‘Less Is More’ liet bassist Bent Saether zich ergens tijdens het concert ontvallen, om zichzelf dan maar algauw te corrigeren tot ‘More Is More’. Want dat was natuurlijk het geval bij Motorpsycho dat hier alweer een marathonconcert gaf van maar liefst twee en een half uur. Met alles erop en er aan : noise, psychedelica, hard-rock, stoner-rock, geschifte prog-rock en zelfs een scheut flower-power. Het vaste trio had zich, wat ze wel vaker doen, laten versterken door ouwe getrouwe Reine Fiske (van Dungen en zo nog een dozijn andere bands) die met zijn keyboards en zijn vernuftige gitaaruithalen de sound nog een extra boost gaf.
Met opener “Lacuna/Sunrise” werd het al snel duidelijk dat de Noren vanavond alweer niet op hun klok zouden kijken. Ze bedienden deze klassieker van een uitgesponnen psychedelisch gestoord middenstuk waar zelfs het Pink Floyd van Syd Barret zou zijn van omver gevallen, alsof “Interstellar Overdrive” een drietal keren binnenstebuiten gedraaid werd om het vervolgens nog twee keer op zijn kop te zetten.
Nog maar één song ver en de gitaren waren al minutenlang gretig uit de bocht gevlogen, Sonic Youth in progland. Met een stomend “Ship Of Fools”, ook weer zo een ferme brok van een kwartier, werd de volumeknop dan nog eens een flink stuk naar rechts gedraaid en werd een stel potige riffs afgevuurd. En daarop maar soleren dat het een lust was, er stond wederom geen rem op vanavond.
“Twenty more songs !” riep een grapjas vanuit het publiek, waar hij nog fijntjes aan toevoegde “The long ones !”. Overdaad is een dooddoener bij veel bands, maar bij Motorpsycho is het een handelsmerk. Wie niet houdt van ellenlange songs met ingebouwde LSD trips, was maar beter thuisgebleven vanavond.
De nieuwe plaat heeft ook drie van die kanjers te bieden, en die waren allen van de partij. Titelsong “The Crucible” manifesteerde zich als een episch werkstuk waarin de oude platen van Yes in een stonerbad werden ondergedompeld, “Psychotzar” ontbolsterde zich tot een moordlustige stonerrocker die gebouwd was op een fundering van zware duellerende gitaren en “Lux Aetarna” was heerlijke folk-rock die halverwege opengereten werd door een splijtende solo.
Uit de vorige plaat ‘The Tower’ haalde Motorpsycho het huzarenstukje “A Pacific Sonata” boven, een song die mijmerend van start ging om dan middels glasheldere gitaarsolo’s open te bloeien tot een weelderige papaverweide. Er werden nog meer hallucinerende bloemetjes in het rond gestrooid toen men de akoestische gitaren bovenhaalde voor een flower-power versie van “Spin Spin Spin”, een sixties folksong van de Amerikaans songwriter Terry Callier. Duidelijk een buitenbeentje vanavond, niet alleen qua sound maar ook qua duurtijd, het dingetje duurde amper drie minuutjes en zorgde voor een aangename verpozing.
Motorpsycho had met “The Pilgrim” van seventies prog-rockers Wishbone Ash nog een andere cover in de aanbieding, eentje die hen op het lijf gegoten was. We hadden er trouwens nog nooit eerder bij stilgestaan, maar inderdaad, Wishbone Ash mag gerust bijgeschreven worden in het grote voorbeeldenboek van Motorpsycho.
Na deze extreem lange set kunnen we u nog wel een zweempje van kritiek meegeven. Toen het eigenlijk al lang bedtijd was vond Motorpsycho dat er toch nog een bisje af kon. In hun wereld was dat dan weer een mokkel van boven de 10 minuten, maar “Fools Gold” zorgde hoegenaamd niet voor de ultieme apotheose. In plaats van er een laatste explosieve lap op te geven werd de song te lang uitgerokken zonder dat men er enige vorm van dynamiet had ingestopt.
Maar voor de rest was dit weer twee en een half uur smullen van die typische Motorpsycho sound die gewoon niet in één hokje te vatten is.
Organisatie: Depot, Leuven
In 1991 werd België een rockgroep rijker. En niet zomaar één! Ze startten ooit klein, maar werden al snel groot. Heel groot. In 1992 werd dEUS na hun passage op Humo’s Rock Rally al snel opgepikt door het grotere publiek. Maar ook -niet onbelangrijk- door Kurt Overbergh, artistiek directeur van de Ancienne Belgique. Sindsdien speelden ze steeds meer concerten en in 1994 brachten ze hun eerste langspeler, ‘Worst Case Scenario’ uit. Nu werden ze ook ontdekt door het buitenlandse publiek en in 1999 -20 jaar geleden- brachten ze hun iconische plaat ‘The Ideal Crash’ uit.
De jaren daarop volgend maakte dEUS nog veel platen, speelden ze gigantisch veel optredens (wereldwijd!) en veranderde de groep vaak van bezetting. Maar dit met uitzondering van Tom Barman (zanger/gitarist) en Klaas Janzoons (viool/zang), beiden zijn ze de constante in dEUS.
Naar aanleiding van het 20 jarig’ jubileum van ‘The Ideal Crash’ werd dEUS gevraagd om enkele optredens te spelen i.k.v. de REWIND concert reeksen georganiseerd door de AB: “Centraal in deze reeks staan Belgische artiesten die integraal ‘hun klassieker’ performen. Noem het een mijlpaal in hun carrière of meer zelfs: een sleutelplaat uit de Belgische popmuziek. Het gaat vaak om albums die - zij het niet uitsluitend - in het collectieve geheugen gegrift zijn. Noem het ankerpunten in het Belgische muzieklandschap. Elk ‘pièce de résistance’ wordt dus integraal gebracht.” (Bron: website Ancienne Belgique)
Vanavond was het aan dEUS om het tweede optreden van hun acht-delige èn uitverkochte concertreels te spelen. De AB was tot in de nok gevuld en de verwachtingen lagen hoog.
Het eerste deel van de show bestond uiteraard uit de volledige uiteenzetting van ‘The Ideal Crash’. De scherpe gitaarintro van “Put the Freaks Up Front” werd ingezet door Stéphane Misseghers (nieuwe gitarist i.p.v. Mauro Pawlowski) en al snel viel de band ook in. Ze waren nog niet helemaal begonnen en ze kregen al een oorverdovend applaus van het immens enthousiaste publiek. Enkele seconden later sprongen ook een 7-tal dansers het podium op en begonnen ze een eigen uitgewerkte choreografie te dansen. Als snel werd duidelijk dat dEUS er een groots feest van wou maken (en terecht). Maar toch had ik de indruk dat de band nog moest opwarmen, gedurende de eerste nummers van de set stonden ze er nog wat stijfjes bij. Na “One Advice, Space”, het derde nummer van de set zag ik Tom Barman als het ware transformeren en na een kort maar oprecht dankwoord startte het volgend nummer. De band leek nu wel opgewarmd en Tom zong vol emotie, alsof hij gekatapulteerd werd naar 20 jaar geleden en alles van toen herbeleefde.
Het viel ook op hoe goed de lichtshow in mekaar stak. Een kleurenmuur achter het podium en spots vanuit de zaal waren perfect op elkaar ingespeeld. De band speelde in hoog tempo verder en zo kwam één van de eerste hoogtepunten van hun optreden: “Instant Street”! Opnieuw kwamen alle dansers het podium op, de band smeet zich nu volledig en het publiek zong vaak -luidkeels- mee. Tijdens dit nummer viel mij jammer genoeg wel op dat het geluid niet zo puik geregeld was. Zoals velen onder jullie waarschijnlijk wel weten, eindigt “Instant Street” aan een steeds chaotischer en sneller tempo. Ondanks de complexiteit van deze song en het mindere geluid, speelden ze het nagenoeg perfect. Iedereen werd gelukkig en vierde feest. Ondertussen was het einde van ‘The Ideal Crash’ al in zicht. Een absoluut hoogtepunt: “Everybody’s Weird” was live bijzonder sterk. De combinatie van deze catchy song, de prachtige choreo van de dansers, de lichtshow en alle mooie herinneringen maakten dit opnieuw tot een bijzonder uitmuntend geheel. Het publiek danste erop los en de band genoot duidelijk met volle teugen.
De laatste twee nummers van ‘The Ideal Crash’ werden gespeeld en het eerste (en grootste) deel van hun optreden zat er al op. Wat bleef achter? Een publiek vol dankbaarheid die in één grote brok euforie waren veranderd.
dEUS ging even het podium af terwijl het publiek non-stop bleef applaudisseren. Het tweede deel van de show werd nu ingeleid met “Quatre Mains”. Ik was duidelijk vergeten hoe sterk dit nummer live wel niet was. Na een volgend nummer was het opnieuw even podiumstilte. Maar al snel werd de band terug geroepen door het publiek, en gelukkig maar. Een derde hoogtepunt van de show begon toen Tom Barman het publiek toesprak en vertelde dat ze het komende nummer nog niet veel live hebben gespeeld, maar dit wel voor ons wilden doen. De eerste noten van “Hotellounge” weerklonken en het publiek kreeg het duidelijk warm van emotie. Toch een opnieuw een punt van kritiek: het geluid van de viool was niet goed geregeld en hierdoor klonk de song niet volledig zoals ze moest. Ook had ik de indruk dat Tom Barman’s stem minder goed werd en de band vermoeid was. Hierna kwam dEUS nog voor een laatste keer het podium op en speelden ze “(Thank You) For The Roses” als allerlaatste nummer. Ondanks het geluid nog altijd minder goed geregeld was, werd het nummer toch bijzonder gevoelig en goed gespeeld. Bij afloop loste de dEUS geen woorden meer en stapten ze rustig het podium af.
Het was een optreden met zo’n schone opzet… Maar ondanks de extra effort’s van de band: zoals de dansers, de mooie lichtshow, etc. bleven niet alleen mijzelf, maar ook verschillende mensen van het publiek een met een dubbel gevoel achter. De show was goed, vrij goed, maar dit ook mede dankzij het enthousiaste publiek. dEUS? kon volgens mij straffer spelen, ik zag ze eerder al krachtiger aan het werk. Maar in ieder geval? Wie heeft het hen eerder voorgedaan? De AB acht maal uitverkopen? Ik denk niemand. Eerste keer dat dit gebeurt!
dEUS is en blijft terecht een Belgische trots!
Setlist: The Ideal Crash: Put the Freaks Up Front - Sister Dew - One Advice, Space - The Magic Hour - The Ideal Crash - Instant Street - Magdalena - Everybody’s Weird - Let's See Who Goes Down First - Dream Sequence #1
Bonus: Quatre Mains (from ‘Following Sea’) - Fell Off The Floor, Man (from ‘In A Bar, Under The Sea’) - Hotellounge (from ‘Worst Case Scenario’) - Roses (from ‘In A Bar, Under The Sea’)
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique , Brussel
Opener van dienst was Eastwood, een viertal uit Oostende. Zelf noemen ze hun ding punkrock maar dan moet dat wel een erg rekbare term zijn. Dit stond mijlenver van de punk waar ik mijn dagen zoet mee hou. Die typisch druk hamerende gitaren en gezwollen schreeuwzang lieten me dit eerder omschrijven als emocore of posthardcore. Hot Water Music is één van hun grote voorbeelden en dat was er af en toe wel in te horen. Knap gedaan maar het verschil maken zat er echt niet in. Een stevige, onwrikbare sound maar daar hield het dan ook op. Mocht er een prijs voor ‘het best zeveren tussen de nummers’ bestaan dan zouden ze die alvast met glans kunnen binnenrijven.
Ik wist niet meteen wat ik moest denken van A Giant Dog, een groep uit Austin, Texas met een viertal platen op haar actief. Niet meteen mijn ding: een mix van ranzige glamrock met seventies powerpop die zowel gepolijst als rafelig klonk. Bij momenten behoorlijk oubollig andere keren dan weer prettig gestoord. Het deed me wat denken aan The Tubes en dat is geen onverdeeld compliment.
En toch werd dit een beresterk optreden die ik niet snel zal vergeten. Dat had veel zo niet alles te maken met Sabrina Ellis, een zangeres met een dwingend charisma en dezelfde onstuitbare energie als Amyl van The Sniffers. Maar dit was er eentje die kon zingen. Haar glasheldere en af en toe naar opera neigende stem bleef voortdurend intrigeren. En wie het aandurft om “Hounds of love” van Kate Bush te coveren en daar zonder al te veel kleerscheuren mee wegkomt, moet wel iets kunnen.
Haar podiumact bleek zo mogelijk nog energieker dan die van Amyl. Wat minder uitdagend misschien hoewel ze toch een paar keer haar kont genadeloos liet trillen vlak voor onze verbouwereerde ogen. Het leek wel één grote aerobic oefening waarbij ze zich danig in het zweet werkte. Net als bij de muziek eigenlijk wist je nooit echt goed waar dit naartoe leidde en misschien was het wel precies dat onvoorspelbare dat A Giant Dog ver boven de middelmaat uittilde. Naast haar bleven de vier overige groepsleden er bijzonder bescheiden bij maar waren daarom niet minder efficiënt. Alleen gitarist Andrew Cashen, die geregeld voor een mooie tweede stem zorgde, trad een paar keer uit de schaduw maar die is dan ook samen met Sabrina Ellis verantwoordelijk voor alle songs. En daar zaten enkele echte oorwurmen bij zoals “Sleep when dead”.
Fascinerend concertje!
Achteraf kon ik niet aan de verleiding weerstaan om hun laatste plaat, “Toy”, te kopen en na een eerste beluistering wist ik net als bij het optreden niet meteen wat ik ervan moest denken. Er staat wel een uitstekende cover op: “Angst in my pants” van Sparks. Een mooie indicatie trouwens om A Giant Dog ergens te kunnen plaatsen, dat vleugje artrock was ik immers nog vergeten te melden.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Een ontmoeting tussen zangeres Jennifer Summer en multi-instrumentalist Sam Oerlemans resulteerde medio 2011 in de band Hiterside. In 2015 bracht de band zijn debuut op de markt en vanaf toen ging de bal pas echt aan het rollen. Met 'Blue Lotus' brengt de band een nieuwe parel met melodische metal uit. Op de schijf staan ook twee songs die voorkwamen op het debuut, voor de rest zijn het allemaal gloednieuwe pareltjes. We namen de schijf onder de loep en stellen vast dat de kruisbestuiving tussen die bijzondere stem van Jennifer en de virtuositeit van Sam nog steeds de rode draad vormt doorheen het geheel.
Dat laatste valt al op bij de openingssong “Unsanctify Me”. Een heel aanstekelijke start van een schijf die bol staat van dit soort aan de ribben blijven klevende songs, waarop stilzitten trouwens onmogelijk is. Op diezelfde elan blijft de band doorgaan bij de daaropvolgende songs als “Lovely Day To Kill”, “My Prediction”, “Blue Lotus” en “Insignificant Other”. Over de gehele lijn die begane wegen blijven bewandelen en niets nieuws toevoegen aan je sound? Doorgaans beschouwen we dit eerder als een minpunt. Als daardoor echter gevoelige snaren worden geraakt, dan malen we daar niet om. In een oogwenk is de plaat trouwens voorbij en voel je prompt de neiging die bijzonder aanstekelijke trip terug aan te vatten. Tot in het oneindige zelfs. Je krijgt er maar niet genoeg van.
In die typische melodieuze metalscene is Hitherside ondertussen geen onbekende meer. Anno 2019 blijft de band voorgaande wegen verder bewandelen, zoals we dat ondertussen van hen gewoon zijn. De gevoelige snaar wordt over de gehele lijn echter voortdurend geraakt, waardoor het feit dat er niets nieuws aan deze sound wordt toegevoegd onze koude kleren raakt. Wat de band dus wel doet, is naar goede gewoonte ons hart weer enorm diep raken door die voornoemde kruisbestuiving tussen klasse instrumentalisten en een nog steeds tot de verbeelding sprekende stem van Jennifer, die ons ook op de nieuwste schijf hypnotiseert en wegvoert naar totaal andere oorden.
Ja, reeds zoveel malen voorgedaan. Maar op kwalitatief zodanig hoog niveau gebracht op deze 'Blue Lotus' dat je je gewillig laat meevoeren en nog maar eens gewillig wegdrijft naar die andere oorden waar het altijd leuk vertoeven is. Ook na zovele keren van deze lekker wijn te hebben geproefd, smaakt het nog steeds naar meer bij een band als Hitherside. Dat was in 2015 al zo en dat is nog steeds het geval. En dat laatste trekt ons dan ook het meeste over de figuurlijke streep.
Tracklist: Unsanctify Me, Lovely Day To Kill; My Prediction; Blue Lotus; Get It Back; Insignificant Other; Honeydripper; Knock 'Em On Back; Asked But Not Answered
Big Tide is een gloednieuw concept rond Ben Thomas. De uit Liverpool afkomstige artiest haalt zijn inspiratie bij Teenage Fanclub, Superchunk en The Posies. Hij laat zich voor 'Sync Or Swim' omringen door leden van Spectrals, Hookworms, Cowtown en Deadwall. Het verfijnde, aanstekelijke, eindresultaat mag er zijn. De band verbindt trouwens verschillende decennia tot een magisch mooi geheel. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
Streepjes typische jaren '70 folk zoals Crosby, Nash, Stills & Young en een knipoog naar de jaren '60 als The Byrds, tot ingrediënten uit de jaren '80, we vinden het allemaal terug in poppy klinkende songs als “The Crash” en “Hide Me In Your Spaceship”. Vooral die glasheldere tot zeer herkenbare stem bezorgt je gegarandeerd een glimlach op de lippen, je ziet daardoor dan ook telkens de zon schijnen achter gelijk welke donkere wolk in uw leven.
Een gezapige aanpak die eigenlijk de rode draad vormt op de hele schijf, zo zal later blijken. Want ook songs als “Make A Baby” en ”You Can't Live Your Life On A E-mail” zijn uit het leven gegrepen en doen je van innerlijke vreugde zweven over die dansvloer. Hoewel vergelijkingen met voornoemde bands nooit veraf is, beschikt Big Tide echter vooral over een eigen smoel. Door deze aanpak weet Big Tide dan ook een uitgebreid publiek aan muziekliefhebbers uit al die voornoemde decennia perfect met elkaar te verbinden.
Net als hun wereldberoemde stadsgenoten The Beatles heeft Big Tide de perfecte formule gevonden om zowel de popmuziekfan als rockliefhebber over de streep te trekken. Door een aanstekelijke aanpak naar voor te brengen, die aan je ribben kleeft. Maar vooral door het brengen van een speelse en gezellig klinkende schijf, die herkenbaar klinkt maar niet te klef overkomt, zal naast de popliefhebber dus eveneens de doorsnee rock- en folkfan zijn gading hierin kunnen vinden.
Net op tijd trouwens om op de zomerfestivals te zorgen voor een onvergetelijk dansfestijn, bij het vallen van de duisternis. Want ze zullen door middel van deze bijzonder tot de verbeelding sprekende aanpak zeker je hart verwarmen en een gevoelige snaar raken. Waardoor je, met een brede glimlach op de lippen, al dansend de nacht tegemoet zweeft.
Als introductie van de band Beaten By Hippies, citeren we even uit de vi.be-pagina van deze band: 'Spoonfed on 90’s music this Belgian foursome came of age during the first stoner wave. Honing their craft and working towards brewing their own magical potion. Each bringing their own ingredients. A cup of 60 - 70’s hard rock, a pinch of 80’s glam and a zest of guilty pleasures.' Beter dan dit kunnen we de psychedelisch aanvoelende muziek van Beaten By Hippens niet omschrijven. De band bracht ondertussen zijn titelloze debuut uit via Polderrecords. Een fijn schijfje waar typische stonerelementen worden verbonden met die typische jaren '70 hardrock.
Vanaf het lekker aanstekelijke “Velvet Hills” zijn we vertrokken voor een trip naar het verleden, met beide voeten in het heden. Je kunt inderdaad niet voorbij aan die voornoemde decennia. Maar de band geeft daar een heel eigenzinnige draai aan waardoor die songs verre van gedateerd klinken, integendeel zelfs. Ook het gevarieerde en kleurrijke “Space Tails” bevat zoveel uiteenlopende stijlbreuken en verwijzingen naar al even uiteenlopende genres en decennia dat de band hierdoor een heel ruim publiek aan stoner- en hardrockliefhebbers kan aanspreken.
Song na song krijgen we dan ook een adrenalinestoot van jewelste, waardoor je letterlijk wegzweeft naar andere tijden. 'Beaten By Hippies' blijkt vooral dus een heel veekleurige schijf te zijn, waarbij je alle kleuren van de regenboog tegenkomt. Nee, geluidsmuren afbreken, of je onderdompelen in donkere omgevingen is er niet bij. Maar Beaten By Hippies weet door deze aanpak toch wel een atmosfeer te creëren waardoor je als aanhoorder gehypnotiseerd wordt en in een diepe trance over de dansvloer zweeft. En dat is natuurlijk de verdienste van een stomende muzikale aankleding, waardoor de temperatuur prompt naar het kookpunt stijgt. Dit allemaal gekruid met een vocale aankleding die vele kanten uitgaat, als de kers op de taart op deze plaat die deze schijf compleet maakt.
Beaten By Hippies brengt een zeer veelzijdige en kleurrijke stonerplaat uit, boordevol psychedelische elementen, die vanaf begin tot einde aan je ribben blijven kleven en waarop stilstaan bovendien onmogelijk is. Al zal dat dus eerder zorgen voor zweven over de dansvloer, onder invloed van de hypnotiserende en psychedelisch aanvoelende klanken en vocale inbreng. Zonder daarbij gebruik te maken van geestesverruimende producten. Waardoor zowel fans van typische psychedelische hardrock uit de jaren '60 en '70 , glamliefhebbers van de jaren '80, stonerliefhebbers en vooral fans van bands als Monster Magnet - om maar één voorbeeld te geven - hun gading zullen vinden in dit bijzonder knappe debuut.
Tracklist: Velvet Hills; Space Tails; Blue Rose; Rock n Roll; Beaten By Hippies; Breathe Slow; More Is More; Dust; Cabron; Tomahawk
De atmosferische folk/doommetalband Aegonia ontstond reeds in 2011. Deze Bulgaarse band gebruikt elementen uit de fantasiewereld en overgiet die met intensieve doomelementen waardoor een occulte totaalervaring ontstaat, die letterlijk je hersenpan binnendringt tot je compleet in donkere gedachten tot een zekere gemoedsrust bent gekomen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van traditionele instrumenten en een stembereik dat eerder melancholisch tot weemoedig klinkt.
'The Forgotten Song' is het debuut van deze band, pas nu - medio 2019 - op de markt gebracht. Er is duidelijk goed over nagedacht, want de perfectie wordt overal overschreden. De band heeft die ene bedoeling de aanhoorder dus te doen binnentreden in het rijk van pure duisternis, niet door de luisteraar zijn oren te pijnigen.
Vanaf die eerste song, “In The Lands Of Aegonia”, voel je eerder een rust over jou neerdalen, die aanvoelt als een donker deken tegen koude winterdagen of zomeravonden. Het vallen van de duisternis lijkt ons dan ook het perfecte moment om deze schijf te beluisteren. We voelden we ons verder wegdrijven naar die andere oorden. Dankzij al even intens mooi gebrachte pareltjes als “Rain In Tears” en “With The Miste She Came”.
Nee, deze band doet niet aan dreigende duisternis, dat is zeker. De occulte, vreemd aanvoelende omkadering blijft echter wel overeind staan. Een omkadering die trouwens je fantasie prikkelt, en dat is meestal ook de bedoeling met een schijf die folkse elementen bevat.
Een van die instrumenten die zorgt voor deze bijzondere atmosfeer is de viool. Een instrument dat je niet elke dag tegen komt in metalmiddens, maar dat bij deze schijf dus een echte meerwaarde blijkt te zijn binnen dat geheel. Luister maar naar de prachtige inbreng van viool bij de song “Dreams Come To Me”. Laat dit echter duidelijk zijn, het is niet één instrument dat boven het ander uitsteekt. Ook al is het bijvoorbeeld het combineren van viool, trommelgeroffel dat klinkt als langzaam hoevegetrappel van helse paarden, en een ijle stem uit datzelfde duister.
Om maar een voorbeeld te geven, en neemt diezelfde viool steeds een bijzondere plaats in binnen dat geheel. Het is de kruisbestuiving tussen al deze magische elementen dat ons ontroert en wegvoert naar die heel donkere oorden van intense gemoedsrust en kalmte.
De fans hebben best lang moeten wachten op dit debuut. Maar die jaren timmeren aan hun geluid, werken aan de weg en verder uitbouwen heeft zijn donkere vruchten afgeworpen. Binnen een occulte doomomkadering, en knipogen naar al even tot de verbeelding sprekende folkelementen, voert Aegonia ons weg naar een magische wereld, waar mystieke wezens uit onze fantasie naar boven worden gebracht.
Dit alles binnen een omkadering die eerder dus een gemoedsrust op ons doet neerdalen, binnen eveneens een heel vreemd aanvoelende en duistere omgeving. Wat ervoor zorgt dat deze band een unieke parel binnen doom/folkmiddens mag genoemd worden, waard om te ontdekken.
De noisepopformatie Your 33 Black Angels, ontstaan in 2003, heeft zijn eigenzinnige stempel gedrukt op de dark pop/electro-paiskey, new wave en spacerock. Dit allemaal overgoten met een stevige scheut crunk bass en ritme, elegantie, levendige melodieën en een zin voor experimenteren. Dat is dan ook de rode draad doorheen de muziek van dit bijzonder veelzijdige project. Your 33 Black Angels bracht zijn debuut 'Lonely Street' uit in 2007, oorspronkelijk enkel op vinyl. Later werd de schijf ook digitaal en op CD uitgebracht. Met de daaropvolgende albums 'Tales Of My Pop-Rock Love Life' (2008), 'Pagan Princess' (2009), 'Songs From The Near Bleak Future' (Optical Sounds, 2010), 'Moon And Morning Star' (Optical Sounds, 2012) en 'Glamour' (2015) wist de band verder zijn stempel te drukken op dat new age/elektronische muziekgebeuren. Echter, deze band een label opkleven is onmogelijk. Dat blijkt ook uit hun nieuwste schijf 'Eternities 1'
Al vanaf die eerste song, “Dirty Europa Forever”, krijg je een namelijk een bont palet aan uiteenlopende kleuren aangeboden. Van alle kleuren van de regenboog wel te verstaan. Ook zit er wat tristesse en duisternis verstopt in de sound, zo blijkt. Vooral in de toch vaak breekbare en kristalheldere vocale aankleding klinkt een zekere weemoed die je tot tranen toe beweegt. Het is echter geen donkere plaat geworden, laat dit duidelijk zijn, maar eerder een lekker aanstekelijke allegaartje waarop stilzitten trouwens onmogelijk is. “Hott Funn” zit bijvoorbeeld boordevol elektronische vernuft, dat aan je ribben kleeft. Dat komt door die lekker aanstekelijke beats, te combineren met een toch weer wat vreemd aanvoelend stemgeluid.
En daarmee zijn we ondertussen aangekomen aan wat misschien nog het meest interessante aan deze schijf kan genoemd worden. 'Eternities 1' is een zeer experimenteel meesterwerk dat letterlijk alle kanten uitgaat. De band beweegt zich op deze plaat voort als een kind in een speelgoedwinkel. Improviserend, zich rot amuserend en de luisteraar alle hoeken van de kamer laten zien en horen. Zeer bewust wel te verstaan, waardoor binnen die chaos een zekere structuur ontstaat. Feitelijk wordt die chaos dus tot een kunstvorm verheven, door muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Nee, gemakkelijk in het gehoor liggende popdeuntjes daar doet de band niet echt aan, maar door de bijzonder aanstekelijke aankleding zouden liefhebbers van bijvoorbeeld synthpop eveneens over de streep worden getrokken.
Your 33 Black Angels brengt een schijfje uit boordevol knipogen naar enorm veel muziekstijlen. Van donkere kantjes, naar bijzonder lichtvoetige danspasjes, het zit allemaal verborgen in deze knappe, kleurrijke en zeer gevarieerde, maar vooral dus heel experimentele schijf. 'Eternities 1' is dan ook voer voor liefhebbers van voornoemde muziekstijlen, die houden van artiesten die bewust buiten de lijntjes kleuren. Zoals wij dat ook graag doen.
Tracklist: Dirty Europa Forever; Hott Funn; Title; Consolação Vignette; Endless Gaze; Viva Dirty Europa; Habibi; Dead New Romantics; Britpop Reveries; Microwave Mistral; Disgrace; Loathe; Dark G
Op Metal Encyclopedie - een website die ik geregeld raadpleeg - wordt de muziekstijl van de Duitse band Valborg omschreven als ‘progressieve doom/deathmetal’. Dat is inderdaad wat de in 2002 ontstane band naar voor brengt, maar het is enkel maar een tipje van de sluier van een groter geheel. Valborg brengt een gloednieuwe schijf op de markt, 'Zentrum', waarop die doom en death metal je dus wel tegemoet komen, maar overgoten zijn met een hoge dosis experimenteren en eveneens blackmetal invloeden. De band zet je daardoor, heel bewust, voortdurend op het verkeerde been.
Donkere walmen komen dankzij “Rote Augen” op een eerder trage maar verschroeiende hete wijze, naar je toe. Tot een stem uit het graf je de keel al even langzaam dichtknijpt. Tot daar de doominvloeden, die ook wederkeren op daaropvolgende parels als “Anomalie”, “Nahtod” en “Nonnenstern”. Bijzonder duister allemaal en gebracht in de Duitse taal, wat dit allemaal nog meer uniek en gevarieerd maakt. De daaropvolgende songs als “Kreuzer” en “Schwerter Der Zeit” zijn daar een levend, of eerder dodelijk, bewijs van. Nog een vaststelling: ook al hoor je soms een subtiel knipoogje naar Rammstein in de stem en de muziek van deze band, het is vooral die complete duisternis binnen een experimentele omkadering die ons nog het meeste opvalt. Een occulte aanpak, gedrenkt in sausjes black en death, vormt dan ook de ultieme rode draad op deze schijf.
Valborg verheft duisternis tot een ware kunstvorm door zoveel te experimenteren met al die stijlen en donkere omkadering in al zijn vormen en kleuren, dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Maar doordrenkt van hun occulte inbreng voel je je wel wegdrijven naar de meest donkere gedachten. Waardoor je je prompt een al even gevarieerd aanbod aan mythische tot apocalyptische taferelen voor de ogen haalt.
Een bijzonder indrukwekkend en zeer experimenteel pareltje, deze 'Zentrum'. Eentje waar iedere liefhebber van de meest donkere extreme muziekvormen, waarbij telkens buiten de lijnen van de werkelijkheid wordt gekleurd, zeker zijn gading zal in vinden.
Tracklist: Rote Augen; Alphakomet; Anomalie; Nahtod; Ultragrab; Nonnenstern; Kreuzer; Schwerter der Zeit; Vakuum
Magistarium is een Duitse epic/powermetalband ontstaan in 2009 die typische powermetal brengt die vooral enorm aan je ribben kleeft, zoals dat gewoon moet in dat genre. Met de vuist in de lucht de teksten meebrullend, zagen we de band live op het evenement 8 jaar Elpee in Deinze en schreven daarover: 'De Duitse, als symfonische powermetal, omschreven band Magistarium ontstond in 2005. De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For All And All For Won'. Waaruit ook in Elpee voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende. Magistarium beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Lees het volledige verslag er nog even op na: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/74123-8-jaar-elpee-charisma-van-rock-metal-over-de-drie-dagen
Magistarium bracht recent een nieuwe schijf op de markt: 'War For All And All For Won'. Een titel die eigenlijk al een tipje van de sluier oplicht over hoe deze plaat echt in elkaar steekt. Epische teksten, verhalen over sages en legendes en andere typische power- en epicmetal-ingrediënten worden op een hoopje gegooid. Het meest interessante aan deze schijf: er is zowel een Engelstalige als Russische versie. Bovendien zijn er verschillende vrouwelijke vocalisten en maakt de band gebruik van middeleeuwse muziekinstrumenten. Dit alles zorgt voor een best uniek concept dat veel toevoegt aan dat zo typische power- en aanverwant geluid. Waardoor je kan spreken van inderdaad een unieke schijf, waarbij zeer subtiel buiten de lijntjes van epic/powermetal wordt gekleurd.
Symfonische diversiteiten vind je al terug op de eerste song op deze schijf, een lied dat bestaat uit meesterlijke riffs en met die brullende, al even episch klinkende stemmen als kers op de taart. We schreven het al, er wordt ook duchtig gebruik gemaakt van middeleeuwse instrumenten. De fluit bij songs als “Beyond The Frontier” vormt dan ook een meerwaarde binnen het al heel gevarieerde geheel. Dat verbinden van iconische riffs en drumsalvo's en vocale geluiden die aanleunen tegen sopraanstemmen, ook dat is een enorm pluspunt aan deze knappe schijf, waardoor we volledig over de streep worden getrokken. De power/epic-metalfan die graag eens iets anders wil meemaken binnen het genre dan wat hij/zij doorgaans krijgt voorgeschoteld, zal bij Magistarium een best uniek concept vinden doordat de band middeleeuwse aspecten gebruikt, vrouwelijke vocalen daarbij toevoegt en vooral het uitbrengen van twee versies in het Engels en Russisch is toch iets wat we zelden tegenkomen. Magistarium verlegt daardoor binnen dat genre een grens waar eigenlijk geen grenzen zijn. En dat laatste trekt ons ook na vele luisterbeurten, met de vuist in de lucht, nog het meest over de streep. De nekspieren deden alvast pijn na een zoveelste portie stevig zitten headbangen en dat zowel in het Russisch als in het Engels.
Kleptomatics is een project rond jazzdrummer Yves Peeters, die eerder zijn kunsten demonstreerde bij bands als Nordmann, Flat Earth Society, Manngold De Cobre en Yves Peeters Gumbo. Een man die van vele markten thuis is en dus muzikanten rond zich verzamelt die jazz leven i.p.v. spelen. De band bestaat naast drummer Yves uit zes blazers. Dit zorgt voor een combo dat het midden houdt tussen brass, jazz en funk en zelfs een klein streepje blues. In mei wordt het debuut 'Kleptomatics' trouwens ook live aan het publiek voorgesteld.
Als er één ding is waardoor ik liefhebber ben geworden van jazz, is het dat oneindige improviseren met klanken tot een kleurrijk pallet ontstaat, waardoor je als aanhoorder voortdurend op het verkeerde been wordt gezet. De muzikanten van deze band weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Voortgestuwd door Yves zijn toverkunsten op drums, geraken we voortdurend in vervoering door dat lekker loos gaande trompetgeschal, aangevuld met verdovende trombone- en saxofoonklanken die de haren op je armen doen rechtkomen. Het spelplezier loeit vanaf eerste song “Departure” letterlijk door de boxen. Het is onmogelijk stil te zitten als alle registers worden opengegooid, en je bent vertrokken voor een trip waar blazers en drums de rode draad vormen, in alle kleuren van de regenboog.
Ook “Plague Of Cholera”, “Kervan” en “Pigeon Story” stralen diezelfde warmte uit, dankzij een samensmelting van virtuositeit van torenhoog niveau. Maar vooral bewegen de bandleden zich voort als kinderen in een speelgoedwinkel, die zich rot amuseren en verwonderd van zoveel pracht rondom zich heen, stralen van enthousiasme. Dat enthousiasme werkt zodanig aanstekelijk dat je prompt de neiging voelt opkomen om lekker te gaan dansen in de huiskamer. Een dansplaat zullen we het niet direct noemen, dit sprankelende debuut, maar stilzitten is dus onmogelijk als de blazers worden verbonden met knetterende drumpartijen. Geluidsnormen worden daarbij niet overschreden, maar deze aanpak zorgt voor het ene oorgasme na het andere dat bovendien van begin toe einde eveneens aan je ribben kleeft. Dit is het soort jazz dat je met een stralende glimlach de zaal doet verlaten.
Deze muziek smeekt dus vooral om live gespeeld te worden, want eens op het podium komen de songs nog het beste tot hun recht. Dit zal dus zorgen voor meerder feestelijke stemmingen, waardoor de komende weken er ondanks de sombere en vrij frisse temperatuur op het moment van het schrijven van deze recensie, er zeer zomers uitzien. ‘Live is de band steevast een bom van groove en uitbundigheid, met scheurende saxen en trompetten, wellustig schallende trombones en een diep ronkende tuba. De drums kletter het boeltje bij elkaar en geven het ritme van de straatmars aan', lezen we dan ook in de biografie over de plaat. Dat zou u moeten overtuigen om deze schijf aan te schaffen, maar ook om deze bijzonder veelzijdige band eens live te gaan zien. Wat ons betreft een geslaagd concept, dat u als jazzliefhebber die houdt van feestelijke stemmingen, niet aan u mag laten voorbij gaan.
Check de lijst van optredens zeker eens op www.jazzlab.be. Het loont de moeite.
Tracklist: Departure; Ray’s Idea; Plague Of Cholera; Kervan, Be Here; Pigeon Story
Vooraleer we de recensie van deze knappe schijf aanvatten, citeren we volgende bericht: 'De Unesco-organisatie heeft onlangs de beslissing genomen om reggae als genre toe te voegen aan de lijst van 'The Intangible Cultural Heritage Of Humanity'. Het reggaecollectief Inna De Yard - met als frontmannen /zangers Cedric Myton, Kiddus I, Ken Boothe en Winston McAnuff - juicht deze beslissing uiteraard van harte toe, omdat ook zij met Inna De Yard al meer dan 10 jaar staan voor deze speciale Jamaicaanse muzikale cultuur 'in the purest and most intense way, gathering the very best of lendary reggae music from the Bob Marley-era'. Inna De Yard bestaat anno 2019 uit oude rotten in het vak, zoals oprichter en frontman van The Congos Cedric Myton, en jong talent boordevol vuur dat klaarstaat om te ontploffen. Net die combinatie van jong geweld en ervaring in het vak vormt de rode draad op deze 'The Soundtrack'.
Deze zeer filmische aanpak komt als een warme walm naar jou toe op de eerste song “If You Love Me” en wordt verder gezet op “Malcolm X”. De geest van Bob Marley kom je ook soms tegen. Luister maar naar “Row Fisherman”, alsof Bob Marley himself aan de microfoon staat te zingen. Het is trouwens de inbreng van een uitgebreid pallet aan vocalen, die van deze plaat een gevarieerd meesterwerk maakt dat elk beetje liefhebber van reggae in zijn puurste vormen in huis zou moeten halen. Die voortdurende kruisbestuiving tussen oudgedienden als Cedric Myton (The Congos), Ken Boothe, Kiddus I en Winston McAnuff met jong talent als Var en Derajah is trouwens de mooiste ode die het genre kan krijgen. Gekende songs worden aangevuld met nieuwer werk en enkele knappe covers die in eventuele andere versies eerder een belletje zullen doen rinkelen - zoals “If You Love Me”, oorspronkelijk van Edith Piaf - maar die in deze bijzonder aanstekelijke en warme versie zeker aan je ribben zullen kleven en je aanzetten tot lekker dansen doorheen de huiskamer. Eentje dat we eveneens met stip willen aanduiden is “Black Woman” met die bijzondere soulvolle stem van Judy Mowatt, die je een ware krop in de keel bezorgt. Op “Rebellion In Heaven” laat Myton zich dan weer van zijn meest strijdvaardige en breekbare, tot emotionele, kant zien en horen.
Voldoende hoogtepunten dus op deze knappe plaat. Maar eigenlijk is het vooral het totaalplaatje dat ons over die streep trekt.
De sterkte van het genre reggae, onderwerpen naar voor brengen die toestanden aanklagen met als remedie dansen, dansen en dansen. Want humor is nog altijd de beste remedie tegen haat en wreedheden in het leven. Dat keert voortdurend terug op deze schijf. Dat laatste wisten eveneens de oorspronkelijke reggae-artiesten al en lieten ze dan ook meermaals merken, en dat wordt op deze klasse parel van een reggaeschijf voortdurend in de verf gezet. Trouwens nog even dit: '’De toevoeging 'The Soundtrack' geeft inderdaad aan dat dit gaat om een muzikale omlijsting bij een film. De bekende Engelse regisseur Peter Webber schoot zijn beelden en deed zijn interviews tijdens de opnamen van het nieuwe album 'telling the artistic, human and political story of Inna De Yard'. In de documentaire volgt Webber de 'key members of this collective' ook in hun dagelijkse doen en ze kijken terug op hun roemruchte verleden ; 'roots reggae revisited’’. En ook dat hoor je dus op deze schijf terug, dat de songs live worden gebracht voor een publiek dat zich lekker laat meedrijven naar heel andere oorden op deze bijzonder aanstekelijke roots en reggae klanken, gebracht met veel liefde en tonnen spelplezier. Waar jong en oud, Reggae en Soul tot Roots worden verbonden tot een magisch geheel. Waarop stil zitten, met de vuist in de lucht, onmogelijk is. Daar vinden we Inna De Yard over heel de lijn terug.
Kortom: Klasse schijf deze 'The Soundtrack', die elk beetje liefhebber van de puurste reggae gewoon in huis MOET halen. Alleen maar omdat het verleden en heden magisch mooi met elkaar verbindt.
Tracklist: If You Love Me (feat. Kiddus I); Malcolm X (feat. Winston McAnuff); Row Fisherman (feat. Cedric Myton); Everything I Own (feat. Ken Boothe); Ya Ho (feat. The Viceroys); Ain't No Sunshine (feat. Horace Andy); Black Woman (feat. Judy Mowatt & Jah9); Survive (feat. Kiddus I); Rebellion In Heaven (feat.Cedric Myton); Be Careful (feat. Var. Derajah & Wiston McAnnuff); Tribute To My Sista (feat. Derajah); Speak Softly Love (feat. Ken Boothe); Live Good (Feat. Var.)
World/Reggae
Inna De Yard - Various artists - The Soundtrack
Inna De Yard
Pias
Amenra in de Vooruit - De gitzwarte band die zich duidelijk op zijn hoogtepunt bevindt
Amenra, Body of Reverb, Pan Daijing
Vooruit
Gent
2019-05-19
Hans Devriendt
Tussen 16 t.e.m. 26 mei organiseren curatoren Colin H. Van Eeckhout (CHVE) en Barbara Raes het kunstenfestival ‘Amen & Beyond’. Het festival waarin verlies en rouw centraal staan, gaat door in de Vooruit, Gent. Ondanks alles gericht is op naar thema, bestaat dit unieke festival vooral uit ver uiteenlopende kunstvormen. Naast muziek, passeren ook theater, dans, experimentele performances, een driedaagse retraite de revue.
Het eindmoment van deze 10 dagen durende tocht -doorheen het eigen, maatschappelijk onderkende verdriet- eindigt met een vuurritueel in het Gentse’ Citadelpark.
Vanavond werd voorzien van drie, elk bijzonder beklijvende acts.
Het eerste optreden was Body of Reverb. Hun set begon met CHVE die zich op een tattoo-tafel neerstreek. Vervolgens werd een mondstuk aangebracht en startten projecties waarop Colin getoond werd. Dit bijna naakt en bijzonder kwetsbaar, van kop tot teen.
Langzaamaan vulde de zaal zich nu ook met een zacht, repetitief ademgeruis. Toen een onderlaag van drone-geluiden de vloer en het podium deden denderen, kon het publiek de ervaring nog meer internaliseren. Vervolgens kreeg CHVE verschillende markeringen op zijn lijf. Dit ter hoogte van zijn voeten, benen, armen, buik, borst en hals. Het duurde niet lang tot ook een naald werd gekerfd in Colin’s huid. Een krakend, kervend, krassend geluid stroomde bij iedere injectie van inkt doorheen de zaal. Dit proces verliep ritmisch en geheel passend binnen de onderlaag van geluid die intussen gelegd werd.
In de zaal, heerste een oorverdovende stilte. Met ons allen keken we machteloos naar een ritueel van machteloos aanvaarde pijn en werden we gedwongen om die ook meer te leren ervaren in ons eigen bestaan. De projecties werden steeds meer een schakering van Colin’s hoofd en lichaam. De frequentie van de injecties nam toe. De geluiden werden zwaarder, logger, intenser. En toch nog steeds kloppend in het muzikale plaatje.
Een vrouw las op hetzelfde moment een tekst voor. De zin “You are the antagonist of metamorphosis.” kwam bij mij (en waarschijnlijk ook bij vele anderen) vrij diep binnen. Tussendoor werd een soort zwart/bruin mengsel op Colin’s huid aangebracht.
Zijn bleke lijf ruilde nu voor een zwarte, toenemende vlek, die zich stuk voor stuk ging verstoppen in de alles overheersende duisternis. CHVE ging als het ware zweven doorheen de zaal.
Tot slot werd het donkere mengsel van Colin verwijderd en gaven de ‘lijdenaar’ en artist elkaar een intense, dankbare omhelzing.
CHVE strompelde met moeite van het podium. Het publiek bleef verbouwereerd achter. Iedereen was getuige van een ritueel dat raakte aan onze ziel en aanzette tot diepe (zelf-) reflectie.
Na enkele minuten tijd om te wisselen startte het tweede optreden. Pan Daijing, ook wel omschreven als een Berlijnse creatieve duizendpoot met Oosterse roots, dat zich doorheen al haar projecten laat doorschijnen. Al snelde drong haar donkere up-tempo electronica zich op. Luid en zonder enige compassie. De kunstenares zette nu ook een fel rood masker op. Met enige empathie ging ik van de veronderstelling uit dat ze nu volledig één was met de klanken die ze creëerde. Wanneer meer samples, drone-geluid en hoge zang zich aanwendden , durfde ik wel eens knipogen naar bands als Sun O))) (Southern Lord Records) en Boris (sinds kort onder Third Man Records).
Ook ik voelde nu de nood om mijn ogen te sluiten. De complexe geluidsmuur had een extatische invloed op mij. Alsof een kudde zwarte ratten de zaal inpalmden en de resterende klaarheid verorberden. De dreunende golven werden steeds dieper en harder. De druk werd voelbaar op ieders’ borst en we kregen het moeilijker om te ademen.
Tussendoor gebruikte Pan Daijning een harde, ritmische ademhaling als live sample. Ik moest spontaan denken aan Pharmakon (Sacred Bones records), die ook zo’n bezwerend effect heeft.
Toch was niet iedereen mee op wandel binnen deze psychedelische trip. Naar het einde van set maakte de stilte in de zaal plaats voor steeds meer rumoer. Toch beïnvloedde dit voor mij voor geen haar de beleving van dit uiterst mooie stukje kunst. De set eindigde met de lieve woorden: “It was a pleasure to meet you.”
Nu was de hoofdact, Amenra aan de beurt. Duistere geluiden vulden samen met (wier)rook het podium. De spanning in het publiek was te snijden. We voelden met ons allen dat er iets heel bijzonders stond te gebeuren. Rustig kwam Mathieu (1ste gitarist) het podium op en begon hij de eerste akkoorden van “The Pain It Is Shapeless” (‘Mass III’) te spelen. Vervolgens kwam Tim (vervangend basgitarist voor Levy) ook ten tonele. Tot slot voegden Lennart (2de gitarist), Bjorn (drummer) en Colin (zanger) zich bij de band. Het nummer explodeerde nu compleet en diepe emoties werden vanuit allen windrichtingen voelbaar.
Amenra, is een band die zich op dit moment duidelijk op hun hoogtepunt bevindt. De souplesse en professionaliteit waarmee ze hun nummers spelen, zag ik weinig bands binnen dit genre hen voordoen. Voor mijn part verdienen ze samen met Neurosis (Neurot Recordings) en Cult of Luna (Indie Recordings) een ereplaats op het gitzwarte post-metal podium. Ze gaan al bijna 20 jaar mee in de belgische hardcore-/metalscene en dit werd mij óók duidelijk door de nagenoeg perfecte wijze waarbij ze op elkaar ingespeeld zijn.
Ik volg Amenra reeds een lange tijd en durf vol overtuiging stellen dat ze een setlist speelden dat bijna uitsluitend bestond uit hun meest emotioneel snijdende nummers. Om dan toch enkele nummers te vernoemen die erbovenuit staken, durf ik “Am Kreuz” (‘Mass III’), “Razoreater” (‘Mass IIII’), “Boden” (‘Mass V’) en “Diaken” (‘Mass VI’) vernoemen. Ook de nieuwe publiekslieveling, “A Solitary Reign” (‘Mass VI’) vormde een beklijvend middelpunt van de set. Dit nummer maakte mij tevens duidelijk, dat Tim De Gieter (bezieler van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär) niet de eerste beste keuze was als vervangend basgitarist. Zijn gitaarspel verpulverde volgens mij de gehele zaal en ook zijn screams in combinatie met Colin’s cleane zang gingen door merg en been.
Echter niet alleen de songs en hun speelwijze behoorden tot Amenra’s taal. Ook de begeleidende visuals, strobo-effecten en dikke rooklagen hielpen om alles te smeden tot één, transcenderend geheel.
Hun passage in de Vooruit was er één om nooit te vergeten. Amenra verdient veel dankbaarheid en dwingt respect af. Ze zijn niet zomaar een band. Maar ook profeten die velen onder ons helpen om doorheen donkere tijden te geraken.
Setlist: THE PAIN. IT IS SHAPELESS. WE ARE. YOUR SHAPELESS PAIN. (Mass III) - PLUS PRÈS DE TOI (Mass VI) - RAZOREATER (Mass IIII) - DE DODENAKKER (Mass IIII) - A SOLITARY REIGN (Mass VI) - TERZIELE (Mass IIII) - DIE STRAFE. AM KREUZ. ICH SCHREIBE EINE BIBEL IN BLUT. (Mass III) - DEARBORN AND BURIED (Mass V) - BODEN (Mass V) - DIAKEN (Mass VI)
Organisatie: Vooruit , Gent ikv ‘Amen & Beyond’ (Colin H. Van Eeckhout & Barbara Raes (curatoren))
Het Mexicaanse duo Rodrigo Y Gabriela zorgde in 2005 voor een verademing in het muziekland. Rodrigo Sànchez en Gabriela Quintero zorgden in die periode namelijk voor een heropleving van het instrument 'de gitaar'. Ondertussen is de hype wel een beetje gaan liggen, maar het duo is niet stil blijven zitten. Vijf jaar na hun laatste album is het duo gitaarvirtuozen klaar voor een nieuwe bladzijde. Dit in de vorm van een knappe schijf 'Mettavolution' waar Rodrigo Y Gabriela ons weer onderdompelen in zuiderse atmosferen, net op tijd voor het lange festivalseizoen.
Hoewel hun typische fusion-muziek pas op het podium echt tot zijn recht komt, weten Rodrigo Y Gabriela ook op plaat die warme atmosfeer, zo eigen aan de band, te creëren. Eigenlijk gewoon in verlengde van hun vroegere werk. Maar vooral kijkt het duo nog steeds dezelfde kant uit. En dat is nog het grootste pluspunt. Er is dus totaal geen sleet gekomen aan de goed geoliede machine die beiden samen vormen. Dat merken we al bij “Mettavolution”, de titeltrack. Diezelfde warme uitstraling waardoor we ooit op een festivalweide in ontroering werden gebracht, hoor je dus hier al terug.
En dan zijn we vertrokken voor een best aangename trip waarbij zowel Westerse als Mexicaanse culturen elkaar blindelings vinden. Streepjes aanstekelijke rockmuziek worden dan ook bij daaropvolgende songs als “Terracentric” en “Cumbé” verbonden met die typische Zuid-Amerikaanse aspecten. Ook dat was in het verleden al het geval.
Aan het concept is - zoals we aangaven - dus in wezen niet zoveel veranderd. Maar dat stoort allerminst, omdat Rodrigo Y Gabriela een kwalitatief hoogstaand product afleveren, dat ons anno 2019 doet verlangen naar die lange zomeravonden rond het kampvuur van het leven.
Die draad van kwalitatief hoogstaande gitaarmagie wordt verder doorgetrokken op de volledige schijf. Waardoor we na vijf jaar kunnen stellen dat dit het wachten meer dan waard was. Niet dat de band andere wegen inslaat, maar dat het duo na al die jaren nog steeds de lat hoog legt op een gedreven manier met songs die één voor één aan de ribben kleven.
Rodrigo Y Gabriela was in het verleden een band die rockliefhebbers en fans van Zuid-Amerikaanse muziek perfect wist te verbinden en doet dat anno 2019 nog steeds op een magistrale wijze.
En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep. Knappe schijf, van een duo dat we lang genoeg hebben moeten missen.
Tracklist: Mettavolution; Terracentric; Cumbé; Electric Soul; Krotona Days; Witness Tree; Echoes
Een avond vol herkenning werd het met het optreden van Cock Robin . De Amerikaanse band rond Peter Kingsbery werd in 83 opgericht en scoorde een rits hits , vooral in Europa, uit hun titelloos debuut .”The promise you made” , “Thought you were on my side” en “When your heart is weak”, zijn in het geheugen gegrift. Nummers meer dan dertig jaar oud , als tiener de eerste danspasjes zetten en luidkeels meezingen . Nostalgie met een smiley op ons gezicht. Hier waren dus zeerzeker de 45 plussers present, om die aangename melodieuze synthpopsongs opnieuw te horen. Retro die de jeugdigheid van vroeger deed opborrelen en het oude vuur aanwakkeren …
Cock Robin - Altijd al gedacht dat dit een Britse band was als je hun muziek hoorde en gezien het succes in Europa… Van de oorspronkelijke bezetting schiet er buiten de leadzanger niet veel meer over. Vijf cd’s totnutoe zijn er en aan nieuw werk ‘Homo Alien’ wordt gewerkt. De eerste twee platen waren succesvol.
De bevallige Anna LaCazio koos na een eerste reünie , een tiental jaar terug , definitief voor haar familie en gezin in de VS. Kingsbery bleef in Frankrijk en stootte op Coralie Vuillemin om Cock Robin nieuw leven in te blazen en de 80s revival te combineren met nieuw werk . Als kwartet brengen ze sfeervolle synthpop , gevoelig , intens , broeierig en meeslepend. Af en toe kan het iets strakker en feller en kruisen de akoestische en elektrische gitaar de degens . De vocals van Kingsbery zijn nog even herkenbaar en het talent van liedjes schrijven blijft , enkel door de jaren zijn ze minder beklijvend . In de eighties deelden ze de podia van de grote festivals , nu knipoogt men naar de culturele centra en kleinere zalen. Hun eenmalig optreden in België lokte voldoende belangstelling om er een fijn, gezellig retro avondje van te maken . Het heerlijk gitaargetokkel, de kleurrijke synths , de diepe basstunes en de ritmische drums zorgen voor een beweeglijke , golvende , emotievolle sound . Al meteen raakten ze met “Thought you were on my side” en “Worlds apart”, om in de juiste stemming te geraken . Rustig voortkabbelend op die fijne , subtiele sound passeerden een broeierig “Lasso”, en een mooi “Damage done” . “Just around the corner” werd in een unplugged intiem , jasje gestopt op piano. Die ingetogenheid werd eventjes verder gezet met z’n twee. Meer pop rock en meer tempo hoorden we op “Part of your tribe” , ”Merry as we go” en de titelsong van de te verschijnen plaat ‘Homo Alien’ .
De subtiliteit en finesse blijft een belangrijk gegeven in het materiaal . “When your heart is weak” en de millionseller “The promise you made” , die lang werd uitgesponnen in een aangenaam , opbouwend ritme besloten de set.
Cock Robin wuifde het retro beleven uit , na een klein anderhalf uur .Solo op akoestische kwam Kingsbery nog even terug , om dan definitief ons te verlaten .
Vooraf zagen we een levendige set van The Serious Five rond Christophe De Smet . Na een break van twintig jaar namen ze een nieuwe start , ‘Midlife moves’ als plaat . Hun muzikale vriendschap is gek bekkentrekkend , in geëngageerde, swingende electropop .
Iconen uit de jaren 80 , wave-pop-gothic of EBM, in de verf zetten en uitpakken met verrassende namen . Cock Robin maakt er deel van uit . De organisatie van het W-Festival slaagde opnieuw in een avondje opborrelen van oude glories, nostalgie , herkenbaarheid en jeugdigheid . Volgend event is hun vierdaags W-Fest midden augustus …
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Serious Five
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/the-serious-five-18-05-2019
Cock Robin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/cock-robin-18-05-2019
Cock Robin - Nostalgie, herkenbaarheid en jeugdigheid
Cock Robin + The Serious Five
Expo
Waregem
Organisatie: W-Festival
Pamplemousse is, zoals we lezen op hun facebook pagina, een powertrio. Een soort noise-bluesgroep, ergens tussen RL Burnside, Unsane en George Michael . De Franse band bracht in 2017 zijn debuut op de markt. Dat titelloze album bevatte negen aanstekelijke songs die vanaf begin tot einde aan de ribben blijven kleven. Bovendien vermengt Pamplemousse elementen van noiserock met een potje blues, tot post-hardcore maar ook garagerock. Op hen een label kleven is dus bijna onmogelijk. Hoe het met de band ondertussen is vergaan? Pamplemousse is gewoon verder aan zijn eigenzinnige weg aan het timmeren. Medio april kwam een nieuwe schijf uit, 'High Strung', waarop de band grenzen blijft aftasten met oog voor experimenteren met stijlen en geluiden.
Dat laatste is al te merken bij opener “High Strung”. Geen song voor luisteraars die graag binnen de lijntjes kleuren, maar voer voor muziekliefhebbers die eerder houden van bands die graag op avontuur gaan door muziekland. Zowel vocaal als instrumentaal gaat het dan ook letterlijk alle kanten uit, ontstaat een gestructureerde chaos en is absurditeit tot het oneindige eveneens een fijne rode draad doorheen het geheel. Soms flirt de band wel met toegankelijke muziek zoals te merken is op songs als “Losing Control” en “Porcelain”, maar eens de registers - vocaal en instrumentaal - worden opengetrokken gaat Pamplemousse liever over tot lekker eigenzinnig experimenteren en nog maar eens improviseren. Je kunt er kop nog staart aan krijgen en daar houden we wel van, moeten we toegeven.
Nog een opvallend punt is dat de band enorm veel tempowisselingen invoert in zijn songs. Zo horen we eerder ingetogen soundscapes passeren bij “Back In LA”, en worden die prompt de nek omgedraaid door pompende riffs en drumwerk en een schreeuwerige stem die dreigend je de kop indrukt, wisselingen in emoties, veel experimenteren en improviseren.
Is er iets negatief aan deze schijf? Nu, als je houdt van enige structuur in het leven kan dit potje chaotische mengelmoes wat confronterend zijn, dat geven we ruiterlijk toe. Als je echter houdt van het avontuur opzoeken, binnen een brede muzikale omlijsting, dan is deze knappe schijf een plaat die je zonder verpinken in huis kan en moet halen.
Tracklist: High Strung 02:40; Dragon's Breath 02:29; Losing Control 03:35; Porcelain 03:56; Space Out 04:03; Heebie Jeebies 04:12; Back In LA 03:46; Ventoline 02:05; Top Of The Bill 03:33; Hot Fudge Monday 02:36
Peter Doherty & The Puta Madres - Set ok - Missing link het Doherty-esque
Peter Doherty
Trix
Antwerpen
2019-05-16
Emile Dekeyser
Geachte heer Doherty,
Beste Peter,
Vooreerst proficiat met je 40 ste verjaardag, zo’n dikke 2 maand geleden. “Pete die de 40 haalt? Wie had dat 15 jaar geleden durven voorspellen?” vroegen velen zich luidop af. Jij counterde dit magistraal met de bedenking dat het niet de Doherty van toen is die het gehaald heeft. Niet Junkie Pete, wel de Muzikant Peter Doherty.
Er is dit jaar nog een andere verjaardag ook, eentje die je wellicht was ontgaan zonder deze brief. Het is namelijk 10 jaar geleden dat ik je voor het eerst zag. 4 augustus 2009, Lokerse Feesten. Het begin van een mooie periode die mij tot in Londen (Hyde Park & Brixton Academy), Parijs (Bataclan), Amsterdam (Paradiso), Margate (Sharabang), en talloze Belgische concertzalen heeft gebracht.
Eentje daarvan is Trix. Het eerste bezoek aan de Antwerpse zaal vond ook plaats in dat bewuste jaar 2009. We moeten eerlijk zijn, je vertoning toen was schabouwelijk. Wat ik me er vooral van herinner is dat je iets te enthousiast in de Duvels vloog en vervolgens het podium onderkotste. Ach geen zorgen, het is ons allemaal wel eens overkomen.
Wel een mooie geste, dat je om dit 10-jarig jubileum te vieren nog eens afzakte naar diezelfde zaal. De details zaten alvast goed: je droeg krak hetzelfde QPR-shirt als die avond in Lokeren, en je opende met “Travelling Tinker”, een eerbetoon aan je overleden boezemvriend Alan Wass, die bij die vorige passage in Trix nog het voorprogramma verzorgde.
Ook muzikaal zat het vrij goed. We weten allebei wel dat The Puta Madres -je begeleidingsband - niet meteen bekend staan om hun strakke sound, maar daar was nu eigenlijk weinig op aan te merken. De verzameling motherfuckers deed het naar behoren, maar vooral als jij je gitaar in je handen had waren er flarden van magie te bespeuren. De sound die jij “effortlessly “ uit je vingers weet te strooien is zo atypisch, al te vaak lijkt het helemaal nergens naartoe te gaan, maar als alles dan op het juiste moment miraculeus samenkomt klinkt dat getjingeltjangel hemels. Doherty-esque gitaarspel dus, bij gebrek aan een betere term.
Je bindteksten, die waren ook vintage Doherty. Nadat je luidop twijfelde of Antwerpen nu een city of een town is, herstelde je de misstap met een uitspraak die bijzonder in de smaak viel in ’t Stad: “you know when you wake up in the morning and you don’t know where you are or who you are… I didn’t get that this morning, I woke up and thought: I’m in Antwerp! Fuck London, Fuck Paris, Antwerp baby!” Een verstandige rechtzetting, want voor je ’t weet krijg je een aantal colaflesjes naar je hoofd geslingerd, vraag het maar aan Michel Preud’homme.
En toch miste ik iets, al kan ik er niet helemaal de vinger opleggen waarom de totaalervaring nu anders dan anders was. Een eerste mogelijke verklaring is dat je op het podium veel minder ongeleid projectiel was, in tegenstelling tot die talloze shows doorheen de jaren. Weet je nog toen je de roadies het publiek ingooide in de AB? Toen je met je vader “What a Waster” zong in Cirque Royal? Toen ze je op Werchter van het podium moesten sleuren omdat je van geen ophouden wist? De kans is klein, maar je zal vast wel begrijpen wat ik bedoel. Toen loerde het gevaar steevast om de hoek, er stond altijd wel iets te gebeuren. Dat zorgde er vooral voor dat je optredens een bijzonder groot entertainmentgehalte hadden, de Grote Peter Doherty Show. Die show had je niet meegenomen naar Antwerpen, de fratsen van het enfant terrible bleven achterwege.
Een tweede is dat de focus van je setlist vooral lag op het onlangs verschenen album. Dat is op zich een te verdedigen keuze: pakweg “Who’s Been Having You Over”, “Shoreleave”, “All at Sea”, en “Narcissistic Teen Makes First XI” zijn stuk voor stuk oerdegelijke nummers die in hun uitgesponnen versies ook -zoals eerder aangehaald - muzikaal mooi uit de verf kwamen.
Merkte je echter niet dat het publiek net dat tikkeltje meer verwachtte? De manier waarop “Last of the English Roses” en “What a Waster” (het enige Libertinesnummer in de set) werden meegezongen was voor mij de perfecte illustratie hiervan. Ook je bisronde was wat ongewoon. Alsof je door geen “Albion”, “You’re My Waterloo” en “Fuck Forever” te brengen wou duidelijk maken dat dit een volwaardige band is die niet wil teren op successen uit het verleden van z’n frontman. Opnieuw een te verdedigen keuze, maar hoe mooi “The Steam” en “Paradise Is Under Your Nose” ook moge zijn, ze halen als afsluiters toch niet het niveau van een “Fuck Forever”. Godverdomme Pete, geen “Fuck Forever”? Ik bleef een beetje verweesd achter.
Wellicht was het een combinatie van de twee: de tedere, en dus zachtere nummers van de nieuwe plaat laten allicht ook minder makkelijk toe om zo’n opwindend dreigende show waarin gitaren, microstatieven en roadies het publiek invliegen, op poten te zetten. Ik weiger echter wel te geloven dat een mogelijke verklaring zou zijn dat je volwassen geworden bent, dat je je streken verloren bent. Nee, daarvoor krijg ik het beeld van voor de show in de tuin van Trix niet uit mijn hoofd: jij, rondcruisend op een veel te kleine BMX, en dat terwijl je ook nog eens je beide honden aan de leiband vasthad. Misschien was dat wel de frats van de avond.
Ik kan het eigenlijk amper geloven dat ik het je vraag, maar kan je volgende keer terug wat meer rock ’n roll zijn op het podium? Nog eens je tegendraadse zelve bovenhalen? Nog eens lekker ouderwets en Doherty-esque uithalen?
Naar mijn bescheiden mening zou het je show, die wel verdomd goed klinkt, alleen maar ten goede komen.
Hou je goed & tot een volgende, Emile
Organisatie: Trix , Antwerpen
Loyle Carner gaf zich gisterenavond bloot in de voormalige Brusselse plantentuin. Persoonlijke teksten over zijn achtergrond werden ondersteund door basgitaar en keyboard. Ondanks zijn oprechte en goed verstaanbare verzen, had onze figuurlijke Adam toch af en toe moeite om het publiek luidkeels mee te doen zingen met de refreinen. Fans waren er duidelijk aanwezig, maar hees zullen zij niet naar huis zijn gegaan.
De 24-jarige Londense rapper blijft toch een beetje een vreemde eend in de bijt binnen de Britse hiphop scene. Waar toonaangevende grime rappers maar al te graag kiezen voor een zekere stoerdoenerij, gaat Loyle Carner (afgeleid van diens echte naam Coyle Larner) voluit om zijn onzekerheid en imperfectie in de verf te zetten. Momenteel schuimt hij de Europese concertzalen af om zijn nieuwste album ‘Not Waving, But Drowning’ voor te stellen. De opvolger van zijn in 2017 uitgekomen debuutplaat ‘Yesterday’s Gone’.
De avond startte met de goedgeluimde DJ Sonar, die gerenommeerde hiphop klassiekers onder de naald van zijn dertig jaar oude draaitafel liet glijden. In de stemming kwamen we wel, maar onze dansspieren werden daar niet bepaald opgewarmd. Zowat iedereen bleef rustig op de trappen van de uitverkochte Rotonde zitten, al moeten we wel grif toegeven dat het amfitheater-esque zaaltje zich hier ook wel enorm aan toe leent.
Met de vinger tegen de neus en met een glinsterend voorhoofd loodste Loyle Carner ons door zijn show heen. Voorzichtig werden de refreinen van “Damsefly“ en “Ottolenghi“ meegelipt, maar tijdens “Stars & Shards” werd er ook stevig uit de bol gegaan. Geen moshpits, wel hopen enthousiastelingen die ritmisch heen en weer shakete. Dat de Brit zelf graag op het podium staat, valt trouwens gemakkelijk af te lezen van de glimlach op zijn besproete gezicht.
Carner stond trouwens niet alleen op het podium: Ashley Henry bracht ondersteuning met zijn keyboard en kon ook bij zijn frisse solo tijdens het gospel doordrenkte “The Isle of Arran” op veel steun rekenen. Mede-producer Rebel Kleff waakte over de mpc, maar greep meerdere keren naar de microfoon om zijn eigen verzen mee te rappen. Daarnaast mochten we kennis maken met Rudi Creswick, die basgitaar speelde. Tot slot konden we ook de stemmen van onder andere Sampha en Jorja Smith door de boxen horen, al waren deze helaas niet aanwezig.
Opmerkelijk was het feit dat de woordkunstenaar met roots in Guyana geen moment zijn woorden inslikte of even gemakkelijkheidshalve enkele klanken liet vallen. Ook zijn snellere nummers leek hij moeiteloos met een zekere technische souplesse te brengen. Diezelfde snelle tongval was de aanleiding voor een korte woordenwissel met het publiek: ‘Speak slowely’ riep een dame uit het publiek, waarop de rapper al lachend pareerde dat hij dat niet kan, hij is zo geboren.
Het jonge talent zorgde voor een avond vol muzikale gezelligheid en wie goed heeft geluisterd, is ongetwijfeld met het gevoel naar huis gegaan dat hij/zij de rapper en zijn ouders al aardig kent. Een tevreden gevoel overheerste, al had de show wat ons betreft toch een tikkeltje langer mogen duren.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Reggae
Inna De Yard - The music has always been this way - It’s a reaction of life! Sunshine and rain!"
Inna De Yard
2019-05-16
Erik Vandamme
'De UNESCO-organisatie heeft onlangs de beslissing genomen om Reggae als genre toe te voegen aan de lijst van 'The Intangible Cultural Heritage Of Humanity'. Het reggae collectief Inna De Yard - met als frontmannen / zangers Cedric Myton, Kiddus I, Ken Boothe en Winston McAnuff - juicht deze beslissing uiteraard van harte toe, omdat ook zij met Inna De Yard al meer dan 10 jaar staan voor deze speciale Jamaicaanse muzikale cultuur 'in the purest and most intense way, gathering the very best of lendary reggae music from the Bob Marley-era'.
Inna De Yard bestaat anno 2019 uit oude rotten in het vak, zoals oprichter en frontman van The Congos Cedric Myton, en jong talent boordevol vuur dat klaar staat om te ontploffen. Net die combinatie van jong geweld en ervaring binnen het vak, vormt de rode draad op de nieuwste schijf 'The Soundtrack'. Naast een recensie van deze plaat, hadden we ook een fijn gesprek met Inna Yard.
For our readers who, in spite of everything, should not have known you. Who is Inna Yard? how did everything start? Tell us more about it
Inna de Yard started because I might refused to sit and wait doing nothing during 5 years. When Makasound start re-released 3 of my albums, I would has nothing to do musically. One of the things I could do within the time, I start working with Camille Bazbaz and we recorded an album in two days. Some acoustic and some vocals with percussions. I send it to my record company of the time and they say if I knew someone in Jamaica to work on it. At that time I knew China Smith. He wanted to work some acoustic things. We called the project Inna de Yard. That’s how the whole thing started. Inna de Yard is a collective project. It’s based around certain frequencies. The Nyabinghi. The roots of reggae music. It’s just some elders and some young artists singing some hopeful songs. Like Ken Boothe, Horace Andy, Kiddus I, Cedric Myton, Var, Kush, Derajah. We just come together and do this for the heritage of all the music. Setting a platform, a template for the future generation.
How did the new album come about, and what are the reactions so far?
Well the new album is the continuation of the Inna de Yard series started by Makasound. We started again with the Philharmonie, but this time without China as he refused to participate . The record company asked me to assist them but also to have some women involved. We asked Marcia Griffith, Judy, Jah9.
We getting beautiful reactions nice, from everywhere
I read that the album was recorded in a special place, tell me more about it
The album was recorded in Stony Hill in the mountains, in the green, outdoors. We trying to capture the original feel of songs. We wanted to capture this natural vibe around it. This place was perfect. It’s aware from the modern crowd.
There is an enormous amount of collaboration with younger and older artists, how did they come about?
We have to pass on things to the younger generation. We have to give experience to youth. Most of the meetings comes naturally. Var is Kush’s friend. Derajah is a bredrin for long time. I know Kiddus I from many many years. n from long time. Cedric is my friend. Horace is the godfather. He’s the man who give us the first international tour in France. Horace Andy is the man who set the foundation.
What about the fact that Chinna was not present? Can u tell more about it?
He wasn’t interested to go further in this Inna de Yard. When the record company contacted him he refused to continue this tradition.
Some of you guys are also doing some other projects? Is this all easy to combine? And how?
The booking agency works to have everyone on the tour. Cedric Myton is a major artist touring worldwide all the time. It’s not always easy to coordinate.
We’re doing it for the music lovers. To create this joy. When the people happy, the government smiles (laughs).
I find that cross-pollination between young talent and old hand in the profession the biggest plus on this disc. What is your opinion about this?
It’s a hopefull thinking generation. It’s nice to have the young youth working on stage with us, improving them things by association and movements, attitude behaviour.
Reggae is a music style with a message, but also contains a lot of humor. You can also find that on the disc. Has this approach been consciously chosen and which 'message' do you want to spread?
Reggae music always been a music speaking to the people. Where’s there’s drama, you always have comedy. The music has always been this way. It’s a reaction of life! Sunshine and rain! I don’t think it has been consciously chosen, I think it’s something that happens naturally. It’s like the DNA of the whole thing. What we want to spread, most of all, is this happiness. We want to expand the joy, it’s a message of love.
I often hear subtle hints to Bob Marley, but the reggae genre has changed. What do you think is the biggest change compared to the past?
Bob is a man we always listen to. There’s nothing really new, we just expand it. Bob did some nyabinghi chants, like “Rastaman Chant”. We’re expanding that fruit.
There is a also great connection with France? Tell me more about it
My connection with France go back to the 80’s. I met many people at that time. Longtime before Reggae Sun Ska. Then I started coming back to France in 2003. Patate Records had a show and invited me. I came and met the guys at Makasound. France has been a home for I & I.
Btw. Has the golden age for Jamaican reggae in France come to an end? Has the younger generation, for whom reggae is a part of the scenery, become more interested in their own productions?
More Youth are producing reggae.
More dub, fewer lyrics, less connection to the root?
The youth doing their own productions. It always been like this. There’s nothing wrong in “more dub” and “fewer lyrics”. If there’s fewer lyrics it’s more easy to understand. The words you use needs to be “supercharge” words. It has to be words when your hear them 5 or six words you have to go meditate for a day. Simple basic is the better way.
How is live in Jamaica anno 2019? This days.
Living in Jamaica upon till now is still nice. It’s not as bad as people try to say. We had problems for many years from gun violence to political things. Government who try to manipulate things. It happen all over, in many places across the world.
Population increase and problems with it. You’ve got to be careful as Matthew McAnuff says. But you can’t be to careful!
What are the future plans, next to world domination?
Are there any plans for a next album already?
My last question. Are there important announcements to our readers?
We’d like to give thanks for the support over the years. The movie Inna de Yard is coming out this summer in Germany, France, Swizerland and in many other places. Go watch it, it’s our history!
Een uurtje melancholische folk, perfect om tot rust te komen. Even de problemen met je lief, werk, school… vergeten en je hoofd leeg maken met de zachte gitaren van Aldous Harding. Op haar muziek wordt dikwijls het label gothic folk geplakt, een term waar ze zelf mee op de proppen kwam. Maar met haar nieuwe album ‘Designer’ toonde de Australische dat er ook eens een rooskleurig randje aan haar muziek kan zitten.
Met dat nieuwe album trok Aldous Harding naar één van onze favoriete plekken in Brussel, de Rotonde in de Botanique, en die was helemaal uitverkocht. Een teken dat ‘Designer’ goed onthaald werd? Daar leek het alvast op in de Rotonde, want enkele gezichten straalden toen ze Harding op het podium zagen stappen. Terecht, want haar recentste worp is er eentje om op het gemak van te genieten, en dat was het enige doel dat we die avond voor ogen hadden.
Als eerste kregen we "Designer" vanop ‘Designer’ -hoe kan het ook anders- op ons bord gesmeten en al snel kregen we een goed beeld van hoe Harding deze avond ging vullen: veel nieuw werk, zware drumlijnen die op prachtige wijze contrasteerden met haar engelenstem, en warme akoestische gitaren die je een aai over je bol gaven telkens wanneer ze passeerden. Ja, daar hadden we wel zin in.
Dat contrast in de muziek van Harding was mooi, maar vooral aangrijpend. We hunkerden er constant naar. Op het nieuwe duo "Zoo Eyes" en "The Barrel" bijvoorbeeld fungeerden de bas en drums als houvast voor wanneer we dreigden van onze wolk te vallen, de wolk waar de honingzoete gitaren ons mee naartoe namen.
Terwijl wij door de lucht zweefden, was Harding nochtans bloednuchter. Aankomend met een Red Bull in haar hand en de conversatie met het publiek pas na vijf nummers voorzichtig opzoekend, ook al was dat vooral een verplicht nummertje. Er vonden enkele worstelsessies met de draad van haar microfoon plaats voordat ze een lach niet meer kon onderdrukken en haar mysterieuze masker eindelijk afviel. Maar wat wij vooral onthouden, waren de grote ogen en eigenaardige bekken van Harding. Este Haim was er niets tegen.
Toch werd het soms net iets te serieus en hadden we graag enkele van die gekke bekken gezien. Als Harding naast haar pianiste ging zitten, reageerden we eerst zeer enthousiast, maar net zoals op de plaat bleek "Damn" meer een langgerekte, eentonige klaagzang te zijn. Ook "Pilot" vertoonde dezelfde symptomen. Even vielen we door de wolken heen tot op de begane grond, en daar hielden we toch enkele blauwe plekken aan over.
Een uur gaat snel voorbij en dat bleek ook zo bij Harding. Gelukkig voor ons keek ze niet op een minuutje en kregen we zelfs nog "Right Down the Line", origineel van Gerry Rafferty, te horen.
De Australische bracht ons tot rust door middel van haar intieme, donkere folk en door een meditatiesessie gebracht met haar engelenstem en minzame gitaar. Tegelijkertijd liet ze de zon nog maar eens stralen op het wolkendek van ‘Designer’.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De Nederlandse Aafke Romeijn stak al een paar keer haar neus aan de venster, o.m. met de singles “Alles Went” (met rapper Sef) en met “Zal ik Dan” (met Tom Pintens). Ze heeft voorts al drie albums uit, maar is toch nog geen household name in Vlaanderen.
Vorig jaar verscheen haar debuut roman Concept M. In september verschijnt in België de albumsoundtrack van het boek: het album ‘M’, waarop Aafke Romeijn een rondleiding geeft in liedjes en composities in de wereld waarin haar roman speelt. Het is een alternatieve versie van Nederland, waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stelen. ‘M’ waaiert uit van een piano tot een orkest, van kleine bekentenissen tot donkere elektro, van hiphop tot fuga.
Voor de eerste single, “Ameland”, werkte Romeijn samen met Spinvis, één van haar grote muzikale helden, en met haar ouders, zusje en man. De invloed van Spinvis hoor je meteen. Leg er zijn “Oostende” naast en je merkt zo een klad gelijkenissen. Maar dat is zeker ook positief. Je snapt van bij de eerste beluistering ook waarom Aafke gekozen heeft voor Spinvis als tweede stem.
De elektropop blijft mooi op de achtergrond bij die prachtige, fluweelzachte stemmen en legt heel zuinige accenten. Je moet overigens het boek niet gelezen te hebben om het gevoel van deze single te snappen. Mooi. Dit zou wel eens de “Zoutelande” van dit jaar kunnen zijn.
Ameland -single-
Aafke Romeijn feat. Spinvis
Aafke Romeijn Records/Starman Promotions
Toen we A Thousand Sufferings in 2017 aan het werk zagen in Het Bos in Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’
Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische blackmetalscene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaarriffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees en het drumgeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx die ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer openzwaaien. Dat merkten we vorig jaar nog toen we de band zagen aantreden op het gezellige festival Unholy Cogreation. De band bracht ondertussen met 'Bleakness' een album op de markt waar die walmen van intensieve zwaarmoedigheid je eveneens vanaf de eerste tot de laatste song de keel dichtknijpen.
Na een - naar de normen van deze schijf - vrij korte, dreigende intro zijn we vertrokken voor een reis naar de donkerste kamertjes van onze ziel. “Antagonist” is niet alleen oorverdovend lang uitgesponnen song van bijna tien minuten, die voornoemde donkere klauwen grijpen om zich heen, alsof ze bloed hebben geroken. Bloed van de mens welteverstaan. Duisternis zorgt vaak voor nachtmerries en angstig om jou heen kijken. A Thousand Sufferings slaagt erin jouw meest weerzinwekkende demonen op te roepen op deze schijf, op een enerzijds trage maar meedogenloze wijze. Om anderzijds, eens alle registers opengetrokken, die oorverdovende geluidsmuur op te trekken die je hart letterlijk door midden scheurt. “Temple”, “Ghostriders” en het negen minuten lange “Faces” zijn dan ook allemaal gebouwd rond die totaalbeleving waarbij je je hart in je keel voelt kloppen, en je op het puntje van je stoel zit te rillen van pure angst. De bijzonder griezelige aankleding laat geen streepje zon door. En dat zorgt dan weer voor één van de meest angstaanjagende nachtmerries, die u zich prompt voor de ogen haalt.
Net zoals op dat podium is het de kruisbestuiving tussen die vlijmscherpe riffs , verpulverende drumsalvo's waardoor wervelstormen zorgen voor de ene na de andere aardbeving, met een rauw en onaards aanvoelend stemgeluid dat ons de ultieme doodsteek toedient en dat ons het meest over de streep trekt. 'Bleakness' is geen plaat voor tere zieltjes, want de zenuwen staan van begin tot einde gespannen tot je - eens de rit over is - wakker wordt badend in het zweet van angst. Kortom: A Thousand Sufferings haalt de meest donkere gedachten bij ons naar boven, tot we compleet waanzinnig zijn geworden. Dit is het soort horrorscenario waarvoor wij graag, met een lekker potje popcorn, de cinema bezoeken. Dat is ook het soort black/doommetal waardoor we gewillig de confrontatie met onze meest duistere demonen aangaan. Puurder dan dit kan duisternis niet zijn.
Tracklist: Bleak 03:20; Antagonist 09:50; Clouds 05:15; Temple 08:20; Ghostriders 04:49; Faces 09:10
Na vijf Engelstalige albums vond Neeka het tijd om het over een andere boeg te gooien en ze nam Nederlandstalige liedjes op. Het resultaat daarvan kan je nu horen op ‘Meisje meisje’. Die ommezwaai naar de moedertaal werd haar overigens al lang aangeraden door o.a. Guido Belcanto en Kris De Bruyne. Hadden ze gelijk?
Ik moet eerlijk zeggen dat het wat wennen was om haar in het Nederlands te horen zingen. We werden al wat warm gemaakt de vooruitgelopen single “Kersen”, die mij kon charmeren. Een ideale song om mee te openen ook. Een uptempo liedje dat catchy en zacht klinkt. Het tweede nummer is “Kris De Bruyne” wat een eerbetoon is aan de man zijn liedjes en teksten. Een mooi eerbetoon met een zingende bas en een weemoedige slidegitaar op de achtergrond. Op “Herfst” toont ze haar zielsroersels.
Eigenlijk doet ze dat op vele liedjes en dat maakt het intieme werkjes waarbij ze zich blootgeeft. Tijdens “Ik Ben Echt Niet Kwaad” hoor je dat ze zingt ‘ik ben echt niet kwaad’ terwijl ze dat wel is. Een leuke contradictie waarbij mensen soms het tegenovergestelde zeggen van wat ze menen. Mooie song waar hier wat venijn in zit. Iets wat ik soms wel wat mis op dit album. Ook op “Geen Brave” komt ze onverwacht uit de hoek. De liedjes klinken soms lieflijk, maar de teksten tonen dan weer een andere kant van haar. Het titelnummer heeft een slimme opbouw. Er wordt sterk afgesloten met “Alles Voor Jou” dat bitterzoet klinkt.
Het voordeel met dit Nederlandstalige album is dat het meer opvalt dat Neeka interessante teksten neerpent. Je hebt het idee dat je een inkijk in haar bestaan krijgt.
Wie van kleinkunst houdt,zal dit zeker weten te waarderen. De aantrekkelijkste nummers voor mij zijn diegene waar er wat venijn of bitterzoetheid in zit. ‘Meisje meisje’ is een geslaagde luisterplaat geworden.
Unwanted Tattoo, dat vorig jaar nog het knappe vinylalbum ‘Pardon My French’ uitbracht, komt al opnieuw op de proppen, met een digitale single deze keer. “Hey Lucha” is een ode aan de Mexicaanse luchadora’s die je vroeger al eens op TV zag. Je hoort opnieuw dat deze band zijn roots heeft in garage en bij de Ramones en The Cramps, maar deze keer zit er ook een flinke scheut rockabilly in de muziek.
Nog leuker dan de single op zich is de videoclip van “Hey Lucha”. Daarvoor heeft Unwanted Tattoo zich eens helemaal laten gaan: fans kregen een snelcursus american wrestling bij Cobra Wrestling Association om in de clip mee te spelen en voor het inblikken van de opnames werd de bevriende Britse video-artist Dan Donovan opgetrommeld. Het resultaat mag er zijn. Het toont dat je niet altijd een giga budget moet hebben om een leuke clip te maken.
https://www.youtube.com/watch?v=Oj3xNotMGT8
The Claim is een Engelse band die werd opgericht in de jaren '80. Onder invloed van bands als The Jam, The Kinks en The Smiths, wist The Claim zijn stempel te drukken op dat typische Britpop- en indie gebeuren in de jaren '90. Tussen 1985 en 1992 bracht The Claim twee albums en verschillende singles en EP's uit. Op hun in 1988 uitgebrachte album 'Boomy Tella' was de band aanzienlijk volwassen geworden en het wordt dan ook nu nog steeds beschouwd als hun doorbraakalbum. De band bleef echter teveel die status 'veelbelovend' bewaren. De grote doorbraak kwam er helaas niet. The Claim hield er dus in 1993 reeds mee op, maar blijk toch een invloed te hebben gehad een hele generatie bands. In 2009 speelde de band een reünieconcert in Rochester, gevolgd door een tweede in 2010.
Ondertussen werd ook een retrospectieve plaat uitgebracht: 'Black Path'. Er komt nu eindelijk een gloednieuwe schijf van The Claim op de markt: 'The New Industrial Ballads'. Een zeer aanstekelijk schijfje, waaruit niet alleen blijkt hoezeer deze band werd gemist, maar vooral doet The Claim duidelijk niet aan een routineklus, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Vanaf die eerste song, “Johnny Kidd's Right Hand Man”, blijkt al dat The Claim een nieuwe adem heeft gevonden en klaar is om zijn plaats in dat typische Britse popgebeuren terug in te nemen. Die voornoemde aanstekelijkheid, met lekker aan de ribben klevende drum- en gitaarpartijen op “Journey” en “Smoke And Screens” doen ons naar adem happen. Maar het is, ondanks die meesterlijke riffs, eerder die kristalheldere vocale aankleding die ons toch weer het meeste kippenvel bezorgt. Het lijkt wel alsof de jaren '90 nu pas zijn begonnen. De band slaat dus begane wegen in, maar voegt aan hun muziek van toen zeer veel spontaniteit en spelplezier toe. In de figuurlijk toch grijze en koude tijden waarin we leven, voelen songs als “Hercules”, “When The Morning Comes” en “Gamma Rays” en bij uitbreiding alle songs op deze schijf dan ook aan als een frisse deugddoende wind, waarbij het zonlicht in je ogen prikt en een gelukzalig gevoel over jou neervalt.
Alsof een zware last van hun schouders is gevallen, zo voelt deze plaat aan. We zijn dan ook blij dat The Claim terug uit de doden is opgestaan. Dat de band hier geen flauw afkooksel aflevert van zichzelf, maar duidelijk een visie neemt op een toekomst met een vette knipoog naar hun verleden, bezorgt ons een glimlach op de lippen. Een toekomst die er trouwens, op basis van deze kristalheldere, knappe schijf zeer rooskleurig uitziet.
Seagulls timmeren al een tijdje aan de weg door vooral veel op te treden. Een radiohit zou hen wat sneller op de kaart kunnen zetten. De catchy, dromerige en vrolijke ska-track “Give Me A Reason” kreeg dat in 2017 niet voor elkaar, wat jammer was voor zo’n sterk nummer. Ook met “Chase It Down”, hangend tussen mellow reggae en Tame Impala in, lukte dat toen net niet. Dit jaar schuiven band en label “Dirty Moustache” naar voor als ambassadeur van een later uit te brengen EP.
Het is opnieuw een catchy en zomerse song, met een grappige tekst en een guitig ritme. Met dat fluiten erin kan het zeker een hit worden op Radio 2.De gitaarsolo komt door het in de spotlights zetten van dat gefluit wat laat voor een song die over rock ’n roll gaat, maar daar valt nog wel mee te leven. Met deze “Dirty Moustache” zit Seagulls op het kruispunt het brave van een Eva De Roovere en het ondeugende van een Elmer Food Beat. Benieuwd welke richtingen ze nog allemaal uitgaan op die nieuwe EP.
Morrissey belooft ons op ‘California Son’ een inkijk in de muziek die hem voor de muziek deed kiezen. Op een handvol songs na zijn het echter onbekende tracks waarvan we ons moeilijk kunnen voorstellen dat de Mozzer ze aan Johnny Marr heeft laten horen om het geluid van The Smiths mee richting te geven. De onsamenhangende productie van Joe Chiccarelli helpt ook al niet om mee te graven naar de muzikale roots van de bejubelde dwarsligger.
"Don’t Interrupt The Sorrow” van Joni Mitchell en "Only A Pawn In Their Game” van Bob Dylan zijn nagenoeg onherkenbaar. Het was ergens wel te verwachten dat Morrissey de aandacht naar zichzelf trekt en niet naar die toch wel prachtige songs. Ook opvallend is dat Morrissey voor bijna elke track hippe gastmuzikanten opgetrommeld heeft, maar dat die zelfs geen plekje in de schaduw krijgen op dit coveralbum. Die reeks hippe vogels zijn o.m. Ed Drooste van Grizzly Bear, Ariel Engle van Broken Social Scene, Petra Haden van the Decemberists, Sameer Gadhia van Young The Giant en singer-songwriter LP (Laura Pergolizzi). Ook Billy Joe Armstrong van Green Day en Lydia Night van punkrockband The Regrettes krijgen niet meer dan een fletse bijrol.
Echt veel wijzer over de inspiratiebronnen van de Mozzer worden we niet op dit album. “Suffer The Little Children” (van Buffy Sainte Marie) en “Days Of Decision” (van Phil Ochs) geven in deze versies totaal geen aanknopingspunten met de man zijn vroege of huidige werk. Hetzelfde geldt voor "Wedding Bell Blues” (van Laura Nyro), “When You Close Your Eyes” (van Carly Simon), “Lenny’s Tune” (van Tim Hardin) of “Some Say I Got Devil” (van Melanie). Heeft Morrissey deze artiesten en nummers met teveel of net te weinig respect behandeld of wil hij het achterste van zijn tong niet laten zien?
Slechts drie keer denken we dat Morrissey oprecht een inspiratiebron naar voren schuift: bij “Loneliness Remembers What Happiness Forgets” (van Dionne Warwick) hebben we een elaborate songtitel zoals Morrissey dat ook wel durft te doen en “Lady Willpower” (van Gary Puckett & the Union Gap) heeft in deze versie onbestemd een vibe die we associëren met The Smiths. Hij geeft echter het meeste prijs op “It’s Over” van Roy Orbison. Nu weten we eindelijk waar hij dat timbre, die toon, dat volume en die melancholieke, doorleefde knik in zijn stem aan gespiegeld heeft.
Verplicht voer voor de fans. En voor rabiate muziekquiz-spelers.
Skapunkband Mise-en-Scene is twee jaar na de EP ‘One Way’ al terug op de proppen met een volledig album. Net als op ‘One Way’ bewandelen ze op ‘Party Till The Break Of Dawn’ velerlei paden: van gipsy tot hardcore met haltes bij ska en punk.
In de composities en in de lyrics klinkt de band meer volwassen, ongetwijfeld het resultaat van het constante touren in binnen- en buitenland. De blazerssectie krijgt opnieuw een hoofdrol op dit album. De albumtitel is een klein beetje misleidend, want Mise-en-Scene kan ook gewoon ernstig zijn. Openingstrack “Here And Now” heeft iets van een politiek statement en ook “Wicked” heeft een sense of urgency die we doorgaans enkel in hardcore aantreffen, inclusief de koortjes die je lekker brutaal kan meebrullen. Toch wordt alles opgediend met een dansbare en meestal vrolijke saus. Met een feestje maak je immers meer vrienden dan door verwijten in het rond te strooien. “Square” mengt gipsy, hardcore en 2Tone-ska, en het is bovendien één van de beste tracks van het album. “Punkrock November” is - de naam geeft het uiteraard al weg - een heerlijke punkrocktrack en ook “Homesick Boy” zien we vast uitgroeien tot een klassieker bij de optredens.
Er staan geen missers op dit album. Sommige nummers hebben wel een paar draaibeurten nodig voor je ze een gezicht kan geven, maar nadien zitten ze gebeiteld in je hoofd.
Uniek zijn in het deathmetalgenre, kan dat nog? We vermoeden van niet. Het enige dat je als band kan doen is die grens proberen bereiken waardoor de aanhoorder van jouw muziek tot waanzin wordt gedreven en op het puntje van zijn of haar stoel gekluisterd zit te luisteren met het angstzweet op de lippen. Dat is met andere woorden het gevoel dan ook het gevoel dat ikzelf eveneens vanbinnen moet krijgen bij het beluisteren van een typische deathmetalschijf. Invocation Of Death is zo een typische deathmetalact uit El Salvador die ons door middel van een verschroeiend debuut 'Into The Labyrinth Of Chaos' meesleurt naar die meest donkere kant van onze ziel waar het voor een liefhebber van deathmetal altijd fijn vertoeven is.
En daarmee is zowat het meeste over de band en schijf gezegd. De heren maken er geen woorden aan vuil en grijpen je vanaf de eerste song, “Embrace of Hate”, bij de strot om niet meer los te laten tot het eindpunt. De ene mokerslag is pas voorbij of daar is een volgende vuurbal die in je gezicht tot ontploffing komt. We waren meerdere keren diep onder de indruk van die vlijmscherpe gitaarriffs, knallende drumsalvo's. Maar het is toch vooral die ijzingwekkende stem - komende uit de diepste kerkers van de Hel - die je gegarandeerd koude rillingen tot op het bot bezorgt. Dat wordt telkens opnieuw in de verf gezet met daaropvolgende songs als “Letanias Del Caos”, “Solar Crisis” en “En El Altar De La Misantropia”. Dat de schijf in verschillende talen wordt gebracht, is wellicht een bijkomstig pluspunt waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Het enige minpunt? Feitelijk brengt Invocation Of Death niets nieuws onder de zon, en dreigen daardoor verloren te lopen in het overaanbod van releases en bands binnen het deathmetalgenre. Maar wat ze doen is wel degelijk gewoon af. Zowel puur technisch als wat het gevoel van innerlijke angst betreft, valt er nergens een speld tussen te krijgen. Deze band brengt deathmetal van eenzaam hoog niveau, waardoor elk beetje liefhebber van dit genre deze schijf met een gerust hart in huis kan halen. Want ook bij songs als “Thc Covenant” en afsluiter “The Art Of The Deformed” worden op een ijzingwekkend verschroeiend tempo gebracht waardoor je als aanhoorder niet anders kunt dan je gewillige laten meesleuren naar die bodem van de Hel. Nee, enig medelijden of licht in de duisternis is er niet te bespeuren.
Wie houdt van deathmetal van de meest donkere en intensieve soort, in zijn meest pure vormen, zal niet bedrogen uitkomen met deze bijzonder indrukwekkende deathmetalschijf. Ook al voegt Invocation Of Death daar niets nieuws aan toe, het angstzweet staat na vier luisterbeurten nog steeds op onze lippen, wat ervoor zorgt dat ook wij prompt vallen voor plaat en band.
Tracklist: Embrace Of Hate; Letanias Del Caos; Solar Crisis; En El Altar De La Misantropia; Crawling In The Dark; The Covenant; The Art Of The Deformed.
De Griekse death/doommetalband Humanity Zero ontstond in 2003. Oorspronkelijk als meer uitgesproken deathmetalband is Humanity Zero ondertussen geëvolueerd naar eerder doommetal. Hoewel die knipoog naar deathmetal ook anno 2018/2019 nog stevig overeind staan. Dat blijkt op 'Proselytsm', uitgebracht in oktober 2018. Dit album lijkt dus toch eerder omgeven te zijn door walmen van trage en lome doom. En daar is uiteraard niets mis mee, integendeel.
Dat intensieve donkere, waarbij je traag en dreigend onder hypnose wordt gebracht voelen we al bij “Celebrating The Opener Of The Way”, een circa zeven minuten lange huzarenstuk, waarbij vooral die ijzingwekkende grafstem van Kydoimos de haren op onze armen doet rechtkomen van pure angst. De best lang uitgesponnen songs, binnen een zeer melodieuze stijl gebracht, doen je dan ook telkens opnieuw naar adem happen. Door middel van atmosferisch klinkende synthesizerklanken en melodieuze riffs wordt je tot waanzin gedreven, langzaam maar zeker. Waarna een vocale aankleding, gedrenkt in typische deathmetalgrunts je naar adem doet happen. Ook wij lieten ons gewillig meedrijven naar heel onaards aanvoelende oorden bij daarop volgende parels als “Ruler Of The Ultimate Void Of Chaos” tot sublieme meesterwerken als “Nightmare Corpse-City” en “Thou Shalt Emerge”.
Eén voor één songs die gedrenkt zijn in datzelfde intensieve donkere badje van typische melodieuze doom, die je een krop in de keel zullen bezorgen eens je die trip echt durft aangaan. Want je moet er dus toch wat voor open staan om het plaatje echt te begrijpen.
Het is namelijk geen gemakkelijk brokje vlees dat Humanity Zero je voorschotelt. Voor wie echter houdt van typische intensieve duisternis, zal dit dan ook een schijfje zijn om van te snoepen. Geluidsmuren worden dus niet afgebroken. Eerder wordt op een trage en lome wijze de ziel aangesproken, tot duivelse klauwen je langzaam de adem ontnemen waarna je met angst in de ogen naar een eindpunt wordt gedreven. In de vorm van afsluiter “Dark Angel Of The Four Wings” verschijnen nogmaals mystieke wezens uit het donkere rijk. Die, eens je je gewillig door hen laat hypnotiseren, meesleuren naar die Griekse Hel waaruit ontsnappen onmogelijk is.
Humanity Zero maakt het de aanhoorder bewust niet gemakkelijk, door traag maar meedogenloos tewerk te gaan. Waardoor de luisteraar zich dus echt gewillig moet laten meedrijven naar die voornoemde oorden van verderf. Liefhebbers van dat typische melodieuze, atmosferische en zeer intensieve doomsfeertje met een vocale grunt gedrenkt in een deathmetalbadje, zullen hierin zeker hun gading vinden. Ook wij, liefhebber van deze soort trage doom atmosfeer, voelden een deugddoende duisternis over ons neerdalen. Waardoor we met plezier onze ziel bloot legden voor de demonische wezens uit die Griekse onderwereld.
Tracklist: Celebrating The Opener Of The Way; Ruler Of The Ultimate Void Of Chaos; The Slumbering One; The God Of The Bloody Tongue; Nightmare Corpse-City; The Black Goat In The Woods With A Thousand Young; Thou Shalt Emerge; Dark Angel Of The Four Wings.
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo’s , (1997) ‘Empire of Eternity’,(2002) ‘Symphony of Agony’ en (2006) ‘Welcome To Hell’ en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , onze ‘The Joker’ die overal heel goed werd ontvangen. Ook op menig podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden en klaar te zijn om een nieuwe bladzijde om te slaan. In mei dit jaar wordt een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos'. Waar de band nog maar eens zijn eigen heavy metal grens verlegt en heden en verleden perfect met elkaar weet te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel.
Vanaf die eerste parel, “My Redemption”, grijpt Eternal Breath je, bij wijze van spreken, bij het nekvel en zorgt ervoor dat je stevig begint te headbangen en de song uit volle borst meebrult, zoals dat hoort binnen het power/heavymetalgenre eigenlijk. De verschroeiende solo's blijven over de hele lijn je rond de oren vliegen, maar ook de vocalist is heel goed bij stem. Echter is dat niet wat ons het meest over de streep trekt. Nee, je hoort al bij die eerste song dat Eternal Breath anno 2019 een band is geworden waar iedereen echt dezelfde kant uitkijkt. Het is ooit anders geweest. Er valt puur technisch bekeken ook bij daaropvolgende songs “Never Surrender”, “Need For Speed” en “Fire” geen speld tussen te krijgen. Dat het spelplezier eveneens uit de boxen loeit, waardoor je de ene na de andere adrenalinestoot te verwerken krijgt, dat bezorgt ons kippenvelmomenten.
“Fight For Metal” - die titel kan je letterlijk nemen. In tijden waar gitaarmuziek het steeds moeilijker krijgt om door een groot publiek opgemerkt te worden haalt Eternal Breath alles uit de kast, van lekker aanstekelijke gitaar riffs tot verdovende drumsalvo's die aan je ribben blijven kleven. Om op deze wijze te blijven vechten voor het pure metalgenre. Een ander pluspunt op deze schijf is dan weer het gevarieerde aanbod, “Follow You Dreams” start als een soort ballade, maar gaandeweg worden alle registers opengegooid tot in een razendsnelle finale het dak van onze woonkamer er ook afvliegt.
Origineel klinkt het allemaal niet, maar doordat deze band op een verschroeiend wijze je het ene oorgasme na het andere bezorgt daardoor hebben we op dit pareltje van een power/heavymetalschijf dus geen enkel minpunt gevonden. En dat is dus niet de verdienste van die gitaristen, of de drummer die zijn drumstel tot gort mept. Noch de vocalist, die met zijn hoge stembereik geluidsmuren afbreekt. Nee, elke schakel van Eternal Breath is minstens even belangrijk. Elke riff sluit perfect aan op die verbluffend perfect klinkende drumpartij, of de stem die de haren op je armen doet recht komen. En dat is niet alleen de grote sterkte van deze schijf, maar ook van Eternal Breath anno 2019.
Eternal Breath benadert anno 2019 op alle vlakken de perfectie, door het uitbrengen van een schijf die van begin tot einde je metalhart sneller en sneller doet slaan. Maar vooral meer dan ooit hoor je, en dat kunnen we echt niet genoeg herhalen, een band waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Wat resulteert in songs van verdomd hoogstaand niveau, die één voor één aan je ribben blijven kleven, je aanzetten tot stevig headbangen bij voorkeur met de versterker op tien, en de luchtgitaar in aanslag. Kortom: een klasseschijf van deze Belgische band, die na zoveel jaren zijn nieuwe adem heeft teruggevonden. Dat bewezen de heren ons 'on stage' al een paar keer de laatste tijd, en dat zet Eternal Breath met deze verschroeiende schijf boordevol perfectie van eenzame hoogte, nog meer in de verf.
Tracklist: My Redemption; Never Surrender; Need For Speed; Fire; Fight For Metal; Follow Your Dreams; Power And Glory; Hard Life; The Greatest Loss; Revenge; YPMO.
Nederlands 
Français 
