Bijna vier jaar na hun tweede album ‘Turtles’ heeft het Italiaanse trio A Violet Pine zeven nieuwe songs uit, gebundeld onder de naam ‘Again’. En ze blijven ook ditmaal zichzelf heruitvinden. De eerder naar post-rock neigende songs uit hun vorig album hebben plaats gemaakt voor stevig klinkende rock. Het is eerder stonerrock met een scheut shoegaze of noise-rock. De gitaren treden nu veel meer op de voorgrond en de synths zijn zo goed als verdwenen. Er is ook een andere bassist (Francesco Bizzoca) aangetrokken. Voor wie hen al kende is het toch even aanpassen wanneer je het album voor het eerst hoort.
Gedaan met sfeerrijke soundscapes gegoten in songs. Vanaf opener “Instellar Love” wordt er stevig van jetje gegeven. Een zwaar overstuurde gitaar zet het nummer in. Je hoort meteen ook dat de klankkleur en vibe van de bas en de drum anders liggen ten opzichte van hun vorige werk. De bas klinkt zwaarder en voller. De drums knallen doorheen de song. Er wordt nog altijd min of meer op dezelfde manier gezongen, maar ook hier is de benadering anders. “Run Dog Run” is één van de sterkste songs uit de plaat. Fijn drum- en baswerk, urgent klinkend gitaarwerk en aangename vocals. Het titelnummer is eerder een vrij korte track (drie minuten en een half) naar hun normen. Maar het is een fijne songs dat de alternatieve rock uit jaren negentig terug oproept. “Black Lips” begint eerder voorzichtig en vrij clean. Het bouwt zich mooi op naar een climax waarbij de grungy klinkende gitaar en de volle bas terug hun intrede maken.
Om in de jaren negentig te blijven: dit doet wat aan Buffalo Tom denken. Ook “Monster” klinkt eerder rustig in het begin. De ritmische intro vind ik leuk gedaan. Afsluiter is de instrumentale song “Z00” en die begint zowaar met een akoestische gitaarriedel die nogal snel omslaat naar de reeds gekende sound van het album.
Op ‘Again’ doet A Violet Pine de alternatieve rock uit de jaren negentig heropleven. Het album is een stijlbreuk met ‘Turtles’ uit 2015 en het doet mij trouwens denken aan bands als Sonic Youth, Dinosaur Jr, Pavement of Hüsker Dü. Wie van die laatste bands houdt, zal hier heel waarschijnlijk ook wel een boontje voor hebben.
Voor hun eerste single zijn die van The Skadillacs het niet te heel ver gaan zoeken. Het werd een ode aan de hele 2Tone-geschiedenis, die dit jaar 40 kaarsjes mag uitblazen, en als je dan een Belgische track zoekt, kom je al snel uit bij “Pick It Up”, de grootste hit van onze Employees. In hun catchy versie blijven de Skadillacs inzake ritme en lyrics heel dicht bij het origineel, maar ze voegen er wel rijkelijk blazers aan toe. Ze hadden best nog wat meer mogen freewheelen met deze oer-track van de Vlaamse ska, maar ik kan me ook voorstellen dat als je met een band van negen muzikanten de eerste keer een studio intrekt, dat je het dan vooral ook gewoon degelijk wil doen. De volgende single mag dan wel graag eigen werk zijn, zodat we het repertorium van Vlaamse ska wat kunnen aandikken. “Pick It Up” is een fijne cover geworden die heerlijk samenvat waar ska voor staat.
Op 27 september spelen The Skadillacs als support van The Selecter en Rhoda Dakkar in De Roma in Antwerpen. Dat belooft een feestje te worden. Voorzie schoenen waarmee je kan skanken!
De Turkse band Reptilians From Andromeda zijn niet helemaal onbekend in ons land. Hun vrienden van Unwanted Tattoo en Faroutski namen hen al eens op sleeptouw doorheen het Belgische clubcircuit. Afgaand op de jongste EP van deze Reptilians zijn er toch al zeker ook muzikaal overeenkomsten met Faroutski. De Reptilians mengen net als hun Belgische vrienden garage en punk tot een eigen blend. Ze klinken smerig en gemeen, denk aan The Stooges of MC5 of aan recentere bands als Bruce, The Cavemen of Heck (het vroegere Baby Godzilla).
‘Bloodlust Of The Doll Witch’ bevat vijf tracks. De beste tracks staan aan het begin: het venijnige “Beware Of The Pussy” en “Doll Witch”: gemeen, smerig en met een grove korrel opgenomen. Op het fletse “Fake Blondes” kunnen de Reptilians mij niet overtuigen en ook “Hypnodance” mist nog wat harissa in de kont. “Rougarou” maakt als afsluiter gelukkig nog veel goed met een knappe punkmelodie en een paar compacte riffs en solo’s. De energie en de vibe zitten hier juist.
In garage en punk is het niet altijd makkelijk om de energie van de liveshows te vertalen naar studiomateriaal. Deze EP geeft ons toch al een goed idee van wat de Reptilians From Anromeda in een club kunnen in gang zetten. Haal ze nog maar eens naar België!
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/reptilians-from-andromeda-bloodlust-of-the-doll-witch
De uit Oostenrijk afkomstige doom/sludgeband Reflector werd opgericht in 1997. Het duo Andreas Heller en David Ruemüller stonden de laatste jaren, volgens het bijgevoegde nieuwsbericht, een beetje met de rug tegen de muur tot ze vrij onverwacht Martin Plass, de getalenteerde zanger en bassist van de Striggles, tegenkwamen. In april kwam de nieuwe schijf op de markt en wij gaven het kleinood enkele straffe luisterbeurten. Opvallend: Martin Plass zijn inbreng zorgt voor een nieuwe wind bij Reflector, dat zijn nieuwe adem heeft gevonden. Wat 7 jaar na hun laatste schijf '15' resulteert in een gloednieuw album: 'Turn'.
De puur instrumentale magie die dit duo zo uniek maakt binnen het typische doom/sludge blijft overeind. Maar de stem van Martin - met momenten doet hij denken aan Ozzy Osbourne - blijkt dus een enorme meerwaarde in het geheel te zijn. Die donkere doomatmosfeer, die je bedwelmt en ademloos achterlaat in de donkerste hoek van de kamer, komen we al tegen op instrumentale parels als “Turning” en “Grim Reaper”. En dan al voel je nog meer rillingen over je rug lopen als Martin zijn stem in de strijd gooit en alle registers daardoor nog meer worden opengetrokken. Dat blijkt uit songs als “Bar”, een quasi instrumentaal pareltje boordevol kippenvelmomenten die de doomliefhebber een oorgasme bezorgt. Waarna Martin zijn heel gevarieerde stembereik in de strijd gooit en ons telkens met verstomming doet achterblijven. Meermaals krijgen we een krop in de keel, sluiten de ogen en laten ons gewillig meedrijven. Als Martin zijn strot openzet, voelt dat aan als klauwen die je de adem ontnemen, waardoor je niet in slaap wordt gewiegd, maar eerder langzaam wordt platgeknepen. Tot alle de lucht uit je longen is verdwenen.
Enerzijds slaat de band je zowel instrumentaal als vocaal compleet murw. Anderzijds bedwelmt die kruisbestuiving, binnen een intensieve en zelfs rustgevende omkadering, je eerder. Razernij en woede zijn dan ook perfect verbonden met intimiteit die een gemoedsrust over jou doet neerdalen. Waardoor je je bij 'Turn' geen moment zult vervelen als sludge/doomliefhebber. Het was lang wachten voor de fans op een nieuw werk van Reflector, maar het is dat wachten meer dan waard geweest. De inbreng van Martin doet bovendien niet alleen een nieuwe wind waaien doorheen Reflector. Anno 2019 hoor je daardoor een frisse tot nieuwe sound tevoorschijn komen, met respect voor het verleden. De toekomst van Reflector ziet er dankzij deze gevarieerde, emotioneel heel intensieve, klasse plaat dan ook zeer rooskleurig uit. Of eerder zwart en donker en weemoedig, zoals het hoort bij doom en sludge.
Tracklist: Turning; Grim Reaper; Islands II; Bar; Leave The Rave; Down The Drain; If You Go Away
Primevil is - zoals staat omschreven op hun facebookpagina - een narrative blackened deathmetalband uit Meerhout. De band bracht recent zijn titelloze debuut uit. Het is dus een vrij jonge nieuwkomer in dat genre. Echter blijken we niet te maken te hebben met groentjes in het vak, maar met topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dit merkten we onlangs toen de band optrad, Stormram Underground in Zulte. Technisch hoogstaande riffs en drumpartijen waardoor occulte walmen ontstaan die je letterlijk de keel dicht knijpen bewijzen deze stelling meermaals. De vocale aankleding van zanger/frontman Davy Roelstraete - die zowel cleane vocalen als verschroeiende growls naar voor brengt - blijkt dan weer de kers op de taart te zijn om ons prompt naar helse atmosferen te doen wederkeren. Het volledig verslag daarvan kan je nog eens nalezen op http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/74034-stormram-2019-underground-shows-stevige-blackened-death-metal-shows .
De vraag die we ons stelden is of datzelfde gevoel ook weerkeert op schijf.
Wat het debuut betreft krijgen we te maken met een band die elke poort naar het licht sluit en de deuren naar de ultieme duisternis compleet openzet. De dreigende, verdovende instrumentale aankleding bezorgt je bij elke song een dodelijke adrenalinestoot. Maar het is toch die typisch naar blackmetal refererende vocale aankleding die je daarbovenop de ultieme doodsteek zal geven. Ingrediënten zo eigen aan het blackend deathmetalgenre worden telkens op een hoopje gegooid bij “Primevil”, “The Law Of Exchange” en “Excolvuntur”. En dit tot al even verschroeiende songs als “The Circle Of Fate”, “Blood Pact” en afsluiter “Reapers Of Eternal Sorrow”.
Het meest opvallende daarbij is dus inderdaad dat Primevil, net zoals op het podium, ook op plaat een occult verhaal vertelt over sages en legendes en de fantasie van de aanhoorder prikkelt. Welke fantasie naar boven komt? Dat mag je zelf invullen. Primevil houdt enkel de deur naar menige donkere poorten open en houdt de aanhoorder daarbij een spiegel voor die er griezelig uitziet. Telkens blijft de band diezelfde lijn aanhouden, waardoor je die koude rillingen, van de eerste noot tot de laatste donderslag, over je rug voelt lopen. En slaagt dan ook met brio in zijn opzet om je als aanhoorder onder te dompelen in donkere gedachten die je angst inboezemen. We raden alleen aan om de meest gruwelijke fantasie die in die gedachten voorkomt gewoon zijn werk te laten doen tijdens het beluisteren van dit heel intensief aanvoelende meesterwerk. Pas dan begrijp je echt waar het bij Primevil om draait.
Tracklist: Primevil; The Law Of Equal Exchange; Excolvuntur; The Circle Of Fate; Blood Pact; Reapers Of Eternal Sorrow.
Toen we tijdens het evenement '8 jaar Elpee' Luke Appleton (bekend van o.a. zijn samenwerking met Blaze Bayley en bassist bij Iced Earth) aan het werk zagen, waren we danig onder de indruk van de emotionele manier waarop hij en zijn kompaan Rishi Mehta (Babylon Fire) ons diep wiste te ontroeren. Eind april bracht Luke Appleton zijn nieuwe schijf 'Snake Eyes' op de markt. Een knappe schijf die bewijst dat Luke niet alleen een getalenteerde muzikant en zanger is, hij draagt zijn rock-'n-roll hart op de juiste plaats.
“Snake Eyes is an emotional rollercoaster of which I’m extremely proud. Lyrically and performance-wise I believe this is some of my best work to-date. I wanted to create something that is much more than ‘just an acoustic album’ and I feel I’ve succeeded in that goal." Zegt hij zelf over deze schijf, en inderdaad een emotionele rollercoaster boordevol lekker aanstekelijke rock riffs is deze plaat zeker geworden.
De kruisbestuiving tussen Luke en Rishi zorgt daarbij voor een uitzonderlijke magie, die aan je ribben kleeft. Dat blijkt al door die eerste song “Inside Out”. Die ingeslagen weg van rockmuziek die snaren raakt, wordt verder ingeslagen op “Medusa”, “Snake Eyes”, “First Star” en “Crocodile Tears”. Allemaal songs boordevol emoties, zonder klef te gaan klinken. Want deze man straalt rock-'n-roll van de puurste soort uit. Dat bewees hij in zijn vele projecten waar hij aan mee werkt. Dat zet Luke Appleton op deze soloschijf gewoon nog wat meer in de verf.
Metaprism-zangeres Theresa Smith levert eveneens een bijdrage aan dit meesterwerk. Haar inbreng mag gezien worden als een meerwaarde voor het geheel. Het is net door zich te omringen door topmuzikanten dat de muziek van Luke Appleton nog het best tot zijn recht komt. De man straalt iets vriendelijk uit op het podium en dat komt ook naar voor op plaat. Het spelplezier, gekruid met een stem en sound die je een krop in de keel bezorgt, is voortdurend aanwezig. 'Snake Eyes' raakt je langs alle kanten en dat is dus in grote mate doordat Luke zich laat omringen door topmuzikanten. Maar ook Luke zelf beschikt over een Hemelse en veelzijdige stem, die de haren op je armen doet recht komen van puur genot. Luister maar naar “Walkers”, wederom gerugsteund door de virtuositeit van Rishi Mehta, een song waarbij Luke zijn stem zo hoog klinkt, dat niet de trommelvliezen barsten maar eerder dat je tranen in de ogen krijgt van innerlijk genot.
Zo intensief, speelt Luke Appleton over heel de lijn met je emoties op deze 'Snake Eyes' dat je - eens in zijn veelkleurige wereld terecht gekomen - wegzakt naar een weemoedig aanvoelende totaalbeleving, binnen een lekker aanstekelijke rock omkadering.
Bovendien weet Luke zich te omringen door al even gedreven muzikanten, die goed weten waar Luke zelf naartoe wil met deze bijzonder emotionele en persoonlijke schijf, waarbij de man in zijn leven doet kijken maar ook jou een melancholische spiegel voorhoudt die je enerzijds tot tranen bedwingt maar waardoor hij anderzijds eveneens een glimlach op je gezicht tovert. Waardoor je dan weer diep onder de indruk van zoveel rock en melancholie pracht, verweest in de hoek van de kamer achterblijft na deze bijzonder veelzijdige trip boordevol uiteenlopende rock emoties.
Tracklist: 1. Inside Out; 2. Medusa; 3. Snake Eyes; 4. First Star; 5. Heart Returns; 6. Crocodile Tears; 7. Stone Broke From My Heart; 8. Walkers; 9. The Other Side; 10. Slay The Hydra; 11. A Man Of A Thousand Words; 12. How Does It Feel to Be Alive? (Live – Bonus Track).
Japan Suicide ontstond in 2010 en steekt zijn voorliefde voor de typische jaren '80 postpunk niet onder stoelen of banken. In verlengde van bands als Joy Divison, The Cure, Jesus and Mary Chain en Depeche Mode bracht Japan Suicide vorig jaar nog een gloednieuwe schijf op de markt. 'Santa Sangre' trekt vooral de typische postpunkliefhebber over de streep. Maar de band houdt gelukkig ook van grenzen aftasten en buiten de lijntjes van postpunk kleuren en experimenteren. En dat laatste was de reden waarom wij vielen voor deze knappe plaat. Eind april kwam een opvolger op de markt 'Ki'. Waar de band blijft zichzelf heruitvinden, binnen een al even avontuurlijke omkadering.
"Door shoegaze- en postpunkelementen te vermengen met subtiel durven experimenteren, verlegt de band daardoor een grens binnen de typische jaren '80-opleving die van tijd tot tijd de kop opsteekt. En dat is wellicht de voornaamste reden waarom ook wij, als postpunkliefhebbers van de oudere generatie die zijn mee geëvolueerd met hun tijd, nog het meest over de streep worden getrokken", schreven we over voorgaande schijf.
Nu, dat gevoel overvalt ons ook bij die eerste song “Empire” op de nieuwe plaat. Die lijn wordt trouwens verder doorgetrokken op daarbij volgende pareltjes als “Fancy Mate”, “Mishima” en “Fury”. Het dansbare met het beklemmende vermengen, waardoor je binnen donkere walmen staat te zweven over de dansvloer, dat is de rode draad op die songs. En ook op het volledige album.
Instrumentaal zijn het de catchy en aanstekelijke, typisch naar bands als The Cure refererende soundscapes die ons het meest opvallen. Maar ook de vocale aankleding doet ons terugkeren in die bonte postpunktijden. De band is echter slim genoeg om deze stijl dus weer niet zomaar te kopiëren, maar daadwerkelijk er iets mee te doen. Het postpunkgenre uitkleden en opnieuw uitvinden binnen een eigenzinnige omkadering, zodat zowel de oude postpunkers als de nieuwe generatie over de streep kunnen worden getrokken. Nee, vergeleken met de vorige schijf is er inzake totaalbeleving inderdaad niet zoveel veranderd. Maar de impact op ons is nog steeds even groot en de mysterieuze omkadering blijft daarbij ook overeind staan.
Met het bevreemdend aanvoelende “Kanagawa-ok Nami-Ura” waar Oosterse elementen plots ook komen opduiken, blijft de band ons weer op het verkeerde been zetten.
Om af te sluiten met weer een meesterlijke song die werelden en muziekstijlen verbindt tot een boeiend en avontuurlijk geheel. Het bewijst nog maar eens dat Japan Suicide een band is die niet in het verleden blijft hangen, ook al zijn die vergelijkingen daarmee aanwezig, maar vooral dus naar de toekomst kijkt.
Wel degelijk gebruik makende van typische ingrediënten uit postpunk en shoegaze vindt de band ook op 'Ki' deze muziekstijl opnieuw uit binnen een frisse en montere omkadering. En dat is, net zoals vorig jaar, de grote sterkte van zowel band als schijf. Waardoor we ook nu weer zwevend over de dansvloer, onder hypnose worden gebracht door Oosterse kunsten en Westerse postpunk/shoegaze-krachten. En dansen, dansen, dansen tot de vroege uurtjes.
Tracklist: Empire; Fancy Mate; Mishima; Dance For You; Fury; One Day The Black Will Swallow The Red; Kanagawa-Ok Nami-Ura; The Devil They Know; Erlebnis.
Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste heavy metal- en rock-plaats, samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. Echter zonder zichzelf belachelijk te maken, maar eerder toont deze band aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken gaan zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen. Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal van de meest pure soort.
Toen we de heren vorig jaar zagen aantreden op Pluto Metal Fest, schreven we daarover: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval. Integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest, kan Hunter met het grootste gemak er menige daken laten afgaan. Bij deze een oproep aan menig concert organisatie. Boeken die handel! Het loont de moeite." De band brengt nu eindelijk zijn titelloze debuut op de markt en zet eerder ingenomen stellingen nog wat meer in de verf.
Dat Hunter niets nieuws onder de zon brengt, is een beetje het enig kritische punt dat we willen aangeven bij het beluisteren van dit aanstekelijke heavymetalschijfje. Pareltjes als “Dominion”, “Infiltrator” en “Then Comes The Night” laten echter een band horen die verdomd goed weet waar ze mee bezig is. De technische bagage uit het verleden werpt in dit project zijn vruchten voldoende af, om ervoor te zorgen dat kwaliteit wordt afgeleverd van de bovenste plank. Echter zorgt dit niet voor een flauw routineklusje, maar een heel energiek heavymetalschijfje dat aan je ribben kleeft en het beetje heavymetalfan in ons de ene energieboots na de andere adrenalinestoot bezorgt waardoor je prompt lekker zit te headbangen tijdens het beluisteren van deze plaat. Waardoor we dan ook kunnen stellen dat de band in zijn opzet is geslaagd. Dat blijkt ook uit daarop volgende songs als “No Mans Land”, “The Knight Of The Black Rose” en “Glorious”. Eén voor één knappe heavymetalsongs die ons hardrockhart op een strakke wijze doorklieven.
Ga het bij Hunter vooral niet te ver gaan zoeken. Hou je van eenvoudige, oldschool, heavymetal en hardrock zonder al teveel show en franjes? Dan is deze schijf een 'must have' die thuishoort in jouw platenkast. Hunter vindt geen nieuwe muziekstijlen uit, maar doet die typisch lekker oldschool heavymetal alle eer aan die dit genre verdient. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen. Dat is bij Hunter live het geval, dat wordt op plaat nog maar eens in de verf gezet.
Tracklist: Dominion 04:12; Infiltrator 02:50; Then Comes The Night 03:37; Underground 03:05; No Mans Land 03:44; The Knight Of The Black Rose 05:29; Glorious 03:49
Hudič is een Belgische doom/blackmetal band, getooid in een pij en andere eerder occulte attributen, die vorige zomer op Frietrock zorgde voor een totaalbeleving waarbij de duisternis letterlijk neerdaalt, zelfs op klaarlichte dag. "Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande? Dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten." schreven we over dat aantreden. Ondertussen bracht de band een eerste EP op de markt ‘Ne Ergo Dimittas’. Een EP die ons eveneens meesleurt naar occulte duisternis waardoor je uw eigen demonen voortdurend strak in de ogen kijkt.
Deze EP straalt bovendien veel opgekropte woede uit, en is enorm gevarieerd samengesteld. Je kunt daardoor op de band geen label kleven, wat ons nog meer over de streep trekt. Elementen uit allerlei muziekstijlen, we menen zelfs streepjes thrash en power metal te ontdekken, worden omgeven door walmen van doom en overgoten met blackmetalsausjes. Maar zelfs deze omschrijving klopt niet helemaal doordat de band je heel bewust op het verkeerde been zet. Na openingssong “Loud Silence & Bright Darkness”, een enorm atmosferisch nummer, zijn we vertrokken voor een trip die je enerzijds murw slaat, anderzijds eerder je donker hart beroert binnen een zelfs intieme doomomkadering. Dat voortdurend schipperen tussen de hersenpan inslaan op een brutale en verschroeiende wijze, zowel vocaal als instrumentaal en anderzijds een zekere donkere gemoedsrust over jou te doen neerdalen is een rode draad die we vinden op elk van de songs als “Dante”, “Fall Of The Morning Star” en “Ne Ergo Dimittas” en afsluiter “Collapsing Whispers”.
En dat is dus eigenlijk de rode draad op de volledige schijf, ook al zit het ene nummer helemaal anders in elkaar dan het andere. Want Hudič presenteert een enorm intensief aanvoelende mengelmoes van muziekstijlen, binnen telkens een donkere en dreigende omkadering. Of dat nu is door je hart ruw uit je lichaam te rukken, of eerder - binnen trage doomatmosferen - je ziel binnen te dringen als een traag gif, het resultaat is telkens hetzelfde. Deze intensief donkere trip doet je naar adem happen en doet de poorten van uw eigen Hel open gaan. Waardoor je u letterlijk apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen houdt, die je uiteindelijk zullen confronteren met uw eigen nietigheid.
Duisternis heeft zelden tegelijkertijd zo intens mooi en zo angstaanjagend geklonken als op deze 'Ne Ergo Dimittas'. Een magistrale EP waarbij de instrumentale aankleding aanvoelt als vuurtongen die je voetzolen likken en de uiteenlopende vocale aankleding schippert tussen grunts en growls komende uit die voornoemde Hel. Maar vooral, levert Hudič een pure, intensieve en indrukwekkende EP af die ook bij de uiterst zonnige lentedagen de meest donkere gevoelens bij ons naar boven brengt. Indrukwekkend!
Tracklist: 1. Loud Silence & Bright Darkness 2:26; 2. Dante 5:07; 3. Fall Of The Morning Star 3:27; 4. Ne Ergo Dimittas 4:53; 5. Collapsing Whispers 5:49
Ouwe Belgische bluesrat (Marc Claeys aka Little Jimmy en voorheen Don Croissant) laat zich producen door jonge Belgische bluesrat (Tim De Graeve aka Tiny Legs Tim). Waarbij de jonge rat laat weten dat de kunst van het producen van die ouwe rat er eigenlijk in bestaat om hem haast niet te producen. Een hard leven hebben die producers.
Maar goed, we snappen het. De blues van Little Jimmy neigt immers meer naar de ongewassen oerblues van RL Burnside of T Model Ford dan naar de design-blues van Eric Clapton of de anabole steroïden-blues van Joe Bonamassa.
Den ouwen zijn stem heeft jaren liggen rijpen in een mengsel van koffiegruis en whiskybezinksel, het resultaat is een taaie rasp die achtereenvolgens klinkt als Captain Beefheart, David Thomas en Kevin Coyne. Dat zit dus al goed.
Dan is er ook nog Little Jimmy’s gitaar die gesmeed is in de John Lee Hooker stal en die als een trouwe hond altijd blind het baasje volgt. Check het naakte “Wabash Avenue”, een puur brokje emotie die hunkert naar die stokoude John Lee Hooker platen. In “Blues Before Sunrise” mag het beestje wel een dutje doen om zich te laten vervangen door een beschonken accordeon en in “Fred Mambo” trekt Little Jimmy er zelfs zonder zijn trouwe handlanger op uit richting New Orleans.
“Everyhting Looks Spic ’n Span”, dat zich laat opfleuren door een okselfris trompetje, is qua titel de misleider van dienst.
Want als er één ding is wat Little Jimmy op dit album niet doet, dan is het zijn blues oppoetsen met javel. En dat maakt van ‘Blues Rebel’ een heerlijk plaatje. Simpel, eerlijk en op een sympathieke manier altijd een beetje bouwvallig.
De zji maakte zich klaar voor een vurige zonsondergang en het Kursaal smachtte naar een flashback into the sixties met de witte hemdjes en de zwarte smalle stropdassen van de Hollies.
Na enkele opwarmertjes kwam een eerste oude bekende: in “Sorry Suzanne” hoorden we hetzelfde koortje als destijds en oudgediende Tony Hicks heeft nog altijd de perfecte gitaarlicks in de vingers.
Het ons onbekende “Jennifer Eccles” leek de perfecte soundtrack bij ‘Endeavour’, (sixties spin-off van Morse). Peter Howarth bekende dat het hun First time in Ostend was, maar vond het wel een prima vakantiebestemming voor het einde van de tournee. “Magic Woman Touch” bleek alleen gereleased te zijn in België en Nederland. Ondanks onze bijna 60 jaren op de teller deed het bij ons geen belletje rinkelen maar toch kwam er een teken van herkenning bij de kenners in de zaal. De meerderheid onder hen leek ons al wat meer jaren op de teller te hebben!.
“Priceless” was een nummer dat nog uitgetest moest worden. Daarvoor was het publiek in Oostende het beste ter wereld. Die stroop zullen ze gisteren ook wel in de baard van de Noord-Hollanders in Hoorn gesmeerd… wat niet wegneemt dat het een pakkende song werd met Peter Howarth solo op akoestische gitaar. Ook “I Can't Tell the Bottom From the Top” werd solo ingezet met een virtuoze intro waarbij de volledige groep halfweg het nummer inviel.
Daarna volgde een fifties revival met close harmony in “Just One Look” gevolgd door “Stay”, origineel van Maurice Williams & The Zodiacs uit 1960 maar vooral bekend uit liveplaat van Jackson Browne. Deel 1 werd afgesloten met “Look Through Any Window” dat eindigde met enkele stevige riffs van beide gitaren.
Voor deel 2 werden de witte jasjes uit de garderobe gehaald. Na enkele nummers in het spoor van de jonge Beatles kregen we een eerste grote hit: “Bus Stop”. Een spetterende versie konden we het niet echt noemen. Was het een gitaar die niet goed gestemd was of werd er gewoon naast getokkeld? Gelukkig bleef zanger Peter nog het dichtst bij het origineel en nam het publiek vocaal op sleeptouw under zijn umbrella...
“The Baby” werd ingezet met een uitgebreide intro op ‘gitaarsitar’ Tony Hicks. Het instrument klonk als een echte sitar, het populairste snaarinstrument van de psychedelische sixties. Daarna mocht drummer Bobby Elliott (volgens zanger Peter Howarth een inspiratiebron voor o.a. Cozy Powell, Ian Paice en Phil Collins) even uit zijn ‘engine room’ om uit te leggen hoe ze “4th of July, Asbury Park” uit de eerste plaat van Bruce Springsteen hadden herdoopt tot "Sandy". Het werd smaakvol ingezet op akoestische gitaar maar wat later met synthesizer naar onze smaak toch wat overgearrangeerd. Dat zou the Boss niet geduld hebben. Een groot contrast vormde “Carrie Anne” met frisse stemmetjes uit de doowop periode. Hoe verder terug in de tijd, hoe jonger de nummers klinken.
Met een opzwepende intro op de banjo slaagt Tony Hicks erin om het publiek op te jutten tot ze door het lint gaan als “Stop Stop Stop” uiteindelijk wordt ingezet. Een hoogtepunt van de avond! De band ging verder op hun elan met een meezinger van formaat: “He Ain't Heavy, He's My Brother”. Op een zee van lichtjes op de smartphones deinde het publiek mee met deze ballad.
De grootste hits stonden nog in de coulissen te wachten. het publiek wilde more en werd op zijn wenken bediend! Met “The Air That I Breathe” en “Long Cool Woman in a Black Dress” swingden de oude rockers naar het einde van hun tournee en hun passage in de stad aan de zji.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/the-hollies-30-04-2019
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Les Nuits Botanique 2019 - Warhola, Glints, Tessa Dixson - Heilige Drievuldigheid van Eigen Bodem!
Het is aardig druk in de Botanique tijdens Les Nuits. Op verschillende locaties in en buiten het grote gebouw zijn er optredens aan de gang. In de Orangerie krijgen we drie Belgische acts te zien. Tessa Dixson (die eerder dit jaar dé muziekwedstrijd van Studio Brussel won), Glints (de Antwerpse rapper van onder andere “Bugatti”) en Warhola (het kindje van Oliver Symons). Toeval dat deze drie act na elkaar spelen? Neen, uiteraard niet. Enkele weken geleden brachten ze samen een nummer uit dat binnenkort op het langverwachte debuutalbum van Warhola verschijnt.
Tessa Dixson mag met haar twee muzikanten de spits afbijten op deze dansbare avond. Voor de Brusselse is Les Nuits De Botanique een thuismatch en ze voelt zich duidelijk op haar gemak. Het afgelopen jaar is de live uitstraling van de zangeres goed geëvolueerd. De zangers neemt het podium in met haar grote bewegingen en bizarre dansmoves tijdens onder andere “Beautiful Pain” en “Falling”. Ook achter de piano weet Tessa Dixson ons te boeien met de live première van een nieuw nummer “Morning Light”. Met slechts een handje vol nummers weet Tessa Dixson een sterke set neer te zetten. Ze krijgt de Botanique al aardig in beweging. Die gedeelde eerste plaats in De Nieuwe Lichting was meer dan terecht. Tessa Dixson is een snelgroeiend fenomeen en de perfecte vrouw op deze avond mee af te trappen.
Vervolgens is Glints aan de beurt en hij doet het zonder band. De Antwerpse rapper maakt net als Tessa Dixson grootste bewegingen. Als een kikker springt Glints over en weer tijdens nummer als “Gold Frames”. Glints heeft energie voor vijf en wil dus ook energie zien in het publiek. Verschillende keren vraagt hij ons mee te bewegen en dat lukt hem. De Botanique beweegt op de beats terwijl Glints nog meer van links naar rechts en terug naar links loopt. Alleen tijdens de eerste helft van “Home” doet hij het wat rustiger aan, maar als snel zorgt hij weet voor vuurwerk op het podium. Hoogtepunt is uiteraard “Bugatti” en daarvoor begeeft Glints zich in het publiek waar een kleine mosh pit ontstaat.
Het doel van de Antwerpenaar was de zaal in beweging te krijgen en te houden tot het einde van zijn set. Daar is hij meer dan in geslaagd. Af en toe klonk Glints misschien als één van de Chipmunks, maar hij weet wel hoe hij een feestje moet bouwen.
Warhola is als laatste aan de beurt, maar is zeker niet de minste. Warhola is één van de twee grote projecten van Oliver Symons en over twee weken verschijnt (eindelijk) het debuutalbum van de band. Oliver begint solo aan zijn keyboard aan het optreden. Pas tijdens de tweede helft van “Limit” komt de band erbij en zijn we echt vertrokken. Wat later wordt er opnieuw aardig bewogen in de Botanique. Op het podium blijft het voorlopig redelijk rustig. De frontman brak onlangs zijn been en ondanks we geen roze gips meer zien , heeft de zanger duidelijk nog last van zijn been. Vanop een pianokruk worden ook nummers als “Girl” en Sportkar” leven in geblazen. Voor “Drive” gaat Oliver dan toch rechtstaan en samen met Tessa Dixson neemt hij heel het podium in. Vanaf nu wordt het alleen maar beter.
Warhola-hits als “Jewels” en “Girl” passeren de revue en brengen een hoop sfeer met zicht mee. Nu Oliver steeds minder zit weet Warhola nog meer te overtuigen. Het vijftal weet intussen hoe een sterke show neer te zetten en dat bewijzen ze nog maar eens op Les Nuits. Glints en Tessa Dixson verschijnen terug ten tonele voor de supersamenwerking die naar de naam “Look At Me” luistert. Ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de avond. Het trio brengt het nummer alsof het al een mega hit is en zo wordt de song ook ontvangen. Nadat we opnieuw Tessa Dixson en Glints het podium zien verlaten , speelt Warhola het allerlaatste nummer van de meer dan geslaagde avond.
Tessa Dixson, Glints en Warhola zijn drie acts van eigen bodem die op dit moment nog niet in de grootste zalen spelen. Maar alle drie weten ze live te overtuigen met drie sets die sterk van elkaar verschillen, maar toch bij elkaar aansluiten. Zoals verwacht werd supersamenwerking “Look At Me” een hoogtepunt van de avond, maar alle drie de artiesten creëerden eigen hoogtepunten.
Les Nuits De Botanique schotelde ons deze avond een Heilige Drievuldigheid voor en met veel plezier aten wij van deze schotel.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
En of Giant Rooks de keet heeft doen laten ontploffen. Hun ijzersterke set deed heel het publiek met verstomming slaan. Door het enthousiasme van de frontzanger kregen we maar geen genoeg van deze magische Duitse band. Deze zelfde dankbare jongeman zorgde er dan weer voor dat we het kleine dipje tijdens hun optreden al snel vergaten en doorgingen met feesten.
Giant Rooks, de nieuwe indie-sensatie uit Duitsland, lijkt hun naam waar te maken. In hun thuisland zijn ze ondertussen populair en verkopen ze verschillende zalen makkelijk uit, maar ook in het buitenland kunnen ze hun muziek wel smaken. De 5 heren uit Hamm brachten onlangs hun 3 de EP ‘Wild Stare’ uit, die meteen werd gesmaakt bij hun vele fans. Vandaag stoppen ze met hun ‘Wild Stare’ tour in de Europese hoofdstad Brussel.
Het voorprogramma was weggelegd aan onze landgenoot IBE die momenteel aan het schitteren is in ‘The Voice Van Vlaanderen’ en volop aan het repeteren is voor de liveshow van vrijdag. Met onder andere covers van Billie Eilish en Ed Sheeran en enkele eigen nummers stoomde hij ons warm voor het optreden van Giant Rooks. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat de zestienjarige IBE de grote zangwedstrijd van VTM makkelijk kan winnen.
Na dit voorprogramma was het de buurt aan de 5 jongens uit Hamm die rustig opkwamen. Ze waren duidelijk nog niet klaar op wat hun nog te wachten stond. Eens de eerste tonen van “100 mg” door de boxen klonken, zat de sfeer meteen goed. Het publiek reageerde enthousiast en frontzanger Frederik Rabe wist duidelijk hoe hij hier moest mee omgaan. Zo zocht hij meteen interactie met het publiek die hij ook makkelijk vond. Ook het enthousiasme bij de rest van de band werd duidelijk gesmaakt.
Tijdens de volgende nummers werd het pas officieel bevestigt, zowel het publiek als de artiesten voelden zich goed in deze kleine zaal in het hartje van Brussel. Hier zorgde de ludieke sfeer voor, die ook de heel het publiek aan het dansen kreeg tijdens “Bright Lies”. Ook speelde Giant Rooks enkele onuitgebrachte nummers zoals “Head By Head” en “Sighing Like A Sleeper”, deze konden ons minder bekoren en zorgde voor een klein dipje. Tijdens dat laatste nummer vroeg de band om stilte en dat begrepen enkele toeschouwers niet zo goed. Maar de sfeer bleef wel goed zitten, mede door frontzanger Frederik die met respect omging met het publiek.
Met “Chapels” ging Giant Rooks terug naar hun ware aard, sterke indiepop. Dit was wat de zaal wou horen. Frederik sprong met zijn gitaar in het publiek en bouwde van hier het feestje met ons voort. Door het wederzijds enthousiasme bracht het dit tot één van de hoogtepunten van de avond. Het feest werd nog doorgezet met “Wild Stare”, hun bekendste hit, als volgend hoogtepunt. Niet alleen alle gsm’s gingen aan het einde van dit optreden in de lucht, maar ook het dak vloog er enkele keren af door de 5 zotte heren uit Hamm.
Na dat verschillende tienermeisjes stonden te roepen om een vervolg van het optreden van hun favoriete boysband, kwamen de heren eindelijk met een brede glimlach terug op het podium. Buiten dat ze beloofde dat ze nog eens terugkwamen naar Brussel, speelden ze ook nog hun hit “New Estate”, het nummer waar het voor hen allemaal is mee begonnen. Dit werd dan ook hartelijk ontvangen door het publiek en ging hier voor de laatste keer helemaal los op. De perfecte afsluiter was weggelegd voor “King Thinking”, dat afkomstig is van hun nieuwste EP.
Als we van één ding zeker mogen van zijn, is het dat de heren van Giant Rooks van elke seconde genieten als ze op het podium staan. Ze bedanken meermaals het publiek, gaan op het enthousiasme in en brengen zo hun niveau naar een ander level. Frontman Frederik & co voelden zich goed in Brussel en straalde zelfvertrouwen uit.
We kijken uit naar hun volgende passage in België en in de tussentijd hopen we dat ze nog enkele prachtnummers uitbrengen en zeker blijven voort doen hoe dat ze nu bezig zijn!
Setlist: Cara Declares War - 100 mg - Went Right Down - Bright Lies – Slow - Head By Head - Sighing Like A Sleeper – Chapels - Walled City - Wild Stare - Mia & Keira – Rainfalls - New Estate - King Thinking
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Legends of Rock Tribute Festival 2019 - Numero uno tribute bands uit binnen- en buitenland
Op zaterdag 27 april kwam de internationale Legends of Rock Tribute Tour naar De Kreun in Kortrijk voor een wervelende show van numero uno tribute bands uit binnen- en buitenland. Metallica by MetalmaniA, AC/DC by High Voltage, Guns N' Roses by Slash N' Roses en Iron Maiden by Harris kwamen er het beste van zichzelf geven.
Het eerste concert van de avond van Iron Maiden by Harris kon ik door omstandigheden niet bijwonen. Hetgeen, af te leiden uit de commentaren van enkele die hard Maiden fans, een spijtige zaak was...
De sfeer zat er dus goed in toen Guns N’ Roses by Slash N’ Roses XL van start ging. Voor mij was dit een voorzichtige opwarmer, voor het publiek een leuke warmhouder met hun vele klassiekers uit eind de jaren 80 tot de beginjaren 90. Dit bleek duidelijk uit het enthousiaste meezingen van zowat de hele zaal! 2 knappe backing vocals, uitgedost in de guitige stijl uit diezelfde tijdsgeest, maakten de show af. Het werd een sympathiek optreden met als leadzanger een leuke kruising van Jack Sparrow met een jonge Axl Rose, in een ietwat breekbaar stemgeluid, maar met een krachtige band achter zich, dus het publiek was tevreden.
De zaal stond pas echt in vuur en vlam toen AC/DC by High Voltage het podium betrad. De leadzanger zou zowaar voor de zoon van Brian Johnson door het leven kunnen gaan. Zowel qua schwung als qua zangtalent stond hij er helemaal, hoewel er van stilstaan weinig sprake was. Van 'Schwung' gesproken trouwens, de frontman kon wel een kleine opfrissing van zijn geheugen gebruiken alvorens te verwijzen naar het gelijknamige festival waar hij ooit speelde, dat niet in Kortrijk maar wel in Roeselare doorging, maar dat vergaven we hem met veel plezier toen hij de ene explosieve song na de andere bracht!
Ook van de andere bandleden spatte de energie eraf. Zo ook van Angus Young… eeuuhhh Senior, inclusief het bijbehorende petje, de korte broek, en het (nogal overbodige) exposeren van de ontblote torso en andere delen van het lichaam (jaja het broekje mocht ook even zakken)... Part of the show zeker? And a good show it was!
En dan het toetje, Metallica by Metalmania, kopstuk van de avond. Geen 'kopie van', maar dat maakt hen wel dat tikkeltje specialer. Een sympathieke entertainer als leadzanger, met een loepzuiver eigen stemgeluid. Ze lieten het feest voortduren met zalige klassiekers als “Enter Sandman”, “Whiskey In The Jar”, en ga zo maar door, en naar het einde toe mochten zelfs een aantal uit de bol gaande fans lustig hun ding doen op het podium. De band was een waardige apotheose van de avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/legends-of-rock-tribute-festival-27-04-2019
Organisatie: AB-Bookings ism Wilde Westen, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2019 - Portland - Voor de poort van het Beloofde Land
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-04-30
Robbe Rooms
In 2018 won Portland De Nieuwe Lichting en sindsdien gaat het goed met de band. Radiohitjes als “Lucky Clover” en “Pouring Rain” zorgen ervoor dat al vele zaaltjes volliepen. Hetzelfde geldt voor de Rotonde in de Botanique gisterenavond. Sarah Pepels en Jente Pironet staan erom bekend dat hun stemmen mooi samen gaan en de subtiliteit die zich verschuilt in hun rustige muziek. Ondanks dat de band nog redelijk nieuw is in het Vlaamse muzieklandschap weten ze al een tijdloze sound te creëren. Eentje die doet verlangen naar meer.
Het publiek wordt vandaag opgewarmd door Condore. Voor wie het het trio uit Luik niet kent: denk Agnes Obel met drie Agnessen en hier en daar een elektronische invloed. Vandaag brengt het trio hun debuut EP uit, waarvan we verschillende nummers en meer te horen krijgen. De pianomuziek doet soms denken aan een sprookje met drie prinsessen. Het respectvolle publiek geniet van de magische pianomuziek en de meerstemmige harmonieën. ‘J’espère que vous ne nous trouvez pas ‘boring’ ‘, klinkt het voor “Boring”, maar de netjes afgewerkte muziek weet het publiek te boeien.
Portland staat voor het eerst in de Botanique en dat vinden ze zelf een belangrijke mijlpaal in hun carrière. Meteen begint de band met één van hun bekendste nummers: “Lucky Clover”. Zo hebben ze de Botanique mee en al snel volgt “Expectations” waardoor er wat meer energie op het podium en in de zaal komt. Door de mooie lichtshow in de prachtige, ronde zaal beleven we een magische avond. De stemmen van Sarah Pepels, Jente Pironet en de twee overige bandleden blenden ook live mooi samen. Hoewel dit vele malen gedemonstreerd wordt, valt het pas voor het eerst echt op tijdens de a capella outro van “Ally Ally”. Zalig. Het voelt alsof engelen voor ons zingen. Als Jente ons eraan herinnert dat de band over enkele maanden hun debuutalbum uitbrengt, beginnen we al af te tellen.
Een nummer dat waarschijnlijk niet op dat album zal verschijnen, maar wel een hoogtepunt is tijdens het optreden is de cover van “Matilda”. Het Alt-J nummer klinkt nog magischer dan het origineel. Een paar keer speelt Portland een instrumentaal nummer waardoor we bijna vergeten hoe hemels de meerstemmige zang van de band wel niet is. Als zanger/gitarist Jente het woord neemt merken we hoe down to earth de band is. De band maakt er niet heel veel woorden aan vuil, maar ze bestempelen dit optreden wel als het leukste dat ze ooit hebben gedaan.
De keren dat we ‘oeeeee’ of ‘aaaaah’ te horen krijgen, is niet op één hand te tellen. Vooral tijdens “Lady Moon” komen er veel klanken zonder betekenis. Met een lange bluesachtige intro sluit de winnaar van De Nieuwe Lichting af met “Pouring Rain”. Na de hit komen Sarah en Jente nog terug voor een ingetogen nummer waarop ze alleen begeleid worden op de gitaar.
Door de muziek van Portland en de sfeer die de Rotonde met zich meebrengt, krijgen we het gevoel dat we ons in het Beloofde Land bevonden. De rustige, subtiele muziek, de meerstemmige harmonieën en de schoonheid van de bandleden en zaal voelen allemaal wat hemels aan. Met hier en daar een kleine blues invloed wordt de muziek van Portland tijdloos. Dit is ongetwijfeld slechts het eerste van vele optredens in de Botanique voor het duo. Afsluiten doen we met de woorden van Jente: ‘Merci en hopelijk tot snel’.
Portland speelt deze zomer onder andere op Rock Werchter en Pukkelpop en op 8 november schittert Portland in de AB te Brussel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Na de release van het derde album van Daughter, tevens een game soundtrack, bleef het verdacht stil rond de Britse band. Drummer Igor ging het afgelopen jaar op tournee met Ben Howard, maar ook Elena Tonra stond niet stil op muzikaal vlak. Eind vorig jaar kwam ze met haar eerste single “Romance” op de proppen en niet veel later bracht ze onder de naam Ex:Re haar gelijknamige solo debuutalbum uit. Dat kwam ze gisteren voorstellen in een uitverkochte Orangerie van de Botanique.
Wie dacht dat de muziek van Daughter al een deprimerend kantje had, had duidelijk nog niet geluisterd naar de muziek van Ex:Re. De plaat bestaat uit tien tracks die recht uit het hart komen en overduidelijk het resultaat zijn van een donkere en vooral pijnlijke break-up. Ook live hangt er een donkere, bijna deprimerende sfeer. Tijdens “My Heart” legde Tonra letterlijk haar hart en ziel in onze handen. Het publiek werd er duidelijk stil van en wist niet hoe ze moesten omgaan met de situatie.
Ondanks het deprimerende gehalte van de muziek wist Tonra toch op haar eigen manier een luchtige sfeer te creëren. In het begin van de set oogde ze nogal nerveus en was ze nogal schuchter op vlak van het toespreken van het publiek. Naarmate de set vorderde, viel die last van haar schouders. Af en toe wat ongemakkelijk, maar ze wist duidelijk waar ze mee bezig was en ze moest geen moeite doen om het publiek rond haar vingers te draaien. Ook haar band had ze duidelijk helemaal in de hand. Al was het vaak de drummer die met de show ging lopen. Zijn overenthousiaste manier van spelen, zorgde er bijna voor dat zijn bril van zijn gezicht viel tijdens “5AM”.
Het klinkt nu allemaal redelijk luchtig, maar het thema van de avond was wel degelijk iets minder vrolijk. Wanneer tijdens “Too Sad” een mannelijke backing vocal in het verhaal kwam, werd die break-up wel heel tastbaar. Vooral door het feit dat Tonra zonder gitaar in haar handen het nummer bracht, gaf ze zichzelf als het ware helemaal bloot aan het publiek. Ook het rustigere “New York” maakte duidelijk wat voor een moeilijke periode de zangeres achter de rug heeft.
“Romance” is misschien wel het meest opvallende nummer van de plaat wegens het lichte dansgehalte. Maar ook live vinden we die vibe terug tijdens “Liar”. Hierbij was het vooral de drummer die de lead nam en als een ware machine het nummer voortduwde. Het was een fijn contrast met wat er vooraf was gekomen.
Na een vijftigtal minuten hadden ze de volledige plaat gespeeld en nieuwe nummers hebben ze (nog) niet. Toch verschenen ze op het podium voor een bisronde. Daarvoor namen ze “Everybody’s Got To Learn Sometime” onder handen en wisten ze het volledig naar hun hand te zetten. Je zou bijna durven zeggen dat het een origineel Ex:Re nummer was.
Dat Daughter momenteel een afgelopen hoofdstuk is, is duidelijk. Dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat Igor, de gitarist van Daughter, wel eens de reden kan zijn van het hele Ex:Re gebeuren. Tonra bewees gisteren nogmaals wat voor een voortreffelijke zangeres ze is, en dat ze geen enkele reden heeft om zo schuchter en bescheiden uit de hoek te komen, al is het natuurlijk iets dat haar zo typeert.
Wij zijn alvast benieuwd naar wat Ex:Re (of Daughter) de komende tijd nog allemaal te bieden heeft voor ons. Al hopen we natuurlijk niet dat Tonra daarvoor nog eens een break-up moet meemaken.
Setlist: My Heart - Where The Time Went – Crushing - I Can’t Keep You - New York - The Dazzler - Too Sad – Liar - 5AM – Romance - Everybody’s Got To Learn Sometime (The Korgis cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Groezrock 2019 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival - In de stille kempen was weer luide muziek te horen!
Groezrock 2019
Festivalterrein
Meerhout
2019-04-26 + 2019-04-27
Jan Troch en Hans De Lee
Na een weloverwogen sabbatjaar en een indoorversie eind 2018 stond afgelopen weekend, tot groot jolijt van menig punkrockliefhebber, opnieuw een full size versie van het gekende Groezrock op het programma. Traditioneel wordt met dit 2-daags festival het binnenlandse outdoor concertseizoen met veel zalig lawaai ingezet.
De organisatoren trokken bewust de kaart van nieuw aanstormend talent uit het punkrock en hardcore genre, aangevuld met een aantal topbands uit eigen land, een aantal oude gloriën en ook bands die heel duidelijk buiten het traditionele genre kleurden.
dag 1 - vrijdag 26 april 2019
Deze gedurfde en aanstekelijke mix bracht vrijdag zowat 6000 enthousiastelingen naar de festivalweide die gevuld was met 5 podia, een koel briesje en een zeer schuchtere zon die pogingen ondernam om door de wolken te breken, met wisselend succes. Het bleef echter gans de dag droog en dat was de vorige versie (2017) absoluut niet het geval.
Op de mainstage mocht Eskimo Callboy (DE) de spits afbijten. We konden nog net zien hoe ze op het einde van hun set het vroege publiek trakteerden op een soort disco punkrock of electro hardcore. De mengelmoes van stevige beats , vette gitaarsound en duo zang zorgde er voor dat sommige fans toch al vroeg op de dag een jumpsessie inzetten en meebrulden op de tonen van het nummer “MC Thunder”, terwijl een confettikanon zijn werk deed en het optreden feestelijk werd afgesloten.
Op de redbull stage mocht Access Unlocked (BE) een thuismatch spelen. Deze jonge kerels uit Tessenderlo en omgeving brachten een keiharde portie metalcore naar voor met veel lef en overtuiging. Melodieuze stukken werden vakkundig afgewisseld met breaks en heavy uitbarstingen die typisch zijn in het genre. Net als bij Eskimo Callboy stonden 2 zangers in voor de vocalen, zei het hier iets brutaler en agressiever gebracht. Veelbelovende band!
Intussen ontving de revenge stage het uit de VS afkomstige Backtrack. Een band die al sinds 2008 staat voor een echte old school en moddervette hardcoresound. De tent was behoorlijk goed gevuld en voor het podium speelde zich een wild feestje af, terwijl erop zanger James Vitalo onophoudelijk rondhoste en zijn teksten uitspuwde alsof zijn leven ervan afhing. Intens optreden!
Fleddy Melculy is zijn stadium van ééndagsvlieg en grappige metalact al heel lang ontgroeid en mag intussen beschouwd worden als een volwaardige en vrij professionele metalband met 3 CD’s op hun palmares (2 albums + 1 live) en een hele winkel bijhorende merchandise. Hun plaats op de mainstage was gedurfd maar ook wel terecht. Hun muziek past misschien eerder op de affiche van Graspop of Alcatraz doch dankzij een knappe set vol overgave en humor gebracht werden ze onmiddellijk in de armen gesloten van het Groezrock publiek en mochten ze rekenen op een zeer positieve respons. Helemaal op het einde mocht ‘Roger de festivalman’ mee op het podium om de pret compleet te maken.
Op de redbull stage kreeg alweer een band van eigen bodem de kans om hun talenten te tonen aan het grote publiek. STAB uit Kortrijk viel ditmaal de eer te beurt en ze grepen die met beide handen! Strakke en loeiharde hardcore knalde de weide in en blies het publiek moeiteloos omver. De band die al sinds 2006 actief is en reeds 4 CD’s uitbracht, palmde complexloos het podium in. De 2 brulboeien van dienst, Jeroen en Tom, wisselden elkaar perfect af en tilden het concert naar een hoog niveau. Een originaliteitsprijs zit er misschien (nog) niet in voor deze gasten maar absoluut een band die te volgen is! Check zeker hun laatste CD ‘Snakes’ (slechts enkele weken uit) en de single “Black Snow”.
The Word Alive was voor mij een nobele onbekende. Toch wel verrassend dat dit gezelschap uit Phoenix Arizona mocht optreden op de mainstage. De tent was jammer genoeg vrij leeg toen de band het podium betrad. Enkel de eerste paar rijen vooraan waren bevolkt met zo’n 150 à 200 fans. De groep bestaat blijkbaar al sinds 2008, bracht tot op vandaag 5 CD’s uit en speelt een soort van moderne melodieuze gepolijste metalcore. Wat meteen opviel was de prachtige stem van frontman Tyler Smith. Wat een bereik heeft die kerel zeg! En met welk gemak schakelt hij feilloos over van cleane zang naar grunts en screams. Wat mij betreft de beste stem van het festival al zullen de meningen hierover ongetwijfeld verdeeld zijn. Het nummer “Misery” vatte het optreden mooi samen…een supervette song die zowel melodie, kracht, lawaai en breekbaarheid in zich bleek te hebben. Volgende keer in een kleinere tent en met iets meer volk en dit wordt top!
Tijd voor een oude bekende op Groezrock, Trade Wind, het zij-project van Stick To Your Guns frontman Jesse Barnett. Al tapt de groep uit een heel ander vaatje dan STYG, ook hier gaat het om een portie kwaliteitvolle herrie, zei het meer ingetogen en gevoeliger. Trade Wind brengt eerder ‘rustige’ atmosferische muziek die soms doet denken aan Deftones. Al moet je ‘rustig’ hier in de juiste context plaatsen : ingetogen stukken worden knap afgewisseld met krachtige hardcore/rock uitbarstingen gedragen door de veelzijdige stem van Jesse. De band speelde enkele nieuwe nummers van de langverwachte en pas verschenen CD ‘Certain Freedoms’ maar het waren toch vooral de oudere nummers zoals “Lowest Form” en “I hope i don’t wake up” die het meest beklijvend klonken en op de grootste respons van de fans konden rekenen.
Op de mainstage trok Emmure rond 20u een heel solide wall of sound op met mature, snoeiharde en retestrakke metalcore! Het heerschap uit New York gaat al meer dan 15 jaar mee en heeft met frontman Frankie Palmeri een wel heel zelfzekere zanger in de rangen. Hij ontbond foutloos zijn vocale duivels op de (amper) voor de helft gevulde tent, geflankeerd door zijn orkest dat flirtte met de (oor)pijngrens. Snelle ritmische metalgeluiden haalden de bovenhand in het repertoire van Emmure. Het deed bij momenten zelfs even aan Fear Factory denken, zeker wanneer op de achtergrond ook een subtiel vleugje electro werd verweven in de knappe sound. Sterk optreden!
Obey The Brave uit Canada mocht aantreden op de revenge stage. We konden nog net het einde van hun set meepikken en stelden vast dat hun loodzware en lekker logge hardcore enorm werd geapprecieerd door een heel beweeglijk publiek. Stagedivers en circle pitters wisselden elkaar ononderbroken af op de tonen van straffe nummers als “Get Real” en slotsong “Full Circle”. Met hun doortocht op Groezrock sloten de heren van Obey The Brave hun tour af.
Uit Nederland kwam Tusky met een smakelijke portie ouderwetse punkrock op de proppen. Aanstekelijke nummers met een rotvaart gebracht op een amusante manier, inclusief zanger met een hippe pornosnor. Deze zomer kan je de band ook nog op Retie Rockt gaan aanschouwen.
Stilaan viel de eerste festivaldag in zijn finale plooi en kwamen samen met de invallende duisternis ook de headliners naar boven.
Op het hoofdpodium maakte iets na 21u00 Stick To Your Guns zijn intrede. De heren stonden al eerder op de affiche van Groezrock en hadden sindsdien alleen maar aan populariteit gewonnen. De stem van zanger Jesse Barnett was al goed opgewarmd dankzij het eerdere optreden van Trade Wind, maar ook de andere leden van de band hadden er duidelijk zin in en trapten hun set af met de klassiekers “What choice did you give us” en “We still believe”. Meteen het sein voor het publiek, de tent was voor zo’n 60% gevuld, om er eveneens van bij de aanvang stevig in te vliegen en mee te brullen en bewegen alsof het hun laatste concert was. “Married to the noise” een lovesong volgens Barnett, en “Such Pain” volgden in ijltempo. Net als “Against them all” en een paar andere sterke songs waarbij de frontman eens te meer zijn klasse en zijn veelzijdige stem kon etaleren. Keer op keer slaagt hij erin de nodige energie over te brengen op het publiek en met hen een band te creëren door ze een geweten te schoppen en ze mee te trekken in zijn verhaal. Naar het einde van de set konden “Amber” en “Nobody” natuurlijk niet ontbreken en zong iedereen aanwezig in de tent uit volle borst mee. Wat een heerlijke adrenalinestoot is een optreden van STYG toch altijd! Opvallende vaststelling was dat van het laatste album ‘True View’ slechts 2 nummers de set haalden : “Married to the noise” en “Doomed by you”.
In de Back 2 Basics tent was het de beurt aan Deez Nuts (AU) om de boel op stelten te zetten. Het kostte de bende uit de buurt van Melbourne weinig moeite om in dat opzet te slagen. De tent was tot de nok gevuld en bij gebrek aan front was het een komen en gaan van stagedivers op het podium. Zanger JJ Peters kon het wel appreciëren en begon het optreden met de gouwe ouwe van de band “Stay True” (2008). Zijn rauwe, doorleefde stemgeluid herken je uit de duizend en geeft Deez Nuts die typische sound die hen onderscheidt van vele andere hardcore combo’s. Ook de subtiele verwijzingen naar hip hop maakt hun geluid vrij uniek. Het nummer “Love hate” illustreerde mooi waarvoor Deez Nuts naar Groezrock gekomen was: een keihard feestje met veel decibels en fun!
Coheed and Cambria was toch wel een buitenbeentje op de affiche van 2019. Met hun vernuftige mix van (prog)rock en metal komen ze allicht weinig voor op de wishlist van de meeste punkrock en hardcore liefhebbers. Dat bleek ook uit de zeer lage opkomst in de grote tent en de makke sfeer voor het podium. Het viertal uit Nyack (New York) timmert al sinds 1995 aan de weg en heeft tot op heden 9 studio albums uit en massa’s live ervaring.
Dat het stuk voor stuk klassemuzikanten zijn bewijzen de nummers van de laatste plaat ‘Vaxis - Act 1, the unheavenly creatures’ moeiteloos. Allemaal sterke composities die heel knap in elkaar zitten qua opbouw en met veel oog voor detail uitgewerkt zijn, maar ook telkens vrij lang duren en eerder complex in elkaar zitten.
Heel wat anders dan het traditionele ‘one two three four’ en weg zijn wij voor maximum 2 minuten aan simpele punkrock… Hoewel zanger Claudio Sanchez (met de ‘breedste’ mannelijke haardos ooit op een podium) en de zijnen hun stinkende best deden om het publiek te vermaken, slaagden ze daar amper in en kabbelde het optreden eerder sfeerloos door naar het einde. Jammer, maar niet geheel onverwacht.
Als afsluiter van de dag stond het, in New York ontstane, Jawbreaker geprogrammeerd. Alweer een niet zo voor de hand liggende en best gedurfde keuze, aangezien de band enkel tussen 1986 en 1996 actief was, maar daarna volledig van het toneel verdween tot 2017. In die eerste 10 jaar bracht Jawbreaker 4 albums uit vol potige old school punk rock en was de band vrij populair. Ze mochten zelfs in 1993 mee als support voor de ‘In Utero’ tour van Nirvana.
Na tal van onenigheden in de band en zelfs een handgemeen op het podium tussen zanger/gitarist Schwarzenbach en bassist Bauermeister werd beslist om er in 1996 mee op te houden. Tot in 2017 plots terug sprake was van de band. Aanvankelijk ging men het houden bij een paar reünie concerten maar door het enorme succes werden al snel plannen gemaakt voor een tour en zelfs een nieuwe plaat voor het eerst in meer dan 23 jaar.
Het Europese luik van de tour bracht Jawbreaker dus op het hoofdpodium van Groezrock waar ze de eer hadden de eerste festivaldag muzikaal af te ronden.
Door hun relatief beperkte bekendheid bij het jonge publiek en door de stevige concurrentie van de Belgische trots in zwar(t)e metal, Amenra (Back 2 basics podium) bleek ook voor Jawbreaker de grote tent, waarin de mainstage opgesteld stond, veel te ruim. De tent was amper voor de helft gevuld, veelal door iets ‘oudere’ punkrockers die die leuke band van zoveel jaar geleden nog wel eens wilden zien en horen.
En deze fans van het eerste uur werden op hun wenken bediend. Jawbreaker zette een heel degelijke show neer! Zonder veel poespas en overbodige effecten op het podium, maar met 3 ervaren rotten die met veel plezier een lekkere reeks ouderwetse punkrocksongs door de speakers joeg.
De echte fans reageerden positief op deze brok nostalgie, nieuwsgierige muziekliefhebbers moesten ook toegeven dat deze heren ondanks hun leeftijd nog rockten als de be(e)sten .
Een waardige toch weinig spectaculaire afsluiter van dag 1.
dag 2 - zaterdag 27 april 2019
Op zaterdag was er merkbaar meer volk aanwezig op het terrein. Helaas ook meer wolken en meer regen dan opde eerste festivaldag. Het kon de, naar schatting, 7000 muziekliefhebbers echter weinig deren want er stonden ook meer fijne bands op de verschillende podia geprogrammeerd dan de dag ervoor…
Op de mainstage was het al meteen genieten van The Devil Makes Three (US), een plezante bende uit Santa Cruz Californië die een soort banjo punk roots folkrock speelde. Mede door een venijnige regenbui was de grote tent goed vol gelopen. De aanstekelijke muziek en de sympathieke frontman zorgden voor heel wat ambiance en dansende festivalzangers. Echt een optreden om vrolijk van te worden zo vroeg op de (festival)dag. Dat een deuntje van “War Pigs” (Black Sabbath) in hun set was opgenomen lokte alleen nog maar meer positieve reacties uit.
This Means War uit eigen land (en NL) loste de regenbui op een heel andere manier op. Bij gebrek aan tent voor het Red Bull podium werd dan maar beslist om het optreden aan te vangen met de fans op het podium tussen de muzikanten. Vrij chaotisch maar wel origineel en gedurfd. Na enige tijd werd het gelukkig droog en kon de set op een normale manier verdergezet worden. This Means War staat voor stevige, compromisloze hardcore/punk van eigen bodem. De bandleden bezitten pakken ervaring gezien ze een verleden hebben bij oa. Backfire!, Discipline en Convict…Niet van de minste dus! Met veel overgave en goesting werd een krachtige set neergezet met ondermeer nummers uit de recente full CD ‘Heartstrings’.
The Rumjacks (AU) stonden een paar maand geleden nog in Vlaanderen op het podium (in Aalst als ik me niet vergis) en mochten vandaag hun kunstjes uitgebreid overdoen op de mainstage. De heren uit Sydney spelen het soort punkrock met ‘fluit’ en Keltische geluiden naar het grote voorbeeld van ondermeer Dropkick Murphys en Flogging Molly. Best wel een fijn optreden met veel sfeer en overgave op het podium maar het origineel klinkt toch net iets beter en overtuigender en dat zou later op de dag zeker nog blijken.
De revenge stage werd klaar gezet tegen iets na 15u om het gezelschap uit Nederland No Turning Back te ontvangen. Wie de band uit Brabant een beetje volgt weet dat ze garant staat voor loodzware en compromisloze New York style hardcore. Sinds hun ontstaan in 1997 hebben ze een hele schare fans weten te overtuigen en die zorgden in Meerhout alvast voor een bomvolle tent en uitgelaten sfeer. Nummers als “Destination Unknown” en “Do you care” zetten meteen de toon en werden in een verwoestend tempo opgevolgd door ondermeer “Cut the cord”, “Never give up” en enkele nieuwe nummers van de nog uit te komen nieuwe langspeler. Keiharde, snedige en heavy set zoals we gewoon zijn van deze band.
Roam was tot vandaag een nobele onbekende voor mij. Op het podium verscheen een soort punkrock boysband . 5 jonge gasten uit de UK probeerden de toeschouwers te overtuigen van hun kunnen met een commercieel en poppy klinkend rockgeluid. Helaas klonk het niet bijster origineel en werd ik ook niet meteen warm van wat de zanger presteerde. Openingsnummer “Flatline” bleef nog het langst hangen en had nog het meest potentieel. Voor de rest een eerder mager beestje!
Dan is Dog Eat Dog andere koek! Op de mainstage mochten deze sympathieke Amerikanen uit New Jersey voor de zoveelste maal hun ding doen. Toegegeven, hun beste tijd hebben ze al lang gehad en hun nieuwe nummers halen niet meer het niveau van vroeger, maar die oude klassiekers blijven wel heel leuk en brengen ze nog altijd met veel bravoure! Tot groot genoegen van het publiek dat al even enthousiast reageerde. Wie kan niet meebrullen op nummers als “Who’s the King” en “No Fronts”? De beide singles werden 25 jaar geleden grijs gedraaid op Studio Brussel toen het album ‘All Boro Kings’ uitkwam. Je hoeft maar 1 toon van het typische saxofoongeluid te horen en alle herinneringen komen boven…Dog Eat Dog bestaat intussen 29 jaar en frontman John Connor is er van bij het begin altijd bij geweest! Hij weet nog immer op meesterlijke manier het publiek te bespelen en rekt, met zijn constante gezever, heel subtiel de set zodanig uit, dat de band een volledig uur vol krijgt met amper een handvol echte nummers. De Tsjechische saxofoniste van dienst krijgt haar ‘moment de gloire’, evenals de imposante drummer die zijn hip hop moment krijgt en zelfs de ‘tourmanager’ komt mee het podium op. Gelukkig wordt af en toe ook nog eens een leuk nummer gespeeld en knalt ondermeer “Expect the unexpected” zalig de tent in. Leuk optreden zonder meer.
De redbull stage kreeg iets voor 17u het bezoek van Employed To Serve uit de UK. Ze serveerden metalcore met female vocals en deden dat met veel lef en overtuiging. De frontdame brulde dat het een lieve lust was en werd bij momenten knap afgelost door de gitarist die ook de nodige decibels uit zijn strot wist te persen. Misschien jammer dat de groep zichzelf zo ernstig nam en daardoor een toch wel koele attitude etaleerde, want hun songs waren echt wel een interessante ontdekking. De band kondigde aan dat over enkele maanden een nieuw album zou verschijnen. Het nummer “Owed Zero” gaf daarvan alvast een felle voorsmaak.
Het Texaanse Fit For A King betrad de Revenge stage rond 17u30 om uit te halen met een overdonderende mokerslag. Frontman Ryan Kirby interpelleerde na het eerste nummer bij het aanwezige publiek even kort wie vertrouwd was met hun Christelijk geïnspireerde metalcore. Hij bleek aangenaam verrast toen bleek dat maar een beperkt deel van het publiek bevestigde. Het kwartet greep deze kans om nieuwe zieltjes te bekeren met beide handen en vatte aan met een verschroeiende intensiteit die de tent binnen de kortste keren in vuur en vlam zette. Op papier lijkt het allemaal enigszins cliché, maar de heren toonden zich meesters in het hanteren van spanningsbogen, uitstekende vocale harmonieën en waren bijzonder strak op elkaar ingespeeld zodat het nooit verveelde. Ze zullen ongetwijfeld nieuwe fans gevonden hebben bij de aanhoorders en terecht.
Teenage Bottlerocket stond vorige editie van Groezrock nog op het hoofdpodium terwijl ze nu de back 2 basics tent toegewezen kregen en moeiteloos vulden. Zanger Ray kon er wel mee lachen en sprak van een mooie promotie. De heren trokken onmiddellijk in een ware Ramonesstijl van leer en vuurden onophoudelijk hun korte en krachtige punkrockverzen af op de talrijke fans. “Skate or die” en “Bigger than Kiss” zijn 2 klassiekers die al vroeg in de set zaten en de boel vooraan vrijwel meteen deed ontploffen. Andere typische bottlerocket nummers als “Everything to me” (van de laatste CD) en “They call me Steve” volgden elkaar in moordend tempo op. Na een wedstrijdje drumstok werpen op het podium smijt de band er “Blitzkrieg Bop” van hun grote voorbeelden tegenaan tot grote vreugde van de stagedivers van dienst die nu allemaal tegelijk een jump van het podium willen wagen. “Freak Out”, een supersnelle versie van “Headbanger” en “Radio” allemaal heel genietbare en bondige punkrocksongs die echt thuishoren op de festivalweide!
De set werd afgesloten met “In the Pit”, een raad die een deel van het publiek heel volgzaam opvolgde. Altijd feest met deze gasten op het podium. Heel blij dat ze over enkele maanden terug in België zijn en Brakrock in Duffel aandoen! Be there!
Op de mainstage was het tijd voor de surprise act! Dat waren niemand minder dan De Heideroosjes, ook al was de verrassing er bij velen al even af. Sinds hun beslissing om deze zomer tijdelijk terug te keren en het 30-jarig bestaan van de band te vieren zijn deze Hollanders zeer fel bezig en bezoeken ze tal van festivals en podia in België, Nederland en Duitsland.
Deze zomer staan ze ondermeer ook nog op de affiche van De Lokerse Feesten en tegen het einde van het jaar valt alweer definitief het doek met een reeks zaalconcerten (voor België in Leuven). Echt veel verrassing is er niet meer aan aan zo’n set van Urbanus’ lievelingsbloemen maar het 4-tal uit Horst weet wel altijd de boel op stelten te zetten en geeft zich steeds voor de volle 200%. Dat was vandaag niet anders. Frontman Marco Roelofs stak van wal met “Scapegoat Revolution” en toonde daarna zijn “Fistfull of ideals” aan een nokvolle tent.
De band beschikt over een uitgebreid repertoire aan meezingers in het Nederlands en in het Engels en het publiek laat zich uit volle borst gelden. Wat te denken van “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan” en “Break the Public Peace”, het openingsnummer van de CD ‘FiFi’ uit 1996! “Iedereen is gek” lijkt vandaag echt wel te kloppen, zeker vooraan het podium en des te meer bij bassist Fred Houben met zijn opvallende glitterkostuum en gekende maffe opmerkingen. Na een pittige versie van “Ik wil niks” is het tijd om af te ronden en dat wordt traditiegetrouw gedaan met “United Scum” het lijflied van de roosjes dat alweer door een omvangrijke menigte wordt meegebruld.
Defeater kwam na hun passage in 2015 terug naar Groezrock met weliswaar een nieuwe album rijker, maar een bandlid armer na het vertrek van Jay Maas. Derek Archambault en de zijnen lieten het duidelijk niet aan hun hart komen en trapten af met het kersverse nummer “Stale Smoke”. Archambault trappelde in zijn gekende stijl het podium rond als een briesende stier en had onmiddellijk alle aanwezigen op zijn hand in een goed gevulde revenge tent. De setlist vertoonde een mooie mix van oud en nieuw werk en publieksfavorieten zoals “Cowardice” en afsluiter ”The Red, White and Blues” werden uit volle borst meegebruld door een enthousiast publiek.
Defeater bewees dat ze vanuit een eerder literaire invalshoek en dus ver weg van de gebaande hardcorepaden een ruime schare fans konden aanspreken. Dit is muziek voor de meerwaardezoekers in de subcategorie van het hardere werk en het optreden toonde de sterke live reputatie van Defeater nogmaals aan.
Bowling For Soup is een Amerikaanse pop punk band die al sinds 1994 meedraait in het meest commerciële departement van het punkrockwereldje. Hun sound is nog het best te vergelijken met Blink 182 al zijn hun nummers nog luchtiger en ‘kinderlijker’. Ondanks hun lange carrière en hun niet onaardige status en bekendheid speelde de band nog maar voor de 2de keer in meer dan 24 in België! Hoewel de muziek van Bowling For Soup helemaal niet zwaarwichtig is, kan men enkel vaststellen dat de heren van de band het wel zijn. Van bassist Chris Burney was al lang geweten dat hij chronisch obees is maar nu bleek ook zanger Jaret zowat verdubbeld in gewicht en volume en was drummer Gary ook aardig op weg. Enkel nieuwkomer Rob Felicetti op bas had nog ‘normale’ proporties.
De heren lieten het evenwel niet aan hun hart komen en openden zeer catchy met “The Bitch Song”. Frontman Jaret dolde constant vocaal met het publiek en was niet schuw van wat zelfspot. Ondanks zijn imposante figuur heeft de man eigenlijk een vrij puberaal timbre. Vanaf song 4 “The Last Rock Show” schakelde de band een versnelling hoger en diepten ze zowaar enkele van hun hits uit het verleden op. Het moet gezegd dat die nummers nog steeds heel aanstekelijk en amusant klinken. Iedereen herkende ondermeer “High School never ends” en de klassieker “Girl all the bad guys want”. Pop punk van de bovenste plank! Eerder in de set had de band heel toepasselijk het nummer “Belgium” gespeeld en een cover van Fountains of Wayne (“Stacey’s Mom”).
Tevens werd subtiel de draak gestoken met glam metal en waren de vlammen en het vuurwerk op het podium ook een vette knipoog in die richting. De wedstrijd moppen tappen werd gewonnen door de drummer en de Nederlandse vertaling van ‘blow job’ bleek te moeilijk. Zeer vermakelijk allemaal en goed gebracht.
Elk circus heeft een clown nodig en vandaag nam Bowling For Soup die rol met verve op zich. Afsluiter “1985”(cover van SR-71) zorgde voor een mooi orgelpunt van deze humor punkrock show.
Het Canadese Comeback Kid had de eer om op zaterdag de Revenge tent af te sluiten en maakte probleemloos de status als headliner waar. De heren zien Groezrock graag en die liefde werd ruimschoots beantwoord door de aanwezige mensenmassa die getuigde van een tomeloze positieve energie terwijl een barrage aan klassiekers de revue passeerde. Het dak ging een eerste keer van de tent tijdens “G. M. Vincent & I” dat van vooraan het podium tot helemaal achteraan werd meegebruld in een oceaan van molenwiekende ledematen. Frontman Andrew Neufeld vertrouwde het publiek toe dat zijn keel betere tijden gekend had. Gelukkig waren de heren van A Wilhelm Scream zo vriendelijk om hem een mok zalvende thee aan te reiken om dit leed enigszins te verzachten. Laat het duidelijk wezen dat we hen erkentelijk zijn! Het volstond om toch fenomenale vertolkingen van onder meer “Absolute”, “Wasted Arrows”, “Somewhere somehow”, “Talk Is Cheap” etc. ten berde te brengen. Ondergetekende keek en zag dat het goed was met een enorme grijns op het gelaat. Het blijven toch klasbakken. Het einde van de set werd helaas geskipt aangezien er een afspraak was op het Red Bull podium met Joyce Manor.
Het Amerikaanse Joyce Manor uit Torrance, Californië timmert al enkele jaren aan de weg naar het grotere publiek en is geëvolueerd van een klassieke emo band naar een band die schildert met een gediversifieerder palet en eerder met indierock mag geassocieerd worden op de meest recente langspeler ‘Million Dollars to Kill Me’. Als headliner op de redbull stage leken de heren voor aanvang van de show eerder verveeld met de geringe opkomst. Hun stemming sloeg echter volledig om toen ze de eerste tonen van het titelnummer van hun nieuwste cd inzetten. Alle aanwezigen waren vastberaden om er een feestje van te maken en halfweg het nummer vertoonde de bandleden al een glimlach op het gelaat. Het was duidelijk dat deze groep op handen gedragen werd door hun fans die luidkeels meezongen op nummers zoals “Heart Tattoo”, “Last You Heard of Me”, “Victoria”, enz.
Tijdens het hoogtepunt van de set “Constant Headache” mocht het op handen gedragen worden zelfs letterlijk opgevat worden toen zanger/gitarist Barry Johnson onverwacht het publiek werd ingetrokken. Men zou het niet gemerkt hebben, ware het niet dat er zich plots een gapende leegte centraal op het podium situeerde. Het publiek zette immers uit volle borst en zonder aarzelen de tekst verder waarop de bard terug het podium werd opgetild en in één vlotte beweging de draad terug opnam. Schitterend gewoon. De wisselwerking tussen publiek en band was optimaal met een subliem optreden tot gevolg. Deze band is zwaar onderschat en verdient een veel grotere aanhang en erkenning.
De mannen van Millencolin uit Zweden mochten als co-headliner hun nieuwe CD ‘SOS’ komen voorstellen aan de talrijke Belgische fans. Je mag gerust stellen dat de band door de jaren meegegroeid is met het festival en dat ze momenteel een plaats als co-headliner zeker verdienen. ‘SOS’ is een heel verdienstelijke nieuwe schijf maar de nummers moeten nog wat roderen en kunnen momenteel nog niet tippen aan de succesnummers uit het recente verleden. De respons bij “Sense & Sensibility”, “True Brew” en “Egocentric Man” was bijgevolg een pak heviger. Het Zweedse heerschap speelt sober en aan een hoog tempo, zonder veel geleuter en overdreven show!
Het contrast met de voorgangers van Bowling For Soup was op dat vlak immens groot…maar de positieve reactie van het publiek even enthousiast en gemeend. “No Cigar” bracht het einde aan van een knap concert en, met nog 1 band te gaan op het hoofdpodium, ook van een nu al geslaagd festival.
Onnodig om het gezelschap uit Massachusetts, Dropkick Murphys hier nog voor te stellen. Iedereen kent hun energieke folk/celtic punk die bij elk optreden steevast tot een onvergetelijk feestje leidt op en voor het podium. Dit was in Meerhout niet anders, integendeel! Ze speelden de weide voor een laatste keer helemaal aan flarden en bevestigden daarmee met brio hun status van afsluiter van Groezrock editie 2019!
De intro met de stem van Sinead O’Connor en de aansluitende doedelzaksolo luidden het concert of gepaste wijze in, daarna was het de beurt aan zangers Al Barr en Ken Casey om de honneurs waar te nemen en de boel verder in vuur en vlam te zetten. Het lukte met sprekend gemak en met fantastische nummers als “The Boys are back”, “Blood” en “Johnny i hardly knew ya”. Dit laatste epos is een bewerkte Ierse traditional die oorspronkelijk dienst deed als anti-oorlogs lied in minder leuke tijden. Naarmate de set vorderde bleek de band echt wel een heel waardige headliner te zijn voor deze punkrock 2-daagse.
Alle festivalgangers schreeuwden zich een allerlaatste keer totaal schor en zorgden voor een uitbundige party op de tonen van oa. “You’ll never walk alone”, “Rose Tattoo” en het finale “I’m shipping up to Boston”.
Wat een zalige ambiance en groot samenhorigheidsgevoel! Het beste bewijs dat muziek mensen verbindt!
Groezrock 2019 was niet de editie met een record aantal festivalgangers, uren zonneschijn of legendarische regenbuien, maar wel de editie van de wederopstanding en van de geslaagde (lichte) koerswijziging.
Respect voor organisatoren en vrijwilligers voor het vlotte verloop, de strakke timing en de gesmaakte affiche.
Uitkijken en aftellen naar editie 2020! En laatste weekend van april sowieso vrijhouden! Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/groezrock-2019
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Sascha Ring gaat terug alleen verder nu Moderat er op hun hoogtepunt mee opgehouden zijn. Een aantal maanden terug zagen we al Modeselektor in de Botanique, nu was het de beurt aan Apparat om zijn nieuwe plaat ‘LP5’ voor te stellen in een uitverkochte AB. Die plaat bouwt op de tere zang van Sascha Ring en minimale beats en schurkt dicht aan tegen Bon Iver en de experimentele kant van Radiohead.
Apparat - Ring begon lang geleden als DJ in de Berlijnse clubscene, maar werd langzamerhand producer en muzikant, en heeft zich nu blijkbaar ook na keyboards op gitaar toegelegd, al was zijn spel vrij minimalistisch, gitaarsolo’s moest je nu ook niet verwachten. Ook zijn band was vrij onconventioneel voor een elektronica-artiest: drums, cello en viool, en een blazer naast de verwachte keyboards. Het was alsof Ring de volgende quote uit “Loosing my edge” van LCD Soundsystem te harte genomen had: ”I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars”.
Deze neo-klassiek rockbezetting werkte uitstekend in het eerste halfuur van het concert: we vertrokken met repetitieve cello-klanken in “Intro” dat naadloos overliep in “Dawan” en “Ash/Black veil”, voer voor fans van Einaudi en Michael Nyman, mantras die aanzwollen met de breekbare stem van Sascha Ring als melancholiek orgelpunt. Toen die strijkers wegvielen, werd het concert echter een stuk minder interessant, ook door het ontbreken van visuals, maar vooral omdat het techno-minimalisme doorbroken werd door de rockbezetting met gitaren, die de nummers toch een pak minder interessant maakten. Een dansfeestje werd het daardoor nooit, en zo viel het tweede deel van het concert tussen twee stoelen, de magie ging wat verloren, enkel “Circles” kon nog op enthousiasme van het publiek rekenen.
Ons verdict? Modeselektor was een stuk spannender twee maand geleden, ook al zijn die hun dwarse beats niet altijd even toegankelijk.
Setlist: Intro/Dawan/Ash / Black Veil/Outlier/Laminar flow/Caronte/Circles/Brandenburg/Means of Entry/You don’t know me/Heroist/Eq_break /In gravitas /Voi_do / Black water
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2019 - Lambchop, The Colorist Orchestra & Howe Gelb
Howe Gelb, wiens onvermoeibare muzikale zwerftochten vanuit thuisbasis Tucson Arizona een paar jaar geleden zelfs tot in Oudenaarde of all places reikten, had naar Les Nuits Botanique voor de verandering The Colour Orchestra meegebracht. A match made in heaven, bleek al vlug.
Op zijn gezapigst klonk deze achtkoppige multi-instrumentale begeleidingsband met onconventionele slaginstrumenten als één of andere exotische cocktail band uit Puerto Rico of Uruguay, we willen ervan af zijn, maar als Howe naar het eind van de set toe zelf zijn gitaar omgorde doemden al vlug de contouren van een in de zon zinderend woestijn landschap op. En dat pal in de doorregende, groene tuin van de Botanique, waar de buxussen ondanks de klimaatverandering gespaard gebleven waren van ongewenste rupsen.
Merkwaardig genoeg en ondanks zijn baanbrekend werk met Giant Sand nog steeds een nobele onbekende voor velen, voor anderen nu al een levende legende dankzij knappe collaboraties met stadsgenoten Calexico of Queens of The Stone Age. Als geen ander sloeg deze übercoole cowboy in maatpak en met zijn in tequila gedrenkte stembanden er ook nu weer in om de desert vibes in zijn songs te laten nazinderen.
The Colorist Orchestra & Howe Gelb (8/10).
Plaatje opnemen, toerneetje doen, vervolgens nog een plaatje opnemen en opnieuw een toerneetje doen… Dat Lambchop te eigenzinnig en koppig is om nog mee te draaien in dit klassieke promotie circus zal niemand verbazen. Maar dat Kurt Wagner en zijn kompanen, één enkele uitzondering niet te na gesproken, hun recente, door elektronische experimenteerdrang gekenmerkte album ‘This (Is What I Wanted To Tell You)’ in een nieuw, vrijwel onherkenbaar jasje staken op Les Nuits Botanique hadden we nu ook weer niet meteen verwacht.
Niet dat ze daarom aan kwaliteitsvolle songs verlegen zaten trouwens. Al sedert medio de jaren ’90 timmert dit gezelschap uit Nashville, Tennessee gestaag aan een unieke muzikale weg, waarbij ze niet alleen qua samenstelling maar ook op het vlak van muzikale invloeden voortdurend evolueren en innoveren. Ooit heeft een slimme mens de term ‘Alt Country’ uit zijn hoed getoverd, om vervolgens Lambchop prompt tegen wil en dank tot vaandeldrager van dit genre te bombarderen.
Uit nummers als “Crosswords, Or What This Says About You”, “The December-isch You” of “In care of 8675309” werden wijzelf die avond alleszins niet veel wijzer over waar die term anno 2019 precies voor staat. Country? Niet echt, behalve die slide gitaar. Bluesfolk? Mwja. Maar misschien toch nog eerder jazz, vooral omwille van de vinnige, dubbele percussie, de geïmproviseerde piano intermezzo’s en de saxofoon die het optreden af en toe in een melancholisch sfeertje onderdompelde.
Al blijft hét handelsmerk van Lambchop natuurlijk het kurkdroge gecroon van frontman Kurt Wagner, die in de voetsporen van artiesten als Kanye West en Bon Iver ietwat verassend de stemvervormer autotune aan zijn speelgoedcollectie had toegevoegd. Het gaf alleszins blijk van lef en branie - kun je nog harder vloeken in de (alt) country kerk? - maar het begon naar het eind van de set ook wat te vervelen. Dat Kurt Wagner’s charismatische uitstraling rond zijn zestigste met baseball petje en grijs gilletje niet echt overrompelend was hielp ook niet echt.
Conclusie: een vernuftig en geïnspireerd concert waarbij het vakmanschap primeerde op de emotionele beroering. Een ingenieu(r)s optreden voor en door muzikale nerds zeg maar. En gelieve ons nu te willen excuseren want we moeten nog een beetje gaan studeren
Lambchop (7/10).
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Ho99o9, Flohio, 404 - Een dikke muzikale middelvinger
Tijden veranderen, zeker in het muzieklandschap. Waar hiphop in de jaren tachtig nog een zware sociale boodschap droeg, de zwarte gemeenschap zich echt moest losvechten en knokken voor een plaats in een dominant blanke media, is het nu vaak enkel een marketingcampagne; de verwijzingen naar Hennessy cognac, dure Bolides en juwelen vliegen je om de oren. Laat Ho99o9 hiernaar een dikke muzikale middelvinger opsteken. Gedurende een dik uur werd er maatschappelijk bewustzijn in onze schedelpannen gepompt. Ja, ze zijn lawaaierig, opgefokt en chaotisch, maar dergelijke energie is helaas zeldzaam aan het worden. We hebben meer van zo’n mokerslagen nodig.
Ho99o9 is een duo afkomstig uit New Jersey. In plaats van in hun jeugd op te gaan in de overheersende commerciële hiphop en r&b, trokken Eaddy en theOGM liever naar de bekende CBGB club in New York. Bands als Bad Brains, Minor Threat en Black Flag vormden de soundtrack van hun jeugd. Tegelijkertijd vonden ze nog steeds hun ding in de rapscene, met artiesten zoals DMX en Bone Thugs-n-Harmony. Beide uitersten hebben een overdaad aan energie met elkaar gemeen, hetgeen er bij Ho99o9 ook vanaf druipt. Als je recente referentiepunten zoekt, mag je richting Death Grips en Odd Future denken.
Voor de opener van de avond, 404, waren we helaas te laat, maar volgens enkele aanwezigen hebben we niets gemist. Met Flohio kregen we onze eerste act van de avond voorgeschoteld. Deze jongedame uit Zuid-Londen brengt grime, maar echt grimmig was het niet. Niet enkel de nummers klonken flets en bijwijlen hol, ook was Flohio zelf nét iets teveel bezig met haar podium persona. Hoewel Modeselektor haar vroeg voor een vocale bijdrage voor hun single “Wealth”, kon ze ons amper overtuigen.
Tijd voor de wervelwind waarvoor we allen gekomen waren. Eaddy betrad het podium in een Misfits T-shirt, en vanaf de eerste seconde was het er boenk op. De tour is genoemd naar het openingsnummer van hun laatste EP: ‘Is It Safe To Internet’. En wat een nummer om de set mee te openen: deze song was een directe punky uppercut. ‘JUMP IN THE PIT!’ brulden de rappers, en wees maar zeker dat er een pit was! De liedjes waren kort, maar bevatten punch, hetgeen in lijn ligt met de algemene aandachtspanne. De set stuiterde van links naar rechts, van voor naar achter. De mix van hardcore, punk en noise à la Aphex Twin deed de muren en plafond in geen tijd van het zweet druipen. “Street Power” nam even wat gas terug, wat niet betekent dat deze ‘dark as fudge track’ je ongedeerd liet. De dreunende minimalistische beats voelden aan als een seismografische test.
Het was ook duidelijk dat de heren eerbied hebben voor hun idolen; niet enkel kan je een sample van Slipknot terugvinden in “Mega City Nine”, Ho99o9 weet de Botanique helemaal in trance te krijgen met “Firestarter”, dé hit van The Prodigy. Deze cover mag niet gans verbazen, daar Eaddy er best uitziet als een zwarte versie van de heengegane Keith Flint. Toch konden ze met een abrupte, ingetogen break niet laten om het publiek toch even lekker op het verkeerde been te zetten. Het blijft verfrissend dat een groep zichzelf niet te serieus neemt, dat er al eens gelachen mag worden. Te veel ‘sérieux’ kan vaak een domper op een show zijn, maar niet die avond. De fans van de band (Death Kult genaamd) aten uit hun handen, en minstens even hongerig denderde Ho99o9 verder.
Als we toch een punt van kritiek mogen hebben, is het dat het geluid soms nog te wensen overliet. In vergelijking met hun set vorig jaar op Pukkelpop was de mix al iets evenwichtiger met de live drums, maar soms was er weinig richting te vinden. Daarbij zou de band live gerust uitgebreid mogen worden, want met meer instrumentale invulling zouden de wall of sound en agressie onverwoestbaar zijn. Dit blijft echter mierenneukerij, gezien er vandaag de dag weinig (hiphop) acts zijn die je zo bij je kloten pakken als Ho99o9. Ze hadden zeker niet misstaan op Groezrock, wat ook dit weekend plaatsvond. Misschien een idee voor volgend jaar?
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar dce pics
Ho99o9
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/ho99o9-28-04-2019
Flohio:
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/flohio-28-04-2019
404
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/404-28-04-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Bakar, Sports Team, Blood Red Shoes - Een gezellig onderonsje!
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Grand salon + Orangerie)
Brussel
2019-04-25
Johan Meurisse
Het Britse Blood Red Shoes heeft het de laatste jaren hard te verduren gehad . ‘Get tragic’, de nieuwe vijfde plaat is een titel op z’n plaats, een katharsis, om uit het diepe dal te geraken . De twee vonden elkaar terug na rampspoed , rekenden af met hun demonen en nieuwe inzichten borrelden op o.m. in een breder geluid met twee extra leden . En vooral opnieuw goede muziek , snedig strak of volumineuzer door keys , bas en de evenwichtige zangpartijen. De sound boeit , klinkt spannend en sluit nauwer aan op hun ouder werk . Wind in de zeilen dus voor de bevallige gitariste Laura-May Carter en drummer Steve Ansell , wat we in een aangename set zagen vanavond.
Het hing al een beetje in de lucht , na de eerste twee platen van het sympathieke duo viel de derde deftig tegen en bracht het titelloze album uit 2014 een ‘back to basics’ sound , onversneden, rauw , gruizig , alleen haakten fans van het eerste uur deels af … Het eindeloos werken en toeren in die tien jaar eiste z’n tol en zorgde ervoor dat ze op elkaar uitgekeken waren.
Een serieuze vloek rustte op de twee , want in die bezinning van bijna vijf jaar ,werden ze overmand van geruzie , ongelukken en liefdesverdriet … en toch konden de brokken worden gelijmd. ‘Get tragic’ deed z’n naam alle eer aan , alles van zich afschrijven en spelen, de goesting groeide en de gretigheid borrelde op; in de return klinken ze fris en wervelend. Ze proberen zowel de vroegere fans als nieuwe mee te krijgen .
Op een goed half jaar tijd twee maal te zien in de Bota , nu ikv Les Nuits; het is de aanzet om een heuse tournee te plannen in de clubs als op de festivals . Na het optreden vanavond werd al meteen een nieuw zaalconcert geprikt , in Trix , Antwerpen .
Na de intense strijd met zichzelf en elkaar zien we een gedreven tweetal , die de melancholie en gevoeligheid ook wat meer ruimte laat . ‘Rock’n’roll will never die’ is het motto , ook al is er meer diepgang in de sound te bespeuren.
Met een paar nieuwe nummers “Elijah”, “Mexican dress” en “Howl” wordt van start gegaan . Songs , meeslepend van aard, die zich live nog wat moeten nestelen en bewijzen. Intussen zijn de twee bijkomende leden van het podium . “The perfect mess” en “An animal” van het onvolprezen titelloze album krikken het tempo omhoog , ongedwongen , energiek en speels , een huppelende, dartelende ritmiek in een strak , fel, krachtig geluid. De klemtoon komt op de snedige gitaarriffs, niet vies van pedaal effects , de drumpartijen en de wisselende , extraverte zangpartijen. Kortom, een Blood Red Shoes als vanouds, op z’n best. Een aanpak die aanslaat en kan rekenen op een sterke respons . De paar niemandalletjes niet nagesproken , blijft het gaspedaal stevig ingedrukt op “Red river” en op één van de classics “I wish I was somebody better” . Ansell is op stoom , hitst het publiek op , staat recht , de drumstick omhoog . Laura-May zet haar introverte persoon opzij en zoekt het muzikaal gevecht op met haar drummer . Heerlijk genietbaar .
Ook als de andere twee het duo vervoegen , wordt een intens , broeierige spanning behouden en verwezenlijkt; de live uitvoeringen van “Eye to eye”, “God complex” en een verschroeiend “Colours fade” durven te exploderen .
Onstuimig en beheerst klinkt het allemaal , wat een gezellig rock’n’roll onderonsje betekent . Als op ‘t eind nog een fotootje wordt getrokken met één van de jongste fans , kan men zeggen dat Blood Red Shoes terug de juiste drive heeft gevonden en zich sterk amuseert …
Blood Red Shoes wist z’n support Sports Team en ons eigen Raketkanon te eren . Ze hadden hen zien soundchecken en hebben niet liever dat de fanbase kan worden uitgebreid .
Het Britse combo Sports Team had een goed half uur . “M5” was de vooruit geschoven single die ergens Kaiser Chiefs en Weezer omhelst . Melodieuze rock’n roll/postpunk in een highschool outfit . Ze zijn toe aan hun tweede EP ‘Keep walking’ en zullen in de zomer te zien zijn op Rock Werchter .
Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillig gelaten keyboardspeler . “Camel crew” en “Margrate” zijn aangename ,frisse , dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor .
Eerder zagen we in de pittoreske Grand salon de Londense artiest Bakar . Bakar gooide hier met band alle genres overboord door een verfrissende combinatie van indie-rock, dance-punk, urban, r&b, soul en hiphop. Een diverse geluid die ons steeds opnieuw wist te boeien en vastgreep .
Bakar noemt Madlib, Foals en Red Hot Chili Peppers als zijn grootste inspiratiebronnen, maar ook Bloc Party, Gang of Four en King Krule zijn terug te horen in zijn muziek. En dan mag je nog een rits 90s hiphop erbij rekenen als een Speech (Arrested Development), The Roots, A tribe called quest, The Fugees of nu zelfs een Loyle Carner en een Gorillaz aanpak .
In een aangename , frisse groove klinkt de sound zwoel , sensueel en opzwepend . Dit was gevarieerd en , verdomd verrassend goed, zeg . Een jong publiek hangt aan zijn lippen en hij werd sterk onthaald . Zijn debuut ‘Badkid’ lijkt dus meer dan moeite , zeker als de songs “Bad dreams” , “All-in” of “Dracula” naar boven gehaald worden door de warme , verbeten raps , de breaks, de diepe basstunes , het gitaargepengel en de hitsende drums.
Live heel wat uptempos en dus kregen we hier wervelende set en show. Een onuitwisbare indruk !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
6 Jaar Elpee 2017 – Charisma van Rock – Metal over de drie dagen
6 Jaar Elpee 2017 - Café Elpee
Deinze
31/03/2017 t/m 02/04/2017
Erik Vandamme
dag 1 – 31/03/2017 - MeclassicA , Carneia, Diesel Junk
Naar jaarlijkse gewoonte zakken we ook nu weer af naar het supergezellig café aan de haven van Deinze. In Café ELPEE heeft dit weekend het evenement ‘6 jaar ELPEE’' plaats. Met op de affiche gerenommeerde bands en artiesten uit binnen en buitenland. Onder de noemer 'back to basic', deze keer indoor. Binnen een intieme setting, en de mogelijkheid om buiten te keuvelen, en zelfs een extra toog in die tent, werd er alles aan gedaan om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken. Op deze eerste festivaldag was er niet zoveel volk komen opdagen. Vrijdag is altijd wel een iets moeilijker dag geweest om 'volk te lokken' heb ik me laten vertellen. Echter met een set boordevol Metallica klassiekers, gebracht door een band die deze brengen met het metalhart op de juiste plaats. Een nog steeds teveel onderschatte Belgische band, die al lang de erkenning verdienen die ze tot op heden nog niet hebben gekregen. En een talentvolle 'rock act' met een charismatische uitstraling, waarmee ze nog potten zullen breken. Werd het echter een gedenkwaardige avond, waaruit we weer kunnen besluiten: de afwezigen hadden ongelijk!
Diesel Junk: Puur, onversneden rock-'n-roll, van hemels hoog niveau!
Laten we beginnen met een vraag. Waar heeft de lezer een bepaalde band leren kennen, die later min of meer is uitgegroeid tot grootheden in de muziekwereld. Wat ons betreft, deden we dat voornamelijk in de Brielpoort in Deinze. Waar ooit bands als U2, Simple minds en zoveel andere. Hun kunsten hebben vertoond vooraleer ze doorbraken naar een heel ruim publiek. Wij deden gisteren ook een ontdekking in ELPEE in Deinze, waarvan we binnenkort nog meer gaan horen. Daar zijn we nu al zeker van. Diesel Junk is een vrij jonge band uit Gent. Ze ontstonden in 2014 en worden door sommige pers omschreven als ''nieuwe stonerrockband waarvan we in de toekomst nog veel zullen horen''. Het stoner gevoel is inderdaad niet veraf, echter Diesel Junk in een hokje plaatsen is deze jongens tekort doen.
Optreden voor welgeteld zes tot tien toehoorders, het is op zich geen pretje. Echter liet Diesel Junk dit niet aan hun hart komen. Vanaf de eerste noten legden ze de lat enorm hoog. Zowel instrumentaal - met duivelse solo's die recht door je hart sneden als vlijmscherpe scheermesjes - als door een vocale aankleding die ons prompt de krop in de keel bezorgde. Dat is echter niet alles. Vooral waren we onder de indruk van de charismatische houding van frontman Ruben. Die naast te beschikken over een stem van puur goud, ook de ene kwinkslag na de andere naar boven haalde om zijn publiek te bekoren. De band stond bovendien hun ding te doen, alsof ze stonden te spelen voor een overvol Sportpaleis.
https://www.youtube.com/watch?v=UMOqG0WGPKo
Als enige kanttekening kunnen we plaatsen, dat alles een beetje diezelfde lijn leek uit te gaan. Een euvel dat kan verholpen worden door nog meer speelervaring op te doen. Diesel Junk brengen echter het soort stonerrock van enorm hoog niveau. Vooral profileren ze zich als pure rock-'n-roll act van hemels hoog niveau.
Zoals we reeds aangaven waren we vooral onder de indruk van bijvoorbeeld de langgerekte gitaar riffs, die je prompt kippenvel bezorgen. Of het stembereik van Ruben, tot de mokerslagen van drum salvo's. Echter is het de kruisbestuiving tussen de vier 'elementen' in de band. Dat ons telkens over de streep trok. Elk op zich zijn dit inderdaad klasse muzikanten, eens samengebracht ontstaat iets magisch dat we niet elke dag tegen komen in het rock en stoner gebeuren. Wat uiteindelijk doet uitzien naar een gouden toekomst. Houd deze band in het oog! Is ons advies.
Diesel Junk zullen eind april een exclusieve show geven. Alle informatie daarover vinden jullie op hun facebookpagina: https://www.facebook.com/events/1115740371869338/
Carneia: Koude rillingen, doorheen vlagen van pure waanzin
De Belgische Post-Metal act Carneia kan, naar onze bescheiden mening, als het ware bestempeld worden als een 'supergroep'. Elk van de leden hebben reeds hun kunsten vertoond bij vermaarde bands in ons land. Carneia bestaat uit Jan Coudron (King Hiss), Thomas Combes, Jille Vandromme (No More Faith) en Tom Vansteenkiste (Vermilion en No More Faith). Toch geen klein bier als je het ons vraagt. In februari 2016 brachten ze een gloednieuwe plaat op de markt. Symmetry of Mind. We schreven daarover: Conclusie: Carneia presenteert met deze EP ‘Symmetry of Mind‘een grensverleggende, experimentele plaat waarop we geen label, of zelfs geen echt genre, kunnen kleven. We krijgen een aanbod van uiteenlopende muziekstijlen voorgeschoteld. Waarbij bovendien nog eens uiteenlopende emoties worden aangesproken. Maar vooral lijken we telkens te vertoeven in een diepe trance, die ons het angstzweet doet uitbarsten tot koude rillingen bezorgen. Bovendien voel je gewoon dat deze artiesten een hoop ervaring met zich meeslepen. Net daardoor leveren Carneia hier een EP af, al voelt ie aan als een full album, dat parels van songs bevat. Die ons als luisteraar enerzijds tot rust brengen, en anderzijds in een staat van waanzin doen belanden. Indrukwekkend!
Waanzin. Het is ook het sleutelwoord doorheen een optreden van Carneia. De muzikanten toveren als het ware hun instrumenten om tot ijzige klauwen, die je bij de strot grijpen en tot - inderdaad - waanzin lijken te drijven. Daarbovenop is er de verschijning van frontman Coudron. Die als in een soort trance, zijn demonen lijkt te bestrijden. Met gelaatsuitdrukkingen tot het maken van rare kronkels. Alsof het lijkt dat de Duivels elk moment uit de Hel zullen tevoorschijn komen. Carneia verstaat de kunst om de meest duistere kant van je ziel open te leggen, binnen een set waarbij koude rillingen over je rug lopen. En het lijkt alsof we zelf worden bedolven onder vlagen van diezelfde pure waanzin. Door het brengen van zo een hypnotiserende act, geraken we zelf in een trance waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Nochtans had de band wat af te rekenen met enkele technische problemen, zo leek het toch. Waardoor ze iets later aan hun set konden beginnen. Vanaf die eerste mokerslag in de vorm van Red lights werd echter de lat prompt enorm hoog gelegd. Zonder verpinken, en ook zonder daar teveel woorden aan vuil te maken, bleef de band op het publiek inhameren. Tot iedereen murw geslagen, en verweesd zou achterblijven. Ergens in een hoekje, uw eigen demonen strak in de ogen kijkende. De set werd wat ingekort, maar songs als Black Mess, Fuck You Judas, Lay Down en de hartverscheurende afsluiter White Collar zijn één voor één parels van 'post-metal' songs. Die niet gewoon aan de ribben blijven kleven, maar je ziel letterlijk doorklieven.
Als die dan ook gebracht worden door muzikanten die weten hoe ze als een hakbijl door je hart moeten klieven? Zowel vocaal als instrumentaal. Dan kunnen we niet anders concluderen, dat we hier weer een indrukwekkend concert hebben meegemaakt. Van een band die helaas nog steeds niet de erkenning krijgen, die ze al heel lang verdienen. Waanzin... Pure waanzin. Dat is wat we voorgeschoteld kregen. Geen hapklare brok vlees, maar een moeilijk verteerbaar maar enorm aangename donkere brok pure energie.
Setlist: Red Lights//Black Mess//Fuck You Judas // Colour Blind // Lay Down // White Collar
MeclassicA: Wat als de coverband het origineel evenaart?
Ik heb, zoals velen weten, altijd wat sceptisch gestaan tegenover coverbands. Doorgaans voegen deze bands niets of heel weinig toe aan het origineel. Vaak verkiezen ze ook de gemakkelijke weg, en brengen de grote hits van de betreffende artiest of band naar voor. Echter zijn er altijd uitzonderingen, die zelfs het origineel lijken te evenaren. Na hun aantreden op 6 jaar ELPEE, kunnen we ook MeclassicA , een Metallica coverband, in deze categorie onderverdelen. Het waarom? Lezen jullie hieronder.
Allereerst is er die buitengewone uitstraling van frontman Nico Clark. Die zich niet alleen weet te ontpoppen tot een klasse entertainer, maar vooral met zijn bulderende stem en bonkige uitstraling de aanhoorders gewoon bij het nekvel lijkt te grijpen, om nooit meer los te laten. Gerugsteund door muzikanten die ondertussen het klappen van de zweep kennen. In het bijzondere waren we telkens onder de indruk van de snoeiharde riffs van Jack Ham(mett) - Guitar ,Vurner V - Guitar en Mark Smith - Bas. Die elk op zich, op technisch enorm hoogstaande wijze hun ding doen. Maar bovendien stralen ze een spelplezier uit, dat we doorgaans terugvinden bij jonge wolven in het vak. Bovendien is er drummer Steve Simons. Zijn salvo's voelden aan als kanonskogels, die op de luisteraar werden afgeschoten.
Bij songs als “Sad But True”, “Battery”, “Master of Puppets” tot “Creeping Death” was het alsof we de Metallica van ergens begin jaren '80 weer op het podium zagen staan. Jonge metalheads, die als hongerige wolven hun publiek elk moment leken te zullen in stukken scheuren. Echter telkens met een vette knipoog en kwinkslag. MeclassicA afdoen als een 'coverband van..' is eigenlijk zelfs die band tekort doen. Ze speelden songs als One, Enter Sandman alsof ze die zelf hebben geschreven en gecomponeerd. Althans voelden we adrenalinestoten door onze lijf jagen worden, die we al lang niet meer hebben gevoeld bij optredens van Metallica. Net door de puurheid waarmee de songs naar voor werden gebracht door Nico en de zijnen, leek het inderdaad alsof Metallica hier zelf stond te spelen. Maar dan wel de versie van de periode 1983 - 1990.
https://www.youtube.com/watch?v=ftfUD57KhC4
Op hun facebook pagina staat het volgende te lezen: MeclassicA is een tributeband die het niet van maniertjes of verkleedpartijen moet hebben. De band is volledig authentiek, de nummers spreken voor zich en de band focust zich op de muziek. Passie, strakheid, energie en power zijn elementen die een goeie MeclassicAshow kenmerken. De band is in de jaren '80 opgegroeid met Metallica, dit verklaart waarom de nadruk wordt gelegd op de oude klassiekers van ‘Kill 'Em All’, ‘Ride The Lightning’, ‘Master Of Puppets’ en ‘...And Justice For All’. Uiteraard wordt het Black Album niet geschuwd. Verwacht geen symfonisch concert als MeclassicA komt spelen! Dit vat eigenlijk samen hoe we dit aantreden van MeclassicA echt hebben beleefd. Passie, een brok ijzersterke energie. Betonnen 'power' en vooral spelplezier dat je prompt aanzet tot stevig meebrullen, headbangen en eventueel 'moshen'. Meer hadden we niet nodig, om compleet murw te worden geslagen.
Na af te sluiten met een zowel instrumentaal als vocaal meesterlijk gebrachte “Seek & Destroy”. Mocht de band nog terugkomen voor een ultiem bisnummer. Bij “Whiskey in The Jar”werd nog één keer die lat enorm hoog gelegd, en bewees deze band nogmaals dat ze veel meer zijn dan een coverband van Metallica. Dat laatste kunnen we niet genoeg herhalen.
Setlist: Disposable Heroes//Battery //Master of Puppets//Sad But True //Welcome Home(Sanitarium)//Creeping Death//Spit Out The Bone //One//Enter Sandman//Damage Inc. //Seek & Destroy BIS - Whiskey In The Jar
dag 2 – 01/04/2017 - Carnation, BARK , Schizophrenia, Shifter
Op de tweede dag van zes jaar ELPEE was er heel wat meer volk komen opdagen. Op het einde van de avond stond het café zelfs helemaal vol voor Carnation. Gedurende de gehele avond heerste er een gezellige drukte. Verwonderen doet ons dit niet. Dit was dan ook een typisch ’ELPEE avondje'. Met klinkende namen binnen de Belgische Metal Scene. Naast Carnation traden namelijk ook Bark DE Antwerpse Metal trots bij uitstek, Schizophrenia - ontstaan uit de as van Hammerhead en Shifter, een band rond muzikanten die reeds hun sporen hebben verdiend binnen diezelfde metal wereld, aan. Elk van de vier optredens werden dan ook concerten van enorm hoogstaand niveau, zoals we niet elke dag tegen komen.
Shifter: Het vuur aan de lont steken, om de bom te laten ontploffen? Missie geslaagd
Hoewel de band Shifter pas is ontstaan in juni vorig jaar, bestaat deze band uit muzikanten die ondertussen de klappen van de zweep kennen. Een van de bandleden, Mark, stond vrijdag nog op het podium met MeclassicA. Echter ook de andere bandleden: Gratien Versijpt, Thomas Vanhaesebroeck, Thomas Hauttekeete en Wouter Keppens, hebben ruimschoots hun sporen verdiend binnen het metal tot rock gebeuren. Dat was ook te merken. Want we kregen een technisch enorm hoogstaande set voorgeschoteld, boordevol riffs die klieven als botte bijlen. Drumwerk, dat door merg en been gaat. En een vocale aankleding die de haren op onze armen deed rechtkomen. Puur, onversneden en zonder daarmee op te houden tot het einde, raast de band over de hoofden heen. Echter resulteert die ervaring in het bespelen van instrumenten niet in een routine klus, wel integendeel.
Die spontaniteit was zelfs zodanig groot dat de frontman zich liet ontvallen darmproblemen te hebben gehad door de zenuwen. Het was dan ook hun eerste echte optreden met deze groep, zo bleek. Echter verliep alles nagenoeg vlekkeloos, behalve een klein misverstand op het einde van de set "Het enige nummer dat nog niet is gespeeld'' zo liet zanger Gratien weten . Shifter bleek vooral zich te profileren als een bol energie, zonder enig ophouden werd de ene na de andere kanonskogel op het publiek afgeschoten. Met als resultaat dat het dak er al vanaf dat eerste concert compleet afging. De band blijkt ook een enorme hoge dosis spelplezier te etaleren, zijn enorm ambitieus, maar willen dus vooral muziek maken om mensen te entertainen. Wat we kunnen gebruiken in de harde en donkere tijden waarin we leven.
Kortom kunnen we stellen. Shifter hadden de ondankbare taak om de tweede avond ''in gang te schieten''. Meestal komt het publiek dan pas binnen, hangen nog wat aan de toog, of keuvelen een beetje over koetjes en kalfjes. Echter, deze band slaagt erin vanaf begin tot einde iedereen uit hun hand te doen eten. Door instrumentaal enorm hoogstaande muziek te brengen, die bovendien enorm aan de ribben blijft kleven. Maar vooral die hoge dosis spontaniteit en humor naar voor te brengen, waardoor zelfs de grootste zuurpruim gewoon overslag moet gaan.
De band speelt binnenkort , vrijdag 28th april in JC Brieljant met ook The Lotus Tree en Turpentine Valley. En dat is nog maar het begin. Er zou voorlopig nog geen eerste plaat uitkomen, maar er staan nog veel concerten gepland. We zien alvast uit naar meer, want Shifter is een naam om te onthouden de volgende maanden. Net door de puurheid waarmee ze hun muziek brengen, vanuit het hart van rock en metal, werden wij en alle aanwezigen compleet over de streep getrokken. Als de taak van een eerste band is, het vuur aan de lont steken om de bom te doen ontploffen? Dan zijn deze heren daar met brio in geslaagd.
Schizophrenia: Hammerhead, de volgende bladzijde
We keren even terug in de tijd. Nog voor ondertekende Evil Invaders echt leerde kennen, was ik al onder de indruk van een enorm talentvolle Belgische metal band. Hammerhead. Deze jonge, ambitieuze band zou het maken in die muziekwereld, en zonder moeite doorbreken naar een heel ruim publiek. Met hun typische, toen technisch al enorm hoogstaande thrash metal, bleek Hammerhead goed op weg potten te gaan breken in binnen en buitenland. Toen werd het plots heel stil rond Hammerhead. Ondertussen zijn eerder genoemde Evil Invaders absolute top geworden in ons land, en worden ook in het buitenland op handen gedragen. Onder de naam Schizophrenia werd vorig jaar de band nieuw leven ingeblazen. Hammerhead, de volgende bladzijde? Zo zouden we dat inderdaad kunnen noemen.
Vanaf die eerste gitaar riff, knallende drum salvo tot bulderende vocalen. Werd het ons vrij vlug duidelijk waarom we toen zo overslag waren gegaan voor Hammerhead. Schizophrenia blijkt gewoon diezelfde snoeiharde, nietsontziende gang op te gaan. Meteen de lat enorm hoog leggen, en niet ophouden tot het einde. Zo hoort het gewoon. Als enige kanttekening zouden we kunnen stellen dat er gerust een beetje meer interactie naar het publiek mocht zijn geweest. Maar deze band laat vooral hun muziek voor zich spreken. Songs als Structure, Mortal, Rites. Ze worden op een Hels tempo gebracht. Als een razende orkaan - gedreven door snoeiharde riffs, drumsalvo's die voelen als vuurballen die op jou worden afgeschoten, en die duivelse vocalen. Worden die songs door de strot van de aanhoorders geramd. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Er was trouwens geen speld tussen te krijgen bij Schizophrenia. Het voelt aan als een al even Helse trip op een wildwaterbaan, echter belanden we niet in een waterval. Nee, we voelen als het ware de vuurtongen uit de Hel onze voeten likken.
We kunnen dan ook besluiten: Schizophrenia halen hun invloeden bij bands als Dark Angel, Sepultura, Testament, Kreator, Demolition Hammer, Destruction. Echter moeten ze voor hun grote voorbeelden niet onderdoen. Desprate Cry een Sepultura cover, gaat dan ook door merg en been. Zowel instrumentaal als vocaal voelen we koude rillingen over onze rug lopen, telkens opnieuw. Doorheen de complete set. Hammerhead is duidelijk terug tot leven gewekt, alleen hebben ze een andere naam gekregen. Houd Schizophrenia de volgende maanden in het oog, ze zijn klaar om de wereld terug te veroveren. In ELPEE bewezen ze nog niets van hun speed, energie en kracht te hebben verloren. Of we verweesd achterbleven? Jazeker!
BARK: Antwerpse Pletwals, doet Deinze op zijn grondvesten daveren
Met een lichtjes gewijzigde opstelling. Jan Rammeloo (Bliksem) verving Martin Furia. Liet ook BARK, er naar goede gewoonte, geen gras over groeien. De band had dan wel af te rekenen met enkele technische problemen, maar vanaf die eerste song voices of Dog, ging BARK als een pletwals te keer. Deinze moest en zou op zijn grondvesten daveren! De band mocht onlangs aantreden op het afscheidsfeest van Bliksem, en bewezen daar ook een ruim publiek uit hun hand te doen eten. In een intieme setting binnen het altijd gezellige muziekcafé ELPEE was dit sowieso geen probleem.
Die duivelse riffs van Jan passen dan ook perfect in het plaatje dat BARK weet aan te bieden. Niet alleen heeft de band voldoende knallende songs als Day of the witch, cutting my eyes, roll the dice. Ze worden, ook naar goede gewoonte ondertussen, één voor één gebracht met een vuurkracht waarbij niet enkel daken eraf gaan. Bovenop die snoeiharde uithalen van Rui Da Silva - die op voorhand aangaf wat ziek te zijn, maar toch een knetterend set neerzette - Jorn Van der Straeten, een basgitarist met het charisma van de grote bassisten ter aarde, Ward Van der Straeten - die met zijn drumvellen bediende alsof hij elk moment onze kop er zou afknallen. Blijven we het meest onder de indruk van de indrukwekkende manier waarop zanger Ron Bruynseels ons met zijn bulderende stem telkens opnieuw compleet murw weet te slaan. Klein van gestalte, maar verdomt groot op het podium. Als een razende bloedhond gromt en grolt hij tot iedereen compleet over de streep is getrokken.
Hoewel we hem vocaal niet compleet ermee kunnen vergelijken, maar wat uitstraling op dat podium betreft doet Ron me in grote mate denken aan wat Ronnie James Dio deed. Datzelfde charisma waarmee DIO iedereen uit zijn hand deed eten, van vooraan tot ver naar achter, spreidt Ron ook tentoon. Met alle respect voor de instrumentalisten van deze band die één voor één op enorm hoog niveau staan te solleren. Maar de frontman bezorgt ons die ultieme adrenalinestoot, bij elke song opnieuw, waardoor we compleet tot waanzin worden gedreven. BARK zag en overwon wederom, zelfs ondanks de kleine technische problemen en Rui die er wat bleekjes uitzag op het podium. Om dat te doen? Daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan.
Setlist: Voice of Dog // All Hell Breaks Loose // Killing Time // Day of the Witch // cutting my Eyes // Nine Lives // Roll the Dice // Black Steel // after math // No Shelter // Left over Prey // Night of Tormet // I remain Untamed // Venomous Blood
Carnation: Trip naar de ultieme duisternis!
Na deze drie wervelwinden, beter doen? Het was een moeilijke klus voor Carnation. Maar zouden, zonder enige moeite, het dak er uiteindelijk compleet laten afgaan. Letterlijk bijna. Vorige zomer zagen we de band nog aantreden op Antwerp metal Fest en zetten bij hun concert de volgende kanttekening: Misschien, want links en rechts zijn er nog kanttekeningen. Vaak staan de muzikanten gewoon hun ding te doen, je ziet dat de zenuwen toch vrij gespannen waren. Echter bleek in ELPEE dat de band het vooral moet hebben van hun demonische uitstraling, zowel instrumentaal als vocaal, op dat podium. Want ja, dit zou een trip worden naar ultieme duisternis. In grote mate is dat de verdienste van de tot de verbeelding sprekende frontman Simon Duson, zijn geverfde gezicht , starende blik naar het oneindige, en oorverdovende stem bezorgden ons telkens opnieuw koude rillingen. Alsof de Duivels werden ontbonden.
Gerugsteund door muzikanten die al even snoeihard en meedogenloos uithaalden, legde Carnation de lat vanaf die eerste noot enorm hoog. Jonathan Verstrepen - Gitaar, Bert Vervoort - Gitaar, Yarne Heylen - Bas, Vincent Verstrepen - Drums zijn één voor één muzikanten die ondanks hun jonge leeftijd, de klappen van de zweep kennen. Nee, veel interactie was er niet, maar Carnation liet de overweldigende muziek voor zich spreken. Zonder enig medelijden met de aanhoorder. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. Prompt werd ELPEE herschapen tot een kolkende massa headbangende, crowdsurfenden en zich in een mosh pit begevende 'meute'. Als onder hypnose gebracht door de muzikale omlijstingen en duivelse uitstraling van Simon, ging het publiek compleet uit de bol. Het leek wel of ze in een trance waren gebracht, zoals dat ook gebeurt tijdens satanische rituelen, waardoor er geen spaander geheel bleef van de zaal.
Uiteraard beschikt Carnation over voldoende hartverscheurende songs die door merg en been gaan. Necromancer, Sermon of The Dead - onze persoonlijke favoriet - Chapel of Abhorrence. Ze werden allen op zo een razend tempo gebracht, dat je als aanhoorde je gewoon moest laten meeslepen in de wervelwind die op je afkwam. Carnation is een band die vooral die ultieme duisternis kan doen neerdalen, en zijn publiek daardoor compleet murw kan slaan. Na het einde van deze snoeiharde, nietsontziende set, bleven ook wij totaal verweesd achter. Met de ravage van een natte vloer voor het podium als bewijs dat Carnation kwam, zag en vooral hun Duivels heeft doen overwinnen.
Setlist: The Rituals of Flesh // Hellfire // Delusions of Power // The Whisperer // Necromancer // The Great Deceiver // Sermon of the Dead // Chapel of Abhorrence // Fathomless Depths
dag 3 – 02/04/2017 - Ostrogoth + 70’s Tush
Hoe sluit je een top weekend af met een ultieme kers op de taart. Een concert of optreden dat kan gezien worden als dat ultieme sluitstuk, om een wervelende driedaagse in schoonheid af te sluiten? Boek één van de ultieme, meest tot de verbeelding sprekende heavy metal act die ons land ooit rijk is geweest. Ostrogoth kan inderdaad gezien worden als één van de meest legendarische Belgische hard rock/heavy metal bands ooit. Deze band ontstond in 1980 en bracht met de albums ‘Ecstacy and Danger’ (1984) en ‘Full Moon’s Eyes’ (1983) ware klassiekers uit, die in ieder beetje metal tot hardrock liefhebber zijn of haar hart en geheugen gegrift staat. Van die al even legendarische line up van toen schiet enkel drummer Mario ''Grizzly'' Pauwels nog over. Echter, de entourage rond Ostrogoth weet steeds artiesten te vinden die deze legendarische line-up van de jaren '80 meer dan alle eer aandoet. Ook medio 2016 was er een personeelswissel. En blijkbaar heeft diezelfde entourage rond de band een glazen bol gevonden, om de perfecte vervanger op dat podium te zetten. Meer daarover, verder in deze recensie. We zakten af naar ELPEE voor een show waarbij voornoemde platen integraal zouden worden gespeeld. Met daarbovenop enkele andere kleppers van de band.
Het viel ons al op, de meeste aanwezigen waren duidelijk gekomen om dat unieke concert van Ostrogoth live mee te maken. Want ‘Ecstacy and Danger’ compleet live brengen? Dat hebben de heren in circa dertig jaar nog niet gedaan. Daardoor reageerde een groot deel van de aanwezigen dan ook wat lauw op het aantreden van 70's Tush. 70’s Tush is sinds 2013 nochtans uitgegroeid tot een vaste waarde in het Rock ‘n’ Roll & Bluesmilieu. Deze muzikanten uit Gent brengen een ode aan de wervelende rock ‘n’ roll-liveshows van weleer. Met een set gebaseerd op nummers van o.a. Led Zeppelin, Rory Gallagher, Elmore James, Cream, Humble Pie, Jethro Tull. Liefhebbers van voornoemde bands en artiesten zullen wellicht hebben genoten van de lang uitgesponnen solo's en typische aspecten, die dezelfde bands zo groot hebben gemaakt. Het resultaat was een set boordevol meeslepende riffs, pompende drums en typische Keyboard klanken, waarmee bijvoorbeeld bands als Deep Purple ooit groot zijn geworden. Bovendien beschikt 70's Tush over een enorm charismatische frontman, die ook vocaal niet moet onderdoen van zangers uit voornoemde bands. Echter bleef het publiek er wat stil bij, en ging alles diezelfde lijn uit waardoor de aandacht gaandeweg wat leek te verslappen. 70's Tush spelen, volgens we lezen op hun facebook pagina, circa 60 shows per jaar. Dat deze ervaren muzikanten ondertussen elkaar blindelings vinden, en bovendien hun instrumenten op hoogstaand niveau bespelen. Daar bestaat het minste twijfel over.
Zoals we reeds aangaven, was dit aantreden van Ostrogoth in ELPEE toch wel vrij uniek, niet alleen doordat twee klassiekers integraal werden naar voor gebracht. “Stormbringer” en “A Bitch Again” zijn twee songs die de band niet meer heeft gespeeld sinds 1984! De plaat ‘Ecstacy and Danger’ kwam eerst volledige aanbod. Inclusief het langgerekte “Queen of Desire”. Wat een zorgde voor een golf van kippenvelmomenten. Niet alleen het publiek genoot zichtbaar, ook de band zelf was in opperste ontroering en stonden diep geconcentreerd te spelen. We hadden het eerder al over de nieuwkomer bij Ostrogoth. Meteen waren we al onder de indruk van de inbreng van Tom Tas, die vorig jaar bij de band kwam. Zijn solo's kliefden als botte hakbijlen doorheen onze hersenpan, en bezorgden ons bovendien koude rillingen van puur genot. Gerugsteund door een wederom subliem spelende Dario Frodo. Een gitarist die ondertussen al voldoende zijn kunnen heeft bewezen, en niet enkel bij Ostrogoth. Ook nu weer stond Dario op een hemels hoog niveau zijn ding te doen. Bassist Stripe bleek telkens het ultieme aanknoop punt, om die gitaarlijnen te perfectioneren. Bovendien zijn er de unieke drum salvo's van eeuwige brombeer, Mario 'Grizzly' Pauwels. Die als een goede huisvader, zijn troepen in het gelid lijkt te houden. Bovendien blijft hij na al die jaren salvo's naar voor brengen die door merg en been gaan. Na al die jaren profileert hij zich bovendien als een geboren leider, met een brede glimlach weliswaar. Naast de instrumentale aankleding waren we ook nu weer onder de indruk van de charismatische, goed bij stem zijnde, frontman van Ostrogoth. Josey Hindrix beschikt niet alleen over een stem, die de songs van Ostrogoth naar een ongekend niveau opstuwen. Hij is een klasse entertainer die niet stopt, tot iedere aanwezige uiteindelijk uit zijn hand zal eten.
Echter is het niet één element dat ervoor zorgt dat dit weer een legendarisch optreden zou worden, boordevol heavy metal magie. Nee, het is de kruisbestuiving tussen bovenstaande elementen, die ervoor zorgen dat we opnieuw iets uniek beleven. Songs als “Scream Out”, “Lords of Thunder” - een song die inderdaad klinkt als het geroffel van bliksem en donder. Ze worden niet routineus gebracht, maar met een dosis spontaniteit. Alsof we terugkeren in de tijd, met beide voeten in 2017. Vanaf de eerste noten werd de lat heel hoog gelegd. De band hield niet op, tot inderdaad iedereen overslag zou gaan. Daarop moesten ze deze keer niet te lang wachten, want de aanwezigen hadden er even veel zin in als de band zelf. Hoewel de handen toch het meest op elkaar gingen toen de EP ‘Full Moon’s Eyes’ integraal werd gebracht. “Rock Fever”, “Paris By Night”. Het zijn songs, die zowel instrumentaal als vocaal door ons metal hart klieven. Ze werden met heel veel liefde gebracht, en bovendien telkens op een hoogstaand niveau met respect voor het verleden. En dan moest de ultieme klepper nog komen.
Het mag clichématig klinken, maar wie Ostrogoth zegt, tegen eender welke muziekliefhebber, denkt prompt aan die ene klepper. “Full Moon’s Eyes”. Josey gaf aan deze song op te dragen aan alle gestorven ex-leden van de band, vrienden die er niet meer zijn en Wizz (Wizz Wizzard) die eind 2016 de strijd tegen kanker verloor. Wederom ging er een golf van kippenvel doorheen ELPEE, en kregen we een krop in de keel bij die eerste riff van gitaars en bas. Waarna de drums ons die ultieme doodsteek bezorgden. Josey zijn stem was niet alleen de kers op de taart, ook hier bewees hij wat voor een klasse entertainer hij toch is. Hij ging zelfs gewoon bovenop de toog gaan zitten om van daaruit het ultieme epos te zingen uit deze klassieker der klassiekers die de band ooit heeft geschreven. Het publiek ging nu volledig uit hun dak, en bedankte Ostrogoth met een warm en dik verdiend applaus.
Echter, daarmee was het nog niet afgelopen. Met vier subliem gebrachte songs: “Shoot Back”, “Clouds”, “Samurai” en “Too Hot”. Liet Ostrogoth horen en zien, dat ze anno 2017 nog steeds de ultieme koning en keizer zijn van het Belgische heavy metal gebeuren. We zeggen het al dertig jaar, maar kunnen het niet genoeg herhalen. Waren Ostrogoth Amerikanen, dan stonden ze nu aan de absolute wereldtop binnen de scene. In ELPEE zetten ze die stelling, binnen een set van circa 1u30, nog wat meer in de verf.
Volgens we krijgen te lezen op de website zou er dit jaar een nieuwe plaat uitkomen. We citeren het volgende bericht op de website: With the band still writing new stuff, chances are that we will have sixteen new songs finished, by the time we will enter the recording studio, summer 2017. The new album will probably have ten tracks on it, with ‘All Manners of Light’, ‘Better Man’, ‘More Than Meets the Eye’, ‘Powder & Arms’ and ‘Sonic Machine’, being possible song titles. The new record will also contain a big epic song, that will be the longest Ostrogoth recording so far. And there’s a fast song, simply entitled ‘Ostrogoth’. Sounds like an anthem in the making. So there will be a new Ostrogoth record! http://www.ostrogothofficial.com/ . Ondertussen is er uiteraard heel wat veranderd. We kwamen alvast het volgende te weten, via het management van de band: "De band werkt aan nieuwe nummers. Dat is zo. Release? Hopelijk ergens in 2018. Maar vooral. We nemen alle tijd om een knaller van een plaat af te leveren. We hebben niemand die ons onder druk kan zetten om de plaat af te hebben voor een bepaalde datum dus ze zal ze er maar komen als ze echt af is. Want waar iedereen het over eens is, is dat de plaat van begin tot einde goed moet zijn, zoals met Last Trib Standing. Geen 'vullers' dus." En ook dat is iets om enorm naar uit te zien! We kunnen dan ook besluiten. Ostrogoth bezorgde deze driedaagse de ultieme kers op de taart, om het weekend met een knaller van formaat af te sluiten. Tot volgend jaar!
Setlist: Ecstacy and Danger LP: Queen of Desire//Ecstacy and Danger // A Bitch Again// Stormbringer//scream out // Lords of Thunder // The New Generation// Do It Right Full Moon's Eyes LP: Rock Fever // Paris By Night // Heroes' Museum // Full Moon's Eyes BIS: Shoot Back//Clouds // Samurai // Too Hot //
Met dank aan Snoozecontrol - Erik Vandamme - http://www.snoozecontrol.be
Het Noorse Tempel werd gevormd door Kvelertak-drummer Kjetil Gjermundrod en zijn boers Espen en Ine. Daarnaast speelt ook hun jeugdvriend Andreas Johnson mee. Door het drukke schema van Kjetil met Kvelertak geeft hij voor de live-optredens de drumsticks door aan Jonas Ronningen.
De muziek straalt kracht en snelheid uit. Het is geen speedmetal maar de nummers zijn wel uptempo en zitten vol riffs. De drums geven ferm van jetje. Daarnaast drijft de muziek op stevige riffs, maar bevat ze ook melodieuze gitaarlijnen. De zang vertoont de nodige gelijkenissen met zangers uit het hardcoregenre. Deze blend vormt dus Tempel.
Op hun eigen manier kan je hen een beetje vergelijken met onze Belgische Brutus. Die energie in de drums en de zang samen met de naar metal neigende gitaren. “Vendetta” bestaat uit een eenvoudige, terugkerende riff en enkele vlugge akkoordwissels. Het is een eerder korte en bondige opener die vrij gemakkelijk in het gehoor ligt. “Wolves” is nog een stuk heftiger en raast voorbij als één brok energie. Op “Uninvited” zit er verrassend genoeg opeens een cleane gitaarriedel in de song. Dat breekt eventjes met de rest om dan verder te voort te jagen tot het einde. Verder bevat de song vele ritmewisselingen en overgangen. “Afterlife” is best een catchy nummer vooral vanwege de gitaarriff en de samenzang in het refrein. “Fortress” begint heel toepasselijk met een door de drums gespeelde mars thema. De middeleeuwen komen zo voor mijn ogen voorbij. “Torches” kent een vrij lang uitgesponnen en sfeerrijke intro. Wie denkt dat die tot een ballade zou uitgewerkt worden komt bedrogen uit. Het tempo ligt misschien wel iets lager dan op de voorgaande tracks maar hij rockt toch goed. “Farewell” bevat enige weemoed in het gitaar- en baswerk. Ook de zang is ditmaal ietsjes anders. In de versen zingt hij ditmaal clean om dan in de refreinen over te gaan naar zijn normale zangstem. Dat levert een mooi resultaat op en doet (terug) sterk denken aan Brutus.
Tempel levert hier een steengoed album af dat vinnig en urgent klinkt. De songs zijn ingenieus opgebouwd. Normaal ben ik niet zo te vinden voor deze zangstijl, maar hier stoort mij dit helemaal niet. Het past goed bij de rest van de muziek. Amai, wat een sterk debuut!
Op een nieuw album van de in België aangespoelde Amerikaan Matt Watts is het nog wachten tot volgend jaar. Om het wachten wat te verzachten is er nu single “Rachel”. De track werd opgenomen voor het fantastische album ‘How Different It Was When You Were Here’, maar haalde dat album niet.
Als je “Rachel” hoort, begrijp je ook meteen waarom het nummer dat album niet gehaald heeft. Het lijkt te zomers-opgewekt om niet uit de toon te vallen tussen die van heimwee en melancholische tristesse overlopende break-up-plaat. Daarover schreven we dat als liefdesverdriet een Olympische discipline was, deze Amerikaan met dat album kans maakte op een gouden medaille.
Maar op “Rachel” horen we eens een andere kant van Matt Watts. Hij is geen eeuwige treurwilg en kan zich blijkbaar net zo goed verliezen in een nieuwe verliefdheid. Het duo Eriksson en Delcroix gaat gewillig mee op deze zomerse lovetrip en plaatst er nog wat extra country-accenten bij. Maar dat is allemaal maar schijn, of noem het verpakking. Inhoudelijk gaat dit meer in de richting van een murderballad, psycho-country en het verknipte wereldbeeld van de Velvet Underground. Verrassend knap, opnieuw.
Pop/Rock
Rachel -single-
Matt Watts featuring Nathalie Delcroix en Bjorn Eriksson
Starman Records
Spanje is een broeihaard voor retrobands. Het Spaanse label Penniman Records was lang de thuishaven van de retrorockband The Excitements. Met de extraverte zangeres Koko als reïncarnatie van de jonge Tina Turner stonden de Excitements regelmatig op Belgische podia, maar Koko heeft de band inmiddels ingeruild voor een eigen band. Penniman Records schuift daarom deze The Limboos naar voren.
The Limboos zijn nog meer retro dan hun landgenoten van The Excitements, Aloha Bennets of Dry Martina, of in België: Unwanted Tattoo. Dit gaat terug naar de periode van The Shadows, Sam & Dave en Van Morrison toen die nog bij Them zat, met een fijne, licht-dansbare mix van rhythm & blues, maar ook latin, soul, jazz en bubblegumpop.
The Limboos zijn een prima band als geheel, maar twee mensen springen er toch wat bovenuit: zanger-gitarist Roi Fontoira klinkt als een Afro-Amerikaan in de sixties en Sergio Alarcon legt telkens de juiste accenten met gitaar, percussie en een heerlijk huilend orgeltje. Het klinkt allemaal heel authentiek: de instrumenten, de opnames, de composities, de lyrics, … alles zit heel juist. Alleen de typische meezingrefreinen uit de sixties durven ze al eens overslaan op ‘Baia’. Op “Big Shot” lukt dat laatste nog wel, maar daarna, op “La descarga” en op “Till The End Of Time”, lijkt de band zich wat te verliezen in hun zoektocht naar authenticiteit. Een beetje alsof je wel de juiste getallen optelt, maar niet tot de som komt die je zou verwachten.
De sleutel tot succes ligt voor The Limboos in refrein-koortjes. Zodra die er aan te pas komen, klinkt deze band catchy as hell. Behalve voor “Big Shots” telt dat voor “Uncle Sailed Away” en single “Where Did She Go”. Die laatste zou het zelfs goed moeten kunnen doen op Radio 1 en 2. The Limboos zullen het zeker goed doen in het Belgische clubcircuit.
LeWis (Louis De Roo) is een jonge Belgische beloftevolle songwriter en performer die zijn muzikale ambities kracht bijzet met studies aan het Liverpool Institute for Performing Arts. Hij schreef zijn eerste songs op z’n elfde, trok op z’n zeventiende al buskend door Europa. Zijn roots liggen in folk, indierock, shoegazer, new wave en dreampop.
Zijn vorige single, het fantastische “Mathilda”, verzamelde meer dan 100.000 streams op Spotify en kreeg airplay op BBC, RTL, Classic 21 en de Vlaamse Radio 1 en 2. Zopas verscheen “Let The River Run”, de tweede single. Opgenomen werd er in een huis in het zuiden van Frankrijk, de mix was weerom in handen van Tony Draper (Blossoms, Rival Bones).
“Let The River Run” vertelt het tragische verhaal van twee broers waarvan er één ten onder gaat aan een drugsverslaving. Het gevoelige onderwerp verdrinkt een beetje in de wel heel gladde productie. Je kan de tekst en het verhaal wel mooi volgen, maar je voelt de tragiek niet hard genoeg op deze tweede single. Daarvoor klinkt het te onbezorgd zomers. Terwijl “Mathilda” wel in tekst en muziek een symbiose was van drama en emotie. De innerlijke tweestrijd tussen inhoud en vorm zie je nog elders. Het artwork toont een veel te zonnig kraakpand (zonnig zijn ze nooit), terwijl de clip lijkt te schipperen tussen beelden van een gezellige strandvakantie en groezelige achterafstraatjes in de grauwe UK.
Deze “Let The River Run” had baat gehad bij net iets meer weerhaken en net iets minder Coldplay, maar het blijft wel een knappe compositie. Het wordt vast een hit.
Het Franse Hellbats mixt horror-rock, hardcore en psychobilly. Ze brachten een tijdje terug de EP ‘How We Learn To Die’ uit. De psycho en horror lees je meteen in de album- en in de songtitels als “Where My Neighbours Drown”. De hardcore kan je afleiden uit de uitgespuwde lyrics en meegebrulde refreinen.
Hellbats klinkt als de mannelijke versie van de vormalige Braziliaanse vrouwelijke band As Diabatz. Die hadden ook een punky vibe in hun psychobilly gesmokkeld. De gelijkenis geldt zeker voor de eerste tracks, “Where My Neighbours Drown” en “I Am Them”.
Titeltrack “How We Learn To Die” heeft niet die rockabilly-twang in de gitaren en hinkt meer naar de power van de hardcore. “Blessed By The River” heeft wat moeite om op gang te komen, maar draaft dan toch een flink eind door. Het vijfde en laatste nummer van deze EP, “Il Pleut De La Nuit Sur Le Noir”, is een heel fraaie track die er toch wat uitspringt. Hij is instrumentaal en er zit een riff in die je eerder in de atmosferische blackmetal verwacht.
The Bel-Airs hebben indertijd maar weinig opnames officieel uitgebracht, maar hun invloed op de surfmuziek is gigantisch. Deze Californische band bestond slechts van 1960 tot 1963, maar de leden gingen daarna door in o.m. The Standells, Eddie & The Showmen en The Challengers. Niet alleen zijn zowat alle surfbands schatplichtig aan The Belairs (naast Dick Dale en nog wat andere bands), ook heel wat garagebands als The Fuzztones en The Sonics hebben hier een deel van hun mosterd gehaald.
Munster Records brengt ‘Mr Moto’ uit 1961 opnieuw uit op vinyl. De veertien ‘reguliere’ tracks van het album laten een band horen die volop experimenteert met gitaren en versterkers, op zoek naar en uitkomend bij die typerende twang van de surf. Zelfs als je geen fan bent van het genre zou je titeltrack “Mr Moto” moeten herkennen. Op de twaalf extra tracks, zowel studio-opnames als home-recordings, hoor je een breder beeld. Op sommige van die extra opnames klinken The Bel-Airs eerder als The Shadows, wat nog steeds een compliment is, maar misschien heiligschennis voor de echte surf-addicts. Er staan ook minstens twee covers op: “Runaway” (Del Shannon) en “Peter Gunn” (Eddy Duane). “The Three Blind Mice Make It To Santas Village” is een surfversie van een kerstliedje: aardig, maar niet essentieel. Dat idee komt wel vaker op bij de bonus-CD. Niet elke toegevoegde track is goud waard, maar als tijdsdocument is deze verzameling tracks in al zijn eerlijkheid niet te evenaren.
Verplichte kost voor iedereen die zelf al eens surf of garage speelt. Leer het van de mensen die deze sound op de kaart hebben gezet en wees nederig.
Roadburn Festival 2019: a recap and a look forward
Roadburn Festival is over for another year, and dates for 2020 are already confirmed.
Artististic Director, Walter Hoeijmakers comments:
"As a festival that constantly seeks to raise the bar with ever more creative endeavours, we are beyond thrilled with how Roadburn 2019 unfolded. The level of collaboration, inspiration and artistic expression was beyond anything that I could have hoped for. There is still so much to get our heads around, but everybody is feeling so energised that our minds are already working towards Roadburn 2020."
For the second year running, Roadburn played host to commissioned projects - this time there were three such performances across the weekend. On Thursday, a collaboration between former members of The Devil's Blood and Astrosoniq united under the banner of Molasses to a rapturous reception. On Friday afternoon, Triptykon joined forces with the world-renowned Dutch Metropole Orkest to perform the Celtic Frost/ Triptykon Requiem to a spellbound audience. On Saturday the Patronaat venue hosted an assortment of Dutch black metal bands before the night culminated with an enormous collaborative project under the name Maalstroom.
Tomas Lindberg took on the role of curator, hand picking a selection of bands that ranged from Swedish psych to Japanese post-rock, before performing with his own band, At The Gates. With a set that included a string quartet, a rotation of guests and some re-imaginings of familiar songs, a whole new light was shined upon their output.
Among the guest vocalists was Matt Pike from festival headliners, Sleep, who themselves delivered two thundering sets across the weekend. Promising one setlist that focussed on latest album The Sciences, and one that would zero in on the legendary Sleep's Holy Mountain album - expectations were exceeded on both nights.
Roadburn's 2019 artist in residence, Thou, performed four times across the weekend; an acoustic show, a Magus-era set, a collaboration with Emma Ruth Rundle, and a barn-storming, late night Misfits cover set at the Ladybird Skatepark where they were joined by an assortment of guests.
Impromptu skate park sets popped up throughout the weekend, including the likes of Mythic Sunship, Bismuth, Vile Creature and Lingua Ignota, giving audiences a second shot at catching some of the most exciting, up and coming bands across a broad spectrum of music scenes and genres.
Outside of the musical offerings of Roadburn 2019, visual art was strongly represented with exhibitions celebrating the work of Maarten Donders, Teddie Taylor, Emma Ruth Rundle, Marissa Nadler - plus the return of poster art exhibition, Full Bleed.
Roadburn's side programme events offered insight to the inner workings of Heilung, and Tom G. Warrior as well as multiple aspects of the music and creative arts industries. Kickstarter Games took over a corner of the festival to create a tabletop gaming enclave.
In amongst the heavy hitters and the headline bands were dozens of beautifully crafted and painstakingly planned performances across the four days. Each and every individual participant went above and beyond to create something truly special that audience and band members alike will cherish for years to come.
Roadburn will be doing it all again next year; April 16-19, Tilburg, The Netherlands.
www.roadburn.com
Paaspop 2019 - 19 april - 21 april 2019 - Pics
Het festival Paaspop heeft afgelopen weekend een recordaantal bezoekers getrokken. De 44e editie van het evenement werd door in totaal 90.000 mensen bezocht. De stijging van het aantal bezoekers heeft te maken met de uitbreiding van de capaciteit van het festival. Hierdoor kon de organisatie dagelijks drieduizend mensen extra aantrekken.
Vorig jaar trok het festival in Schijndel gedurende drie dagen 81.000 bezoekers. Daarmee vestigde de organisatie destijds ook al een record.
Op Paaspop stonden het afgelopen weekend meer dan 260 artiesten, verspreid over in totaal zeventien podia. Onder anderen Douwe Bob, White Lies, Yungblud, Passenger, Lukas Graham, Clean bandit, Ho99o9, Dropkick Murphys, Oscar and the Wolf, Within Tempation, Heideroosjes en De Staat traden op.
Op Paaspop konden de bezoekers zich vergapen aan het 'Las Vegas van Brabant'; een festival als een kermis waar in elk hoekje wel iets gebeurt. Een geweldig begin van het festivalseizoen.
Overal vonden kleine feestjes plaats; een soort mini-festivals binnen het festival. Zo was de nieuwe Papi Chulo-tent, te vinden niet ver van de ingang, een schot in de roos. Er staat een ronde bar en om het uur is er een wisseling van de dj-wacht. De één draait reggaeton-klassiekers, de ander hippe afrobeats; het overkoepelende en passende thema is zomer.
Juist die diversiteit is wat Paaspop fantastisch maakt, het heerlijke weer was de kers op de taart.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/paaspop-2019
Organisatie: Paaspop
8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen
8 jaar ELPEE - Café Elpee
Café ELPEE
Deinze
19/04/2019 t-m 21/04/2019
Erik Vandamme
8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen - Drie boeiende avonden boordevol uitdelen van mokerslagen, binnen een uiterst gezellige omkadering
Het is steeds leuk vertoeven in één van de meest gezellige rock/metal/punk cafés die ons land rijk zijn. We hebben het over ELPEE Café/Live Music Club te Deinze. Niet alleen bezoeken we ELPEE met de regelmaat van de klok voor regulaire evenementen door het jaar heen, het is een jaarlijks wederkerend evenement, dat echter steeds met 'stip' in onze agenda staat, is de viering van ‘x jaar ELPEE'. Dit jaar is dat al 8 jaar ELPEE.
Met op het programma klinkende namen binnen underground middens, maar ook daarbuiten. Zoals op zondag punk legendes The Kids. Of op diezelfde avond Luke Appleton, o.a. bekend van Ashtoreth maar ook bassist bij het legendarische Iced Earth, die trouwens beetje kind aan huis is in ELPEE. Tot ronkende namen als legendarische Epic Metal trots Vicious Rumors en de Braziliaanse Thrashers Woslom of een uiterst blij weerzien met onze vrienden van Turbowarrior of Steel , in een nieuwe bezetting, op vrijdag.
Of neem op zaterdag Objector, één van de meest onderschatte Thrash metal acts die ons land rijk zijn, Izegrim Nederlandse Metal toppers tot Bütcher speed metal uit Antwerpen die steeds zorgt voor Apocalyptische taferelen en Fleshcrawl die eveneens de duisternis laten neerdalen over Deinze, zelfs op een zonovergoten dag.
Kortom, voor ieder wat wils op dit heel geslaagde weekend. Boordevol uitdelen van stevige mokerslagen, binnen telkens die uiterst gezellige en zeer intieme omkadering.
dag 1 - vrijdag 19 april 2019 - Thrashin till dead!
Turbowarrior of Steel (****) De broers Jonas en Jorg Vandamme en Gianni Vuylsteker richten medio 2012 het thrash metal gezelschap Turbowarrior of Steel op. Door de jaren zagen we een band die, bij voorkeur met het verstand op nul maar met een instrumentaal en vocaal vernuft dat tot de puntjes was uitgewerkt, menig daken er gewoon deed afgaan. Doordat daarbij veel gerstenat vloeide, vergeleken we hen vaak met de Duitse band Tankard. En dat is tot op heden nog steeds als een compliment bedoeld. Toen we vernamen dat Gianni de band ging verlaten, waren we er niet gerust in. Want alles draait bij deze band rond de kruisbestuiving tussen de twee broers met Gianni zijn virtuositeit en humor. In ELPEE kregen we eindelijk de kans de band in een heel andere bezetting aan het werk te zien, en was Gianni ook als fan gewoon aanwezig in de zaal. Nog steeds uiterst sympathiek en volop meegenietende trouwens.
Jonas en Jorg zijn ook anno 2019 nog steeds de motor rond Turbowarrior of Steel. Maar worden perfect aangevuld door twee topmuzikanten als Nicolas Vedts wiens bas een meerwaarde bleek te zijn binnen het geheel, bovendien vult zijn stem perfect aan op deze van Jonas. Gerugsteund door een extra gitarist Stijn Vanbrabant ontstaat er een nog voller geluid dan voorheen. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt? De stevige portie humor, zelf relativering en het bouwen van een wervelend thrash metal feest waardoor we fan geworden zijn van TWOS? Het blijft ook na het vertrek van iemand die in mijn ogen onvervangbaar was binnen de band, nog steeds overeind staan. En dat is in grote mate te danken aan het feit dat ook de nieuwkomers diezelfde kant uitkijken dan Jorg en Jonas zelf.
Kortom: Vanaf de eerste tot de laatste noot,met wellicht hun meest bekende song ‘Polonaise Pit' als ultieme kers op de taart, ging dat dak er gewoon compleet af in ELPEE. Missie geslaagd, en we slaakten prompt een zucht van opluchting.
Woslom (*****) Braziliaanse Thrash metal, dat komen we toch niet elke dag tegen. Woslom, die trouwens op tournee zijn samen met TWOS - check de facebook pagina voor meer informatie: https://www.facebook.com/pg/woslom/events/?ref=page_internal - grasduint wellicht in de doorsnee thrash metal aspecten, zo eigen aan die muziekstijl. Vernieuwend of origineel is dat allemaal niet meer. Maar Woslom voegt daar wel enkele porties hete sausjes boordevol typisch Zuid-Amerikaanse temperament aan toe, waardoor ze toch vrij uniek voor de dag komen. Woslom timmert sinds 1997 aan de weg, bracht door de jaren enkele demo's uit. En kreeg voor zijn eigenlijke debuut 'Time to Rise' - pas in 2010 uitgebracht - enorm veel lovende recensies. Ondertussen is de band een begrip geworden binnen dat typische Thrash metal gebeuren. De band heeft eveneens een ijzersterke live reputatie, en zet dit in ELPEE nog maar eens in de verf. Gelukkig resulteert succes en ervaring in het vak niet altijd in het afleveren van een routine klus. De spontaniteit waarmee de heren op het podium staan, zijn een streling voor oog en oor. De uiterst sympathieke frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en zorgt er zo voor dat de aanwezigen stevig uit de bol gaan vanaf begin tot pril einde van de set. Zonder meer slaagt Woslom er dan ook in om technische perfectie te combineren met het bouwen van een ijzersterk thrash metal feest tot voor de tweede keer dat dak er compleet afgaat in ELPEE.
Kortom: Origineel klinken binnen Thrash metal is wellicht onmogelijk, maar de heren presenteren ons een heel lekker potje verschroeiende thrash metal - met een Zuid Amerikaanse 'touch' - die aan je ribben kleeft en waarop je onmogelijk stil kunt blijven staan.
MAGISTARIUM (****) Na een uurtje pauze was het de buurt aan dan Epic/Heavy metal fans om hun hartje op te halen. Waarbij het vooral uitzien was naar kleppers binnen dat Epic metal gebeuren als Vicious Rumors die de eerste avond met een knal van formaat zouden afsluiten. De Duitse, als Symfonische Powermetal, omschreven band MAGISTARIUM ontstond in 2005. De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For all and all For Won'. Waaruit ook in ELPEE voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende.
MAGISTARIUM beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Als kers op de taart mocht ook Nick Courtney (zanger/frontman van Vicious Rumors) een song meebrullen. De man zijn heldere en hoge stembereik doen barsten ontstaan in de muren van ELPEE. En dan moest hij nog met zijn eigen band optreden.
Een betere afsluiter van zijn energieke set kon MAGISTARIUM, die een zeer sterke indruk op ons naliet, zich dan ook niet dromen.
Air Raid (****) Ook de Zweedse heavy metal band Air Raid tapt een beetje uit datzelfde vaatje als zijn voorganger. De band ontstond in 2009 en maakte ondertussen toch enkele personeelwissels door. Air Raid laat er geen gras over groeien, en grijpt de aanhoorder vanaf de eerste noot bij het nekvel om niet meer los te laten , tot de laatste noten door de boxen zijn geloeid. Dit door middel van een razendsnelle en verbluffend technisch hoogstaande set, die je als liefhebber van het genre het ene na het andere oorgasme bezorgt. Gebracht op een zodanig energieke wijze, dat er niet alleen koude rillingen over onze rug lopen - hierop stil zitten is eveneens onmogelijk. Headbangen, meebrullen - wederom met die vuist in de lucht- het is er allemaal bij. Ook al worden de ene na het andere typische heavy metal cliché boven gehaald. De band haalt alles uit de kast om zijn publiek over de streep te trekken. De handen gaan eigenlijk de volledige set op elkaar, en dat heeft zijn uitwerking op het podium. Want Air Raid voelt aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen zijn, en legt de lat prompt nog wat hoger. We waren dan ook niet enkel onder de indruk van wat de gitaristen uit hun instrument toveren, of van de inbreng van een verschroeiend hard spelende drummer. Of van wat de bijzonder goed bij stem zijnde zanger uit zijn strot pompt.
Bij Air Raid kijkt anno 2019 iedereen dezelfde richting uit, waaruit blijkt dat de band eindelijk klaar is om de volgende stap voorwaarts te zetten.
Kortom: Nu dat personeel en andere verwikkelingen van de baan zijn, ligt de weg open naar eeuwige roem binnen het typische heavy/epic metal genre. Op basis van dit gedreven en heel sterk concert, ziet die toekomst er trouwens heel rooskleurig uit voor Air Raid. Houdt deze naam dus zeker in het ogen de volgende maanden, jaren.
Vicious Rumors (*****) De Epic Metal band Vicious Rumors timmert eigenlijk sinds 1979 aan de weg, dat is ondertussen dus veertig jaar. Van de originele bezetting schiet enkel gitarist Geoff Thorpe en drummer Larry Howe, die er in 1985 bijkwam, nog over. Vicious Rumors is door de jaren altijd een graag gezien gast gebleven op menig festival en in concertzalen. Ook brachten ze met de regelmaat van de klok parels van albums uit, die vaak zijn uitgegroeid tot waren klassiekers. 'Soldiers of the Night' (1985) sloeg in als een bom. De echte doorbraak kwam later. Albums als 'Digital Dictator' (1988), 'Vicious Rumors' (1990) en 'Word of Mouth '(1990) zetten Vicious Rumors definitief op de kaart.
Maar ook in de meest recente jaren bracht Vicious Rumors knappe platen uit, waarmee ze bewezen dat jarenlange ervaring niet hoeft te resulteren in het afleveren van flauwe afkooksels in vergelijking van een rijkelijk verleden. Integendeel.
ELPEE was rondom kwart voor elf dan nog steeds goed vol gelopen om deze levende legendes aan het werk te zien en kreeg van minuut één tot de laatste seconde kwaliteit afgeleverd, op een mooi presenteer blaadje. De Nederlandse zanger Nick Holleman, die in 2015 door een indrukwekkende performance op Summerrock ons nog met verstomming sloeg, is er als frontman niet meer bij. Hij werd in 2018 vervangen door Nick Courtney.
‘die kruisverstuiving tussen oude rotten binnen het vak als Geoff en Larry en de gretigheid van de jonge wolven in het vak is de ultieme kers op de taart die ons compleet over de streep trok’, schreven we toen we de band in 2015 zagen optreden op datzelfde Summerrock. Dat laatste is ook in een vernieuwde bezetting gelukkig nog steeds het geval. Geoff zijn meesterlijke riffs, die door je hart klieven als een bot mes, gecombineerd met torenhoge vocale inbreng van Nick Courtney , doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Meerdere adrenalinestoten krijgt de aanhoorder te verwerken, waardoor een typisch epic metal feest ontstaat in ons hoofd. Waardoor je dan weer prompt stevig begint te headbangen, en al die songs uit volle borst meebrult van de eerste tot de laatste strofe.
Kortom: Vicious Rumors is het schoolvoorbeeld van legendarische bands die ondanks hun vele jaren van dienst niet tuimelen in de val van het afleveren van flauwe routineklussen afwerken, dat was ons die keer in 2015 al opgevallen. Dat zet de band met een wervelende
Epic metal act die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven, nog maar eens in de verf.
dag 2 - zaterdag 20 april 2019 - Apocalyptische taferelen in ELPEE
Objector (**** 1/2) Eén van de meest onderschatte thrash metal bands die ons land rijk is. Dat is hoe we Objector al een paar keer hebben omschreven. Zowel op als naast het podium heeft deze band nochtans voldoende bewezen uit het heel goede hout gesneden te zijn. Een doorbraak naar een ruim publiek zit er vooralsnog niet in, maar in ELPEE heeft de band zeker weer wat zieltjes bij gewonnen. Zeker weten. Want naar goede gewoonte stuift de band over het podium als een losgeslagen meute bizons die door een porseleinwinkel raast, met een snelheid van 120 km per uur.
Nee, Objector doet niet aan daar veel woorden aan vuil maken, vanaf die eerste gitaar riff grijpt de band je bij het nekvel en laat niet meer los tot de volledige zaal in puin ligt. Dit allemaal met een oog voor technisch hoogstaand vernuft. Want meerdere keren kregen we kippenvel bij menig verschroeiend gitaar solo, en deed frontman Bock door zijn al even verschroeiende vocale inbreng, koude rillingen over onze rug lopen. Toen we de heren zagen aantreden op Antwerp Metal Fest vorige zomer schreven we:
'' Zij die de band wel aan het werk zagen? Mochten getuige zijn van een verdomd hoogstaande Thrash metal concert, waarbij de band die stelling van hierboven, nog wat meer in de verf zetten. Meteen alle registers open gooien, door middel van verschroeiende riffs en drumsalvo's als mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de band aan de eisen van een openingsact voldoet. De lont aan het vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn op dit optreden in ELPEE.
Kortom: Objector opent die poorten van de Hel helemaal, maar verdient eigenlijk, alleen al door weer eens een verbluffend strak en snoeihard thrash metal optreden af te leveren, om enkele treden hoger te staan op een affiche. Pure klasse, van Hels hoog niveau presenteren deze thrashband ons op een dienblaadje. Eentje dat er niet alleen verdomt smakelijk uitziet, maar vooral smaakt naar meer van deze soort pure thrash.
Incarceration (***1/2) Daniel da Silva - Vocals/Guitars Michael Koch - Drums vormen samen het duo Incarceration. Het Braziliaans/Duits duo timmert vanuit Duitsland aan de weg, en blijkt door hun set voor heel uiteenlopende reacties te zorgen naderhand. Ook wij fronsten de wenkbrauwen toen we werden geconfronteerd met een geluidsmuur die als meerdere mokerslagen op ons afkwam, en je murw slaat van begin tot einde. Echter allemaal op diezelfde monotone wijze, zonder enige pauze tussendoor. Waardoor je toch even naar adem moet happen om deze verpletterende wervelstorm die over je hoofd heen komt te verwerken. Incarceration trekt inderdaad een muur van lawaai en chaos op, binnen Death metal normen, waaraan geen doorkomen mogelijk is. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen. Dat deze jongens met twee op het podium het gevoel kunnen naar voor brengen alsof daar een volledige band op dat podium staat te soleren die de ene na de andere geluidsmuur optrekt? Dat is echter een ijzersterke prestatie. Vooral de kruisbestuiving tussen alles om zich heen vernietigende drum salvo's, die aanvoelt als voortdurend getimmer op je hoofd als je met een zware kater opstaat. Gecombineerd met een schreeuwerige vocale inbreng, die recht door je ziel boort, zorgen ervoor dat ELPEE op zijn grondvesten staat te daveren, en de aanhoorder die toch is blijven staan , verweesd en totaal van de kaart achterblijft.
Bütcher (**** 1/2) Van sommige bands weten we ondertussen al bij voorbaat wat we voorgeschoteld zullen krijgen. Het is altijd leuk te zien en te horen dat diezelfde band dat ook bevestigt door middel van een set die ons nog maar eens door elkaar schudt, binnen een duistere en verbluffende omkadering. Bütcher is bovendien in een enorm vernieuwde formatie nog steeds een stevig geoliede machine gebleven waarbij elk van de bandleden, inclusief het nieuw bloed binnen de band, dezelfde richting uitkijkt. En vooral dat is een sterke prestatie. Het unieke aan Bütcher is namelijk dat ze thrash/speed/black en death elementen met elkaar vermengen, tot een uniek geheel. Wat zorgt voor meerdere orkaanuitbarstingen van donker geweld waardoor de poorten van de Hel compleet openzwaaien. Daarbij is het echt nodig dat iedereen diezelfde kant uitkijkt. En dat was in ELPEE zeker het geval.
Wat een band als Bütcher nog het meest siert, dit zowel in heden als in het verleden, naast het podium zijn het één voor één sympathieke jongens die je prompt aanspreken en stevig de hand drukken met een glimlach op de lippen. Eens op dat podium transformeert de band naar een meute demonische wezens recht uit horror films en sage en legendes die je op het puntje van je stoel doen zitten rillen van angst. De heren zien er met geverfde, bloederige gezichten namelijk uit als vervaarlijke demonen die elk van de aanhoorder in ELPEE in een oogwenk zal verscheuren. Zeker als de frontman van dienst met zijn bulderende vocale inbreng de haren op onze armen doen recht komen van pure angst, kijken we uiteindelijk weer eens onze eigen demonen strak in de ogen.
Kortom: Ook in deze nieuwe bezetting doet Bütcher dus zijn reputatie alle eer aan, en voldoet met brio aan onze hoogstaande verwachting. Missie geslaagd dus , de ELPEE confronteren met Apocalyptische taferelen uit de diepste kerkers van de Antwerpse Hel.
Burial (****) De Nederlandse death metal band Burial kan terugkijken op een rijkelijk verleden. De band ontstond in 1991 en bracht in 1993 met 'Relinquished Souls' in 1993 een zeer gesmaakt debuut uit. In 1994 hield de band er echter al mee op. Om in 2001 te herrijzen. Aangezien StevenVrieswijk zijn vocale inbreng vervangt door de gitaar is dat echter in een quasi instrumentale bezetting. In ELPEE staat dus een death metal formatie waarvan de bandleden, door hun vele jaren dienst, goed weten waar ze mee bezig zijn. Maar blijft de jeugdige spontaniteit gelukkig eveneens stevig overeind staan. De riffs die door ons vel klieven als botte bijlen doen ons met verstomming slaan. Gerugsteund door het trommelgeroffel van de meesterlijke drummer van dienst, die door zijn drumwerk nog maar eens Apocalyptische wezens uit die Hel lijkt op te roepen. Als het ware lijkt Burial je door instrumentale oerkracht uit de diepste krochten van die Hel, je dan ook letterlijk te hypnotiseren en zorgt er eveneens voor dat daardoor de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. De instrumentale vuurpijlen, gebracht op een technisch enorm hoogstaande wijze, verdoven je ziel. Door dat op een zodanig luide wijze te doen, dat er prompt barsten ontstaan in de muren van ELPEE, voel je de vuurtongen van de Hel je voetzolen likken.
Kortom: Hoe gedreven en Hels de band ook uithaalt, zo sympathieke en zachtaardig spreken de heren hun publiek op een warmhartige wijze aan. Maar de duisternis doen neerdalen over ELPEE binnen een verschroeiende instrumentale omkadering. Daarin slaagt de band eveneens met brio.
Izegrim (*****) Ook al is die duisternis ondertussen letterlijk gevallen, Izegrim tracht toch een beetje zon te doen schijnen boven de donkere wolken van hun voorgangers. Ook al resulteert dit gelukkig niet in al teveel roze geur en maneschijn. Integendeel. Want Izegrim is een Nederlandse band die eveneens grasduint door eerder donkere metal soorten. De sympathieke Nederlanders doen de stemming echter eerder omslaan in het bouwen van een stevig metal feestje, waarbij je met de vuist in de lucht overgaat tot meebrullen met de bevallige frontvrouw. Die trouwens over een stembereik beschikt die de grond onder onze voeten doet daveren. Nochtans spreek Marloes haar publiek heel gemoedelijk en zachtmoedig aan, maar eens ze dus begint te zingen ontpopt ditzelfde engelachtig wezen zich tot een ware demonische hogepriesteres die elk moment haar fans zal verscheuren. Gerugsteund door muzikanten die al even duivelse riffs uit hun instrumenten toveren. Het is net dat voortdurende schipperen tussen hemel en Hel dat deze band een bijzondere act maakt om live aan het werk te zien, dat was in het verleden zo. Dat wordt in ELPEE nog maar eens in de verf gezet. Virtuositeit in bespelen van instrumenten, en vocale perfectie, worden in de volledige set gecombineerd met een enorm feest, waarbij crowdsurfers over de hoofden vanaf het podium naar de uitgang worden gedragen. Inclusief Marloes zelf die gelukkig eveneens terug naar het podium wordt gedragen door diezelfde handen.
Kortom: Izegrim brengt een wervelende set waardoor Hemel en Hel worden verbonden tot een logisch en verschroeiend warm aanvoelend geheel. Binnen een uiterst feestelijke omkadering, die aan de ribben kleeft.
Fleshcrawl (****) Ook afsluiter Fleshcrawl sleept binnen death metal gebieden heel wat jaren ervaring met zich mee. De band ontstond eigenlijk al in 1987 onder de naam Morgöth om later om te vormen tot Suffocation, in 1990. Door problemen met een Amerikaanse band met diezelfde naam, moest de Duitse band echter vrij snel terug een andere naam zoeken. In 1991 werd Fleshcrawl geboren. Dat resulteert in 1992 in een sprankelend debuut 'Descend into the absurd'. De band timmert noest verder aan de weg, en drukt door de jaren voldoende zijn stempel op die 'underground' death metal beweging. We zagen tijdens de avond al veel t-shirts van Fleshcrawl opduiken, de fans waren dus voldoende aanwezig. Ook al was ELPEE toch wat uitgedund na de wervelstormen van zijn voorgangers, wie bleef staan, genoot van een degelijke death metal show die van begin tot einde tot de donkere puntjes was uitgewerkt, zoals dat gewoon hoort binnen deze muziekstijl. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de duizenden bommetjes energie, boordevol ultieme duisternis, die telkens als een mokerslag in je gezicht tot ontploffing werden gebracht, deden ons nog een laatste keer naar adem happen. Ruim een uur lang. Waarna Fleshcrawl je de nacht instuurt met een ware krop in de keel, en een gelukzalig gevoel vanbinnen dankzij een avond boordevol duisternis die je murw slaat van begin tot einde. Waarbij, al dan niet binnen een feestelijke omkadering, we Apocalyptische taferelen voor onze ogen zagen verschijnen.
dag 3 - zondag 21 april 2019 - If the KiDS are united
Scott & Alien (****) ELPEE stelt op deze laatste avond een wel heel gevarieerde affiche samen, en met succes want tegen omstreeks 21u - toen The Kids aan hun set zouden beginnen - mocht de organisatie het bordje 'sold out' aan de muur hangen. Maar terug naar het begin van de avond. Deze begon vrij sober met een Blues/Folk set van Scott & Alien. Die ervoor zorgden dat zwevende klanken je Blues hart verwarmen. Goed passende binnen die heel intieme omgeving die ELPEE toch is. Bedwelmden tot verdovende riffs en drumsalvo's gedrenkt in een hartverwarmd stemgeluid hypnotiseren ons dan ook volledig waardoor we prompt gingen zweven over de dansvloer. Het enige wat ik miste was een lekker glas whisky, zo goed passende bij deze muziek - naar mijn bescheiden mening. Want dat is waar Blues het best floreert, in een gezellige bruine kroeg. Waar de barvrouw je met een brede glimlach tegemoet komt. En dat is de sfeer die Scott & Alien op dat podium op een gezapige wijze eveneens weet te creëren, waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.
Luke Appleton (*****) En dan moesten de twee top acts van de avond nog komen. Luk Appleton, ook bekend als bassist van Iced Earth en eveneens bekend door zijn bijdrage aan Blaze Bayley en Ashtoreth stelde in een ondertussen zeer goed vol gelopen ELPEE zijn nieuwst solo schijf 'Snake Eyes' voor. Die hij uitbrengt in samenwerking met gitarist Rishi Metha ook bekend als snarenplukker bij Babylon Fire. We kochten prompt die cd aan, een aankoop die naderhand van goudwaarde zou blijken. Want wat de heren akoestisch op ons loslieten was een hypnotiserende samensmelting van virtuositeit, emoties en verdovende magie die je raakte op de meest gevoelige plaats in je hart.
Vanaf die eerst song “Inside Out” kwamen de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Er wordt trouwens voldoende gegrasduind doorheen de klasse schijf 'Snake Eyes', een gevarieerde plaat die ook live zorgt voor uiteenlopende reacties. Zoals met de vuist in de lucht stevig staan headbangen, of gewoon ingetogen luisteren en vooral genieten tot de toppen van je tenen. Pure klasse, gebracht door Luke op een zodanig spontane wijze dat je gewoon u gewillig laat meeslepen door middel van zijn 'snake eyes' naar zijn bonte wereld.
Als kers op de taart kregen we ook een Iced Earth song voorgeschoteld, en om af te sluiten: “Watching over me” een song die recht vanuit Luke zijn hart kwam, met zoveel emoties gebracht en door iedereen meegebruld, en waarmee hij mijn hart doorboorde. Ik stond letterlijk in tranen, met de ogen gesloten eveneens de song mee te brullen. Voelde me wegdrijven naar een andere wereld, die wereld toen ik als 9 jarige hoorde dat mijn grootvader en grote voorbeeld was overleden. Ik voelde tranen opwellen, en hield het niet meer droog tot het einde van deze prachtsong want ja, doorheen die jaren is mijn grootvader nog steeds degene die waakt over mij. Een intensiever einde van een magisch mooie set gebracht door virtuozen die als klanken tovenaars je in een trance brengen, heb ik nog maar zelden meegemaakt.
Kortom: Luke & Rishi zijn op zich al klasse muzikanten dat bewezen ze door hun bijdrages aan voornoemde bands voldoende, maar die kruisbestuiving tussen beide zorgt toch voor een unieke en oorverdovende climax waardoor geen trommelvliezen barsten, maar je hart in gruzelementen op de ELPEE vloer terecht komt.
The Kids (*****) Dat een punk band als The Kids nog het best tot zijn recht komt in een intieme omgeving of Club zoals ELPEE? Daarover bestond niet de minste twijfel. In die 15 keer dat ik de band aan het werk zag, waren net die optredens in kleine zalen, waar de band letterlijk oog in oog staat met zijn publiek absolute top concerten. In ELPEE zet de band dat nog eens in de verf, en doet daar een paar scheppen bovenop. Want het publiek dat duidelijk was gekomen voor deze legendarische punkers, ging vanaf de eerste tot de laatste noot gewoon mee uit de bol. En dat heeft zijn uitwerking op Ludo en zijn kompanen die de lat prompt wat hoger leggen. Ludo was naar zijn normen zelfs vrij spraakzaam. Maar The Kids laten vooral nog steeds hun muziek voor zich spreken. Niet teveel woorden aan vuil maken dus en de ene song na de andere mokerslag in het gezicht naar de aanhoorder versturen, binnen een razendsnelle omkadering.
Pure punk klassiekers als “I don’t care”, “Rock over Belgium”, “No monarchy”, “I wanne get a job in the city” tot “Dead Industry” passeren de revue. De smartphones gaan in de lucht, inclusief het dak van ELPEE bij “There will be no next time” .The Kids bleef die lat nog steeds hoger en hoger te leggen. In een verschroeiende finale deed de band er inderdaad gewoon een paar scheppen bovenop met “Facist cops” - nog steeds de ultieme klassieker waardoor ondertekende punk fan is geworden - en “Do you Love the nazi's” om in de bisrondes daar nog een paar kersen op de taart aan toe te voegen met “If the kids are united” en “Blitzkrieg Bop” waarbij dat dak van ELPEE er voor de laatste keer op deze driedaagse compleet afgaat.
The Kids brengen anno 2019 niets nieuw meer uit, en teren op hun successen uit die gouden jaren (1976-1982), op zich vind ik dat nog steeds een beetje jammer. Maar langs de andere kant paraderen The Kids nog steeds over het podium als jonge punk wolven, die hun publiek compleet gaan verscheuren. En dat getuigt van pure klasse, maar is ook een voorbeeld voor andere punk bands die in wel in de val van afleveren van routineklussen afwerken , trappen. Trouwens is er ook nu weer die kruisbestuiving tussen oude rotten in het vak als Ludo Mariman en Luc van de Poel die perfect aansluit op de inbreng van jong geweld als Tim Jult, en Ief Vanlommel wat zorgt voor een soort magie die je zelden tegenkomt.
Kortom: The Kids zetten in ELPEE meer dan de puntjes op de 'i'. Ze doen me prompt weer zestien worden, toen ik in mijn slaapkamer “Facist cops” uit volle borst mee brulde, en alle heilige huisjes omver ging stampen. Bedankt om nog steeds gewone pure punk levendig te houden! The Kids are still united!
Besluit: Onze favoriete barvrouw Kat en haar gevolg slagen er weer in de metal, punk, blues, hardrock en aanverwante liefhebber een gezellige en bonte driedaagse aan te bieden met kwaliteit van de bovenste plank. Ondanks de toch vermoeiende avonden, steeds met een brede glimlach op de lippen. Ook op de drukke momenten is de bediening steeds tip top in orde, we hoeven nooit lang te wachten op onze pint 'Jupiler 0,0'. Bovendien zat het geluid steeds goed, dankzij de verbluffende geluidsmixers van dienst zowel op vrijdag, zaterdag en zondag. Kortom: 8 jaar ELPEE was weer eentje om in de geschiedenisboeken van onze persoonlijke memoires terecht te komen, wat het betreft bezoeken van festivals en evenementen. Op naar editie negen in 2020. Wij zullen er uiteraard ook weer bij zijn. U toch ook?
Organisatie: Café ELPEE, Deinze
Nederlands 
Français 
