Het is stilletjesaan weer lijstjestijd, dus zijn we alvast zo vrij om in de categorie ‘comeback van het jaar’ The Jon Spencer Blues Explosion met vette stip te nomineren. Ruim acht jaar sinds het ongemeen groovy ‘Damage’ heeft dit New Yorkse powertrio eindelijk nog eens een nieuwe plaat in elkaar gebokst. De jongste jaren sleet opperbrulboei Jon Spencer zijn dagen als de helft van het rockabilly tussendoortje Heavy Trash, maar voor al wie dat toch wat te propertjes vond kan met gerust gemoed ‘Meat + Bone’ in huis halen. Zelfs de titel van JSBE’s jongste worp is wat dat betreft veelzeggend. Spencer en zijn twee maats grossieren net als tijdens hun hoogdagen immers nog steeds in rauwe compromisloze trashblues die brutaal zijn weg zoekt tot diep in de onderbuik.
Hoeveel van hun platen je ook in huis hebt, JSBE is bovenal een berucht gezelschap dat je in levende lijve moet zien, voelen en ruiken. In de AB roken we aanvankelijk vooral het stresszweet van de PA man die de rommelige aanzet van het trio niet onmiddellijk onder controle kreeg. Een paar reverb frequency correcties later viel alles uiteindelijk toch in de juiste groove en was er voor de rest van de avond echter geen houden meer aan.
Spencer reeg de rock’n’roll clichés op de gekende manier aan elkaar met de vitaliteit van James Brown, de howl van Jerry Lee Lewis en de brutaliteit van Iggy Pop. Hoezeer de ranke Amerikaan ook de aandacht van de bloedrode spotlights opeiste, anno 2012 valt of staat JSBE’s muzikale formule nog steeds met het extra snarenwerk van Judah Bauer en de strakke backbeat van Russell Simins. Voor de niet-ingewijden, aan een bassist hebben deze Amerikanen al ruim 20 jaar lang geen enkele boodschap. Met z’n drieën bezetten de heren overigens amper één derde van het AB podium, maar dat belette hen niet om de 100 dB limiet met twee vingers in de neus aan hun dirty boots te lappen.
Ook voor de recensenten van dienst werd de doortocht van Spencer & co een ferme kluif. Oude en nieuwe songs werden met de nodige pek en veren overgoten en vervolgens aan een danig hels tempo geserveerd dat het herkennen van individuele nummers geen sinecure bleek. In de diverse trashy bluesmedleys vielen met “Dang” en “Sweat” alvast twee withete klassiekers uit JSBE’s grootste creatieve triomf ‘Orange’ (‘94) te ontwaren. Uit diezelfde plaat werd ook het funky “Bellbottoms” ingezet, maar veel verder dan een intro teaser kwam het trio niet.
Op die manier werden wel meer oude krakers in een verkapte of ingekorte versie naadloos aan nieuwe nummers geplakt. Uit de jongste ‘Meat + Bone’ onthouden we vooral de vuige stamper “Bag of Bones”, vettig ingekleurd door Judah Bauer op bluesharp, en de free download single “Black Mold” die maar wat graag de weg wou wijzen naar de volgende schijf van Iggy & The Stooges.
Nadat het eerste concertuur werd besloten met een verplicht rondje feedback vrije stijl kwamen Spencer & co tijdens de uitgebreide bisronde zo mogelijk nog straffer uit de hoek. Ergens hierboven knikte Adam Yauch aka MCA goedkeurend het hoofd toen een grondig verbouwde interpretatie van de Beastie Boys evergreen “She’s On It” als eerste uit de boxen knalde. Ook bij de funky garageblues van “2 Kindsa Love” was het amper mogelijk om hoofd en ledematen stil te houden. Judah Bauer mocht tijdens “Fuck Shit Up” éénmalig achter de microfoon plaatsnemen waardoor Spencer beide handen vrij had om zijn bluesduivels te ontbinden. Met een weerzinwekkende herkansing voor “Bellbottoms”, dit keer wel in een min of meer volledige versie, liet JSBE het publiek ietwat verweesd achter.
Het duurde dus wel even vooraleer die adrenaline niveaus terug hun normale peil hadden bereikt en het rugzweet langzaam begon op te drogen, maar de conclusie van de avond liet minder snel op zich wachten.
Natuurlijk hebben Jack White, The Black Keys & co bestaansreden te over, maar voor the raw deal moet je tot nader order nog steeds bij de originele bluestrashers van JSBE zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-11-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sha-la-lee-s-11-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De compromisloze platen met de meest energieke garage-trash als ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, waarop Jon Spencer de rock’n’roll uitbeende en terug opfokte, zullen altijd een vooraanstaand plaatsje bekleden in onze collectie, maar met ’Meat + Bone’ (12 gore lappen rock’n’roll aan een vleeshaak) waren we anno 2012 ook meer dan opgetogen. Wij zijn maar wat blij dat de heren elkaar na die sabbatperiode van 8 jaar hebben teruggevonden, hoewel Jon Spencer’s uitstapjes met Heavy Trash en Spencer Dickinson ook niet te versmaden waren.
Jon Spencer is en blijft onze favoriete garagist en het doet deugd om na al die jaren te mogen vaststellen dat hij trouw is gebleven aan zijn rauwe, primitieve en uiterst intense garage rock.
Er is even een tijd geweest dat de band wat meer media aandacht kreeg en voor grotere zalen en zelfs op festivalpodia speelde. Maar hoe groot die podia ook waren, de drie primitieve rockers bleven steeds koppig op een ruimte van pakweg 3 vierkante meter de rock’n’roll uit hun tenen spelen. Die attitude is op vandaag ongeschonden gebleven. Fuck lichtshow, fuck videoprojecties, fuck bombast, just play rock’n’roll.
De Kreun is de gedroomde locatie voor dit potje vunzige en energieke herrie. Enige vorm van aankondiging of opgezwollen intromuziek is uit den boze, de heren komen droogweg het sober verlichte podium opgewandeld, pluggen de gitaren in en geven er een lap op.
Vanaf de eerste noot is het vuurwerk. Dit trio heeft immers iets magisch, alle drie zijn ze met het rock’n’roll virus besmet en als ze samen op een podium staan dan spettert en vonkt het langs alle kanten. Er huist nog steeds een vurige showman en entertainer in Jon Spencer, een licht ontvlambare bastaardzoon van Lux Interior, Keith Richards, Iggy Pop en Elvis. Maar hij overdrijft niet meer zo als vroeger, het Vegas gehalte is wat teruggeschroefd en Spencer spitst zich toe op de energieke en vettige muziek.
De schijnbaar argeloos spelende Judah Bauer voegt vette funklagen toe aan de meer trashy gitaarpartijen van Jon Spencer, met zijn tweetjes vormen ze een unieke gitaartandem waar magisch vuur uitspat.
Het lijkt slordig, maar het is subliem, en vooral spontaan, zoals bij Thurston Moore en Lee Ranaldo, ook twee iconen die meer schitteren in chemische reactie dan in technisch gitaarvernuft.
En dan is er nog Russell Simmins, die weergaloze drummer die zijn drumstel misschien wel in den Aldi heeft gekocht, maar er verrukkelijke rock’n’roll uit roffelt. De heren voelen elkaar perfect aan, één knik van Spencer volstaat om de anderen in brand te steken, alsof alles vanzelf gaat.
En dat is ook zo, nog maar zelden hebben wij een trio bezig gezien die zo hecht en onbezonnen de rock’n’roll bedrijft. Rock’n’roll is gewoon seks bij Jon Spencer Blues Explosion.
Een playlist trachten te volgen is onbegonnen werk, een JSBE concert is eigenlijk één lange medley uit hun repertoire, een aaneenschakeling van rudimentaire songs en splijtende riffs. Terwijl u zich zit af te vragen welke track ze aan ’t spelen zijn , hebben ze al lang weer de smerige riff van een andere ingezet …
…Dat is nu net Jon Spencer Blues Explosion, het gaat supersnel, het knalt, het knettert en het briest, en geen mens die de score kan bijhouden, inclusief de heren zelf. Als je hen achteraf om een setlist zou vragen, dan weten ze ’t wellicht zelf niet. Het doet er ook niet toe, dit is rock’n’roll die recht van uit de onderbuik komt.
Wij zijn absoluut geen leek meer wat betreft concerten van JSBE en hebben ook niet de tel bijgehouden, maar een mens kan hier nooit genoeg van krijgen. Ook al is het verrassingseffect weg, dit bruisende trio blijft ons gewoon verbluffen. Volgende keer weer van de partij ? ’t Zal wel zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-08-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Jon Spencer heeft wat funky shit en een flard rap in zijn vunzige rock’n’roll geïntegreerd. Het blijft natuurlijk allemaal vintage Jon Spencer, smerig, punchy en drassig. The Blues Explosion staat nog steeds met één voet in de garage maar deze keer swingt het allemaal ook nog eens lekker de pan uit.
De vorige ‘Meat + Bone’ was al een aardig weerzien met deze prettig gestoorde bende, maar ‘Freedom Tower’ is nog een stuk straffer, we mogen het plaatje zonder blozen een plaatsje geven tussen ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I Got Worry’, schijfjes die ondertussen al een slordige 20 jaar oud zijn maar nog altijd heet aanvoelen.
‘Freedom Tower’ raast geweldig door in 13 ruwe mokkels van songs die stuk voor stuk een enorme drive hebben. Spencer rapt als een funky afro zijn ziel eruit op het bijzonder vette “Do The Get Down”, op het haastige “Wax Dummy” en op het opwindende “The Ballad of Joe Buck”. Voor de rest is hij overal zijn onstuimige zelf en laat hij elke song hevig ontvlammen. De driftige riffs van de immer coole Judah Bauer en de stimulerende roffeldrums van Russel Simins doen de rest en zorgen voor die buitengewone ophitsende sound . Dit unieke trio is er nog maar eens in geslaagd hun geheime formule voor de productie van een ongekende soort dynamiet op punt te stellen. Het prikkelt, het gonst en het explodeert als nooit tevoren.
Dit is The Jon Spencer Blues Explosion op zijn best, onstuimig, geagiteerd en opgejaagd, 100% onverdunde rock’n’roll. Hier heeft de leeftijd geen vat op.
Op de Main Stage mochten Guy Van Nueten en Noah Vanden Abeele het publiek opwarmen, op de Garden Stage viel die eer te beurt aan het Italiaanse multitalent Andrea Belfi. Een man alleen, achter een drumstel, dreigende keyboardgeluiden als klankbord. Wat op het eerste gehoor klinkt als wat bliepjes hier en daar, wordt op den duur een bezwerend arrangement dat je meeneemt naar Andrea's eigen universum. Thom Yorke neemt hem mee als voorprogramma voor zijn Europese tournee, dat zegt genoeg.
Daarna was het uitkijken naar de nieuwe superband in de jazzwereld: Rymden. De bassist en drummer van het legendarische Esbjörn Svensson Trio die pianist Bugge Wesseltoft bijstaan, dat staat garant voor vernieuwende, dynamische jazz met een Scandinavisch tintje. Het E.S.T. verleden is duidelijk hoorbaar, maar de muziek van de heren raakt je op verschillende manieren. Rymden betekent ruimte in heet Noors, en de opwindende, extatisch, progjazz van de bovenste plank neemt het publiek inderdaad mee naar hogere sferen. Ook de rustige nummers kwamen tot hun recht bij de ondergaande zon. Van pure piano over triangels en soundscapes, naar bassolo's, allemaal virtuoos uitgevoerd. Wanneer je talent over hebt, lijkt alles zo simpel, maar dat is het geenszins. Het zweet parelde op de mannen hun kalende voorhoofd, in een weliswaar bloedhete tent.
Hoogtepunten waren “The Celestial Dog”, een eerbetoon aan de ruimtehond Laika, en “Bergen”, als herinnering aan hun eerste gig (niet in Mons, maar in Bjørgvin in Noorwegen). “Homegrown” diende als rake afsluiter. Mocht u nog twijfelen, dit zijn de nieuwe goden aan het jazzfirmament.
Contrasterend met het bij momenten bombastische Rymden, was het intieme concert van Yann Tiersen. Ja, dat is die van de heerlijke scores voor de films ‘Amélie Poulain’ en ‘Good Bye Lenin!’, maar zijn oeuvre omarmt veel meer dan dat. “Het zal saai zijn”, werd ons vooraf door een insider van de organisatie toegefluisterd. Saai was het niet, mooi en ingetogen, maar ook niet altijd even boeiend. Zijn platenspeler, dezelfde waar hij tijdens de clip van zijn album ‘Infinity’ 50 minuten lang naar staart, zorgde voor achtergrondgeluiden van meeuwen aan de zee. Een beetje Blankenberge in Gent drenkte zo Yanns pianospel in melancholie. Yann Tiersen raakte een gevoelige snaar, maar kon niet opboksen tegen de genialiteit die Rymden uitstraalde eerder op de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Trixie Whitley behoort steevast tot de beste vrouwelijke artiesten die België momenteel te bieden heeft en ze liet ons de afgelopen jaren zien dat ze een echt meesterbrein is. Nadat ze enkele jaren muziek maakte en tourde als lid van Black Dub, zag haar solo debuutalbum ‘Fourth Corner’ in 2013 het levenslicht. Het leverde haar internationale erkenning op en maakte haar al snel tot één van de favorieten van de Belgische muziekscene. In 2015 volgde haar tweede album ‘Porta Bohemica’, waarmee ze haar status van rasmuzikante bevestigde. Met een beetje vertraging kwam eind maart dan de derde langspeler ‘Lacuna’ uit, die toonde dat haar nieuwe sound minstens even sterk is als haar vorige twee albums. Verwonderd waren we niet toen we aan de inkom het uitverkocht-bordje zagen hangen.
Muzikaal herbronnen en op zoek gaan naar de kern van de muziek; het is wat Annelies Van Dinter het laatste jaar heeft gedaan met haar project Echo Beatty. Aanvankelijk maakte ook Jochem Baelus deel uit van Echo Beatty, maar tegenwoordig is het een soloproject geworden. En solo werd het ook op het grote podium van de AB, want ze stond er daadwerkelijk alleen voor. De rustige en toch soms wat ruige muziek van Echo Beatty vond voor een redelijk gevulde zaal gehoor en zo luisterde zowat iedereen muisstil naar wat Van Dinter muzikaal te vertellen had. Uitschieters waren afsluiter “Hunger Hunger” en de nieuwe single “High On A Memory”.
Na acht uitverkochte avonden dEUS, was het gisteren aan de Amerikaans-Belgische Trixie Whitley om haar eerste van twee uitverkochte shows in de legendarische Brusselse muziektempel te geven. Netjes op tijd betrad Whitley de scene en het was vooral haar intrigerende bodysuit die vanaf het begin voor open monden zorgde, maar ook muzikaal was het begin meer dan in orde. Opener “Intro” klonk mysterieus, onbereikbaar en beklijvend en vormde een naadloze overgang naar “Heartbeat”. Live klonk het zelfs nog net iets overtuigender dan de al steengoede studioversie.
Terwijl de meeste acts tegenwoordig hun shows doorspekken met hun grootste hits en nu en dan een nieuw nummer, brengt Whitley haar nieuwe plaat zowaar integraal. Een rariteit in het muzieklandschap, maar eentje die zeer goed uitpakte, aangezien ‘Lacuna’ geen zwakke nummers kent. Zo heb je bijvoorbeeld het nu al tijdloze “Time”, dat je tijd en ruimte liet vergeten en het beste uit Trixie’s stem haalde. Het stembereik van de zangeres grijpt nog altijd naar de keel en klonk gisterenavond indrukwekkender dan ooit te voren. De witte wijn tussen de nummers door leek haar stembanden dus goed te smeren.
“Closer”, het enige nummer van haar vorige album ‘Porta Bohemica’ in de setlist, was de uitgelezen kans om het hoge tempo wat te verlagen door zichzelf enkel te laten begeleiden door de piano. In de zeer minimalistische, intieme versie genoot ze werkelijk van het moment en zocht ze het contact met het publiek. Het daaropvolgende “Fishing For Stars”, dat overigens het eerste nummer is dat ze na de geboorte van haar dochter schreef, bleef in diezelfde sfeer hangen. Met haar gitaar onder haar arm zat ze op het randje van het podium voor misschien wel het meest magische moment van de avond.
Na een ietwat rustiger middenstuk, kwam de 31-jarige furieus terug. “The Hotter I Burn” zorgde voor gloed en kreeg ons nog eens helemaal warm. Setafsluiter “Dandy” werd de laatste mokerslag, waarvoor ze zelfs achter haar drums plaatsnam. Het werd een pakkend slot dat de overgang vormde naar de bis-ronde, dat met het sublieme “Breathe You In My Dreams” geopend werd. In de pianoversie kwam het nummer nog harder binnen en ook de meesterlijke uithalen waren niet van de poes. Terwijl haar dochtertje vanuit de coulissen toekeek, sloot ze de set dan uiteindelijk af met de gitaar in handen en het even intieme “Oh The Joy”.
Trixie Whitley’s leven is de laatste jaren enorm veranderd en ook muzikaal klinkt ze wat anders. Samen met een multi-instrumentalist trekt ze nu rond met haar klein gezinnetje en laat ze de wereld kennis maken met het ijzersterke wereldje van ‘Lacuna’. Van furieuze uithalen tot intieme momenten; we kregen het allemaal en in elke discipline blonk de zangeres uit. De soms iets te lange pauzes tussen de nummers door namen misschien lichtjes het tempo uit de show, maar de vrolijkheid waarmee Trixie dan naar het publiek keek en ermee babbelde, was op zijn minst charmant. Trixie Whitley is en blijft een van de beste alternatieve artiesten van België, dat werd gisteren des te duidelijker.
Setlist: Intro - Heartbeat - Long Time Coming - May Cannan - Time - Touch - Closer - Fishing For Stars - Dare To Imagine - Bleak - The Hotter I Burn - Dandy - Breathe You In My Dream - Oh The Joy
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Opener van dienst was The Permanentz, een nieuwe groep uit Brussel waar ik weinig over weet. Drie jongens brachten rechttoe rechtaan punk, strak gespeeld en met een zanger die zijn teksten snerend het café in vuurde. Als hij al eens echt zong deed hij dat lekker vals. Eindigen deden ze met een cover - altijd leuk -, “Dancing with myself” van Billy Idol, wat wel wat haaks stond op hetgeen we eerder gehoord hadden.
Los Explosivos komen uit Mexico Stad en toch vonden hun eerste twee platen, na eerst te zijn uitgebracht op plaatselijke labels, hun weg naar ‘Get Hip’ van Cynics voorman Greg Kostelich. Later voegde ook het Londense ‘Dirty Water Records’ een LP van hen toe aan hun catalogus. Totaal onopgemerkt zijn ze dus niet gebleven en in de Pit’s , zijn ze zelfs wereldberoemd.
Het was de derde keer dat ik ze hier zag en veel was er niet veranderd, wel afgeslankt tot een trio. Los Explosivos blijft de ultieme partyband voor wie houdt van rammelende sixties garagepunk. Met een ongezien enthousiasme vlogen ze erin: de voortdurend op en neer wippende “Sabu Avilés” en “Tiba Explosivo” (beide om beurt op gitaar of bas) en de zingende drummer Kasko maar de eerste nummers zorgden niet meteen voor vuurwerk.
Hun Spaanstalige cover van “Louie Louie” klonk ongeïnspireerd en toen ze ons ook nog eens “”Ay, yai, yai, yai canta y no llores” lieten meezingen vreesde ik al een rampscenario. Gelukkig bleek dit slechts een valse start en ik kreeg ik alsnog waarvoor ik gekomen was. Zoals het onstuimige “No eres papa mi” een Spaanse versie van “I can only give you everything”, dat enkele jaren geleden ook al fantastisch gecoverd werd door King Mud en geschreven werd door Van Morrison. Voor de jongeren onder jullie: jawel, Van Morrison had ooit een rock-‘n-roll hart (check Them) maar aan wie hij het verkocht heeft is mij evenwel niet bekend.
De hel was nu definitief losgebroken en de drie maakten hun groepsnaam volledig waar. Songs als splinterbommetjes die elkaar in snel tempo opvolgden, af en toe onderbroken om een pintje te vragen of om ons te beloven dat ze tot hun dood naar de Pit’s zullen blijven komen. Zo lijkt de toekomst van mijn favoriete punkhol dus verzekerd. Plots dook er nog een vierde Explosivo op, Giovanni, die achter het drumstel plaatsnam. Zo mocht ook Kasko zich even op gitaar, duidelijk het favoriete instrument van alle groepsleden, uitleven. Het zorgde voor een spetterende finale. Met eerst hun raison d’être, het nog steeds vlammende “Action woman”(oorspronkelijk van ‘The Litter’), en daarna het op ‘Peter Gunn Theme’ gebaseerde “Barracuda”.
Toen ik daarna buiten even naar adem stond te happen kwam iemand me doodleuk zeggen dat het technisch niet zoveel voorstelde. Meneer was duidelijk vergeten waarvoor de punk destijds werd uitgevonden. Los Explosivos, graag tot een volgende keer!
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Bij de meesten onder jullie zal deze muzikant en componist niet gekend zijn. Toch loont het de moeite om eens de moeite te doen en naar hem te luisteren. Vooral wanneer je van sfeervolle, instrumentale luistermuziek houdt. Die bestaat hoofdzakelijk uit piano en strijkers en heeft synths op de achtergrond. Denk daarbij aan collega’s zoals Wim Mertens, Nils Frahm en Johan Troch. Wanneer je die laatsten kent moet je dit zeker eens checken. Steven Vrancken debuteerde live als solo-pianist in 2008 waarbij hij een concert gaf aan mensen die liggend de muziek ondergingen. Dat had de nodige respons en weerklank gekregen en dat voerde hem naar o.a. Nederland, Frankrijk, Spanje en Mexico. Intussen is dit, naast wat soundtracks, zijn derde album. Hij hield hiervoor in 2017 een crowdfunding waarbij hij 10.000 dollar ophaalde. Ook opvallend is dat hij zo goed als een autodidact is. Hij volgde geen opleiding en startte pas op zijn 22ste met pianospelen.
Op dit dubbel album neemt hij de piano, stem, xaphoon, sansula en synths voor zijn rekening. Ook het schrijven, produceren, mixen en masteren deed hij zelf. Opener “Eloria” bestaat uit knap, rustig pianowerk dat door cello (Wouter Vercruysse) en viool (Edwin Vanvinckenroye) ondersteund wordt. We vinden nog een aantal nummers op ‘In Between’ terug die ongeveer deze opbouw en sfeer hebben zoals o.a. “Sabiduria Sensual”, “Gracewood”, “Himaya” en “Crowned”. “The Passage” is een korte tussensong terwijl “Moulain” minder vrijblijvend is geworden. Deze track is zowel melodieus als ritmisch. Het is bijna als regen die je hoort kletteren op een glazen dak. Het tweede deel van het album gaat verder op de ingeslagen weg maar zijn heel wat langer in tijd (telkens meer dan tien minuten). Het is meer etherisch dan het eerste deel en het is muziek om op weg te dromen of even te ontsnappen uit de hedendaagse ratrace.
Steven Vrancken is voor mij een ontdekking. Zijn album bestaat uit twee verschillende albums die beide interessant en hun kwaliteiten hebben. Heel aangename luistermuziek die je verplicht om even stil te staan en echt je tijd te nemen.
Stars On Fire is een nieuwe band rond Cristoph Mark, die sommigen misschien kennen als lid van de band Ampersand. Die laatste bracht in 2000 een mini-album uit dat hoge ogen gooide, maar de doorbraak bleef uit. Met zijn nieuw project Stars On Fire kiest Cristoph voor de weg van de noisepop en dromerige soundscapes die gevoelige snaren raken. Met een knipoog naar experimentele muziek, lo-fi en shoegaze. 'Blue Skies Above' kwam uit op 14 juni via Jigsaw Records (USA) en Kocliko Records. We gaven het schijfje enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegdrijven over walmen van melancholie binnen een bevreemdende en rustgevende omkadering.
Die shoegaze, met typische jengelende gitaarlijnen, en aanstekelijk op de dansspieren werkende soundscapes voelen we al aankomen op “Shutdown”. Gecombineerd met een best weemoedige en melancholische vocale aankleding word je als aanhoorder prompt gehypnotiseerd en sta je letterlijk te zweven over die dansvloer, in een diepe trance terechtgekomen. Dat laatste is niet alleen de rode draad, maar ook de grote sterkte van deze song. Het is tevens de rode draad algemeen. “Stuck Somewhere” is een lekker aan de ribben klevende parel, die shoegaze verbindt met wederom dromerige soundscapes die ergens wel die gevoelige snaar raken. Het voordeel aan zo een aanpak is dat je nooit in slaap wordt gewiegd, maar ook niet murw wordt geslagen door oorverdovende klanken. Eerder bespeelt Stars On Fire het gemoed van de aanhoorder, maar wil hem ook laten dansen door de huiskamer. Een combinatie die we eigenlijk wel kunnen pruimen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Model”, “Blue Skies”, “Paper Driver” en afsluiter “Snowblind” zorgt deze aanpak voor adrenalinestoten die dus op die heupen werken, maar ook je hart verwarmen. En dat laatste is toch de wederom grote verdienste van de vocale aankleding die aanvoelt als een warm deken tegen koude nachten. Schipperend tussen melancholie en weemoed, met die typische lo-fi/shoegaze sound daarboven op.
Al die elementen zorgen er trouwens voor dat je deze EP in een mum van tijd hebt beluisterd en terug wil beluisteren tot in het oneindige. De songs werken zodanig aanstekelijk dat je deze trip dus gewoon nog eens wil beleven. En dat is het zoveelste grote pluspunt aan deze EP.
Cristoph Mark is een ervaren performer en muzikant die goed weet waar hij mee bezig is. Met dit nieuwe project laat hij een frisse wind waaien doorheen uiteenlopende muziekstijlen. Net door zowel de aanhoorder aan het dansen te brengen als door hem/haar door middel van een zachtmoedige en beklijvende stem te ontroeren, pink je een traan weg, geraak je in een diepe trance en zweef je letterlijk over de dansvloer tot in de vroege uurtjes.
Kortom: Stars On Fire brengt de perfecte dansplaat uit, waarbij het hart wordt eveneens diep wordt geraakt en je naderhand met een gelukzalig gevoel vanbinnen, totaal buiten adem, tot een zekere gemoedsrust bent gekomen waaruit je nooit meer wil ontsnappen.
Tracklist: 1. Shutdown 02:12; 2. Stuck Somewhere 03:06, 3. Model 02:14, 4. Blue Skies 03:37, 5. Paper Driver 02:08, 6. Snowblind 02:56
Skunk Anansie heeft een nieuwe single. Op zich is het al fantastisch dat deze band al zo lang meedraait en nog steeds rockmuziek uitbrengt die relevant blijft. De nieuwe single heet “What You Do For Love” en gaat over de tegenstelling tussen wat mensen doen uit liefde en wat mensen doen voor macht. Een niet eens verhulde politieke boodschap dus, wat best wel uitzonderlijk is voor Skunk Anansie, maar het klinkt als vintage-Skunk: met die typische rauwe vocalen van zangeres Skin en die volbloed jaren ’90-rock. Deze single doet zuiver muzikaal wat denken aan “Hedonism” (Just Because You Look Good).
Veel nieuwe zieltjes zal Skunk Anansie hier niet mee winnen, maar dat zal vast ook niet de ambitie geweest zijn. Deze band gaat koppig door op het pad dat ze lang geleden voor zichzelf uitgestippeld hebben, en dat is maar goed ook.
Het leek erop alsof De Zwerver kort na Cedric Burnside - Legendary Shack Shakers opnieuw een mooie double bill beet had, alleen dacht het publiek daar aanvankelijk anders over.
Want was dat een bedroevend zicht toen de drie meiden uit L.A. de eerste noten uit hun instrumenten knepen. Al het volk (uitgezonderd drie dapperen) achteraan samengetroept op zo’n tien meter van het podium. Vind ik altijd zo pijnlijk maar gelukkig raakte dat gapende gat na een tijdje dan toch gevuld en toen zangeres Sade Sanchez vroeg of we misschien wat dichter konden komen werd uiteindelijk alle schroom overwonnen en werd de barrière tussen publiek en groep volledig opgeheven. Volkomen terecht want L.A. Witch speelde er een delicieuze set waarvan ik achteraf dacht: had ik dit in het café gezien dan hadden de drie me wellicht een delirium bezorgd.
L.A. Witch bracht behoedzame rock-‘n-roll met een zinderende onderhuidse spanning waar ook La Luz en de Allah-Las een patent op hebben hoewel het rockgehalte hier beduidend hoger lag. De ijle, galmende gitaar baande zich omzichtig een weg tussen surf, psychedelica en garagerock, ik kreeg er maar niet genoeg van. Samen met de sensueel zoemende bas van Irita Pai en de kurkdroge drums van Ellie English zorgde ze voor een bedwelmende waas. Naast die sublieme sound, die duidelijk naar de sixties refereerde maar tegelijkertijd erg eigentijds klonk, beschikte het stel ook nog over een rits degelijke songs zodat het plaatje helemaal klopte. Alleen had de stem van Sade Sanchez misschien iets forser gemogen. Ze had soms een wat zeurderig toontje maar waar emmer ik eigenlijk over: Tess Parks klinkt nog een stuk zeurderiger en die vind ik dan weer een geweldige zangeres.
Om eerlijk te zijn: ik was hier enkel en alleen voor L.A. Witch. Toen ik Radio Moscow in hun prille begin in 2008 samen met zo’n 25 anderen zag in café De Rots in Antwerpen vond ik ze heus wel charmant. Maar wat ik dan al vreesde werd bewaarheid toen ik ze enkele jaren later terug zag. De groep uit Story City, Iowa verloor zich helemaal in saaie oeverloze solo’s. Intussen is de groep verkast naar San Diego, Californië, blijkt Parker Griggs na talloze personeelswissels de enige constante en heeft Radio Moscow na zes albums ‘Alive Records’ ingeruild voor ‘Century Media Records’, waarop hun laatste plaat ‘New beginnings’ (uit 2017 alweer) verscheen.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de gitaarsolo’s die me de vorige keer de gordijnen in joegen vielen hier wat beter mee. Ze waren beperkt in duur maar het bleven toch enigszins nutteloze oefeningen in duizelingwekkende notenreeksen. Het contrast tussen dit eclatante gitaargeweld en de subtiele aanpak van Sade Sanchez kon niet groter zijn. Het minste wat je van Radio Moscow kan zeggen is dat ze zich een eigen (daar kan eventueel nog over gediscuteerd worden), herkenbare sound hebben toegeëigend. Dit was pure late sixties, early seventies (hard)rock. Cream of Blue Cheer maar dan zonder de knappe nummers. Samen met de plukkende bassist Anthony Meier en de zich danig in het zweet roffelende Paul Marrone probeerde Parker Griggs die pioniersperiode van de hardrock te reconstrueren, zo leek het toch. L.A. Witch zocht het in een al even ver verleden maar klonk toch nog eigentijds terwijl Radio Moscow daar geen enkele poging toe deed.
Niets op tegen want ik heb bakken vol platen uit die episode van de rockgeschiedenis. Maar je moet er wel iets mee doen. De sound imiteren, al is het tot in de perfectie volstaat niet want dan klink je al gauw gedateerd. Songs, die naam waardig, waren er nauwelijks en de zang van Parker Griggs beperkte zich tot een onbestemd gegrom, James Leg met een kater als het ware. Maar zelfs dan is het nog niet verloren. Stuw het net iets over the top zodat er een grappig aspect aan wordt toegevoegd (ik denk hierbij aan een Rev Brown) en dan kan je weer alle kanten uit. Helaas leek Parker Griggs me eerder een ernstig type die niet direct behoefte had aan die rare kronkels onder mijn hersenpan.
Was Radio Moscow dan zo slecht? Eigenlijk niet maar het deed me niets. Alleen in dat ene instrumentale nummer, kort voor het einde, liet Griggs zijn gitaar wat gevoel uitstralen. Meteen het enige moment waarin ik me enigszins kon terugvinden in die eindeloze vergelijkingen met Jimi Hendrix.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Vijftig jaar geleden zag ZZ Top het levenslicht in Houston, Texas. Sinds 1969 brengen Billy Gibbons, Dusty Hill en Frank Beard – ironisch genoeg het enige lid zónder een joekel van een baard - southern rock van de bovenste plank. Bewijs hiervan zijn de tot nu toe meer dan 50 miljoen verkochte platen en een plaatsje in de Rock ’n Roll Hall of Fame.
Nu, Abraham zien doe je niet zomaar, dus besliste de band op tournee te gaan met als toepasselijke titel ‘50 Years with ZZ Top’. Een verjaardagsfeestje in intieme kring vieren is dus niet voor het grotendeels bebaarde trio weggelegd. Op dinsdag 25 juni werd de verjaardagstaart aangesneden in Vorst. Het tropische weertje dat me vergezelde op weg naar onze hoofdstad, was alvast een ideale sfeermaker voor een avondje broeierige Texas bluesrock.
Eens aangekomen in Vorst Nationaal viel de hitte als een blok op mij. Het is duidelijk dat men dergelijke temperaturen niet gewoon is in België, want van airco was in de zaal geen sprake. Het merendeel van het publiek, dat grotendeels bestond uit baby boomers, nam dan ook de toevlucht tot de zitjes met een of andere vorm van waaier in de hand.
Om het publiek ‘op te warmen’ - pun intended - mocht Larkin Poe de bluesgitaren betokkelen. Deze Amerikaanse roots rockband die geleid wordt door de zusjes Rebecca en Meghan Lovell, werd in 2014 op Glastonbury uitgeroepen tot ‘best discovery of Glastonbury’ en heeft intussen al vier studioalbums uitgebracht waarvan ‘Venom & Faith’ (2018) de jongste telg is.
De zussen Lovell waren een frisse verschijning en brachten een sterk Zuiderse bluessound die vooral gecreëerd werd door de krachtige zangstem van Rebecca Lovell en het knappe slide gitaarwerk van zus Meghan. Ook de passie en zichtbaar genot waarmee de set gebracht werd, zorgden ervoor dat dit een optreden was dat me zeker zal bijblijven. Even waande ik me op de katoenvelden van Georgia en Alabama om dan te realiseren dat ik nog altijd al zwetend en puffend van een halve liter gerstenat aan het nippen was. Liedjes die me bijgebleven zijn, zijn “Bleach Blonde Bottle Blues”, “Preachin’ Blues” en “Blue Ridge Mountains” (verwijzend naar ‘the Appalachian mountains’, een gebergte dichtbij de woonplaats van de zussen).
Omstreeks kwart na negen was het dan de beurt aan ZZ Top. Onder luid applaus van het publiek betraden Gibbons, Hill en Beard het podium. Goed ingeduffeld in lange broek, jas en hoed werd “Got Me Under Pressure” ingezet. De hit uit het album ‘Eliminator’ (1983) was bij de meesten gekend en zette onmiddellijk de toon voor de rest van het optreden. “I Thank You”, “Waitin For The Bus” en “Jesus Just left Chicago” volgden in sneltempo. Het was duidelijk dat ZZ Top gekomen was om te spelen, zonder te veel aandacht te besteden aan bindteksten. Spijtig, want laat ons eerlijk zijn, na vijftig jaar rocken moet hier en daar toch wel een pittige anekdote te vertellen zijn. Daar waar de stem van Gibbons bij enkele nummers niet meer volledig tot zijn recht kwam, was dit wel zo bij “Gimme All Your Lovin’”, het eerste hoogtepunt van de avond. De song werd loepzuiver gebracht en deed de temperatuur in Vorst stijgen naar héél gevaarlijke hoogtes.
In feite bestond de volledige setlist uit de ene hit na de andere, maar hoe kan dat ook anders als je kan putten uit een repertoire dat een halve eeuw omvat. Toch merkte je dat er stelselmatig naar een climax toegewerkt werd. “Just Got Paid”, “Sharp Dressed Man” en “Legs” effenden het pad voor het welgesmaakte “La Grange” en “Tush”.
Muzikaal-technisch was het smullen voor de fans, maar qua performance merkte je wel dat 50 jaar op de planken zijn tol begon te eisen . Hoewel Gibbons en Hill heel goed op elkaar ingespeeld waren en dus geen enkel probleem hadden om synchroon de gitaren te bespelen, kwam dit soms nogal mak en statisch over. Een vergelijking met robots - rockende robots wel te verstaan – zou hier niet misstaan.
Al bij al beschouwd was het optreden toch een waardig jubileum waar ik van genoten heb. Na 50 jaar zoveel fans op de been brengen én begeesteren, zij het op een iets gezapigere manier dan vroeger, is niet elke band gegeven. Hiep, hiep, hoera, dat ZZ Top nog lang mag rocken!
Organisatie: Gracia Live
Dit is het debuut van deze Frans-Belgische band. Het gaat hier dus niet om de gelijknamige ter ziele gegane Nederlandse punkband. De zanger Alain Verdier straalt wat de eigenzinnigheid uit van onze Arno. Daarnaast is hij ook filmmaker, fotograaf en acteur. Zijn Frans gezongen teksten worden met veel overtuiging en de nodige intonatie gezongen. Het geheel klinkt catchy en wat donker. Catchy en melodieus zijn vooral de refreinen. Duister is vooral de stem in de strofen terwijl de begeleiding soms iets melancholisch heeft. Het neigt soms wat naar dark of cold wave maar dan meer in pop songs gegoten. De inbreng van vocaliste Khadjia Othman (die in het verleden onder het pseudoniem Zelda verscheidene prijzen behaalde) zorgt dat het geheel opengetrokken wordt. Hun beide stemmen en manier van zingen vormen een mooi contrast.
Dit alles maakt dat dit een formidabel album is. Eén van de meest verrassende die ik dit jaar al mocht aanhoren. Het klinkt heel rijkelijk en met veel variatie. “Elle Rêve” en “La Bleus De La Loose” zijn haast trage donkere chansons maar op “Dayina” krijgt de song een dansbaar karakter. Met heerlijke keys, Afrikaans aandoende backings en een kronkelende baslijn.
Twaalf songs lang weet Antidote mij te boeien en te verrassen met hun warme, melancholische en donkere songs. Een etiket of genre opplakken is onmogelijk maar dat is het minste van mijn zorgen met zo’n plaat.
Wat een debuut is dit zeg? Een fantastische plaat gewoon! Ik kan alleen maar zeggen: dit moet je zeker eens checken!
The B-52’s kwamen hun Belgische fans uitwuiven. Zo heel veel stonden ze hier niet op een podium, maar hun “Love Shack” behoort wel tot ons cultureel erfgoed. Of toch voor wie ergens tussen 45 en 65 jaar oud is. Hun sound is zo uniek dat geen enkele band in hun voetsporen is getreden, zelfs niet nu ze zelf met pensioen gaan.
Trapdoor Social mocht heel kort het publiek opwarmen. Daarvoor zetten ze meteen enkele jokers in, zoals een puike cover van Queen (“Don’t Stop Me Now”) en van “Feelin Good”, een song uit de sixties die bekend werd in versies van Nina Simone en recent nog Muse. Ze hadden ook een vierkoppige blazerssectie mee als aanvulling op de baritonsax van zanger Skylar Funk. Zolang hij alleen sax speelt, heeft het iets van Morphine, maar met de andere blazers erbij klinkt het eerder als Paul Simon op zijn ‘Graceland’. Trapdoor Social is heel hard bezig met het milieu, maar verpakt die boodschap graag in catchy en vrolijke rock. Zelfs al was dit maar een support act, hij smaakte naar meer.
Het concert van The B-52’s in de AB leek een valse start te krijgen. Voorprogramma Trapdoor Social bleef nochtans netjes binnen de voorziene speelduur. Daarna was het nog ruim drie kwartier puffen in een bloedhete AB voor The B-52’s zouden opdagen. Tien minuten voorbij de voorziene start van het optreden werd op het podium nog een extra monitor aangesloten en getest. Daarna duurde het nog vijf lange minuten vooraleer iemand doorhad dat er geen microfoons zaten in de statieven van Cindy, Fred en Kate. Voor een show van dit niveau leek dat allemaal toch wat amateuristisch.
Het ongeduldige publiek moest nog meer geduld hebben. De eerste concerthelft werden, op het vinnige “Private Idaho” na, vooral vullertjes afgevuurd, zoals “52 Girls”, in 1978 het B-kantje van “Rock Lobster”. Ook “Mesopotamia”, “Funplex” en “Legal Tender” werden enkel door de kenners op de eerste rijen enthousiast onthaald. We hadden elk van die nummers graag ingeruild voor het hitsige “Dirty Back Road”, dat schromelijk over het hoofd wordt gezien op deze afscheidstournee. Die lange aanloop was een beetje jammer want de stemmen van Cindy en Kate bleven het beste overeind in die net iets minder interessante eerste helft en zouden tekenen van verval laten optekenen zodra de hits er aan kwamen. Het zou onbetamelijk zijn hun leeftijden te openbaren, maar de jaren zijn gunstiger geweest voor Kate Pierson dan voor Cindy Wilson. Terwijl Cindy heel de show door nauwelijks bewoog, zette Kate het vaak op een enthousiast dansen en rondlopen. Of misschien speelde niet de leeftijd Cindy parten, maar wel haar heel nauw aansluitende pakje en het kapsel dat haar nog steeds een halve meter groter maakt. Fred was zijn olijke zelve en speelde voluit zijn rol als lichte stoorzender. De rest van de band speelde foutloos.
Het echte feest werd voorbij halfweg op gang getrokken met een heerlijke versie van “Roam”. Vanaf dan was het voor de fans dansen, meewuiven en feesten met “Party Out Of Bounds”, “Channel Z”, “Dance This Mess Around” en een lang uitgesponnen, maar ietwat tam gebracht “Love Shack”.
Daarvan werden niet enkel de refreinen maar ook alles daartussen luidkeels meegeschreeuwd door een volle AB. Cindy, Kate en Fred werden toch merkbaar een beetje stil van al dat oorverdovende enthousiasme bij de fans. Meezingen hadden ze verwacht, maar zoveel oprechte liefde voor één song, daar hadden ze niet op durven rekenen.
In de bisronde kregen de Belgische fans nog vurige versies van “Planet Claire” en “Rock Lobster”. De fans dansten en schreeuwden zo hard dat de band er een extra toegift bovenop deed. “Lava” wordt zo het definitieve orgelpunt voor The B-52’s in België.
Ze zullen gemist worden. In de AB toonden ze dat deze band er nog steeds staat. Je kon genieten zonder toegevingen en zonder dat je dingen met de mantel der liefde moest bedekken. Afscheid nemen in schoonheid, noemen ze dat.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Hellfest 2019 - Een geslaagde 14 e editie - Overzicht van de driedaagse
Hellfest 2019
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Dylan Vanhaecke en Yentl Stée
Na een lange tocht vol gevaren, stokbrood en in de file staan in Parijs was het weer zover. Uw favoriet journalistenduo was terug aangekomen in Clisson om niet één, maar twee festivals te reviewen! Een waarlijk titanenwerk, maar dat zijn we dan ook. Bij aankomst leek jammer genoeg Frankrijk nog steeds vol met Fransen te lopen, maar we waren niet van plan om dat ons weekend te laten verpesten. Dat kunnen we perfect zelf! (Spoiler: aangezien we het fijn vonden konden we het blijkbaar toch niet).
Knotfest op 20 juni 2019 - Tot onze grote verbazing bleek er een ticket te hangen aan onze Hellfest perspas. Nogal vreemd aangezien we deze eigenlijk niet specifiek aangevraagd hadden en voor mij persoonlijk niet genoeg bands op de affiche stonden die ik wou zien om een perspas aan te vragen. We besloten dan maar om het toch een kans te geven en de bands die we goed vonden een review te geven. Echter na het opladen van onze bandjes bleek het cashless systeem helemaal nog niet op punt te staan met als gevolg dat Dylan zijn bandje geen geld bleek te bevatten, alhoewel hij deze zeker betaald had. Vervolgens werden we op een urenlange kruistocht gestuurd om er achter te komen dat er blijkbaar een hulppost was voor dit soort gevallen. Eenmaal we daar na lang wachten eindelijk konden vertrekken waren letterlijk alle bands die we nog misschien gingen reviewen al voorbij. Bands reviewen die ik al op album niet graag hoor is vrij nutteloos en ik had ook wat tijd nodig om ver genoeg van het podium weg te geraken voor Sabaton zou spelen. Een vrij valse start dus van het weekend en hopelijk geen voorteken voor de rest van het weekend. Van andere bezoekers kregen we te horen dat het allemaal best wel tof was, maar dat we blijkbaar niet de enigen waren met cashless-problemen. (Yentl)
dag 1 - vrijdag 21 juni 2019
The Rumjacks - Als ik de opportuniteit heb mijn dag te starten met wat zotte Australiërs bezig te zien op een heerlijk Ierse vibe (Prachtige combo), dan kan ik hier onmogelijk nee tegen zeggen; al is het maar als opwarmer voor Dropkick Murphys die later vandaag op de agenda staan.
Wat feest was wel nodig na gisteren (Knotfest) de dag te mogen starten met een kruistocht doorheen, overheen & onderheen het volledige festivalterrein om mijn ‘gepatenteerde’ d ysfunctionele Cashless bandje (Ik was wel degelijk Cashless hierdoor!) aan de praat te krijgen en toegang te hebben tot het rijke gamma verfrissende dranken & eten. Zeg nou zelf, een kruistocht waarbij drie bands gemist worden moeten doorstaan zonder verfrissende pint is wel degelijk Hells.. \m/ Hellfest! \m/
Echter startte deze dag meteen goed met een halve liter fris bier & de mannen van The Rumjacks die ondanks hun vroeger uur (12u15) en een korte speelduur van een goeie 30 minuten het publiek volledig wisten mee te krijgen.
De Warzone was overigens op dit uur al volledig gevuld en iedereen sprong zeer happig op en neer mee met de vrolijke Ierse tunes die deze band op ons losliet onder het fel brandende zonnetje.
Ontsnappen was geen mogelijkheid meer, niet dat we dat zouden willen natuurlijk, maar met deze barrière aan springende mensen was het onmogelijk hier nog weg te geraken. In de verte zie ik de Bar van de Warzone.. Mijn beker fris bier waar ik het optreden mee startte is veranderd in een beker met een bodempje lauw bier..; Een man met een overvolle kan wijn spreekt me aan (Lees; Doet alles wat hij kan om zich duidelijk te maken doorheen de muziek). Bij elke sprong die de man maakt zie ik een kluts wijn de dorre grond bevochtigen, hij geeft me een teken en wijst naar mijn beker; Ik twijfel geen seconde en giet het klikje lauw bier naar binnen. Tot mijn verbazing giet de nobele man mijn (Halve liter) beker volledig vol met frisse witte wijn, mijn dank is groot.
Een korte set van een half uurtje heeft als een van de enige voordelen dat nummer na nummer aan hoge snelheid op je afgevlamd wordt zonder al te veel pauzes tussen de nummers & dat het meteen ook wel de gekendere/beste nummers zijn.
Dit gepaard met het publiek die lekker mee ging met de show was voor mij alvast een goeie start van wat hopelijk nog vele goeie optredens mogen worden over de komende dagen. (Dylan)
Met een nog vrij zure smaak van Knotfest de vorige dag begon Hellfest dan nu eindelijk echt. Ik moest mezelf jammer genoeg teveel motiveren na die valse start van de dag ervoor waardoor Cult Leader de eerste band van de dag werd. Cult Leader is voornamelijk gekend als verderzetting van de legendarische metallic hardcore band Gaza en dat klopt ook wel gedeeltelijk. De smerige mix van crust punk, hardcore en sludge die hen kenmerkte komt ook duidelijk voor bij Cult Leader. Ze zijn echter niet gewoon dezelfde band met een andere naam en alhoewel de sound overeen komt is Cult Leader een geheel unieke band. Er ligt een pak meer nadruk op agressie en de rauwe mix van punk en black metal neemt hier een veel grotere rol in. Live komt dit zeker goed over, maar echt veel reactie uit het publiek kwam er niet en het bleef ook vrij rustig alhoewel er toch genoeg vuist in de muziek zit om enkele van je vrienden de EHBO in te helpen. (Yentl)
Trollfest - Chaos in een fles, vanaf de band op het podium kwam, was het al duidelijk; Het wordt een ware carnavalsshow met alles erop en eraan; Gekleed als prinsesjes & een trollenkoning met een kroon van ballonnen kwamen ze op. Alles wat een carnavalshow nodig moet hebben was aanwezig;
Opblaaspoppen, strandballen, wat Britney Spears (Incl. roze lichtshow & Barbie Led gitaar! - Very Toxic indeed!), een T-Rex die al crowdsurfend duelleert met een nest Pickachus met als backup nog wat eenhorens er tussen, een verdwaalde banaan die als een zot rondrent, wat prei die in het rond vliegt, ik kan blijven doorgaan..;
Kortom: Het publiek had zich voorbereid & dat was zeker te zien. Als chaos, gebotteld in een fles ging het publiek te keer, als oliedruppels die rond spetteren in een hete pan..
Het publiek, beroofd van alle controle , sprong als zotten alle kanten uit. Na ongeveer 3/4de van de speelduur was in de bescheiden Temple Area een ware carnavalsstoet uitgebroken die niet meer te stoppen was; Iedereen werd er in meegesleurd & in opgezogen, alsof een zwart gat gekleed in een prinsessenjurk dirigent aan het spelen was;
Zo schuimde deze oceaan van mensen heen en weer, tot op het allerlaatste moment. Waarbij de grote meute traditioneel in een massieve Conga van 4 rijen breed als een slang in het rond kronkelde, de volledige tent door. Steeds meer mensen werden geabsorbeerd, tot deze gigantische Ouroboros uiteindelijk de tent verliet & de gloeiende zon tegemoet marcheerde. (Dylan)
My Sleeping Karma - Het zonnetje brandt nog stevig in de lucht; In de valley kom ik binnengewandeld voor de mannen van My Sleeping Karma; ze geven elkaar nog een omhelzing & groeten ze het publiek, de heren bemannen hun posities & beginnen er aan. Van start tot eind word ik vastgegrepen door de vibes. Even de ogen sluiten en wat relaxen, precies wat ik nodig heb om even af te koelen. Melodisch gaat de muziek heen en weer in mijn hoofd, of is het mijn hoofd die heen en weer gaat op deze psychedelische melodieën? Wat was ik alweer aan het denken? Welk jaar is dit? De 70s? Is mijn bier alweer op? Hoezo laatste nummer!? Voor je het weet is de tijd op en hoor je de mannen afscheid nemen van het publiek.. Jammer van de korte speeltijd, zeker met dit soort muziek die wel wat aan de tragere kant lekker mellow gespeeld wordt.. (Dylan)
Wat past er perfect op een zwoele, zonnige vrijdagnamiddag op de Warzone omringtd door de geur van illegaal ruikend brandend plantenmateriaal en bier die zo schraal is dat het een mirakel is dat het wel legaal is? Juist, Ska! Die werd geleverd door The Interrupters en dit deden ze uitstekend. Alhoewel hun invloeden lijken te bestaan uit letterlijk iedere uitgemolken ska en melodieuze punk-band en ze ook niet echt iets nieuws doen slagen ze er op één of andere reden in om een ska-kunstwerk te boetseren waarop zelfs deze uiterst kritische journalist blij staat te dansen alsof ik spontaan iets op te rapen heb. Echt memorabele momenten behalve publieksfavoriet “Take Back The Power” was er niet echt, maar dat wil niet zeggen dat er een tekort was aan kwaliteitsmomenten tijdens de set, eerder een overvloed. (Yentl)
All Them Witches - Een van de bands waar ik persoonlijk echt naar uitkeek (niet dat er niet genoeg andere goeie bands spelen, maar het werd ECHT nodig tijd dat ik All Them Witches eens live zag). Zeker na deze meermaals nipt te moeten missen op andere festivals… Het risico van hoge verwachtingen is natuurlijk dat deze niet altijd voldaan zullen worden.. De mannen van All Them Witches hebben me echter weten te plezieren met alles waar ik me echt op verheugde; Lekker fuzzy gitaar werk, overgoten met een goeie bass & drumslagen die je gewoon een instant mellow feeling geven. Dit ‘Made in the USA’ trio slaagde er echt in om een geweldige feel af te geven aan hun publiek die met wat deed denken aan een high quality jamsessie waarin zonder al te veel gedoe dikke stevige tracks neergelegd werden waar ik zonder problemen lekker kon in verdwalen.. .Ben ik nu weer in de 70s? Of is dit de 60s? Zag ik net Jimi Hendrix langs me wandelen?
Deze show had echt veel weg van een zalige jamsessie, die jammer genoeg maar van korte duur was.. Net daardoor kwam het einde nog harder aan, het voelde alsof het nog maar net bezig was, dit mocht echt uren duren voor mij.. Ik zat volledig in de vibe..
Wederom botsen we op het struikelblok dat bands zoals dit gewoon niet genoeg hebben met minder dan een uur speeltijd… Overigens speelt de band sinds vorige jaar (2018) zonder keyboardist, jammer dat ik ze nooit kunnen zien heb als 4-koppige band, maar dit trio stelde me alvast zeker niet teleur.In het kort: Lekker stevige funky vibes om met je gedachten in te verdwalen zonder al te veel show; die jammer genoeg iets te kort duurde naar mijn mening; Zeker voor herhaling vatbaar, met een wat langere set hopelijk.. ;) (Dylan)
Over het algemeen zijn parodiebands met ludieke teksten nogal flauw indien je de taal niet vloeiend spreekt. De humor mag dan briljant zijn, de muziek is meestal net iets minder waardoor je echt niet snapt waarom iedereen zich zo aan het amuseren is. Bij Ultra Vomit ligt dit toch net iets anders. Aan een genre houden ze zich niet, ze spelen gewoon ieder nummer een ander en dit allemaal lekker in het Frans. Echter is het op muzikaal vlak alleen al zo strak gespeeld dat de nummers geen kennis van de Franse taal vereisen. Het kan alleen wel even schrikken zijn moest je om één of andere reden een sterk emotionele band hebben met één van hun nummers om dan te ontdekken dat het gaat over boterkoeken of levende eenden verzamelen. Zoals wel vaker het geval is met Franse bands zijn ze in het buitenland zo goed als onbekend, maar op Hellfest staan ze voor een propvolle mainstage. Iedereen kent hun nummers en brult luidkeels mee (zelfs ik in mijn gebroken gebrabbel met af en toe een Franse klank). De band zelf zijn geboren showbeesten en zetten moeiteloos een mainstage naar hun hand alsof het een groep eenden is die ze verzameld hebben. (Yentl)
Dat black metal een controversieel genre is weet iedereen en al zeker met de stortvloed aan muzikanten in het genre die net ietsje te enthousiast over WOII zijn. Echter zo goed als iedere muzikant in het genre zal Venom aanwijzen als één van hun grootste invloeden. Letterlijk de eerste gedachte die door m’n hoofd ging tijdens dit optreden was wat voor gigantische mentale bokkesprongen je wel niet moet maken om van een bende punkers in strakke leren pakjes die zichzelf allesbehalve serieus nemen naar ‘ik denk dat een witte, autoritaire ethnostaat een goed idee is en deze mensen zien er uit als de perfecte inspiratiebron om er muziek over te maken’ te gaan. Na deze politieke rant wil ik er graag op wijzen dat Venom dus uiteraard fantastisch was. Op album worstelen ze nogal vaak (en al zeker bij de nieuwere albums) om boven de middelmaat uit te komen. Live zijn deze nummers echter van een heel ander kaliber en sta je niet gewoon te wachten op die drie nummers die je wel wou horen, maar ga je gewoon volledig los! (Yentl)
Uncle Acid and the Deadbeats op hetzelfde moment plaatsen als Possessed neem ik als een persoonlijke aanval van Hellfest op mij en ik moet zeggen proficiat jongens, je hebt me gekwetst met deze pijnlijke keuze die ik moest maken. Ter troost was er wel een magische route in een overvolle valley tent recht naar de eerste rij die niemand anders leek te zien waar ik een ronduit magische show meemaakte. Dat ze live goed zijn wist ik al, maar dat ze alleen maar beter worden is een openbaring. Helaas begon de vermoeidheid al wat in te slaan en heb ik het grootste deel van de set zittend moeten doorbrengen. Dit verminderde echter niets aan het genot die ik beleefde door ze live te horen spelen. Ik heb uiteindelijk slechts 10 minuten zitten wenen omdat ik Possessed niet heb gezien, een nieuw persoonlijk record! (Yentl)
Other bands play, Manowar leaves! Aangezien er maar weinig bands zijn aan wie ik een grotere hekel heb dan Manowar moet ik dus zeggen dat ik heel tevreden ben dat ik ze niet moest horen. Sabaton helaas wel en alhoewel ik ze muzikaal absoluut afschuwelijk vind , moet ik hier toch even m’n respect neerpennen. De dag ervoor mochten ze al spelen op Knotfest waarbij de frontman z’n stem kwijt was. De volgende dag besloot Manowar om naar huis te gaan (ik zeg niet dat jullie gecancelled hebben, klaag me aub niet aan) en Sabaton nam netjes hun plaats in. Dergelijke zaken verdienen alleen maar applaus en dit is letterlijk de enige keer dat je me iets positiefs over Sabaton zal horen zeggen dus koester dit moment. (Yentl)
Gojira - Gojira; De Franse trots - En dat was alvast zeker duidelijk, als afsluiter aan het thuisfront mochten deze Franse legendes de eerste dag van Hellfest eindigen; Niet veel bands hebben een connectie met hun landgenoten die even krachtig en intens is als die van Gojira.
Dit is ook de eerste echt harde band die ik vandaag bezichtig, na vele uren in de Valley door gebracht te hebben, schuilend van de zon en mellow weg aan het smelten begeleid door de goeie bands die daar speelden. Het is ondertussen de laatste show van de dag, dus het is al heerlijk koel over de volledige festivalweide, de sfeer zit er goed in, de gesneuvelde soldaten die de zon/drank niet meer aan konden eerder vandaag zijn herrezen; Dit is HET moment van de dag, voor zeer veel mensen hier.
De duisternis en de typerende decoratie van Helffest (veel vuur), zet een ideale setting voor deze ‘Enfants Sauvages’, en wild gaan ze zeker, net als het publiek!
Gojira is een van die bands die ondanks dat ze agressief klinken, boodschappen voortbrengt met een nut, een groot nut… Iets wat soms moeilijk te vinden is in hedendaagse muziek… Waaronder de prominente bezorgdheid om de natuur & het milieu.. En het verbaast me hoe passievol hun fans hier mee om gaan, is het omdat een groot deel van hun fans Frans is & deze een betere connectie hebben met de natuur/Frankrijk meer natuur heeft dan andere plaatsen? Of is het gewoon verdomd goede muziek met lyrics van hoog belang? Hoe dan ook, de harde riffs die deze band onze richting uit smijt klinken goed & het is tijd om te headbangen!
Wat ook duidelijk is is de sterke vertegenwoordiging van Sea Shepherd, waar Gojira ook mee samen werkt; (Still waiting for that Sea Shepherd EP!)
Gojira was al weer even geleden dat ik ze zag, maar zoals altijd beloofde het weer een goede show te zijn; Een waardig afsluiter van deze eerste dag van Hellfest;
Op naar de afterparty! ;) (Dylan)
dag 2 -zaterdag 22 juni 2019
Skindred - We weten allemaal hoe het voelt om een band te willen zien, die veel te vroeg speelt.. Zeker als de vorige avond een late avond (vroege ochtend?) was… Dit was ‘m voor mij, die band waarvoor ik mezelf richting de festivalweide moest slepen; Skindred. Nog net op tijd voor de opkomst kom ik richting de Mainstage geslenterd, ik hoor de Star Wars tune die de spanning laat opbouwen & ze beginnen eraan; Net op tijd zeg ik tegen mezelf.
Als tweede nummer krijgen we al meteen een van de nummers waarvoor ik kwam te horen; “Ratrace”. Gevolgd door een vlaag van snelle nummers, de band weet het tempo er in te houden & het publiek gaat er net zo hard in op. Net zoals gisteren brandt de zon hevig & nu we aan de Mainstage staan voel ik hem wel degelijk; gelukkig heb ik vorige avond een Havana hoedje bemachtigd die me wat beschermd tegen deze fel brandende bol hoog in de lucht.. Nu nog iets fris vinden om te drinken..
Deze band weet als geen ander een unieke sound te creëren die heavy metal met Reggae & nog een mikmak aan andere invloeden samensmelt tot een geheel die mij zeker kan smaken. (Net als die heerlijke gesmolten Raclette kaas broodjes.. Ik heb ontbijt nodig..)
Echter ook weer de korte duur van een half uurtje is iets te kort naar mijn mening; Maar desondanks een geslaagd optreden; Die zoals al sinds 2011 traditioneel geëindigd werd met de “Newport Helicopter”! (Dylan)
Wat gebeurt er als je crust punk, black metal en old school death metal mengt? Juist dan krijg je Mantar! Met een sound die smeriger is dan het zweet van een 40-jarige Fransman die al een hele week in het vuil ligt rond te rollen bij temperaturen van boven de 30 graden , mochten ze me als eerste band van de dag mij wakker kloppen. Ondanks de veel te hoge temperatuur in de Valley zette Mantar een ijzersterke set neer en bleef er dan nog eens vrolijk bij. Ten slotte was er ook een verrassing, Mantar is blijkbaar niemand minder dan Manowar! Althans dat beweert de band zelf en ook dat ze beter zijn dan Manowar. Het lijkt absurd, maar heb je ooit Manowar en Mantar op hetzelfde festival zien spelen? De bezoekers van Hellfest alvast niet. (Yentl)
Ken je dat gevoel waarbij je willekeurig een band gaat checken die je nog niet kende en deze zo fantastisch is dat je teleurgesteld bent dat je niet meer drugs meegenomen hebt? Zonee dan ben je in tegenstelling tot mij waarschijnlijk een verantwoordelijke persoon met zelfrespect en/of heb je Punish Yourself nog niet live gezien. Dat er wel eens gedanst mag worden in the temple tussen al de veel te stoere trve kvlt black metal is al eventjes geweten, maar Punish Yourself besluit om dat dansen netjes in te wisselen voor hakken en stampen alsof je leven er vanaf hangt. Fluo corpsepaint, industrial beats, beenharde riffs en steenslijpers! Deze band had het allemaal en ze deden het ronduit fantastisch. Ik zou graag eens vriendelijk aan Hellfest voorstellen om een aparte tent met alleen maar dergelijke bands want zo eventjes wat feest tussendoor is echt te weinig. (Yentl)
Sham69 - Hier staan we weer in een overvolle Warzone, deze x voor Sham69; Oude rotten die ons wat echte Punk Rock gaan brengen! De geschiedenis die deze band heeft is al genoeg reden om ze in het echt te gaan bekijken, maar de muziek is nog eens lekker ook, met een heerlijke oude Britse Rock feel. Die feeling waardoor je instant 10% rebelser wordt.. Over rebelleren gesproken, gaan we niet rebelleren tegen die bier prijzen? Nee? Dan maar weer tegen het systeem…
Een stevig Punk Rock uurtje mag wel eens als afwisseling tussen al de rest; Sham geeft me overigens wel wat nostalgie, de tijd dat ik met een hanenkam rondliep is zeker al enige tijd geleden, maar het blijft toch wat in je zitten.. ;)
Van in het begin zie je al dat de trouwe fans helemaal vooraan staan, zwaaiend met Engelse vlaggen & natuurlijk een Anarchy vlag ertussen, hoe kan het ook anders… Zoals te verwachten brandt de zon nog steeds (18u35-19u35), het is momenteel een goeie 30°C & toch staan al de echte punkers ready for action in hun leren Jack & hanenkam hoog in de lucht, dit zal waarschijnlijk de sterkste concentratie aan punkers zijn die we dit weekend tegen zullen komen. Even een uurtje meeschreeuwen met Sham; Weg met het Racisme! Weg met het Kapitalisme & Weg met het dure bier! ;) (Dylan)
Candlemass - Candlemass, nog een van de weinige bands die ik ECHT moest zien deze editie; Voor mij de eerste kans om ze eindelijk eens live te zien. Candlemass is overigens een band waar ik zelf al jaren naar luister en waarvan ik niet kan ontkennen een grote fan te zijn. Met een mooie mix van oude en nieuwere nummers was er voor elk wat wils. De Altar tent was mooi gevuld en nagenoeg iedereen kende de teksten; Er werd met elk nummer stevig meegezongen & dit creëerde een geweldige sfeer van broederlijkheid in de tent doorheen het volledige optreden. De gezamenlijke zang begeleid door het geweldige gitaarspel maakte dit echt een van de beste optredens voor mij tot nu toe.. (Nogmaals, grote fan..). Bij elk nummer was het duidelijk na 5 seconden dat iedereen die aanwezig was de nummers door en door kende, een zeer loyaal publiek. En vooral, een zeer geslaagd optreden die gelukkig toch wel een uurtje duurde, toch tenminste de minimum voor mij; Het mocht zeker nog een half uurtje extra geweest zijn, maar we kunnen niet alles willen hé. De pure kracht die deze mannen uit hun sound krijgen valt bij mij echt woorden te kort om deze te beschrijven.. Maar we moeten het toch proberen.
Pure duisternis, opgevist uit de put der verdoemenis van het zwarte woud, gemengd met het zwartste zwart dat te vinden was in de bossen der wanhoop toen deze grondleggers Doom letterlijk creëerden…
Of korter gezegd: Epic Doom Metal, beter gekend als “Epicus Doomicus Metallicus”.
Waar heb ik dat al eerder gehoord..? Sinds 2018 is Johan Längqvist terug als zanger (Gekend van het debut album ‘Epicus Doomicus Metallicus’ (1986)) & er werd eerder dit jaar een nieuw album gereleased (‘The Door to Doom’ (2019)).
“-The circle is closed, Johan is back!” In de gaten houden zou ik zeggen, wie weet wat we nog meer kunnen verwachten na 35 jaar.. ;). (Dylan)
Eindelijk kon ik The Ocean voor het eerst zien. Deze Duitse relatief rustige band met de meest boze en actieve frontman die er bestaat bij dit soort muziek was zo één van die bands die ik letterlijk iedere keer miste, ook al spelen ze best wel nog veel. Ook Hellfest was bijna een misser aangezien ik in de verkeerde tent stond. Ik had echter echt geen zin in Candlemass dus ben ik alsnog in de Valley aangekomen. Alhoewel ik erg uitkeek naar de band eindelijk eens te zien , vond ik de show een beetje teleurstellend. De drukkende hitte maakte het natuurlijk moeilijk voor zowel band als publiek om zich voor de volle 100% te geven en de band slaagde er ook niet in om deze hittemuur te doorbreken. Er is niet echt iets op te merken op de set of de muziek, die was goed. De omstandigheden maakten het helaas gewoon moeilijk om er ten volle van te kunnen genieten. (Yentl)
Het moest er een keer van komen en het heeft best nog lang geduurd. Ik moet minstens 1 keer per festival wenen en meestal meerdere keren. Tot zaterdagavond was er echter nog geen enkele band geweest die me de kans gaf om te tonen wat voor gevoelige jongen ik wel niet ben. Envy had dit blijkbaar door en compenseerde dit door me bijna hun gehele set te laten wenen. Slechts 30 seconden bleven m’n ogen droog en dat was omdat ik nog niet in de Valley was toen ze begonnen. Dromerige post-rock met een stevig emo-scheutje en zachte gesproken vocals werden vlotjes afgewisseld met plotse uitbarstingen aan vlijmscherpe agressie die dicht bij emoviolence aanschurkte en een hele rollercoaster aan emoties werd netjes door hun set gejaagd. Ik kan ze moeilijk als iets anders dan fenomenaal beschrijven en dat is enkel omdat er geen woorden bestaan die voldoende uitdrukken hoe goed het wel niet was. Het publiek dat nog lang om meer bleef schreeuwen ook al waren ze al duidelijk al het materiaal aan het afbreken deelde die mening waarschijnlijk ook. (Yentl)
The Adicts - Back to the Warzone! Deze x voor oude bekenden die ik op mijn vorige bezoek hier (enkele jaren terug) ook mocht bezichtigen; The Adicts!
Ondertussen was de avond al gevallen & was de bijhorende verkoeling wederom zeer welkom; Nu de avond was gevallen was het ook al wat praktischer om snel achter de Warzone richting Kingdom of Muscadet een half litertje heerlijke wijn te halen, deze zal nu de zon onder is tenminste niet spontaan beginnen koken in minder dan 5 minuten; Perfect om een uurtje met The Adicts door te komen.
Gekleed zoals we niet anders kunnen verwachten van The Adicts (wat zou dat een shock zijn, The Adicts zonder hun witte plunjes & Keith zonder Joker make-up?) word het optreden toepasselijk afgetrapt; Let’s Go.
Van start tot eind is het een feestelijke bedoening met confetti & slierten die in het rond vliegen en worden we getrakteerd op oude plaatjes waarop je onmogelijk stil kan blijven staan; Frontman Keith ‘Monkey’ Warren gaat er ook volledig voor, het is duidelijk waar de bijnaam Monkey vandaan komt als we dit showbeest bezig zien op het podium; Op het einde krijgen we nog een absurde hoeveelheid strandballen op ons afgeworpen met de mooie boodschap “You never walk alone”, prachtige met de feestelijke, zeer broederlijke sfeer die hier momenteel de Warzone overspoelt; Het einde is aangebroken; we zingen nog met z’n allen even “Bring me Sunshine” als afscheid.. (Déjà vu?)
Het reuzenrad die rechts van het podium te zien is draagt zeker en vast bij aan deze vrolijke sfeer; Ik had deze mannen al enkele keren aan het werk gezien (allen zeer goede shows overigens), maar dit was toch de beste show die ik tot nu toe van onze Jokers mogen zien heb. (Dylan)
Ik herinner me Architects nog als beginnend bandje die net hun tweede album vol aan mathcore aanleunende metalcore had uitgebracht terwijl ze opener waren op Never Say Die. Aangezien ik nu niet exact een oude man ben is dit eigenlijk nog relatief recent en ze zijn in minder dan 10 jaar opgeklommen tot een headliner positie op Hellfest voor een afgeladen vol podium. Hun naam stond dan wel kleiner dan die van Kiss op de affiche, maar blijkbaar stoort het hen enkel als Parkway Drive een grotere plaats krijgt want in tegenstelling tot Jera werd Hellfest niet door hen gecancelled! Alhoewel het raar is om een bandje die ik voor amper 100 man heb zien spelen plots als headliner te zien moet ik zeggen dat ze die positie met de volle 100% verdiend hebben. Muzikaal is de band een stuk diverser geworden en ze mengen hun metalcore met een stevige experimentatiedrift. In tegenstelling tot veel genre-collega’s slagen ze er in om zachtere en zelfs meer poppy stukken in hun muziek te weven zonder een derderangs cockrockband te worden. Ik had wel graag wat meer nummers van ‘Lost Forever/Lost Together’ en ‘Daybreaker’ gehoord, maar dat is louter persoonlijke smaak. Er was geen enkele fout in hun set te bespeuren en ze wisten een professionele en gedreven show neer te zetten. Wat onverwacht, maar zeker welkom bracht de band een hoopgevende boodschap tussen twee nummers door waarbij ze meer zichtbaarheid gaven aan zelfmoord bij jongvolwassen mannen en spoorden ze mensen in het publiek aan die zwarte gedachten hadden om zeker hulp te zoeken en dat ze nooit alleen zijn. Aan sommige blikken in het publiek te zien waren er wel mensen die dit nodig hadden. (Yentl)
Les Bal des Enragés - Het is alweer zover, de laatste bands van de tweede dag Hellfest zijn aan de beurt.. Wat vliegt de tijd hier toch snel voorbij..; Het was een lastige keuze tussen 3, zeer gevarieerde, maar 3 zeer waardige afsluiters (Architects, The Sisters of Mercy & Le Bal des Enragés).
Uiteindelijk besloot ik mijn Warzone spree maar verder te zetten en naar Le Bal des Enragés te gaan; Dat deze op een steenworp van de wijnbar (The Kingdom of Muscadet) speelden had zeker een factor in deze beslissing. (When in France, Do as the French Do?)
Zoals ik al eerder geobserveerd had bij Gojira dragen de Fransen een grote trots voor bands van eigen bodem; Dit was wederom duidelijk zichtbaar bij Les Bal des Enragés: Een Franse band, bestaande uit leden van andere succesvolle Franse bands (Tagada Jones, Loudblast, No One Is Innocent, ..) die geregeld samen komen om een Franse Super All-Stars band te vormen. Sommigen van hun stonden eerder deze editie al op de podia, maar ze gaan er nog steeds met volle kracht voor!
Een goed dozijn aan artiesten op het podium die alles wat ze hebben geven om hier een stevig feestje van te maken met een groot gamma aan covers van verschillende bands, heen en weer aan het rennen over het podium met zo velen, elk nummer verandert de Line-Up; het lijkt op een chaotische circusshow waarin iedereen het beste van zichzelf geeft. Hit na hit word op het publiek afgevuurd, allen covers van topnummers uit verschillende genres, waar iedereen toch de tekst van kent alsof ze in het hoofd geëtst is; KLASSIEKERS.
Er zat werkelijk voor elk wat wils in deze show; System of a Down, Sepultura, Metallica, Joan Jett, Trust (Franse Super band bestaande uit leden van Franse bands die een Franse band covered met een nummer in het Frans in Frankrijk? Het publiek verliest alle zelfcontrole bij het nummer Antisocial..), AC/DC, etc..
Naar mijn mening een prachtige manier om deze avond af te sluiten; Laten we hopen dat morgen ook een succesvolle dag mag zijn, het weerbericht geeft alvast een stevige 33°C aan momenteel. (Dylan)
dag 3 - zondag 23 juni 2019
Alhoewel ik mijn stinkende best deed slaagde ik er niet in om op tijd uit m’n tent te geraken voor Insanity Alert en Municipal Waste. Dit is duidelijk geen teken dat ik wat verantwoordelijker moet zijn, maar wel dat Hellfest moet stoppen met dergelijke bands zo vroeg op de dag op de mainstage te zetten! Een schande is het! Desondanks de doelgerichte sabotage van Hellfest ben ik er wel in geslaagd om bij Employed to Serve op te dagen. Zij spelen vrij brute metalcore en alhoewel de band heel wat enthousiasme toonde terwijl ze in het equivalent van een oven aan het spelen waren was het muzikaal toch allemaal net iets te gewoontjes. De nummers waren vrij inwisselbaar, maar op zich niet slecht. Mogelijks in meer menselijke omstandigheden zou dit een stuk beter geweest zijn. (Yentl)
Na Employed to Serve begon ik mysterieuze fysieke symptomen te krijgen. Moeite met taal, verlamming aan de linkerkant van m’n lichaam en een afzakkend gezicht. Overduidelijk de symptomen van een acuut slamtekort! Gelukkig begon net Devourment om me een broodnodige injectie te geven want in de EHBO bakten ze er niets van, die gingen me al naar het ziekenhuis brengen en waren wat aan het brabbelen over hartinfarcten en hersenschade en nog meer nonsens. Devourment wist dit veel efficiënter op te lossen door gewoon me de kop in te slaan met het muzikale equivalent van een woeste neanderthaler waardoor die hersenschade die ik eerder opliep een stuk minder opviel. Ze worden als één van de belangrijkste grondleggers gezien van het slam-genre en tegelijk ook één van de beste bands in het genre. Hakkende loodzware riffs en een pruttelende beerput vermomd als mens aan de microfoon was hetgeen ze voorschotelden. Er werd ook eventjes tijd vrijgemaakt om in te gaan op de diepere betekenis van hun nummers, het is is immers moeilijk om de lyrics te verstaan als de zang nauwelijks als taal kan benoemd worden. Hun muziek gaat blijkbaar over moord en iedereen vermoorden! Een absolute verrassing die niemand had zien aankomen. (Yentl)
Wiegedood - Wiegendood, Black Metal van eigen bodem! En dan heb ik het niet over deze dorre, uitgedroogde Franse grond, maar over echte Vlaemsche grond! Bestaande uit artiesten die zelf elk al succes vergaard hebben met hun andere bands (Zanger/gitarist Levy Seynaeve gekend van Amenra & Hessian, Gitarist Gilles Demolder van Oathbreaker, drummer Wim Coppers van oa. Rise and Fall & The Rott Childs).
Moest je denken “Huh? Geen bassist..?” Dat klopt, deze band heeft geen bassist & als je dit trio aan het werk hoort dan mis je die ook niet echt; Iets wat toch redelijk uniek is. Maar als het werkt, dan werkt het en qua sound zit alles zeker en vast goed bij deze niet onervaren muzikanten.
Ondanks dat er langs de zijkanten van de Temple Area een felle gloed zonlicht binnen lekt & het kwik zonder problemen de 30°C overstijgt bleef dit een intens duistere trip van een klein uurtje waarbij ik even kon wegdromen.
Wiegedood (& de andere bands van de bandleden) hebben het recent ook serieus druk gehad met tours die alle hoeken van de wereld langsgaan & in 2018 brachten ze nog de derde installatie van hun album trilogie uit: ‘De Doden Hebben Het Goed III’. De albums zijn overigens ook een eerbetoon aan † Florent ‘Floky’ Pevée, goede vriend & toenertijd mede band lid van Wim Coppers in The Rott Childs die overleed in 2013. (Dylan)
Anthrax - Tijd om nog eens richting de Mainstages te gaan om wat echte grondleggers te aanschouwen die mede verantwoordelijk waren voor de Speed & Thrash Metal scene van de 80s.
Kunnen we niet missen dus; zeker met dat niemand weet hoe lang precies we nog zullen kunnen genieten van de oude pioniers die talloze bands beïnvloed hebben met hun rauwe sound. Ze worden geleidelijk aan toch steeds zeldzamer. Het is lekker druk aan de Mainstage maar er is toch nog genoeg ruimte om relatief vlot richting de bar te kunnen gaan zonder al te lang vast te zitten, handig aangezien het weerbericht er knal op zat en het dik boven de 30°C is. Gelukkig is er vandaag in tegenstelling tot de vorige dagen wel wat bewolking die de schroeiende zon regelmatig even blokkeert en een heerlijk gevoel van verlossing met zich mee brengt; Geweldig aangezien het er bij deze Oldschool Thrashers best snel en hard aan toe gaat; Zeker richting het einde nadat er tijdens “Wardance” een oproep gedaan werd wat meer te bewegen aangezien Charlie Benante (drummer) vond dat het publiek wat actiever mocht zijn (“Fuck die 30°C+, wij geven ook het beste van onszelf op het podium!” Zie ik hem al denken..) & gelijk gaf ik ze, het is godverdomme de laatste dag van deze heerlijke ervaring; Hellfest loopt langzaam op zijn eind, we zijn halverwege de derde dag.. Maar er spelen zeker en vast nog wat goeie bands om ons hier nog niet al te druk om te maken.. Denk maar aan het andere medelid van ‘the Big Four’, Slayer, die om 23u het Thrash spektakel voortzet voor ons. (Dylan)
Eindelijk kon ik m’n fout van jaren terug recht zetten, Acid King was immers terug op Hellfest! Dit keer was er geen super edgy black metal over zelfverminking en zelfmoord op hetzelfde moment dus ik kwam niet in verleiding om terug een slechte beslissing te maken. Eventjes voor aanvang had ik me al helemaal vooraan weten te installeren en was van het begin tot eind in een complete trance! Nu zou je kunnen zeggen dat ik misschien toch beter naar de EHBO-mensen geluisterd had en ik eigenlijk in een lichte coma aan het raken was, maar dan had ik Acid King niet kunnen zien! Dit keer waren er ook geen technische storingen aanwezig die roet in het eten kwam smijten zoals op Desertfest en Acid King kon dus het beste van zichzelf geven. De drukkende warmte maakte de set alleen maar intenser en heviger. Toch had ik het gevoel dat het een pak beter kon wat me alleen maar doet uitkijken naar een volgende show! (Yentl)
Snel! Als je naar de affiche van Hellfest kijkt bij welke band schat je de kans het grootst dat er een a-capella saxofoon solo die langer duurde dan de meeste nummers van de band gaat plaatsvinden. Dacht je hierbij automatisch aan Nasty? Dat is behoorlijk vreemd, maar ook nog eens juist want die was er wel degelijk! Verder trok Nasty zich niet veel aan van de warmte en ze besloten gewoon eventjes beatdown te spelen die zwaarder was dan de hitte. Het publiek ging hier op in en gedurende de gehele set was er een vrij stevige pit (voor Franse normen dan toch, ik ken lauwe botervlootjes die harder aankomen in een pit). Ze gingen voor een diverse nummerkeuze waarbij hun gehele discografie aan bod kwam en mijn persoonlijke favoriet, hun anti-fascistisch anthem ‘Zero Tolerance’ was ook aanwezig. Tot ruim na hun set liep ik nog ‘Zero tolerance! Always anti-fascist’ te roepen. (Yentl)
Tot mijn verbazing zag ik dat ik The Young Gods had aangeduid op mijn schema. Ik had geen flauw idee wat voor band dat was en ik kon me ook niet herinneren dat ik ze snel eens opgezocht had. The Refused speelde er ook na en ik wou echt wel een goed plaatsje hebben aan de Warzone voor die zou vollopen. Toch besloot ik om ze een kans te geven en dit was één van de betere beslissingen in m’n leven. De band bleek dan misschien wel allesbehalve jong te zijn en is blijkbaar een legendarische industrial band die al meer dan 20 jaar rond zwerft. Muzikaal deden ze me denken aan een ruigere versie van Swans en ze hadden absoluut geen enkel probleem om een heel divers assortiment aan genres tot een coherent geheel samen te weven. Ik schaam me eigenlijk best wel dat ik geen flauw idee had wie ze waren. (Yentl)
Op één of andere manier ben ik vrij vlot vooraan kunnen glippen op de Warzone zodat ik een mooi plaatsje had voor Refused. Mogelijks heb ik wel enkele toeschouwers omver geramd, maar dat weet ik niet meer dus dat telt niet. Refused besloot om alle stoppen uit de kast te trekken en me op slag verliefd te laten worden, de frontman stond in een prachtig blinkend pak met een rood-zwarte ster op z’n borst voor een propvolle Warzone luidkeels te verkondigen dat het kapitalisme met de grond gelijk gemaakt moet worden. Eigenlijk hadden ze op dat moment al kunnen stoppen, ik had geen muziek meer nodig want het was al perfect. Refused wees me hier vervolgens op m’n fout door één van de beste sets te spelen die ik ooit heb mogen ervaren. Alles van geluid tot publiekssfeer zat perfect en het grootste deel van de Warzone veranderde al snel in een permanente mosh-pit die bedolven werd onder een niet aflatende stroom aan crowdsurfers. Voor mensen die het moeilijk hadden om tussen hen en Slayer te kiezen werd er ook gedacht. Het enige dat iedereen wou horen van Slayer, namelijk het begin van “Reign in Blood” werd netjes door Refused gespeeld op het moment dat Slayer op de mainstage dat nummer had ingezet. Het meest optimistische beeld die ik had van een Refused show kwam niet eens in de buurt van de waanzin die zich daar afspeelde. Alhoewel ik eigenlijk nog Deicide en Tormentor ging bekijken , besloot ik om na deze show ze te skippen. Onmogelijk dat ze nog maar aan de enkels zouden komen van wat ik net ervaren had dus ging ik toch enkel maar teleurgesteld zijn. (Yentl)
Slayer - Slayerrrrr! Momenteel bezig met hun ‘Final World Tour’, is dit hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik ze Live zal zien, het is duidelijk dat veel mensen deze gedachte hadden want het publiek is duidelijk overenthousiast, de mannen van Slayer dropten overigens ook een massieve show op ons die zeker en vast waardig was als laatste Franse show. Het geluid zat super; De brandende effecten op de achtergrond en het vuur van het festivalterrein zelf vormden een mooi gloeiend geheel overal rond om ons heen.
Ik had Slayer al meerdere keren live gezien, en ik moet toegeven dat ik ze ongeveer even veel keer goed vond als slecht (ik bereid me al voor op de molotovs die naar m’n kop geslingerd gaan worden voor deze uitspraak).. Het blijft uiteraard Slayer maar bij sommige optredens had ik een iets te geforceerd gevoel bij hun show, deze was echter zeker geslaagd. Een dikke sfeer bom die eindigde met een vuurwerk show als afscheid; Het einde van Hellfest is nu ook wel erg dichtbij aan het komen.. Des te meer reden om er nog voor een laatste x een stevig feestje van te maken en de longen leeg te roepen: SLAYERRRRR!!!
Tom Araya spreekt het publiek nog even toe met de woorden: “I want to thank you for sharing and spending al your time with us all these years, thank you.
Thank you very much, thank you very very much, im gonna miss you guys. Au revoir.”
Adieu Slayer, hoor je doorheen het publiek galmen. (Dylan)
Tool - Het is zo ver, het moment is aangebroken, de laatste band van de dag betreedt het podium van de Mainstage & het is niemand minder dan; Tool! Zeker het bezichtigen waard als afsluiter van deze laatste dag Hellfest. Het optreden gaat meteen van start met een komische toon:
“Greetings Middle-earth, an honour to join you at Elf-Fest! Will you join us on our quest? Will you join us!?” “Just kidding, we’re just gonna play songs.”
& Inderdaad, dat is precies wat ze doen; wat lekkere songs uit hun arsenaal voor ons spelen terwijl de visual art waar Tool zo gekend voor staat rondom hun zichtbaar was. Startende met het iconische nummer “Ænima” word meteen de juiste sfeer gezet voor de rest van dit memorabele spektakel. Het is makkelijk jezelf te laten gaan met deze heerlijk absorberende muziek & als dat niet genoeg is helpen de intense visuals zeker en vast!
“You must’ve been High! High! High! Hiiiigh!
Nou.. Dat was voor velen alvast het geval, en als dat nog niet zo was ging het niet lang meer duren.. Overal rond me heen werden er jointjes bovengehaald & aangestoken op dit nummer (“The Pot”, voor de mensen die nog niet mee waren), alsof iedereen eentje had klaar zitten speciaal voor dit moment. De unieke sound van Tool vloeide over de festivalweide alsof een sluis opengezet werd; Een golf pure muzikale emotie die over ons uitgestort word. Je voelt gewoon hoe persoonlijk & emotioneel deze nummers zijn voor zanger Maynard James Keenan, die overigens zoals altijd nederig met de rest van zijn crew achterin blijft; De spotlight is niets voor deze zelfbewuste man die weet dat hij zichzelf niet al te serieus hoeft te nemen.. We zijn allemaal maar mensen & het gaat hier inderdaad om de muziek.
Prachtige afsluiter voor deze editie van Hellfest, het was al 12 jaar geleden dat Tool nog eens in Frankrijk speelde & ze hebben werkelijk alles gegeven die ze hadden, een zalig optreden. Ik ben zeker niet de enige als ik zeg dat ik met groot genot uitkijk naar hun nieuwe album (5de studio album & de eerste in 13 jaar) die momenteel geplande staat voor release op 30 augustus 2019!
Het was een geweldige ervaring maar Hellfest 2019 zit er helaas officieel op; Gelukkig is er in de VIP zeker en vast nog een feestje gaande; Tijd voor wat potjes ™JägerJenga! Zij die ze zullen drinken groeten u. (Dylan)
Dat was het dan weer voor Hellfest dit jaar, er waren terug frustrerende momenten (kuch knotfest kuch), brak Frans bier en onmenselijke hitte. Echter blijft dit naar onze mening één van de beste grote metalfestivals in Europa waarbij je in tegenstelling tot sommige concurrenten echt wel merkt dat dit festival door vrijwilligers wordt georganiseerd met een liefde voor de muziek in plaats van een bedrijf die voornamelijk het oogmerk heeft op winst. Hierdoor vallen er al wel eens organisatorische flaters, maar het festival heeft ook een uniek en oprecht gevoel. Salu Hellfest, als alles goed loopt zie je ons volgend jaar weer terug! (Yentl & Dylan)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hellfest - http://musiczine.net/nl/foto-s/festival/hellfest-2019.html
Knotfest - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/knotfest-france-20-06-2019.html
Organisatie: Hellfest, Clisson
Graspop Metal Meeting 2019 - 3 daags walhalla - Slayer imponeert weeral, Slipknot is terug en Kiss boordevol show
Graspop Metal Meeting 2019
Festivalterrein
Dessel
2019-06-21 t-m 2019-06-23
Zoals wellicht wel gelezen in diverse media: een geothermiecentrale veroorzaakte een lichte aardbeving in Mol, met een beving van 2.1 op de schaal van Richter. Welnu, allen die aanwezig waren in het naburige Dessel weten de echte reden van de lichte aardbeving, nl. Graspop jaargang 2019. 3 dagen zware muziek, enkele rockpauzes en muziek die voor sommigen het levenslicht niet mag zien blijft niet zonder gevolgen. Sorry aan de mensen uit Mol, maar Slayer was nu eenmaal in uitstekende doen dit weekend haha. Dus als jullie het op de centrale willen steken, be our guests …
Musiczine was opnieuw paraat en ondergetekende trapt af op donderdag, aangezien we dan reeds starten met de pré-party met enkele bands…
donderdag 20 juni 2019
Aborted & Off the Cross vechten het uit op hetzelfde tijdstip en Philip H. Anselmo is nu éénmaal Pantera niet
Ik ging rechtstreeks richting de Marquee waar Aborted present was, de mix van death metal en grindore beukte er direct op los met “Retrogore & Terrorvision”. De tent liep lekker vol en het was duidelijk dat vooraan in de pit alle remmen losgingen. De stem van Sven De Caluwé raasde in de rode gloed van de lichtshow en ging de greep niet meer lossen tot het einde van “The Saw and the Carnage Done”.
Na deze show hoorde ik opeens geruchten dat er blijkbaar ook een feestje gaande was op hetzelfde tijdstip in de Red Bull Metal Dome waar Off The Cross ook stevig het gaspedaal indrukte. Deze Belgische Metalcore band zag het levenslicht in 2016 en is dus klaarblijkelijk een band in stijgende lijn.
Op donderdag stond er een speciale set van Philip H. Anselmo and The Illegals op het menu waarbij nummers van Pantera gingen vertolkt worden. Op voorhand was ik alvast in de wolken dat de originele zanger van Pantera eindelijk zijn roots trouw was en dus enkele hitjes ging brengen, anderzijds was ik wel zo slim om direct een duidelijke afbakening te maken tussen wat vroeger was en wat ik nu kon en mocht verwachten.
Eerst en vooral toch een opmerking over de klank in de Marquee, want deze kon alvast niet tippen aan diegene van Aborted. Toch raar dat hier altijd een verschil in moet zitten…qua nummers bleven mij vooral “This Love”, “Fucking Hostile” en “Walk” bij. Mister Anselmo zong helaas zoals de laatste tijd bij Down het geval was, met veel tussenpauzes die de agressie wat deden verbleken dit deze nummers groot maakten. Leuk om eens mee te maken, maar zoals eerder aangegeven, als je het verschil niet kunt maken tussen vroeger en nu, dan kwam je volgens mij van een kale reis terug. Maar ik kon het toch appreciëren!
vrijdag 21 juni 2019
Crowbar zorgt voor een gigantische muur van geluid, Discharge voegt punk toe aan de affiche, Children of Bodom stond lang op nummer 1 qua show, maar Slayer eet alles op!
De bus van Metal Park bleef wat langer dan voorzien op zich wachten waardoor Hatebreed mijn vrijdag opende. De woeste hardcore is al langer dan vandaag mijn gading, maar achteraf gezien had ik ze toch al beter zien presteren. Misschien ook het feit dat de band redelijk vroeg na de middag geprogrammeerd stond, zorgde voor wat minder sfeer dan gebruikelijk het geval was, maar dat is uiteraard mijn mening. Ieder nummer is ééntje om gretig de vuisten in de lucht te steken en de boel in vuur en vlam te zetten waardoor de gekende terug op de setlist stonden: “To the Threshold”, “Live for This”, “Everyone Bleeds Now”, “A Call For Blood” en afsluiters “Perseverance” en meezinger “I Will Be Heard” passeerden allen de revue. De band deed dus wat ze kon, maar kon de passie niet echt aan het merendeel van het publiek overbrengen, waardoor ik vroegtijds richting Marquee stapte. De mannen in de pit zal het allemaal worst gewezen hebben, want deze zijn waarschijnlijk nog aan het bekomen…
In de Marquee stonden de mannen met baarden en tatoeages uit New Orleans van de band Crowbar voor een half gevulde tent klaar om hun zware gitaarriffs uit hun vingers te toveren. Deze sloophamer van sludgemetal (combinatie van doom met hardcore) bleef weinigen onberoerd die aanwezig was in de tent en deed sommige monden openvallen. Topnummers deze middag: “Conquering”, “Like Broken Glass” en “To Build a Mountain”, wat dat is wat deze mannen gecreëerd hebben deze middag: een ware geluidsmuur die de Himalaya deed verbleken.
Op Main 2 stonden de thrash veteranen van Testament paraat. Zanger Chuck Billy werd opnieuw verzegeld van een uitstekende ritmesectie met krachtpatser Gene Hoglan, Di Giorgio, Skolnick en Peterson. Qua songkeuze niks te klagen alvast, maar toch waren het de oudere nummers die het meeste stof en gras deden opwaaien op de weide: “Into the Pit”, “Over the Wall” en “Disciples of the Watch”. Spijtig genoeg waaide de klank teveel weg om alles duidelijk te verstaan, waardoor de thrashiconen geen wereldse show konden neerzetten.
Rond 17u30 ging het volk zoals een kolonie mieren richting de Jupiler Stage alwaar Municipal Waste de feestklokken inluidden. Teveel volk voor zo’n gekende band op het kleinste podium, dat is om problemen vragen. Aan de rechterkant van de bar was er gelukkig genoeg wel nog ruimte, hoogstwaarschijnlijk ook omdat velen geen zin hadden om als sardienen samengeperst te worden en eieren voor hun geld kozen en terugkeerden. Municipal Waste speelde zoals we ze gewoon zijn, met veel overgave en de garantie dat je meedanst. En dansen deden we, vooral met “Beer Pressure” (handig naast een bar), “Headbanger Face Rip” en “Unleash the Bastards”. Een lekkere portie crossover met hoog thrash gehalte!
Oudgediende Belladonna was ook dit jaar van de partij met de immer vriendelijke Scott Ian die er al vanaf het begin bij is. Jep, Anthrax stond reeds voor de 8e keer op Graspop (ik dacht eerlijk gezegd al meer maar soit). En ook zij hadden het probleem dat de klank soms wegwaaide naar de verkeerde kant waardoor sommige zang- en instrumentale stukken niet of nauwelijks hoorbaar waren. Maar het kon hen niet deren, want ze hadden zich duidelijk klaargestoomd om een strak optreden neer te zetten. Aftrappen deden ze met een ode aan Vinnie Paul (deel van Cowboys from Hell), maar toen zetten ze de machine in gang met “Caught in a Moss”. Deze Amerikanen speelden 1 uur vol overgave met hun meest gekende nummers, en dus ook de Trust cover “Anti-Social” die door alle aanwezigen werd meegebruld.
Met hun recentste album getiteld ‘Hexed’ kregen de mannen van Children of Bodom ook hun plaatsje op de affiche. De voorgaande keren vond ik deze Finnen alles behalve een goeie show neerzetten, maar vandaag was dat toch het tegenover gestelde. Wildchild Alexi Laiho heeft niet de beste jaren achter de kiezen, maar het blijkt dat hij alle shit achter zich wil laten. Alles klopte simpelweg, de zang, de keyboards de verschroeiende gitaren…1 hemels orgasme en een klank die perfect uit de speakers kwam. Van hun laatste album weet ik bitter weinig, maar met hun oude nummers kunnen ze mij nog altijd op sleeptouw nemen. Denk maar aan “Hate Me!” en het sublieme “Downfall”. Ik hoorde achter mij wat gemor, maar dat zal hoogstwaarschijnlijk te maken hebben met hun setlist waarbij vooral uit ‘Are You Dead Yet?’ en ‘Hexed’ (ze moeten nu eenmaal hun plaat promoten) gevist werd. Maar ondanks dat ik ook niet gekend was met deze nummers vond ik het toch een wervelende show. Dikke pluim voor deze Finnen.
De avond viel en dus was het opletten voor de woeste Vikings van Amon Amarth. De melodieuze death metal wint ieder jaar aan fans, en dit jaar zal het ongetwijfeld niet anders geweest zijn. Spektakel tijdens de show (veel vuur, vechtende stamhoofden, draken, Thor zijn hamer die neerdaalt en een meer dan geslaagde lichtshow), maar toch ontbreekt voor mij wat persoonlijk waardoor ik nog niet meedrijf in de vibe van deze Zweden. Zonder zo’n drukke show zouden meer mensen de muziek in zich kunnen opnemen, maar als je constant afgeleid bent of het dak van Mainstage 2 niet neerstort (waarschijnlijk de eerste band op Graspop ooit die effectief een dak in brand steekt), dan verschuift de muziek op de achtergrond. Kortom: hoog showgehalte, maar muzikaal (nog) geen top voor ondergetekende.
Op Main 1 begon Sharon Van den Adel en co van Within Temptation aan hun set, maar meer dan een blik naar haar boezem kon er bij mij niet van af. Saai in het kwadraat, en als je dan ook nog net voor Slayer moet spelen, dan weet je dat je aan het kortste eind trekt…
Slayer, de grootste thrash metal band tot op heden kwam in Dessel afscheid nemen van zijn fans…de laatste show in de Benelux ooit. Ik was bij hun afscheidsconcert in Wembley Londen en dacht dat ik hun afscheid in schoonheid had gezien. Maar in Graspop waren ze ook in uitstekende doen, neen, niet ZO spetterend als tijdens een zaalshow, maar hun uitzwaai was er ook vandaag boenk op! Niet lullen maar spelen is hun motto, en ook vandaag was het niet anders. Tom Araya bedankte de fans en liet voor de rest van hun avond de muziek spreken. Het tempo was strak, de muziek op kruissnelheid en de glimlach van allen rondom mij spraken boekdelen. De poorten van de hel gingen op en de vlammen stegen op. De setlist bestond enkel uit bommen waarbij enkel “Temptation” en “Payback” minder verwacht werden door de aanwezigen. Twintig nummers in anderhalf uur, twintig nummers zweten en moshen, twintig nummers die de rijke geschiedenis van Slayer weergeven, twintig nummers om deftig afscheid te nemen van onze kant door gretig mee te gaan in hun muziek. Dank u Slayer voor een prachtige tijd!
zaterdag 22 juni 2019
Clutch imponeert, Lamb of God lachende tweede na een subliem Slipknot
Slenterend richting Mainstage staan de ridders van Hammerfall reeds in volle glorie. De ‘stoere’ heavy metal van deze Zweden was in mijn beginjaren als metal fanaat een band die vele fans had. Met der tijd ben ik uit deze soort van metal gegroeid, reden ook waardoor ik niet meer vertrouwd ben met deze band. Maar de nummers “Renegade”, “Hearts on Fire” en meezinger “Let the Hammer Fall” namen me mee terug in de tijd.
Na de heroïsche heavy metal ging ik richting Immolation, wat direct andere koek is. Deze death metal zit vol complexe riffs en als je gitarist Robert Vigna aan zijn snaren ziet trekken dan lijkt het alsof hij ADHD heeft. Hun debuutplaat ‘Dawn of Possession’ en opvolger ‘Here in After’ worden jaarlijks uit mijn cd collectie getrokken om te beluisteren en dus wat ik maar al te blij dat nummers hiervan op de setlist stonden. Niet zoveel volk in de Marquee, maar dat was voor mij geen probleem.
Hopelijk waren er op Main 2 niet veel misvattingen, want het waren wel degelijk de leden van Halestorm die op het podium stonden, en niet de piraten van Alestorm! Reden van twijfel is omdat ik toch sommigen verkleed als piraat zag rondstruinen op de weide. De rock ’n roll was niet slecht, vooral zangeres Lzzy Hale was in prima doen. Leuk om eventjes te aanhoren alvast.
Ik dronk mijn pintje leeg en trok richting Jupiler Stage alwaar Agnostic Front de toon mocht zetten. De invloedrijke New York hardcore van deze heren hapt lekker weg en het duurde dan ook niet zolang vooraleer de eerste crowdsurfers aan de slag gingen. Enkele klankproblemen met de drummer achterwege gelaten, was het een klein uur nostalgie op ons bord.
Trivium staat niet zo hoog meer in de pikorde zoals in hun beginperiode, maar lekker catchy klinken ze wel. Helaas biedt deze band wat te weinig variatie om te blijven boeien vandaag.Ooit werden ze de nieuwe Metallica genoemd, maar of dit tegenwoordig nog een complimentje is, laat ik achterwege.
Ik pik nog enkele beginnummers van gitaarheld Slash mee (waar "Standing in the Sun") toepasselijk is, maar daarna is het direct richting Marquee voor de blues en stoner band Clutch. Geen band die over iedereens lippen gaat, maar als je bekend bent met het werk van deze heren, dan weet je dat je hypnotiserend gitaarwerk, groove en heavy rock mag verwachten. De meest in het oog springend op het podium is zonder twijfel zanger Neil Fallon, de energie die deze man uitstraalt zouden vele artiesten mogen overnemen. Toppers tijdens hun set: “Firebirds” en “Electric Worry” zonder twijfel!
Ik keerde terug richting Mainstage, want daar ging ik toch de komende uren vertoeven. Godsmack op Main 2 rond 20u stond eerst op het programma. Deze band kwam gelijk maar onder stoom tijdens de laatste nummers, misschien hadden ze wat last van de warmte, of hadden ze last van een jetlag, maar in het begin van de set miste ik toch wat bezieling. Spijtig, want blijkbaar waren ze enkele maanden geleden wel goed in de Trix te Antwerpen.
Daarna was het tijd voor Disturbed, een band die ook al een tijdje meegaat en bekend werd rond de millenniumwisseling. Niet direct mijn smaak maar toch waren de hitjes plezant…”Stupify” die opzwepend was, “Then Thousand Fists” van het gelijknamige album, en afsluiter “Down with the Sickness”. Ook radiohit “The Sound of Silence” (Simon & Garfunkel cover) kon op veel bijval rekenen.
Daarna moest ik een keuze maken en ging deze naar Lamb of God. Onlangs dus nog gezien in Wembley, dus ik wist dat deze band kon knallen. En jawel hoor, net zoals Slayer zijn ook deze mannen in bloedvorm. Zanger Randy Blyth trok het publiek mee en pompte de nodige adrenaline in hun muziek. Hun laatste album dateert alweer uit 2015, dus komaan mannen, na jullie toer moeten jullie gewoon de studio in zodat jullie gepland album in december zeker af is. Over een verpletterende show gesproken! De mix van death, thrash en groove kroop in je lichaam als een ziekte om alle inwendige organen te verwoesten. Een voorbeeld opnieuw van hoe metal moet klinken.
Hoofd headliner van deze zaterdag was Slipknot. Na de tragische gebeurtenissen die de bandleden in de laatste jaren hebben getroffen, hebben ze toch tijd gevonden om een nieuw album op te nemen. In augustus zou deze het licht zien en heeft de naam meegekregen: ‘We Are Not Your Kind’. Vandaag moesten ze dus vooral nog aan de slag met hun oudere nummers, maar zoals gekend klinken deze lekker agressief. De meute die Slipknot heet, is in feite een pure live-band, helaas durven ze zich ook wel eens bezondigen aan laksheid in het verleden. Gelukkig was dit vandaag niet het geval, want ik zag een band met allure en uitstraling. Uitgenomen nieuwe nummer “Unsainted” werd zo goed als uit ieder album gespeeld, met dus de klassiekers op kop. Enkel qua uitstraling waren er kleine aanpassingen, zoals bv hun nieuwe maskers. Maar voor ondergetekende blijft de muziek primeren, dus ging ik uit mijn dak met “People = Shit”, “(Sic)”, het beukende “Psychosocial”, “Duality” en “Spit it Out”. De crowdsurfers rezen als paddestoelen uit de grond en als zanger Corey Taylor dan ook nog eens een sit down aanstuurt, waarbij een volle weide als lammetjes uit zijn hand eten, dan weet je dat het kan daveren in Dessel. Neen, ik ben nu zeker benieuwd naar hun nieuwste plaat, welkom terug Slipknot!
zondag 23 juni 2019
Gojira doet het kwik stijgen, Kiss laat de confetti neerdalen
Wakker worden en het gevoel hebben dat je in een tropisch eiland vertoeft, liever zon dan regen, maar trop is teveel. Veel mottige mensen die onder een loden zon schaduwplekjes opzochten om zich neer te vleien, bier werd minder aan de man gebracht, want velen stonden aan te schuiven aan de waterbakken bij de sanitaire voorzieningen, maar toch moesten we erdoor.
Gojira was de eerste band op mijn wishlist, en zij hadden dus de taak om de mensen hun gedachten van de warmte af te leiden. Het showgehalte van Gojira kwam helaas niet tot zijn recht in het midden van de dag, ’s avonds zou dat toch beter zijn in mijn optiek. De precisie waarmee ze hun nummers brengen is ongelofelijk, watertanden deden we bij nummer “Stranded”, “Flying Whales” en “Vacuity” en de Fransen zijn overduidelijk warm weer gewoon, want ze bleven gaan zoals we ze kennen. Opnieuw een geslaagd optreden!
In Flames mocht opdraven op Main 2, maar bleef spartelen om het publiek enigszins mee te krijgen. Deze keer niet van de warmte, maar wegens gebrek aan spelinzicht. Wie durft het aan om sterk te openen, maar na enkele nummers terug te vallen op de radiovriendelijke kant van hun band. Neen, de afwisseling tussen hun begindagen en huidig niveau is te verschillend om te blijven boeien. Volgende keer beter jongens.
Ik ging naar Terror, op de Jupiler Stage maar de vele moshpits die gewoonlijk bij deze muziek hoort kwam ook niet direct uit de verf. Zo’n bands zouden beter in de Marquee of Red Bull Metal Dome geprogrammeerd staan, zodat we de muziek tot ons kunnen nemen. Aan goeie nummers geen gebrek, aan enthousiasme uit het publiek des te meer. “Spit My Rage”, “Stick Tight” en “Overcome” moeten beleefd worden, en dit was vandaag toch anders.
Death metal uit San Francisco en een nieuwe plaat, 33 jaar na hun laatste release…dan ben ik benieuwd hoe Possessed het ervan af zal brengen. Het nieuwe album (‘Revelations of Oblivion’) is minder hard dan ‘Seven Churches’, maar klinkt na enkele luisterbeurten toch veelbelovend. Zoals death metal fans wel weten is zanger Jeff Becerra gekluisterd aan een rolstoel, maar eenmaal op het podium blijft hij genieten van optreden. Een goeie mix tussen nieuwe en oudere nummers is wat vandaag op het programma stond, alhoewel ik toch 1 nummer miste op de setlist, meer bepaald “Death Metal”. Soit, nummers als “Pentagram” en “The Exorcist” blijven mij toch keer op keer boeien. Leuk optreden in de schaduw van de Marquee.
Def Leppard waren vandaag samen met Kiss de oudjes op de affiche, maar imponeren konden ze allerminst. Als het al loom weer is, denk je dan echt dat ballads de mensen wakker schudden? Lang heeft dit optreden voor mij alvast niet geduurd. Ik zocht de koelte op en hoorde een beetje later de wielen van een tank passeren.
Sabaton maakte zijn intrede op Mainstage 2, maar ik ben dus totaal geen fan van deze poppy muziek. Achteraf waren de fans wel heel blij, want de show zat boordevol spektakel heb ik mij laten vertellen.
En toen was het tijd voor Kiss. Gelukkig stak de wind de kop op voor wat verkoeling, want een show van Kiss is ook opgevuld met brandende bommetjes om het kwik te doen stijgen. Opnieuw een afscheidsshow op Graspop editie 24 van een legende in rock- en metalgebied. Tijdens de tonen van “Detroid Rock City” daalde de band neer uit de nok van het dak, omgeven door vuurwerk. Hoe meer show, hoe beter bij Kiss, en deze avond was het niet anders. Op muzikaal gebied vrees ik wel dat er af en toe geplaybackt wordt, maar luidop zal je me dit toch niet horen zeggen. En helaas flikt Kiss het ook altijd om hun show te vullen met een gitaar solo, een bas solo, een drum solo en dan nogmaals een gitaar- en bas solo.
Het verschil met Slayer die ook afscheid neemt kan niet groter zijn. Qua nummers mochten de fans likkebaarden, want met “Shout it Out Loud”, “Love Gun” en “War Machine” was er veel te beleven. Wel raar dat een nummer als “I Was Made For Lovin You” niet bij de bisnummers zat. Deze keer kozen ze voor “Crazy Crazy Nights” en “Rock ’n Roll All Nite” waarbij de confetti naar beneden dwarrelde uit de wolken, en Kiss verdween in de nacht, om nooit meer terug te keren als band naar Graspop.
Graspop editie 24 zat er weeral op, en dus is het reikhalzend uitkijken wat de organisatie voor ons op hun 25-jarige jubileum in petto zal hebben. Net zoals vorig jaar was ook #GMM19 helemaal uitverkocht. Het festival klokte af op 155.000 bezoekers. Ook alle logementen die het festival aanbood, waren dit jaar uitverkocht. Nieuw was Devil’s Lake waar in de rust van de nabijgelegen Lommelse Sahara overnacht werd. GMM trekt ieder jaar een steeds internationaler publiek. Dit jaar werd het festival door meer dan 100 verschillende nationaliteiten bezocht!
Zoals steeds was de affiche erg gevarieerd. Het festival programmeert breed en over de traditionele luide gitaar grenzen heen. Alle headliners waren top en zorgden voor onvergetelijke momenten. Metal grootheden Slayer en KISS namen op Graspop Metal Meeting afscheid van hun Belgisch publiek. Een volgende generatie bands staat echter klaar. Van de 116 bands en acts op het festival, waren er welgeteld 45 die voor het eerst in Dessel te gast waren!
Dank u wel organisatie, en tot volgend jaar!!
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.graspop.be
Organisatie: GMM, Dessel
Belau, die binnen de Hongaarse muziekscene voor het eerst van zich liet horen met zijn clip “Island of Promise”, heeft sinds zijn debuut vele prijzen gewonnen. In de afgelopen twee jaar heeft de band meer dan 150 festival- en clubconcerten uitgevoerd in meer dan 22 landen. Zijn debuutalbum, 'The Odyssey', uitgebracht in 2016, won de Fonogram Award voor het beste album van het jaar in de categorie ‘Electronic Music’.
Belau, ondertussen uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende electro-groepen, brengt je de zomer met zijn nieuwe clip. Het nummer "Essence" werd opgenomen in Londen en Boedapest met de zangeres Sophie Barker, bekend van Zero 7. Een samenwerking die de gemoedstoestand van het tweede album van Belau - gepland voor de volgende lente - illustreert. Een album waarin de instrumentale stukken de handen ineen slaan met buitenlandse samenwerkingen. Deze nieuwe songs zullen een Caribische droomreis naar het leven teweegbrengen, waar Belau het publiek zal uitnodigen voor een tournee die gedurende de zomer zal worden voortgezet. De groep treedt volgend jaar ook op in Frankrijk. We vonden het dan ook hoog tijd worden om dit duo eens enkele vragen te stellen. We hadden een fijn gesprek met Krisztián Buzás over heden, verleden maar vooral toekomst van dit bijzonder tot de verbeelding sprekende project:
Starting with the recent news: Belau has brought out a new music video 'Essence' featuring Sophie Barker (Zero 7)? How did you guys meet? Tell more about it.
Last year we had an extraordinary symphonic show in London and at that time we started to talk with Sophie about a possible contribution. She invited us over to her home and we had a decent time talking through the details of the upcoming song. It turned out pretty fast that we are able to create together. She sent us over a few ideas for the melodies and then we tried to add some plus and write the lyrics as well… she flew here to Budapest and the rest is history.
I have listen to some music of Belau, for me its chilling music you can dance on. Do you agree? How would you describe you own music?
We do not “try” to create chilly or even dance music. What we create is a key to a different state of mind where people can be or go wherever they want to. And yes sometimes people dance to it, sometimes they lay back and close their eyes. It depends on the individuals. Feel free to act naturally!
In terms of music, what do you listen to when not recording your own?
We are pretty open-minded according to music: if it is able to indicate us then it’s worth listening to. We love classics like Zero 7, Saltillo or Bonobo, also some modern tunes by Odesza, Ibeyi or Aurora, but listening to other genres is something that is able to keep Belau diverse and ongoing (wide spectrum of metal, r&b or even some “trashy” music). Ha-ha.
Belau started at the end of 2015. In the mean time you did a lot things, some of our readers would like to know more about the band. Who is 'Belau' and what did you guys do since 2015?
Our first show was in the January of 2016, we date the band from here, although Island of Promise, the first single was released a few months earlier. Anyway, since the start we have played around 160 shows in 23 countries. So we had a decent run in the past three years: amazing festivals like Primavera, Eurosonic, Reeperbahn, SXSW, Sziget, Untold, and so on; wonderful shows in Saint Petersburg, London, New York, Sweden or even the Balkans. And who are we? Four people having their time of their lives while playing some decent electronica tunes to everyone who is open-minded enough.
There are only two members at the band? I'm I right? And two live members? Anyway, we like to know more about the members of your band.
You are right, Belau consists of two members. Peter and me… plus there are two additional members, Böbe on vocals and Benji in the live act. We are the ones who create the music and organize the band and the others are so-called “session-playing” in the band. What should we say about them? First us: Peter is a manager and international booker for other Hungarian acts, and I am jurist (lawyer) and metal musician in my other band (Orient Fall). Böbe is someone who tries to create her own solo project nowadays and Benjamin is a graphic designer and a musician as well in a project called Paperdeer.
Your band is from Budapest? Is there any interesting scene in Hungary?
Budapest is one of the must-see places if you are in Europe: wonderful mood, secret sights to see and a place to have fun with your friends. If you have never been here, then now you know where you should book your next flight. Ha-ha.
Are there any new artists you recommend we check out from your country?
Hungary has some secret top artists who have never been in the sight of the mainstream European music unfortunately. That’s what we want to change. Let me tell a few quality artists like Ohnody, The Devil’s Trade, Gelka, Thy Catafalque.
I check them out. Cooperation with Sophie Barker is not the first cooperation, there were a few others? Tell something about it.
So if anyone doesn’t know: Belau’s first full-length (The Odyssey) was based on a special concept. We contributed only with really talented female artists in each of the songs. This concept turned out so good, we kept it and we will go on with it on the next LP as well. Go give it a try - e.g. ‘Breath’ featuring Sophie Lindinger of Leyya.
You guys been playing at Primavera Sound festival in Barcelona? How was this experience? Feel free to tell us more.
We got that exceptional invite, which was a great honor for us, especially because this was our first time in Spain. Primavera is way different than any other festivals I’ve been to and it was really interesting to experience such an approach. However we have to admit the line-up was pretty strong and really loved the fact that we could play with such acts like Erykah Badu, Jungle, Yves Tumor, Carcass, Myrkur, Tame Impala, Jawbreaker or Mura Masa.
Are there any Belgium festivals you going to visit? Where else can we see Belau this summer?
We will make our debut show in Belgium on the 30th of June in Parc du Cinquantenaire and hopefully we will return in 2020 on some festivals. This summer we will have some decent festival performances in the Central European region (Electric Castle, Sziget, etc.), while we are working on our second LP, which will be released soon.
If you could be support of any band, who would it be? On Stage it is.
Of course there are dream tours, what would be lovely to be involved in… Odesza, Bonobo, Maribou State, Sigur Rós and the list would be long. Ha-ha.
Is there any new releases coming up soon? What are the other future plans?
As I mentioned in the background we are working on our second full-length, which gets the most attention from us nowadays. We don’t have an exact release date for it yet, but we are planning it for the spring. Essence will be on that album, along with Breath. This is the main focus, and touring will be the same, which should keep going on.
Now we are talking about the future. Is there a so called “end goal”?
If you ask me the best would be to have a world tour supporting a great band of the genre and after it someday I would be deeply satisfied and smiling if we could do smaller headliner rounds with 400 people in every cities.
Where can we find your music?
Everywhere. Ha-ha.
In times of streaming, is it still interesting to bring CD or vinyl on the market? In other words what is your opinion about streaming?
Streaming is great, the future of music listening. The next step, which we want to have ASAP is to be in contact with the streaming companies directly. We do not want any distributors, who - in most of the times - cut their extra percentage for nothing. Spotify is preparing now with Spotify for Artists, I really hope it will work. From the debut album we have released only CDs, but we are planning to have a vinyl press (double gatefold, 180 gram colored versions) to please the collectors with such limited versions, which are not just tools, also like beautiful decoration.
That's my final question. Is there anything you want to say to our readers, speak free?
Our name is coming from a small country on the Pacific Ocean, Palau. Aboriginal people call it Belau. We want to go there so damn much. Ha-ha.
Thanks, we look forward to see u guys on stage, and to the new album
Pukkelpop 2018 – vrijdag 17 augustus 2018 - impressies dag 2
Een intense tweede Pukkelpop dag beleefden we. Even overlopen?
De mainstage hadden we vooral ’s avonds aangestipt met o.m. N.E.R.D., het hiphopcollectief rond Pharrell en Chad Hugo , die na zeven jaar terug van zich lieten horen . Hiphop moet een feest zijn , en … ze maakten er eentje van . In een zomerse tenue , NERD minded, kwamen ze het podium op , met een full band , die hun interacties met het publiek aan elkaar smeden . De band rockte en funkte , de twee MCs zongen , rapten en hitsten de menigte op. Ze maakten er de coolste party of the world van. De entourage was er een van dansers, -eressen , breakdancers .
The real NERD fans konden mee het podium op. De eerste rijen werden geactiveerd en konden loos gaan. Springen , dansen , circlepits , … Een paar medleys passeerden , o.m. van hun samenwerking met Kendrick Lamar , Snoop , White stripes en hun Neptunes . Verder materiaal als “lapdance “, “she wants to move” en “all the girls are standing in line for the bathroom” . Niet verrassend , maar goed genoeg om de mainstage opgewarmd te houden …
… voor Oscar & The Wolf van Max Colombie . Oscar is een wolf in schapenvacht, die aangename popelektronische songs , verheven van z’n warme , nasale emotievolle vocals, brengt . Het gaat goed vooruit in die jaren met Osacar. Net nog maar platina gehaald voor de nieuwe plaat ‘infinitiy’ en ze headlinen een tweede maal Pukkelpop . Samen met drums , keys en een bassist laveert hij op het podium en maakt allerhande sensuele pasjes . Probleemloos krijgt hij het publiek mee . Een volle mainstage laat zich gaan , heupwiegt, danst op die aangename sounds en beats . Oscar & The Wolf is een hitmachine met een pak radiohits als ”you’re mine” , “undress”, “runaway”, “joaquim”, “princes”, “strange entity” , “breathing” en “fever” . Jawel de bas en drums rolden over het zalvende materiaal . . En nog meer kracht en dynamiek kregen ze door leuke , dansbare grooves , rookkanonnen en snippers …
In de namiddag zagen we nog de Britse beloftevolle Nothing but thieves , die emo kruidt met indie en pop. Spelplezier en enthousiasme ten over , maar de belangstelling was nog maar matig in de namiddag . Een afwisselende set speelden ze van snedige rockers en opbouwende ballads onder een soms hoog uithalende zang van Conor Mason , die durft uit te halen op z’n Buckleys . “Amsterdam” is er eentje om te koesteren maar globaal hadden we inwisselbare nummers.
Andere stages tijdens het parcours
* Marquee
Een volle Marquee voor Steak Number Eight, de band rond de Vanneste broers . De vier hebben mee aan de kar getrokken van de huidige Belgische postmetal/hardcore /sludge/noise. In november wordt de stekker uitgetrokken en zijn we benieuwd welk avontuur ze tegemoet zullen gaan . Maar hun donker , dreigende, retestrakke sound is nog steeds spannend , overweldigend , hard, explosief , gedreven en meeslepend . Brent Vanneste’s rauwe zang , z’n indringende blik , hij heeft zijn publiek onder zich . Snedig en vurig , aks een tornado klinkt het materiaal , met heel confetti en vlammen. “Gravity giants”, “your soul deserves to die twice”, “the sea is dying” of return of the komomon” , als hij het publiek indook . We zullen ze missen .
The Sore Losers - De rockers uit Limburg kunnen gaan voor een thuismatch op Pukkelpop . Net als bij Steak is er hier een volle marquee . Ze brengen in oktober hun nieuwe plaat uit . Het publiek houdt er wel van ; rockmelodieuze songs kunnen ze schrijven , nu moeten ze nog blijven hangen .
De hoofdvogel in de marquee werd Yungblud rond Dominc Harrison . Een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska hoorden we door een duracell konijn, die bekkentrekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Hier was het jonge publiek voor gekomen … de muziek , de refreinen kennen ze van voor naar achter . “I love you , will you marry me” deed de tent ontploffen . “King charles” , “psychotic kids”, “medication” moesten niet onderdoen . Bruisend , dynamisch , opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor …
Amenra - De rauwe emoties worden uit het lijf geschreeuwd . Amenra is ondergaan , een katharsis , een beleven . Een gitzwart decor , verwoestende beelden , de apocalyps . Ze zijn al aan ‘Mass VI’ toe in hun platen . Colin van Eeckhout laat zang en lichtinval meer toe , reikt je de hand , neemt je vast en laat los om je dan opnieuw op te vangen . Amenra gaat door merg en been …
Het Amerikaanse Incubus sloot af . Bijna twintig jaar terug kregen de nu-metal band armslag in ons landje , met songs als “megalomanic” en “nice to know you” , die vanavond goed verdeeld zaten in de set De band gaat imposant te werken , een spannende sound van rockende gitaren , donkere basses, mixen , scrathes en snedige, felle drumpartijen , gedragen door heerlijk indringende vocals . Soms borrelde hier een Fait No More op van in de begindagen .
* verder stonden we even stil bij volgende bands
De jungle pop van Sofi Tukker (dance hall) bracht al veel volk op de been , . het was vroeg , maar hun dance/elektro/jungle pop werd opgezweept dor beats en percussie . “Drinkee” is hun meest gekende en hun entertainment namen we er al te graag bij.
‘Let the good times roll’ heeft men gedacht in de In de Club … JD McPherson liet de rock’n’roll rockabilly over ons heen rollen . Een bruine kroeg zetten ze probleemloos op hun kop . Shake that hips , de soundtrack voor loslopend wild …
Een wervelwind kregen van het Canadese Metz ,een klein uur lang noisepop , repetitieve , explosieve ritmes , compromisloos , hard , opwindend .
Verdomd , zij stonden nu net tegelijkertijd met Ho99o9 geprogrammeerd , die even ruig , beenhard te werk gingen in de Castello , met een knipoog naar Death grips en het oude Bad Brains . Kortom, als loslopende buffels , als wilden die om zich heen slaan, geestdriftig , geschift , ontspoord …
Ohja, enthousiast gedreven met z’n twee waren het rockende Hocked dad als opener in de marquee, en Beraadgeslagen , waar elektronica en drums een aangename frisse inslag en groove hebben in een mooi nihilistisch verhaal …
Tot slot Madensuyu die een geniaal spannend geluid creëren van gitaren en drums . De twee voegen er elektronica , en zelfs op hun laatste pianotunes aan toe . Creativiteit volop dus, om je mee te nemen in hun oeuvre en een trip van sobere, repetitieve, opbouwende, gedreven , explosieve ritmes. Schitterende afsluiter van een tweede Pukkelpopdag.
Pics en uitgebreide reviews volgen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/
Org: Pukkelpop
Dit was mijn eerste keer in La Cave Aux Poètes. Heel mooie naam en best een aangename club, tenminste als je een plaatsje vooraan weet te bemachtigen. Want dit is echt een kelder met het plafond niet hoger dan twee meter zodat er van een podium nauwelijks sprake is. Positieve punten waren het ruim assortiment aan Belgische bieren waaronder, het door mij niet echt gesmaakte Sas Pils, en de meer dan voldoende gratis parkeergelegenheid, wat niet altijd evident is in dergelijke steden.
Mercure, een drietal uit het nabijgelegen Lille, mocht stipt om 20u30 aftrappen en ze deden dat zeker niet slecht. De overigens uitstekende zanger Geoffrey Gosset droeg een shirtje van Queens Of The Stone Age en dat was ook de hoek waarin we Mercure mochten situeren. Vooral het eerste ellenlang nummer met enkele opmerkelijke tempowisselingen en wat prog invloeden kon op een goedkeurend gegrom van mijnentwege rekenen. Maar ook hetgeen volgde, een paar missers niet te na gesproken, mocht gehoord worden. Dat kwam vooral omdat Mercure zich ver weg hield van het leger stereotiepe en meestal oersaaie stonerbands. De gitaar van Gosset, die veelal de lage regionen frequenteerde, klonk steeds inventief en werd daarbij stevig geflankeerd door de bas van Simon Herbaut en de drums van Nicolas Dogadaski (beiden ook actief bij de post-metalband The Lumberjack Feedback). Fijne opwarmer.
Left Lane Cruiser is actief sinds 2004 maar kreeg pas echt enige bekendheid in 2008, toen ze tekenden bij Alive Records en hun tweede (voordien was er nog ‘Gettin’ down to it’ op het bescheiden Hillgrass Bluebilly Records en nog steeds indrukwekkende plaat, ‘Bring yo’ ass to the table’, verscheen. Ik zag ze toen, nadat ik ze eerst gemist had in het Franse Aulnoye-Aymeries (ze waren er niet geraakt wegens paspoort problemen), twee keer aan het werk (Bar Mondial en The Pit’s) en sindsdien moet ik ze zowat ieder jaar minstens één keer ontmoet hebben.
Van een verrassingseffect kan er dus al lang geen sprake meer zijn en toch wisten ze me te verblijden met een onverwachte songkeuze. Er was nog meer veranderd: drummachine Pete Dio was er niet meer bij. In de States tourt Freddy J IV opnieuw met Brenn Beck, drummer extra-ordinaire van het eerste uur, maar die zag de oversteek naar Europa niet zitten. Zo zat onze Freddie met hetzelfde probleem als James Leg en nu ook Margaret Airplaneman: afhakende drummers. Toch vond hij er één. In zijn eigen Fort Wayne, Indiana dan nog, een echte bluesman die hij al heel lang kent. Dan vroeg ik me af waarom hij hem niet eerder recruteerde maar dat werd wel heel snel duidelijk. Goeie drummer, niets op aan te merken, en een meer dan behoorlijk zanger, tig maal beter dan Freddy zelf en dat geeft die laatste ook grif toe, maar er zijn op zijn minst gezegd wat kosten aan. Hyperkinetisch is waarschijnlijk geen afdoende term voor wat we hier zagen. Johnny Revers, zo heet hij, leek wel een bonobo op speed. Achteraf poogde ik hem iets te vragen maar een zinnig gesprek met hem leek onmogelijk. Dat doet niets af van zijn muzikale kwaliteiten maar met zo iemand touren moet toch bijzonder lastig zijn. Was dit optreden een fiasco geweest dan had ik het Freddy nooit kwalijk genomen. Maar dat werd het allerminst!
Nochtans begon de set wat in mineur met twee nieuwe songs waarvan ik dacht: typisch Left Lane Cruiser maar zo heb ik er al net iets te veel gehoord. Daarna mocht Revers een nummer (van Taj Mahal) zingen en ik werd meteen weer alert. Knap gedaan en later mocht hij het nog twee keer proberen, “Hound Dog Taylor” en “I can’t be satisfied” van Muddy Waters, telkens met succes. Maar ook de eigen nieuwe nummers waarin we al eens een verdwaalde Stones of Led Zeppelin riff konden ontwaren , kwamen nu beter uit de verf. Een stuk steviger en beter ook dan op plaat, Left Lane Cruiser blijft een groep die je vooral live moet meemaken.
Freddy’s stem bleek totaal aan flarden gereten en klonk eerder als het schurend geluid van versleten remmen maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door zijn fenomenaal gitaarspel. Hij had trouwens een sneer over voor de verzamelaars die hun gitaren aan de muur hangen. Gitaren zijn er om gebruikt te worden, in zijn geval moeten ze zelfs afzien. Overstuurd en bedolven onder tonnen gruis maar altijd met een perfect gevoel voor nuance. Een perfectionist die tussen de nummers zijn gitaar telkens uitgebreid moest stemmen maar dat nam ik er graag bij. Ook werd nog maar eens duidelijk dat Freddy een meester is in het naar zijn hand zetten van andermans nummers. Zo haalde hij “Grand Funk Railroad” moeiteloos door de trash bluesmolen en voegde er haast achteloos nog een indrukwekkende gitaaroutro aan toe.
Het kippenvelmoment van de avond werd “Baby please don’t leave me”, waarin Left Lane Cruiser wel slaagde waar Cedric Burnside enkele weken eerder niet lukte: de geest van Junior Kimbrough laten herleven. Het werd een ijzingwekkend scheurende versie die me een delirium bezorgde.
Dit was zeker niet de allerbeste Left Lane Cruiser (dat blijft tot nader order de editie met Brenn Beck) maar met deze set waarin alle oude krakers overboord gekieperd werden, kwamen ze toch aardig dicht in de buurt. Toen ik achteraf het pand verliet , zag ik een schichtige rat onder een geparkeerde wagen verdwijnen: een passend beeld om een avondje intense trash blues mee af te sluiten.
Organisatie: La Cave Aux Poètes (ism Les Bains de Minuit)
Wat me bij Black Metal het meest aanspreekt is de occulte aankleding. Waarbij verhalen over legende en sage, uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat u zich prompt waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. Het meest houden we dan nog van het soort sterke verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In den vergetelheid' al heel hoge ogen. Mede doordat alles in de eigen vervlaamste taal werd gebracht, bleek Kludde een uniek project te zijn. Helaas hield de band er reeds in 2009 mee op, maar in 2014 herrees de Black Metal band gelukkig uit zijn as. Met 'In de Kwelm' wordt een nieuwe bladzijde omgedraaid. En deze keer blijkt Kludde meer dan ooit klaar om de Folkloristische Black Metal wereld volledig te veroveren.
Review - http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74901-in-de-kwelm.html
We hadden ook een fijn gesprek met Mario en Wim over verleden, heden en toekomst van de band:
Mijn eerste vraag, Kludde bestaat circa 19 jaar. Maar het is al elf jaar geleden dat jullie iets nieuws uitbrachten? Wat is er gebeurd?
Snoodaert: We waren bepaalde dingen een beetje beu. Bij ons label Sandstorm was van in het begin, bij de release van onze eerste cd 'In den vergetelheid', serieus wat mis gelopen. Wij hebben niks van promotie of distributie gehad. Uiteindelijk hebben we alles moeten regelen, zijn we zelf onze eigen cd's bij de drukker gaan ophalen en hebben we zelf alles moeten bekostigen. We hoorden van het label niets meer. We wilden bijvoorbeeld bellen van hoe het zat, en kregen we niemand meer aan de lijn. Zo van die dingen die mis liepen.
Basstaerd: Wat die promotie betreft trouwens, Sandstorm had ook een ambitieuze show in Kuurne geboekt, met zelfs wat redelijk grote bands. Men had daar enorm veel volk verwacht. Op datzelfde moment was er ook een groot evenement in TRIX. Daardoor kwam er waarschijnlijk wat minder volk af naar Kuurne dan verwacht. We zijn er zeker van dat bepaalde bands daar nooit hun geld hebben gezien. Die organisatie is dus over kop gegaan. Het zijn zo allemaal dingen die ervoor zorgden dat Kludde nooit echt van de grond kwam.
Snoodaert: Maar de hoofdreden dat we indertijd gestopt zijn, is eigenlijk omdat we muzikaal niet meer op dezelfde golflengte zaten. De nieuwe nummers die we toen hadden , kregen we maar niet afgewerkt op een niveau dat iedereen er tevreden mee was. We waren het jaar van de release van ‘In den Vergetelheid’ heel actief als live band waardoor we het meeste van onze repetitie tijd gewoon de setlist aframmelden. We bleven maar aanmodderen. Het bleef dus allemaal wat duren, en ondertussen waren sommige leden van de band ook met andere projecten bezig. Omdat het maar niet van de grond kwam met Kludde hebben we de stekker uitgetrokken.
De nieuwste plaat 'In de Kwelm' bevat over het algemeen songs uit Aalsterse Folkore, is daar bewust voor gekozen?
Snoodaert: Ook onze vorige cd's waren eigenlijk al vooral rond locale Folklore opgebouwd. Daarom wilden we ook met deze plaat die richting uitgaan, en zijn we ons nog iets meer gaan verdiepen in de Folklore rond Aalst. Zo kwamen we toch best interessante verhalen tegen zoals 'Bloesdkoesj' of 'Kasteelke van Verdoemenis', een plaats waar ik als kind vaak vertoefde. Toch wel opmerkelijk. Gaandeweg hebben we dan zo een plaatje vol gekregen met songs over de Folklore in Aalst maar ook andere verhalen zoals het tragische “De Laatste Reis” over een kindermoord in een hotel aan het station in Aalst.
Vanwaar de interesse voor die Folklore?
Snoodaert: Bij mij is die interesse er altijd geweest. Al vanaf jonge leeftijd ging ik in de bib bewust dingen opzoeken over allerlei Folklore. Het heeft me dus altijd wel aangesproken lang voor het ontstaan van de band. Medeoprichter en vorige zanger Uglúk, had dezelfde interesses als ik wat dat betrof, daaruit ontstond ook het idee om dat in muziek om te gieten. Uglúk is er niet meer bij, in 2014 bleek dat we niet meer op dezelfde golflengte zaten toen we de band terug op de rails wilden zetten. Maar de gezamenlijke interesse voor Folklore en black metal dat heeft dus wel gezorgd voor het ontstaan van Kludde als band.
Basstaerd: Bij mij ligt die interesse toch meer in de sfeer daar rond, niet echt de teksten of Folklore zelf eerlijk gezegd. Maar het is een bijzonder interessant concept om aan deel te nemen. Net daardoor. Ik zing soms wel eens een stukje, maar ik concentreer me eerder op de instrumentale omkadering. Omdat het net die sfeer daar rond is dat me het meest aanspreekt.
Heeft Aalst als Stad al interesse getoond om via jullie muziek promotie te maken rond de stad Aalst?
Basstaerd: Ze weten wat we aan het doen zijn. Maar ik denk dat die mannen wel wekelijks zo iemand zien binnen komen in het stadhuis die iets rond Aalst doet of wil doen. Zo hebben we gevraagd of we een filmpje konden gebruiken voor onze video clip van “Schramoeille” over de brand van de Sint Martinuskerk in 1947, dat werd aangevraagd en goed gekeurd. Geen enkel probleem, maar ook niets meer of minder. Maar om daardoor support van het Stad zelf te verkrijgen? Ik denk het niet, daarvoor krijgt Stad wel teveel van dat soort aanvragen denken we.
Als ik aan Aalst denk, denk ik direct aan Carnaval. Hoe beleven jullie Carnaval?
Basstaerd: We zijn daar niet mee bezig in die zin dat we in een carnavals vereniging of groep zitten, daar kruipt enorm veel tijd in. En daar hebben we gezien onze drukke agenda's dus geen tijd en interesse voor. Uiteraard is Carnaval wel voor ons drie dagen gewoon uit de bol gaan, en pinten pakken en ons uitleven. Op die manier 'beleven' we Carnaval dus wel.
Wat de nieuwe plaat betreft vind ik het feit dat jullie meer dan ooit dezelfde richting uitkijken enorm positief. Maar wat zijn eigenlijk de algemene reacties op 'In de kwelm'
Basstaerd: Tot nu toe zijn de reacties over het algemeen zeer positief moeten we zeggen. Recent was er echter één minder positieve recensie. De recensent viel over het feit dat hij de taal niet begreep of zo, vermoedelijk heeft hij er maar één keer naar geluisterd. Nochtans hebben we wat internationale pers betreft de nodige uitleg in het Engels verstuurd waar de muziek over gaat. Het is belangrijk om die verhalen te begrijpen, om de muziek van deze plaat ook te begrijpen. En daar ging hij toch in de mist denk ik.
Snoodaert: Wat me ook opvalt, is dat we met veel andere stijlen en bands vergeleken worden waar we eigenlijk toch niet rechtstreeks, of zelfs in de verste verte niet, de mosterd bij vandaan gehaald hebben. Voor ons klinken de meeste nummers gewoon als black metal, maar dan in onze geheel eigen stijl. Het is wel fijn om te horen dat mensen er meer dingen uithalen dan enkel black metal. Voor de ene is dat goed, voor de andere zijn we dan weer te afwijkend. Ik denk dat het grootste verschil onze sound is. Die is veel heavier dan bij de meeste black metal bands.
Het is me zelf ook opgevallen, ik moest toch ook even wat opzoekwerk doen om het 'echt te begrijpen'. De link tussen folklore en black metal is namelijk heel belangrijk. Daarom dat ook ik toch enkele luisterbeurten nodig had
Basstaerd: Het is inderdaad zo, als mensen dat beluisteren is het logisch dat ze zich afvragen wat is bijvoorbeeld die song “De laatste reis”. Het gaat over een kindermoord, wat toch zeer confronterend is. En het was belangrijk om dat in muziek te gieten, die spanning weer te geven die aansluit op die tekst.
Snoodaert: Muzikaal zitten er geen folk invloeden meer in, hoewel ik vind dat onze teksten en de nummers wel perfect aansluiten. Een nummer zoals “Poesjkapelle” heeft een vuile black 'n roll vibe die volledig past bij die twee chaotische low-lifes waarover dat nummer gaat, terwijl “Kasteelke van Verdoemenis” dan weer een heel duister verhaal is die dan over een meer slepend nummer geplaatst is.
Volgens ik heb vernomen zijn jullie zelfs al met een nieuwe plaat bezig? Vertel er eens wat meer over?
Snoodaert: Welja echt veel willen we daar nog niet over vertellen. Het zal dus een concept album worden, over wat het zal gaan , houden we nog even geheim. Het zal in elk geval terug iets meer experimenteel zijn, zonder dat het minder black zal klinken. We willen er bewust voor zorgen dat we niet worden vast gezet als Aalsterse gimmick band, die enkel in het dialect teksten schrijft. Dat gevaar bestaat. Om niet in die val te trappen, moeten we vooruit gaan en onszelf opnieuw uitvinden, andere richtingen uitkijken en iets anders proberen. Evolueren. Een nieuwe Kludde plaat zal altijd een beetje anders klinken dan de plaat ervoor, wij zullen nooit tweemaal hetzelfde doen.
Zijn er ondertussen optredens gepland?
Basstaerd: We staan o.a. op de Gentse Feesten in de Kinky Star op 22 juli, enfin 21 juli maar op middernacht. Wat dat gaat geven weten we nog niet. Maar goed. Ook op 20 juli in Ninove. We spelen ook in Zottegem 20 september. En spelen op 9 november op Unholy Congregation 2 - Oudenaarde. - https://www.facebook.com/events/2182699108482169/ - Enfin, onze agenda blijft vol lopen. Buitenlandse concerten voorlopig niet.
Wat zijn jullie eindelijk ambities eigenlijk?
Basstaerd: We hopen dat we nog lang kunnen doorgaan op de manier waarop we nu bezig zijn, platen uitbrengen, optreden en dergelijke meer, graag eens in het buitenland geraken deze keer. Zo lang we er maar plezier in beleven.
Blijft dit allemaal combineerbaar met gezin en werk. Want jullie spelen ook bij andere projecten?
Basstaerd: Ik denk dat het belangrijk is om steeds, op alle vlakken de juiste afspraken te maken. Zowel wat gezin als werk betreft. Zeker als je meerdere keren in de week gaat repeteren, en dan in het weekend vaak optreden, is dat echt nodig. Maar dat lukt dus zeer goed bij iedereen.
Vergeleken met de beginperiode, wat is het grootste verschil?
Snoodaert: Wellicht toch dat we ons minder met imago bezighouden, we zijn daar niet meer mee bezig en laten dergelijke details over ons gaan. We beleven daardoor meer plezier in ons samen spelen. Wat kledij en zo betreft, vroeger waren we daar echt mee bezig, pinnenbanden, enkel black metal T-shirts dragen... Maar op dat vlak zijn we toch ook - laat maar stellen - volwassen geworden. Zo kwam in onze beginperiode onze gitarist met korte broek aanzetten voor een live show, en spraken we hem daar over aan. Corpsepaint en korte broek? Haha, zoiets is dus nu niet meer aan de orde. We zijn daar allemaal niet meer mee bezig met die belachelijke details
Bedankt voor dit fijne gesprek, en uiteraard enorm veel succes
De melodic deathdoomband Fragmentum bracht zopas zijn eerste volledige album uit. ‘Pugnacity’ moet deze Belgische band helemaal op de kaart zetten. De band ging eerder dit jaar al op tournee door de Verenigde Staten als support van de Finse deathmetalband Children Of Bodom en mag binnenkort mee touren met de Braziliaanse thrashmetalband Soulfly in Frankrijk en Duitsland.
Elke metalband krijgt wel eens voorstellen om zich in te kopen in een Europese of Amerikaanse tournee van een ‘grote’ band. Is dat ook hoe dit verhaal voor jullie gestart is?
Jan: Zo is het ongeveer wel begonnen. Zoals elke band zochten we naar festivals en clubs om te kunnen spelen. Zo botsten we het Britse Metal Music Bookings, dat werkt met bands en artiesten als o.m. Amaranthe, The Alan Parsons Project Live, Moonspell, Yngwie Malmsteen, Soulfly, Epica en Visions Of Atlantis. Zij hebben voorgesteld aan de tourmanager van Children Of Bodom om ons mee te nemen op een deel van die Amerikaanse tour.
De meeste bands brengen eerst nieuw materiaal uit en gaan dan op tournee. Waarom draaiden jullie de volgorde om?
Jan: We weten dat dit niet de ideale situatie is en we kregen ook in de VS een paar keer dezelfde vraag. De release van ons album Pugnacity had eerder moeten gebeuren, maar werd uitgesteld. Omdat er al veel inspanningen waren geleverd om de Amerikaanse tournee te verwezenlijken, konden we die nog moeilijk afzeggen. Door al optredens te doen voor een groter publiek konden we in de VS wel al de nieuwsgierigheid aanwakkeren naar dat album. Als band zien wij dit dus niet als een gemiste kans, omdat we veel Amerikanen konden overtuigen om ons online en op social media te volgen. Je moet ergens beginnen en de kansen grijpen op het moment dat ze zich aandienen.
Hoe waren de reacties van het publiek in de VS op een band uit België?
Jan: Het publiek was steeds enthousiast, vooral in het noorden. Al bij al hadden we niet veel moeite om de vuisten in de lucht en de kopjes aan het bangen te krijgen. Omdat de toeschouwers onze muziek niet kenden, gingen ze wel nog niet volledig mee in het verhaal. Maar we zijn heel blij met de vele positieve reacties van het publiek. De andere bands van deze tournee, Wolfheart en Swallow The Sun, waren vooral geconcentreerd op hun eigen show, maar naarmate de tour vorderde werden de vriendschapsbanden sterker. De leden van Children Of Bodom toonden op onze laatste avond interesse en ze gingen met ons op de foto. Dat was voor ons toch wel een moment om te koesteren.
Komt er een vervolg op de tournees met Children Of Bodom en Soulfly?
Jan: Het is sowieso de bedoeling om het ijzer te smeden als het heet is. Daarom willen we meer met onze muziek naar buiten komen, zeker sinds we ons album op Pinksterzondag live voorgesteld hebben in Gent. Want ook in eigen land is er steeds meer interesse. Er zitten nog andere optredens in de pijplijn waarover we nog onderhandelen. We moeten nog afwachten hoe hard het allemaal zal lopen, maar om de machine goed op dreef te krijgen en te houden, zullen er af en toe wel opofferingen moeten gebeuren inzake gezin en werk.
Pugnacity komt uit op Into Records, het label van management. Dat zal wel geen toeval zijn?
Jan: Pugnacity is ons eerste volledige album na onze EP DIVerge uit 2018. Tijdens onze zoektocht naar venues om te spelen, zochten we ook al een label voor Pugnacity. Het is een logische keuze om alles te concentreren. Into Records en Metal Music Bookings bieden ons op dit moment alles wat we nodig hebben.
Hebben jullie gewoon geluk gehad of hebben jullie meer ambitie dan andere metalbands?
Jan: We willen ons niet over andere bands uitspreken, maar wij hadden zelf een heel goed gevoel bij het album. We vonden dat dit wel wat verder mocht gaan dan Vlaanderen. Metal Music Bookings zit op dezelfde golflengte. Ze zeggen dat we iets ‘speciaals’ hebben. Dat geeft ons dan weer vertrouwen om hier mee door te gaan en nog verder aan de kwaliteit van onze muziek te werken.
Fragmentum was eerst een duo, waarbij heel wat instrumenten live op tape meeliepen. Voor de Amerikaanse tournee waren jullie al met vier en voor die met Soulfly zelfs met vijf. Is dit nu de vaste line-up van Fragmentum?
Jan: Ik en Gunnar hebben ons inderdaad eerst op de muziek geconcentreerd. Gunnar en toetsenist Herwig kennen elkaar reeds van bij hun studioproject Bellator. Eenmaal de meeste nummers klaar waren voor performance en zeker toen er sprake was van een tour, hebben we Herwig bij Fragmentum gevraagd en gelukkig hapte hij meteen toe. Daarna hebben we audities gedaan voor drummers en bassisten, maar de klik, de ambities en praktische zaken moeten allemaal op hun plek vallen, wat in vele gevallen niet lukte. Kort voor de tour met Children Of Bodom vonden we dan toch nog de gedreven studiorat Frederik om de drumpartijen op zich te nemen. Tijdens de tour liep alles goed, waarbij we de baspartijen en ook wat aansturingen nog steeds via de laptop lieten meelopen. Voor de opnames van Pugnacity heeft Herwig nog snel wat ideeën kunnen uitwerken, die we grotendeels nog hebben toegevoegd bij het mixen van de nummers. Inmiddels is bassist Thomas aan boord. De nieuwkomers zullen meer inbreng krijgen bij een volgend album, zonder dat de Fragmentum-feel verloren gaat.
Welk einddoel hebben jullie gesteld voor Fragmentum?
Jan: Ten eerste willen we ons als band nog wat meer op de kaart zetten, in eigen land en daarbuiten. Maar we blijven realistisch en proberen geen stappen over te slaan. We werken aan lyric- en andere video’s, aan nog meer optredens en aan een volgende tournee. Maar we schrijven ook reeds nieuwe nummers. Festivals kunnen spelen is een volgende droom die zou kunnen uitkomen.
Uit zijn onverzadigbare verlangen om te innoveren en fans van livemuziek te entertainen, bracht frontman van Jane's Addiction en Lollapalooza-oprichter Perry Farrell een prachtige en opvallend eclectische verzameling met negen nummers getiteld 'Kind Heaven ' uit via BMG. De man gooit zijn jarenlange ervaring in de strijd, maar gelukkig resulteert dit niet in het afleveren van een routineklus. De aanstekelijke spontaniteit en de grote dosis spelplezier loeien doorheen de gehele schijf uit de boxen, waardoor stilzitten onmogelijk is.
Wie hoekige rocksongs had verwacht is er een beetje aan voor de moeite. Farrell kiest eerder voor de zonnige kant van de zaak en wil een feestje bouwen waarop dansen, dansen en dansen de rode draad vormt. Daarvoor haalt hij alles uit de kast op deze negen bijzonder aanstekelijke songs die wel aan de ribben kleven, maar ook niets meer dan dat. Die rockvibes voel je wel bij de eerste song, “(Red, White and Blue) Cheerfulness”, maar daarna zet de man je bewust op het verkeerde been. Elke song heeft weer een andere insteek, waardoor het moeilijk is een rode draad te vinden . Rock ‘n roll, blues, elektronica en ambientklanken worden op de volledige schijf constant op een hoopje gegooid alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Farrell verkiest de aanhoorder vooral een dansplaat aan te bieden, waarop je gewoon met het verstand op nul in een feestroes terechtkomt, met een zomers tintje, waaruit je niet meer wil ontsnappen. Dat is dus duidelijk.
Als we toch een rode draad menen te ontdekken op songs als “Machine Girl”, “One” en “Where Have You Been All My Life” is het die bijzonder aanstekelijke opbouw. En dat op een zeer gevarieerde wijze. Op zich hebben we daar geen probleem mee, we houden van artiesten die eigenzinnig buiten hun comfortzone durven treden en lekker buiten de lijntjes kleuren. En dat is wat Farrell voortdurend doet. Het zal wellicht zorgen voor enkele gefronste wenkbrauwen, maar daar heeft de liefhebber van funky, rock muziek met een knipoog naar blues en elektronische muziek totaal geen boodschap aan.
In sombere tijden, hebben we nood aan feestelijke allegaartjes waarbij je niet teveel hoeft na te denken. Dat levert Perry Farrell ons dus af met deze bijzonder aan de ribben klevende schijf. We kunnen het niet genoeg herhalen. Ga het bij 'Kind Heaven' vooral niet te ver zoeken. Laat de feestelijke deuntjes gewoon binnenkomen tot ze inwerken op je heupen en je gaat dansen doorheen de huiskamer al dan niet op zwevende wijze.
Tracklist: (Red, White, and Blue) Cheerfulness 02:21, Pirate Punk Politician 02:50, Snakes Have Many Hips 03:28, Machine Girl 03:36, One 04:03, Where Have You Been All My Life 03:25, More Than I Could Bear 04:18, Spend The Body 03:02, Let's All Pray For This World
Binnen het globale heavy metal gebeuren is Per Wiberg al lang geen onbekende meer. Niet alleen zijn samenwerkingen met Death Organ, Spiritual Beggars, Opeth, Kamchatka en King Hobo spreken tot de verbeelding, Per Wiberg is een multi-instrumentalist die van vele markten thuis is. Ondanks die drukke agenda vindt de man nog de tijd om een solo plaat uit te brengen: 'Head Without Eyes'. In een interview liet hij weten daar eigenlijk al sinds 2016 mee bezig te zijn, zonder zich daarbij te laten opjagen. Nu, het resultaat mag er zijn. Meer nog, Per weet ons meermaals aangenaam te verrassen. Hij kleurt heel bewust buiten de lijntjes en verlaat voortdurend zijn comfortzone, wat ons nog het meest over de streep trekt.
Eerder weemoedige en sombere atmosferen worden gecombineerd met bezwerende ritmes maar ook lekker oldschool riffs die klieven door je vege lijf. Naast het bespelen van menig instrumenten levert hij ook een vocale bijdrage aan deze plaat en daaruit komen toch veel emoties naar voor, viel ons op. In het eerder vernoemde interview zegt hij daar zelf over: '' I think all music has, or at least shoud have a personal meaning. Then it’s up to the artist how to show or present that. Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever but I understand what you mean and yes, it’s a way of expressing my emotions and frustrations." Dat laatste hoor je dus feitelijk heel frequent terugkomen, zowel in de rustigere songs, als in de verschroeiende uithalen. Per doet wellicht veel zelf op deze schijf, maar doet ook een beroep op Karl Daniel Lidén (Demon Cleaner, Dozer, Greenleaf) en Lars Sköld (Tiamat, Avatarium) voor het drumwerk. En dat zorgt voor een enorme meerwaarde binnen het geheel.
Over naar de songs. “Water Take Me Home” is een inkopper die je alvast op het puntje van je stoel doet zitten: lekker groovy en aan de ribben klevend. Maar de man houdt dus ook van experimenteren. En dat merk je al bij “Anywhere The Blood Flows”, waar een gothic twist in voorkomt die eerder aanleunt bij new wave zoals Sisters Of Mercy. Een zeer verrassende song, zoals we er nog een paar zijn tegen gekomen. Persoonlijk ben ik altijd het meest fan geweest van Per Wiberg zijn inbreng bij Opeth. Dat sinistere en doomachtige hoor je ook terug op “Pile Of Nothing”. En het geeft weer een andere wending aan de sound op deze knappe soloplaat. Het sober en ingetogen gebrachte “Fader” is een rustpunt dat je door die weemoedige naklank doet wegdromen. Pas na een zestal minuten barst de bubbel compleet open in een verschroeiende climax die de haren op je armen doet rechtkomen. Het zijn maar enkele voorbeelden van hoe gevarieerd deze plaat wel is.
Je hoort ook, en vooral, dat Per Wiberg hier gewoon zichzelf kan zijn, zonder met iets of iemand rekening te houden. En dat komt de kwaliteit ten goede. Per Wiberg amuseert zich dan ook kostelijk in zijn eigen speeltuin en levert een perfect pareltje van een soloschijf af waarbij hij vooral niet wil klinken als één van de projecten waar hij aan meewerkt, maar wel een vette knipoog uitdeelt daar naartoe. Waardoor ook fans van bijvoorbeeld Opeth hier hun gading zullen in vinden.
Kortom: Een verrassende solo plaat van een man die niets meer hoeft te bewijzen, maar dat bewust toch doet. Daarvoor kunnen we alleen maar vol bewondering nederig het hoofd buigen en lekker loos gaan op de verbluffende virtuositeit die hij, in samenwerking met muzikanten die dezelfde virtuositeit voor de dag leggen, tentoon spreidt.
Tracklist: Let The Water Take Me Home 4:54, Anywhere The Blood Flows 11:23, Pass On
The Fear 5:57, Get On Your Boots 4:12, Pile Of Nothing 5:31, Fader 9:59
Toen ik de nieuwste schijf van The Membranes 'What Nature Gives ... Nature Takes Away' onder de neus geschoven kreeg, kwam die naam me bekend voor. Grasduinend in het verleden, blijkt ook waarom. Deze uit de UK afkomstige post-punkband werd opgericht eind jaren '70, de periode, dat ook ik viel voor dat genre. Volgens bronnen is de muziek van The Membranes een enorme invloed geweest voor bands als Sonic Youth, My Bloody Valentine en veel andere. Het is zeer lang stil gebleven rond The Membranes.
Pas in 2015, na circa 25 jaar radiostilte, liet de band van zich horen met een gloednieuwe schijf: ‘Dark Matter, Dark Energy'’. Nu is er dus een gloednieuwe schijf: een conceptalbum over - de titel zegt het zelf - hoe de natuur geeft, maar ook neemt. We moesten deze plaat toch enkele luisterbeurten geven, omdat bij elke luisterbeurt wel iets nieuws te ontdekken valt. Grootst pluspunt? The Membranes vinden zichzelf opnieuw uit, verleggen grenzen en kleuren duidelijk buiten de lijntjes. Daarvoor kunnen we enkel maar waardering opbrengen.
De mysteries van de natuur, niemand heeft het ooit kunnen doorgronden. De mens staat vol bewondering te kijken naar berglandschappen of geniet van de eerste sneeuw die zorgt voor een magisch tafereel. De mens wordt ook angstig van het geluid van donder of het losbarsten van een verwoestende orkaan. Al die elementen worden mooi naar voor gebracht, op een verschroeiende wijze.
“A Strange Perfurme” is de start voor een trip die je eveneens met open mond en vol bewondering doet luisteren en genieten. Uiteraard komen de typische postpunkelementen meermaals naar voor drijven, maar het is net het durven op avontuur gaan doorheen dat postpunkgeluid en daar eigenzinnig mee experimenteren dat ons het meest over de streep trekt. Bovendien gaat de band een bijzonder tot de verbeelding sprekende samenwerking aan met Kirk Brandon (van Theatre Of Hate en Spear Of Destiny), en folkzangeres Shirley Collins. Wat een enorme meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het spookachtige en mysterieuze bij songs als “A Murmuration Of Starlings On Blackpool Pier” of dat eerder - op typische postrockleest geschoeide – “Mother Ocean/Father Time” zijn maar twee voorbeelden van hoe de band je bewust op het verkeerde been zet en door middel van verrassende wendingen binnen die songs enerzijds rust doet wederkeren in je hoofd, anderzijds door middel van een verschroeiend tempo het doet aanvoelen alsof de aarde onder je voeten staat te daveren. Best indrukwekkend.
'What Nature Gives ... Nature Takes Away’ is vooral een schijf die net als de natuur zelf dus, je vol bewondering zal doen dansen door de kamer. Net het schipperen tussen klanken uit het verleden, die overgieten met folkelementen of bijvoorbeeld een punksong met een koor op de achtergrond, dat maakt van deze schijf een heel bijzonder pareltje, waar je een band hoort die op avontuur trekt doorheen bossen, de sneeuw en de natuur pracht en dit allemaal perfect weet te verwoorden in bijna twintig songs die zowel de oude postpunkfans, als de fans van nu over de streep zouden moeten trekken. We hopen alleen dat The Membranes ons niet weer vijf of meer jaar laat wachten op een nieuw meesterwerk.
Een dikke twee jaar na de release van hun goed onthaalde debuut ‘Nothing Matters’ is er ‘Worlds Apart’. Ook werd This Can Hurt uitgebreid van een duo tot een kwartet. Dit met het oog op live optredens. Naast de twee spilfiguren (Jack Noise die drumt en soundscapes ontwikkelt en gitarist JP Debrabander) werd Sven Vande Neste aangetrokken om de vocals over te nemen en Jo Van Malderghem om de baslijnen vorm te geven.
This Can Hurt maakt muziek die elementen van industrial, rock en wave bevat. In hun muziek zorgen ze er wel altijd voor dat het vrij catchy blijft klinken. Dat zorgde er onder andere voor dat hun single “Mindblower” uit 2017 de Nederlandse top 20 haalde. Als ik ergens hun muziek moet afbakenen met andere bands dan denk ik aan o.a. Muse, NIN en Deftones. Vrij duistere muziek met een melodisch kantje. In vergelijking met hun vorig album zitten er in ‘Worlds Apart’ minder wave-invloeden en meer kenmerken van de alternatieve rock. Dit lijkt mij vooral te komen door een iets andere gitaarsound (meer fuzzy) en het timbre van de nieuwe vocalist. “High Tide” is de eerste single uit het album en bevat alle eerder opgenoemde elementen. Het is een leuke uptempo single. De nummers kan je opdelen in twee categorieën: de uptempo en de trage songs. Bij de uptempo tracks denk ik dan aan “Rivers Run Deep” (dat op sommige momenten wat aan Dinosaur Jr doet denken), “Fate” en met speciale vermelding het indrukwekkende “The Fall Of Mark E Smith”, een eerbetoon aan de verleden jaar overleden zanger van The Fall. Het bevat mooie samenzang in het refrein terwijl de verses aan Mark E Smith doen denken. Tevens een donker (echo’s van The Sisters of Mercy zijn nooit ver weg) en snijdend nummer. Daarnaast staan er ook enkele rustiger nummers tussen zoals “Some Days”, een eerder traditionele ballad waar de nodige emotie in gestoken werd. Niet slecht, maar wel wat voorspelbaar. “For You” vind ik net dat tikkeltje sterker. Het is een song die traag en onconventioneel wordt uitgebouwd maar waar veel in zit. Een sfeer die beklemmend, fragiel en connectloos klinkt. Heel geslaagd. Bij de aanvang van “Diane” krijgen we haast doom te horen. We krijgen hier een lekker vette sound met een mooi opgebouwd refrein.
‘Worlds Apart’ is een meer dan geslaagde opvolger van hun debuut. Ze ontwikkelen zich verder en het is een stapje vooruit dat ze hebben weten te zetten met enkele topnummers zoals “The Fall Of Mark E Smith” en “For You”.
Als de naam Foxwarren ergens in uw bovenkamer een belletje doet rinkelen dan bent u (i) indrukwekkend sterk in aardrijkskunde om dit onooglijk klein stadje meteen correct te situeren in Manitoba, Canada en/of (ii) een liefhebber van melancholische treurwilgen zoals Elliott Smith en Sufjan Stevens en bijgevolg ook fan van de gelijknamige band die de Canadese singer-songwriter Andy Shauf ruim tien jaar terug heeft opgericht met drie jeugdvrienden. Het aantal platen in de discografie van Foxwarren is totnogtoe niet bepaald indrukwekkend; door de solo exploten van Shauf bleven demo’s en onafgewerkte nummers bedoeld voor het tweede Foxwarren album jaren lang op de plank liggen tot ze op de valreep van 2018 alsnog het levenslicht zagen. De 10 vakkundig in elkaar gekunstelde softrock miniatuurtjes op die titeloze schijf laten zich beluisteren als één lange dream sequence waarin Shauf zich opnieuw etaleert als één van de meest miskende talenten van zijn generatie.
Andy Shauf lijkt aan zijn vorige triomftocht in DOK Gent, nu drie jaar geleden tijdens de voorstelling van diens magistrale solo plaat ‘The Party’, niets dan goede herinneringen te hebben overgehouden. Afgelopen maandagavond stond de timide Canadees daar immers opnieuw, deze keer geflankeerd door zijn oude makkers van Foxwarren aangevuld met een huurling op keyboards. Tijdens de schuchtere starter “To Be” leek het nog wat zoeken naar de juiste melancholische toets en sputterde de elektrische gitaar van Dallas Bryson nog wat tegen, maar laat dat meteen de enige smet zijn op wat we voor de rest gerust een grand cru optreden mogen noemen. Niet dat we er bijzonder veel gespot hebben, maar liefhebbers van vakkundig gepolijste 70ies intellectuelen als Steely Dan en Randy Newman konden vanavond nergens beter af zijn dan in DOK Gent.
Foxwarren afschilderen als een typische retroband die zich louter beperkt tot het recycleren van het verleden is, zo bleek, een grondige misvatting. In elk nummer van de Canadezen zit er immers wel één of ander subtiel muzikaal experimentje verborgen, gaande van start-stop ritmes, ambient tussenstukjes tot tegendraadse baslijntjes. Bijna als vanzelf ontstaan er dus raakvlakken met bands uit de recentere muziekgeschiedenis. Neem nu de combinatie van in reverb gedompelde close harmony, een kurkdroge piano en een minimale drumbeat tijdens het eerste hoogtepunt “Lost In A Dream”, een succesformule waarmee de New Yorkse collega’s van Grizzly Bear een heuse carrière hebben uitgebouwd. Nog straffer was “Fall Into A Dream”, dat uit te startblokken schoot als een wulps alt.country deuntje zoals Wilco er ooit een paar dozijn uit hun mouw hebben geschud om vervolgens in de lange outro radicaal van koers te veranderen richting Air’s psychedelische loungepop. Dat de doorwinterde Canadezen hun hand niet omdraaien voor een tempowisseling meer of minder bewezen ze door de subtiele spacepop van “Lost On You” naadloos te laten overlopen in het door een motorik krautrock beat opgejaagde “Everything Apart”.
Met songs over vertwijfeling, verlies en onbereikbaar verlangen kan je de ondertoon in het Foxwarren universum bezwaarlijk uplifting noemen. Helemaal haaks daarop stond het ontwapenend enthousiasme van de breedlachende Canadezen die écht leken te genieten van hun avond. Shauf is te mensenschuw om zich te profileren als volbloed frontman, maar vanonder zijn guitige rode pet zocht hij toch met mondjesmaat contact met het publiek: “Do you have any questions for the band”? vroeg hij zich een paar keer af. Wie de kurkdroge humor van Filip Geubels kan smaken , werd vanavond op zijn wenken bediend.
Ook de uitdaging om een concertuur te vullen met een album dat reeds afklokt na 35 minuten ging Foxwarren met verve aan. De Canadezen hadden een stuk of drie nieuwe nummers in de aanbieding, waarvan eentje met de vermoedelijke titel "I Wanna Hear Your Voice Call” amper zou misstaan op de volgende plaat van Midlake. Als enige encore deed ook Shauf in zijn dooie eentje een duit in het zakje met de Belgische première van het ontwapenende liefdesliedje “Judy”.
Foxwarren etaleerde zich vanavond als een vriendenclubje dat erg spaarzaam omsprong met muziek en woord: elke noot raakte een zenuw, elke quote was meteen raak. “This place is nice, just a couple of old pals playing some tunes” liet Shauf zich ergens ontvallen. Geen loze woorden, maar een treffende ode aan vriendschap in moeilijke tijden.
Organisatie: Democrazy, Gent
Een aangename en zachte lenteavond mocht -op eigen vraag- plaats maken voor muzikaal vertier in de Handelsbeurs. Een jongedame van slechts 22 jaar, zou het voorprogramma verzorgen. Singer-songwriter Madison Cunningham kwam alleen, maar toch rustig en zelfverzekerd het podium op. Haar vrij zachte, doch volle sopraanstem kon mijn oren meteen bekoren. Haar gitaarwerk klinkt helder en vrij stoer tegelijkertijd, met een knipoogje naar Nick Drake. Het gevoel voor ritme waarmee ze complex gelaagde songs brengt, daagt mij als luisteraar uit en doet mij verlangen naar meer. Maar lang zal ik niet lang op mijn honger moeten zitten, want 16 augustus komt haar nieuwe album ‘Who are you now’ (Verve Rec.) uit. Madison Cunningham, een belangrijke tip voor iedere luisteraar die graag wat uitdaging te horen krijgt.
Even soundchecken… En iets later stapte de grote man van de avond -letterlijk met een ironische glimlach- doorheen een scheef geknutselde deur van het decor naar voren. Het duidelijk enthousiaste publiek onthaalde Andrew Bird met een royaal applaus. Nu stond ook ieder bandlid op het podium en een korte, ietwat mysterieuze, intro stak van wal. En toen werd het stil… En begon Andrew B-i-r-d na enkele akkoorden te fluiten. Bijna iedereen begon optimistisch te bewegen, want publiekslieveling “Sisyphus” was opener van het optreden! …
Ook na deze prachtige opener bleef diezelfde vibe van positiviteit aanwezig. Dat Andrew Bird al sedert jonge leeftijd klassiek geschoold is, maar zijn muziek toch een geheel eigen stempel geeft valt bij het volgende nummer, “Bloodless” heel duidelijk te horen. Het nummer start met een jazzy deuntje maar krijgt dankzij Andrew zelf of zijn band steeds bijkomende of vervangende muzikale elementen. Heel kenmerkend voor Andrew Bird is het opnemen van live loops en hier steeds meer live loops aan toevoegen tot hij ook zonder zijn band klinkt als een prachtig één mans orkest. Verschillende keren, in vele verscheidene songs, was ik hier vol bewondering getuige van. Meneer Bird is duidelijk een immens straffe muzikant.
Nu volgden verschillende nummers van Andrew’s nieuwe plaat ‘My finest work yet’ (Loma Vista Rec.) elkaar op. Ieder nummer mocht rekenen op een aandachtig publiek dat nadien altijd een stevig applaus gaf. Zijn dit weldegelijk Andrew’s fijnste werken? Ik denk dat ze meer dan een beetje in aanmerking komen…
Toch werd de voorstelling van ‘My finest work yet’ even onderbroken. Na een vijftal nummers kondigde Andrew aan dat het nu tijd was voor enkele oldies. De gekleurde lichten verdwenen uit beeld en de gewone, gele verlichting ging aan. De band stond nu letterlijk in zijn nakie, maar dit kon hen duidelijk niet deren. Meer zelfs… Andrew vertelde in een persoonlijke anekdote dat zijn laatste verblijf in ons land een intens miserabel gevoel veroorzaakte. Door die ellende, stond hij stil bij alles wat er niet om deed, in plaats van wat er wel toe deed. Bijvoorbeeld… bij de vraag waarom er geen bergen in België zijn. Op dit laatste is het nummer “Danse Carribe” gebaseerd. Zogezegd zo gedaan bracht Andrew samen met z’n voltallige band die song, maar dan akoestisch. Het nummer nam ons mee op pad en deed mij af en toe denken aan de wereldse sound van Beirut. Nadien reageerde de zaal met een applaus om U tegen te zeggen. En we zaten nog niet eens halverwege de set!
In diezelfde kwalitatieve lijn, speelde Andrew met zijn ‘camaraderie’ alle nummers van zijn laatste plaat, stuk voor stuk verder. Er heerste een gevoel van verbondenheid, dankbaarheid en contentement in de zaal.
Om af te sluiten in stijl, bracht Andrew nog verschillende topsongs vanuit zijn gevarieerde oeuvre. De song van de avond werd voor mij zonder twijfel “Three white horses”: de emotie waarmee Andrew dit nummer zong, de warme dynamiek tussen de verschillende muzikanten, de wisselwerking tussen Andrew en het publiek… Ik kreeg er gewoon kippenvel van.
Het was een fantastisch geslaagde avond. Zeker voor herhaling vatbaar.
Setlist: Aminor - intro-Sisyphus-Bloodless-Olympians - Cracking codes-Fallorun - Danse caribe - Give it away-Archipelago - Proxy war-Manifest - Don the struggle - Bellevue bridge club - Why? - Truth lies - Roma Fade - 3 white horses-Capsized - Anything but love - Orpheo looks back - Pulaski
Organisatie; Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Andrew Bird - Een muzikaal staaltje magie
Andrew Bird & Madison Cunningham
Handelsbeurs
Gent
Na een eerdere passage in Antwerpen met hun recente album ‘Hardwired… to self destruct’ begin november 2017 was het nu de beurt aan het Brussels ‘Koning Boudewijnstadion’. Het was inmiddels meer dan 30 jaar geleden dat deze Amerikaanse metalband nog eens te zien was in onze hoofdstad.
James Hetfield en zijn companen hebben de tand des tijds overleefd, al heeft het links of rechts dikwijls aan een zijden draadje gehangen. Problemen (drank en drug) hebben deze band tot aan de afgrond gebracht maar gelukkig bleef de fatale val telkens uit. Meer nog, de jaren hebben grijze haren meegebracht maar aan kwaliteit wordt er niet ingeboet. Iets wat de trouwe Metallica-fan weet te waarderen. Een trouw publiek en ook een ouder publiek. De fans van het eerste uur zijn inmiddels ook al vijftigers maar blijven op post. Het is een soort familiesfeer die rond de band hangt en het wordt ook zo gepromoot door de band zelf. De eerste 1000 die met de fiets kwamen , kregen een cadeau, een plectrum met ‘Manneke pis’ op. De chemie tussen band en fans is waar Metallica al jaren hard op hamert.
De Belgische kleuren op de ledwall, t-shirts in Belgische kleuren, Belgische plectrums en dan nog die cover van een plaatselijke band. Zoals twee jaar geleden in het Sportpaleis mocht Robert Trujillo zijn beste Frans boven halen om een cover van ‘Plastic Bertrand’. “Ca plane pour moi” kreeg een stevige basslijn door Robert met aan zijn zijde Kirk Hammett op gitaar. In Nederland was het een cover van “Bloed, zweet en tranen”, van Andre Hazes. Je kan je dan afvragen welke cover ze gaan spelen in Estland of Finland.
Deze tour begon op 1mei in Lissabon (Portugal) en eindigt op 25 augustus in Mannheim (Duitsland) en brengt hen op plaatsen waar ze nooit eerder zijn geweest zoals Slane in Ierland, Göteberg in Zweden en Tartu in Estland. Ondanks op zondagavond het grootse concert , waar menig aanwezige fan de dag erna de werkweek aanvat, hadden we toch liever het concert later zien beginnen. Het eerste uur begon in de zon met “Hardwired”. Dat is bemoedigend maar niet hetzelfde als in een zaal. Je mag als band nog zo je best doen, het plaatje klopt niet 100% en zo dreig je te verzuipen in je eigen gigantische repertoire. “The Unforgiven” kunnen we nog smaken tussen donker en klaar maar het hardere werk, daarvoor was het wachten op de duisternis. “Sad But True” kwam eraan en het was “St. Anger” van hun gelijkaardig album dat het tweede uur een boost gaf.
De nacht begon te vallen en de band kwam tot leven, het had wel iets weg van een vampierfilm. Het hek was van de dam, achtereenvolgens “One” en dan het oersterke “Master of Puppets”, “From Whom the Bell Tolls”, “Creeping Death” en “Seek and Destroy”. En dan allemaal samen op adem komen. Dat er geen enkel nummer van ‘Death Magnetic’ werd gespeeld , was niemand rouwig om.
Het zijn de echte klassieker waarom de fans altijd opnieuw naar een concert van Metallica gaan. Die nummers die hun gelijke niet kennen in de metal-scene. “Nothing Else Matters”, eerst niet geliefd maar ondertussen de grootste meezinger van de band om dan op het einde de definitieve genadeslag te geven met “Enter Sandman”. Vuurwerk knetterde boven het stadium alsof de Rode Duivels het WK gewonnen hebben maar niet was minder waar. Het waren de ridders van de nacht die Brussel hadden neergesabeld met hun steengoede klassiekers.
SETLIST: Hardwired - The Memory Remains - Disposable Heroes - Harvester of Sorrow - The Unforgiven - Here Comes Revenge - Moth Into Flame - Sad But True - Fade to Black - St. Anger-One - Master of Puppets - For Whom the Bell Tolls - Creeping Death - Seek and Destroy
ENCORE: Lords of Summer - Nothing Else Matters - Enter Sandman
Organisatie: Live Nation
Onmiskenbaar als songwriter beïnvloed door traditionele muzikale ambachtslui als Leonard Cohen en Bob Dylan, en met die laatste zelfs een weelderige krullenbol als extra gemeenschappelijke troef. Op zich al meer dan chapeau, zou je kunnen zeggen, maar Kevin Morby sloeg er in de Ancienne Belgique ook nog eens in om met verve de brug te slaan naar eigentijdse ‘freak folk’ artiesten die zich liever in de underground verschuilen zoals Mac Demarco, Ty Segall, of, iets ouder, M. Ward, en dit zonder ook maar ergens geforceerd over te komen.
Om maar meteen te zeggen: ‘Oh My God’, de jongste worp met Kevin Morby, op de platenhoes trouwens licht obsceen poserend met niet al te mediageniek ontbloot bovenlijf - zien we hier een parodie op de narcistische, zelf verheerlijkende social media cultuur? - is alweer een schot in de roos, tenminste voor diegenen die nog naarstig op zoek zijn naar een luie, gezapige soundtrack bij een zomerse BBQ die onverwacht dankzij uitgelaten ritmische wendingen kan ontaarden in een spontaan dansfeestje, en heus niet alleen voor de zatte nonkels.
“This life is a killer, but oh what a ride”, het refrein van opener “Congratulations” kon de toon en opzet van het concert van deze licht excentrieke Amerikaan met 6 koppige band met gospel allures alvast niet beter samenvatten.
Single “No Halo”, eveneens van de nieuwe plaat, klonk als de perfecte soundscape bij een wilde nacht door een kosmopolitische grootstad als Brussel, waarbij kurkdroge mijmeringen in de trant van New Yorker Lou Reed het voorspel bleken voor een warme, sensuele saxofoon climax. Idem dito voor de ingetogen liefdesverklaring “Savannah”.
Maar ook de oudere nummers werden niet vergeten en zelfs op uitbundig herkenningsapplaus van de fans van het eerste uur onthaald. Neem “City Music” bijvoorbeeld, die avond slechts één van de meerdere hoogtepunten in de live set, dat een gezapige, instrumentele start nam, denk aan de eigentijdse hipster band Kruanghbin bijvoorbeeld, om vervolgens steeds sneller te demareren tot een wilde jazz improvisatie die niemand in de zaal onberoerd liet.
Of “Dorothy” van het veelgeprezen album “Singing Saw”, dat zelfs knipoogde naar de ouderwetse rock&roll van The Jesus and Mary Chain in zijn gloriedagen.
Slechts één bisnummer kregen we afsluitend te horen, “Harlem River” van de gelijknamige debuutplaat, maar dat klonk wel opwindender dan het ganse oeuvre van een pak minder getalenteerde geestgenoten samen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Muzikale kindsterretjes, het is een mensensoort waar we per definitie in een wijde boog omheen wandelen. Het uit Baltimore, Maryland afkomstige indietalent Lyndsey Jordan vormt de spreekwoordelijke uitzondering op die regel: op vijfjarige leeftijd ruilde ze haar Barbie collectie in voor een elektrische gitaar, ze was amper 16 toen ze vermomd als Snail Mail haar eerste EP ‘Habit’ uitbracht op het label van neopunk helden Priests, en vorig jaar scoorde Snail Mail’s full album debuut ‘Lush’ nagenoeg in elk zichzelf respecterend eindejaarsoverzicht. Genoeg adelbrieven dus om amper een jaar na haar eerste optreden alweer present te tekenen in de Brusselse Botanique.
Jordan herinnerde zich haar vorige doortocht in de bescheiden Witloof Bar nog alsof het gisteren was, en leek oprecht tevreden met de upgrade naar de Rotonde die afgelopen vrijdagavond afgeladen vol zat. Het frêle blondje van toen heeft intussen plaats geruimd voor een meer zelfzekere zwartharige adolescent. Ook haar begeleidingsband is intussen uitgebreid en huist naast een onopvallende ritmesectie nu ook een keyboardspeelster wiens taak er vooral in leek te bestaan om de tuning tijd tussen de nummers door op te vullen met spooky soundscapes. We zien er vooral een manoeuvre in van Jordan om op tijd en stond de aandacht van haar persoon af te leiden; wie ‘Lush’ een aantal draaibeurten gunt , komt er immers vlug achter dat de Amerikaanse tot het introverte type behoort en het podium dus niet haar favoriete habitat is.
Na een korte instrumentale intro begon Snail Mail’s set erg moedig door meteen één van haar prijsbeesten “Heat Wave” te serveren. Alle ingrediënten die ‘Lush’ zo genietbaar maken , klonken akelig perfect door in dit ene nummer, inclusief de tussen wanhoop en verwardheid oververslaande misthoorn van Jordan en haar kristalheldere -aan The Sundays schatplichtige- gitaarspel. Ook vroege nummers uit Snail Mail’s debuut EP zoals “Dirt” en “Slug” getuigden van een hoog gehalte aan perfectionisme.
Wat Jordan op een uur tijd vocaal presteerde was erg sterk, zeker tijdens de meer zwaarmoedige stukken zoals “Let’s Find An Out” en “Deep Sea”, maar wie op enige interactie met het publiek zat te wachten kwam van een kale reis thuis. Het publiek bleef Jordan & co onverminderd met applaus belonen, maar het oppergeconcentreerde Amerikaanse wonderkind bleef er al bij al eerder onbewogen bij. Het grootste herkenningsapplaus dat uit de Rotonde opsteeg viel te beurt aan “Pristine”, een indiepopparel met een onmiskenbare 90ies feel die even goed op een best-of van Juliana Hatfield of Liz Phair had kunnen staan.
Encores zijn voorlopig niet aan Jordan besteed, dus om de set toch met een waardig artistiek statement te besluiten stuurde ze haar band vroegtijdig naar de kleedkamer en liet ons kennismaken met twee nieuwe songs. Wat begon als een moedig avontuur verzandde echter al snel in een daad van overmoed. Eens buiten de comfortzone van haar vaste begeleidingsband bleek het toch niet evident voor de 20-jarige Amerikaanse om de belofte ook in haar dooie eentje waar te maken: Jordan greep al eens naast een gitaarakkoord en schudde regelmatig het hoofd als een gestresseerde student tijdens een examen notenleer.
Op zich overtuigden de twee onuitgebrachte nummers ons wel; ineens klonk Jordan hier een stuk zelfverzekerder, en ja, zelfs radiovriendelijker. Als ze nu ook nog eens verlost kan geraken van die groeipijnen, dan wordt Snail Mail beslist een blijvertje. Ik maak het thuis alle dagen mee: geef de jeugd het nodige krediet en alles komt (hopelijk) wel goed.
Organisatie: Botanique, Brussel
Meat Puppets, de band vergaarde enige roem wanneer Kurt Cobain hen vroeg mee te spelen tijdens de MTV Unplugged sessies van Nirvana . Nirvana speelde er samen met de broers Kirkwood drie originele songs van hen , “Plateau”, “Oh me” en “Lake of fire”; deze drie songs werden in deze reünie in de originele bezetting van de tour , en hier vanavond, niet vergeten. Meat Puppets kon rekenen op een warm onthaal.
De band na al die jaren terug aan het werk zien , werd dus sterk onthaald . Een uitverkocht N9 deed de intussen grijs bebaarde broers deugd . Anderhalf uur konden we genieten van een mengeling rock/grunge/hardcore/punk/rockabilly, roots en country .
Het kwintet heeft een nieuwe plaat uit ‘Dusty notes’ , het eerste sinds 2013 . De single “Warranty” zat al in het begin van de set en de klemtoon komt hier op americana/roots in al z’n variaties. De zang van Curt en de samenzang met broer Cris heeft door de jaren nog maar weinig ingeboet.
Ze lieten in loop van de set nog enkele nieuwkomers los , als “Nine pins” en de titelsong , die doorduwen op country/hillbilly , “The great awakening”, die dromerige indierock laat horen en “Sea of heartbreak” , die rijkelijk vloeit in 70s retro .
Ook vanavond kreeg je heel wat stijlvarianten van de broers en hun band Meat Puppets , het hoempapa klinkende “Coming down” als opener, “Sam” knipoogt naar de aanpak van Violent Femmes en “Up on the sun” doet mijmeren naar het oude Soul Asylum . “Seal whales” en “Flaming heart” hadden dan een rauwer kantje . En met “Lake of fire” en “Backwater”, waarmee de groep hier in de Afrekening geraakte , slaat resoluut op de grunge.
Nostalgie? Hier waren weinig jonge gasten te bespeuren . Hier waren veertig- vijftigers postgevat om deze band in de voetsporen van de 90s grunge nog eens aan het werk te zien .
Een heerlijk afwisselende set van een charmerend vijftal die zich ontspannend door de set laveerde!
Organisatie: N9, Eeklo
Het voorprogramma van deze avond werd verzorgd door Elles. Dit muzikaal project bestaat uit twee straffe dames: Ine Clerckx (gitaar) en Emelie De Bruyne (viool). In 2019 behaalde dit duo hun masterclass in huiskamerconcerten en werkten ze reeds samen met verschillende muzikanten (vanuit fel uiteenlopende genres). Van klassieke muziek tot volkse wereldmuziek, Elles is in staat om ieder concert op maat van de huidige context te geven. Deze avond werd hen gevraagd om ons voor te bereiden op Wiegedood. Dit laatste bleek echter geen evidente opgave. Toen Ine & Emelie het podium opkwamen , wisten volgens mij slechts enkelen in de zaal wat te verwachten. Het volume stond niet luid, maar toen de gitaar begon en daarna de viool, kon ik alleen maar met open mond kijken. Mijn oren werden gestreeld door zeer gevarieerde muzieklijnen en het viel mij op hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn. Emelie beheerste haar viool zo goed dat zelfs de hoogste, fijne klanken ook mijn oren streelden. Ik werd meegezogen in hun uitdagende, klassieke tot moderne, muziek en met ogen dicht nam mijn intense beleving enkel maar toe. Jammer genoeg was er toch vrij veel rumoer in de zaal, volgens mij totaal onverdiend. Elles kwam op, speelde, verbaasde en waren vooral: heel moedig! Ik kijk uit naar hun eerste plaat, hopelijk komt die er vroeg of laat.
Een half uur later stond Wiegedood klaar om onze trommelvliezen te vermorzelen. Voor de ietwat kenner van het hardere werk, hoef ik niet meer te vertellen dat Wiegedood alleen maar bestaat uit leden die zich reeds goed bewezen hebben binnen het genre. Zo drumde Wim Coppers zich al te pletter in volgens mij één van de beste hardcore/punk bands van België: Rise and Fall. Maar hij drumde ook al voor The Rott Childs, White Jazz en Supergenius. Levy Seynaeve (zang/gitarist bij Wiegedood) kennen we ook van Amenra en Hessian. En tot slot is Gilles Demolder (gitarist bij Wiegedood) ook vaste basgitarist bij Oathbreaker. Je denkt het juist: Wiegedood in een black-metal superband.
Mijn verwachtingen waren hooggespannen en dit bleek niet onterecht te zijn. De set begon meteen met de beukende intro van “Ontzieling”. De hiërarchie werd a la minute duidelijk: Wiegedood zou ons allen platspelen en wij zouden, moesten maar bezwijken. Het drumwerk van Wim (met dubbele basdrum) was keihard en dit nog meer dan op de originele plaat. De gitaren speelden perfect in elkaar verweven en ook de vocalen van Levy lieten geen twijfel groeien over de intensiteit waarop ze hun muziek (wilden) brengen. Al na het eerste nummer moest ik even op adem komen.
Maar veel tijd om te bekomen was er niet. Meteen speelde Wiegedood verder, de snoeiharde gitaren brachten “Svanesang” tot de bovengrond. Het publiek was ook hard mee: in de zaal zag ik veel hoofden meebewegen op de golven van dit hellegezang. Ook de belichting was puik in orde, rode en goud schakeringen wisselden aan hoog tempo af met hypersnelle stroboscopen. Foto’s nemen was bijna een onmogelijk opgave. Een toppunt van deze catharsis kwam er toen “Prowl” startte: Levy liet zijn vocalen ijzig koud doorheen de zaal snijden en toen de gitaren invielen kwam alles tot een climax van jewelste. Wat mij ook opviel is de mate van distortion, waardoor Gilles z’n gitaarwerk alleen nog maar rauwer klonk.
Aan dit hoge tempo, verliep het optreden verder. Er was bijna geen ademruimte, alsof iedereen de pijn en verdriet vanuit de muziek moest en zou voelen. En net toen ik dacht dat er een einde aankwam, kondigde Levy aan dat ze nog een laatste nummer, “Onder gaan” gingen spelen. Dit nummer nam ons nog een laatste keer stevig mee en eindigde langzaam, maar hard. Een perfecte afsluiter voor een avond vol black metal van de bovenste plank.
Wiegedood… een rit door de hel, en terug.
Setlist: Ontzieling - Svanesang - De doden hebben het goed II - Cataract - De doden hebben het goed III - Prowl - Onder gaan
Organisatie: Vooruit, Gent
Nederlands 
Français 
