Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?
Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.
Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.
Organisatie: Cowboys & Aliens
Het is ondertussen meer dan 10 jaar geleden dat een piepjong Brussels duo op de Humo’s Rock Rally het onderspit moesten delven voor The Hicky Underworld: Jan Paternoster en Dries van Dijk van Black Box Revelation. Ophefmakend toen, twee gasten die zo’n rauwe blues sound wisten te maken. Het deed wat denken aan de White Stripes en het klonk eens zo makkelijk. Stiekem ging je voet steeds mee op hun simpele riffs, opgepept door een klevende ritmiek.
Black Box stond 3 avonden op rij laaiend enthousiast in de AB met hun nieuwe en ondertussen vijfde plaat ‘Tattooed Smiles’. Thema is de strijd tegen het ouder worden en hoe daarmee om te gaan. Verwacht geen pasklare antwoorden. Met de diepe lyrics, traag ingezongen, wordt je aandacht bij de nummers gehouden met veel stof om over na te denken. Dat geeft Black Box Revelation een veel volwassener karakter, zonder dat ze daarbij aan stoerheid moeten inboeten.
Meteen bij podiumopkomst kregen we “Kick The Habit” en daarna “Mama Call Me, Please”. Twee nummers van de nieuwe plaat die afwachtend zijn, iets of wat tegen de natuur van Black Box in. De eerste ingetogen indrukken werden van tafel geveegd met “High On A Wire”, waarmee Black Box Revelation, helemaal zichzelf, met heerlijke rock de toon aanzette. De muzikale tweeling is trouwens uitgebreid. Jasper Morel, een multi-instrumentalist met jazzroots, levert extra spankracht met synth, mellotron, gitaar, shakers en tamboerijn. Met “Gloria” begon het publiek al subtiel mee te doen, de ooowh’s en aaawh’s van de backing vocals werken dan ook zo aanstekelijk. Heel de zaal was alive & kicking met het opzwepende “Warhorse”, dat op z’n eind weer opnieuw en opnieuw werd ingezet tot zesmaal toe: heerlijk, grappig en totaal begrijpelijk. Tijdens andere oude bekenden als “Never Alone, Always Together” en “I Think I Like You” kregen we fijne gitaarsolo’s te zien. Jan, Dries en Jasper stonden er met het zwaard in plaats van de olijftak. Het titelnummer “Tatooed Smiles” kregen we nog een keer als bisnummer en dat klonk beide keren even energiek als op de plaat met zijn strakke riffs en een knipoog naar een van de beste bands van het moment (The War On Drugs). De mosh pits en de crowdsurfers waren helemaal op hun plaats in een enthousiast en dankbaar publiek.
Het was een zeer fijn weerzien in de AB. Met hun nieuwste album slaan ze een andere weg in, soms wat meer blues dan rock, maar totaal gepermitteerd. Live heeft Black Box Revelation al dit moois subliem gebracht. Weergaloos en onstopbaar.
Setlist: Kick The Habit / Mama Call Me, Please / High On A Wire / Lazy St / Built To Last / Gloria / War Horse / Bur-Bearing Heart / Blown Away / Never Alone, Always Together / Damned Body / Tattooed Smiles / Love Licks / My Perception / I Think I Like You / Gravity Blues / Laisser Partir / Tattooed Smiles
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Een beetje een buitenbeentje om te beginnen. Frankie Traandruppel, alias Lee Swinnen, kwam een handvol goudeerlijke ruwe songs spelen op zijn elektrische gitaar. Buiten het jatten van een songtitel had zijn muziek verder overigens niks te maken met de claustrofobische klanken van het legendarische Suicide.
Swinnen bewees dat hij ook zonder de wilde garagesound van Double Veterans of Tubelight best wel doorleefd kon uit de hoek komen. Maar of zijn act paste in het totaalplaatje van de avond ? daar moeten we een volmondig neen op antwoorden.
Geen idee in wiens brein het eerst was opgekomen, maar het idee om Rumours in de prachtige Gentse Minardschouwburg te laten aantreden bleek een voltreffer. Te meer daar men ook de ruimte achter de coulissen in het totaalconcept mee had opgenomen. Zo leek de band in een heuse club te spelen met een driedimensionale lichtshow achter hun rug. Die lichtshow was naar het schijnt voor een deel overgekomen uit de Kompass Club. Die hadden ze daar toch niet meer nodig na die bedenkelijke stunt van de kersverse Gentse burgemeester Matthias De Clercq. Die oetlul heeft zich met het sluiten van de club al meteen onsterfelijk belachelijk gemaakt. Zijn burgemeesterschap is nog maar net begonnen en bij de Gentse jeugd heeft hij het al volledig verkorven.
Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tweede geniale idee van de avond was om het concert te laten beginnen met de apocalyptische klanken van Mattias De Craene. Hij deed in de verte iets onheilspellends met allerlei instrumenten, en dat op een ontspoorde beat van dreigende jungle-drums, alsof er ergens elk moment iemand zou geofferd worden in de stomende kookpot van een stel losgeslagen kannibalen.
De bevreemdende set van De Craene ging vloeiend over in de elektronica van Rumours. En die elektronica kwam veel sterker tot zijn recht dan op het overigens ook niet onaardige album ‘Megamix’. Hier in de heerlijke Minard leek alles op zijn plaats te vallen, de vocals, de vibe, de lichtshow en de vloeiende klanken die de band uit de synthesizers en keyboards haalde.
Eén en ander zorgde ervoor dat het bij momenten wel heel indrukwekkend en intens was. We bespeurden op de rustige momenten af en toe het mysterieuze van Portishead, elders dan weer de licht zwevende dansbare klanken van Bonobo of Floating Points. Op zijn stevigst creëerde Rumours zelfs een soort bezwerende industrial techno-sound die met de forse uithalen van zangeres Hannah Vandenbussche vaak tot een stomend hoogtepunt uitgroeide. Vandenbussche stuwde met haar innige stem, die een gothic tintje had, de songs naar een hoger universum. Als wij het hier over een gothic tintje hebben, versta ons dan niet verkeerd. Dit was heus geen fuckin’ Within Temptation, denk eerder aan Chelsea Wolfe die zich in een bedje van synthesizers wentelt.
Op de plaat was de kracht van dit collectief ons nog niet helemaal opgevallen, maar live kwam het allemaal veel sterker uit de verf. Kortom, Rumours is wederom het soort band die je live aan het werk moet zien om er ten volle te kunnen van genieten. En op een toplocatie als de Gentse Minard was dat al zeker het geval.
Knappe show, en vooral een knap totaalgebeuren.
Organisatie: Schmink vzw
Gisteren was de grote zaal van de Ancienne Belgique hopeloos uitverkocht voor het concert van de Cinematic Orchestra. Al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Terwijl het op het balkon vechten was voor een zitplaats bleef de begane grond opvallend leeg. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol.
Tijdens het voorprogramma konden we duidelijk horen dat de zaal stilletjes aan voller en voller raakte. Salami Rose Joe Louis, een hele mond vol voor een voorprogramma, mocht de avond openen. Helemaal alleen stond ze verscholen achter haar keyboards. Haar muziek valt het beste te omschrijven als een combinatie van Jazz met de nodige elektronische elementen. Soort van Amerikaanse versie van onze eigenste Tristan. Al wist Salami ons niet te overtuigen, maar dat kan ook deels liggen aan haar bandnaam.
Het concert van The Cinematic Orchestra was volledig uitverkocht al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol. Een korte introductie heeft de band niet meer nodig. Al 20 jaar staan ze op de planken, werkten ze samen met onder andere Patrick Watson en Moses Sumney en schreven ze verscheidene film soundtracks.
Overmorgen komt ‘To Believe’, de vierde studioplaat van The Cinematic Orchestra, uit. Die kwamen ze dan ook gisteren voorstellen in de Ancienne Belgique. Aan de merch stand werd duidelijk meegedeeld dat de plaat nog niet te koop was maar gelukkig konden we tijdens het concert al een kleine preview krijgen. Hun set opende ze met een klassieker uit hun repertoire? “Man With A Movie Camera”, dat wisten ze te rekken tot een nummer van maar liefst 15 minuten.
2 jaar is het geleden dat ze nog samen op de planken stonden maar dat was er duidelijk niet aan te merken. Voor het eerste nieuwe nummer van de avond, “Wait For Now / Leave The World” haalden ze Frida Touray op het podium. Zij wist met haar warme stem meteen het cinematic gedeelte uit de naam van de band te bevestigen. Met haar warme stem toverde ze een gloed door de zaal en waren opengevallen monden hier en daar te spotten. Nadien kwam ze ook terug tijdens “Zero One / The Fantasy”. Dat bracht ze samen met de gitarist maar wist ons net niet te overtuigen. Het was te langdradig en we waren opzoek naar de spanning die we ervoor wel voelden.
Hoe snel Touray het podium was opgekomen verdween ze weer. Ze moest plaats maken voor de instrumentale nummers van de band. Vooral tijdens “Saxloop” duurde het net allemaal iets te lang. Desondanks het gejuich van diepe mannenstemmen, voor de verandering geen gierende tienermeisjes, was voor ons de sax net iets te veel van het goeie. “Familiour Ground” was het enige nummer van ‘Ma Fleur’ dat we gisteren te horen kregen. Hun grootste hit “To Build A Home” lieten ze achterwegen, wat waarschijnlijk voor velen in het publiek een teleurstelling was. In ruil kregen we nog “A Promise” te horen en als afsluiter het iets oudere “All The You Give”.
We waren getuige van het feit dat The Cinematic Orchestra helemaal terug is van weggeweest. Op de plaat maken ze gebruik van verschillende gastzangers maar live moeten we het doen met Tina Touray, wat een aangename verassing was op muzikaal vlak. Mensen die al graag eens losgaan op intellectuele instrumentale muziek waren gisteren in de AB op de juiste plaats. Enkel duurde het voor ons soms allemaal net iets te lang waardoor we af en toe onze aandacht verloren.
Setlist: Man With A Movie Camera - Wait For Now / Leave The World - Channel 1 Suite - Zero One / The Fantasy – Flite - Sax Loop - Familiar Ground - A Promise - All That You Give
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op woensdag 13 maart landde de ‘Bandito’-tour van Twenty One Pilots daverend op de grond. Tyler Joseph en Josh Dun zetten er een show neer die menig TØP-fan een topherinnering van 2016 liet herbeleven. De Bandito-tour was letterlijk een ‘EmØtiØnal RØadshØw ‘van zachte nieuwe nummers als "Bandito", naar keiharde klassiekers à la "Car Radio".
Het gigantische doek dat was opgespannen voor het podium viel prompt naar beneden bij de eerste klanken van zanger Tyler en drummer Josh. Daar stond dan Josh te schitteren met een fakkel in de hand. Het duo had dit keer buiten drum en ukelele een gigantische podiumopzet meegenomen die in de stijl van ‘Trench’, hun album dat vorig jaar uitkwam, stoer aandeed. Een brandende auto, containerachtige opstellingen en podiumdelen die om de zoveel tijd de hoogte in gingen, niets ontbrak er om van deze ‘Bandito’-tour een topspektakel te maken.
Op de eerste tonen van "Jumpsuit" sprong het publiek overal recht. Met bivakmuts op gooiden de jongens alles uit hun lijf, schreeuwen en drumslagen werden in de zaal geslingerd, afgewerkt met stoere visuals. En ook "Levitate" knalde de zaal wakker, ook al werd daar opvallend -en vanzelfsprekend- minder meegezongen dan tijdens andere nummers. Het publiek was in de mood, en toen "Fairly Local" begon, was het niet meer te houden. Tylers rol werd haast overgenomen en er waren plots 15.000 leadsingers.
Dat enthousiasme en gejuich bij elk nieuw nummer dat werd aangeslagen door Josh ging zo bijna de helft van hun vorig album ‘Blurryface’ verder. "Cut My Lip", een song van de nieuwe plaat, liet het publiek dan weer naar adem happen, om met volle borst "Lane Boy" en "Nico And The Niners" mee te brullen. Op dat laatste nummer werd een gigantische brug naar beneden gehaald, waarover Tyler al rappend/zingend/schreeuwend naar het podium achterin het publiek wandelde.
Net als enkele jaren geleden werd de B-stage gebruikt voor enkele rustigere nummers. Zo kreeg Tyler de hele zaal stil bij het zachte "Bandito", om ze dan weer wakker te brullen op de bassen van "Pet Cheetah", één van de meest elektronische nummers van Twenty One Pilots, terwijl de twee piloten weer een stukje de lucht in gingen. Pas bij de eerste noten van "Holding On To You", één van hun oudste songs, was het publiek weer helemaal mee en zat de sfeer opnieuw zoals je die bij het nummer zou verwachten: gezellig en gelukzalig.
De nummers die daarop volgden brachten Tyler en Josh deels in het publiek door. Net als hun vorige show in België, had Josh een draagbaar drumstel voorzien, waardoor hij, net als Tyler enkele nummers daarvoor, letterlijk op handen gedragen werd door zijn Belgische fans. Twenty One Pilots kan niet op een podium blijven staan, dat was wel duidelijk na deze show. Ook tijdens "Car Radio" spurtte Tyler naar de achterkant van de zaal om er op een paal de laatste lyrics te brullen.
Omdat het openbaar vervoer -zoals vaak op concerten- niet meezat, dropen heel wat fans af voor het einde van de show, waardoor de zachte bisnummers in een intieme sfeer werden gezongen. De band koos toch wel voor opvallend rustige, emotionele afsluiters, wat het afscheid des te pijnlijker maakte. Na "Chlorine", waarop het publiek nog een laatste keer de beentjes los kon smijten, volgden "Leave The City" en "Trees". Het was vooral "Trees" dat het publiek met een krop in de keel, hunkerend naar meer, afscheid deed nemen van hun twee helden.
Net als in 2016 kwamen, zagen en overwonnen Josh en Tyler ons Belgenland. Heel wat harten gingen sneller kloppen tijdens de show en er was een goede afwisseling van nieuwe en oude nummers. Dat er heel wat succeselementen uit hun vorige shows gekopieerd werden, kwam misschien soms wat vreemd over, maar voelde tegelijk ook als thuiskomen in dat ene, zalige concert van zoveel jaar geleden. Een warme oproep dus aan Josh om zijn salto te blijven doen en aan Tyler om op die paal in the back te blijven klimmen. Aan de Pukkelpopgangers: ga, aanschouw en word betoverd!, want na een concert van Twenty One Pilots ligt de lat gigantisch hoog voor andere concerten.
Setlist: Jumpsuit – Levitate - Fairly Local - Stressed Out – Heathens - We Don’t Believe - What's On TV - The Judge - Cut My Lip - Lane Boy - Nico And The Niners - Neon Gravestones – Bandito - Pet Cheetah - Holding On To You – Ride - My Blood – Morph - Car Radio – Chlorine - Leave The City – Trees
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (Bavo Savels - daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/twenty-one-pilots-13-03-2019
Organisatie: Live Nation
Het Griekse Sorrows Path kun je gerust al oudgedienden noemen. Ze werden opgericht in 1993 en waren geïnspireerd door bands zoals Candlemass en Solitude Aeturnus. Vrij vroeg verliet de drummer de band en kort daarna overleed hun bassist aan een ernstige ziekte. Er zijn betere manieren om van start te gaan. In 1998 werd de band ‘on hold’ gezet wegens de legerdienst (twee jaar in Griekenland) van enkele bandleden. Uiteindelijk was het 2005 toen de band terug actief werd. Met ‘Touching Infinity’ aan hun derde album toe. Het eerste album zag het levenslicht in 2010. Ok, “Touching Infinity” is intussen al een jaar uit maar het is toch de moeite waard om nog te ontdekken.
Met hun mix van doom, power metal samen met gothic en progressieve elementen hebben ze wel een eigen geluid weten te creëren. Vooral op dit album komt dit goed tot uiting. We krijgen afwisselend doom en powerriffs te horen, melodieuze lead guitar lijnen en interessante vocals. De vocals van Angelo Ioannidis zijn eerder bij de klassieke metalzang onder te brengen en hebben een eigen herkenbaar (lichtjes nasaal) geluid. De ritmesectie klinkt degelijk. De songs “My Chosen God”, “Fantasies Will Never Die” en “Metaphysical Song” zijn toppertjes uit dit album. Maar er staat tevens geen enkel zwakke track tussen. Dus dat zit hier wel goed.
‘Touching Infinity’ is een album met goed gemaakte nummers die zweven tussen doom, power en gothicmetal. Het album bevat voldoende afwisseling om te blijven boeien en heeft een eigen smoel.
Queensrÿche voorstellen aan een metalliefhebber zal waarschijnlijk niet nodig zijn. Ze waren eind jaren ‘80 en ‘90 een invloedrijke band met albums zoals ‘The Warning’, ‘Operation Mindcrime’ en ‘Empire’. Dat laatste album verkocht enorm goed en bevatte o.a. de single “Silent Ludicity” dat ook aansloeg in de hitlijsten. Rond de milleniumwissel werden hun albums wel iets minder. Het was telkens hopen op een album dat terug aansloot met hun beste jaren. Uiteindelijk verliet gitarist DeGarmo de band en later in 2012 ook zanger Geoff Tate. Met die laatste kwam het tot een pijnlijke rechtszaak over rechten. Todd La Torre kwam Tate vervangen en het moet gezegd hij doet dat helemaal niet slecht. Het heeft opnieuw zuurstof en een nieuwe wind gegeven aan de band. Het vorig album “Condition Human” kreeg vooral goede kritieken en klonk fris. Terug enkele boeiende progressief uitgewerkte passages en slimme solo’s. De sound sluit terug aan met die van hun beste werk.
Op ‘The Verdict’ gaan ze verder deze weg op. Een hele opluchting voor de liefhebbers van de band (waar ikzelf ook toe behoor). Drummer van het eerste uur Scott Rockenfield deed niet mee op dit album (ouderschapsverlof heet het officieel). Het is nog maar de vraag of hij nog zal terugkeren. Zanger La Torre deed daarom de drumpartijen in de studio. Zo begint het haast op een soloproject van La Torre te lijken. Maar muzikaal klinkt ook dit album op het vlak van productie en sound terug top en vakkundig.
Er staan best een heleboel songs op die vinniger en sneller klinken dan wat we van de hen de laatste tiental jaren gewoon waren. De songs zijn ook terug ietsje meer progressief uitgewerkt (net als op ‘Condition Human’). Maar zo ingenieus zoals vroeger zitten ze dan ook weer niet in elkaar. “Inside Out” is een heerlijk rockende en donkere track. “Dark Reverie” is een smaakvol gemaakte powerballad maar die pakt toch minder als hun bekende ballads uit vervlogen tijden. Zo wisselen de songs elkaar af in tempo en lengte. Stuk voor stuk degelijke en aantrekkelijk gemaakte songs. Ware het een onbekende band geweest ik gaf het een hoge score. Maar ik mis een stukje magie en melodieën die blijven hangen. Iets wat ik wel hoor in de oudere songs zoals “Jett City Woman”, “I Don’t Believe in Love” of “Promised Land” of “Resistance” om maar enkele te noemen. Daar is het gitaarwerk en de opbouw toch net ietsje uitgesprokener en zijn de melodielijnen net iets sterker. Op dat vlak missen ze toch DeGarmo en Tate om de songs uit te werken.
Maar globaal gezien kunnen we zeggen dat ‘The Verdict’ net als hun voorganger een zeer degelijk album is waar veel jonge bands niet aan kunnen tippen. Wie van ‘Condition Human’ hield kan zich deze met zijn ogen dicht aanschaffen. Voor al die andere kan ik alleen maar zeggen: checken of het je raakt.
Het Brusselse label Mottowsoundz herbergt enkele mooie namen zoals La Muerte, Moaning Cities, Deadline en ook het Brusselse My Diligence. My Diligence ontstond in 2010. Ze maken harde rock in de stijl van Queens of the Stoneage, Wolfmother en Kyuss om er maar enkele op te noemen. Met ‘Sun Rose’ hebben ze nu hun tweede album uit. Het is stevig, soms melodieus en met een eigen smoel.
Gedurende negen songs weten ze mij toch wel te begeesteren. Van opener “Resentful” dat Royal Blood-gewijs de aftrap geeft via het stevige “Backstabber” tot het magnifieke en sfeervolle “An Asteroidal Arrow”. Die laatste is een mooi opgebouwde song waar de vocals pas helemaal op het laatste hun intreden maken. Top hoor.
“Flying Poney” heeft dan in zijn gitaarwerk wat psychedelische invloeden die afgewisseld worden met zware riffs. De cleane stem van Cédric Fontaine (tevens ook gitarist en bassist) geeft een mooi contrast aan de song. Ik hou enorm van de mix en de productie van dit album. Het biedt gelaagdheid en een mooie sound aan het album. Luister maar eens naar bv “Lecter’s Song”. Daar komt die variatie en afwisseling goed tot uiting. Ook de ritmesectie (drummer Gabriel Marlier en gitarist alsook bassist François Peeters) verdient een pluim met hun strakke prestaties.
My Diligence is er op alle vlakken op vooruitgegaan met dit album. Dit is evenwichtig, stevig en melodieus. De productie maakt het geheel af. Top album. Een trio om te volgen. Live worden ze bijgestaan door Romain Lafuite met zijn Moog. Toch benieuwd om ze eens aan het werk te zien.
Mortier wist ons al te bekoren met enkele leuke singles. Het luchtig klinkende “Marie” en het poppy “Zoveel Meer”. Nu is er het volledige album. Thomas Mortier wist hiervoor een mooi stelletje muzikanten rond zich te verzamelen. Met name Nele Paelinck (School is Cool), Jesse Maes (Sophia, Hypochristmutreefuzz), Langlet (Emma Bale, Ruby Grace) en Senne Guns zijn vaste leden van de band. Live wordt de band aangevuld met gitarist Janko Beckers (ex-Faces on Tv). Senne Guns deed de opnames en de productie van het album.
De teksten en de liedjes balanceren tussen mijmeringen en catchy popliedjes. Nederlandstalig gezongen en verhaaltjes alsook de taal die hij gebruikt doet wat aan Spinvis denken. “Deel van de Zon” is een rustig voortkabbelend song met een mijmerende tekst. Een mooie omschrijving van een ontluikende verliefdheid. “Zoveel Meer” is al gekend en werd veel gedraaid op Radio 1 en 2. Ook “Marie” zal gekend zijn want dit was ook al een single en kreeg ook wat airplay op Radio 1. “December” heeft de sfeer van een klein slaapliedje. “Verhaal van Karel” is een epische en sterke track. Tekstueel en muzikaal. Met een leuke baslijn en een fijn gitaarriffje. Ook “Valium” is een rake beschrijving.
Het album van Mortier is goed gemaakt. De teksten zijn slim en de muziek is volwassen. Het zweeft ergens tussen Spinvis en Eels in. Een warme plaat en een kleine dosis tegengif tegen de verzuring in onze maatschappij.
Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.
Een mooi dooraderde mix van doom, stoner, sludge en noise. Je verwacht het eerder in het collectief-depressieve België dan in het immer-blije Nederland. Toch komt de band Katie Kruel van bij onze Noorderburen. Ze tekenden bij Seja Records, maar hadden net zo goed bij ‘onze’ Consouling Sounds of Dunk Records een warme thuis gevonden. ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’, het nieuwe album van Katie Kruel, kan je grofweg opdelen in een eerste luik met traag kruipende, rauwe doomrock en een tweede met vooral noise, wat sludge en nog meer hel en verdoemenis.
In het eerste luik is “The March” de beste en meest opvallende track. De hoofdrol wordt gespeeld door een traag pompende, zware bas. Het is (uiteraard) geen marsmuziek, maar er zit wel een aanhoudende beweging in, als in een mantra. Heel bijzonder en bezwerend. Voorts is “If I Was Where I Would Be” een heel intrigerende track, beetje David Lynch en Nick Cave na net iets te veel alcohol.
“Lover” is een beetje het scharniermoment tussen de twee hoofdstukken, met een dikke laag doom bovenop drone-achtige noise als intro en dan een lang aangehouden Bad Seeds-moment. Het toevoegen van een cello op ”Still” in het tweede luik is een meesterlijke zet. Het perfecte, afgeronde geluid van die cello vormt een heerlijk contrast met de grofkorrelige gitaar. Nog meer contrast vind je in de lyrics van ”Still”, als zangeres Nathalie Houtermans zo luid ‘I want some quietness’ schreeuwt dat je vreest dat ze haar stembanden of jouw trommelvliezen zal scheuren. Een passage die uit het leven gegrepen lijkt. Deze song is als rollercoaster van emoties het absolute hoogtepunt van ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’. Met die cello erbij doet deze track wat denken aan de Britse Polly Panic en onze eigen The Girl Who Cried Wolf. Er zijn wel meer gelijkenissen, maar ook grote verschillen. Katie Kruel gaat bv. eerder voor de ongepolijste noise-aanpak bij de opnames en dat dan ook voor de (stillere) doom-passages.
“Jinx” is als rasechte noiserocker misschien de meest toegankelijke van het album, die goede herinneringen oproept aan de getormenteerde rock van Sineaid O’Connor’s Mandinka en PJ Harvey’s Sheela-Na-Gig. Maar dan nog smeriger en gemeen bijtend naar het baasje. Maar meestal maakt de band het zichzelf en de luisteraar niet zo makkelijk. Zoals op “Asphyxiation” met een lange spoken word-intro en dan een louterende noise-eruptie waarin Nathalie Houtermans bijna Colin Van Eekhout van Amenra naar de kroon steekt.
‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ is een album dat je moet laten groeien in je hoofd. Je kiest daarbij zelf hoeveel donkerte je toelaat. Het vat van Katie Kruel is onuitputtelijk.
Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.
Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS
Hajk, uitgesproken als Hike, komt twee jaar na hun debuut met een opvolger. Hun debuut scoorde hoge ogen in eigen land met hun catchy indiepopliedjes. Op hun opvolger klinken ze nog een stuk beter en zelfverzekerder.
Het vijftal maakt moderne en goedgebouwde pop. Beter dan de Ariadne Grande’s en de Justin Biebers van deze wereld. Ze hebben net dat tikkeltje meer eigenheid en diepgang in hun muziek. Akkoord, het is muziek die heel radiovriendelijk blijft. Maar wel aangenaam om naar te luisteren. Voor de vocals wisselen ze af tussen Sigrid Aase, Einar Haugseth en Preben Andersen. Vooral Sigrid heeft een heel mooie en goede zangstem. Preben heeft een zachte, moderne zangstem (denk Phoenix, Aztec Camera…). Het album hebben ze terug zelf geproduceerd.
Ze maakten gebruik van analoge en digitale sounds. Van geprogrammeerde arrangementen en deels live opnames. Zo krijgen we een album met grootse ballades en catchy up-temp pop songs. Muziek die zeker bij het jonge publiek zijn weg zou moeten kunnen vinden. En uitermate geschikt voor mensen die kiezen voor de iets betere pop. “Breathe” heeft een geweldige sfeer en zang. “Time To Forget” klinkt smooth en “Dancing Like This” is heerlijke up-tempomuziek dat snel in je hoofd blijft hangen.
Dit is heel fijne popmuziek die probeert meer te zijn dan enkel een popdeuntje. Daar slagen ze goed in dankzij de fijne arrangementen en de aanstekelijke vocals.
We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases.
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. Onlangs bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven daarover: ''Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk.”
En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
We hadden een heel gezellig gesprek met zangeres Kristien Cools - wiens stem we als volgt omschreven ''Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. " Alsook met partner & drummer bij de band Joachim Taminau over heden, verleden en vooral toekomst van de band.
Om met de deur in huis te vallen, wij kennen jullie ondertussen, maar voor onze lezers die jullie niet kennen. Wie zijn Splendidula? Hoe is alles begonnen? en waar komt de naam vandaan?
Splendidula is ontstaan in Genk in 2008. De bandnaam is afgeleid van Lamprohiza splendidula, de Latijnse benaming voor de vuurvlieg. Splendidula staat voor het ‘schitterende’, lichtgevende karakter van dit insect. We willen met onze muziek het mysterieuze en vredige gevoel weergeven dat deze insecten uitstralen wanneer deze ’s nachts rond bomen vliegen of over water zweven. In 2013 werd ons eerste album ‘Splendidula’ opgenomen en in eigen beheer uitgebracht. In de periode tot 2017 hebben er verschillende wissels in de line-up plaatsgevonden, maar uiteindelijk werd er toch een stabiele line-up gevonden waarbij iedereen dezelfde muzikale visie heeft. De huidige line-up bestaat uit Kristien Cools (zang), Pieter Houben (gitaar/zang), David Vandegoor (gitaar), Peter Chromiak (basgitaar) en Joachim Taminau (drums). Deze veranderingen in de line-up hebben ervoor gezorgd dat de stijl geëvolueerd is naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal, met een uniek vocaal contrast tussen Kristien en Pieter.
Het debuutalbum ‘Splendidula’ werd opgenomen in 2013 en uitgebracht op 22 juni 2013. Na enkele veranderingen in de line-up evolueerde de muziek naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal. Hoe en waar is het idee ontstaan om die post, sludge en doom kant uit te gaan?
We zijn eigenlijke muziek beginnen schrijven zonder op voorhand een bepaald genre te willen spelen. Binnen de band zijn de muzieksmaken ook heel ruim, en we willen ons ook niet op bepaalde bands of muzikale projecten baseren. De songwriting gebeurt eigenlijk altijd heel natuurlijk en gevoelsmatig, door de koppen samen te steken en dingen uit te proberen. We willen dat graag blijven doen, onszelf proberen heruitvinden door te experimenteren en onze muziek gaandeweg verder te laten evolueren. Waarom we er dan het Post/Sludge/Doom label op geplakt hebben? Het is ons in de afgelopen jaren al opgevallen dat het zeer moeilijk is om een publiek te bereiken als de band niet in een specifiek genre geplaatst kan worden. Organisatoren gaan vaak op zoek naar specifieke genres (vb. bij het zoeken van support bands) en we kregen de indruk dat we vaak het gothic metal label opgeplakt kregen, louter omdat er een zangeres in de band zit. Het valt helaas nog te vaak voor dat mensen ons in een hokje plaatsen voordat ze de muziek gehoord hebben. Gelukkig krijgen we de laatste tijd vaak reacties van mensen die positief verrast zijn, omdat ze helemaal niet verwacht hadden dat onze muziek bij hun smaak zou aansluiten.
Hoe waren de reacties van de eerste fans op die veranderingen?
De reacties van de fans zijn over het algemeen heel positief. We zijn dan ook niet plots overgeschakeld naar een andere stijl, en er zijn zeker nog genoeg stijlelementen aanwezig om beide albums aan elkaar te linken. We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases. We zijn er vrij gerust in dat de fans dit zullen appreciëren en mee zullen evolueren.
Dat eerste album is uitgebracht in eigen beheer nog geen interesse vanuit de hoek van labels? heeft u daar een verklaring voor? of is daar bewust voor gekozen?
Voor het eerste album hadden we op voorhand besloten om alles zelf uit te brengen, en we zijn dan ook niet actief op zoek gegaan naar een label. Met deze release op zak konden we voor het tweede album dan ook gemakkelijker op zoek naar een label. Nu nog proberen we heel veel zelf te doen, maar aangesloten zijn bij een label zorgt er natuurlijk voor dat er veel meer deuren opengaan die anders gesloten zouden blijven.
Het tweede album ‘Post Mortem’ werd in samenwerking met JDB opgenomen en gemixt/gemasterd door Hearse Studio. Op 14 december 2018 werd het album uitgebracht door Inverse Records uit Finland. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Na het verschijnen van ons eerste album had Inverse Records ons gecontacteerd met de vraag of er interesse was om een toekomstige release bij hen uit te brengen. Initieel hebben we hier eerder voorzichtig op geantwoord, en is er toch besloten om de nieuwe nummers volledig in eigen beheer op te nemen. Op het moment dat het nieuwe album volledig af was hebben we dan toch besloten om met Inverse Records samen te werken. Vooral de enorme muzikale diversiteit en het feit dat veel bands na de eerste release terugkeren naar dit label, heeft voor ons de doorslag gegeven.
Hoe zijn de reacties trouwens op de nieuwe schijf?
De reacties zijn over het algemeen heel positief, zowel in eigen land als internationaal. We lezen vaak dat onze muziek omschreven wordt als origineel, verfrissend en vernieuwend binnen het genre. Het doet deugd te lezen dat we op dat vlak toch geslaagd zijn in onze opzet.
Langs de andere kant is dit ook al als punt van kritiek opgedoken, alsof de luisteraar geen rode draad kon vinden in de muziek. Dergelijke kritiek respecteren we natuurlijk, maar staat dan ook haaks op onze bedoelingen.
In sommige reviews lees ik vergelijkingen met bijvoorbeeld Amenra? Wat is jullie mening hierover.
Dat is uiteraard een enorm compliment voor ons. Hoewel we muzikaal op verschillende vlakken verschillen, kunnen we ons heel goed vinden in de sfeer die Amenra naar voor brengt in hun muziek. Een bepaalde sfeer proberen uitdrukken met muziek is voor ons heel belangrijk en als we daarvoor nieuwe paden buiten de traditionele genres moeten bewandelen, dan doen we dit met plezier. In dat opzicht voelen wij wel een zekere muzikale connectie met Amenra en zijn we vereerd om met hen vergeleken te worden.
Ondertussen zijn jullie volop op tournee. Komen de aanbiedingen wat binnen dankzij die nieuwe release? Kortom gaan er deuren open? Zijn er ambities naar grote festivals, buitenland en dergelijke meer?
We hebben initieel zelf enkele CD release optredens georganiseerd met bevriende bands in het voorprogramma, waarvan het laatste op 23/03 in Negasonic (Aalst). We merken zeker en vast dat er meer en meer aanbiedingen binnenkomen, waardoor onze agenda tot het najaar al rijkelijk gevuld is.Uiteraard willen we graag ook op festivals en in het buitenland spelen. We hebben ons tot nu toe voornamelijk gericht op naambekendheid in eigen land, maar we proberen nu stilaan uit te kijken naar optredens in het buitenland en proberen dit te doen passen in onze persoonlijke agenda’s.
Jullie zijn naast bandleden ook een koppel, is dat combineerbaar? Zorgt het niet voor extra stress soms?
We zijn allebei perfectionistisch ingesteld, en dat zorgt soms wel voor een (gezonde) woordenwisseling. Het feit dat we elkaar door en door kennen zorgt er uiteindelijk ook voor dat er niets is dat we niet durven bespreken. Het voordeel is ook dat we er dagelijks samen mee bezig zijn, en samen ook de grens kunnen trekken. Op deze manier weten we ook waar we aan toe zijn en zal geen van ons twee er teleurgesteld uitkomen. We zijn ook vaak op de baan, aangezien we in Temse wonen en de repetities in Genk plaatsvinden. Dit zijn goede momenten om bepaalde zaken i.v.m. de band te bespreken en zo constructief verder te bouwen.
Mijn laatste vraag. Hoe zien jullie uw eigen toekomst, bij wijze van spreken waar zien jullie jezelf binnen laten we stellen 10 jaar? Wat zijn de uiteindelijke ambities?
We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.
Bedankt voor dit fijne gesprek.
Voor alle informatie over Splendidula verwijzen we jullie graag door naar volgende links:
facebook pagina: https://www.facebook.com/Splendidula/
U kunt de muziek van Splendidula beluisteren via bandcamp: https://splendidula.bandcamp.com of volg hen op YouTube: https://www.youtube.com/user/SplendidulaOfficial
Nog maar een klein jaar behoort Post Malone tot één van de grootste hiphoppers op deze aardbol en de successen spreken voor zich. Zijn plaat ‘Beerbongs & Bentleys’ verkocht vorig jaar meer dan drie miljoen exemplaren en hij scoorde daarnaast nog een zestal top 10 hits. Weinig artiesten die de hitlijsten zo hard hebben gedomineerd, en toch stoot de rapper nog op veel haat. Zijn uitspraak dat hiphop teksten geen betekenis meer hebben, leverde hem heel veel tegenwind op van collega’s als Vince Staples. Zijn imago heeft het echter niet geschaad, want de Texaan is populairder dan ooit. Gisteren hield zijn eerste grote Europese zaaltour halt in het Sportpaleis en kregen we een show te zien boordevol hits en een gemotiveerde hiphopper die er zin in had.
Post Malone heeft op zijn tour maar liefst drie supportacts mee! Beginnen deed dj E-Nice, die tien minuten lang de populairste hiphopnummers van het moment door de speakers knalde. Nadien was het de beurt aan de Tyla Yaweh, een opkomende rapper uit Florida. Zijn energie zorgde al snel voor participatie in het middenplein, maar de playback in sommige nummers kon dat maar moeilijk maskeren. Amper tien minuten later mocht ook nog Roddy Rich het podium bestormen. Roddy bekende dat hij een beetje ziek was en dat zag je ook in zijn eerder futloze performance. De backingtrack stond ook bij hem veel te luid waardoor zijn stem amper te horen viel. Jammer, want de flow zat zeker niet verkeerd. Overtuigen deed geen één van de drie en we vermoeden dat een heel druk tourschema daar voor iets tussen zit.
Je moet het maar doen, een Sportpaleis nagenoeg tot de nok gevuld krijgen op een maandagavond en dat als eerste zaalshow in België. Van mondayblues dan ook geen sprake bij Post Malone, want hij opende op tijd (maak dat maar eens mee) en meteen goed met “Broken Whiskey Glass”. Met “Too Young” stevende hij met zijn tweede nummer van de avond al vlotjes op een eerste hoogtepunt af. Het anthem die wel eens de soundtrack lijkt van de huidige generatie die van het leven geniet, werd dan ook met volle borst meegezongen. Ook redelijk vroeg in de set te vinden was zijn hit “Better Now” die ondanks de stevige subbassen toch nog overeind wist te blijven.
Het podium bestond uit één lange catwalk die Posty ook regelmatig op en af wandelde. Van muzikanten of een dj was er geen spoor en dus ging de voltallige aandacht naar Post Malone himself. Dat hij als liveartiest is gegroeid, bewees hij op “Blame It On Me”. Hier en daar waren er wel nog een aantal voicecracks, maar die maakten de nummers net nog authentieker. Dat Post Malone trouwens amper gebruik maakte van een backingtrack, was ook nog eens een opsteker. Zijn stem bleek bovendien goed in vorm te zijn en klonk bij momenten zelfs heel ruw. De sfeer was de hele avond trouwens heel goed en dat zinde Post Malone natuurlijk.
Post Malone verklapte voor “Psycho” een beetje ziek te zijn, maar als we eerlijk zijn, was daar amper iets van te merken. “Paranoïd” en “I Fall Apart” werden trouwens voorzien van een diepe bass die je bijna naar adem deed snakken. Dat was dan ook het enige minpunt aan de voor de rest behoorlijke sound. Ook de lichtshow en de xxl-ledmuren waren ‘spot on’ en gaven nummers die op plaat iets minder waren zoals “Sugar Wraith”, toch de nodige punch.
De Amerikaanse rapper voelde zich op zijn gemak en stak net voor “Up There” nog snel een sigaret op. Over vuur gesproken, tijdens “Stay” greep hij naar zijn gitaar en speelde hij helemaal akoestisch zijn ultiem liefdesnummer, een kampvuurmoment dat gerust wat langer had mogen duren. Wie nog niet helemaal overtuigd was over zijn muzikale vaardigheden, snoerde Posty al snel de mond.
En dan moest het grote finale nog komen dat met “Go Flex” meteen met een uitroepteken werd geopend. Doorbraakhit “White Iverson” (volgens hem zijn enige goede nummer) verzonk in een zee van smartphones en “Sunflower” zorgde nog voor een warme gloed. De absolute climax werd echter tot het einde gespaard met “Rockstar” en “Congratulations”. Eerstgenoemde deed de zaal helemaal ontploffen en daar deed Post natuurlijk graag een schepje bovenop door een gitaar rockstergewijs kapot te slaan. De eindnoot “Congratulations” bleek dan ook nog eens de ideale afsluiter te zijn en daardoor werd hij door de zestienduizend aanwezigen nog een laatste keer op handen gedragen.
Een machtsvertoning was de show van Post Malone gisteren zonder meer! Een uur en twintig minuten bracht hij een uitstekende show die er muzikaal en visueel op alle vlakken uitblonk. De talrijke hits waren goed verspreid over de set waardoor er nooit verveling op kwam. We zijn nu al benieuwd of hij deze zomer de lat nog hoger zal kunnen leggen, want met zijn show toonde hij gisteren dat hij wel degelijk tot de groten behoort.
Op vrijdag 16 augustus is Post Malone de headliner van Pukkelpop naast andere namen als The National, Franz Ferdinand en James Blake.
Setlist: Broken Whiskey Glass - Too Young - Over Now - Better Now - No Option - Sugar Wraith - Candy Paint - Wow. – Psycho - Blame It on Me – Paranoid - I Fall Apart - Up There – Stay – Leave - Go Flex - White Iverson – Sunflower – Rockstar – Congratulations
Met dank aan Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Een verrassend hoge opkomst voor deze veteraan die kennelijk van geen ophouden wil weten. Maar eerst mochten Structures, een groep uit het Franse Amiens met een EP, ‘Long life’, uit op het Belgische Rockerill Records, het wat kouwelijke Magasin 4 opwarmen. De vier jongens omschrijven hun ding zelf als rough wave/ post punk maar ik hoorde vooral new wave.
Het begon zeker niet onaardig en die eerste nummers hadden eigenlijk wel een ruw randje. Zanger Adrien Berthe deed hard zijn best om met een Engelse tongval te zingen wat ik best wel grappig vond. Maar toen Structures zich na een tiental minuten in de middelmaat vastreed (veel te slappe nummers) begon ik me er toch wat aan te ergeren. Ik had ze dan ook al afgeschreven toen de band, met twee geblondeerde frontmannen, zich wonderwel remonteerde tijdens de laatste drie songs. Dit was plots aanstekelijke, tot dansen uitnodigende new wave met een opjuttende bas, een zweverige gitaar en goed gedoseerde synths die zo in de jaren ‘80 gemaakt kon zijn. In die mate zelfs dat ik één nummer ervan verdacht een cover te zijn.
Eind jaren ‘70 was James Chance met groepen als The Contortions, James White & The Blacks en Teenage Jesus and The Jerks (waarin ook Lydia Lunch zat) het boegbeeld van de No Wave, een avant-gardistische muziekstroming die ontstond in New York. Chance combineerde de ongebonden jazz van Ornette Coleman met de solide funk van James Brown om zo een geheel eigen stijl te creëren.
Intussen is die No Wave beweging allang doodgebloed maar Chance, die blijft maar toeren. In zijn thuisland met de Amerikaanse Contortions, hier zoekt hij Europese muzikanten om hem te begeleiden. Dit keer waren dat Duitsers, vandaar ‘Die’ Contortions.
Het leek niet meteen een rockartiest die het podium opstapte: een corpulent, gedrongen mannetje dat voortdurend worstelde met een veel te grote broek. Maar eens zijn danspasjes, die hij leende bij James Brown, ingezet wist je het wel.
Helaas konden die kwieke bewegingen niet maskeren dat Chance de start van zijn set compleet miste. Wat klonken die eerste nummers ontzettend mak terwijl hij als zanger de ene na de andere noot miste. Was de angry young man definitief uit James Chance gevaren? Nochtans bleek hij nog even ontvlambaar als vroeger. Zo veegde hij zijn gezicht af met een sjaal die hij zag liggen op een monitor. Toen de rechtmatige eigenaar die terugpakte schold hij hem uit voor dief van zijn handdoek. Zo kennen we hem natuurlijk en ook muzikaal kwam hij nu een stuk vinniger voor de dag.
Net toen ik dacht dat we onze portie ellende wel gehad hadden kondigde hij “Days of wine and roses” aan en dat bleek niets met The Dream Syndicate vandoen te hebben. Een cover van Henry Mancini? In ieder geval probeerde hij te croonen als Chet Baker om zo het absolute dieptepunt van de avond te bereiken. Later zou hij het nog eens proberen met “Yesterdays” maar dat nummer werd nog gedeeltelijk gered door een goddelijke sax interventie op het einde.
Na al dat negatieve zou je kunnen denken dat het stilaan tijd wordt om de bijna 66-jarige James Chance naar een welverdiend pensioen te leiden. Dat hoeft echter niet noodzakelijk want buiten die paar verkeerde keuzes had de man heus nog wel wat te bieden. Zo blijft zijn saxspel (dat iets te weinig aan bod kwam) nog steeds weergaloos en op het Hammondorgel bleken zijn vingers niets aan soepelheid te hebben ingeboet.
De drie Duitse begeleiders deden precies wat van hen verwacht werd. Veel ruimte kregen ze trouwens niet want Chance hield alles erg strak. En als hij dan plots onverwacht alle schijnwerpers op de drummer liet richten was die te verbouwereerd om een solo bij elkaar te roffelen.
De dwarse songstructuren van dit balorige broertje van James Brown bleven tot de verbeelding spreken en wanneer op het einde oude prijsbeesten als “Contort yourself” van stal werden gehaald kwam de magie van vroeger weer bovendrijven. De oude krijger bleek dan toch niet moegestreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/james-chance-die-contortions-11-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/structures-11-03-2019
James Chance & Die Contortions
Magasin 4
Brussel
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Stormram als festival is ter ziele gegaan, maar de organisatie is niet bij de pakken blijven zitten en heeft enkele fijne 'underground show' avonden op poten gezet.
De organisatie slaagt erin om letterlijk een underground sfeertje te doen ontstaan in dat intieme zaaltje, zeer goed passende bij de thema's van elke avond. Wij zakten op 9 maart af naar het gezellige zaaltje Knipperlicht in Zulte voor een ware doom avond met Loose License en Welcome To Holyland. Oorspronkelijk zou Growing Horns de avond afsluiten maar de band moest op het nippertje zijn optreden op het festival afzeggen. We citeren het volgende bericht op de facebook pagina van Growing Horns even: ''Due to some serious health issues of our beloved friend and drummer Simon, we are forced to cancel our show tonight at Stormram Zulte. We regret to do this, but after last night's show in Bruges, it became clear that Simon hasn't fully recovered from his surgery last Tuesday. Thank you for your understanding, and please enjoy the awesomeness of our brothers in Loose License and Welcome To Holyland." We wensen Simon een spoedig herstel toe en hopen Growing Horns snel terug op het podium te mogen aanschouwen. Sommige bandleden daagden trouwens op om Loose License en Welcome to Holyland aan het werk te zien en de organisatie een hart onder de riem te steken. De vriendschapsband binnen dat 'underground wereldje' tussen verschillende bands is dan ook enorm groot, met als gevolg dat die bands met een broek vol goesting op dat podium staan en alles in het werk stellen om een show neer te zetten alsof ze staan te spelen voor en vol Sportpaleis.
Voor een volledig overzicht van de ‘underground shows’ verwijzen we jullie graag door naar volgende link: http://www.musiczine.net/nl/news/item/72749-stormram-2019-underground-shows-van-2-februari-2019-tot-6-juli-2019-zulte .
Loose License (****) - De perfect geoliede machine zorgt voor Apocalyptische taferelen in Zulte
Loose License had eveneens bijna moeten afzeggen. We vernamen namelijk achteraf dat gitarist Koen een ongeval had gehad en een hersenschudding had opgelopen. Gelukkig stond hij wel op het podium van Stormram, maar hij was al direct na het concert vetrokken. We wensen ook hem een spoedig herstel. Want zijn inbreng is namelijk een grote meerwaarde binnen Loose License, iets wat we in het verleden misschien wat te weinig in de verf hebben gezet. Tijdens de momenten waarop Koen keyboard klanken hanteert of zijn gitaar riffs samen smelten met de inbreng van zijn kompanen , ontstaat er een extra intensieve atmosfeer die ervoor zorgt dat het geluid veel voller klinkt. Dat is trouwens een evolutie die we al bij het vorige, eerder recente, optreden van Loose License hadden opgemerkt. Zanger en frontman Dien (of is het nu Piet? - we zijn er nog steeds niet uit) zijn vocale inbreng en zijn uitstraling op dat podium zorgen er ook nu weer voor dat die donkere gedachten in ons hoofd pas echt tot leven komen. Gerugsteund door één voor één topmuzikanten die met een even grote gedrevenheid verdovende mokerslagen uitdelen waardoor je als aanhoorder tegen een geluidsmuur wordt gekwakt waaraan geen doorkomen mogelijk is. Het is echter wederom in een wervelende finale met o.a. die nieuwe song “the cornation of the lizard” waarbij alle registers zowel instrumentaal als vocaal compleet worden open getrokken, dat het pas echt lijkt alsof de Apocalyps in dat gezellige zaaltje in Zulte is uitgebroken.
Besluit: Loose License brengt het soort Doom metal waar geen speld valt tussen te krijgen, en etaleert instrumentale en vocale perfectie waardoor ze elk beetje fan van dat genre het ene oorgasme na het andere bezorgen. Dat deden ze bij ons in het verleden al enkele keren, ook dat laatste zet de band in eigen huis nog maar eens in de verf , schreven we over het optreden van Loose License op hun eigen festival Doomsday. Dat laatste is nu ook de rode draad op dit optreden op Stormram. De band speelt veel strakker, veel gevarieerder en staat als een perfect geoliede machine op dat podium waarbij elk bandlid, in opperste concentratie, meer dan ooit elkaar blindelings lijkt te vinden. Gelukkig zonder die duistere spontaniteit, zo eigen aan Loose License, uit het oog te verliezen.
Welcome To Holyland (*****) - Onaardse walmen van intensieve duisternis
Over intensiviteit gesproken - een woord dat inderdaad veel terugkomt in dit en andere verslagen over doom avonden van dit kaliber geef ik eerlijk toe. Welcome To Holyland doet in Zulte er nog een paar scheppen bovenop. Ook al staan ze te spelen voor circa tien of twintig fans, ze leggen de lat even hoog alsof ze staan te soleren voor een volgelopen Sportpaleis. Dat de band bestaat uit topmuzikanten die weten waar ze mee bezig zijn zullen we gauw merken. Vanaf die eerste noot sleurt Welcome To Holyland je mee in een vooral instrumentaal intensieve, onaards aanvoelende trip in ultieme duisternis. Geen spotje licht valt er te bespeuren als de oorverdovende riffs en drumsalvo's je hersenpan bereiken, je hart doormidden scheuren en je ziel vermorzelen. De vocale inbreng is misschien eerder beperkt, maar die stem zorgt er wel voor dat je koude rillingen over je rug voelt lopen, vergelijkbaar met het oog in oog staan met je eigen demonen. Over demonische wezens gesproken, lijkt het wel of die laatste door deze verdovende en bedwelmende aanpak, bovenop die eerdere Apocalyptische taferelen, elk moment de zaal zullen over nemen.
We hadden het eveneens over de professionele wijze waarop deze muzikanten hun ding doen. Toen redelijk vroeg in de set zanger/gitarist Wim zijn instrument plots de geest gaf, bleven de overige bandleden gewoon doorspelen. Wim ging even achter de coulissen dat probleem oplossen, plugt zijn instrument terug in, kijkt even naar zijn kompanen en pikt gewoon in alsof er niets is gebeurd. Dat getuigt van pure klasse. Welcome to holyland blijft dus gewoon verder een onaards aanvoelende doomsfeer creëren, waarna Wim de poorten van de Hel gewoon wat meer lijkt open te zetten binnen een perfecte omkadering die past bij die toch wel heen intensieve atmosfeer zo eigen aan een band als deze band uit Aalst. We hebben zelfs grote bands ooit wel een optreden gewoon zien stil leggen op zulke momenten. De mannen hebben blijkbaar Carnaval in Aalst goed verteerd, want spelen dus op een Hels - nee de Hemel en het licht waren nergens te bespeuren op deze avond - hoog niveau. Zonder wederom die dosis humor en spelplezier uit het oog te verliezen.
Besluit: Ook Welcome To Holyland zagen we eerder aan het werk op Doomsday in Zwevegem. We schreven daarover: Binnen en eerder melancholische omkadering, waarbij ook soms stevig wordt uitgehaald, haalt de band alles uit de kast om het publiek in complete duisternis onder te dompelen. Waar het bij Welcome To Holyland vooral om draait , is de aanhoorder bij de keel grijpen, hypnotiseren en doen wegdrijven naar de meest donkere oorden van zijn of haar ziel. Welcome to Holyland legt die lat in Zulte nog hoger. Binnen deze intieme omkadering werkt die oorverdovende, naar een demonische climax opwerkende, doom met sludge en post metal invloeden zodanig intens op ons gemoed dat we voor een klein uur vertoeven in andere oorden, ver verwijderd van de realiteit, onze eigen demonen nog maar eens diep in de ogen keken.
Kortom, als er grenzen zijn aan die in dit verslag zoveel maal vernoemde donkere intensiviteit dan heeft Welcome To Holyland die grens op Stormram compleet overschreden. Diep onder de indruk doken we de nacht in, op zoek naar een straaltje licht in de duisternis.
Info Stormram - https://www.facebook.com/Kniprock/
Organisatie: Stormram
We zijn in België terug een Nederlandstalige wave/postpunk band rijker, De Delvers. Waarom niet, want dat klinkt goed in de eigen taal. Ze hebben daarbij ook nog een heel leuk en aangenaam plaatje gemaakt. (Zie onze cd rubriek). Hun nieuwe single uit dat album is “Robotman” met bijhorende videoclip. Ze willen het in hun muziek niet hebben over het zoveelste liefdesverhaaltje maar teksten die erom toe doen. Daarom legden we hen een aantal vragen voor:
Hallo, hoe zijn de reacties op jullie album tot nu toe?
Tom(bassist/songschrijver): De reacties op het album zijn heel positief. Hier zijn we uiteraard erg blij mee al maak je in de eerste plaats de nummers omdat er een grote noodzaak is om iets te vertellen. Je kan er niet aan ontsnappen.Dat mensen zichzelf hierin kunnen erkennen of troost vinden in wat je vertelt en er zo een verbondenheid ontstaat is erg mooi.Het album heeft 3 grote thema’s: bespiegelingen over de tijd waarin we ons bewegen, de onrust en het niet weten en vertrouwen vinden in dat niet weten.In de reviews die over het album zijn verschenen komen deze thema’s duidelijk terug. We zijn blij dat deze ‘overdracht’ gelukt is en dat men hoort wat we willen vertellen.
Jullie nummers zijn kort (tussen anderhalve en maximum drie minuten lang), bondig en catchy. Is dat bewust of toevallig gekomen?
Dries(zang/gitaar): Onze teksten gaan meestal over een sfeer of een emotie. Ze zijn vaag en metaforisch genoeg om plaats te houden voor interpretatie. Iedereen is wel eens kwaad bijvoorbeeld. Wat iemand kwaad maakt is bij iedereen anders. Om die sfeer zo veel mogelijk in het nummer te steken is het soms beter om het kort te houden. Het nummer “wij worden wakker” is bijvoorbeeld een kort nummer waarin we een vuist maken tegen onrecht. Als we dit nummer dubbel zo lang zouden maken zou er een totaal andere sfeer uit komen. Het is dus een keuze die past bij wat we willen brengen.
Zijn jullie meteen in het Nederlands begonnen?
Tom: Ja, ik schrijf de teksten en hier kan ik mij het beste in uitdrukken.Teksten zijn erg belangrijk voor De Delvers. Het zijn korte teksten ontdaan van elke overbodigheid en ballast.
Hoe zijn jullie ontstaan?
Tom: De Delvers is eigenlijk een spontane samenkomst. Sommige speelden eerder al samen in andere groepen of in theatervoorstellingen. Bij De Delvers vonden we een gezamenlijk onderdak.
Jullie willen iets vertellen met jullie lyrics en dus geen teksten zingen die alleen maar een klankentapijt voor de songs zijn. Kan je eens de liedjes overlopen en er wat meer over vertellen?
Tom: Als we teruggrijpen naar wat ik zei daarstraks heb je dus drie grote thema’s: Nummers als “Robotman”, “wij worden wakker” en “onrust “ zijn observaties over een maatschappij waar het denken vanuit een warm hart steeds minder een plek dreigt te krijgen.In deze tijden spreekt men ook veel vanuit het grote gelijk. Ik zie te weing twijfelaars.Te weinig niet-weters. Nummers als “1000 vragen” en “in stilte” gaan hier eigenlijk over. Vanuit het niet-weten ontstaan er opnieuw mogelijkheden en andere zienswijzen.Onze oordelen liggen te snel klaar.
Tot slot zijn er nummers die oproepen tot vertrouwen en warmte. “Ik volg de wind “ is hier een voorbeeld van.Hier zingt Dries: naar waar wij gaan weet ik niet/soms is het beter niet te weten dan alles al te zien/ wees niet bang/ wees niet bang/ voor wat komen zal. Er is altijd hoop. Er is altijd de stem van het hart als je het niet meer weet. Vandaar ook dat we live een ‘verlicht hart’ achter de groep hebben staan.
Jullie doen alles in eigen beheer. Veel werk daardoor waarschijnlijk?
Tom: Dat is het inderdaadJ Wij doen alles zelf. Dit geeft een erg grote betrokkenheid naar het materiaal toe. Al zou het fijn zijn mochten we een goed klankbord vinden buiten de band. Nu vallen we onze wederhelften hier vooral mee lastig.
Wat mogen we van De Delvers live verwachten?
Laurens(Gitaar): De muziek en teksten van de nummers roepen beelden op, dus we willen live ook visueel iets brengen. Sowieso willen we de energie in de muziek ook fysiek overbrengen en met beeld en licht een sfeer scheppen. In de clip van “Robotman” zie je dat al. Ik bekijk persoonlijk de nummers meer als de soundtrack van verschillende scènes van een onbestaande film dan enkel ‘gewoon’ muziek, ook omdat de meeste nummers erg kort zijn. Als we die ervaring kunnen bereiken bij bezoekers van onze optredens mogen we heel tevreden zijn. En ook: wie graag een live drummer ziet, is eraan voor de moeite! Hoe we de drums wél in onze muziek krijgen, dat zal je live moeten komen uitpluizen.
‘Doro is anno 2019 nog steeds gewoon Doro' , zei ik bij het verlaten van de Kreun in Kortrijk waar Doro (****), in een lang op voorhand uitverkochte zaal, weer zorgde voor een potje nostalgie uit die jaren '80 waar je, ondanks het voortdurend uit datzelfde vaatje tappen, eigenlijk nooit genoeg van krijgt. Als AC/DC daarmee weg komt, waarom Doro dan niet?
Uiteraard gaat tijdens een concert van Doro de aandacht naar de op haar 55ste nog steeds stem zeer goed bij stem zijnde frontvrouw. Dat Doro daarbij steeds gebruik maakt van diezelfde soort bindteksten? Het stoort allerminst. Want eens de bevallige frontvrouw songs als “All We Are” , ”Breakin the law” (Judas Priest) tot “Blood Sweat and Rock'n'Roll” , “All For Metal” en de zoveel andere Warlock of solo metal Anthems op het publiek afschiet, gaat het dak er prompt compleet af. Meer nog, het verwondert ons dat na al die wervelstormen van metal anthems en meezingers dat het dak van de Kreun er nog op ligt eigenlijk. We hebben het bij het buiten gaan toch even gecheckt moeten we toegeven.
We willen bovendien ook een pluim op de hoed steken van de enorm strak spelende muzikanten binnen de band. Er viel nergens een speld tussen te krijgen, als de gitaristen Bas Maas, Luca Princoitta en bassist Nick Douglas magistrale riffs uit hun instrumenten toveren die aan de ribben kleven. Ook al weet je op voorhand wat er gaat gebeuren, hierbij krijg je als heavy metal fan gewoon een krop in de keel, en gaan de haren op je armen recht staan van puur genot. Drummer Johnny Dee kreeg eveneens de gelegenheid om een lekker lang uitgesponnen, old school solo uit zijn mouw schudden die op heel veel bijval kon rekenen. Doro stond aan de zijlijn even hard mee te headbangen als de aanwezigen in de zaal. En ook dit siert haar.
Ondanks dat iconische status van deze levende legende is Doro altijd de eenvoud zelf gebleven. Geen sterallures te bespeuren dus bij Doro, maar gewoon pure onversneden rock-'n-roll brengen bij voorkeur met die vuist in de lucht, en het publiek de songs uit volle borst laten meebrullen van vooraan tot ver naar achter.
Besluit: De zaal ontplofte vanaf de eerste noot, en hield niet op met headbangen, vuisten in de lucht steken en meebrullen - bij voorkeur bij het bespelen van een potje luchtgitaar- tot de lichten in de zaal weer werden aangestoken. Met schorre kelen, hoofdpijn en een goed gevoel vanbinnen strompelden de fans naar buiten. Het publiek was namelijk gekomen voor een old school heavy metal feest, met alle gerstenat daarbovenop. Niets meer of minder, ik vermoed zelfs dat er sommige deze ochtend met een kater zijn opgestaan en vergeten welk concert ze nu eigenlijk hebben bijgewoond. Daarvoor bestaan nu eenmaal smartphones om die concerten op te nemen, en later in de zetel nog eens te bekijken. Of we daar voor of tegenstander van zijn? We laten dat in het midden.
Wat wel een feit is. De fans krijgen met Doro gewoon altijd waar ze voor gekomen zijn. Dat was circa dertig jaar geleden als zo, dat is anno 2019 nog steeds het geval!
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Vanavond verwelkomt een uitverkochte Lotto Arena Balthazar. Ze zijn met vijf, zijn Belgisch en als je nog nooit van hen hebt gehoord… Gelieve dan zeker verder te lezen. Er wordt gezegd dat de radio hen groot gemaakt heeft met het nummer “Fifteen Floors”, maar niets is minder waar. Balthazar is gegroeid dankzij live performances en natuurlijk hun steengoede muziek die je niet kan labelen. Drie albums later beslist de band een pauze in te lassen waar Maarten Devoldere vreemdgaat als Warhaus, Jinte Deprez met zijn alterego J. Bernardt en Simon Casier helemaal solo als Zimmerman. Alle drie zijn het toppers en laten ze ons zelfs Balthazar een beetje vergeten. Maar toch is er dat verlangen naar meer Balthazar, met als gevolg in 2019 blije fans! Balthazar kondigt de nieuwe plaat ‘Fever’ aan en ook de tour zien ze groots, namelijk een concert in de Lotto Arena. En ik kan u zeggen die was eigenlijk te klein!
Op het eerste zicht is het decor voor de show er minimalistisch. Twee mini podia, waarop enkel een witte waaier staat. Als de show start, merk je meteen dat deze minimalistische insteek zich heeft omgetoverd in een heus lichtspektakel. Al bij al zijn het geen grootse decoratie stukken of showelementen, maar dat is net goed. We weten allemaal dat dit niet is waar Balthazar voor staat. Een degelijke setlist en van nummers een live ervaring maken , dat is hun troef en dat is ook wat ze vanavond doen in de Lotto Arena. Zo ontstaat er bijna een danceparty tijdens het nummer “Grapefruit” waarbij Tijs Delbeke positief uitschuift op zijn trombone, weet Jinte het publiek vast te bijten tijdens een trage solo versie van “The Oldest Of Sisters” en wordt het “Blood like Wine” weer net lang genoeg uitgerekt om het episch te maken.
Hierbij stopt het niet en dat bewijst zowel het nieuwe als het oude werk. Iedere song is raak en dat maakt dat de 19 nummerige setlist in no-time is afgelopen en zowel oude als nieuwe fans bekoort.
Mijn persoonlijk hoogtepunten zijn de schreeuwende viool als opener tijdens “Roller Coaster” of de geweldige muzikale “Fever” waar sommige stukken extra werden uitgerekt en een meezing moment de spanning in de zaal liet stijgen naar een springend publiek als gevolg.
Samenvattend kan ik alleen maar zeggen: uitstekend. Ik ga niet twijfelen voor een volgende show van Balthazar te kunnen beleven. Het is een Belgische trots die ons al veel heeft getoond, maar nog meer zal tonen in de toekomst!
Setlist: Roller Coaster, The Boatman, Sinking Ship, Wrong Vibration, Wrong Faces, Decency, Grapefruit, Whatchu Doin’, Phone Number, The Oldest of Sisters, Blood Like Wine, Bunker,
Changes, I’m Never Gonna Let You Down Again, Fever, Entertainment; Biss: The Man Who Owns the Place, Then What, Do Not Claim Them Anymore
Organisatie: Live Nation
De Cactus Club houdt vinger aan de pols om de Belgische muziek te programmeren. En dat kunnen we maar ondersteunen en smaken. Op vrijdag stond het Limburgse new wave kwintet Whispering Sons met het Luikse punkkwartet Cocaine Piss als support. Meteen was er hier al veel volk …
Cocaine Piss begon er mooi op tijd aan en het was een hevige 35 minuten. Drums en gitaren schuurden en bovenop hadden we de tierende stem van zangeres Arilie Poppins. Af en toe ontdekten we een songstructuur, maar meestal was het één geluidsbrij die door de zaal denderde waar kop nog staart aan te krijgen was. Niet iedereen was voor dit gedonder en gebrul te vinden , en de aandacht werd verlegd naar de toog . Voor sommigen een marteling voor de trommelvliezen (waaronder mezelf), voor anderen een die-hard sound binnen de heropleving van de punk …
Gelukkig was er om halftien Fenne Kuppens en haar groep Whispering Sons. Kwalitatief scoorden ze reeds hoge ogen, winnaars van Humo’s Rock Rally 2016 en een overtuigende debuutplaat ‘Image’ , twee jaar aan gewerkt en doordacht , sterk in elkaar … En momenteel uitverkochte zalen in België en Nederland, surplus op de affiche van Best Kept Secret en Rock Werchter deze zomer. Intussen stonden ze ruim drie weken op 1 in de Afrekening van StuBru met hun nummer “Alone”.
Vijf kwartier lang genoten we van hun donkere, doom postpunk. En daarvoor waren oudgedienden van het genre new wave en punk van de jaren 80 natuurlijk gekomen. De drums en de basgitaar bepaalden de sound en het ritme, en de diepe , lage (hoe doet ze het toch?) basstem van Fenne werkte de nummers af; op het einde kregen we soms een duivels ontbinding met een oerschreeuw. Eerst hadden we van haar bescheiden danspasjes maar naarmate de set volgde meer uitgesproken en wildere moves, het maakte samen met de sobere belichting een zeer geslaagde show.
Fenne beperkte haar interactie tot het publiek. Niemand nam het haar kwalijk omdat dit toch wel een beetje bij dit soort groepen hoort.
Waar ze de mosterd vandaan haalden (Joy Division, Sisters of Mercy, The Cult, en ja zelfs Front 242) was subtiel maar nooit overheersend aanwezig. Dit is iets unieks en het is Belgisch zelfs! Het deed ons wegdromen naar die donkere maar aangename punk- en new wave jaren. Onze tipschoenen en lange zwarte jassen moeten we dringend weer opdiepen.
Heerlijk dat dit uit eigen land komt en ondanks de jonge leeftijd van de groep oogt en klinkt het in z’n geheel volwassen en professioneel. Een vijfsterren-concert wat ons betreft.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Whispering Sons + Cocaine Piss
Cactus Club
Brugge
Nog geen maand geleden kwam hun tweede album ‘Berkeley’s On Fire’ uit, en nu stond SWMRS alweer in de AB Club, die ze overigens helemaal plat speelden. Het werd een stevige set vol aanstekelijke anthems, die het publiek woord voor woord mee kon schreeuwen en aanleiding gaven tot veel crowdsurfen en moshpits.
De set ving aan met heel krachtige nummers. Stuk voor stuk meezingers, -springers en ook -drinkers of -klappers —ook al was dat laatste niet per se wenselijk, want er werd altijd iets te snel geklapt. De nummers waren niet alleen catchy, ze werden ook goed gebracht. Het klonk allemaal heel strak. De drum stak er een opjuttende vaart in, de bas stond goed open en die diepe groove zinderde doorheen de hele AB Club. Heel wat stevig gitaarwerk verzorgde de begeleiding van de duizenden memorabele zanglijnen van frontman Cole Becker, die altijd all over the place was, én ook echt overtuigend klonk.
‘Hypercool, Brussels, we’ve got a lot more beautiful music for you Belgian motherfuckers!’ schreeuwde Becker na een nummer of drie en toen waren we helemaal verkocht. Er heerste geen gevoel van afstand en we voelden ons als het ware één geheel dat samengekomen was om plezier te maken, en dat op sterk gebrachte muziek. SWMRS had er duidelijk zin in. De helft van de tijd stond Becker te bewegen als een dwaas, en het publiek deed zonder schroom mee. De sfeer zat erin en kwam om de haverklap tot een nieuw hoogtepunt in een volgende moshpit en crowdsurf-sessie. Het publiek herkende elk nummer bijna beschamend snel en wanneer het enkel aan ons was om te zingen, viel het voor geen seconde stil. Het leek of het publiek mee had gerepeteerd, want constant werd er meegebruld. De songs barsten dan ook van de catchy anthems, dus ergens hoeft dat niet te verbazen.
De mannen raasden door hun set en lieten ons voor een eerste keer ademhalen tijdens “Miley”. Het begon heel stil, en we verwachten geen ijzige stilte op een punkconcert, maar door al het geroezemoes voelde het toch even aan als een uitvergroot chiro-event. Gelukkig barstte ook dit nummer snel los en konden we verder gaan met het in het rond gooien van bier.
Verderop in de set volgden nog af en toe rustigere nummers, en om een of andere reden kwamen die beter over. Zo waren “Ikea Date” en “Lose It” er los op en werden ook die liedjes begeleid door heel wat gezang vanuit het publiek. SWMRS bewees hiermee dat ze meer kunnen dan entertainen en scheurende nummers op ons afvuren. Rustiger klonken ze even sterk en iedereen ging er even fel in op.
Tegen het einde van de set schreeuwde het publiek om “Uncool”, en in plaats van hun voorbereide setje af te rammelen, kregen we dat ook. Enthousiast smeet SWMRS zich erin en het leek voor hen een even plezante bedoening als dat het voor ons was. Met afsluiter “Harry Dean” ontplofte de zaal een laatste keer en merkten we dat eigenlijk niemand zin had om het feestje al af te ronden. Snakkend naar meer, en ook ruikend naar bier en zweet, bleven we achter. Zo hoort het!
SWMRS overtuigde de AB Club moeiteloos. Ze hadden er zelf veel plezier in, zonder daar vol pretentie op hun podium te staan. In tegendeel, de zaal werd één grote feestlocatie. Zoveel gebrul op die ontelbare anthems en zoveel moshpits op al die stevige punkrock. Volgende keer de grote zaal, dus.
Setlist: Trashbag Baby - D’You Have A Car? - Berkely’s on Fire - Too Much Coffee - Lose Lose Lose – Miley – BRB - Lonely Ghosts - Ikea Date - My Boy (cover) – Hellboy - April in Houston - Figuring It Out - Palm Trees - Uncool (extra) - Lose It - Harry Dean
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Anderhalf jaar geleden was het ondertussen dat we Bastille nog eens in ons land over de vloer kregen. Dat was toen op Pukkelpop, maar gisteren mochten ze nog eens een Sportpaleis vullen. In 2017 speelden ze ook al de arena in Merksem en toen stelden ze hun plaat Wild World voor. De Britten zijn nog steeds razend populair en scoorden samen met dj Marshmello onlangs nog een gigantische hit met “Happier”. Het optreden in het Sportpaleis was de voorlaatste halte op hun ‘Still Avoiding Tour’, maar van vermoeidheid was gisteren helemaal geen sprake.
Normaal gezien kregen we gisteren twee voorprogramma’s voorgeschoteld, maar Lewis Capaldi moest last minute noodgedwongen afzeggen wegens ziekte. Gelukkig was daar dan nog Akine. De nog heel jonge Britse werd op het podium vergezeld door twee muzikanten en samen brachten ze een aardige show. Dat Akine heel nerveus was, merkten we vooral tussen de nummers door wanneer ze soms niet wist wat ze moest zeggen. De nummers die ze bracht, waren heel catchy en mooi opgebouwd. Vooral “Cashmere” kon ons overtuigen omwille van zijn heel aanstekelijk refrein. Het ontbreken van Lewis kon ze ruimschoots invullen en we zijn al erg benieuwd naar haar toekomstige muzikale plannen. Mits nog wat meer zelfvertrouwen op het podium zal de rest wel vanzelf komen.
Maar dan was het tijd voor de band waarvoor het Sportpaleis helemaal was volgelopen: Bastille. Geopend werd er met “Wild World” en dat klonk meteen heel fraai waarop Dan zichzelf begeleidde op de piano. Voor het podium was een groot doek gespannen, maar het viel pas wanneer “Quarter Past Midnight” begon. Helaas viel hier het geluid wat tegen en gesticuleerde hij wild naar de geluidsman om het allemaal wat luider te krijgen. De aanwezigen reageerden in het begin opvallend terughoudend en aarzelend en dat verbaasde ons eigenlijk wat. Bastille probeerde daar desondanks met “Send Them Off!” verandering in te brengen en dat lukte helaas maar gedeeltelijk.
‘Dan maar mijn beste Vlaams bovenhalen’, dacht frontman Dan. En dat was een slimme zet, want zo kreeg hij snel een groot deel van het Sportpaleis met zich mee. De frontman weet ons nog steeds te overtuigen met zijn charisma en enthousiasme en deed weer zijn uiterste best om wat sfeer in de show te krijgen. Met de oudere nummers zoals “Things We Lost In The Fire” en “Fake It” knalden ze in het eerste deel nochtans twee echte sfeermakers in de strijd, maar desondanks bleef het voor Bastille moeilijk om de sfeer verder te krijgen dan in het voorste deel op het middenplein.
De band uit Londen bood ons geen confetti en geen vuurwerk, maar wel een strak visueel spektakel. Met behulp van vier grote projectoren wisten ze onze ogen een groot plezier te doen en bewezen ze dat eenvoud soms ook goed kan werken in een arena. Laten we eerlijk zijn, live komen nummers als “I Know You” en “Grip” niet overtuigend over, wat grotendeels te wijten is aan de platte drop die de beide nummers hebben. Gelukkig was daar dan nog een nummer als “4AM” dat, ondanks dat het een heel rustig nummer is, ook wist te overtuigen. Met dank aan de duizenden smartphonelampjes werd het dan ook één van de hoogtepunten van de set. Ook het netjes gebrachte “World Gone Mad”, waarvoor Dan hulp inschakelde van het voorprogramma Akine, kon rekenen op een zee van lichtjes.
Natuurlijk ging het tempo daarna weer drastisch de hoogte in en kregen we met “Bad Blood” een eerste echte meezinger van de avond. De stembanden kregen vervolgens weer wat rust dankzij “Two Evils” en “Daniel in the Den”. Iets te veel rustige momenten die elkaar opvolgden en die ervoor zorgden dat de set wat dreigde weg te zakken. Gelukkig was er bij het swingende “Million Pieces” weer wat leven in de brouwerij en warmde het ons op voor een groot finale. Met “Pompeii” schoot Bastille voor het eerst helemaal raak en stond het hele Sportpaleis op zijn benen om luidruchtig hun eerste hit mee te zingen. Ze waren vertrokken en met “Good Grief” en publiekslieveling “Laura Palmer” wisten ze de goede sfeer vast te houden.
Als er één nummer is waarmee Bastille weides en zalen tot springen kan brengen dan is het wel “Of The Night”. Ondanks dat het nummer heel geroutineerd gebracht werd, zorgde de sitdown weer voor een uitgelaten menigte. De naadloze overgang in de reprise van “Warmth” vonden we goed gedaan en toonde het muzikale vermogen van de hele band. De avond werd feestelijk afgerond met een sublieme bisronde. “Happier” bracht duizenden een glimlach op hun gezicht en “Flaws” kroonde zich op het einde nog tot absolute hoogtepunt van de show. Eind goed, al goed.
Bastille leverde gisteren een behoorlijke show af, maar had wel wat tijd nodig om een volgelopen Sportpaleis uit zijn dak te laten gaan. Hier en daar dreigde de show wat in te zakken, maar wist steeds weer op het juiste moment weer overeind te krabbelen. Dankzij een sterke eindspurt konden wij en vele anderen toch nog met een goed gevoel terug huiswaarts keren. Wie ze gisteren in het Sportpaleis heeft gemist, niet getreurd want op donderdag 27 juni staan ze op de Main Stage van Rock Werchter en dat wellicht met hun nieuwe plaat ‘Dooms Day’ onder de arm.
Setlist: Wild World (intro) - Quarter Past Midnight - Send Them Off! - I Know You - Things We Lost in the Fire - The Currents – Grip – Warmth – Blame - 4AM - World Gone Mad - Fake It - Bad Blood - Two Evils - Daniel in the Den - Million Pieces – Pompeii - Good Grief - Laura Palmer - Of the Night - Warmth (outro)
Encore: Happier – Flaws
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/bastille-09-03-2019
Organisatie: Live Nation
Afgelopen donderdag was het tijd voor Florence & The Machine hun terugkeer naar het uitverkochte Antwerpse Sportpaleis. Bij het binnenkomen kregen we alvast een #smokefreeconcerts bandje om de actie van Kom op tegen Kanker te steunen … Florence Welch kwam haar nieuwe plaat ‘High As Hope’ voorstellen die in juni vorig jaar uitkwam. Haar vierde langspeelplaat ondertussen.
Zoals steeds kwam ze blootsvoets, in een lange, feeërieke jurk de podiumtrappen van een prachtig, houten decor afgewandeld. De set begon sereen met “June”. Een eenvoudig nummer, dat wel onmiddellijk raak trof. Met de woorden “Hold On To Each other” zette ze het thema van de avond in, want Florence wou wel heel erg inspelen op het samenhorigheidsgevoel in de zaal.
We moesten niet lang wachten op het eerste hoogtepunt: een gepeperde live versie van “Hunger” zorgde ervoor dat de haren op onze armen recht kwamen te staan. De set werd vervolgd met het iets vrolijkere “Between Two Lungs”. Na de eerste nummers liet Florence weten dat ze zich niet 100% voelde, maar dat ze er toch voor ging gaan. “We’re in this together”. Na een kwartiertje had Florence haar drive weer volledig teruggevonden en danste ze met ongeziene energie en enthousiasme over het podium. De medicijnen deden hun werk.
Na “Only If For A Night”, “Queen of Peace” en enkele zweverige intermezzo’s mochten we meegenieten van een romantisch huwelijksaanzoek door een fervente fan die zijn vriendin leerde kennen op een concert van de Britse band. Vervolgens worden we terug meegenomen naar de nieuwe plaat met “South London Fever” en “Patricia”. Het eerste een verwijzing naar haar roots en herinneringen in Camberwell, het laatste een hommage aan de Amerikaanse singer-songwriter Patti Smith.
Daarna was het echt tijd om onze beste dansmoves boven te halen. De ene euforische meezinger na de andere kwam aan bod: “Dog Days Are over”, “Ship To Wreck”, “Cosmic Love”, het ritmische “Delilah” en het stevige “What Kind of Man”. De performance van Florence en haar achtkoppige band zorgden ervoor dat de nummers live nog intenser en krachtiger overkomen. Florence stond er op dat smartphones werden weggestoken om volledig van de show te kunnen genieten, maar tijdens “Cosmic Love” mochten we deze toch nog eens bovenhalen voor een mooi lichttapijt. Laten we ook het intieme “Sky Full of Song” niet vergeten, dat er voorzichtig tussen werd gemengd.
Als encore zette de Britse band het nieuwe, catchy “Moderation” in, gevolgd door het iets meer donkere “Big God”. Afsluiten deden we met “Shake It Out” waar de combinatie van Florence haar engelenstem en de instrumentele begeleiding mooi tot zijn recht kwam. Zo stuurde Florence ons met een beetje van haar energie en enthousiasme terug huiswaarts.
Nogmaals bewezen hoe sterk Florence + The Machine live is. Wie ook benieuwd is, kan haar op zaterdag 29 juni op Rock Werchter bewonderen.
Setlist: June – Hunger - Between Two Lungs - Only If For A Night - Queen Of Peace - South London Forever – Patricia - Dog Days Are Over - Ship To Wreck - Sky Full Of Song - Cosmic Love – Delilah - What Kind Of Man – Moderation - Big God - Shake It Out
Organisatie: Live Nation
Soms kan je je op een optreden wel eens ergeren aan bepaalde zaken zoals een gigantisch persoon voor je neus waardoor je niks meer ziet, pratende mensen rond je en het concert mee moeten volgen op een smartphone die in de weg staat. Toch is er niets zo vervelend als een artiest die niet op tijd begint. Popicoon Nicki Minaj startte, weliswaar een uur te laat, haar ‘Nicki Wrld Tour’ in het Brusselse Paleis 12 naar aanleiding van haar vierde album ‘Queen’. Future zou Nicki vergezellen, maar werd enkele maanden geleden vervangen door de nieuwe commerciële hiphop-sensatie Juice Wrld. Nicki had een resem superfans in de zaal zitten die het geduld, in vergelijking met ons, niet verloren. Al snel bleek duidelijk te zijn dat de show van de avond het wachten echter wel waard zou zijn. Toch liet een groot aantal bezoekers weten via Facebook dat ze een deel van het concert moesten missen wegens het openbaar vervoer.
Je kan zeggen wat je wilt van Nicki Minaj, maar we merkten al meteen dat ze verdomd goed kon rappen. Een soort ninja-introfilmpje kondigde de aanvang van het optreden aan. Tijdens eerste nummer “Majesty” kwam ‘de queen’ op een gigantische Pegasus aangereden. Anderhalf uur lang zouden we een bombastische show mogen aanschouwen die helemaal aan onze verwachtingen zou voldoen. Spektakel hoort nu eenmaal bij het alter ego van Nicki Minaj. Al wie anders had verwacht, is toch vrij naïef. Glitter, blingbling, schaars geklede dansers, billen en diva-allures: dit is Nicki Minaj. Ze rapt zuiver, krachtig en dat allemaal terwijl ze gedurende heel de show performt. Elk nummer werd bovendien door het publiek met evenveel enthousiasme onthaald. De popster liet al haar hits passeren waarvan de allerbekendste al wat langer werden gespeeld dan de iets minder bekende.
Om enkele voorbeelden te kunnen geven van al die glitter en glamour kunnen we verwijzen naar “Feeling Myself” waarop de queen in een bed werd rondgereden terwijl ze zichzelf betastte. Tijdens “Anaconda” verscheen heel het zitmeubilair van de Ikea op het podium waarop wellustig werd getwerkt en ergens in de tweede helft verscheen een soort ruimteschip waarin ze later een jongen uit het publiek liet dansen. Nicki, hoe kan het ook anders, schuurde met haar even bombastische achterwerk tegen de jongen en gaf hem na afloop een zoen. Kortom, te veel om allemaal op te sommen, maar je begrijpt wel wat we bedoelen.
Net zoals je zou verwachten van een Amerikaanse popster, sprak ook Nicki ons regelmatig aan. Dit varieerde van een simplistisch ‘Aldi’-feminisme tot boodschappen van ‘self love’. Hoogtepunten van dit eerste deel waren ongetwijfeld oude nummers “Feeling Myself”, “Only”, Beez in the Trap” en “Anaconda”. Toch speelde ze ook een aantal nieuwe nummers zoals “Hard White” en “FEFE”. Het hele optreden was doorlopen met korte pauzes die wel storend werkten, maar hé, al dat spektakel kost tijd, we begrijpen het. Na de eerste kledingwissel verscheen Dj Boof op het podium om Nicki en haar fans mee te nemen naar de eerste uren van haar carrière. Dit resulteerde op bepaalde ogenblikken in een soort spelletje van om ter meeste nummers in een beperkt aantal minuten te spelen. Dit hoefde voor ons niet, maar voor de fans in de ‘golden circle’ duidelijk wel.
Juice Wrld kwam dan plots middenin de set het podium op en werd vergezeld door de meest vervelende, luid schreeuwende dj aller tijden. Meteen vroeg die gast ook of er veel ‘beautiful ass women’ aanwezig waren, inconsistent met de ‘feministische’ boodschap van Nicki eerder. Na te veel ‘Fuckings’ en ‘Shits’ kwam de rapper eindelijk op het podium te staan. Helaas zou deze dj gedurende het hele optreden van Juice Wrld door de micro schreeuwen om de (niet overdreven) vijftien seconden. Dit paste weliswaar in het optreden van de rapper: gedurende 45 minuten wist Juice Wrld de zaal te irriteren met enorm schreeuwerige versies van zijn nummers. Zijn stem kwam niet overeen met de autotune, waardoor het soms zelfs leek of er twee personen tegelijk aan het rappen waren. In onze tribune was het overduidelijk dat we dit deel van de show liever niet, dan wel hadden moeten aanhoren. Als er constant wordt gedacht ‘alsjeblieft laat dit het laatste nummer zijn’, dan weet je dat het écht héél slecht is. De vele jonge mensen die van voor in het publiek stonden, leken hem op sommige momenten toch te smaken. Radiohit “Lucid Dreams” bleek dan toch even voor een evenwaardige vreugde te zorgen als voor Nicki Minaj zelf.
Het tweede deel van Nicki’s set zou even spectaculair zijn als het eerste. Startend met enkele oude feestnummers van onder andere David Guetta ging ze over tot megahits “Pound The Alarm” en “Starships”. Paleis 12 werd een echte danszaal. Het publiek werd wilder dan ervoor en de laatste zitters stonden nu ook recht. Hierna volgden enkele melodramatische tragere nummers. Ze toverde zonder schaamte een zangeres op het podium die de zangdelen van deze nummers zou zingen. Nicki Minaj kan niet zingen en daar windt ze geen doekjes om. Waar de autotune haar in het vorige deel redde van zangstukken, deed die zangeres dat nu. De rap was daarentegen altijd overtuigend, zuiver en live. Afsluiten deed de popster met nummers die in elke discotheek worden gedraaid: “Swalla” en “Super Bass”, maar ook het rustigere “Moment 4 Life” en nieuwe “Chun-Li” passeerden nog.
Vijf kledingwissels later konden we besluiten dat Nicki Minaj, zoals voorspeld, enorm goed live kan performen. Anderhalf uur lang, exclusief Juice Wrld, konden we genieten van spektakel. Er werd niet naar een centje te veel gekeken, dat de fans waar voor hun geld kregen was duidelijk (afgezien van het grote aantal toeschouwers dat de zaal vroegtijdig moest verlaten door haar late aanvang). Voor een muzikaal hoogstaand optreden moest je gisteren niet in Paleis 12 zijn, maar dat was ook nooit de intentie van de ‘queen’ zelf.
Nicki Minaj is het soort popartieste dat inzet op het visuele en van haar shows een equivalent wil maken van haar sensationele videoclips. Daarbij rapt ze alles live en vervalt ze niet in een playbackshow. In vergelijking met shows van sterren die even veel faam kennen zoals Lauryn Hill en Britney Spears, kunnen we enkel maar opgelucht zijn. Zolang de verwachtingen niet te hoog zijn, kan een concert van dit soort commerciële wereldsterren alleen maar meevallen. Nicki is daarenboven niet fake en daar bedoelen we natuurlijk niet haar indrukwekkend zitvlak mee.
Setlist
Deel 1: Nicki Minaj: Majesty - Hard White - Feeling Myself – Only - Truffle Butter - Beez in the Trap - Rake it Up – Dance - Big Bank – FEFE – Anaconda - Roman’s Revenge - Up All Night - Throw Sum Mo - Plain Jane - Itty Bitty Piggy - Your Love - Make Me Proud – Monster
Deel 2: Juice Wrld: Armed & Dangerous - Black & White - Lean Wit Me - All Girls Are The Same - Fine China – Wasted – Robbery - Lucid Dreams
Deel 3: Nicki Minaj: Turn Me On - Whip It - Pound The Alarm – Starships - Where Them Girls At - I Lied - All Things Go - Save Me - Right Thru Me - Come See About Me - Grand Piano - Ganja Burn – Bed - Side To Side – Swalla - Chun-Li - Moment 4 Life - The Night is Still Young - Super Bass
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Nicki Minaj + Juice Wrld
Paleis 12
Brussel
Organisatie: Greenhouse Talent
Concours BRDCST 2019 , Ancienne Belgique, Brussel – BRDCST dag 3 op zaterdag 6 april 2019 – duotickets te winnen
BRDCST is het buitengewone festival waarbij AB inzet op muzikale grenze(n)loosheid. Centraal tijdens BRDCST staan artiesten die muzikale vernieuwing hoog in het vaandel dragen. Vierdagen lang kun je terecht in en rond de AB, Brussel . We kunnen voor BRDCST dag 3 – zaterdag 6 april 2019 drie duotickets weggeven
De winnaars worden persoonlijk verwittigd en kunnen hun duoticket afhalen aan het onthaal op zaterdag 6 april.
Vul onderstaand formulier in en mail je antwoord vóór 1 april 2019
klik hier
De Brit Bill Pritchard werd in het begin van zijn carrière wereldberoemd in Frankrijk vanwege het album ‘Parce Que’, dat hij samen met de legendarische Fransman Daniel Darc componeerde en inspeelde. Dat album uit 1988 heeft inmiddels een cultstatus en het zorgt er nog steeds voor dat Pritchard van nabij gevolgd wordt in Frankrijk en ook in België.
Op zijn nieuwe album ‘Midland Lullabies’ is nochtans geen woord Frans meer te horen, hoewel de Brit er jarenlang gewoond en gewerkt heeft. Wel is het album de vertaling van hoe hij vanuit Groot-Brittannië naar het vasteland kijkt, zonder politiek te worden. Daarvoor graaft de Brit te diep in zijn eigen en andermans verleden.
Ook muzikaal staat ‘Midland Lullabies’ heel ver van zijn samenwerking met Daniel Darc. Het donkere, larger than life-singer-songwriter-verhaal werd ingeruild voor een schijnbaar onbezorgd croonen. Werd hij vroeger vergeleken met Morrissey en Lloyd Cole, dan vallen die vandaag toch af als referentie. Muzikaal leunt dit op de erfenis van de periode van Frank Sinatra en Dean Martin, met Pritchard die zichzelf begeleidt op piano, soms aangevuld met somptueuze strijkarrangementen.
De Pritchard van vroeger herken je wel nog in het songschrijven en de onderwerpen die hij aanraakt. “Iolanda” is een tragisch verhaal over een heroïneverslaafde in Parijs die rondhangt op een kerkhof. De andere personages in Pritchard’s verhalen zijn er doorgaans niet veel beter aan toe. “The Last Temptation Of Brussels” gaat over de Nihilisten (de culturele stroming), maar we krijgen slechts flarden van het verhaal te horen, zodat we toch wat op onze honger blijven.
Dat ‘op je honger blijven’ is overigens een vaker opduikende gedachte. Als stijloefening is het croonen over de spaarzame pianotoetsen geslaagd in het opzet. Tegelijk stel je vast dat deze aanpak de songs en de mystieke, nostalgische weemoed die daarvan uitgaat niet altijd recht aandoet.
De beste tracks zijn zonder meer die die het sterkst aanleunen bij de poprock die Pritchard vroeger bracht, zoals “Tuesday Morning”, “Forever” en “The Last Temptation Of Brussels” (alledrie met een heerlijk gitaartje en een basic drumritme erbij) en het in zijn eenvoud schitterende “Mother Town”.
Voor de opvolger van hun debuut ‘Thousand Sons of Sleep’ uit 2016 heeft de Griekse band Godsleep een nieuwe zangeres ingelijfd. Amie Makris (ex-Pretty Retards) neemt hier de honours waar. Ditmaal een zangeres ipv een zanger maar wees niet ongerust: Amie vervult die rol met verve. Haar stem past bij deze muziek. Daarnaast heeft ze de uitstraling en de attitude van een echte rockchick. Denk maar aan bv Chrissie Hynde (qua attitude) in haar jonge jaren.
Net als op hun debuut horen we hier een stonerband die weet waar het om draait. Heerlijke groovy en fuzzy gitaarriffs samen met een boeiende ritmesectie. Luister maar eens naar “Ex-Nowhere Man” die de nodige weerhaken en overgangen bevat. Een heerlijke opener. Daarboven de heerlijke uithalen van Makris. Het verschil met hun debuut is dat Amie hier zowel rockend als melodieus kan zingen. Ze heeft ook een groter bereik dan de vorige zanger. Haar aanwinst is echt een stap vooruit voor de band. Muzikaal behoren ze tot de meer traditionele stonerrock (ergens tussen Kyuss en Monster Magnet in) en is heel goed gemaakt.
‘Coming of Age’ staat muzikaal op hetzelfde niveau als hun uitstekende debuutplaat. Persoonlijk vind ik dat de vocals van Amie het niveau van dit album nog een stukje omhoog trekt. Godsleep is klaar voor meer en hoger. A fucking goede plaat.
Van de doden niets dan goeds. Ook zonder dat gezegde kan niets anders dan goede dingen gezegd worden over ‘In The End’, het achtste en laatste album van de Ierse band The Cranberries. Dolores O’Riordan stierf onverwacht begin vorig jaar terwijl de band bezig was met de opnames van dit album. De band besliste om er als band mee te stoppen, maar wel nog dit album af te werken, op basis van de demoversies.
De songs op ‘In The End’ komen heel dicht in de buurt van het materiaal op de eerste twee albums van The Cranberries. Ze hebben dezelfde eenvoud van compositie en Dolores zingt bij momenten heel zacht met haar heel herkenbare stem. Knappe tracks, mooie productie van Stephen Street (die ook de eerste albums deed) en alles klinkt as vintage-Cranberries.
Hitmateriaal als “Linger” of “Zombie” staat er misschien niet op. “Catch Me If You Can” en “Got It” zouden het als degelijke maar niet indrukwekkende single goed kunnen doen op pakweg Radio 1 of Nostalgie, maar voor de Stubru van vandaag is dit allemaal net iets te klassiek. Het zit te dicht bij de sound die in de jaren ’90 populair was. Goed nieuws voor de fans van het eerste uur, dat wel.
Fans zullen troost vinden in “All Over Now” en “In The End” en kracht putten uit “Summer Song”. Jammer dat we dit niet meer live zullen horen.
‘In The End’ is een mooi en respectvol afscheid van Dolores. Nog één keer schitteren in de schijnwerpers, nog één keer haar louterende, melancholische stem, …
Garagepunkband Bruce uit Aarschot en Bilzen heeft zopas zijn derde album uitgebracht. Op ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ krijg je liefst 12 tracks in minder dan 20 minuten.
Het nieuwe album komt twee jaar na ‘My Latest Popstar Crush’, dat indertijd heel positief werd onthaald door reviewers en fans. Aan het recept werd bij Bruce maar weinig veranderd. Deze band speelt garagepunk met een in Vlaanderen vrij unieke sound die losstaat van de vele skate- en poppunkbands. Bruce laat zich eerder beïnvloeden door Australische garagepunkbands als Cosmic Psychos en Radio Birdman, al hoor je deze keer ook opnieuw echo’s van de militante Britse oerpunk.
Dat militante is misschien wel het opmerkelijkste verschil met het vorige album. Deze twaalf tracks hebben in het algemeen meer energie en een grotere sense of urgency, hoewel ze nog steeds gaan over de grote en kleine problemen van de mensheid. “Death By Chocolate” is een heerlijk-hilarische ode aan chocolade-ijs, een beetje zoals Shonen Knife indertijd al eens een ode bracht aan chocolademelk. Met de Cosmic Psychos als inspiratie zijn we al blij dat niet zowat elke song over bier gaat. Tegenover die woede over de kleine kantjes van zichzelf en hun omgeving zet Bruce dan de titeltrack, over de dilemma’s waar soldaten in de Tweede Wereldoorlog voor kwamen te staan en “Bucket List” over het steeds maar uitstellen van je dromen. Die laatste is met een fraaie gitaarsolo en afklokkend op 2.35 minuten overigens de meest complete song van dit album.
Zeker in de lyrics is deze Bruce 3.0 een heel stuk smeriger, directer en stouter, wat voor een punkband uiteraard alleen maar bonuspunten oplevert.
Wie deze CD fysiek aankoopt, krijgt er nog een mysterytrack bovenop. Meer kunnen we daar niet over verklappen.
Marino Roosen is de componist en zanger van deze band. Hij verzamelde bandleden uit Sophia, Rhinos Are People Too en Fornet rond zich. Die voorzien de breekbare en tijdloze songs van Roosen met ijle, melancholische gitaren. Daarnaast vullen melodieuze soundscapes en mooie harmonieën de songs aan. Zo komen ze tot een totaalgeluid dat ergens op het kruispunt van americana, indie en dreampop ligt.
Vorig jaar was er hun album ‘Leaves’ dat ons wist te bekoren. Deze EP is volledig opgehangen aan het overlijden van zijn vader en zijn grootmoeder. Een persoonlijk en intiem werkje dus. Er werd veel symboliek in gestoken. Er werd bijvoorbeeld gestart met de opnames op de tweede verjaardag van het overlijden van zijn vader. Op de cover zien we mensen met slagersschorten zoals zijn vader altijd aan had en de voorschort van zijn grootmoeder. Bovendien komt deze EP met de verjaardag van zijn pa. De productie werd door Bert Vliegen (die ook ‘Image’ van Whispering Sons deed) gedaan en Vliegen is daarnaast ook lid van de band (gitaar, keys en stem).
Muzikaal is het ook genieten. De single “The Keg” bestaat als basis uit een droge drum en een fijne bas. Daarboven een wenende gitaar met een mooie inkleuring van de Rhodes en synths naar het einde toe waardoor de track openbloeit. “Old Soul” begint met geruis, het klinkt haast als de wind, om dan met een hypnotiserend gitaarriedeltje je mee te nemen in de wereld van Bonfire Lakes. En het is een boeiende wereld. De tekst is diepgaand en de drums slaan halfweg hard, maar spaarzaam zodat het nummer wat opengetrokken wordt. Ook de elektrische gitaar die hier verschijnt helpt mee aan het opentrekken van het nummer. Heel geslaagd en minstens even goed als “The Keg”. Op “Song For Ma” is het instrumentarium spaarzamer. Het nummer draagt de droefheid van de tekst mooi uit. Ook hier komen halfweg de kleine details het nummer versterken. De hoornpartijen van Rozanne Descheemaeker zijn hier heel doeltreffend om de sfeer van het nummer compleet te maken. De afsluiter “Vacancy” begint met een treinmotief en het fijn gitaartje samen met de uptempo beat doet de droefheid van het vorige liedje wat wegjagen. Uiteindelijk lijkt alles wat in chaos en naar de achtergrond te verdwijnen. Alsof de trein langzaam wegrijdt en je alles ziet en hoort verdwijnen aan de einder. Wie de cd nog wat langer laat lopen ontdekt nog een ghost song. De gekende elementen zijn aanwezig: een wenende gitaar, mooie zang en heel degelijke en gevoelige nummer dat lekker uitwaaiert naar het einde toe. Dit is zeker geen opvullertje.
Bonfire Lakes is tot mooie en grootste dingen in staat wanneer ik hun album en deze nieuwe EP beluister. Topschijfje.
Nederlands 
Français 
