ‘zingen’, schreeuwen is een meer toepasselijk woord. Ze spelen aanstekelijke hardcore, screamo en af en toe ook een rustiger rocknummer. Tijdens hun set speelt op de achtergrond een heel mooie bondagevideo met het betere doe-het-zelf knopen- en suspensiewerk. Wiegedood doet allesbehalve ons in slaap wiegen. Ze bouwen een geluidsmuur van blackened metal. Het is geen pure metal meer eerder post-black extreme metal.
Bij The Body and Full Of Hell - een samenwerking tussen 2 Amerikaanse bands met gemeenschappelijke raakvlakken - bots ik nogmaals op een geluidsmuur, ditmaal één opgebouwd uit avant-gardistische noise, sludge en harsh grinding death. Het is hard, luid maar ook hypnotiserend en aangenaam.
Electric Wizard heeft dan weer letterlijk een muur van versterkers op het podium gezet. Helaas neemt deze muur een groot deel van het zicht op de interessante videoprojectie weg die bestaat uit filmfragmenten verwijzend naar het satanisme en Anton Lavey maar ook uit stukken uit bikersfilms. Muzikaal brengt Electric Wizard een geslaagde mix van hardrock stoner en doom. Gekleed in jaren 70 broeken met wijde pijpen nemen ze me mee op een heavy trip.
Neurosis zorgt ook voor een heavy trip. Minder groovy dan bij Electric Wizard en met een nog logger geluid. Ik word meegezogen door de zware muziek als in een donkere draaikolk, waarop ik vervolgens opgeslokt wordt door een enorme walvis en half verteerd weer uitgespuwd wordt. Zo voelt het althans aan.
Na Neurosis moet ik nog even bekomen vooraleer ik nog even ga kijken naar Skee Mask. Skee Mask kun je bestempelen als een drum ‘n’ bass DJ of misschien beter als kortweg bass DJ, gezien zijn voorliefde voor zware bastonen. Naast bass music hoor ik ook industrial invloeden in ‘zijn’ muziek. Wat ons de zaterdag doet besluiten .
zondag 14 juli 2019
Dijf Sanders blijkt zowaar een duo te zijn. Want Dijf Sanders krijgt versterking van muzikant Matthias Decraene, die goed aanvult met saxofoon, klarinet, percussie-instrumentjes uit bamboe en sambaballen. Dijf Sanders brengt Oosterse en Aziatische ritmes. En zingt zelf een nummer in het Indonesisch.
It It Anita pakt uit met stevige punk rock. Naar het einde van hun set wordt zelfs het volledige drumstel stuk per stuk verplaatst naar het publiek. Het is eens wat anders dan een zanger die zingend een wandeling door het publiek maakt.
Whispering Sons moet duidelijk nog doorbreken in Wallonië. Het voelde dan ook een beetje vreemd om de band in Le Labo, de kleinste concertlocatie van het festival te zien. Maar zoals verwacht gaven ze een geweldig optreden met hoogtepunten “Alone”, “White Noise”, “Hollow” en “Waste”.
Na Whispering Sons klimmen zeven Zweedse mannen het podium op geleid door de krankzinnige brulboei Sebastian Murphy. Viagra Boys brengen een energetisch rock’n’ roll optreden met een zanger met een over the top podiumattitude. Zo zingt hij minstens de helft van de songs met een bierblikje in de hand. Hij drinkt van zijn bier, maar spuwt het ook uit en overgiet er zichzelf mee. Bij gelegenheid gebeurt het zingen ook in horizontale positie. En als Sebastian Murphy niet bezig is met bier of zang, maakt hij wel tijd voor sarcastische bindteksten.
Vendredi Sur Mer is het project van de Zwitserse Charline Mignot die sinds haar aankomst in Parijs zangeres is geworden die Frankrijk in een korte periode heeft verleid. Charline Mignot, de volslanke zangeres met de mooie stem heeft 2 dansers meegebracht naar La Salle Polyvalente. Ze brengt aangenaam klinkende onschuldige electropop, die het goed doet bij het publiek. Haar optreden is zeker niet slecht, maar na een tijdje beginnen de nummers teveel op elkaar te lijken. Dus , hou ik het na een tijdje voor bekeken en ga in de naburige Le Labo even kijken naar Gus Dapperton, die rustig voortkabbelende zonnige poprock brengt.
Action Bronson is kennelijk een grote meneer in de Amerikaanse hiphopwereld. En ja, de man kan inderdaad goed rappen. En daarmee is zowat alles gezegd van dit routineus optreden in The Last Arena.
In Le Labo brengt Boy Pablo veel te brave luchtige poprock. Dit is ideale muziek voor een strandbar, maar komt op een festival als Dour niet echt tot zijn recht. Ik blijf dan ook niet lang hangen, maar begeef me naar de Dub Corner waar Blackboard Jungle feat. Dixie Peach een lekker Dub feestje organiseren, waarbij menig in het publiek liefst zo dicht mogelijk bij de speakers van de soundsystem staat te dansen.
Tale of Us brengt in de Red Bull Electropedia Balzaal een verschroeiende set van in vervoering brengende electro en techno.
Fat White Family speelt in Le Labo indierock met post-Britpop en post-punk invloeden en levert een degelijk optreden af.
En dan komt in La Salle Polyvalente het optreden waarop ik al de hele dag wacht, namelijk dat van Kompromat. Achter de mysterieuze naam Kompromat verschuilen zich de electrogrootmeester Vitalic (Pascal Arbez-Nicolas) en Rebeka Warrior (aka Reby Combat) van het electropunkcombo Sexy Sushi. Ik had het voorrecht hun album ‘Traum und Existenz’ te reviewen en schreef toen als conclusie: “Kompromat levert met ‘Traum Und Existenz’ een gevarieerd, intelligent en vaak nogal minimalistisch electro-meesterwerk, dat een divers publiek kan aanspreken. Een aanrader.”
Vitalic tovert super klinkende electroklanken uit zijn laptop en andere apparatuur, maar het is vooral het charmante Duits met Frans accent van Rebeka Warrior die het live doet. Ik laat me volledig verleiden door de muziek en dans mee met de uitzinnige menigte. Dit is voor mij het beste optreden van de dag.
In Le Labo smijt Kiddy Smile live zich volledig in een nogal camp optreden. Hij brengt soulful house met live zang en veel extravagantie. Kiddy Smile leeft in een fluowereld van extravagante pakjes, crossdressing en oversized plastic pruiken. Kortom een aanrader om live te zien.
Lenny Dee & Malke zetten in La Salle Polyvalente een set neer van hard techno en gabber, begeleid met coole samples en live drums.
Tegelijkertijd bewijst Mr. Oizo in The Last Arena dat hij nog altijd een meester is in de hedendaagse technoscene. Je kan je wel de vraag stellen in hoeverre het live is. Wellicht is alles voorgeprogrammeerd. Mr.Oizo maakt wel een goede keuze van nummers en sidekick Flat Eric, een veredelde handpop die lijkt op een geel aapje, mag regelmatig eens wat mee bewegen op de muziek.
In Le Labo draait Kampire, een vrouwelijke dj die grossiert in afrobeat en bassen. Al zitten er ook bekende dancetracks in haar set.
Casual Gabberz brengen in La Salle Polyvalente een dj set van - u raadt het nooit - gabber. Ik zag dan ook veel festivalgangers het typische gabber danspasje met wisselend resultaat proberen.
Afsluiten doe ik door in La Petite Maison dans la Prairie nog even wat nummers mee te pikken van de dj-set van het New Yorkse dj-trio Body And Soul die een mix draaien van disco, latin beats en hiphop.
En op die manier kan ik drie dagen Dour besluiten
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dour-festival-2019.html
Organisatie: Dourfestival , Dour
NOS Alive Festival 2019 - Obrigados NOS!
NOS Alive Festival 2019
Passeio Maritimo
Algès
2019-07-11 t-m 2019-07-13
Jasper Vanassche
2019Algès, de idyllische buitenwijk van Lissabon, wordt eenmaal per jaar omgetoverd tot het NOS Alive festival, een festival dat qua line-up en sfeer gerust naast Rock Werchter en Pukkelpop kan staan. Op een zonovergoten zaterdagavond worden we dan ook volledig ingenomen door vier echte rasartiesten.
Overzicht van een dagje … zaterdag 13 juli 2019
Allereerst verschijnt Bon Iver op het hoofdpodium. Justin Vernon, met zijn gekende hoofdband-koptelefoon, zet meteen de toon met “Perth” en “Minnesota, WI”, en zo vormen de eerste twee nummers van hun tweede (self-titled) album meteen een ijzersterke start. Zij die gekomen zijn om nieuwe nummers te ontdekken, zijn er helaas aan voor de moeite. Hoewel ‘i,i’ eind volgende maand al in de winkelrekken ligt, maakt dit concert nog steeds deel uit van de ‘22, A Million’ tour. Wat volgt is dus veel geëxperimenteer en (te)veel autotune, maar de band probeert wel telkens een iets andere versie te brengen live.
Het duo “Flume” –“ Skinny Love” maakt het publiek pas echt wakker, en de Portugese tienermeisjes rondom mij laten hun tranen de vrije loop. Het sterkste nummer van de set is ongetwijfeld “Creature Fear”, in het begin wat sneller en daarna wat trager dan op cd, met een knallend postrockeinde. Gedurfd geniaal, zou je kunnen zeggen. De creatieve trip wordt beëindigd met “22 (OVER S∞∞N)”. “It might be over soon”, zegt zijn computerstemmetje op het eind, en we beseffen dat deze magische avond wel eens heel snel gedaan kan zijn.
Reden te meer om nostalgisch te genieten van Smashing Pumpkins. Wanneer het doek valt, weerklinkt George Frideric Handel, zien we gigantische poppen verschijnen, en stapt de reeds 52-jarige Billy Corgan in een Voldemort-achtig kostuum richting microfoon. Met “Siva” en “Zero” krijgen we meteen twee gouwe ouwe voorgeschoteld, daarna valt het wat stil met nummers uit hun meest recente ‘Shiny and Oh So Bright, Vol. 1’. Bij “Bullet With Butterfly Wings” valt het ons op dat Billy de hoge noten bij momenten niet meer aankan, maar dan neemt het publiek maar al te graag over. Net wanneer we twijfelen om reeds naar de tent te gaan en een goed plekje voor Thom Yorke te bemachtigen, spelen ze achtereenvolgens “Disarm”, “The Everlasting Gaze”, “Ava Adore”, “1979”, “Tonight Tonight” en “Cherub Rock”. De heerlijke best-of set wordt afgesloten met “Today”, en ‘The greatest day I’ve ever known’ weergalmt nog minuten verder bij het laaiend enthousiaste publiek.
Op dat moment is Thom Yorke reeds begonnen aan zijn optreden, en hebben we zijn eerste hit “Harrowdown Hill” helaas gemist. Niet getreurd, hij trakteert ons op een gevarieerde mix van nieuw en oud werk. Op weergaloze manier laat hij jou toe in zijn eigen, vreemde, elektronische bubbel, hij danst en zingt met volle overgave. Zowel muzikaal als visueel krijgen we een show van het allerhoogste niveau. “Two Feet off the Ground”, zo heette de bonustrack op ‘ANIMA’ oorspronkelijk, en door dit zinnetje minutenlang te herhalen met een tv-sneeuwscherm op de achtergrond, brengen Thom en Nigel de tent in hogere sferen. De twee nummers van zijn ene band Atoms for Peace vormen eveneens een hoogtepunt, songs van zijn andere band, Radiohead, krijgen we helaas niet.
Als encores brengt Thom eerst “Dawn Chorus”, een bloedmooi, ingetogen pianonummer, en daarna “Atoms for Peace” (het lied, niet de band). Hij sluit af met de legendarische woorden ‘Thank you machines, thank you Nigel’. Awel, gij ook merci, Thom!
Al dansend gaan we tenslotte de nacht in met The Chemical Brothers. Tom Rowlands en Ed Simons serveren ons een ferme dj-set waarin “Chemical Beats” het eerste herkenningspunt vormt. Bij “Hey Boy, Hey Girl” ontploft de wei en worden we 20 jaar terug-geflitst in de tijd. Helaas voelen we ons bij de andere, recentere nummers dan weer vrij oud, al kunnen we dan telkens wel genieten van de leuke achtergrondfilmpjes.
Het ultieme dansfeest wordt afgesloten met kleppers als “Galvanize” en “Block Rockin' Beats”, het nummer waarmee de wereldwijde doorbraak een feit werd.
Lissabon heeft ons aangenaam verrast met dit festival, onze city-trip voor volgend jaar is bij deze geboekt!
Organisatie: NOS Alive Festival
The LVE - " Natuurlijk zouden we sommige dingen nu anders doen, maar je leert uit fouten en als je uw gedrag daarna aanpast , maken die je leven ook weer beter hé."
Wij volgen de band The LVE al sinds 2016. Toen hadden we een interview met Gerrit, bezieler en frontman van de band. Ondertussen heeft The LVE een heel parcours afgewerkt en is er nu een nieuwe single uit “Letters”. Uitgebracht via Gentlemen Recordings. We stelden Gerrit enkele vragen daarover, maar vroegen ons ook af wat er sinds dat laatste interview in 2016 op professioneel en persoonlijk vlak is veranderd? Of bepaalde doelen zijn bereikt? En wat de toekomst zal brengen.
De reden van dit interview is de nieuwe single “Letters”, een zeer aanstekelijke song moet ik zeggen. Is er veel veranderd sinds het begin periode puur muzikaal bekeken?
Blij om te horen dat “Letters” je bevalt! “Letters” is een belangrijk nummer voor mij. Het gaat over mijn dochtertje Giulia – waarschijnlijk de mooiste ter wereld. Maar ook al van toen ze mini was een heel speciaaltje. Geen ‘standaard materiaal’, laat het ons zo zeggen. Ik vind dat heel leuk, dat ze in zo’n gekke wereld leeft. Maar ik merk dat mensen een kleintje al van jongs af aan willen conditioneren om mee in de pas te lopen. Waarom? En in wiens pas? En is dat dan de pas die mensen later gelukkig gaat maken? Ik betwijfel dat. Daarom schreef ik “Letters” voor haar - dat ze maar gewoon blijft zoals ze is. I love it! Over je vraag - er is wel wat veranderd aan onze werkwijze. Maar ik heb het gevoel dat bands bij elke plaat anders werken. Vaak zie je dat groepen een heel geproduceerde plaat maken om daarna een plaat te maken met hoge live-feel. Wij zitten met ons laatste album ‘Heartbreak Hi’ in dat stadium waar we mijn songs in de studio durven te bewerken om ze ’s avonds zo goed als klaar te hebben.
Ik hoor op de nieuwe single een meer 'volwassen band', bent u het daar mee eens?
Daar ben ik het wel mee eens. In de begindagen was de band eerder een backing band die mijn solonummers meespeelde. Dat is nu lang verleden tijd - we kennen elkaar na een paar jaar heel goed. De bandleden ontwikkelden ook hun eigen LVE-stijl van spelen. Dat vind ik heel cool en daar maken we nu gebruik van. Ik denk dat iedereen een soort ‘LVE-modus’ gevonden heeft en die aanzet wanneer wij samen aan ’t werk gaan. Veel live spelen, in Vlaanderen en Nederland, dat maakt een band ook gerodeerd en volwassen. En los daarvan zijn wij zo goed als allemaal op persoonlijk gebied door moeilijke fases gegaan. Dat maakt een mens ook volwassen. De tijden van onschuld en onsterfelijkheid zijn bij ons voorgoed voorbij, vrees ik.
Welke richting willen jullie uitgaan eigenlijk? Is er ook een nieuwe plaat gepland?
Zoals hierboven al gezegd vermoed ik dat wij ook weer een pendelbeweging gaan maken voor de nieuwe plaat. Ik heb de tracks geschreven en daar gaan we nu mee aan de slag met de groep. Na de zomer komt er een eerste single, de datum voor de nieuwe plaat ligt nog niet vast. Mijn demo’s zijn weer wat experimentele en psychedelische, met lange sferische stukken en outro’s. De drums zijn vaak geloopte drums - dus de groove daar gaan we ook op inzetten. Ik kijk enorm uit naar het afwerken van die nieuwe nummers. En ben zelf ook benieuwd - soms veranderen mijn demo’s tot totaal andere songs nadat de band ze vastgepakt heeft. Heel cool is dat, zo’n songwritingproces van demo tot eindresultaat!
Zijn er ook tourplannen, waar kunnen we de band live zien. Doen jullie festivals aan?
Natuurlijk! Wij zijn een heel actieve live band. Onze nieuwe booker Rise Agency heeft de hoofdzetel in Nederland, ons platenlabel Gentlemen Recordings zijn Rotterdammers. Dus we spelen veel in Nederland - Scheveningen, Groningen, Utrecht … Heel leuk - dat is voor ons ook elke keer een soort van city trip. Wij matchen heel goed met het Nederlandse publiek, hun pers en radio. Ook bij ons hebben we een topjaar achter de rug met een eerste keer in de Botanique, shows in Trix, De Studio, Reflektor … Deze zomer spelen we enkel tijdens Museumnacht in Antwerpen. De reden daarvoor is dubbel: we willen de demo’s omzetten tot nieuwe nummers en onze gitarist Bert heeft recent de band verlaten. Dus we gaan ons deze zomer werken aan onze sound en setlist.
In 2016 stelde ik de vraag, hoe blijf je die vele activiteiten combineren met het ouderschap en zo? Ondertussen is het nog niet rustiger geworden in uw leven, dus hoe blijf je dat toch doen?
Haha … Ik vond dat toen een geweldige vraag en dat vind ik nu nog steeds zo. Mijn tweeling is vier jaar, dus dat gaat al beter. Mijn zoontje Lucio wil zelf altijd muziek maken, dus ik kan gewoon dingen doen thuis met hem erbij - gezellig. Hij installeert zelfs mijn pedalboard van A tot Z. Haha … Maar nee serieus - evident is dat niet. Maar mijn en onze passie is zo groot dat we niet anders kunnen dan dit te doen. Ik werk sinds januari ook halftijds - ook om meer met muziek bezig te kunnen zijn. Een keuze waar ik heel blij mee ben.
Ook de andere bandleden zijn met nog andere projecten bezig. Is ook dat allemaal nog combineerbaar met The LVE?
Tot nog toe lukt dat goed. Soms is het puzzelen om repetities vast te zetten, maar ça va. Ik denk dat met andere dingen bezig zijn ook goed is hoor. Dat geeft mijn mensen ook ademruimte, frisse ideeën om The LVE weer extra nice te vinden. Ze doen ook allemaal leuke dingen en spelen bij toffe bands.
Ik was in 2016 zeer onder de indruk van die breekbaarheid, de nieuwe single klinkt zonniger, iets minder somber - als ik dat zo mag zeggen. Wat is uw mening hierover?
Wel daar is wel iets voor te zeggen. En ik vind het leuk dat je dat hoort. Op ons album staan een paar sombere nummers – “Heartbreak Hi” gaat bijvoorbeeld over de dood van mijn vader - maar even goed zonnigere nummers. Het is nooit mijn opzet geweest om sombere nummers te maken, maar het ligt me wel beter. Ik voel me meestal heel goed, maar net wanneer ik me slecht voel , helpt het om een nummer te maken. Als ik me super voel dan hou ik me meer bezig met de solo van Slash in “November Rain” na te spelen, of zo.
Ik had ook de vraag gesteld wat zijn de verdere toekomstplannen. Hebt u tot op heden die plannen kunnen realiseren, m.a.w. zitten jullie op schema?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb nog steeds het gevoel dat we beter worden, betere platen maken, betere shows spelen en coole dingen doen. Dat is belangrijk voor mij. Tussen het vorige interview en nu hebben we veel dingen beleefd. The Zombies, de échte, hebben over ons getweet, dat ze ons zo goed vinden; hoe cool is dat? En The Brian Jonestown Massacre heeft mij specifiek gemaild om te vragen of we hun support wilden spelen - ja dat zijn momenten dat je echt flipt van enthousiasme! Op Radio 1 hebben we een paar maanden airplay gehad, dat is ook geen evidente in onze Vlaamse wereld met 1.000 indie bands. Leuke shows gespeeld. En waar ik bijzonder dankbaar voor ben? Dat we weer zo’n topclip als die van “Letters” gemaakt hebben. Echt frappant hoe we dat elke keer doen. Met een vaag idee gaan we aan de slag. Filmen doen we zelf. Monteren doen we zelf. En het artwork doen we zelf. Zonder te willen opscheppen - ik vind onze clips echt bij de beste van België. En elke keer weer sta ik er van versteld dat wij dit klaarspelen. Dat kan alleen met deze band. Laat die MIA-bekroning dus maar komen!
The LVE heeft een heel parcours afgelegd, zijn er dingen die je weten wat je nu weet, anders zou aanpakken?
Goh, ik ben niet zo’n type denker. Ik leef heel hard vandaag, ik denk niet (meer) veel aan vroeger, en ook niet veel aan de toekomst. Ik wil zoveel mogelijk bewust genieten van wat ik en wij doen, niet te veel zorgen maken. Wij stellen natuurlijk doelen voorop, maar het heeft geen zin ons daar nu al druk om te maken. Natuurlijk zouden we sommige dingen nu anders doen, maar je leert uit fouten en als je uw gedrag daarna aanpast maken die je leven ook weer beter hé.
Zijn er naast activiteiten bij the LVE nog activiteiten met uw label I have a tiger records gepland?
Wij zijn gestopt met I Have A Tiger, twee jaar geleden. Spijtig, want dat was leuk. Maar we staken daar veel tijd in. En wat je daarstraks vroeg - de combinatie van jobs, muziek, gezinnen … dat werd te veel. Dan moet je kiezen en binnen I Have A Tiger leek het ons toen beter te stoppen. Maar wie weet hé. Ik denk dat een label als I Have A Tiger bijzonder waardevol kan zijn in het nieuwe, veranderde muzieklandschap.
In 2016 vertelde u mij het volgende: '' Maar ik kan wel vertellen dat we in 2016 heel graag een nummer willen opnemen met Peter Van Asbroeck - dus Peter als je dit leest - let’s meet!'' Is daar ooit iets van in huis gekomen?
Nee, dat is nog niet gebeurd, maar we staan daar nog altijd voor open! Weet je - onze setlists zijn berucht. Dat komt omdat ik walg van saaie setlists in drukletter, arial bold. Dan denk ik - voor creatieve mensen, kan je niks fijner bedenken? Dus ik verras mijn band elke keer met een wacko setlist. Daar kan alles en iedereen op staan - en vaak zijn de afbeeldingen gelinkt aan waar we gaan spelen of over wie we praten. De Peter was lang een soort van ‘nonkel’ van de groep, dus die stond op elke set. Ik heb hem ooit ook uitgenodigd op ons LVE-nieuwjaarsfeest. Hij kon toen niet komen, maar stuurde voor iedereen van de band een gepersonaliseerde foto op. Misschien heeft hij nu meer tijd? In dat geval - Peter, wij willen graag een clip opnemen met jou, held!
Als we in de verre toekomst kijken, is er een soort 'einddoel' iets wat je absoluut wil bereiken?
Wij hebben wel een bucketlist met wensen. Ik kan niet voor heel de groep spreken, maar waar ik van droom? Shows op prachtige plekken spelen. En dan denk ik meer aan Deep In The Woods, La Truite Magique, Into The Great Wide Open … dan aan de AB of zo. Natuurlijk vinden wij de AB ook oké hé. Haha … Zo’n plek, een volle maan erbij en een ultieme connectie met het publiek. Dat zou me echt dolgelukkig maken!
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe? zet ze gerust hieronder
Stay Safe and Be Nice to Other People! En nog eentje - als je ons of andere indie bands een warm hart toedraagt - laat dat merken en verspreid the message! Het is vaak knokken om albums, clips, nummers ineen te steken. Het is heerlijk hoor. Maar het is dan ook altijd heerlijk om te voelen dat mensen daar blij van worden. Voilà!
LINK CLIP
https://youtu.be/vvpcgvhNqBM
LINK SPOTIFY
http://tiny.cc/18un8y
FACEBOOK
facebook.com/itsthelve
INSTAGRAM
instagram.com/itsthelve
Sjock 2019 - 12 t-m 14 juli 2019 - Pics
Sjock 2019 - 12 t-m 14 juli 2019 - Pics vrijdag 12 juli 2019
3 dagen, 3 podia en 44 acts. De 44e editie van Sjock -het best bewaarde festivalgeheim van Europa dat op 12, 13 en 14 juli 2019 op Poeyelhei Gierle nabij Turnhout plaatsvindt
Sjock, het best bewaarde geheim der Europese festivals
Sjock, het oudste nog bestaande alternatieve én onafhankelijke festival van België viert dit jaar zijn 44e verjaardag en is al sinds jaar en dag een initiatief van de vrijwilligers van Jeugdhuis ’t Hoekske in Gierle. Het is de oervader van festivals als Groezrock, Jera On Air, Speedfest en ScumBash. In al die jaren tijd is het evenement uitgegroeid tot een uniek festival, waar Rock met de grote R centraal staat. Sjock scheidt zich af van de mainstream-waanzin en kiest bewust voor rock-‘n ‘-roll in de originele betekenis van het begrip.
Vandaag de dag is Sjock dé ontmoetingsplaats voor rockabilly’s, psychobilly’s, hillbilly’s maar ook voor vetkuiven, tattoos, erotiserende netkousen, dito decolletés en voor iedereen die rock-‘n ‘-roll een warm hart toe draagt.
Line-up
MAIN STAGE
The Hives (SWE), Flogging Molly (US), The Hellacopters (SWE), Gluecifer (NOR), CJ Ramone (USA), King Khan and the Shrines (DE), The Rumjacks (AUS), Booze and Glory (UK), The Briefs (USA), Electric Frankenstein (USA), Night Birds, Baby Shakes (US), Los Chicos (ESP), The Schizophonics (USA), Grindhouse (AUS), The Hip Priests (UK), The Grave Brothers (BE).
TITTY TWISTER
The Delta Bombers (USA), The Go Getters (SWE), Vanja & The Dragtones (SWE-US), The Country Side of Harmonica Sam (SWE) , Charlie Thompson (UK), Walter Broes & the Mercenaries (BEL), The Kokomo Kings (SWE), The Goddamn Gallows (USA), Cousin Harley (CAN), The Hi-Winders (SWE), The Nite Howlers (FRA), Los Torontos (ESP), The Hi-Tombs (NL), Negative Nancy and the Moodswings (BE), Sant Anna Bay Coconuts (BE), The Heathen Apostles (US, Barstool Preachers (UK), Thee Scarecrows aka (UK).
BANG BANG STAGE
Bloodstrings (GER), The All-Star Wedding Band (BE), De Stekkers (NL), The Peawees (IT), Crackups (BE), Lone Wolf (NL), Prince Beastly (BE), Steal Shit Do Drugs (USA).
Terigbluk - Sjock 2017en 2018
Duizenden bezoekers uit heel Europa trokken naar het zonovergoten Belgische rock-‘n-roll-Mekka in Gierle om te watertanden bij onder meer (in 2017) The Hellacopters; Bad Religion, The Living End, Nashville Pussy, Zeke, New Bomb Turks, Rocket from the Crypt en in 2018 bij MC50, Descendents (US), Pennywise (US), Dead Kennedys (US), Turbonegro (NO), The Mummies (US), The Bronx (US) en Dwarves (US).
Neem gerust een kijkje naar de site www.sjock.com
Neem gerust een kijkje naar de pics - vrijdag 12 juli 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sjock-2019.html
Organisatie: Sjock, Gierle
Binnen het aanbod van bands die hardrock, sleaze en glam in hun oldschool-vorm brengen, vinden we al te vaak flauwe afkooksels tot ronduit gewone kopieën van de artiesten uit het wilde verleden. Maar soms, heel soms kom je onontgonnen parels tegen die je versteld doen staan, je murw slaan en je door middel van het brengen van de ene na de andere adrenalinestoot plots weer 16 doen voelen. Eén daarvan is WildHeart. Deze jonge topmuzikanten zien er niet alleen uit alsof ze even vanuit de jaren '80 naar het heden zijn geflitst, ze klinken ook zo aanstekelijk als bands als Mötley Crüe, Skid Row en dergelijke in hun topjaren. In 2016 waren we al danig onder de indruk van WildHeart’s titelloze debuutalbum waarover we schreven: ''Zowel technisch - op wat een hoog niveau worden die songs toch één voor één gebracht - als spontaniteit en gedrevenheid blinkt plaat en band volledig uit. We komen het heel zelden tegen dat we van begin tot bitter einde, bij het beluisteren van een debuut plaat, compleet murw worden geslagen. Maar bij WildHeart was dit zeker het geval. Een aanrader van formaat!"
Er komt nu een nieuw pareltje op de markt, 'No Love', waarop WildHeart begane wegen verder blijft bewandelen. Lekker groovy klinkende gitaarlijnen die klieven door je vege lijf. Drumsalvo's die je als kanonschoten wakker schudden en die verdomd heldere en heel hoge vocale aankleding, waarbij de haren op je armen rechtkomen van puur innerlijk genot. Het is ook anno 2019 nog steeds de manier waarop WildHeart de aanhoorder murw slaat. Vanaf “The Mirror”, eigenlijk een eerder zachtmoedige intro, zijn we vertrokken voor wat niet anders kan genoemd worden dan een lekker oldschool heavymetalfeest van zeldzaam hoog niveau. “A Strangers Eyes” hakt er stevig in en ook bij “Nothing But Trouble” krijg je prompt de neiging die song uit volle borst mee te brullen. Je haalt de luchtgitaar boven en begint stevig te headbangen tot de vroege uurtjes. Het is eenvoudig, maar o zo spontaan op de heupen werkend, dat je hierop onmogelijk kan stilzitten. Dat is de rode draad op deze schijf. WildHeart doet ook anno 2019 dus niet aan experimenteren of stijlbreuken, zo blijkt. Waarom zou je een stijl waarmee je zoveel heavymetalliefhebbers een oorgasme bezorgt veranderen? WildHeart doet met songs als “No Love”, “One Way Ticket To Paradise”, “Rumours” en “The Winner's Always Right” dan ook wat het altijd heeft gedaan: ons rockhart enorm diep raken. “Tonight We Rock” is niet alleen de afsluiter van deze schijf, maar vat deze plaat goed samen.
WildHeart voegt aan zijn sound van drie jaar geleden wellicht niet zoveel toe, maar is duidelijk wel volwassener geworden. Alle gezichten kijken meer dan ooit dezelfde kant uit en dat resulteert in een perfecte, pure oldschool hardrock/heavymetalschijf die kan geplukt worden uit die jaren '80, moest je niet weten dat het een recent schijfje is. Doordat WildHeart echter de aanhoorder bewust meesleurt naar enkele vroegere decennia die al ver achter ons liggen, en daar enorm veel sausje spontaniteit en spelplezier aan toe voegt. Waardoor de ene na de andere adrenalinestoot je heavymetalhart in vuur en vlam zet. Komt WildHeart daar gewoon mee weg en trekken ze ons andermaal compleet over de streep.
De wegen van Johnny Walker (All-Seeing Eyes) en Margaret Airplaneman kruisten elkaar in Lille en dat wou ik onder geen beding missen. Plaats van de afspraak was l’Imposture, een sympathieke bruine kroeg qua capaciteit te vergelijken met de Pit’s en waar de rock-‘n-roll in de vorm van talloze vergeelde affiches van de muren droop. Ik voelde me er meteen op mijn gemak en het werd bovendien een memorabele avond waar ook oude bekende James Leg getuige van was.
Niet dat we iets wereldschokkends meemaakten. Margaret Airplaneman durfde al eens een noot te missen en All-Seeing Eyes borduurden gewoon voort op de nalatenschap van de Soledad Brothers maar de passie en de liefde waarmee ze hun ding brachten maakte het onweerstaanbaar. Dit zijn van die zeldzame artiesten die je gewoon dood wil knuffelen.
Vorig jaar zag ik Mr. Airplane Man schitteren op het Binic Folks Blues Festival, voor deze tour moest Margaret het, na het afhaken van een zieke Tara McManus, alleen zien te klaren. Maar hier in Lille zorgde ze voor een unieke setting.
De eerste paar nummers liet ze zich bijstaan door drummer Matt Ayers, daarna mochten ook de overige leden van All-Seeing Eyes het podium op. Nu kennen Johnny Walker en Margaret Garrett elkaar wel en probeerden ze vroeger al eens iets samen, toch bleef deze onverwachte bezetting onuitgegeven. Het haalde wel wat de vaart uit de set - voor ieder nummer dienden er immers telkens afspraken gemaakt te worden - maar dat nam ik er graag bij.
Vooraf had Margaret haar muziek omschreven als ‘John Lee Hooker ontmoet The Velvet Underground’ en dat klopte grotendeels wel. Vooral die laatsten kwamen soms, met dank aan de band, uitdrukkelijk om de hoek piepen. Heel veel verschil met Mr. Airplane Man is er niet. Ook hier drapeerde Margaret haar zweverige zang op een bedje van gruizige gitaren met duidelijke wortels in de blues. Wellicht iets etherischer, breekbaarder en een stuk opgeschoven richting drone blues. Het kwam het hypnotiserende aspect alleen maar ten goede en zorgde voor een wat mysterieuze sfeer. Toch was het vooral die bedwelmend mooie gitaar die me aan haar voeten kluisterde. Gruizig en subtiel tegelijkertijd, ingetogen maar toch niet te verlegen om af en toe eens uit te halen.
Mijn favoriete nummers bleven, buiten “I’m in love”, achterwege en veel songs kon ik niet meteen thuiswijzen. Maar ook dat vormde geen enkel bezwaar om me in complete vervoering te laten brengen door een fenomenale Margaret Airplaneman, die nu ook een solo cd (vinyl volgt later) uit heeft: ‘Live at the Charles River Museum of Industry’.
De Soledad Brothers maakten het mooie weer tussen 1998 en 2006. Een sensationele liveband die ik toen ettelijke keren aan het werk zag. Helaas bleek het sprookje na acht jaar definitief uit. Er werd nog een reünie aangekondigd maar die werd in laatste instantie dan toch weer afgeblazen. Frontman Johnny Walker zag ik nog terug met Cut In The Hill Gang (de laatste keer samen met James Leg) en ook solo zo’n acht jaar geleden. Flink verouderd en wat bijgekomen maar het heilige vuur is hij duidelijk nog lang niet kwijt.
Hij heeft naar eigen zeggen de laatste jaren wat geld verdiend als arts zodat hij nu opnieuw kan doen wat hij graag doet. Daar kunnen we alleen maar blij mee zijn. Met drummer Matt Ayers (ook te horen op enkele platen van James Leg) en bassist Kane Kitchen (beiden van de Cincinnati, Ohio band The Guitars) heeft hij nog maar eens een nieuwe band uit de grond gestampt. Cut In The Hill Gang vond ik destijds altijd nogal stroef klinken maar met All-Seeing Eyes (uitvalsbasis Dayton, Kentucky) lijkt de souplesse van de Soledad Brothers teruggekeerd. Blues die schaamteloos mikt op de heupen, wat klonk dit weer swingend.
Uiteraard was het een feest om die paar oude Soledad Brothers songs (waaronder “Break ‘em on down”) terug te horen maar het nieuwe werk klonk minstens even geïnspireerd. Nonchalant peuterde Walker de ene na de andere infectueuze stomende riff uit zijn gitaar en daar was werkelijk geen ontkomen aan. Een scheurende mondharmonica zorgde er nog net voor dat ik niet volledig weggleed in een zaligmakende narcose. Dit was, met dank aan zijn twee kompanen, een Johnny Walker in bloedvorm, zonde dat we hier zolang op moesten wachten. De paar nummers die drummer Matt Ayers zong klonken ietsje harder en leken een voedingsbodem te hebben in de Britse sixtiesblues waarbij ik dan vooral aan Savoy Brown denk.
Het zorgde voor de nodige afwisseling maar de verrassing van de avond was zonder twijfel de cover van “Et moi, et moi, et moi”. Het werd een erg vrije, veramerikaniseerde interpretatie en een mooi eerbetoon aan monument Jacques Dutronc.
Margaret Airplaneman en All-Seeing Eyses zorgden last minute voor een zweterig avondje in Lille die nog lang zal nazinderen.
Organisatie: Imposture, Lille
Voor wie graag voortdurend vertoeft in intensieve duisternis zijn er op muzikaal vlak genoeg bands en artiesten die je door middel van hun muziek de mogelijkheid bieden dat te ervaren. Rook is zo een schoolvoorbeeld van een band die duisternis brengt in golvende bewegingen. De Gentse band bracht een eerste EP op de markt met de veelzeggende titel 'I'. Daarop staan drie songs die elk aspect van dat ontwerp 'duisternis' uit de doeken doen.
Zo word je bij “No Ocean” in eerste instantie binnen een eerder intieme en breekbare omgeving tot zen gebracht. Uiteraard allemaal binnen een donkere omkadering. Een streepje licht valt nergens te bespeuren. Net als we willen schrijven dat er geen dreiging uitstraalt, worden alle registers plots compleet opengetrokken en lijkt het wel dat de poorten van de Hel worden opengezet met alle apocalyptische gevolgen van dien, waarna die broze rust prompt wederkeert. Zo gaat deze song op en neer, van links naar rechts, met golvende bewegingen waardoor uiteenlopende emoties worden aangesproken.
Tijdens “Unreach” komen strijkers naar boven. Dat zorgt voor een akelige atmosfeer, het gevoel alleen te zijn in een donker bos, omgeven door mystieke wezens die elk moment je het leven zullen ontnemen. Dat is toch wat wij ons daarbij voor de geest halen. Rook slaat aan het experimenteren met duisternis en verheft dat daardoor tot een soort kunstvorm. We wisten niet dat dit kon. Maar deze band bewijst het in circa negen minuten. We voelen ons hart bonken van pure angst, maar niet doordat de geluidsmuren worden afgebroken. Langzaam maar zeker voelt die dreiging aan als donkere walmen die je de keel dichtknijpen. Letterlijk wel te verstaan. Waardoor je, eens bevangen door die rook, een beklemmend gevoel krijgt vanbinnen. Vergelijkbaar met opgesloten zitten in een donkere en rokerige kamer. Waar dreigende geluiden uit de diepte je letterlijk tegemoet komen. Op het circa tien minuten lange “Tantalize” wordt datzelfde beklemmende gevoel van onmacht alleen maar sterker doordat de band elementen toevoegt die aanvoelen als opborrelende lava na een vulkaanuitbarsting, die als een kokend vuur op je huis afkomt.
In een klein half uurtje heeft Rook vooral duisternis uitgekleed en er door experimentele toevoegingen een kunstwerk van gemaakt boordevol chaos. Zonder de geluidsmuur te verpulveren, eerder door je ziel binnen te dringen. Je te hypnotiseren en je uiteindelijk te confronteren met je eigen demonen. Op een golvende en intensieve wijze, binnen een trage doomatmosfeer die je niet elke dag tegenkomt. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer duisternis tot kunst verheffen in de toekomst.
Je kan deze EP digitaal kopen via https://rookofficial.bandcamp.com/releases . Inmiddels is ‘I’ ook op CD en in beperkte oplage vinyl te koop.
Het beest dat in Jon Spencer huist is lang nog niet getemd, integendeel, het briest en raast heviger dan ooit tevoren. ‘Meat + Bone’ laat een Blues Explosion horen die teruggrijpt naar de ongetemde razernij van ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, drie vunzige lappen smerige garage rock. De vleeshaak en de rauwe klomp vlees op de cover liegen er niet om, dit is een brok dirty ass rock’n’roll die bloedt, krast en hard doorbijt.
Spencer mag dan al wat ouder zijn, hij is cool as fuck en gromt, raast, roept en blaft dat het geen naam heeft. De gortige rock’n’roll van de Blues Explosion is gulzig en wild als in hun beste dagen en de vuile gitaarlicks kletteren in het rond. De vette opener ‘Black mold’ (check de geweldige rauwe clip op You Tube, in de Ardennen opgenomen trouwens) sloopt al de eerste muren en daarachter dendert de trein driftig voort. “Get your pants off” is het equivalent van een superswingende funky blote tiet, “Danger” is een opgejaagde klonter adrenaline die de wildste uitspattingen van The Stooges evenaart en “Unclear” is een bluescrooner die door de vleesmolen is gedraaid.
Kortom, dit is Jon Spencer op zijn best, en u moet weten dat The Jon Spencer Blues Explosion op een podium nog een paar graden straffer en heter is, dus is het een must om dit live te gaan aanschouwen op 11 december in de AB of op 2 december in Aeronef Lille.
Tien jaar heeft het geduurd maar dit jaar was het eindelijk zo ver. Het nieuwe album van Rammstein ligt in de rekken. Gelukkig was de inspiratie voor de nieuwe nummers groter dan bij het kiezen van hun albumnaam. ‘Rammstein’ heet de nieuwe plaat met een nieuw geluid. Meer techno en beats verweven met de vertrouwde metal en gothic.
Nog steeds in de originele bezetting schuimt dit zestal de Europese stadions af. Kilo’s vuurwerk en ontelbare gasflessen werden richting Brussel gesleurd om allemaal in rook te zien opgaan. Geen nummer gaat voorbij of er gebeurt wel iets. Dat is nu éénmaal de sterkte van Rammstein. De performance die wordt gebracht is onafscheidelijk met deze Duitsers. Het is belangrijk maar de songs zijn nog steeds het belangrijkste. In tegenstelling tot andere metalbands van middelbare leeftijd slaagt Rammstein er wel in om nieuwe nummer uit te brengen die aanslaan. Bewijs daarvan, acht van de elf nummer op de nieuwe plaat werden live gebracht. Beginnen met “Was Ich Liebe” en later met “Zeig Dich” die zelf een vleugje gospel bevat. “Diamant” was als ballade stilte voor de storm want achtereenvolgens kregen we “Deutschland” en “Radio”.
Ondertussen was de kinderwagen bij “Puppe” vakkundig in brand gestoken en gingen de handen ritmisch de lucht in bij “Mein Herz Brennt”. “Sonne” werd gebracht in een vuurzee waarbij ons haar recht kwam op onze armen en vervolgens werd afgebrand. “Ausländer” klinkt dan weer heel melodieus en doet ons een seconde denken aan Zoutelande. Op het einde galmde “Ich Will” door de boxen.
We hebben Rammstein kunnen zien, we hebben ze gehoord en ook gevoeld. Ze kennen hun gelijke niet in de metalwereld. Dat je een groot publiek kan bereiken door een perfect uitgekiende show te brengen , hebben ze perfect gesnapt. Want onder de 45000 aanwezigen zijn er zeker die het visuele primeren boven de muziek. Het is een staaltje Duitse efficiëntie, oerdegelijk gebracht door vakmannen die erin slagen om van begin tot einde te entertainen. Het is geniaal en hun nummers zijn tegelijk zeer simplistisch. Dat hebben ze van hun landgenoten van Kraftwerk geleerd. Een invloed die ze de jongste jaren niet meer onder stoelen of banken kunnen steken.
Rammstein zal altijd stof doen opwaaien, laat nu net dat hun bedoeling zijn. Heel wat spierballengerol en gevoelige thema’s die voor controverse zorgen , worden niet uit de weg gegaan. Hoe ver kan je daarin gaan? Op die slappe koord balanceert Rammstein al 25 jaar. Iets waar ze verdomd goed in zijn en al die tijd overal mee weg komen. Ze zijn meesters in hun vak, misschien wel enig in hun ideeën en dat heeft hen een wereldwijd monopolie bezorgd. Het is een groot toneel van choqueren waarbij de grens wordt afgetast van spot en humor. Een uitlaatklep van zes voormalige Oost-Duitsers die van horen zeggen in de normale omgang zeer rustig en zelf kunstzinnige mensen zijn. Niets is wat het lijkt maar toch is het er bij Rammstein.
Een uitgekookt Boudewijnstadion genoot van deze passage van Rammstein. Geen afscheid want volgend jaar volgt nog een passage in Oostende. Wat de toekomst dan brengt , weet niemand. Stoppen op dit nooit eerder gezien hoogtepunt of toch nog eens die grens proberen te verleggen van het toelaatbare. Als we dit hebben gezien gaan wij voor optie twee!
Organisatie: Greenhouse Talent
De Kortrijkse band Unwanted Tattoo verraste ons eerder dit jaar met de catchy single “Hey Lucha”. Omdat ook hun vorig jaar uitgebrachte vinylalbum ‘Pardon My French’ bijzonder in de smaak was gevallen, gingen we langs bij de immer gemaskerde drummer Barney voor een gesprek over verleden en toekomst.
Het is altijd beleefd om bij het begin te beginnen. Voor wie Unwanted Tattoo nog niet kent: wanneer en hoe is de band ontstaan?
Barney: Unwanted Tattoo ontstond in 2009. Toen hielden twee andere bands op te bestaan. Eén band was The Lovehandles, de meidenpunkband van Rine en Annette. De andere was Faroutski, waar ik en Rine in speelden. De eerste Unwanted-gitarist was Pascal (Paz) van de bevriende Nederlandse punkband Duitse Herder. Hij kwam drie jaar lang elke maand repeteren in Sint-Denijs, nabij Kortrijk. Die situatie was na het uitbrengen van de eerste CD niet langer houdbaar, omdat we dan wekelijks moesten repeteren. Daarna hadden we drie jaar een Franse gitarist Seb (Boule). Hij bleef tot na de opnames van de tweede CD in 2016. Na een Nederlandse en een Franse gitarist werd het tijd om een gitarist te zoeken van ‘over het water’. Het werd geen Engelsman, maar Wouter komt wel uit het dorp Moen en voor de andere bandleden is dat dan toch ook van over het kanaal Kortrijk-Bossuit.
Met Annette zit er ook een Franstalige in de band. Welke taal spreken jullie dan op de repetities?
Wij Vlamingen spreken Frans met Annette en zij spreekt Nederlands met ons. Zo fungeren wij als voorbeeld van het Belgische model waarbij Vlamingen en Walen best met elkaar kunnen samenleven en samenwerken. Het is enkel de politiek die tracht ons uit elkaar te drijven. Wij willen samen drinken, samen muziek maken en samen feesten en ik kan garanderen dat ze daar in Wallonië zeker alles van kennen!
Heeft de bandnaam iets te maken met het ‘sterrenmeisje’ dat in 2009 het nieuws haalde met ongewenste gezichtstatoeages?
Barney: De bandnaam bestond reeds eerder. We vonden die in een gedicht van de Canadees Michael Bennett (The Wordman of Alcatraz), waarin ontrouw beschouwd wordt als een ongewilde tattoo.
De sfeer rond Unwanted Tattoo (artwork, clips, podiumoutfit) gaat vooral in de richting van de retro-rockabilly terwijl de muziek eerder garage en punk is. Zoeken jullie het beste van die twee werelden?
Barney: Wij flirten graag met de retro-feel. Rine heeft ook haar eigen merk pin up-jurken zoals in de jaren ’40 en ‘50 (Mabaïla). We hebben een Ford Mustang Fastback uit 1968 en muzikaal mixen wij graag onze cocktail met garage, rawk’n’roll, surf, punkrock, extravaganza, jungle, tiki, mexican wrestling, comics,… Het klinkt heel cliché, maar met Unwanted Tattoo zijn we echt niet zomaar in een hokje te plaatsen. De basis bestaat uit ‘fun’, positivisme, catchy tunes en meezingbaarheid, humor en onszelf niet belangrijker voordoen dan we zijn.
Jullie staan op een Turks (digitaal) verzamelalbum met garage-bands uit heel de wereld. Hoe is dat gebeurd?
Barney: Eind jaren ’90 speelden wij met Faroutski twee keer in Istanbul. We raakten bevriend met de leden van de band Rashit. Na 20 jaar speelde Faroutski onlangs opnieuw drie concerten in Istanbul, opnieuw met Rashit en ook met Unwanted Tattoo. Tolga, de gitarist van Rashit, wou echt heel graag “Hey Lucha” uitbrengen op zijn nieuwe label Kafadan Kontak Records door het op deze verzamelaar te plaatsen.
Is een netwerk van bevriende bands voor jullie belangrijker dan een goede booker of label?
Barney: Wij houden graag alles in eigen handen. Het label Sneaky Lil’ Freak en het agency La Bouqueuze zijn van ons. Wij hebben jarenlang bevriende bands aan optredens in België geholpen en dat werpt op de lange termijn inderdaad vruchten af. Door King Kool speelden wij reeds in de UK, met El Ray in Kopenhagen, met The Kilaueas in Berlijn, met The Reptilians From Andromeda in Istanbul en straks misschien in Athene, Praag en Spanje.
Vorig jaar verscheen jullie album op vinyl, maar niet op CD. Jullie lijken niet meer te geloven in de CD?
Barney: CD’s verkopen voor geen meter meer. Mensen kopen die zelfs niet als ze slechts €10 kosten. Voor ons was het maken van een gekleurde vinylplaat (180 gram) in een beperkte oplage van 250 exemplaren en met een fantastisch hoesontwerp door Coert van Artwerk KustomType de beste keuze. Vinyl blijft een mooi hebbeding en je krijgt er een downloadcode bij. Het artwork is zo goed dat je de hoes ook gewoon in een kader aan de wand kan hangen. Aan de andere kant moeten mensen wel beseffen dat wij enkel door de verkoop van T-shirts en muziek alles moeten bekostigen. Een videoclip opnemen kost handenvol geld, maar zo’n clip is nodig om meer concerten te kunnen spelen, zodat meer mensen ons ontdekken en willen steunen. Het volgende dat we zullen uitbrengen, wordt waarschijnlijk opnieuw vinyl.
Jullie maakten al twee clips met de Brit Don Donovan. Hoe zijn jullie bij hem terechtgekomen?
Barney: We ontmoetten Dan met z’n toenmalige band Tribe of Dan begin jaren ’90. Hij speelde in de 4AD in Diksmuide en in de Pits, wat toen zowat onze vaste stek was in Kortrijk. Met Faroutski zaten wij bij hetzelfde agency. Hij is behalve een goede muzikant ook heel goed met de camera en een kei in beeldmontage. Ondertussen is Dan een goede vriend geworden. Dan doet het momenteel trouwens zeer goed met z’n band The Dan The D. Hij werd zopas nog uitgenodigd om bij El Rancho De La Luna in de Verenigde Staten (gekend van Queens Of The Stone Age, Foo Fighters en Iggy Pop) opnames te gaan maken. Samen met zijn vriend Jonny Quinn (drummer bij Snow Patrol) en Dave Catching van de Eagles Of Death Metal blikte hij er in de Mojave-woestijn enkele pareltjes in. Die verschijnen binnenkort op een album.
Voor “Hey Lucha” is het duidelijk waar jullie de inspiratie haalden. Wie van de band schreef de song en wie bracht de ideeën aan voor de clip?
Barney: De andere bandleden vinden dat ik altijd ‘rare’ dingen wil uitproberen. Ik schrijf de teksten en het thema van een videoshoot kan onze nieuwe releases beïnvloeden. “Looking Good” gaat over ‘girls stuff’, “Hot Rod Honey” over ons bezoek aan het Hot Rod Fest in Chimay, “Jesse James” is onze favoriete gangster-hero, “Tiki Hula” bewierookt Polynesië en met “Hey Lucha” tonen we ons respect voor de Mexicaanse luchadores zoals El Santo en Blue Demon evenals voor de Torhoutse luchador Black Cobra.
In jullie andere video’s spelen de bandleden zelf de hoofdrol, maar hier niet. Niet sportief genoeg om in de ring te treden?
Barney: Ik had als regisseur mijn handen vol. Dat is mijn excuus. De andere bandleden figureren als opruiers in het publiek. Onze vier luchadoras (Ann, Petra, Kaatje en Marij) hebben ervaring als bokser en daarom vonden we hen het beste geschikt om in de catch-ring te staan. Luchador/roadie Jos en de aankondiger Kyvie kregen net als de dames een intensieve catch-training van een aantal maanden bij CWA in Torhout vooraleer zij voor de opnames in de ring stapten, zodat het visueel toch wat overtuigend was. Het was niet evident om mensen te vinden die tot het uiterste wilden gaan voor onze clip, maar wij hebben ze gevonden en zij kunnen allen héél trots zijn op hun prestaties.
Koste het veel moeite om de acteurs en actrices te overtuigen? Voor die snelcursus worstelen was het vast niet evident dat mensen daar zo veel tijd in kunnen steken. En die kostuums en al die voorbereiding. Dat getuigt toch van heel toegewijde fans.
Barney: De capes werden door Rine zelf gemaakt. De luchadoras kozen hun eigen outfit. De maskers bestelde ik online in Mexico. Ik heb bewust voor de jongedames gekozen om zo meer publiek naar onze clipopname te lokken want het enthousiaste publiek was essentieel in het opzet van de clip. We hebben die vier dames zonder veel uitleg gevraagd om te worstelen in de clip, maar wij noch zij wisten echt goed waar we aan begonnen waren. Eigenlijk wist bijna niemand vooraf hoe deze clip van Unwanted Tattoo er zou uit zien. Zelfs Dan kreeg pas de definitieve briefing de avond voor de opname bij Bolwerk. Ik ben wel héél blij met de toewijding waarop iedereen tijdens de opnames zijn ding deed. Voor mij was het zenuwslopend, maar de ganse crew was top!
Voor een band die het zonder financiële steun van een label of management moet stellen, lijkt de clip van Hey Lucha een gigantische en dure productie?
Barney: De clip koste bloed, zweet en tranen, maar was voor de rest low budget en in één week klaar door de transparante voorbereiding en planning. Dankzij de goede afspraken met Dan, Bolwerk en catchclub CWA konden wij voor een win-winsituatie zorgen. De volgende clip van Unwanted Tattoo kan gerust opnieuw productioneel ‘mega’ zijn, maar er zijn nog geen plannen.
Hoe ziet de toekomst van Unwanted er uit? Zijn er behalve clubs in binnen- en buitenland nog festivals op jullie verlanglijstje?
Barney: Onze favoriet festivals zijn uiteraard Sjock in Gierle en Roots & Roses in Lessen. Daar zijn wij elk jaar opnieuw aanwezig als toeschouwer en daar zouden wij ook wel passen op het podium. Alleen denken we dat als we er zelf spelen, wij dan het festival niet op dezelfde manier zullen beleven. Wij zijn ook tevreden met hoe het nu loopt: elke maand enkele club of café-optredens, gecombineerd met een paar buitenlandse tours zoals in Kopenhagen, Berlijn, Peterborough en Istanbul.
Zijn er ten slotte nog bands waar jullie graag eens mee samen op het podium willen staan?
Barney: Doorheen de jaren deelden wij reeds het podium met Deus, Heideroosjes, Dead Moon, Leatherface, Triggerfinger, Stiff Little Fingers en Vice Squad en speelden we reeds talrijke concerten met onze vrienden van The Sloppy Diamonds, NRA, Mangel, Duitse Herder, Rashit, King Kool, El Ray, The Kilaueas, Bruce, Rattleshack en The Reptilians From Andromeda. Dat was allemaal heul leuk. Er liggen plannen op tafel om nog in Praag, Athene en Spanje te gaan spelen. De toekomst ziet er goed uit voor Unwanted Tattoo.
Nederlands 
Français 
