De Italiaanse band Deflore maakt al 20 jaar instrumentale industrial metal, met net iets meer aandacht voor de synths dan voor de gitaren. Toen ze twee jaar geleden in Rome mochten openen voor Killing Joke, werden backstage meteen contactgegevens uitgewisseld. Jaz Coleman van Killing Joke is de zanger waar het duo van Deflore al zo lang naar op zoek is. En Deflore is voor Coleman eindelijk eens een band die de moeite van het ontdekken waard is. Van het een kwam het ander en zo werd een EP met drie nummers geboren.
Titelnummer en openingstrack “Party In The Chaos” zit ergens tussen Misery Loves Co en het meer experimentelere werk van Killing Joke in. Veel tekstlijnen heeft Coleman niet, maar zijn naar waanzin neigende stem is een perfecte match voor de dansbare en aanhoudend voortdenderende industrial metal van het Italiaanse duo. Ook de derde en laatste track, “Transhuman World”, met de stem van Coleman die licht vervormd is, klinkt nijdig, snel en donker.
“Sunset In The West” is een twijfelgeval. Hierop zingt Coleman niet, maar speelt hij piano. De industrial metal is even ver weg. Muzikaal is dit filmisch perfect, maar het is een groot contrast met de andere tracks.
Party In The Chaos EP
Deflore + Jaz Coleman
Subsound Records
Terugkeren in de tijd is iets dat ik zelden doe bij het recenseren van platen. Sommige albums verdienen echter, ook na vele maanden, de nodige aandacht, omdat ze niet worden opgemerkt door de doorsnee media binnen het metalgebeuren. We proberen zulke labels en bands dan ook in de schijnwerpers te zetten, omdat ze dat gewoon verdienen. Neem nu Automb. Deze Amerikaanse occulte blackmetalband bracht vorig jaar in oktober zijn debuut op de markt: 'Esoterica'. Een plaat die je doorheen schudt en die klinkt alsof die band al ruimschoots twintig jaar bezig is. Wat toch opmerkelijk is voor een debuut.
Dat puur kwalitatief de perfectie wordt overschreden is gezien de staat van dienst van de leden van deze band niet verwonderlijk. Want ondanks dat het over een gloednieuw project gaat, heeft ieder van de leden binnen deze band al ruimschoots zijn sporen verdiend. Zo heeft Drummer Scott Fuller al bij meerdere gerenommeerde bands zijn diensten bewezen. Hij bedient dan ook bij Automb de drumvellen alsof zijn leven ervan afhangt, verschroeiend uitpakkend tot iedereen murw geslagen in de hoek achter blijft. Ook gitarist Serge Strelsov heeft ondertussen ruimschoots zijn sporen verdiend bij meerdere bands. Ook hij tovert riffs uit zijn gitaar die recht doorheen je hart boren als vlijmscherpe zwaarden. Als kers op de taart is er die grauwe, griezelige stem van Danielle Evens, die je de uiteindelijke doodsteek toedient. De band gaat tekeer als losgeslagen demonen op een rollercoaster, die maar één richting uitgaat. De diepste putten van de Hel.
Elk van de songs, vanaf “Horned God” over “Mourned”, “Calle Of Hekate” tot “Into Nothingness”, gaat dan ook diezelfde waanzinnige weg op. Je zou kunnen stellen dat dit een minpunt kan genoemd worden. Maar door de perfecte kruisbestuiving tussen deze drie talentvolle muzikanten, met de bijzonder tot de verbeelding sprekende stem van Danielle - die klinkt als een hogepriester uit de hel, orden we echter letterlijk in een ijzeren greep gehouden, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Demonische klauwen wel te verstaan. Want die occulte aankleding, die de duistere fantasie van ons - en hopelijk ook de aanhoorder van deze plaat - prikkelt, is feitelijk nog het meest opvallende aan deze klasseschijf. Dit is de soort rauwe en dodelijke black metal waardoor we indertijd zijn gevallen voor dit genre. De schijf eindigt dan ook met een oerknal van jewelste, waarbij alle registers worden opengezet, en waarbij demonische wezens uiteindelijk de wereld overheersen. “Into Nothingness” is een titel en song die dat laatste nog wat meer in de verf zet.
Automb is een typische occulte black/deathmetalband die goed heeft begrepen hoe ze duisternis zodanig intensief kunnen doen klinken, dat je je prompt horror verhalen voor de geest haalt en de meest donkere gedachten naar boven komen. Zo intens dat je badend in het angstzweet zit te rillen op je stoel tijdens het beluisteren daarvan. Zelfs als de zon door je raam schijnt - wat tijdens het beluisteren hiervan het geval was - voelt het aan alsof eerder we in ultieme duisternis zijn aanbeland. En dat laatste trekt ons over de gehele lijn nog het meest over de streep.
Kortom, Voer dus voor de black/deathmetalfan die houdt van intensief genieten in die duisternis en daarbij graag zijn donkere fantasie de vrije loop laat.
De Italiaanse blackmetalband Acheronte ontstond in 2010 en manifesteert zich als anti-christen tot satanisch. Dat bleek al uit zijn debuut 'Ancient Fures' (2016). Voorheen had de band enkele splitalbums uitgebracht: 'The Last Prayer' met Khephra en Black Faith en 'Eternal Evil' met Noctifer, Hate Them All en Arma Christi in 2013, en de EP 'Genesis of Evil'. Begane Satanische wegen worden verder bewandeld op het eind 2018 uitgekomen 'Son Of No God'.
“Heralds Of Antichrist” is alvast een zeven minuten lange mokerslag in het gezicht, met een vuurkracht vergelijkbaar met een allesverwoestende orkaanuitbarsting, of het geroffel van oorverdovende donderslagen bij klaarlichte hemel. Prompt zwaait die poort van de Hel met een oerknal open, en zijn we vertrokken voor een trip waar duivelsaanbidders zich het meeste thuis voelen. Ook “Babylon Unholy Hammer” en “Son Of No God” zijn lang uitgesponnen aardverschuivingen die ervoor zorgen dat de vuurtongen van diezelfde Hel als een hete lava over het land stroomt tot geen enkel huis of tuin nog overeind staat, laat staan je ziel. Agressieve riffs, die genadeloos door je lijf klieven als een botte bijl. Militaristische aanvoelende drumpartijen, die klinken alsof je hersenpan circa 45 minuten lang wordt ingeslagen. En een stem die klinkt alsof de zanger van dienst compleet waanzinnig is geworden en u als aanhoorder eveneens tot diezelfde waanzin drijft vormen de rode draad doorheen deze typische blackmetalschijf. Bij afsluiter “Fall Of Perfection” wordt dit door middel van een meer dan twaalf minuten lange wervelstorm van de donkerste soort nog maar eens in de verf gezet.
Dat Acheronte weinig of niets toevoegt aan zijn ondertussen gekende geluid, stoort niet. Want de band slaagt ook anno 2018/2019 nog steeds in zijn opzet. Het doen ontstaan van een Helse chaos, waardoor satanische wezens het via apocalyptische taferelen hier prompt kunnen overnemen. Dat is het soort black metal, met knipoog naar satanische occulte inbreng, dat ons steeds opnieuw over die duistere streep trekt.
Kortom, 'Son Of No God' is gewoon weer een geweldig sterk klinkende plaat voor fans van het snelle, agressieve en blasfemische soort blackmetal. Aan de doorsnee liefhebber van dit genre? Aanschaffen die handel dus, u zult niet worden ontgoocheld.
Tracklist: Heralds Of Antichrist; Four Beasts; Babylon Unholy Hammer; Transcendental Will; Son Of No God; Fall Of Perfection.
Met covers is het altijd wat uitkijken. Heeft je cover een meerwaarde of een andere invalshoek aan het origineel? Kan je er je eigen ding van maken? En dat is niet gemakkelijk wanneer het om heel bekende covers gaat. Toch durfden de Sun Gods het aan om ervoor te gaan. “Pictures of You” is hun nieuwe single en een cover van The Cure dan nog wel. De peetvaders van de dark new wave. Een riskante business… Ook nog eens vermelden dat “Desintegration” waar het nummer op voorkomt dit voorjaar dertig jaar oud is geworden. Dat moet zowat het geboortejaar van een aantal van die gasten van Sun Gods zijn.
Wat kunnen we van hun prestatie zeggen? Dat het een zeer puike cover is geworden. Ze volgen het nummer vrij trouw maar doen dit met hun eigen instrumentarium. Ze weten de sfeer van het origineel te behouden, maar buigen het wel om in een song die wat grootser klinkt dan die van The Cure. Brent Buckler zingt op dezelfde manier zoals op zijn andere songs en geeft het nummer ook nog wat meer eigenheid. Een karakteristieke stem die mooi blend met de elektronica van de song.
Sun Gods heeft een puike cover gemaakt van “Pictures of You”.
Check intussen ook eens hun singles “Subtle Science” en “Zanzara”. Hou ze in de gaten want intussen werken ze naarstig aan een eerste langspeler.
‘Everything Not Saved Will Be Lost’: het lijkt een filosofische uitspraak, maar het is niet minder dan het nieuwe album van Foals. De band besloot om het in twee delen uit te brengen, en dat eerste deel stelden ze nu voor in een lang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique. We kregen er zelfs de eerste show van hun Europese tour voorgeschoteld, en de band was er klaar voor. Met een energieke en intense show wisten ze de hele zaal in een delirium te brengen.
Openen mocht Yak uit Wolverhampton en ook zij hadden een nieuwe plaat om voor te stellen. Een halfuur lang konden ze het beste van zichzelf geven en dat probeerden ze ook. Jammer genoeg klonken hun nummers live iets te plat waardoor nergens een echt overtuigende meerwaarde in dook. Boeien was dus moeilijk, luid was het dan weer wel. Hierdoor was ieder oor wel voorbereid op wat Foals zou brengen, maar waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Door op het eind nog wat chaos in de set te smijten en toch wat noisy te keer te gaan, probeerde de band het kalf nog te redden, maar Yak was duidelijk niet op zijn sterkst in de AB.
Foals dan maar, en die kwamen om de Ancienne Belgique helemaal aan grut te spelen. De band focust zich deze tour op de kleinere zalen, wat resulteert in een extreem enthousiast publiek. De AB was dan ook gevuld met fans van het eerste uur, en dat voelde je ook. Bijna iedereen kende alle lyrics uit het hoofd en dus was de sfeer van begin tot eind helemaal tip top in orde. Van bij opener “On the Luna” was het hek van de dam en ging iedereen al in het rond springen. En dat was nog maar de opener! Opvolger “Mountain at My Gates” stak het vuur helemaal aan de lont en de AB ontplofte volledig. De eerste moshpit was bij die outro zelfs al een feit, en het was niet de enige.
Soms speelt Foals braaf en aanstekelijk, maar altijd kruipt er wat verdoken gif in zijn nummers, waardoor er soms een angstaanjagende verrassing komt. Denk maar aan het geniale “Providence”, dat live nog tien keer beter overkomt. “Snake Oil” is dan weer een voorbeeld van hoe Foals wel heel furieus te werk kan gaan. Vette riffs en snedige baslijnen geven het donker en intens sfeertje weer. Foals eet duidelijk van twee walletjes, want er zijn ook heel zonnige en uptempo songs te horen, zoals “My Number”. Die kwam trouwens heel vroeg in de set. Een slimme zet, want zo kregen ze letterlijk iedereen mee.
Veel van de nieuwe songs werden opgespaard voor het einde. Een vreemde zet, maar wel een die bleek te werken. Een nummer als “Sunday”, met de heel dansbare outro, werd al omarmd als een nieuwe Foals-classic en ook eerste single “Exits” wist op heel wat enthousiasme onthaald te worden. “In Degrees” voelde er dan toch weer net iets te veel aan in deze set. Het nummer was ons iets te traag en haalde er het tempo wat uit; er waren zelfs bijna geen gitaren in te vinden. Gelukkig was er, net zoals bij de meeste van hun songs, een geniale outro die iedereen terug aan het springen kreeg.
Het venijn zat bij Foals weliswaar in de staart. Met “Inhaler” riep zanger Yannis Philippakis dat het nu echt ging beginnen. Een schreeuwerige vocal, een heuse sitdown (met een verkeerde tijdsinschatting) en vooral de strakke opbouw die de opwinding in de zaal compleet maakte. De ontlading was dan ook gigantisch als de riffs in het rond vlogen en de gitaren zich helemaal smeten. De verbazing was groot dat de band hierna van het podium ging, maar met “What Went Down” hadden ze nog een powerstoot achterwege gelaten.
Ook hier veel krachtige uithalen, en het valt ook op dat die kracht net de sterkte is van Foals. De catchy nummers laten het publiek dansen; de harde nummers brengen het helemaal in extase. En daarin sluipt de sterkte van een liveset van Foals. De band weet het publiek altijd te boeien en de nodige diversiteit in zijn show te steken. Zelfs als een nummer op het randje van verveling begint te bengelen, komt er een onverwachte wending. Met “Two Steps, Twice” haalde Yannis nog eens zijn stuntskills boven door van het balkon in het publiek te springen, en zo zie je dat niet enkel het publiek heel energiek was. Yannis ontbond op het eind helemaal zijn duivels en kwam meerdere keren in het publiek. De man is zijn kuren duidelijk nog niet verleerd.
Foals zette zijn sterke livereputatie nog eens helemaal in de verf in een uitverkochte Ancienne Belgique. De band weet zijn nieuwe nummers perfect te integreren bij zijn oudere songs en hierdoor een heel strakke set af te leveren. Tegenwoordig is Foals allesbehalve een braaf veulentje. Ze zijn ontwikkeld tot een paard vol kracht waarbij ze in volle galop een publiek met zich meenemen en samen over de prairie racen. Daar ondervinden ze extreme stormen, zonnige delen, maar vooral een werelds samenhorigheidsgevoel.
Dat is wat Foals doet, eenheid en intensiteit samenbrengen waarbij iedereen op het eind met een ‘wauw-gevoel’ naar huis keert. Foals is een blijver, zoveel is zeker.
Setlist: On the Luna - Mountain at My Gates - Snake Oil - Olympic Airways - My Number - Black Gold - Spanish Sahara – Syrups – Providence – Sunday - Red Rocks Pugie – Exits - In Degrees - White Onions – Inhaler - What Went Down - Two Steps, Twice
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Alex Knowles
Organisatie: Live Nation
Geen “Zoutelande” deze keer, wel dachten we in het midden van haar optreden: ‘Ik ben blij dat je hier bent’. Geike Arnaert kwam in de Roma haar nieuwe plaat voorstellen. Al weten we nog niet veel van die nieuwe plaat, want die verschijnt pas na de zomer. Alleen de single “Off Shore” kregen we al op ons bord gesmeten. Een goed nummer, maar we zijn nog niet helemaal overtuigd. Tijd dat de West-Vlaamse ons eens laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft.
Want ondertussen heeft Geike wel het een en ander bewezen. Na elf jaar Hooverphonic op haar teller, koos ze om het alleen te doen en dat leverde in 2011 haar eerste soloproject ‘For The Beauty Of Confusion’ op. Nu wachten we dus vol ongeduld op haar nieuwste worp waar ze de hulp inriep van ene Joost Zweegers, bekend van Novastar.
Haar concert was dan wel uitverkocht, toch liet De Roma zijn grote zaal links liggen en toverde het zijn foyer om in een zaal en podium.
Aan voorprogramma May om het uit te proberen en het klonk wondermooi. Fien Desmet bracht onder begeleiding van slechts één gitaar een intiem voorprogramma dat de ideale opwarmer bleek te zijn voor Geike.
Beginnen deed Geike met “Black Land Shore”, een nieuw nummer dat een kleine knipoog gaf naar haar eerste album met de fijne streepjes elektro erin, al was het vooral de gitaar van Robby Govaerts die primeerde. Iets in ons zei dat we op het nieuwe album enkele kleine folktoetsen kunnen verwachten en dat bleek ook zo. Vooral op “Middle Of The Night” en “Orion” waren de akoestische gitaren, naast de uitmuntende stem van Geike, zeer aanwezig.
Even over die stem dan, want daar is het laatste nog niet over gezegd. We kennen Geike ondertussen al enkele jaren en dan zou haar stem geen verrassing meer mogen zijn, toch waren we aangenaam verrast. Op “Lost In Time” bijvoorbeeld zouden we gezworen hebben ergens een Alex Callier gehoord te hebben die op zijn kin klopte uit puur gemis. Ook als frontvrouw stond ze er. Ook al kwam ze wel een beetje verlegen over en bedankte ze ons steeds met dezelfde ingestudeerde woorden, toch was Geike één brok elegantie naast haar vier muzikanten.
Toch moeten we wel toegeven dat wat we met haar single “Off Shore” al constateerden, ook waar was in De Roma. Ondanks dat alles prachtig klonk, mocht er af en toe wel eens een pepertje bij.
Naar het einde van het optreden toe begon de sleur zijn weg over de Turnhoutsebaan naar De Roma gevonden te hebben, zeker toen Geike haar nieuwe single “Off Shore” voor een tweede keer speelde als toegift. Gelukkig klokte ze wel op tijd uit en waren we dat klein voorval meteen vergeten. Vooral het kussend koppel in het midden van de zaal kon het worst wezen en vond Geikes rustgevende en intieme tonen de ideale setting om elkaars tongen beter te onderzoeken.
In De Roma speelde Geike een aangename show en toonde ze dat haar nieuwe album wel een luisterbeurt verdient, zeker voor haar stem alleen al. Toch moeten we daar nog mee wachten tot na de zomer. Maar je kan je oor live al eens te luisteren leggen, want op 16 mei speelt ze in de Botanique in Brussel en op 26 mei kan je ze bewonderen in MaZ te Brugge.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Iron Maidens - Een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff!
The Iron Maidens + Red’s Cool
Kreun
Kortrijk
2019-05-10
Vincent Govaert
Wanneer de eerste honderd fans binnen staan start Red’s cool aan hun set. Eigenlijk bijzonder toch, een Amerikaanse vrouwelijke coverband die een voorprogramma heeft en welk één, ééntje uit Sint Petersburg, heel goed eigenlijk.
Strakke set van 10 nummers en heel dankbaar dat ze vóór The Iron Maidens mogen komen. Vooral dat ze hun Europese tournee mogen meespelen. Ze speelden drie kwartier lang uit hun 3 CD’s, ‘Attraction’ uit 2011, ‘Bad Story’ 2013 en ‘Press Hard’ uit 2015. Jonge kerels, op de gitarist na, die zag eruit als Ozzy Osbourne.
En dan was de Kreun plots voller gelopen voor de enige vrouwelijke tribute band van Iron Maiden. Ik sprak er iemand die hen in Duitsland en in Krakow al had gezien de voorbije weken. Ze haspelen niet telkens een zelfde setlist af, laten soms het publiek kiezen tussen twee nummers en spelen technisch zeer goed. Dit komt omdat alle vijf de bandleden een gedegen muzikale opleiding genoten hebben. Heel belangrijk is ook dat ze enorm fan zijn van de originele Iron Maiden groep, ze kennen hen goed, speelden ooit nog voorprogramma van hen, wisselden ook al af en toe van bezetting en bestaan al sinds 2001.
Rond 21uur gaan de lichten uit en klinkt plots “Doctor Doctor” door de boxen, dan weet je als Maiden-fan dat het in gang geschoten is, een nummer van UFO dat al jaar en dag de start is van elk Iron Maiden concert.
Adriana Smith (Courtney), Steph Harris (Wanda), Bruce Chickinson (Kirstin), Nikki Mc Burrain (Linda) en Nikki Springfield , als tweede gitariste , komen op en zullen twee uur lang het beste van zichzelf geven.
Een schare fans geheel in de obligate Maiden t-shirts , jeansjasjes zonder mouwen en vele emblemen van andere top-hardrockbands erop, zien en horen dat het goed is.
Dit voorlaatste optreden van hun ‘Piece of Europe Tour 2019’ gestart op 10 april in Stockholm en stopt in Erfurt op 11 mei, toont dat ze enorm goed ingespeeld zijn op elkaar en dat ze vooral heel veel plezier hebben samen.
Een strakke setlist kon ik zien vóór het optreden, en er werd niet van afgeweken, “Invaders” en “Two Minutes to Midnight” klinken technisch zo goed dat je blindelings zou denken dat de echte mannen op het podium staan. Gevolgd door “Boots”, “Wasted Years” en het prachtige “Acacia Ave”. Een setlist waar oudere en minder oudere Maiden-nummers elkaar afwisselen…
Al direct “The Trooper” met obligate jasje, vlag, zowel de Britse als de Belgische, Bruce Chickinson alias Kirstin stond er wel een beetje lullig mee te zwaaien maar goed, het past in de set. Beetje later bij “Number of the Beast” krijgen we ook een eerste keer Eddie te zien, dit is de monsterachtige zombie-mascotte van Iron Maiden, Dennis Wilcock, ooit de tweede zanger van Iron Maiden was model voor dit typetje. Dan gaat de set verder met “Clansman”, “Murders”, “Heaven can Wait” en “Evil That Man Do”.
Het zweet loopt van hun gezichten, ze hebben zich echt gegeven en verdwijnen even, echter staan ze er na vijf minuten terug om “Hallowed by The Name” en “Run to The Hills” te spelen als afsluiter.
Kortom deze dames zijn niet alleen zeer toegankelijk maar ook professioneel enorm sterk, ze spelen dan ook allemaal nog in andere bands, andere genres ook. Ze doen dit enorm graag en zijn een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-iron-maidens-10-5-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/reds-cool-10-5-2019
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
The Dee Vees - Addergebroed uit Manchester
Bones Shake, GUTS, The Dee Vees
Pit’s
Kortrijk
2019-05-10
Ollie Nollet
Abattoir Blues Records is een obscuur label uit Manchester dat zich naar eigen zeggen specialiseert in blues, garage, punk en psych en een naam heeft die alleszins tot de verbeelding spreekt. Dus trok ik, niet helemaal zonder verwachtingen, naar de Pit’s om kennis te maken met drie exponenten van dat label.
Eerste band waren The Dee Vees, een viertal dat blues, punk, garage en psych in de blender gooide. Het resultaat mocht er zijn! Van de smeerolie druipende gitaren (David J. Brennan, Matt Akers), de sensuele bas van de oorspronkelijk uit Brussel afkomstige Jessica Fernandez Lomas en de knallende drums van David Sheffield zorgden voor een lekker vette sound. Alleen de zang van Brennan, die met zijn verwilderd voorkomen wat weg had van een jonge Arthur Brown, viel me wat tegen. Maar dat euvel was snel vergeten toen ik meesterlijke nummers zoals “Say what you want”, een etterende trashblues die van The Gun Club had kunnen zijn, hoorde. Op andere momenten lag het er vingerdik op dat ze hun inspiratie bij The Cramps of zelfs Black Sabbath vonden maar storen deed dat nooit, integendeel, het ontlokte me net geen vreugdedansje. (8)
Ik maakte me al op voor een memorabele avond want na deze wonderlijke opener moest het beste nog komen, dacht ik. GUTS bijvoorbeeld waar ik, na wat luisteren naar hun LP, ‘Blunt force trauma’, op bandcamp, heel veel van verwachtte. We zagen dezelfde drummer, Matt Akers die zijn gitaar ruilde voor een bas en twee nieuwkomers: gitarist James Court en zanger Liam O’Neill. Zelf omschrijven ze hun ding als ‘serial killer blues’ en op plaat deden ze me denken aan La Muerte en The Birthday Party.
Maar het leek wel een andere band die daar op het podium in de Pit’s stond. Blues viel er absoluut niet te horen en O’Neill leek in het eerste nummer zowaar Jim Morrison te imiteren. Hij kon zeker beter zingen dan David J. Brennan, helaas leverde dat niet zo heel veel op. De grootste teleurstelling was evenwel de gitarist. Geen idee waar hij naar toe wou - soms leek hij te solliciteren bij een prog metal band - maar het was zeker geen plaats waar ik op vakantie zou willen gaan. Zelfs hun prijsnummer, het trage, dreigende “666” lieten ze in de kast of hadden ze het onherkenbaar verminkt? Jammer. (5)
Met Bones Shake keerde de ‘blues’ terug en dat dankzij de nijdige bottleneck riffs van Andy Sheffield. Geen bas hier maar dat werd uitstekend opgevangen door de arme David Sheffield (voor de derde keer achter het drumstel) die bijzonder explosief tekeer ging. Het leek wel het concept van Left Lane Cruiser en bij momenten hield die vergelijking echt wel steek. Alleen was er hier nog een derde man, opnieuw David J. Brennan die dit keer geen moeite deed om te zingen maar zijn ongecensureerde teksten monotoon en agressief de zaal in spuwde. Het ging hem beter af terwijl hij zich dit keer zonder gitaar volledig kon laten gaan. Zo volgde er de obligate wandeling op de toog terwijl hij even later de dieperik in dook om te liggen kronkelen op de grond tussen het volk.
Aan inzet geen gebrek alleen vond ik de combinatie blues en punk soms wat wringen waardoor mijn voorkeur deze avond toch naar The Dee Vees ging. (7)
Organisatie: Pit’s Kortrijk
George Ezra bracht vorig jaar zijn tweede album uit en gisteren stelde hij dat voor de vierde keer voor in ons land. De altijd vrolijke Brit kent u zeker en vast van zijn zomerhit “Shotgun” en de meeste van zijn andere nummers stralen ook zomer en warmte uit. Dat is niet moeilijk als je weet dat George Ezra ‘Staying At Tamara’s’ schreef toen hij bij de Spaanse Tamara verbleef. En als je zijn werk kent, hoeft het niet te verbazen dat de zanger graag andere steden en landen verkent. George heeft redelijk wat nummers over zijn reisbestemmingen: Boedapest, Barcelona, Amsterdam, Zuid-Afrika… Lukte het de charmante Brit om ons voor de vierde keer mee te nemen op reis met zijn tweede album, of kregen we gewoon dezelfde show te zien als in de Lotto Arena enkele maanden geleden?
Op de meest recente editie van de Brit Awards werd George Ezra voorzien van een extra live brass band. Ezra vond de band zo leuk dat hij besliste ze mee te nemen op tour. De Hot 8 Brass Band weet hoe ze een feestje moeten bouwen en dat deden ze in ‘american style’. Het achttal liet ons vele malen ‘ha-ha-ha-ha’ en aanverwanten zingen en deed ons onze armen heen en weer zwaaien. Af en toe mochten we stilstaan, maar de band wist ervoor te zorgen dat dat nooit te lang duurde en we ons nooit gingen vervelen. De avondgymnastiek ging gepaard met muziek die eeuwig leek te duren. De groep uit Louisiana stopte slechts één keer even met spelen. Met momenten liepen enkele bandleden wat verloren op het podium, omdat hun blaasinstrument op dat moment niets te doen had. Vreemd dat ze daar dan een beetje verveeld stonden te wachten terwijl hun bandleden een groot feest probeerden te bouwen. Het brass band feestje duurde een goeie vijfenveertig minuten en gedurende al die tijd wisten ze de meerderheid van het publiek mee te krijgen. Veel langer zou moeilijk geweest zijn, dus de timing van de Hot 8 Brass Band zat er niet alleen tijdens het spelen knal op, maar ook de duur van de act was goed getimed.
George Ezra heeft Vorst Nationaal ingericht alsof het zijn huis was. Met kamerplanten, een grammofoonspeler en gezellige verlichting op het podium voelden we ons meteen thuis. Ezra startte zijn housewarming met “Don’t Matter Now” en het feestje van daarnet werd gewoon doorgezet. Door de ‘vensters’ achter hem zagen we ‘buiten’ enkele mooie herfsttaferelen. Al snel begon George te vertellen over zijn reis naar Barcelona, en het gelijknamige nummer volgde. Ditzelfde verhaal kregen we vorig jaar ook in de AB, op Rock Werchter en in de Lotto Arena te horen. Een beetje gemaakt dus, maar toch zorgde George en zijn zeer aangename persoonlijkheid ervoor dat we ons helemaal op ons gemak voelden. Het leek alsof we bij de Brit langskwamen op de thee, waarbij hij verhalen vertelde en zo nu en dan eens een liedje speelde. Velen onder ons voelden dan ook de vrijheid om luid mee te zingen tijdens nummers als “Pretty Shining People”. Om de woorden van David Byrne te gebruiken: ‘Home is where I want to be’.
Wat later liep George Ezra naar zijn grammofoonspeler en legde daar de intro van “Did You Hear The Rain?” op. Tijdens het nummer zagen we winterse buien, maar al snel kwam de lentezon eens piepen. Dat is niet moeilijk met een vrolijke persoonlijkheid als die van George. Na het uitbundige “Paradise” werd het allemaal wat intiemer en tijdens “Hold My Girl” verschenen tientallen gezellige lampjes. We zagen George genieten tijdens dit huiskamerconcert en al snel schotelde de zanger ons opnieuw vrolijke nummers voor. Ezra verschuilt zich altijd achter vrolijke teksten en melodieën, en ook live kregen we alleen maar de zeer opgewekte en enthousiaste George te zien. Hoewel zijn teksten over zijn eigen avonturen gaan, kregen we de volledige George niet te zien. Alleen het ideale schoonzoon-gedeelte verscheen voor het publiek. Een verhaal over hoe hij op zijn bek ging of een nummer over een gebroken hart, zou nochtans ook eens welkom zijn.
Tijdens “Blame On Me” voelden we plots de ‘hot sun’. Het salsa tussenstukje nam ons mee naar Rio en we vierden dan ook feest alsof we ons daar bevonden. Snel reisden we verder naar “Boedapest” en daar werd het feest verdergezet —tenminste na een lang verhaal over Zweedse meisjes en het Eurovisiesongfestival. Deze anekdote haalde ons een beetje uit de feeststemming, maar we vergeven het de jongeman graag. Tijdens de bisronde werd het nog warmer met “Shotgun”, waarvoor George Ezra de mannen van The Hot 8 Brass Band er nog eens bijhaalde. Het was zomer! Totdat we terug in de echte wereld terechtkwamen waar het regende.
Genietende George verwelkomde ons vanavond in zijn woonkamer en gaf daar een geweldig feest. Er werd gezongen en gedanst, maar er waren ook intieme momenten. Dat allemaal terwijl we de vier jaargetijden zagen passeren door de venters op het podium. De visuals waren niet het enige doordachte aan de voorstelling. Ook de verhalen die George vertelde waren aangenaam om te horen, hoewel we deze nog kenden van zijn vorige optredens. Intussen weet de Brit hoe de anekdotes het best over te brengen zonder de titel van het volgende nummer te verklappen.
Ondanks dat het optreden een routineklus was voor de band (en we dus zo goed als dezelfde show zagen als in de Lotto Arena) vermaakten de bandleden en frontman zich duidelijk. Het staat intussen vast dat George Ezra elke gelegenheid in een vrolijke boel weet om te zetten. Zijn “Shotgun” zorgt voor ‘hot sun’.
Setlist: Don’t Matter Now - Get Away – Barcelona - Pretty Shining People - Listen To The Man – Saviour - Did You Hear The Rain? – Paradise - Song 6 - Hold My Girl – Sugarcoat - All My Love - Blame It On Me – Budapest - Cassy O’ – Shotgun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hot 8 Brass Band
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/hot-8-brass-band-10-05-2019
George Ezra
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/george-ezra-10-05-2019
Organisatie: Live Nation
Concerten doen is voor mij een ontdekkingsreis. Mijn eigen grenzen aftasten en die verleggen. Door de jaren deed ik dan ook enorm veel ontdekkingen, die in mijn geheugen staan gegrift. Een optreden dat ergens blijft hangen, als het ware. Zo zagen we Chalice de laatste tijd al enkele keren bezig, en waren danig onder de indruk van de performance op het podium. Of dat nu een kleine zaal, of groter podium is. De act van Pieter gecombineerd met die verschroeiende riffs en drum salvo's, voelden telkens aan als een trip richting vagevuur. Tussen hemel en Hel als het ware. We vonden het hoog tijd worden om Chalice eens enkele vragen te stellen. Zeker sinds de band circa twintig jaar bestaat.
We hadden een fijn gesprek met Chris en Pieter over hoe de band is gegroeid, het effect op gezin en persoonlijk leven, en wat de toekomst zal brengen.
Chalice bestaat sinds vorig jaar 20 jaar. Als je terugkijkt naar het verleden, wat had je - wetende wat je nu weet - anders aangepakt?
Chris: De laatste jaren hebben we meer en bewuster ingezet op het promoten van onze band en de muziek die we maken. We zijn daarin actiever geworden, hechten meer belang aan netwerken en gebruiken daarvoor verschillende kanalen (o.a. social media) om dit te doen. Soms laten we ons bijstaan om gerichter te kunnen werken bijvoorbeeld voor de promotie van een album. In de beginjaren hebben we ons te veel gefocust op de muziek, het schrijven van songs, af en toe de studio in en dan opnieuw schrijven en live spelen. De focus lag te veel op het puur muzikale en de zoektocht naar speelkansen. Als een ‘rewind’ mogelijk zou zijn, denk ik dat we daar van bij de start meer aandacht zouden voor hebben.
Pieter: De nagel op de kop, ik denk dat, en ik spreek over mezelf, ik nuchterder geworden ben in mijn kijk naar de band. Ik ben niet meer die Pieter van 15 jaar geleden bij mijn start bij Chalice. Ik bekijk de dingen uit een meer professionelere bril terwijl ik nog altijd keihard geniet van de muziek.
Ik krijg het gevoel dat Chalice eigenlijk maar recent echt erkenning krijgt binnen dat metal wereldje? Heb ik het mis, is er iets dat me is ontgaan. Of hebt u een verklaring waarom dat nu precies wel beter lukt?
Chris: Ik denk dat het antwoord op de vorige vraag daar zeker een rol in speelt. Meer dan ooit zetten we in op ‘exposure’ op verschillende manieren, via verschillende kanalen. We zijn te zien en te horen live… maar ook online. Daarnaast is het zo dat we zélf ook meer geïnvesteerd hebben in onze 2 recentste releases (‘There is nothing’ en ‘Ashes of hope’). We hebben meer tijd en centen vrij gemaakt om de songs op te nemen en een goede productie mee te geven. Het eindproduct is beter en op die manier krijgt de band en de muziek meer en betere aandacht.
Pieter: In het verleden hebben we zeker erkenning gekregen, maar deze telkens verloren omdat de line-up zo turbulent was. Telkens moesten we terug van nul herbeginnen, want uiteindelijk is de underground en ook de metal scene keihard. Verdwijn je van de kaart, dan ben je voorgoed verdwenen. Een beetje zoals uit het oog, uit het hart.
De wijzigingen in stijl zijn natuurlijk nefast voor mensen die ons vroeger beter vonden, maar het klopt: de band is 21 jaar oud en we horen nog steeds van mensen : “Chalice, dit is de eerste keer dat ik ze hoor.” Ook al is het leuk om mensen aangenaam te verrassen, het is jammer dat we steeds die eerste indruk opnieuw moeten maken
Chris: Een positieve kant aan dat verhaal is dat we nog steeds groeien op dat vlak. Mensen leren ons nu nog kennen, komen een praatje maken, kopen een CD, gaan ons volgen op Facebook, komen nog eens kijken. We maken ook nu nog nieuwe fans.
Jullie brachten vorig jaar een nieuwe plaat uit, door de jaren pas jullie vierde of zo. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige bands hebben elk jaar wel een nieuwe plaat
Chris: Onze ‘output’ is inderdaad niet fenomenaal. Ik zie daarvan 2 oorzaken: in de eerste plaats hebben we de voorbije jaren veel wisselingen gehad in de line up van de band. Mensen vertrekken of moeten vertrekken, er moet vervanging gevonden worden, er moet een setlijst ingestudeerd worden om speelklaar te zijn en nieuwe songs schrijven met een nieuwe line up kost altijd wat meer tijd. In die zin zijn personeelswissels een vertragende factor geweest. In de tweede plaats denk ik dat we ‘democratisch’ schrijven en werken. De songs worden grotendeels tijdens de repetities geschreven, alhoewel we vaak kunnen vertrekken van een idee of een ‘geraamte’ van een song. Tim en Nicolas zijn daar de grootste leveranciers. Op die manier schrijven zorgt voor muziek die gedragen wordt door iedereen, maar da’s soms tijdrovend. We hebben allemaal wel iets te zeggen over een riff, over het arrangement of over de vocal lines. Er is bij Chalice geen ‘mastermind’ die alle songs thuis schrijft, op neemt en door stuurt naar de rest van de band.
Pieter: Volgens mij is het ook zo dat ‘minder output’ los staat van de kwaliteit van het afgeleverde werk. Het klopt wat Chris zegt…. neem daarbij ook het feit dat we telkens alles zelf financieren. Anno 2019 kan een plaat uitbrengen vlotter of goedkoper, wij kiezen er telkens voor om een kwalitatief product af te leveren dat na enkele jaren nog steeds recht staat. Ik breng dus zelf liever iets doordachts uit, dan snel met iets op de proppen te moeten komen. Ik zeg niet dat onze albums tijdloos zijn, of pretendeer niet dat ze allemaal even hoogstaand zijn, maar we kunnen nog steeds met trots enkele nummers van het vorige album brengen zonder dat deze afbreuk doen aan waar Chalice voor staat. De evolutie in de albums is dan ook een evolutie waar de band voor staat.
Er is, meer dan vroeger, ook volop promotie gemaakt rond die plaat. Wat is er op dat vlak veranderd tegenover in de beginjaren?
Chris: Ook hier wil ik wat verwijzen naar het antwoord op de eerste vraag. Specifiek voor ‘Ashes of hope’ hebben we Mike de Coene van Hard Life Productions onder de arm genomen. Dat heeft zeker een aantal deuren geopend. Samen met onze alertheid en gegroeide gevoeligheid voor promotie, hebben we daar stappen vooruit gezet. Daarnaast was het album qua songs en ‘soundwise’ ook gewoon heel goed. De reviews waren overwegend heel positief… da’s ook helpend geweest. Tenslotte hebben we zelf van de release van de plaat een bijzonder evenement gemaakt: we vierden 20 jaar Chalice met een nieuwe plaat tijdens een release show in april vorig jaar.
Die nieuwe plaat ging naar mijn mening eerder de melodieuze death metal kant op, i.p.v. de pure old school death metal van vroeger. Is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Chris: Hier toont zich het voordeel van een democratische manier van ‘songwriting’. Iedereen kan mee schrijven, mee denken en mee beslissen…dat wil zeggen dat een andere samenstelling van de groep er ook voor zorgt dat er andere ideeën op tafel komen. We luisteren allemaal naar metal en vinden daar in iets gemeenschappelijks, maar we zijn niet allemaal fan van dezelfde bands. Soms mag het lomp en traag, soms moet het snel, thrashy en strak, soms ligt nadruk op melodie en meer doordachte songwriting. Het is daarom vanzelfsprekend dat een andere gitarist en een andere drummer in de samenstelling, zorgen voor een andere sound, voor evolutie in de soort metal die we schrijven.
Pieter: Een voordeel binnen onze band is dat we geen gemeenschappelijke deler hebben. Sluit ons op voor een week op zoek naar één gemeenschappelijke band tussen ons vijf en je zal van een kale reis terug keren. Onze invloeden liggen ver uit elkaar, maar komen mooi terug samen in de muziek die we maken. Voor mij gaat het vooral om de emotie die een song meebrengt en of deze samen gaat met de emotie die we willen overbrengen naar het publiek. We hebben alle 5 een voorliefde voor metal en waar metal voor staat en dat uit zich telkens weer in de muziek die we schrijven. Naarmate je ook ouder wordt, wijzigt je kijk op muziek en durf je meer te experimenteren.
Sommige bandleden spelen ook bij andere bands, is dat allemaal goed combineerbaar met Chalice?
Chris: Nicolas Bruggeman (gitaar) en Niels Verbeke (drums) delen we met Caducity. Pieter (vocals) en ikzelf (bas) spelen ook in een band die donkere, melancholische muziek maakt. Het is absoluut geen metal, de muziek neigt naar The XX, London Grammar, Me And That Man, Leonard Cohen. We repeteren met Chalice wekelijks en daarnaast vraagt de band natuurlijk nog tijd. Er moet ‘huiswerk’ gemaakt worden… soms gelinkt aan de (nieuwe) muziek die we aan het schrijven zijn, maar daarnaast wordt er tijd en energie gestopt in een leven op Facebook, Instagram, Youtube. Er moeten contacten gelegd en onderhouden worden met promotoren en met clubs en concerten waar metal een kans krijgt. We plannen opnames, wisselen ideeën uit over een videoclip, zorgen voor merchandise. We hebben voorlopig geen label en realiseren alles in eigen beheer. Er is dus veel controle over de dingen, maar tegelijk ook veel werk. Als we het niet zelf doen, gebeurt het niet. Als er daar bij sommige van ons nog een band bij kan, hebben we daar nog nooit beperkingen over opgelegd. Het engagement t.a.v. Chalice mag er echter niet onder lijden.
Pieter: Vergeet niet de invloeden Nick Cave en Johnny Cash, Chris. Ja, onze 2de band staat in schril contrast met wat de muziek van CHALICE is, maar er is een gemene deler namelijk de inhoud van de teksten. Omdat mijn stembereik uiteraard niet denderend is, deel ik de frontstage met een dame. Haar timbre in combinatie met mijn diepte zorgt voor een fijne toon van melancholie maar ook in die band liggen de invloeden zo ver uit elkaar net zoals bij Chalice. Zo houden de gitarist en ikzelf nogal van de ‘Southern’ invloed. Hierdoor ontstaat een enorme diversiteit in de nummers en misschien sluipen heel af en toe wel wat van onze roots in de muziek. We hopen ergens eind 2019 eindelijk naar buiten te treden met onze muziek. Het is vooral koffiedik kijken omdat wat we brengen een ‘love it or hate it’ feel heeft.
Ook op persoonlijk vlak hebben jullie allemaal een job naast Chalice, lukt het om dat te blijven doen door de jaren? En Hoe?
Chris: Om eerlijk te zijn: als muzikanten bij ons in het verleden vertrokken, had dit spanningsveld daar vaak mee te maken: de tijd, de toewijding, de opofferingen die een band vraagt. Onze tijd gaat naar werk, gezin en familie en daarnaast moet er dus voldoende goesting en passie zijn om tijd vrij te maken voor de band. Zoiets is misschien evident als je student en vrijgezel bent en thuis woont. 15 jaar verder is er misschien een voltijdse job, een vrouw, 2 kinderen en een afbetaling. Op dat moment wordt het minder evident om tijd te maken voor repetities en alle andere dingen die er bij komen. Er moeten zeker ‘offers’ gebracht worden door de bandleden en meteen heeft dat ook gevolgen voor onze entourage… zij het gezin, werk of vrienden. Het helpt ook als muziek, hoeft niet uitsluitend metal te zijn, een echte passie is. Het helpt als muziek luisteren, kijken, spelen is als voedsel of therapie. Het helpt als je je kwaadheid, ontgoocheling, razernij, tristesse op die manier kan ventileren en kanaliseren. Muziek helpt ons om geestelijk (behoorlijk) gezond te blijven. Voor ons mag muziek onderaan de piramide van Maslow komen… naast de andere levensnoodzakelijke dingen.
Pieter: Couldn’t agree more with Chris. Chalice is puur therapie voor mij. Ook al heb ik het druk in het gezinsleven en mijn job, als ik een week niet gerepeteerd heb, kruipt dit in mijn kleren. Chalice is de enige vorm waarop ik mijn frustraties, agressie en kwelling kwijt geraak. Neem dit uit mijn leven, dan neem je ook een heel stuk weg en zou ik mezelf verliezen. Ik moet toe geven dat mijn leven ook in het teken van de band(s) staat. Ik kies liever voor een job waarbij ik tijd genoeg heb om mijn hart en ziel aan de band(s) te wijden dan voor het geld en carrière. Als ik solliciteer, zou mijn tweede reflex zijn: “Oei, ga ik wel kunnen repeteren?”
Laat ons ook eens naar de toekomst kijken. Zijn er, wat platenwerk en zo betreft, plannen naar die toekomst toe?
Chris: We zijn bezig met de opnames van 2 nieuwe nummers. Daarvoor wordt opnieuw samen gewerkt met Tony Deblock en Andre Six. Ook tijdens de opnames van ‘Ashes of hope’ zaten zij aan de knoppen. De opnames gebeuren in de MIDAS studios in Lokeren. De opnames van de drums en bas zijn achter de rug. De opnames van gitaar en stem zijn gepland in mei en juni. Voor een van die songs zijn er concrete plannen om een eigen videoclip op te nemen. De songs zullen digitaal beschikbaar zijn, maar we persen er geen CD of vinyl single van. Daarnaast schrijven en schaven we voortdurend aan nieuwe nummers. Er zijn nog geen concrete plannen voor opnames van een nieuw album. Daarvoor hebben we eerst nog wat ‘schrijfwerk’.
Jullie gaan weer op tournee doorheen zomerfestivals? Waar mogen we jullie nog live verwachten deze zomer?
Chris: Gek genoeg zijn er voor de maanden juni, juli en augustus nog geen boekingen. Er zijn een aantal contacten of opties, maar nog geen concrete afspraken. In het najaar wordt het dan weer wat drukker. Enfin, als het qua live spelen wat rustiger is, is dit absoluut jammer, maar we blijven niet bij de pakken zitten. We blijven zélf contacten zoeken en onderhouden met organisatoren én er is dan volop tijd om muziek en tekst te schrijven voor een volgend album. Een deel van het metalcircuit blijft voor ons heel moeilijk te bereiken, omdat we nog geen booker hebben. Ook dat staat op onze TO DO-lijst.
Zijn er ook buitenlandse optredens gepland? in het verleden stonden jullie o.a. in Frankrijk en Nederland?
Chris: Wellicht krijgen we nog een speelkans in Tilburg, daar zijn er wat contacten geweest. Daarnaast hebben we een favoriete actieradius van 400 km rond Gent… Verder kan ook, maar dat vraagt al iets meer puzzelwerk.
Is het, tegenover vroeger, trouwens gemakkelijker geworden om optredens vast te leggen, en heeft u daar een verklaring voor?
Chris: Ik heb niet het idee dat het nu gemakkelijker geworden is. Er zijn veel bands en het aantal concertzalen of clubs en of festivals waar metal een plaats krijgt, is niet evenredig gestegen. Een goed album als visitekaartje en een bookingsagent zijn zeker helpend.
Om daar op door te borduren, zijn er bepaalde landen waar jullie heel graag eens zouden spelen?
Chris: Ik heb niet meteen een fetish voor een bepaald land. Als ik mag dromen: er zijn voldoende legendarische concertzalen in België: de Vooruit in Gent, de AB in Brussel, Muziekodroom in Hasselt, De Kreun in Kortrijk of een kolkende Trix in Antwerpen. Wat Belgische festivals betreft zijn Graspop en Alcatraz natuurlijk het summum. Poging bleven voorlopig zonder succes, maar dat is een kwestie van tijd
Jullie hebben de gouden tijden van vinyl en cd meegemaakt. Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify en dergelijke meer?
Chris: Heel toffe vraag en tegelijk denk ik dat de meningen binnen de band daar sterk over verschillen. Ikzelf ben iemand die muziek wil ‘hebben’ of ‘bezitten’ en daarvoor niet afhankelijk wil zijn van een streamingsdienst. Muziek is daarvoor te belangrijk voor mij. Dat betekent dat ik CD’s en vinyl koop en op zoek ga naar fysieke winkels in Gent, Antwerpen, Brussel, Maastricht om dingen te kopen. Die dingen zijn, samen met een goed hifi-installatie, super belangrijk voor mij en krijgen een prominente plaats in mijn leefruimte. Als een strooptocht langs winkels niet helpt, ga ik naar platenbeurzen, kijk ik op Discogs, Ebay of op webwinkels. Ik luister albums (op vinyl of op CD) en geen nummers en ben dus zéker bereid om 3 jaar te wachten op het volgende album van een band.
Wat 'live' betreft, ben ik steeds onder de indruk van die performance van de frontman van dienst, die met bebloed hemd en zo op het podium komt. Hoe is dat idee ontstaan feitelijk?
Pieter: Alvast bedankt voor het compliment. Voorheen stond ik gewoon lekker in mijn bandshirt te brullen on stage. Naarmate we de band en onze live performance serieuzer zijn gaan nemen, zijn we gaan nadenken om ‘on stage’ iets meer te voorzien. We willen een ervaring delen met het publiek zowel muzikaal als visueel en omdat we nog steeds keihard underground zijn en geen budget hebben om vuurwerkshows af te steken, hebben we nagedacht hoe we dit willen brengen. Tijdens de release van ‘There is nothing’ kwam het idee om op te treden in zwarte overall. Dit heb ik ook een lange tijd gedaan maar zo creëer je op het podium één grote zwarte vlek. Om hier een contrast te brengen werd dus gekozen om mij in het ‘wit’ te hullen. Ik zie dit niet als een constant iets en misschien heb ik binnen twee jaar wel iets anders aan. Door het feit dat ik die outfit gebruik, kan ik veel gemakkelijker in verbinding komen met mijn donkere kant…. de kant die alle ellende wil verkondigen op het podium en iedereen mee nemen in een trip van agressie, afgunst, melancholie en onbegrip. Neem er dan natuurlijk bij dat ik het ‘geluk’ heb een imposante figuur te zijn, dit in combinatie met de outfit maakt het geheel on stage compleet. Het is niet zo dat ik een kopie of een personage van een ‘serial killer’ wil zijn. Een ‘serial killer’ is de keerzijde van onze mensheid. Iemand die getormenteerd is en die zijn kwellingen op de ‘verkeerde’ manier uit. Ik beoog vooral het show effect dat ik geen raad weet met mijn kwellingen en ik wil ze uiten via zelfverminking, zelfmoord en moord. Vandaar de combinatie van bijl & strop: ik wil een beeld neer zetten van alles wat voor ons taboe is.
Ik vind het ook opvallend dat er het ene moment lijkt alsof die reus van een frontman iedereen gaat verscheuren, en anderzijds hij de meest sympathiek charismatische entertainer blijkt te zijn? Is ook daar bewust voor gekozen. Waarom?
Pieter: Daar is helaas niet bewust voor gekozen vrees ik. Er zijn zelfs mensen die dit niet kunnen smaken. Eigenlijk splits ik mijn persoonlijkheden in twee. De verscheurende frontman is mijn donkere zijde, de nachtmerrie zijde. Terwijl mr. Sympa mijn andere kant is. Een beetje yin en yang, wat zo inherent is aan mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd wil ik ook dat mensen zich, ondanks alle kwelling, gewoon amuseren op een show en ook zaken kunnen relativeren. Ik merk dat er de laatste tijd telkens een fantastisch publiek aanwezig is dat alles kan vatten en keihard geniet van alles waar Chalice voor staat. Dat stemt me dankbaar. Het is inderdaad vroeger een werkpunt van me geweest om een boodschap over te brengen on stage. Ik heb die demonen dan ook keihard in de ogen gekeken en mezelf hierin laten groeien. Ik heb een effect op het publiek en dit is absoluut wederkerig. Het is een wisselwerking, een dialoog en daar hou ik van. Ik wil niet gewoon die ‘brullende beer’ zijn op het podium. Ik wil iedereen meenemen in een bad trip met een veiligheid dat in the end, alles goed komt.
Om af te sluiten, een dooddoener wellicht, maar is er na al die jaren nog een soort 'einddoel ' dat jullie graag zouden bereiken? Wat zijn de ambities na circa 20 jaar in de scene?
Chris: Ik heb geen einddoel. In één van de vorige vragen mochten we ‘dromen’ over plaatsen waar we nog zouden willen spelen. Als het er ooit zou van komen, betekent dit voor mij niet dat de stekker er dan uit gaat. De ambitie blijft om samen muziek te maken die we zélf graag horen en spelen, muziek waar we onze emoties in kwijt kunnen en waar we, in het beste geval, ook andere mensen kunnen mee raken. Zo lang we dat kunnen blijven doen als band, is het einde voor mij nog niet in zicht.
Ik zit door mijn vragen. Zijn er nog belangrijke mededelingen naar onze lezers toe?
Chris: Ik zou aan de lezers de voorzichtige suggestie willen doen om wat meer kleur te dragen en niet altijd die zwarte shirts, al dan niet met onleesbare logo’s, vieze tekeningen en opruiende opschriften. Trouwens, jullie moeders houden er niet zo van. Ze hebben het me zelf gezegd. Wat is er nu verkeerd aan een gele polo met fijne blauwe horizontale streepjes?
Pieter: Save the planet, kill yourself! Durf de nachtmerrie beleven samen met ons tijdens een live show! You won’t regret it!
Bedankt voor dit fijne gesprek. En uiteraard veel succes in de komende maanden, jaren, weken.
Conor Oberst (Bright Eyes, Monsters of Folk,...) en Phoebe Bridgers ontmoetten elkaar in 2016. Dit jaar kwam er dan plots een album van het duo uit en ging die nieuwe band zelfs op tournee. Als twee zulke kanjers dan ook nog eens in De Roma passeren, dan mochten we dat niet missen.
“I’m all talk”, zong Christian Lee Hutson, de opener van de avond. En ja, de lang opgeschoten koorknaap uit Santa Monica had een vlotte babbel. Hij zat niet verlegen voor een praatje met een fan die hem (of meer waarschijnlijk Bridgers en Oberst) achterna gereisd was uit Berlijn en had een paar leuke verhalen te vertellen. Maar er zaten ook een paar gevoelige kampvuursongs in zijn mouw. Die toverden zijn slanke, elegante vingers uit de snaren van de semi-akoestische gitaar, en ong hij met heldere stem. Het is weinigen gegeven om met onbekende nummers en enkel gitaar en stem een halfuur te boeien, maar deze schijnbaar ideale schoonzoon met het keurige hemdje onder de blauwe blazer had er weinig moeite mee.
Nu is die kerel niet de eerste de beste. Ook al is er bijna geen muziek van hem online te vinden, toch is hij al een tijd actief en werkt hij momenteel aan een derde album.
Hij is ook erg belangrijk binnen Better Oblivion Community Center: naast Phoebe Bridgers en Conor Oberst is hij degene die het meest vermeld wordt in de credits van dat geweldige album en hij maakt ook deel uit van de live band als gitarist en toetsenist.
Op die plaat is het een komen en gaan van studiomuzikanten, maar vanavond waren er maar vijf aanwezigen in het BOCC. Naast de drie reeds genoemde, tekenden ook Emily Retsas (bas) en drummer Marshall Vore present. Beiden komen uit de entourage van Bridgers en staan garant voor een betrouwbare ritmesectie. Maar de kern van de band bestaat dus uit Bridgers, Oberst en Hutson. En doordat vooral de eerste twee vooraan op het podium staan en zingen, is het de chemie tussen hen die BOCC zo speciaal maakt. Tijdens de eerste songs (“My City”, “Big Black Heart” en “Sleepwalkin’”) was het nog wat aftasten om de stemmen dezelfde magie te laten opwekken als op plaat en ook het geluid zat niet helemaal snor, maar alles leek op zijn plaats te vallen bij Dylan Thomas.
En dat was ook het signaal voor Bridgers - en later ook voor Oberst - om los te komen tussen de songs in en het Antwerpse publiek te trakteren op een paar welgemikte bindteksten. “This one’s a bummer”, zo kondigde Bridgers het eerste nummer aan, dat niet van BOCC is, maar van haarzelf: het intense “Would You Rather”, waarop Conor ook al meezong op haar fantastische album ‘Stranger In The Alps’. Dat deed hij ook hier, maar verder was er enkel wat pianobegeleiding door Hutson.
“Forest Lawn” werd aangekondigd als uniek, omdat het wellicht de enige song is die zowel over karaoke als over een begraafplaats gaat. Oberst was het daar niet helemaal mee eens, maar hij voorzag de song wel van een mooi weeklagende slidegitaar. En het bleef een prachtig nummer, ook al deed Vore zijn best om het wat te verpesten met een verkeerd gemikte koebel.
“Van Exception To The Rule” waren we op plaat al niet al te dol en ook al werd het vanavond gebracht vanuit strandstoelen en zorgde het voor een vrolijke noot, toch was het wachten op de gitaarduels in “Can’t Hardly Wait” (een cover van The Replacements) om een volgend hoogepunt mee te maken. Ze bewezen hoe close het drietal Oberst, Bridgers en Hutson wel is. Zeker toen de laatste twee door de knieën gingen en met de hoofden tegen elkaar verder duelleerden, sprongen de gensters van het podium.
Amper daarvan bekomen, werd “Chesapeake” ingezet. Het was al één van de hoogtepunten van de plaat en in de live versie, die door Hutson werd begeleid met een theremin (als we het goed gezien hebben), bedaarden dan wel de gemoederen, maar zorgde de song wel voor de eerste tranen van ontroering.
Ondertussen waren de eigen songs van de plaat bijna opgesoupeerd. Maar geen nood: Oberst had nog wat songs van Bright Eyes achter de hand. Er kon nog een cover gespeeld worden van Daniel Johnston (“Devil Town”), er was nog het luchtige, nieuwe “Little Trouble” dat na de plaat uitkwam en ook Bridgers had nog een eigen nummer in de aanbieding, al werd “Funeral” door Oberst omgetoverd in een furieuze rocksong. Vreemd genoeg bleef onze favoriete Bridgers-song ook in deze versie overeind. Bij rouw hoort blijkbaar ook woede.
“It will end in tears”, stond er boven de deur van het Better Oblivion Community Center op de backdrop en dat werd bewaarheid door het gevoelige “Didn’t Know What I Was In For”, al ontsnapte de band niet aan een bisronde. En daarin kregen we nog “Easy/Lucky/Free” van Bright Eyes en “Dominos”, waarbij de spots voor een dubbele regenboog zorgden. De zon scheen dus alweer door de tranen heen. De laatste woorden van die song zijn dan ook toepasselijk: “There’s always tomorrow.” En dan blijven ook de herinneringen aan deze geweldige show.
Met dank aan daMusic www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Youff staat garant voor de meest extreme en overstuurde noise rock die er in ons landje wordt geproduceerd. Dat wisten we al van hun vorige terreurbom ‘Et Cetera’, en met ‘20/20 Hindsight zijn ze er niet bepaald radiovriendelijker op geworden. De gitaren klinken alsof ze ergens van een schroothoop zijn gehaald waar de jonge Sonic Youth zijn gevaarlijkste afval heeft achtergelaten. Youff graaft die dingen gewoon terug op en jaagt er dan doodleuk een genadeloze bosmaaier door.
De vocals lijken fatale noodkreten van een psychopaat die in een dodencel zijn laatste uren doorbrengt.
Youff is Lightning Bolt die met een schroevendraaier uw schedelpan doorklieft, of Daughters die zonder enige vorm van verdoving uw ingewanden verwijderen.
Om maar te zeggen, Youff is geen wandelingetje in het park. Tenzij u zich om middernacht in een duister park begeeft alwaar een serial killer u met de glimlach én met een hakbijl staat op te wachten.
‘20/20 Hindsight’ is een plaat die krijst, schuurt, brandt, schreeuwt en verplettert, eentje waar je nooit zonder kleerscheuren uitkomt.
Wij Belgen mogen best toch wat meer trots zijn op wat onze metalscene te bieden heeft. Dat is een statement die ik al verschillende keren heb gemaakt, ik kan dat niet genoeg herhalen. Neem nu Slaughter The Giant. Dit melodieuze death/blackmetalcollectief haalt zijn inspiratie bij bands als Fragments Of Unbecoming, Killswitch Engage en Ignominous Incarceration, maar beschikt vooral duidelijk over een eigen smoel. Toen we de heren vorig jaar zagen optreden op het festival Frietrock schreven we daarover: 'Bij veel bands lag alles iets te nadrukkelijk op diezelfde lijn, waardoor de aandacht al te vaak verslapte. Maar toch stellen we bij elk van hen eveneens enkele opvallende elementen vast waardoor we dan weer kunnen besluiten dat er zeker en vast potentieel naar de toekomst toe inzit. Echter is het vooral de bedoeling van de organisatie om jonge of minder bekende bands podiumkansen te geven. Ook daarvoor kan de organisatie van Frietrock op onze waardering rekenen. Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg.''
Slaugher the Giant brengt zijn eerste EP op de markt: 'Aslylum of the Damned'. En ondanks dat het nog om een vrij jonge band gaat, hebben de leden daarvan al heel wat watertjes doorzwommen. Zo speelden zanger Benny Ubachs en drummer Joren Baert beiden bij The Scalding en maakte gitarist Timi Devos het mooie weer bij Evilenko. Die ervaring in het vak nemen de heren ook mee in dit nieuwe project. Het resulteert in een ijzersterke death/blackmetalplaat waar nergens en speld valt tussen te krijgen. Na een vrij lange intro, die langzaam als een gif je aders binnendrijft, zijn we vertrokken voor een niets meer of minder dan ijzingwekkende trip doorheen helse taferelen. Doordat de bandleden elkaar perfect aanvullen, ontstaat dan een kruisbestuiving die de poorten van de Hel letterlijk doen openzwaaien. Zware riffs en donderslagen als drumsalvo's vliegen ons rond de oren. Maar het is vooral die stem van Benny, die telkens combineert tussen clean en oorverdovende grunts, die ervoor zorgt dat de haren op onze armen bij elke song rechtkomen. Van pure angst. Zeker weten.
Dat laatste is trouwens de rode draad op “Torture And Madness”, “The Hell In Me” en “Raging Demons”. En bij uitbreiding door de volledige schijf. Demonische wezens kom je over de gehele lijn tegen. Is dat enerzijds in een razendsnel en meedogenloos tempo, dan schuilt er anderzijds plots wat meer melodie in een al even ijzingwekkend, dreigende ‘Asylum Of The Damned’. Vooral zitten elk van de nummers op deze EP heel strak in elkaar, en klopt het plaatje volledig. Elke riff sluit dan ook perfect aan op de volgende mokerslag, of de grunt en de vocale inbreng.
Die verschroeiende aanpak zorgt voor een perfect visitekaartje naar de fans toe die nog moesten twijfelen. U zult niet worden ontgoocheld, neem dat van ons aan.
Apocalyps Nu! is een titel die perfect past in het totaalpakket dat hier wordt afgeleverd door Slaughter The Giant. De band is op basis van deze klasse-EP trouwens duidelijk klaar voor het grote werk. De band staat binnenkort op Antwerp Metal Fest, waar ze zullen zorgen voor een apocalyptische totaalbeleving.
Meer informatie over Antwerp Metal Fest vind je op https://www.antwerpmetalfest.be. Het is een metalfestival dat je trouwens, als doorsnee metalliefhebber van het eerste en het laatste uur gewoon niet mag missen. Net zoals het optreden van deze veelbelovende death/blackmetalact Slaugther The Giant dus. Want zonder enige overdrijving, met Slaughter the Giant krijgen we een kersverse ijzersterke parel binnen de black- en deathmetal aangeboden, die ons dus op het podium al kon murw slaan. Maar ook door middel van deze EP dooreen schudt, waardoor diezelfde demonische wezens ons eveneens tot moes slaan. En dat is hoe we onze boterham met black/death metal het liefste verorberen.
Tracklist: Apocalypse Now; Torture And Madness; The Hell In Me; Raging Demons; Asylum Of The Damned.
Bij de liefhebbers van film en TV-series zal de naam Jack Savoretti wellicht een belletje doen rinkelen. Zijn muziek wordt gebruikt in series als Grey’s Anatomy ,Teen Wolf en The Vampire Diaries, om maar een paar voorbeelden te geven. Jack Savoretti is een singer-songwriter die door zijn muziek en zachtmoedige stem vooral de gevoelige snaar raakt. Met 'Singing To Strangers' bracht de man zijn ondertussen zesde schijf uit, waarbij braafjes tussen de lijntjes wordt gekleurd. Maar eerlijk is eerlijk, die gezapige aankleding bezorgt je wel degelijk een krop in de keel. Al mocht het voor ons wel wat avontuurlijker en intenser zijn geweest.
Dat breekbare en zeemzoete waarmee Savoretti de haren op je armen doet rechtkomen? We vinden het dan ook net iets te weinig terug om ons compleet over de streep te trekken. “Candlelight” is een poging in de goede richting. Jack zijn zachtmoedige stem klinkt hier breekbaar als porselein. Bij een song als “Better Off Without Me” doet zijn stem me zelfs sterk denken aan Bryan Adams en dergelijke songs hadden er wat mogen staan op deze schijf. Want het zijn net deze soort songs die er bij films en dergelijke voor zorgen dat de emotionele beladen atmosfeer tot een hoogtepunt wordt gedreven waardoor je met tranen in de ogen achterblijft.
Uiteraard beschikt Savoretti over een zeer warme stem, die aanvoelt als een deken tegen donkere winteravonden. Het breekbare in zijn stem, doet ons meermaals naar adem happen. Luister maar naar het intieme en mooie “Singing To Strangers (Interlude)” waar Jack zijn stem volledig in de strijd gooit om de aanhoorder te bedwelmen. Er zitten heus nog wel van die hartenbrekers tussen. Zoals afsluiter “Music's Too Sad Without You”, een liveversie met Kylie Minogue. Wiens stem dan weer een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het is dus niet allemaal kommer en kwel bij Savoretti. Integendeel, Jack profileert zich op een gezapige en heel magisch mooie wijze tot een hartenbreker eerste klasse. Daar bestaat geen enkele discussie over.
Jack Savoretti brengt met ‘Singing To Strangers' een plaat uit die gevoelige snaren van de aanhoorder zullen raken, doordat de man zijn bijzonder kristalheldere stem in de strijd gooit en songs zodanig emotioneel aankleedt dat je gewoon met een krop in de keel achterblijft. Echter blijft hij hierbij iets te angstvallig binnen oppervlakkige lijntjes kleuren, waardoor niet elke song een even geslaagde trip naar ons hart blijkt te zijn. Dit album klinkt dus vooral iets nadrukkelijk als een easy-listening popplaat, inclusief bijbehorende strijkers, koortjes en dergelijke meer. Op zich is daar uiteraard niets mis mee. De liefhebber van deze soort singer-songwriter/popmuziek zal zeker aan zijn trekken komen. Ikzelf had toch graag een iets meer gedurfde en avontuurlijke aanpak gezien en gehoord. Zoals we in het verleden nog al hebben meegemaakt bij Savoretti. En zoals dat ook in zijn filmmuziek het geval is. Helaas vervalt Savoretti op deze schijf dus iets te nadrukkelijk in oppervlakkigheid, waardoor zulke momenten zeer zeldzaam zijn, en het ons beetje een gemiste kans lijkt om ons hart volledig te veroveren.
Tracklist: 1. Candlelight 04:32; 2. Love Is On The Line 03:31; 3. Dying For Your Love 04:02; 4. Better Off Without Me 04:02; 5. What More Can I Do? 04:58; 6. Singing To Strangers (Interlude) 02:53; 7. Youth And Love 03:56; 8. Touchy Situation 04:27; 9. Greatest Mistake 04:59; 10. Things I Thought I'd Never Do 04:11; 11. Going Home 04:27; 12. Music's Too Sad Without You (Live from Venice).
Succesvolle deelnames aan Humo’s Rock Rally en een goed onthaalde debuut resulteerden voor Geppetto & The Whales in o.a. optredens op grote festivals als Pukkelpop. Het leek de band medio 2012-2014 voor de wind te gaan. De band was aan een opmars naar boven toe en ook wij waren daar enkele keren getuige van. In 2015 zagen we Geppetto & The Whales aan het werk in Concertzaal De Casino in Sint-Niklaas en schreven daarover: ‘De lont was bij dezen aan het vuur gestoken en Geppetto & The Whales konden de rest van de avond niets meer verkeerd doen. Niet alleen zijn er de wondermooie songs als “Maxburg”, “Jonathan” of “Bright Star” die allen schipperen tussen hartverscheurend, intiem en meeslepend. Ze werden met een soort vurigheid en gretigheid gebracht die ons en de aanwezigen heel diep raakte. De ene keer kon je een speld horen vallen in de zaal, het volgende moment scheurden de gitaren heel diep door je vege lijf heen, als een scherp mes. Kortom: Nergens werden geluidsmuren afgebroken, maar de set zat boordevol heel uiteenlopende variaties en tempowisselingen. Die aan de ribben bleven kleven"
Toen werd het plots stil rond deze veelbelovende Belgische band, tot recent hun nieuwste schijf op de markt kwam: 'Passages'. Alsof ze nooit echt weg zijn geweest, zo klinkt openingssong “Faust”. Diezelfde melancholische en weemoedige aankleding als voorheen, waardoor we als aanhoorder in diepzinnige gedachten vertoeven binnen intieme sferen en ons gewillige lieten hypnotiseren. Het is ook op deze nieuwe schijf overeind gebleven. Ook bij de daaropvolgende pareltjes als “Tall Leaves”, “Nunki” en “How We Got Here” worden nog steeds geen geluidsmuren afgebroken, maar wel die uiterst gevoelige snaren geraakt. Is er dan niets veranderd? Meer dan ooit hoor je duidelijk een band die volwassen is geworden en vooral een band waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. Tijd uittrekken voor herbronning in je leven. Het kan ervoor zorgen dat je, eens een nieuwe adem gevonden, sterker dan ooit de toekomst met een brede glimlach tegemoet kan zien. Ook Geppetto & The Whales heeft dankzij deze herbronning zichzelf letterlijk teruggevonden, zoveel is duidelijk.
Songs die één voor één niet moeten onderdoen voor songs die de band in het verleden uitbracht, maar eveneens laten zien en horen dat de toekomst voor wat eens toch was uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands binnen weemoedige muziek, er wederom heel rooskleurig uitziet. Dat is vooral wat Geppetto & The whales ons met deze klasseplaat voorschotelt.
We hopen alleen stilletjes dat ze weer geen vijf jaar moeten wachten om ons te verblijden met aan de ribben klevende songs als “Man From Porlock”, “Ruts” of “Rites Of Passage”. Echter, het was het wachten meer dan waard.
Tracklist: 1. Faust; 2. Tall Leaves; 3. Nunki; 4. How We Got Here; 5. Man From Porlock; 6. I Know Who You Were; 7. Ruts; 8. Thirteen Lovers; 9. Stuck In Reverse; 10. Rites Of Passage; 11. At Little Bay; 12. Jigsaw; 13. Dusseldorf.
Het komt zelden voor dat een band zo enthousiast je een nieuwe schijf in de handen steekt, met glinsteringen van trots in de ogen. Nu, Exoto mag helemaal terecht trots zijn op hun nieuwe aanwinst. 'Absolution in Death' is een doorsnee-deathmetalschijf die de meest donkere gedachten bij ons naar boven brengt, binnen een atmosfeer die je tot waanzin drijft. Dat is het soort deathmetal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen, om de apocalyps letterlijk te doen ontstaan in ons hoofd. Exoto wist ons vorige zomer al murw te slaan op het gezellige festival Frietrock, waar de band erin slaagde om op klaarlichte dag de duisternis letterlijk te laten neerdalen over de festivalweide.
Exoto ontstond al in 1989 en heeft toch al wat jaren op de teller staan. In de jaren '90 wist Exoto zijn stempel te drukken op die typische deathmetalscene. Niet alleen waren er optredens met o.a. Morbid Angel, Loudblast, Annihilator, Malevolent Creation, Benediction, Massacra, Grave, Loudblast, Gorefest en Ancient Rites.
Exoto bracht in 1994 met 'Carnival Of Souls' een uiterst gesmaakt debuut uit. Helaas had Exoto rond die periode ook af te rekenen met het jammerlijke overlijden van voormalige drummer Didier in een auto-ongeval. Een mokerslag in het gezicht die de band heeft dooreengeschud. Maar Exoto bleef niet bij de pakken zitten en timmerde met succes verder aan de weg. De band hield er uiteindelijk mee op in 1996, maar herrees echter uit zijn as in 2012.
In 2016 werden in een vernieuwde line-up stappen gezet om de band gloednieuw leven in te blazen. Het resulteerde o.a. in dit knappe minischijfje 'Absolution In Death'. De band bestaat anno 2019 dan ook uit topmuzikanten die o.a. door hun jaren dienst in de scene verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat blijkt al uit die verschroeiende intro die dreigend als een ratelslang je langzaam de adem ontneemt. Waarna we vertrokken zijn voor een oorverdovende trip doorheen de diepste kerkers van onze eigen Hel. Want ja ook Exoto houdt je een spiegel voor, waarbij je je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Uiteraard zijn we onder de indruk van de gitaarriffs, vlijmscherp als een mes gecombineerd met drumsalvo's die als een mokerslag in je gezicht terechtkomen. Maar het is die rauwe en brullende stem van Chris die de kers vormt op de dodelijke taart.
Songs als “Absolution In Death”, “Floating” en “Liquify Your Enemies” gaan diezelfde verschroeiende weg op, tot je als aanhoorder tot een vorm van waanzin wordt gedreven. Deze band brengt deathmetalingrediënten naar voor die dodelijk klinken in de oren, maar het voelt ook aan alsof de ziel uit je lichaam wordt gerukt en elk beetje leven uit je vege lijf wordt gezogen. Nee, origineel is dat allemaal niet, maar het wordt wel zodanig meedogenloos gebracht dat je tot waanzin wordt gedreven. En prompt apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen haalt.
Exoto slaagt er dus niet alleen live in dat intensieve gevoel naar voor te brengen waardoor je compleet murw wordt geslagen, ook op schijf voelt het aan alsof je letterlijk wordt weggesleurd naar die diepste kerkers van de Hel. Dat daarbij gegrasduind wordt doorheen typische doorsnee deathmetalingrediënten? Dat stoort allerminst, omdat kwalitatief uitstekend werk wordt afgeleverd vanaf de eerste tot de laatste noot. Waardoor je, eens waanzinnig geworden, uw lot in handen neemt en de dood strak in de ogen kijkt. Missie geslaagd!
Tracklist: Walkers (Intro); When No Dreams Remain; Consumed By Insanity; Liquefy Your Enemies; Floating (To Hell); Absolution In Death.
‘Levende legende brengt gesmaakte soloplaat uit’. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want inderdaad Don Felder is dankzij zijn bijdrage als gitarist/zanger aan The Eagles in de periode 1974 tot 2001 uitgegroeid tot een legendarische naam in rock, blues en aanverwante middens. De man, ondertussen de respectabele leeftijd van 71 bereikt, brengt nu zijn derde soloschijf uit: 'American Rock 'n' Roll'. Een schijf waarbij Felder met het grootste gemak aan alle hoge verwachtingen voldoet.
Hij krijgt hierop wellicht de steun van andere levende legendes als Peter Frampton, Slash, Mick Fleetwood, Joe Satriani en Richie Sambora. Maar hij trekt vooral de aandacht naar zich toe, door middel van lekker aanstekelijke, pure rocksongs die aan je ribben blijven kleven. Don Felder doet daarbij niet aan nieuwe wegen inslaan, maar blijft zijn eigen grens verder aftasten. Hij klinkt op deze schijf ook niet oubollig of routineus. Het spelplezier loeit vanaf die eerste titelsong tot de laatste snik gewoon uit de boxen en daardoor bezorgt hij de blues-en rockfan de ene na de andere adrenalinestoot, zoals hij dat in zijn jonge jaren bij The Eagles ook deed. En dat is gezien zijn staat van dienst bewonerswaardig te noemen. Want hij trapt niet in de val van een routineklusje afwerken, zoals sommige tijdsgenoten dat helaas plegen te doen.
Of dat nu is door blues klinkende pareltjes als “Limelight” of ballads die je koude rillingen bezorgen of eerder mede door verschroeiende solo's bovenop dat warme stembereik, als in “Falling In Love”, telkens raakt Felder de rocksnaar heel diep. Maar vooral, Don Felder straalt na al die jaren nog steeds het charisma uit van een jonge wolf, dat is wat ons nog het meest over de streep trekt. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze schijf is zeer gevarieerd en smakelijk samengesteld zodat een beetje fan van blues- en rockmuziek in zijn meest pure vorm. De fans van Eagles kunnen met een gerust hart deze bijzonder gezapige parel aan hun platenkast toevoegen.
Tracklist: 1. American Rock 'n' Roll 03:41; 2. Charmed 03:17; 3. Falling In Love 04:25; 4. Hearts On Fire 04:32; 5. Limelight 03:47; 6. Little Latin Lover 03:34; 7. Rock You 03:42; 8. She Doesn't Get It 03:34; 9. Sun 04:32; 10. The Way Things Have To Be 04:20; 11. You're My World.
Club Mayz is het eenmansproject van Gentenaar Matthias Yzebaert. In 2015 bracht hij al een album, ‘The Void', uit onder de naam Mayz. We leerden deze elektronische muziekkunstenaar kennen in 2017 toen de man zijn schijf 'Lonliness' op de markt bracht. We schreven daarover: '’De perfectie van songs als “Everything Means Nothing Annyway” tot “You Can't Kill It” doen ons - eerder subtiel - telkens opnieuw terugdenken aan bands als bijvoorbeeld Depeche Mode, in hun beginjaren, daar is anno 2017 nog steeds niets mis mee. Liefhebbers van pure synthpop, met een knipoog naar de experimentele kant daarvan, zullen in deze plaat zeker hun gading vinden.’ Via Wool-E Discs bracht Club Mayz een nieuw meesterwerk uit: 'The Gift Of Surrender' - uitgebracht op vinyl. Een lekker donker wave pareltje boordevol duistere weemoedigheid en melancholie.
Knipogen naar die jaren '80 zijn nog steeds aanwezig bij Club Mayz, al is het deze keer meer gold wave en aanverwante, eerder intieme, darkwave. Zijn zin om te experimenteren met die geluiden is de man echter nog steeds niet verloren. “My Former Self” bevat zoveel zachtmoedigheid, binnen een donkere omkadering, dat die duisternis eerder deugd doet dan angst aanjaagt. Een rode draad dat we trouwens ook terugvinden op de daarop volgende songs als “Gray Days”, “Dependent”, “The Waiting Room” en “Mirage (I'm Not There)”.
We hadden onlangs het geluk zijn studio te mogen bezoeken en kunnen ons de uren dat de man achter al zijn knopjes en keyboards magie heeft liggen uitproberen tot het oneindige niet voorstellen. Maar de sfeer in die studio bewijst dat Matthias een elektronica-artiest is die net als grote artiesten als Brian Eno graag buiten zijn eigen lijntjes kleurt. Ook al is dat bij de laatste meer binnen ambient - een stijl die we ook soms terugvinden op deze schijf. Die donkere omkadering namelijk, die je hart verwarmt, zo eigen aan wat Brian Eno doet, vinden we dus ook terug bij Club Mayz. Vandaar. Van synthpop zoals bij de vorige schijf is, ondanks die nog steeds subtiele knipogen, iets minder sprake. Het bewijst nog maar eens dat Matthias een artiest is die zijn grenzen verlegd en blijft aftasten. En zichzelf bovendien blijft heruitvinden.
Het klankentapijt dat deze klankentovenaar naar voor brengt voelt aan als een donkere deken die je ziel verwarmt. Elke song bevat zoveel uiteenlopende soundscapes. De man zet je voortdurend op het verkeerde been. Dat je als aanhoorder geboeid blijft luisteren naar deze aanstekelijke schijf, die de meest donkere gedachten naar boven brengt maar dus eerder binnen een weemoedige omkadering, dan dreigend en oorverdovend. De beats werken wel degelijk op de dansspieren, maar doen je, eens onder hypnose gebracht door die uiteenlopende klanken die Club Mayz als een ware elektronica virtuoos uit zijn mouw schudt, eerder zweven over die dansvloer.
Matthias bewijst nog maar eens een meester te zijn in beats, die teruggrijpen naar een verleden maar vooral met het oog naar de toekomst van uiteenlopende elektronische muziekbeleving gericht.
Tracklist: My Former Self 04:11; Gray Days 06:12; Depends 05:51; The Waiting Room 03:17;Passing By (Intro) 02:29; Mirage (I'm Not There) 05:29; Farwell Track 02:59; The Mask Of Sorrow 03:26; Souvenir Wounds 03:40; We Have Ideas And Each Other 06:33.
Elektro/Dance
The Gift Of Surrender
Club Mayz
Wool-E Discs
Bolt Ruin is het project rond elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen", lezen we op de vi.be-pagina van de band. Toen we Bolt Ruin zagen optreden op BRDCST-festival in de Ancienne Belgique waren we danig onder de indruk van de combinatie tussen eerder 'liefelijke' beelden en dreigende muziek die als een oorverdovende oerknal ervoor zorgde dat apocalyptische wezens de zaal zouden overnemen. We vroegen ons af of Brecht er ook op schijf erin zou slagen ons datzelfde intensieve gevoel van angst en vertwijfeling zou kunnen afleveren als op dat podium? Eind maart kwam het debuut van Bolt Ruin op de markt via Consouling Sounds/Circuits en dan weet je waar je je kunt aan verwachten: grensverleggende intensiviteit.
Vanaf die eerste song “Marjhed” voelen we ons al wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel. Dankzij een elektronische inbreng die letterlijk de haren op je armen doet rechtkomen van angst drijft Bolt Ruin de aanhoorder langzaam maar zeker tot pure waanzin. Ook al is dat vaak binnen een eerder intieme omkadering, de dreigende ondertoon blijft steeds overeind staan. Ook bij de daaropvolgende kleppers als “Przenac”, “Psilentze” en “Dravvn” voelt het aan als een klauw die langzaam je strot dichtknijpt tot je buiten adem gekomen uw demonen strak in de ogen kijkt. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken.
Want inderdaad, dankzij die heel intensieve totaalbeleving prikkelt de man uw fantasie. Met de ogen gesloten halen we ons beelden voor de ogen van de apocalyps die gewoon dagdagelijkse taferelen verstoort door dood en verderf te zaaien om zich heen. Meestal op een langzame maar heel dreigende wijze, maar ook met oog voor improviseren en experimenteren met die duistere elektronica. Zo bekruipt je steeds dat angstgevoel en kruip je wat dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je weer eens bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt in de vorm van “Tshered”. Een afsluiter die je nog maar eens tot waanzin drijft. Tot je op het puntje van je stoel zit te beven van angst, en uiteindelijk je lot gewoon in handen neemt.
Tracklist: Marjhed; Przenac; Psilentze; Dravvn; Disperish (feat Dialect); Tshred.
Elektro/Dance
Bolt Ruin
Bolt Ruin
Consouling Sounds/Circuits
Labadoux 2019 - 3-4-5 mei 2019 - 31 ste editie - Is en Blijft een Heerlijk festival!
Labadoux 2019
Festivalterrein
Ingelmunster
2019-05-10
Lode Vanassche en Filip Gheysen
Onder de Wantebrug in Ingelmunster klotst het water van ‘de vaart’ onrustig tegen zijn vol geparkeerde oevers. Het herfstweer staat in schril contrast met de sfeer, die op Labadoux naar oude gewoonte aanvoelt als thuiskomen in een warm nest. De line-up is er eentje om in te kaderen en de talrijk opgedaagde bezoekers laten de grijze wolken niet aan hun hart komen!
Met drie podia (concerttent, pubtent en club) is er ieder moment van de dag voor elk wat wils aan de gang.
dag 1 - vrijdag 3 mei 2019
In de grote tent worden we meteen ondergedompeld in de bezwerende folkbeats van The Sidh, een Italiaanse formatie die hun zuiders temperament niet onder stoelen of banken steekt.
Daarna zoeken we de Pubtent op om de jonge wolven van Portland te aanschouwen. De winnaar van De Nieuwe Lichting 2018 wist het afgelopen jaar verschillende hits te scoren. Naast de naambekendheid via StuBru hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken. Je voelt meteen dat de band ook live als een puzzel in elkaar valt. Niet vanzelfsprekend voor de gelaagde pop die door het talentvolle viertal bedreven afgeleverd wordt. Met een smoothy vol met speelplezier weten ze het publiek te bespelen. Sarah speelt piano en Jente gitaar. Ze zingen perfect samen en weten je vast te nemen. Indie folk rock.
Geloof het of niet , maar met K’S Choice maakten de organisatie een goede keuze. De tent liep vol en warm. Sarah en co hadden er duidelijk zin in en etaleerden met verbazend gemak professionaliteit, zin en speelplezier. Sarah en Gert weten nog altijd wat samenzang is en geven melodieën met de gekende strakke gitaren terwijl de bassist alles regisseert. Ze blijven snoepen van hun quasi perfecte wall of sound en hun professionaliteit. Heerlijke best of na alweer 25 jaar “Believe” en “Cocoon Crash” werden al vroeg in de set als suikertjes in onze warme koffie gedropt. Naar het einde toe mochten de oer-belpopper “Not An Addict” en “Almost Happy” niet ontbreken. Bijna gelukkig verlieten we kort voor einde de grote tent om ons te laten verrassen in de club.
Daar stonden om klokslag 22u The Bucks geprogrammeerd. Drie doorwinterde folkies, twee Belgische Ieren (David Munnelly en Kieran Fahy) en een Belg die misschien een Ier was in een vorig leven (Philip Masure) hadden alle ingrediënten bij om Irish folk te brengen op grootvaders wijze. De traditionals werden met het enthousiasme van een roedel jonge herten naar voor gebracht. De begeestering werkte aanstekelijk waardoor de uitgeklapte stoeltjes eigenlijk overbodig waren. Vakmanschap en speelplezier gingen hand in hand. Mooi dat we dit nog altijd kunnen proeven naast en tussen de grote popkanonnen van de grote tent!
Arsenal heeft een arsenaal aan materiaal, songs, groepsleden - vandaag negen - en ervaring. Een zangeres die in een Obelix-badje met soul is gedrenkt, een dubbele percussie, een funky bas, een ongelofelijke performer. De headliner van deze eerste avond is met zes albums uitgegroeid tot één van de grootste hitmachines van Belgische makelij. “Saudade” liet Labadoux voor een eerste keer ontploffen, het verlangen naar meer werd alleen maar groter. “Amplify” en “High Venus” hielden het tempo in de set hoog en dreven de laatste koude nattigheid van het festivalterrein. Net voor de bisronde kregen we als klap op de vuurpijl een tien-minuten-lange versie van “Melvin”. In het laatste jaar moest de band afscheid nemen van twee van zijn bekendste stemmen: Mario Dos Santos kwam op 4 september 2018 om in een zwaar verkeersongeval en enkele weken terug kwam het nieuws dat insloeg als een bom: Shawn Smith (Brad) was door complicaties van zijn suikerziekte plots overleden. Beide rasmuzikanten werden bij het begin van de encore niet vergeten en geëerd voor bewezen diensten. “Lotuk” was de kers op de frisse cocktail tropical die Arsenal na al die jaren nog steeds is. En weg waren de grijze wolken.
Appelblauwzjigroen - Met zo’n naam kon dit alleen maar een West-Vlaamse formatie zijn! Het werd een mix van onversneden bluesrock in een sappig West-Vlaams gebracht door nieuw plaatselijk talent uit Ingelmunster! Blij dat we dit niet gemist hebben! De teksten waren grappig (en iedereen verstond alles!), de muziek was snedig en de frontman stal de show met zijn mondharmonica. Na enkele nummers werd duidelijk wat de T-shirts ons te vertellen hadden: het waren de titels van de nummers, waarvan vooral de bluesversie van “Patatten” van Willem Vermandere ons aangenaam verraste. Benieuwd of de oude bard dit al eens zou gehoord hebben…
dag 2 - zaterdag 4 mei 2019
Als we rond koffietijd de grote tent betreden komen we meteen in de ban van een trio: de ons welbekende Wannes Cappelle flankeert met de Zeeuw broeder Dieleman Frans Grapperhaus op cello. De twee moedertalen, het Zeeuws en Zuid-West-Vlaams dialect, vermengen zich naadloos in de gezongen verhalen over het leven van hier en elders. Soms humoristisch, soms weemoedig, soms filosofisch. Grappig hoe ze het over de uitspraak van Ghandi hebben: “Wannes, zeg jij nu Handi? Het is toch Gandi (met een Hollandse G-keelklank)?” Algemene hilariteit als het over de zachte West-Vlaamse G gaat! “Dat speelt toch geen rolle? De G en de H staan er allebei in! Ge kunt dus kiezen!”, reageert Wannes gevat.
In de tent krijgen we even de tijd om te lachen en na te genieten maar dan doet hij er nog een schep bovenop: “En daarbij, moest het Handi zijn, dan zouden we Andi zeggen. En dat is toch geen naam voor een spiritueel leider? Follow me I’m Andi…”
Frans de cellist geniet mee, gezeten op zijn stoeltje, tussen beide boomlange zangers in. Een trio waarmee de zaterdag op Labadoux waardig wordt ingezet!
De folkies worden op hun wenken bediend met de Flemish Folk Caravan. Maar geen geitenwollen sokken of langharig werkschuw tuig op het podium hoor! Alleen de instrumenten zijn folky: draailier en diatonische accordeon om er maar twee te noemen. De spelers, strak in het zwarte pak opgesteld in een hoge en een lage rij, zijn stuk voor stuk rasmuzikanten. Ze brengen nummers met titels die niet verwijzen naar middeleeuwse legenden, maar gewoon een volgnummer dragen zoals sommige parfums. In de tent lusten ze er pap van: de percussie komt van de handjes van het publiek!
Daarna gaat het folkfest verder met The Rumjacks. Deze Aussies vullen de folkstoofpot wel aan met een stevige scheut punk, gekruid met rockende instrumenten. Het dynamiet van onze funkfolkrockers The Rumjacks was iets te weinig explosief waardoor de echte ambiance wat ontbrak. Iets te weinig punk om de tent te doen branden. Frontman Frankie wilde Keith Richards van de Ierse folk zijn en poogt de boel te laaien met onder andere “Free Me” en “Casanova No More”.
Het enthousiasme werkt aanstekelijk, maar is ons iets te uitbundig. In de pubtent liet op hetzelfde moment Ben Poole zijn gitaar scheuren. Dit talent van de Britse bluesrock scene ging er vingervlug uit de bol, en met hemtoch een halve pubtent! Wij bekijken dit liever vanop wat meer afstand waar de decibels onze oren wat minder teisteren. Maar eens temeer blijkt dat Labadoux iedereen op zijn wenken bedient: jong of oud, folk of rock of de mix van beide? Iedereen vindt er zijn gading…
We mogen de clubtent niet uit het oog verliezen. Daar zijn steevast ongekende parels te ontdekken! AWKWARD i bijt er op zaterdag de spits af. Deze formatie is het pseudoniem van componist en liedjesschrijver Djurre de Haan. Zijn Engelse teksten doen ons denken aan de breekbare Nick Drake. Samen met een violiste en een cellist, een gitarist en een drummer weeft hij een klankentapijt waarop je je zacht kan neervlijen. Zeer toegankelijk is het allemaal niet, maar de moeite die je doet om te blijven luisteren wordt beloond!
Daarna volgt Linde die, gesteund door gitarist Jeroen Huyzentruyt, een mengsel brengt van folk en Brian Eno met wereldse invloeden. Reeds tijdens de soundcheck wordt iedereen verrast als ze plots met Mongools geïnspireerde klanken de microfoon uittest. Later blijkt dit een etappe uit een kleurrijke ontdekkingsreis te zijn: we krijgen het verhaal van de moeilijke geboorte bij Mongoolse kamelen die hun jong verstoten waarna de sjamaan de moederkameel moet toezingen zodat deze toch zijn jong zou aanvaarden. Alweer wordt het uiterste van het publiek gevraagd. Het is een festival, dus iedereen kan gaan en staan waar hij wil, maar voor elke soort muziek is er hier een publiek! Echt mooi om te zien en te horen!
Sarah D'hondt vervolledigt dit clubtrio dat we even op een rij willen zetten. Ze stond al eens op Labadoux en wie in de smaak viel keert meestal terug naar Ingelmunster. Met haar kristalheldere stem ondersteund door de vingervlugge pianist Tom Van der Schueren serveert ze heerlijke chansons. De zon was er intussen doorgekomen en we waanden ons in een muzikale oase onder Franse platanen…
Les Negresses Vertes bewijzen hun sterkte en hun klasse door in het begin al van wal te gaan met hun grote “Voila l’été”. Het beloofde lange feest was er. Niet dertig jaar maar dertig megawatt later worden we getrakteerd op een begeesterde zinderende enthousiaste set waar deze oude jonge knapen maar te plukken hebben uit een resem hits en tunes om u tegen te zeggen. Wat hebben die gasten bij elkaar geschreven…. Zelfs hun ska interludium met “Les Mégots” overtrof de eeuwige feestneuzen van Madness. Een rocksausje met “Les yeux te ton père”… Enfin, ik vrees dat woorden te kort zullen schieten en dat een gefundeerde recensie zo goed als onmogelijk wordt, niet waar “Zobie La Mouche”?
Het Franse Kalffa staat in de Pubtent, zoals aangekondigd, met hun ongelofelijke energie Keltische rock te brengen. En om het even Belgisch te houden: Ierse rock met een heuse knipoog naar Ferre Grignard.
Maar op hetzelfde ogenblik is er ook het Kleinkunstcollectief van de broers Wannyn in de clubtent. Ze hebben ons Vlaamse kleinkunst-erfgoed gebundeld in een volwaardige voorstelling. Met een 80-tal klassiekers op hun repertoire vormen ze samen met muzikale zielsgenoten Jurgen Stroobant (accordeon) en Quinten De Vlaeminck (contrabas) vormden een soort levende jukebox. Als hedendaagse troubadours brengen ze de gekende klassiekers van Jan de Wilde, Zjef Vvanuytsel of Wim Decraene op festivals en in kroegjes. Het is lang geleden dat we nog zo uit volle borst gezonden hebben. En samen zingen doet deugd! Misschien klinkt het goedkoop om met oude succesnummers van vergane gloriën de hort op te gaan, maar ze doen dit met zo’n enthousiasme en vakkunst dat we echt van tributeband kunnen spreken. Zowel de luisterliedjes als de meezingers worden meegezongen. Wij kijken al uit naar een volgende voorstelling met andere nummers uit hetzelfde vaatje!
Absynthe Minded kwam verassend hard uit de hoek voor wie Labadoux-gewijs een eerder intiem concert verwachtte. Ze kozen dus voor een heus rockconcert en lieten de tent redelijk vol lopen, maar ook redelijk half leeg lopen. Er werd weinig gezegd en beleefd op het podium en de communicatie met het publiek was navenant. Het meest spectaculaire was de constante wissel van hun instrumenten van trouwens hoge kwaliteit. Voor professionaliteit een dikke negen, voor sfeer en gezelligheid een schamele vijf. OK, met “Ask me nothing” kondigen ze wat funk aan, maar even vergaten onze streekgenoten dat hun muziek meer dan een job is. Enthousiasme kan echt geen kwaad, ook al heb je intussen een CV van jewelste. “My heroics part one” en “Envoi” werden er als een rap geserveerd dessert doorgesleurd en het verwachte “Papillion” moesten we missen. Sterke muziek en sterke songs die met veel te weinig animo werden gebracht.
Ertebrekers spelen een thuismatch en winnen met grandeur deze lokale champions league. Flip, Peter en Jeffrey presenteren de meest funky grooves en tonen dat hun nieuw werk meer een eighties powerfunky sound heeft a la JTOTHEC (Jeffrey zit er dan ook bij) , en hun eerste werk meer ruikt naar ’T Hof Van Commerce (Flip zit er dan ook bij). Het zal niet verwonderen dat ze het stomend publiek opzweepten en het publiek hen opzweepte. Jeffrey maakte een heerlijke wandeling door het publiek en kreeg iedereen mee. Zelfs de arrogante Antwerpenaar naast mij die in zijn beperktheid niets van de teksten begreep, stopte met zijn scharrel te muilen en begon mee te gaan in het opzwepende verhaal van Ertebrekers.
dag 3 - zondag 5 mei 2019
Zoals de traditie het wil, is zondag de dag van de kinderen op Labadoux. Kapitein Winokio is ervoor ons iets te vroeg, maar we zijn zijn passage van enkele jaren geleden en het enthousiasme van honderden kinderen nog niet vergeten!
Amanda & The Woopies katapulteren ons terug naar het interbellum in de States. Amanda dartelt over het podium in een petticoat met polkadots en The Woopies houden met bretellen hun broek op. Deze klassieke beauty-and-the-beast combinatie werkt weer uitstekend! Het zondagsrecept op Labadoux van humor en gezelligheid doet het opnieuw. Op de website staat het helemaal correct: Een ideale gelukskuur!
Jan Desmet houdt met zijn 2 Centimeters deze sfeer in stand en brengt een voorstelling met klassieke kleinkunstmeezingers. De grote tent biedt ook de luxe van een projectiescherm waarop de teksten komen voor wie die niet paraat heeft. En toch… toch lukt blijkbaar niet in de grote concerttent wat gisteren nog een ‘klein kunstje’ was voor het Kleinkunstcollectief. Ligt het aan de songkeuze? Ligt het aan het publiek? Of moet je de knusheid van een kroeg hebben met het formaat van de clubtent om dit concept te doen werken? Geen idee… maar wat gisteren een zangfeest was, is nu gewoon een goed optreden. Een luttele drie uur later zal deze Jan ook de clubtent kunnen proeven. Dan worden zijn Centimeters aangevuld met de ravissante Lien Van de Kelder en worden ze herdoopt als Salut La Copine. Ze brengen een eerbetoon aan het meisje en de vrouw in al haar facetten maar dan wel à la Française op uitdrukkelijk verzoek van Lien! Meezingen hoeft niet, niet iedereen heeft de taal van Molière paraat, maar er wordt weer genoten met volle teugen van de chansons van ronkende namen als Josephine Baker, Edith Piaf of Françoise Hardy.
Wouter Berlaen (zang en een rits instrumenten) liet zich vooraf ontvallen dat hij blij was dat ze na The Antler King geprogrammeerd waren. Zij brachten Indie pop en rock die qua sfeer niet verder af kon staan van wat moest volgen of wat hen vooraf ging:
Snakes in Exile die al decennia lang pittige, Keltische folk brengen op alle folkfestivals die je in ons landje en ver daarbuiten kan vinden.
The High Kings stonden netjes met vier op een rij en wisten in een mum van tijd de concerttent om te toveren tot een heuse traditionele Ierse pub. Die snoodaards sneerden dan ook dat het Ingelmunsterse Kasteelbier stukken beter was dan hun Guinness. Een mix van bewerkingen en zwepende versies van “Thunder”, “Wishkey in de Jazz” (nee niet Jar), en “Dirty Old Town”. Het leven kan simpel en geestig zijn. Ze hebben het van hun oertraditionele instrumenten (gitaar, banjo, trekzak, bodhran….) maar vooral van hun fenomenale vierstemmige samenzang.
Nevermind Nessie . Folkpunk of punkfolk. Feesten, dansen, zingen en drinken. Met een mooie violiste dan nog. En het zijn alweer blijkbaar West-Vlamingen. Talent komt bovendrijven.
Scala stond in het teken van Nederlandstalige nummers en meisjes. Geen prachtige covers van Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Depeche Mode of Radiohead. We hoorden mooie koorversies van onder andere “Suzy”, “Layla”, “Marjolein”, “Irene”, “Annelies”, “Anja” om te eindigen met “Ik Hou Van U”. Mijn lieve dochters hebben ervan genoten. Toch nog even de coolness en het rockgehalte van de gebroeders Kolacny vermelden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-2019
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Bad Religion draait ondertussen al mee sinds de jaren 80, maar van ophouden weten ze voorlopig niet. De meeste band leden zijn ondertussen vijftigers, maar op een podium lijken ze nog altijd twintig. Energiek, strak en boordevol kracht, het zijn drie woorden die de show van Bad Religion in de Ancienne Belgique perfect samenvatten. De band kwam naar Brussel en bracht generaties punkliefhebbers samen, mooier werd het niet op deze maandagavond.
De show van Bad Religion bestond eigenlijk uit twee delen. Enerzijds een soort van ‘greatest hits’ deel met enkele nieuwe nummers en daarna de integrale opvoering van ‘No Control’. Dat album werd dit jaar 30 jaar en dus leek het hen ook logisch om dat volledig te spelen. Het publiek was duidelijk tevreden want die gingen van begin tot eind uit hun dak zonder ook maar even de pauzeknop in te duwen.
Bad Religion is één van de weinige punkbands uit de jaren 80 die tegenwoordig nog actief zijn en albums uitbrengen. De band behoort bijgevolg ook tot één van de bestverkopende artiesten in zijn genre, en in de Ancienne Belgique konden we zien waarom. De groep is een sneltrein en deinst nergens voor terug. Zelfs op hun, relatief, oude leeftijd weten ze nog steeds een punk show neer te zetten waar de jonkies van kunnen leren.
33 nummers kregen we op ons bord, en al van bij opener “Chaos From Within”, tevens de titeltrack van hun nieuwste album, was de sfeer gezet. Het enige waar we ons een beetje aan stoorden in het begin was de stille microfoon van zanger Greg Graffin Hierdoor klonken de instrumenten veel luider en hoorden we de stem niet. Jammer, want dit is natuurlijk een belangrijk aspect bij de muziek van Bad Religion. De harmonieën en de uitgesproken stem van Graffin die zijn mening verkondigt.
Na enkele nummers was dat probleem gedeeltelijk van de baan, we gingen er gewoon minder op letten omdat de sfeer enorm de hoogte in ging, en dus was het daarna alleen moshpits en crowdsurfers die de klok sloegen. Ook daar viel het onderscheid tussen generaties op. De oudere generatie hield zich braaf op de achtergrond, terwijl de jonge garde van begin tot eind in het rond sprong en duwde. Ieder zijn manier van beleving natuurlijk, maar net door dat onderscheid in generaties, zagen we dat de band echt wel iedereen aanspreekt en niet zomaar een nostalgieband is.
Klassiekers zoals “American Jesus” en “Punk Rock Song” worden vanzelfsprekend meegebruld, maar ook het meer recente “Fuck You” lijkt een anthem te zijn die de fans nu al hebben omarmd. En zelfs de gloednieuwe songs die nog maar net uit zijn, vallen niet uit de toon. Zo hebben we zelfs de eer om “Lose Your Head” voor het eerst live te horen spelen, een unicum dat niemand zal vergeten, al was het nummer eerder een rustpauze in de set na al het harde voordien.
Na een klein uur gaat de band van het podium. Iedereen vreest dat het einde al is aangebroken, maar niets in minder waar. De band komt terug en speelt gewoon nog vijftien liedjes. Maar niet willekeurig, het wordt een integrale opvoering van het ‘No Control’ album uit 1989, dit jaar dus dertig jaar. Vijftien furieuze punkrock songs die altijd strak en vuil klinken, maar live ook worden aangevuld met gitaarsolo’s.
Zo punk als toen klinkt het niet meer. De sound is beter, de gitaren klinken voller en zelfs de vocals zijn meer gepolijst. Dit doet weliswaar niets af aan de tegenwoordige uitvoering van het album. De band brengt het nog met dezelfde power als dat het album toen had. De ene song na de andere volgt elkaar op, en het publiek blijft zich volledig smijten. Bier vliegt in het rond, lichamen worden geplet en mensen brullen de melodische refreinen mee. Jawel, Bad Religion is nog steeds punk met een grote fungehalte.
Dat de boodschappen van Bad Religion nog steeds relevant zijn, moet niet worden aangehaald. Dat is goed, want zo vervalt de band nergens in clichés. De muziek en lyrics spreken voor zich. Hierdoor kunnen de bandleden gewoon muziek spelen, de frontman gewoon zich volledig uitleven op het podium en de gitaristen rustig een soloke placeren. Dat de lyrics of noten soms niet meer zo gekend zijn, moeten we erbij nemen. Gelukkig hebben ze een hulpblaadje met lyrics, het zou anders nogal moeilijk gaan.
Dat Bad Religion niet meer bij de jongste punkbands hoort, hoeft geen probleem te zijn. De groep heeft energie te over en brengt zijn songs nog steeds met dezelfde power en intensiteit als ze altijd doen. Een strakke punkshow met hardere invloeden die vooral heel snel voorbijvloog, Bad Religion deed zijn naam alle eer aan. Een legendarische band die voor ons nog even mag meegaan.
Setlist: Chaos From Within - Them and Us - Fuck You - The Dichotomy - Recipe For Hate - New Dark Ages - 21st Century (Digital Boy) - Do the Paranoid Style - My Sanity - Struck a Nerve - Generator - American Jesus - Lose Your Head - … - Punk Rock Song - Sorrow - Inflicted - Fuck Armageddon… - This Is hell
No Control: (volledig album): Change of Ideas - Big Bang - No Control - Sometimes It Feels Like… - Automatic Man - I Want to Conquer the World - Sanity - Henchman - It Must Look Pretty Appealing - You - Progress - I Want Something More - Anxiety - Billy - The World Won’t Stop
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bad-religion-06-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/ploegendienst-06-05-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Headbanger’s Balls Fest 2019 - Scoren met elke band op de affiche
Headbanger’s Balls Fest 2019
De Leest
Izegem
2019-05-04
Filip Van der Linden
Moonspell komt in oktober naar de Trix in Antwerpen. Wie zo lang niet kon wachten, kon voor iets minder dan de ticketprijs in Antwerpen naar Izegem voor Headbanger’s Balls Fest met Moonspell als headliner. En daar kreeg je nog eens zes andere topbands bovenop.
Vroeg in de namiddag mochten de locals van Carneia al aantreden. Logge postmetal op het thee-uurtje en niet onder het donkere deken van de nacht? Carneia moest hard aan de bak om het publiek wakker te blazen. Pas verschenen tracks uit het nieuwe album ‘Voices Of The Void’ werden vlot afgewisseld met ouder werk. Zanger Jan Caudron sloop als vanouds dierlijk over het immense podium van De Leest en kroop zelfs over de dranghekken om het publiek mee te trekken in de donkere trip van Carneia. Het harde zwoegen werd beloond met het enthousiasme van de nog niet volgelopen zaal, maar dat is het lot van elke band die een festival moet openen.
Chalice is na 21 jaar on the road een goed geoliede machine, toch stonden voor de honderdste show in het bestaan van de band de zenuwen toch net iets harder gespannen. Op Headbanger’s Balls spelen doet deugd als overwinning, maar deze band is klaar voor zelfs nog grotere veldslagen. Ze begonnen als oldschool deathmetalband en evolueerden via melodic death naar hun huidige mix van thrash en death, afgekruid met nog wel meer diverse invloeden. Vorig jaar brachten ze het album ‘Ashes Of Hope’ uit dat bejubeld werd door reviewers en fans. Liever dan op hun lauweren te rusten brachten ze in Izegem alweer nieuw werk ten berde. Kwestie van het ijzer te smeden als het heet is. “Why” zijn ze samen met “Dwelling” inmiddels al aan het opnemen en de live-versie laat opnieuw het beste verwachten. Opmerkelijk ook dat een band zo vroeg in het festival al de volledige zaal mee kan laten klappen.
Komah is een Waalse groovemetalcoreband die geregeld al eens over de landsgrenzen kan gaan spelen. Nieuw werk had deze bende niet voor te stellen, maar dat kon de pret niet drukken. Hun voorlopig laatste album, ‘Flashing Nightmare’, dateert alweer van 2015 maar het siert de band op een manier dat ze daar na vier jaar nog steeds promotie voor willen maken. Er staan dan ook flink wat tracks op dat album waarop je maar moeilijk stil kan blijven staan. Het publiek in Izegem reageerde misschien eerst nog wat lauw op het Waalse geweld, maar eens ze de vibe opgepikt hadden, werd het alsnog een feestje voor de moshers.
De legendarische Belgische heavymetalband Ostrogoth stond in een ver verleden in de Europese hitlijsten met “Full Moon’s Eyes” en brengt vooral oud en een beetje nieuwer werk met veel passie en pose. Voor de oudere metalhead werd het in Izegem een feest van de herkenning met behalve Full Moon’s Eyes nog “Paris By Night”, “Too Hot”, “Love In The Streets”, “Stormbringer”, “Heroes Museum” en “Ecstasy And Danger”. De vuisten en hoorns gingen in de lucht en er werd meegezongen en gebruld.
Vervolgens mocht het publiek opnieuw de mouwen opstropen voor het betere mosh-werk. Het Franse Dagoba vroeg een ‘wall of death’ en kreeg dat ook vlot voor elkaar. Deze Fransen walsten als bulldozer over Izegem en namen geen genoegen met een publiek dat braaf met het kopje staat te knikken. Na de wall of death kwam er nog een circle pit aan te pas en zanger Shawter dook ook nog zelf het publiek in. Die van Dagoba zijn ook gewoon heel goed in wat ze doen. Punt.
Minder brute energie en meer adembenemende gitaarsolo’s volgden toen het Zweedse Enforcer het podium van De Leest betrad. Voor de ene stonden ze te hoog op de affiche, terwijl anderen hierin net een beloning zagen voor de vele haltes in de kleinere Belgische clubs die Enforcer al aandeed. De Zweden wisten vriend en vijand te verbazen en te overtuigen met hun vinnige mix van speed- en heavymetal. Ze halen de mosterd daarvoor in de hardrock en heavy metal van de jaren ’70 en ’80, maar doen er hun eigen ding mee en brengen hun retrometal met zoveel passie dat je wel overstag moet gaan. Een aantal tracks kwamen uit het nog maar een paar dagen oude album ‘Zenith’, maar het waren vooral de bevlogen versies van ouder materiaal als “Mesmerized By Fire” en “From Beyond” die de vonken deden overslaan. Het publiek van Headbanger’s Balls Fest geeft geen cadeaus en toch kreeg Enforcer een ‘welverdiende 8 op 10 voor sfeer en gezelligheid’.
De Portugese gothicmetalband Moonspell is kind aan huis op de Belgische festivals en in de grotere concertzalen en het was een meesterlijke zet van de ploeg achter Headbanger’s Balls Fest om ze als headliner naar Izegem te halen. Het was wel al bijna middernacht toen zanger Fernando Ribeiro met een enkele oude lantaarn in de hand het podium opstruinde, maar de fans stonden nog in dikke rijen op post. De hondstrouwe fans werden getrakteerd op heel wat ouder werk en het beste uit het recentste album ‘1755’. Je merkt het natuurlijk wel dat de band al bijna 30 jaar meedraait, maar teleurstellen staat niet in hun woordenboek.
Als Moonspell later dit jaar in Antwerpen speelt, zullen vast ook heel wat Headbangers op post zijn. De Portugezen brengen dan immers Rotting Christ mee, één van de beter bands van de Headbangers-editie van vorig jaar.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Indiefans uit de late jaren negentig zullen zich Built To Spill vast levendig herinneren. De band rond het nonchalante gitaarspel van Doug Martsch bleek een van de weinige die met een contract bij Warner Bros. nog hun creativiteit kon bewaren. In z'n eerste bestaansdecennium bracht Built To Spill het één na het andere meesterwerk uit, vaak met wisselende line-up. Een van hun legendarische albums uit die periode, ‘Keep It Like A Secret’, viert zijn twintigste verjaardag. Daarom kwam Doug zijn perfecte mix van Pavement-pop en Dinosaur Jr. punk celebreren in De Kortrijkse Kreun. Al was het niet zo'n hevige viering: Built To Spill blijkt een legacy act geworden bij gebrek aan vitaliteit.
De voorprogramma's bestonden uit twee acts die voor onaandachtige zielen jambandjes lijken. Ze namen het net als de hoofdact niet zo nauw met de timing of de correcte tonaliteit. Dit resulteerde soms in interessante klankwolken, maar ook vaak in gezapige brij. ORUÃ is een Portugees powertrio dat bluesrock brengt met een snuifje desert rock. De gitarist beheerste de slordige gitaartechniek die deze avond centraal stond uitstekend en hij paste er gretig vibrato effecten op toe. De drummer had zijn studieboek drumfills vanbuiten geleerd, hij paste ze namelijk één voor één toe op zijn drumkit. Jammer genoeg ging het spel van drum en bass nergens heen terwijl de gitarist zijn eigen spel live samplede. De conceptie van het bandje stond nog niet helemaal op punt.
Slam Dunk zorgde voor een onverwacht leuke wending met hun ritmes die doen denken aan een rock versie van footloose. De bandleden sprongen wild in het rond terwijl ze hun slacker en rockabilly teksten door de micro's reiden. De drummer stal echter de show met een energieke spel dat niemand die avond kon overtreffen. Verder werd er wat gepalaverd over merchandise en met flesjes gegooid.
Wat de visuele actie betreft waren we er hierna aan voor de moeite. Built To Spill klonk best goed, al duurde het even voordat de effectenpedalen zich tot toverdoosjes ontpopten. Het leek alsof de andere muzikanten de nummers niet goed beheersten en daarom enorm moest opletten, ofwel dat ze vermoeid waren en graag wilden slapen. Op dat vlak tasten we in het duister. Om echt te genieten moest je trouwens je ogen dicht doen.
Geen van de vier andere officiële bandleden was immers aanwezig, die waren vervangen door een drietal andere muzikanten. De Kreun zou gerust een derde gitarist op het podium verdragen en ook het optreden zou aan dynamiek gewonnen hebben. Built To Spill's nummers zijn aanhoudende lagen geluid die zichzelf gaandeweg herstructureren. Dat is moeilijk als je band niet meedoet. Doug verliest helaas stilaan zijn haren en daarmee ook zijn pluimen. Zijn hoofd wiebelde al had hij een of andere nerveuze tik. Dat was op zich niet erg, ware het niet dat dat de enige beweging op het podium was. Ook het publiek bleef bedaard, behalve een enkele zwaaiende hand bij het laatste nummer.
De eerste set bestond volledig uit nummers van het jarige album. Na een lang applaus hoorden we een paar covers en enkele nummers uit andere van zijn platen (niet meteen de bekendste). Hilariteit sloeg snel om in medelijden toen Doug eerst zijn snaar en dan zijn gitaar brak en zich moest beroepen op de Slam Dunk frontman om een instrument te hebben.
Gelukkig konden we nog afsluiten van "Carry The Zero", een van hun beste uit 1999. Doug Martsch is pas 49 jaar jong en kan gitaarspelen zonder te kijken, maar wil dat zeggen dat hij daarom voor geen extraatje mag zorgen? Wij vinden van niet.
Setlist: You Were Right - The Plan - Center of the Universe – Else – Sidewalk - Bad Light - Time Trap - Temporarily Blind - Broken Chairs - Planned Obsolescence (The Halo Benders cover) - Waterloo Sunset (The Kinks cover) (met Slam Dunk) – Strange - In the Morning - Carry the Zero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Roots & Roses Festival 2019 - Alweer een schot in de roos
Roots & Roses Festival 2019
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2019-05-01
Lode Vanassche
Het uitverkochte Woodstockje voor hipsters was dus alweer een schot in de Roses. Het werd verzamelen geblazen voor alle roots en americana liefhebbers op de enige dag dat de Walen werken (lol). De koperen ploert deed zijn werk goed en de dorpelingen zorgden alweer voor een fantastisch onthaal, mattentaarten en legio lokale producten. Een dikke pluim voor het meest ecologische en milieuvriendelijke festival in deze contreien, Roots & Roses Festival!
The Courettes - Een Deense drummer en een Braziliaanse schoonheid op gitaar (Flavia en Martin Couri) geven er een serieuze lap op . Oer garagerock die die een boost aan je adrenalinehuishouden geeft. Prachtige opwarmer met een mokerdrum en rauwe vettige fuzzy gitaarriffs. Martin slaat zich de pleuris en Flavia presenteert haar versie van de fifties girlpop. Of nee, girl power.
The Sadies hebben al hun sporen verdiend bij Andre Williams en dé John Spencer. Deze Blues Explosion adepten beloofden dus veel goeds met hun countrypunk, americana en garagerock. De organisator wist me te vertellen dat Oppersadie Mr Good zijn dagje niet had. We moeten hem gelijk geven. De band was duidelijk niet in de stemming en stonden zo maar hun ding te doen. Je kon zich even afvragen of Mister Good al dan niet zou wachten met sterven tot na het optreden. Nochtans is voor deze heren het podium hun natuurlijke biotoop. Luister maar even naar hun liveplaat ‘The Sadies Live in Concert Volume One’.
Wat moet je verwachten van een troep Italianen die zich Calibro 35 noemt? Alternatieve instrumentale oerfunk van een fantastisch hoog kaliber dus die onze rootsliefhebbers met verstomming slaan. Als je samenwerkingen met bekende artiesten zoals PJ Harvey, Mike Patton, Stewart Copeland, Daniel Johnston, John Parish, Jane Birkin op je CV kan zetten, mag je gewag maken van supertalenten. Zappafunk bestaat. Deze virtuoze academici brengen een soundtrack van georganiseerde chaos. Na een atmosferische intro mengen ze eigen composities met heerlijke interpretaties van gekende thema’s. Massimo verwisselt van gitaar en keyboards en de ongelofelijk virtuoze saxofonist speelde eventjes tegelijk sax en keyboards.
Topmuzikanten die nadien pretentieloos op de weide rondlopen, je zou voor minder. Ga zeker kijken als ze ergens in je buurt spelen.
Spinal tap met Endless Boogie. Een groep die velen zal bekoren en velen niet zal bekoren. De lang grijsharige besnorde Paul Major kwam in zijn eeuwig gestreept T-shirt even jammen. Het eerste nummer bestond uit een tweeëntwintig minuten durende solo met als begeleiding een constant aangehouden mi. Laten we het nummer “E majeur” noemen. Het volgende nummer was een variant hierop in de sol. Laten we het nummer “G majeur” noemen. Er is me net iets te veel psychedelische jamrock om van blues of boogie te kunnen spreken. Toch jammer dat ze hun bandnaam halen uit een album van de grote John Lee Hooker, vanwege geen associatie.
Dave Eugene Edwards kwam met zijn Wovenhand verrassend hard uit de hoek. De hel en de verdoemenis van Gods gesel wordt achterwege gelaten. Toetsenist Matthew geeft aan de heavy benadering een sfeervolle…euh toets. Edwards typische stem en typische gitaarsound blijven bezwerend . Graag knipoogt hij ook naar zijn collega koorknaap Nick Cave van de vroegere jaren.
Edwards bespeelt afwisselend zijn gitaar en banjo en brengt op indringende wijze zijn onheilspellende boodschap over op het publiek dat ademloos toekijkt. Een heel begeesterde set met een weliswaar beperkte interactie met het publiek. Niet te missen zware kost voor dit fantastisch festival.
Vaste klant Jon Spencer neemt je met zijn Hitmakers met de vingers in de neus en op één been mee in een pure energietrip mee en laat je niet meer los. De ene explosie na de andere volgt en even tot adem komen wordt het publiek niet toegestaan. Mister Coolness met een aura van jewelste is vergroeid met zijn gitaar en bespeelt de stomende tent als een ware volksmenner. Wat je allemaal kan met een basic instrumentarium. Met opener “Trash Can” namen Jon, drummer M. Sord , toetsenman Sam Coomes en Bob Bert ( hamers, vuilnisbakken en oud metaal) meteen de juiste groove die heel de set werd volgehouden. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Familie Kitty Davies and Lewis is zowaar de revelatie van Roots. De souplesse waarmee ze van instrumenten wisselen is zonder weerga. Hoewel dit de vaart in het concert wat tempert. Heerlijke boogiewoogie waar Jools Holland een arm voor veil heeft en dan alles nog eens perfect beheersen. Dit is het ultieme bewijs dat talent in de genen zit. Kitty, Daisy en Lewis betreden het podium, bijgestaan door Daddy Grazz op akoestische gitaar en moeder Ingrid Weiss op contrabas en weten meteen te overtuigen met heerlijke eigen versies van klassiekers en muzikale uitstapjes. It’s a family affair and the girls have fun. Special guest ‘Tan Tan’ Thornton zorgt voor een Jamaicaans sausje. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Wat moeten we nog schrijven over de belichaming van de Belgische rock ’n roll The Black Box Revelation? Paternoster had er meer dan zin in , was goed bij stem en beheerst en bespeelt het publiek door “Warhorse” een keer of zes te hernemen. Dit duo kan intussen containerparken vullen met scherven van de potten die ze gebroken hebben. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achtergelaten na de even zoveelste sensationele act. En ja, ik val in herhaling.
De naam CW Stoneking klinkt als een katoenplukkende Mississippi bluesneger , speelt als een Puerto Ricaan een is de facto een enthousiaste jongeling van 46 die er in slaagt om op Roots een charleston sfeertje te creëren met zijn raspende rock en blues met vandaag een latino tintje. Opener “Early in The Morning” zet meteen de toon. Eens de juiste toon en sfeer gezet is er geen enkele leegte of zwak moment te bespeuren. Meer nog, die gast valt niet in een vakje te stoppen. Muzikaal vakmanschap heet men dat. Voor de zoveelste keer …
Met opgeladen muzikale batterijen keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Alan Parsons is een naam als een klok in de progrock. De Amerikaan is verantwoordelijk voor een reeks hits (“Eye In The Sky”, “Don’t Answer Me”, …) en wordt beschouwd als een meester in zijn vak. Aan nieuwe albums en touren komt hij nog maar weinig toe. Maar plots was daar het album ‘The Secret’ en kwam hij naar Europa voor een tournee.
‘The Secret’ is niet een nieuw meesterwerk met een nieuwe wereldhit. Het is wel een prima zet geweest om Jason Mraz in te schakelen als gastzanger (op “Miracle”). Daardoor is de kans groot dat Alan Parsons alsnog opgepikt wordt door de Spotify-jeugd. Al blijft het de vraag of ze deze zeemzoete softrock-track meer dan eens zullen beluisteren. Op de persoon van Jason Mraz na ademt dit nummer uit elke porie een hang naar FM-rock uit de jaren ’80, inclusief een kleffe sax-solo. Maar onder al die kauwgumballen-pop zit wel een knappe track ingespeeld door klassemuzikanten.
Alan Parsons zingt zelf maar twee tracks op dit album: “As Lights Fall” en “Soirée Fantastique”. Hij klinkt uiteraard een stuk ouder van Mraz, maar voor de rest is er geen reden waarom hij niet vaker achter de microfoon zou staan. Zeker op “As Lights Fall” legt Parsons vocaal een zacht, warm deken over de muzikaal weinig interessante track. Op “Soirée Fantastique” zit zijn mooie stem dan weer te diep ondergesneeuwd.
Het van bombast overlopende “One Note Symphony” bevat gelukkig meer dan één noot. Dit doet denken aan het meest theatrale werk van Pink Floyd of het meest barokke van Emerson, Lake & Palmer. Zoals de meeste tracks van dit album zou je ook deze korte symfonie meteen ergens in een Hollywood-blockbuster situeren.
Slechts één track heeft dat niet. Het instrumentale “The Sorcerer’s Apprentice” lijkt eerder voor een toneelstuk gecomponeerd dan voor een film. En slechts één track van dit album is effectief al in een film gebruikt: het honingzoete “I Can’t Get There From Here” (geen cover van REM) werd ingezet voor de coming-off-age-movie 5-25-77.
Voor “Sometimes” kunnen we de algemene Hollywood-aanduiding zelfs nog vernauwen tot een Disney-prent. Gastzanger Lou Gramm (Foreigner) slaagt erin om een klein beetje drama uit te vergroten tot een levensles van dertien in een dozijn. Maar ook hier houdt Parsons je bij de les. Het is voorspelbaar en over-the-top, maar ook gewoon heel goed.
“Requiem” is één van de beste nummers op dit album. Zo classic rock als classic rock mogelijk is, maar ook opnieuw onweerstaanbaar goed. Dat geldt bij uitbreiding voor wel meer nummers op dit album, maar op “Requiem” zit alles juist.
“Beyond The Years Of Glory” heeft een joekel van een Eye In The Sky-vibe, maar kan minder overtuigen dan het origineel. Het is wel nog steeds een prima song. “The Limelight Fades Away” is als titel misschien wel tekenend: Alan Parsons is een meester in wat hij doet, maar ergens onderweg heeft hij de trein gemist. Wie heimwee heeft naar de radiorock van de jaren ’80 en wie wegsmelt bij soundtracks, die hebben een prima album aan ‘The Secret’.
Van marketing hebben ze bij Wives (uit Queens, New York) blijkbaar weinig kaas gegeten. Hun naam is niet alleen moeilijk te googelen, ze is al ettelijke keren door andere groepen gebruikt. Bovendien toerden ze door Europa terwijl hun eerste plaat nog in de maak is. Dit geheel terzijde. De vier beleefden duidelijk de tijd van hun leven en ook wij amuseerden ons best.
Wat onverwacht eigenlijk want Wives is een nieuw project van gitarist Andrew Bailey van DIIV, een groep die het soort dromerige indierock maakt waar ik alleen maar moe van word. Maar dit was duidelijk wat anders: grotestadsrock waardoor je, mits enige verbeelding, echo’s uit de rijke New Yorkse rockgeschiedenis hoorde schemeren. Een flink stuk forser en gruiziger dan DIIV met gitaren die zich gretig wentelden in noise en grunge.
Laatste single heet trouwens “Waving past Nirvana”. Ik hoorde ook een hoog Lou Reed gehalte maar dat had vooral te maken met de zangstijl van Jay Satterwhite.
Een goeie sound hadden ze zeker maar ook de nummers zelf mochten er best zijn, buiten die paar missers dan. Maar het zal toch vooral dat ene nummer zijn, dat traag begon en een geweldige spanningsopbouw kende, die me reikhalzend naar die eerste plaat doet uitkijken.
Biologieles deel 1 … Elk jaar is het voor de imker bang afwachten of zijn bijen de lente halen. Vijf donkere maanden sluimerende spanning ontladen zich in het moment dat de imker het deksel van de bijenkasten licht. ..
The Subs optreden deel 1 … Bij een vrijwel volledige donker en afgeladen vol AB is het vòòr de start van het optreden niet duidelijk of The Subs the survival of the fittest gewonnen hebben. Met een ijzersterke optredenreputatie sinds 2008 maar ook een luwere periode de voorbije jaren, met uitzondering van “UFO” in 2018, heb je geen idee of The Subs als een feniks uit zijn as verrezen zijn. Het beloftevol gezoem waar het optreden mee start, als wakker wordende bijen, en een directe oerkreet “We are back” van frontman Jeroen De Pessemier vegen alle twijfel weg : dit optreden wordt een weergaloos feest.
Met verbazing wordt het publiek zo gekatapulteerd richting een bijna anderhalf uur durende rave zonder pauze. Van “The longest night” tot het obligate einde “The pope of dope”: alles is een naadloos verlopend verhaal van moshpits, efficiënt opgebouwde ontladingen in iedere song, en het opzwepende podiumbeest Jeroen De Pessemier. “Concorde”, “Mitsubitchi”, “Fuck that shit”, “My punk” en “Face of the planet”: eerst nog met een soort multicolor tovernaarscape, later in bloot bovenlijf, klimt De Pessemier het balkon in, biedt hij vodka aan, deelt hij t-shirts uit, doet hij van een Mozus splijt de zee open met het publiek of wordt hij op handen de zaal ingedragen op een dienblad met spotlights.
The Subs geven hun drie gastzangers alle ruimte om te schitteren. Eerst als voorprogramma en dan als zanger bij het nieuwe “Blank” is Glints de perfecte uppercut. Met potloodsnorretje, een vers gesteven trainingspak en een jaren 90 Good shape haircut geeft hij een stevig energieke inkijk van een voor The Subs nieuw genre : dit klinkt zeer Brits en zeer UK garage. Bij “Trapped” is het niet Colonel Abrams maar een space oddity uitziende Rouge Mary uit Parijs die de vocals doet. Helaas is bij dit liedje de melodie even weggeveegd, en hetzelfde geldt voor “UFO” die door Yves Paquet nochtans sterk gebracht wordt, wat een dijk van een stem heeft die.
Drie keer verduidelijkte De Pessemier bij het publiek dat er een toonmoment van old school aankomt, wat telkens in een minuut onversneden dance resulteert. Als een mentor toont hij gretig aan waar de roots van de veelzijdige Subs liggen. Dat ze het publiek royaal tot ontploffing brengen vind je in het perfecte bewijs van “The Pope of Dope” met The Party Harders. Op een gouden troon wordt de zanger in ontbloot bovenlijf en witte sportsokken met een geknutselde mijter van achter in de zaal door het losgeslagen publiek naar het podium gebracht.
Resultaat : The Subs - een podium vol concertgangers, door De Pessemier zelf erop getild. Een speelse chaos die zorgt dat deze klassieker ook direct het eindpunt vormt van het optreden, want verder spelen is na deze wervelwind niet meer mogelijk.
Biologieles deel 2 : alleen de sterkste bijen blijven na de winter overleven, dat is nu éénmaal de natuur. The Subs optreden deel 2 : de natuur heeft beslist, The Subs are really really back.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Subs
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-subs-04-05-2019
Glints
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/glints-04-05-2019
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2019 - Kate Tempest - Profetische poëzie voor de liefhebbers
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Orangerie)
Brussel
2019-05-03
Tom Dinnewith
Gelauwerde dichters zijn niet het eerste wat je op het podium van de Botanique zou verwachten, maar met Kate Tempest stond vrijdag niets minder op de affiche. Als schrijfster gooit ze wereldwijd hoge ogen, maar ook muzikaal leeft ze zich uit. Haar albums ‘Everybody Down’ en ‘Let Them Eat Chaos’ mixen invloeden van r&b en neerslachtige electro met de typische sound van de slam poets. Weinig uitbundige muziek, maar lyrisch sterk en intrigerend. Met een derde langspeler in de pijplijn, ‘The Book of Traps and Lessons’, bestijgt ze deze zomer opnieuw het podium. Het bleek alvast genoeg om de Orangerie helemaal uit te verkopen.
Er zijn weinig acts zoals die van Kate Tempest, en dus leek de Botanique zich ook de moeite te besparen om een echt bijpassend voorprogramma te zoeken. Daarmee willen we niet gezegd hebben dat de twee eerste acts van de avond zich niet konden onderscheiden. Het prettig gestoorde Peritelle mocht de avond inzetten. Met wat goede wil kan je het hebben over een Brusselse ‘supergroep’, die leden van Veence Hanao, Carl et les Hommes-Boîtes en Fou Detective samenbrengt. Als dat geen belletje doet rinkelen, hoeft u niet te panikeren. De jongens van Peritelle namen het publiek moeiteloos bij de hand met een lekker van de pot gerukte hiphopshow, inclusief bizarre visuals, jurken en hotpants. Een prima introductie voor hun aankomende album ‘Ne Soyez Pas Triste’.
Ook de tweede act van de avond kon best bekoren. Apollo Noir kwam helemaal alleen het podium op, met heel wat elektronica voor zijn neus. De interactie was wat minimaal, maar de muziek die hij uit de boxen liet knallen, wist wel te overtuigen. Zijn glitchy, ietwat zwaarmoedige beats kregen een heleboel mensen in beweging. Echo’s van Gesaffelstein en Iglooghost kwamen uit zijn muziek naar voren en ook de dreunende beats van Crystal Castles waren nooit echt veraf. Te ontdekken, met andere woorden.
Amper twintig minuten later verscheen Kate Tempest zonder veel bombarie al op het podium. Enkel geflankeerd door een man op synthesizers begon ze een babbeltje met het publiek, waarin ze de wens uitdrukte dat mensen hun mobieltje even links zouden laten liggen en hier zijn, bij haar, in dat moment. Die vraag hoor je tegenwoordig wel vaker, maar bij Tempest was die van cruciaal belang. Haar optredens zijn, bij gebrek aan een beter woord, verhalen. Wie even de draad kwijt was, verdween na enkele minuten onherroepelijk uit de flow van het optreden. Er waren geen beats om je karretje opnieuw aan vast te haken.
Wie goed luisterde, werd daar wel voor beloond. Met haar sappige accent en vlekkeloos gevoel voor timing wist Tempest een bijzonder gewillig publiek vrij snel in te pakken. Dat was – nogmaals - grotendeels te danken aan haar uitstekende teksten, die slingerden van wanhoop over de Brexit naar eenzaamheid in de grote stad, of van isolatie in tijden van sociale media tot het worstelen met verslaving en slecht politiek bestuur. Teksten die niet enkel op Londen van toepassing zijn, maar ook feilloos passen in Brussel. Allen Ginsberg en de beat poets zouden trots zijn.
Dat gezegd zijnde, loerde de monotonie soms gevaarlijk om de hoek. Nummers als “Europe Is Lost” en “We Die” brachten wat broodnodige melodische verlichting in de set, die wel héél erg leunden op de stem en de delivery van Tempest. Het klinkt cru, maar puur muzikaal stelde het optreden soms relatief weinig voor. Het leek de zaal evenwel niet te deren; het enthousiasme groeide bij elk nummer, en ook het nieuwe werk viel prima in de smaak. Het zwoele “Firesmoke” viel op, en stemde even melancholisch. Tempest was op haar best wanneer ze van een drukke, luide passage kon afdalen in een intiem verhaal. Geen mens die nog aan zijn mobieltje dacht wanneer de Britse op slinkse manier haar diepste gevoelens eruit gooide.
Zelden stemt een concert echt tot nadenken, maar dat was vanavond zeker het geval. Het siert Kate Tempest dat ze zonder scrupules haar eigen ding doet. Het aanwezige publiek had niets anders verwacht, en liet zich gretig inpakken door de profetische performance van de Britse schrijfster. Een headline act wordt Kate Tempest vast niet, maar binnen haar niche zijn er weinigen die op haar niveau zullen raken, waarvoor hulde.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/apollo-noir-03-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/kate-tempest-03-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/peritelle-03-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Vier jaar bleef het opvallend stil in kamp Wallace Vanborn , de band (van Gentse bodem) die ons reeds meer dan 10 jaar voorziet van stevig, catchy gitaarwerk. Bovendien wisten ze na meer dan 400 optredens een ijzersterke live-reputatie op te bouwen binnen de Belgische muziekscene. Neen, dit is niet iedere muziekgroep gegeven. Toch betekende deze radiostilte geen stagnatie van hun creatieve proces, integendeel…Hier zagen we een trio ontwaken uit de pauze, van veel energie, een goede zang en catchy hooks.
Een PletWallace dus , luid, rap, een liveband ten top , omfloerst van een goede belichting in een kleine, gezellige club met een strak voorprogramma. Meer volk hadden we verwacht om deze twee straffe bands te zien, maar de afwezigen hadden eens te meer ongelijk.
Deze hiatus scherpte Wallace Vanborn, maar ook Ian Clement (zanger) aan tot nòg straffere artiesten. Ian werkte de laatste jaren stilletjes aan zijn tweede, intens ontroerende soloplaat ('See Me in Synchronicity’, verscheen februari '19). Daarnaast vonden de bandleden (Ian, Sylvester Vanborm & Dries Hoof) ook nog de tijd om te spelen in verschillende andere projecten èn als kers op de taart: ze schreven 3 nieuwe nummers en brachten deze uit via een split-release met Paceshifters (NL) ter gelegenheid van Record Store Day 2019. Een uniek project die we vanavond konden aanschouwen.
Deze vrijdagavond startte meteen met de alternatieve, grungy rock-and-roll van Paceshifters. Om eerlijk te zijn, ik had nog nooit van deze Noorderburen gehoord, ondanks het feit dat ze al sedert 2008 in het circuit zijn. Toch werd al snel duidelijk dat ze in staat waren om ons plat te spelen. En dit deden ze ook, zonder aarzelen. Op het podium zag ik twee broers (waaronder de basgitarist die net vader was geworden) en één drummer die zich smeten, zich amuseerden en overtuigden van hun ruige orkestje. Wat over bleef was minstens één gelukkige mens, omdat hij de Paceshifters mocht leren kennen en waarderen.
Na een korte pauze beukten de eerste noten van Wallace Vanborn tegen onze trommelvliezen. De set begon met “Welcome to the Wastelands”. Meteen werd het publiek meegesleurd met de sneltrein en Ian was na dit eerste nummer zéér resoluut: "Mensen, we hebben jullie gemist en zijn blij om hier terug te zijn!". Deze oprechte dankbaarheid, gaf mij een stevige portie kippenvel.
Hierna passeerden enkele oudere nummers de revue, “Cougars” en “Found in L.A.” toonden ze dat ze nog altijd in staat zijn om ons met een knipoog omver te blazen.
Het viel mij ook op hoe goed de belichting was: snelle, felle kleuren wisselden vlotjes af met donkere mystieke tinten , én met het dichte rookgordijn klopte alles. Ik waande mij zelfs even in Joshua Tree.
Nu was het tijd voor nieuwe nummers vanop de RSD split 10": “Flashlight” en “Sleaze To Greaze The Wheel”. Beiden puike nummers, met als doel ons klaar te stomen voor “Borderline”, het laatste en extreem luide, snelle, harde nummer van de split. Het publiek was nu echt ‘hot’.
Tot slot werden ons nog enkele klassiekers voorgeschoteld: “Rover”, “Atom Jugler”, “Supply And the Damned” en “Cowboy Panda’s Revenge”. Het publiek verloor nu echt de controle en een fotograaf werd zelfs tegen de grond geslingerd (gelukkig zonder brokken). De drummer vond ons zo'n aardig publiek, dat hij de moeite deed om eventjes naar ons toe te komen: "merci, merci, merci". Opnieuw een kippenvelmoment. Tja, ongelooflijk veel respect heb ik voor deze band!
Een PletWallace kwam dus na enkele jaren naar ons toe en overwon ieders paar oren. Opnieuw en steeds weer… opnieuw.
Setlist: Welcome to the wastelands - Cougars - Found in L.A.
Flashlight (nummer van op nieuwe split)
Sleaze To Greaze The Wheel (nummer van op nieuwe split)
Borderline (nummer van op nieuwe split)
Rover - Atom Jugler - Supply and the Damned - Cowboy Panda’s Revenge
Organisatie: N9, Eeklo
Wallace Vanborn - Gent's stonerrock-trio is terug van weggeweest, en hoe!
Paceshifters + Wallace Vanborn
N9
Eeklo
Stoned Jesus , een trio uit Oekraïne (Kiev) btw, kon rekenen op sterke bijval in de 4ad . Een uitverkocht optreden dus. Een goed uur lang wisten ze het publiek in trance te houden met hun bezwerende , hypnotiserende , slepende, filmische sound die explosief kon zijn .
Stoned Jesus is reeds aan hun vierde plaat toe, ‘Pilgrims’ die bij Napalm Records werd getekend . Metalbands zijn hier vooral te vinden , maar kijk, de heavy stoner van Stoned Jesus dringt zich op . Oudje “I’m the mountain” is de ‘anthem van de stoner rock’ , één van hun classics die op het eind werd gespeeld , een evenwichtig geheel van donkere, slepende , apocalyptische, explosieve riffs en spacey, psychedelische sounds die je in hun greep houden en bij het nekvel grijpen . Het nieuwe album werd vanavond in de spotlight geplaatst .
Eerst even in de juiste stemming geraken met “Distant light”, meer progrock dan die slepende, heavy stoner; vanaf song twee “Hands resist them” geraken de drie op stoom , de bas met diepe, dreigende , dronende doomriffs , pulserende drums en een slome, zware, tergende gitaar, ondersteund van (g) rauwe en hoge vocals , van vooral weerkerende lyrics. Het doet wat denken aan de aanpak van Electric Wizard, Sleep , Black Mountain en die van Steve Albini’s Shellac.
Een luistertrip, zeker als “Excited” en “Feel” op gang zijn getrokken door tempowissels, explosieve ritmes en spacy geluiden die het gerieflijk maken . Ook als één van de snaren knakt, wordt er gemoedelijk, repeterend verder gespeeld .
“Thessalia” bezorgt best een lekker tempo en leuke gitaarriffs . 70s retro sijpelt door en dan kom je hier uit op een Black Sabbath . “Water me” biedt meer herhalende , lange breaks. Letterlijk ervaren we een ‘desert’ gevoel. Een intense broeierige spanning brengt de doorbraak “I m the mountain” en “Apathy”, die de set definitief besluiten .
Stoned Jesus orakelt hier een donkere toekomst waar hypnotiserende gitaren vereerd worden en knallen als het laatste oordeel. Een dynamisch spel tussen luid en stil, van heftige grooves tot een sereen luisterspel. Een emotionele stormram!
De drie houden er een erg positief gevoel van over , het warme onthaal , de respons injecteren een gretigheid, die de songs push en kracht geven. Een goed concert , zondermeer.
Support was Fire Down Below , een Gents viertal die een energieke set aflevert met een bezwerende, catchy, strakke sound , en de donkere 90s grunge van Alice In Chains richting extravertie trapt …
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2019 - Brutus - Aangenaam Vertrappeld
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-05-02
Stef Vliegen
Brutus - Leuvense rocktrots stelt nieuwe plaat voor in de Bota Rotonde
Brutus oogstte met zijn eerste album ‘Burst’ (2017) al verrassend veel glorie op eigen bodem, maar ook tot ver buiten de landsgrenzen. Vanaf toen ging het snel voor het trio dat gevormd wordt door zangeres en drumster Stefanie Mannaerts (van de PXL-lichting, 29), bassist Peter Mulders (38) en gitarist Stijn Vanhoegaerden (32).
Hun nieuwe album Nest (2019), een titel die doet denken aan het antoniem van de eerste plaat, gaat over dat succesverhaal en wat dat met een mens zoal doet en zijn/haar dierbaren, die ook. Opnieuw krijgen we aan een verschroeiend tempo een mix van schors keelgezang, verpletterende drums en vooral heerlijke noiserock. De week voordien stonden ze op Groezrock. Hun zaalconcert in de Botanique was de start van vijf weken toeren en elk weekend een buitelnands festival in de zomer!
Brutus - In een uitverkochte Rotonde stonden we schouder-aan-schouder gedrukt klaar in een walm van mannenzweet en bier. De lichten gingen uit en minutenlang klonk laag eentonig gefluit, alsof er iets zou gaan losbarsten… Subtiel nam het drietal plaats achter hun instrumenten en werd sfeer gezet met de zwoele intro van “Fire”, die doet denken aan de postrock van Mogwai. De tikkelend drums, gitaar en bas laten het zo eerst druppelen, om dan de hemelsluizen open te zetten en je compleet te overdonderen met hardcore metal. De schreeuwende en melodieuze stem van Stefanie Mannaerts, en dat terwijl ze ongebreideld tekeer gaat op haar drums, maakt hun sound zoveel rijker. Ongeëvenaard in België. We begrijpen waarom Metallica’s drummer Lars Ulrich ook van is de post-hardcore metal van Brutus.
Tussendoor werd niet veel gezegd, maar dat hoefde ook niet want zo kon de rush lekker blijven doorgaan. Enkel wat mercikes en excuses voor het probleem van de versterker, waardoor Vanhoegaerden noodgedwongen moest spelen op die van Sunflower (voorprogramma). Dat was dan ook het enige minpuntje, omdat de klank van de gitaar daarom niet altijd tot zijn recht kwam. Het ontbrak de Leuvenaars echter niet aan energie en tussen het trio heerst een soort chemie die ervoor zorgt dat het ‘werkt’. Met “War”, de single waarmee het tweede album werd voorgesteld, kwam een hoogtepunt en de woede die in het nummer verborgen zit, kwam tot leven in de moshpit vooraan die vanaf dan part of scene zou blijven. De artiesten genoten zienderogen. Met “Space” toont Brutus dat het ook heel funky en praal kan klinken. Superhits “All along” en het lange “Sugar Dragon” waren het einde van deze verpletterende show die de Rotonde een tot rocktempel pur sang had gemaakt
Helaas geen bisnummers, maar we zijn mild. Na de familiale strubbelingen door het succes van ‘Burst’ zullen er waarschijnlijk goeie afspraken zijn gemaakt om het thuisfront en het succesverhaal in balans te houden. Er staat hun immers nog een drukke agenda te wachten (en terecht). Daarmee was het kort en krachtig, live uitmuntend gebracht en dus volop genieten in een losgebarsten Rotonde.
Setlist: Fire / Cemitery / Horde II / Drive / War / Justice De Julia II / Child / Space / Distance / Techno / All Along / Sugar Dragon
Agenda: 26/5 in Muziekodroom, Hasslet, 29/5 in Handelsberus, Gent (uitverkocht), 30/5 in Trix, Antwerpen (uitverkocht), 4/8 Lokerse Feesten, 17/8 Pukkelpok.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Brutus
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/brutus-02-05-2019
Sunflower
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sunflower-02-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Nederlands 
Français 
