Cocaine Piss is inmiddels een gevestigde waarde in noise en smerige punk. Reviewers dachten bij hun debuut dat de nieuwe Sonic Youth was opgestaan. Live zorgen die van Cocaine Piss voor veel ongeleide energie en vervelend wordt het nooit. Het album dat ze opnamen met de legendarische producer Steve Albini krijgt binnenkort een vervolg, met alweer Albini achter de knoppen, maar de vooruitgestuurde single “My Cake” belooft niet veel goeds.
“My Cake” duurt amper 45 seconden en omvat vooral het hysterische geschreeuw van de zangeres dat iedereen van haar cakeje moet blijven en een paar ‘fucks’ als bonus. Niet dat wij moeilijke mensen zijn en wij houden zelfs van stronteigenwijze singlekeuzes, maar het mag toch net iets meer zijn. Heel even dacht ik nog dat dit een verkapte MeToo-boodschap was, maar ik vrees dat dat te mainstream is voor Cocaine Piss en dat ze al zeker niet de moeite zouden nemen om zoiets te verbloemen tot ‘touch my cake’. Bovenop de tekstuele leegte komt nog dat deze track ook muzikaal weinig voorstelt. Intens en overlopend van energie? Of het muzikale equivalent van een vuurpijl afschieten?
B-kantje “Pretty Pissed” is beter. Niet omdat het nummer bijna de anderhalve minuut haalt, maar omdat er muzikaal en inhoudelijk iets gebeurt in dit nummer. Het belangrijkste pluspunt is toch dat we hier wel het gevoel hebben dat we naar een ‘compleet’ nummer luisteren. Toch, Sonic Youth is nog ver weg.
Er is ook goed nieuws. Cocaine Piss heeft de gewoonte om oud werk te laten ‘herinterpreteren’. Wat de Luikse Party Harders gemaakt hebben van “Inner Unicorn”, daar worden wij (zelfs als rabiate gitaarliefhebbers) nu eens meteen vrolijk van. Als dancetrack is dit geheid een floorfiller, met een heel knappe songopbouw. Djohndoe’s remix van “Treehouse” leunt dan weer sterk aan tegen de weerbarstige noise van het origineel, maar in OTON’s remix van “Pinacolalove” worden de dansschoenen opnieuw aangetrokken. Er is dus nog hoop.
Mocht dat nieuwe album van Cocaine Piss niet zo schitterend zijn, kan deze band nog even verder als muze voor de nationale elektro-scene.
De Limburgse oorspronkelijke vooral noiserock-gerichte band El Yunque ontstond in 2013. Puur muzikaal wordt de band nogal vaak vergeleken met een kruisbestuiving tussen het oorverdovende van Swans en Lighting Bolt. Echter hen in een hokje duwen is anno 2018 deze band enorm tekort doen. Op hun nieuwste schijf 'O Hi Mark' komen avant-garde-invloeden bovendrijven, maar blijft El Yunque, binnen een donkere omkadering, eveneens de ziel beroeren.
Met een langgerekte “Googol” - circa acht minuten en een kwart - zet de band de toon voor de volledige plaat. Geen hapklare hapjes vlees, maar muziek waarvoor de luisteraar een zekere inspanning moet doen. Dreigend, verschroeiend en duister. Dat is wat je voorgeschoteld krijgt. De band houdt duidelijk ook van potjes experimenteren tot in het oneindige. Dat is ook nodig met songs van een duurtijd van rond de zes minuten tot elf minuten. Zoals het wonderlijke “Siri, Please (I,II &III)”.
Het grote verschil met vroeger? De band hoeft geen geluidsmuren meer op te trekken om je murw te slaan. El Yunque doet dit door je op een uiteenlopende wijze gewoon tot waanzin te drijven. De songs hebben ene hypnotiserende invloed op je gemoed en doen je op het puntje van je stoel gespannen zitten luisteren. Waanzin is inderdaad een andere rode draad doorheen dit duister meesterwerk waar grenzen worden verlegd, waar er feitelijk geen grenzen zijn. Op diezelfde elan blijft de band doorgaan op daaropvolgende langgerekte meesterwerken als “Earily” en “Boneyfacio” waar El Yunque net door die enorm dreigende ondertoon angstaanvallen bezorgd.
Absurdistan, daar zijn we aanbeland als we deze plaat enkele stevige luisterbeurten geven. Want inderdaad, de hoofdmoot is absurditeit, waanzin, bevreemdende klanken fabriceren, experimenteren en zichzelf voortdurend heruitvinden. Het zijn de rode draden doorheen 'O Hi Mark'. Song na song zet El Yunque je op het verkeerde been, vaak door traag maar enorm dreigend op je in te hakken. Op geen enkel moment haak je af, net door die enorm hypnotiserende inwerking op je gemoed. Kortom, El Yunque brengt een bijzonder kunstzinnige klasseschijf uit in het verlengde van zijn voorgangers, maar net heel anders. Door avant-garde-invloeden te combineren met noise en porties freejazz, verlegt de band weer eens een nieuwe grens, op momenten waar we dachten dat er geen grens meer was.
Tracklist: Googol 8:46; Sword Beach 5:42; De Milo 6:23; Siri, Please (I, II & III) 10:58; Earily 5:27; Boneyfacio 6:04
Op 14 december zakten we af naar Pluto Metal Fest in Oosterzele. Eén van de headliners op dit festival was Thorium. Deze band wist in 2018 zijn stempel te drukken op het globale metalgebeuren in ons land, niet alleen door het uitbrengen van een tot de verbeelding sprekend debuut, maar ook live wist Thorium al meerdere podia plat te spelen. Net voor hun optreden op Pluto Metal Fest hadden we een heel fijn gesprek met de band over heden en verleden, maar vooral over de toekomst.
Uiteraard kennen we de band ondertussen, maar vertel zelf eens hoe alles is begonnen?
Tom & Dario: Wij - Dario, Stripe en Tom - waren van plan nieuwe nummers waaraan we hadden gewerkt uit te brengen met Ostrogoth. Door onvoorziene omstandigheden is het wat anders gelopen. Daarom besloten we een gloednieuwe groep op te richten onder de naam Thorium. Met aanvulling van Louis op drums en zanger David Marcelis was de line- up compleet en zijn we de studio ingedoken om ons debuut op de markt te brengen.
Kunnen we stellen dat 2018 een succesvol jaar was voor jullie?
Tom: Jazeker! Het was soms een vrij turbulent jaar, maar we kunnen wel stellen dat we met Thorium als groep – en als muzikanten – veel dichter naar elkaar zijn toegegroeid doorheen het voorbije jaar. Door onze debuutplaat eindelijk uit te brengen is natuurlijk alles in een stroomversnelling gekomen. Het is heerlijk om te zien hoe immens goed het album overal wordt ontvangen!
Dario: Er is dit jaar ook een oerdegelijke basis gelegd naar de toekomst toe. We zitten op dat vlak compleet op schema! We kijken toch vooral vooruit; naar volgend jaar, naar de komende vijf jaar, enzoverder. Alles verloopt mooi volgens plan – en als de basis is gelegd daarvoor, dan is dat inderdaad wel in 2018 gebeurd.
Ik heb de indruk dat het publiek vandaag op Pluto Metal Fest vooral voor Thorium is afgezakt naar het festival, of heb ik het mis?
Dario: Ik zou dat zo niet direct stellen: alle krediet naar de organisatoren van dit festival, want ze bieden een gedurfde en heel gevarieerde affiche aan waar een groot publiek aan metalliefhebbers vanuit alle hoeken op af is gekomen! Ik denk dat er dus een publiek zowel voor ons zal zijn als voor de andere bands; dat is de grote sterkte van dit festival. Ze hebben een keuze gemaakt tussen ofwel thema-gebonden, ofwel gevarieerd, en voor het tweede gekozen. Dat verdient een pluim op de hoed. Dus nee, ik denk niet dat het publiek voornamelijk voor ons komt, maar net voor dat heel gevarieerde aanbod. Ik hoop dus oprecht dat de organisatie er iets aan overhoudt om ook in de toekomst nog meer edities te brengen van dit concept!
Thorium wordt vaak omschreven als typische heavy metal, maar ik hoor ook zijstapjes naar progressieve metal en power metal, ... Zijn jullie het daar mee eens en werd daar bewust voor gekozen?
Tom: Langs de ene kant hebben we daar heel bewust voor gekozen, omdat we ons niet willen vastpinnen op één stijl. Onbewust omdat het gewoon in verlengde ligt van wat we graag horen. En dan komen we terug op onder meer klassieke progmetal, U.S.-metal, powermetal, Bay Area-thrash, NWOBHM en allerhande speedmetal. We willen dus niet enkel heavymetal brengen of enkel NWOBHM, maar wel degelijk een gevarieerd aanbod afleveren. Daarvoor hebben we wel heel bewust gekozen. Het zijn genres die we allemaal graag horen en waar we compleet achter staan. Alles wat catchy is, maar tezelfdertijd oerdegelijk ineenzit op muzikaal vlak, is welkom bij ons!
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Dario & Tom: Zowat alle recensies van het album zijn uiterst positief! En ze blijven zo te zien maar komen ook. Daar zijn we natuurlijk heel blij om.
Op het album valt me de song “Ostrogoth” op. Is dat een verwijzing naar jullie verleden bij Ostrogoth?
Dario: Het is in elk geval geen verwijzing naar de band zelf: de tekst gaat over de stam der Ostrogoten, die in de vroege Middeleeuwen z’n stempel drukte hier op het Europese vasteland tijdens en na de val van het Romeinse Rijk. We moeten daar dus niet meer achter gaan zoeken dan dat.
Het vaarwater van heavymetal is enorm groot. Is er eigenlijk nog plaats over voor een band als Thorium? En waarom?
Dario: Zeker en vast! Als je kijkt hoe de bands van circa 35 jaar geleden, zoals Priest en Maiden, nog steeds toonaangevend zijn en volle zalen en festivalweides platspelen, dan is er zeker nog plaats voor nieuwe bands in dit genre.
Tom: Wat nieuwe bands in deze stijl (zoals wij) betreft: het is niet altijd zaak om het warm water opnieuw uit te vinden en razend vernieuwende dingen te brengen. Zelfs binnen een genre of stijl waar de meeste paden reeds platgetreden lijken, kun je nog steeds gewoon oerdegelijke, kwaliteitsvolle songs brengen die uniek zijn. Het is ons vooral daar om te doen.
Tijdens de zomer heb ik het sommige bands gevraagd: het is voor een Belgische band moeilijk om op grote festivals in ons land als Graspop terecht te komen. Ik heb daaromtrent al veel verklaringen gehoord. Wat denken jullie daarover?
Dario: Ik heb al op Graspop gestaan. Het probleem is dat iedereen op Graspop wil staan. Er zijn duizenden metalbands ter beschikking. Vaak zijn daar bands bij die hun eigen voorprogramma's meenemen op tournee, waardoor de plaatsen steeds beperkter zijn. Dan moet je als Belgische band al veel geluk hebben om opgepikt te worden in die scene. Het kan lukken. Het is sommigen al gelukt.
Ik had een interview met Dust Bolt. Dat is een heel goede band, maar hier toch ook niet zo super groot. Maar die stonden wel op Wacken Open Air.
Dario: Wacken werkt onder andere ook met een soort Wacken Battle per land. Daardoor maak je een kans daar eventueel te geraken. Het maakt het zo voor een band dus ook iets gemakkelijker dan op Wacken terecht te komen dan Graspop, waar je toch afhangt van een lange lijst van bands die daar willen spelen.
Wat zijn de plannen voor 2019? Zijn er ook plannen naar het buitenland toe?
Dario: Het plan voor 2019 is vooral onze plaat verder promoten, inderdaad eveneens in het buitenland. We bouwen ijverig verder aan de toekomst. Opnieuw de studio induiken hoort daar uiteraard ook bij: onze doelstelling is een nieuwe plaat uitbrengen tegen het voorjaar van 2020. In 2019 gaan we ook optreden waar we nog niet hebben gestaan, zoals in de UK en in Tsjechië onder andere.
Jullie hebben reeds in het buitenland gestaan. Aan welke plekken hebben jullie de beste herinneringen?
Dario & Tom: Duitsland is in Europa zowat het metal-land bij uitstek. Daar staan is steeds super! Maar aan Spanje hebben we tot hiertoe de beste herinneringen. Een altijd heel warme ontvangst, alles tip top in orde, heerlijk qua sfeer en een ongelooflijk gepassioneerd publiek.
Is er een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken? Laat ons zeggen, waar zien jullie jezelf binnen circa tien jaar om maar iets te zeggen.
Dario & Tom: We willen vooral een band blijven die spelplezier uitstraalt. En dat het publiek zich amuseert. Als we naar onszelf kijken binnen tien jaar, dan willen we vooral diezelfde band blijven waar het publiek naar gaat kijken, en een topshow aangeboden krijgt waar de spontaniteit van afstraalt. Ons doel is dus dat we binnen tien jaar zeker en vast groter willen zijn, maar nog steeds met de beide voeten op de grond staan. We werken er alvast hard aan verder de komende jaren!
Bedankt voor dit fijne gesprek, en alvast veel succes in de komende jaren. We blijven jullie uiteraard op de voet volgen!
Op zaterdag 15 december zakten we af naar Pluto Metal Fest. Eén van de optredende bands daar was Hunter. Ondanks een nieuwe naam binnen de scene, hebben elk van de leden van deze band heel wat kilometers op hun teller staan. Zij zorgden voor een fijn concert waarover we schreven: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval, integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis van hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest kan Hunter met het grootste gemak er menige daken doen afgaan. Bij deze een oproep aan concertorganisatoren: Boeken die handel! Het loont de moeite."
We hadden naderhand een fijn gesprek over heden, verleden en toekomst. Maar ook over het festival zelf.
Wij kennen jullie ondertussen al een beetje, maar wie zijn Hunter? Hoe is alles begonnen. Ik heb ook vernomen dat jullie nog in andere projecten hebben gezeten.
We spelen al ruimschoots twintig jaar samen. We hebben allemaal sinds het jaar 2000 in verschillende combinaties met elkaar samengespeeld in bands zoals Crusader, rond 1998 - 1999 en Monster Joe. Sinds 2011, met de komst van ons jongste lid Thomas, speelt deze line-up samen als de Twisted Sister-tributeband Fisted Sister. Omdat we een beetje uitgekeken waren op het tributegebeuren, hebben we besloten om ons aan eigen nummers te wagen. Wat het moeilijkste is om een band samen te stellen, is gelijkgestemden vinden, maar dat is ons uiteindelijk gelukt. Want we zijn ook allemaal niet meer van de jongste, dus is het belangrijk dat iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Hoe zouden we de muziekstijl die jullie brengen nog het liefst omschrijven? Welke bands waren jullie grote invloeden?
Heavymetal in de stijl van bijvoorbeeld Judas Priest, is een basis. Maar door het feit dat we eigenlijk allemaal naar andere bands luisteren en elkaar dus aanvullen daarin, is het uiterst moeilijk om op onze muziek een label te kleven, denk ik. De muziek waar je naar luistert, verandert bovendien doorheen de jaren. Ook dat heeft een invloed op de stijlen die we brengen (of stijlbreuken).
Bij het eerste interview hadden jullie net meegedaan aan Statiewedstrijd in de Casino in Sint-Niklaas. Heeft dat een paar deuren geopend?
Deuren openen is misschien veel gezegd. Het was eigenlijk het startschot voor een jaar waarin we komen piepen en ons toch wat meer hebben kunnen tonen, langzaam maar zeker. Laat ons stellen dat 2018 een eerste fase kan genoemd worden en dat we op die weg willen verdergaan. We zijn intussen bezig met nieuwe nummers schrijven. We moeten uiteraard met verschillende punten rekening houden, bv. dat we allemaal mensen met vast werk zijn. En we zien elkaar daardoor enkel in het weekend. We willen vooral meer optredens spelen. We hebben dus zeker ambitie. Maar willen nog niet vooruit lopen op de zaken. Het is ook niet gemakkelijk om optredens te boeken. Daarvoor moet je in België eerst wat bekend zijn in het buitenland. Bovendien hebben we nog geen CD of zo en dat speelt toch ook een rol. Maar ook daar gaan we werk van maken.
Komt er dan een nieuwe plaat uit binnenkort?
We gaan binnenkort de studio induiken en we gaan toch proberen om tegen volgend jaar iets te op de markt te brengen. Want eerlijk, op elk optreden opnieuw vragen mensen ons of we CD's hebben. Het is toch iets dat leeft bij het publiek. Ze willen, ondanks alles, iets in handen hebben dat ze naderhand kunnen beluisteren. Het uitbrengen van een EP of CD is voor ons dan ook de volgende logische stap. En dan het liefste zo spoedig mogelijk. Je moet eerst de juiste mensen vinden die daaraan mee willen werken, ook dat is belangrijk. Eens we die vinden, lanceren we zeker iets. Maar mensen moeten ons zien, dan pas kunnen we die stap voorwaarts zetten. Ook op dat vlak is er veel veranderd voor ons. We hadden vroeger veel contacten, maar veel van die contacten zijn ondertussen verdwenen. Zo was er vroeger ook een website speciaal voor metal, ook die is verdwenen. Forums en zo, ook weg. Het is allemaal een beetje anders georganiseerd dus en vaak zelfs moeilijker geworden. We moeten ons tegenwoordig eigenlijk rechtstreeks wenden tot nieuwe bronnen. Face to face-reclame is opnieuw belangrijk geworden. Daarom is het ook belangrijk dat we kunnen optreden.
Heeft de bandnaam Hunter een bepaalde onderliggende betekenis of is het gewoon de vertaling van jager? En waarom jager?
Na enkele momenten van brainstormen op het werk, wilde ik iets dat blijft hangen. Iets krachtig, maar ook de cultus rond de jager, in de brede zin en ook de figuurlijke zin van dat woord, spreekt ons aan. Eigenlijk wilden we een eenvoudige naam, die dus ook krachtig klinkt en blijft hangen. En zo zijn we op Hunter uitgekomen. Je kunt dat woord heel breed bekijken. 'Jagen op mensen bijvoorbeeld', om maar iets te zeggen. Het is kortom een naam die tot de verbeelding spreekt, maar die toch ook gemakkelijk is om te onthouden en zo.
De laatste vraag, zien jullie veel dingen die veranderd zijn tussen dit en twintig jaar geleden?
Aan de ene kant worden er dus veel meer metalfestivals georganiseerd doorheen het jaar, zelfs in de winter zoals nu op Pluto Metal Fest, maar aan de andere kant zie ik veel minder jonge gasten dan vroeger, of het moet eens uitzonderlijk zijn. Eigenlijk keren dezelfde gezichten als uit 2000 nu terug. Maar toch soms zien we jonge gasten van 16 jaar en dan spelen we vergeten songs van bepaalde topbands, en dan blijken die dat te kennen. Wat ook is veranderd: vroeger kon je in elk dorp in een metalcafé optreden of een jeugdhuis. Dat is dan weer moeilijker geworden. Het is wellicht beter georganiseerd wat festivals betreft. Maar losse optredens in een café of jeugdhuis, dat verdwijnt. Zoiets als Pluto Metal Fest is prachtig, goed gelegen, heel goed podium, heel goed geluid en licht. Dat is nog zo een verandering, want vroeger ging het er allemaal toch minder professioneel aan toe op zulke kleine evenementen. Nu is er een professionele podiumopstelling. We hopen dat mensen blijven naar zulke evenementen als Pluto Metal Fest gaan, want evident is het niet om zoiets te organiseren. Dat kleinschalige is voor bands als ons heel belangrijk, ook naar de toekomst toe. Losse optredens versieren is lang niet meer zo evident voor bands.
Bedankt voor dit fijne gesprek en veel succes in het nieuwe jaar 2019!
Op zaterdag 15 december zakten we af naar Pluto Metal Fest. De review daarvan kunnen jullie elders op deze site vinden. Over het optreden van Hell City schreven wij: ''Want dat is nog het meest opvallende feit, merken we tijdens het optreden op Pluto Metal Fest: Hell City is een band die bewijst dat bij de pakken blijven zitten niets uithaalt, integendeel. Ook op het podium straalt Hell City een zelfzekerheid uit waardoor alle stormen kunnen worden overwonnen. Maar vooral zien we dus anno 2018 een band terug die, geruggesteund door klassemuzikanten en een bedwelmende, vuurkrachtige vocale inbreng, na al die pijnlijke jaren de draad terug heeft opgenomen en meer dan ooit dezelfde kant uitkijken." We hadden eveneens een heel gezellig gesprek met Michelle en Tommy van Hell City.
Om met de deur in huis te vallen, jullie hebben er een zware periode opzitten. Na het overlijden van bassist Michael Konovaloff hing het leven van de metalband aan een zijden draadje, maar jullie gaven niet op, verwerkten het verlies en zetten de schouders onder het maken van nieuwe muziek. Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan. Hoe hebben jullie die zware periode overleefd?
Gemakkelijk is dat niet natuurlijk. Als band zit je bijna constant op elkaars lip, zowel in positieve als minder positieve zin. Het is met Michael allemaal vrij snel gegaan, die impact was dus enorm groot. Belangrijk om als band zoiets te overleven, is dat je allemaal dezelfde richting uitkijkt. Na het overlijden van Michael hebben we een aantal shows met zijn vieren gedaan, met Michael’s baslijnen die als sample meespeelden en zelfs met een stuk van zijn zang in “Ice Cold Rage” (van het album 'Victorious'). Dat nummer brachten we toen als eerbetoon aan hem. We hebben onze schouders eronder gezet en besloten om door te gaan. Dat was niet altijd even gemakkelijk uiteraard, maar we denken dat we anno 2018 deze zwarte bladzijde min of meer hebben omgedraaid. Hij is evenwel nog niet vergeten en zal nooit worden vergeten.
Wat mij betreft keren jullie met de nieuwste schijf sterker, agressiever en beter dan ooit terug. Hoe waren de reacties op de jongste worp 'Flesh & Bones'? Is er, vergeleken met de beginperiode, muzikaal bekeken eigenlijk iets veranderd?
Er is uiteraard iets veranderd. We zijn ooit begonnen met een zanger als een soort oldschool heavymetalband met stonerinvloeden. Michelle achter de micro was op zich al een hele verandering, maar ook muzikaal is alles een stuk zwaarder, agressiever en technischer geworden dan op onze eerste EP ‘Here Comes The Sin’. Laat ons stellen dat we zijn blijven evolueren en dat zullen we blijven doen.
Opvallend op die nieuwe plaat is ook een vocale inbreng van de drummer, Tommy. Hoe waren de reacties daarop? Voor mij vormt dat een extra meerwaarde in het geheel (zonder afbreuk te doen aan de inbreng van Michelle uiteraard)
Michelle: Bij sommige songs voelde het aan dat er iets extra nodig was in het vocale compartiment, mede omdat de muziek een stuk agressiever is geworden. Met Tommy’s inbreng kreeg ik wat meer ademruimte en zijn grunts sluiten perfect aan op de nieuwe songs.
Tommy: In het verleden heb ik (in mijn vorige band Death’s Bride) nog gewerkt met de combinatie drums/zang. Het is natuurlijk niet zo simpel, maar oefening baart kunst. Aan de reacties te horen en de reviews te lezen lijkt het toch dat dit vrij goed is gelukt.
Michelle: De combinatie werkt erg goed, en ja de reacties zijn positief. Dus voor ons is de missie geslaagd.
Kunnen we stellen dat 2018 een succesvol jaar was voor jullie? Zijn jullie opgelucht? Hoe hebben jullie het jaar zelf ervaren?
Michelle: We kunnen stellen dat we er terug staan. We moeten misschien nog wat vechten om terug onze plaats te veroveren maar we zijn back.
Tommy: We waren een aantal jaar geleden inderdaad erg goed op weg om potten te breken met verschillende shows in het buitenland, twee keer Graspop, enz … Maar goed, we zijn dus druk bezig om die plek weer in te nemen.
Liever een kleiner podium of toch een grote festivalweide (Graspop)? Naar wat gaat jullie voorkeur en waarom?
Het is beide leuk en elk van die opties heeft zijn voordelen. Op een klein festival of een kleinere show ervaar je de energie en het directe contact met de fans beter. Maar spelen op een groot podium voor zo een groot publiek, dat doet zeker wat met een mens. Geef ze ons maar alletwee dus.
Laten we even naar de toekomst kijken. Wat zijn de plannen voor 2019? Zijn er wat dat betreft ook tourplannen in binnen- of buitenland?
Uiteraard zijn die plannen er, maar het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden. Ze kennen ons in België, maar in het buitenland aan de bak komen is niet eenvoudig voor een band van hier. Maar plannen voor buitenlandse podia en meer optredens doen om onze nieuwe plaat te promoten, dat staat zeker op de agenda.
Is er iets als een einddoel? Waar zien jullie jezelf binnen laten we stellen tien jaar? Met andere woorden wat zijn de ambities?
Je kunt stellen dat het onze ambitie is om op nog meer coole plaatsen op te treden, als we de kansen blijven krijgen, en om muzikaal nog te blijven evolueren. We willen opnieuw die plaats innemen waar we stonden een aantal jaren geleden. Maar op basis van de nieuwe plaat en al de feedback eromheen lijkt dat wel goed te komen.
Veel succes in elk geval, heel blij dat jullie na deze heel zware periode volledig terug zijn …
Pluto Metal Fest 2018 - Bevestigingen, met het oog naar de toekomst gericht
Pluto Metal Fest 2018
''Hagel en sneeuw, onweer wind en regen. Lach er maar om, en stap er vlug doorheen''. Dit is een liedje dat ik als kind regelmatig zong, het speelde door mijn hoofd toen ik op 15 december afzakte naar het Pluto Metal Fest, dat doorging in zaal Amb8 te Oosterzele. Want inderdaad niets of niemand hield ons tegen om af te zakken naar dit uiterst aangenaam, intiem en heel gezellig festival dat uit de grond is gestampt door muziekliefhebbers met een hart voor rock en metal.
Met op het affiche vooral bands die in 2018 een indrukwekkend parcours hebben afgelegd. Dat er daarbij vooral vooruit wordt gekeken vernamen we namelijk in enkele heel gezellige interviews met o.a. Hunter, Thorium en Hell City. Daarover meer in een ander artikel. Ook op het podium van Pluto Metal Fest presenteert elk van hen een top optreden, waarbij ze hun status van veelbelovend topact binnen de scene nogmaals bevestigen. De organisatie had bovendien een gedurfde en gevarieerde affiche samengesteld, waar een ruim publiek van uiteenlopende metal liefhebbers zou moeten op afkomen. De opkomst was degelijk te noemen gezien de omstandigheden van o.m. het weer en een metalgebeuren als Eindhoven Metal Fest dat ook dit doorsnee metal publiek aantrekt.
This is rock-'n-roll!
Hoewel Earupt (****) een vrij nieuwe naam is binnen het metalgebeuren, bestaat de band uit muzikanten die ruimschoots hun sporen hebben verdiend. De band brengt op 18 januari 2019 zijn debuut 'Elements' op de markt, en liet op Pluto Metal Fest al eens in zijn kaarten kijken. Wat we voorgeschoteld krijgen is een band die eigenlijk nog aan het zoeken is naar de juiste sound die bij hen past. Door middel van potjes improviseren en experimenteren tot het oneindige - zowel instrumentaal als vocaal - krijg je dan ook een gevarieerde set voorgeschoteld. Grasduinende doorheen enorm uiteenlopende muziekstijlen legt Earupt de lat van begin tot eind trouwens enorm hoog. Puur technisch bekeken valt er eveneens geen speld tussen te krijgen. Bovendien beschikt de band over een heel bewegelijke frontman, hij komt zelfs midden in de set gewoon even naast de fans staan en geniet van op een afstand hoe zijn muzikanten riffs en salvo's uit hun instrumenten toveren die aan onze ribben kleven. Want ook dat valt telkens op. De theatrale frontman, die wel veel aandacht naar zich toetrekt door zijn aangeboren charisma, geeft zijn muzikanten voldoende ruimte om te soleren en hun ding te doen. Zelf beschikt hij over een stem en uitstraling waardoor je wordt ontroerd, maar houdt hij je net door uitspuwen van frustraties ook een spiegel voor.
Besluit: Vooral is Earupt een band die we in het oog moeten houden naar de toekomst toe, net doordat je op de muziek die ze brengen geen label kunt kleven. Wat zorgt voor een sterretje meer in de eindafrekening.
Een band waarbij de meeste leden elkaar al circa 20 jaar kennen en die samen komen om een bandje op te richten? Zo zou je Hunter (****) eigenlijk een beetje kunnen omschrijven. Hunter is een collectief van vrienden, muzikanten die met het hart op de juiste heavy metal en rock plaats , samen muziek spelen alsof ze terug kind zijn geworden. Echter zonder zichzelf belachelijk te maken, maar eerder toont deze band aan dat ouder worden niet hoeft te resulteren in bij de pakken gaan zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen. Hunter brengt een strakke, gezapige en energieke set waar - net als bij velen op deze avond - geen speld valt tussen te krijgen. Zowel de heel goed bij stem zijnde frontman, een man met bovendien een enorm charismatische uitstraling, als de klasse muzikanten binnen deze band stralen dan ook enorm veel spelplezier uit. Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval. Integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden, en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis hun status als ervaren muzikant, en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest? Kan Hunter met het grootste gemak er menige daken laten afgaan. Bij deze een oproep aan menig concert organisatie. Boeken die handel! Het loont de moeite.
Geluidsnormen overschrijdend gedrag
We zeiden het al in het begin van dit verslag. De organisatie van Pluto Metal Fest stelt een enorm gevarieerde affiche voor op deze avond. Na experimenterend metal, pure strakke heavy metal krijgen we plots een sludge en aanverwant brok vlees voorgeschoteld. We schreven het al in de voorbeschouwing: Kuar Nhial is een vrij nieuwe band met muzikanten die ook in bands als Vonnis en Barst spelen. Hun eerste album ‘Kuar Nhial’ verscheen op 9 november 2018 op het Gentse label Consouling Sounds, de thuishaven van bekende groepen als Amenra, Gura, The Black Heart Rebellion, Kiss the Anus of a Black Cat, Wiegedood, Soul Grip, Treha Sektori, Syndrome en Alkerdeel. In de voetsporen van voornoemde bands, biedt ook Kuar Nhial een ultieme trip aan naar de meest duistere kant van je ziel. Door middel van verschroeiende soundscapes zullen de poorten van de Hel zeker en vast open zwaaien dankzij deze gloednieuwe parel binnen het Consouling Sounds label. Een label dat als geen ander een vinger op de pols weet te leggen van donker, donker en donker.
Kuar Nhial (***1/2) bouwt een ondoordringbare geluidsmuur om zich heen, door middel van - letterlijk - oorverdovende mokerslagen uitdelen. Uppercuts die als een kanonbal in je gezicht terecht komen, en waarbij niet alleen trommelvliezen barsten maar ook geluidsnormen worden overschreden, en de muren in de zaal beginnen te barsten. Dat niet iedereen zich hier kon in vinden, vele aanwezigen verlaten de zaal of gaan verbouwereerd volledig naar achter staan, is gezien de confronterende aanpak wel te begrijpen.
Besluit: Luid, Luider, Luidst is de rode draad op dit optreden van Kuar Nhial, en daarvoor moet je letterlijk meegaan in diezelfde intensieve donderslagen die de band voortdurend uitdeelt. Ikzelf liet me dan ook gewillig meevoeren over de monotone, luide walmen van donkere intensiviteit die me niet alleen potdoof maar ook compleet murw geslagen deden achterblijven in de duistere hoek van de kamer.
Als er één groot verschil is tussen Kuar Nhial en opvolger Serial Butcher (****) , die puur muzikaal wellicht niet echt met elkaar verbonden zijn, dan is dat het feit dat Serial Butcher eveneens de poorten van de Hel wagenwijd open laat staan. Maar op een iets meer melodieuze wijze. Geluidsnormen overschrijden, en verschroeiend luid en hard uithalen? Dat is er uiteraard allemaal bij. Eveneens grijpt Kurt je met zijn rauwe stem letterlijk bij de strot en sleurt je mee naar die diepste kelders van de Hel. Mokerslag na mokerslag deelt Serial Butcher uit tot niemand meer recht zou moeten staan. Het publiek headbangt wel heftig mee, maar staat er voor de rest met open mond op te kijken. Vol bewondering echter, want de meeste blijven wel degelijk staan en ondergaan de razernij die de band over hen heen spuwt geladen.
Besluit: Serial Butcher verpulvert ons naar goede gewoonte onder een overwicht van razendsnelle riffs en mokerslagen. Een optreden van Serial Butcher moet je eveneens ondergaan alsof je terecht bent gekomen in een overvloed van wervelstormen, die je uiteindelijk tot waanzin drijft. Waardoor je ook uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Dat was in het verleden zo, dat blijkt nog steeds het geval te zijn in 2018.
Heavy Metal kings and Queens!
Na deze twee oorverdovende trips, mag de poort van de Hel eindelijk sluiten. De ravage die beide acts heeft achtergelaten is niet te overzien. Maar toch slaagt Thorium (*****) die, ondanks dat de band het zelf relativeert in een interview op voorhand, zich ontpopt tot de publiekstrekker van de dag . Want voor het eerst stond de zaal gevuld tot aan de PA en slagen er met het grootste gemak in de fans uit hun hand te doen eten.. Dat Thorium bestaat uit muzikanten die al heel wat meters op de teller hebben staan , is geen publiek geheim. Elk van hen draait al een tijdje mee binnen de Heavy metal scene.
Thorium presenteert ons een bonte echter eerder een samensmelting van zowel power, progressieve, speed als heavy metal, tot streepjes NWOBM en aanverwante stijlen. Net door een gevarieerd potje rock en metal aan te bieden, die aan je ribben kleeft, blijf je geboeid luisteren, headbangen en de songs uit volle borst mee schreeuwen. Want ook dat laatste is heel opvallend. Thorium brengt heel toegankelijke heavy metal muziek, die thuishoort op grote festivalweides waar daken er prompt zullen afvliegen. Op Pluto Metal Fest levert Thorium een instrumentaal en vocaal perfecte set af waar weer eens geen speld valt tussen te krijgen. Elke riff, elke drum salvo' tot heldere vocale inbreng, doen de haren op onze armen recht komen alsof het terug de jaren '80 is maar met de voeten duidelijk in 2018.
Deze band klinkt namelijk verre van gedateerd, het zijn enkel vette knipogen naar dat verleden dat ons opvalt. Hoe hoogstaand de heren staan te soleren valt ons op bij menig gitaar riff van de klasse gitaristen, die elk op hun eigen wijze een meerwaarde vormen binnen het geheel. Zo is er Tom Tee die enerzijds vlijmscherp uithaalt met elektrische gitaar riffs of met een akoestische gitaar eerder zorgde voor intieme momenten binnen de set. Gerugsteund door de telkens opnieuw verschroeiende solo's naar voor brengende tovenaars met klanken zoals Dario Frodo ( gitaar) en Kurk "Stripe" Lawless (bas). Dit alles gekruid met oorverdovende drum uithalen van een al even groots solerende drummer Louis Van der Linden , en afgewerkt met die cleane vocale aankleding van David Marcelis, die bovendien dankzij heerlijk gezapige kwinkslagen de handen gemakkelijk op elkaar krijgt.
Besluit: Op Pluto Metal Fest zien we met Thorium dé ultieme heavy metal band aan het werk, die op de korte tijd van zijn bestaan reeds een stempel heeft gedrukt op dat metalgebeuren in ons land. Wat ons dan weer doet uitzien naar veel moois in het komende jaar, want de band mag dan op torenhoog niveau hun ding staan doen, ze blijven verder evolueren en zichzelf heruitvinden. Ook dat valt ons op Pluto Metal Fest op.
Hell City (****1/2) is een band die de laatste jaren heel wat moeilijke momenten heeft doorsparteld en recht is gekropen uit een donker dal ; door middel van een knappe schijf 'Flesh & Bones' bewijzen ze terug klaar te zijn en hun plaats in de scene met een knal van formaat terug in te nemen. Opvallend binnen de band is natuurlijk de stem en uitstraling van zangeres Michelle Nivelle die de aanhoorder, waaronder ikzelf, letterlijk betovert, onder hypnose brengt en wegvoert naar heel andere onontgonnen oorden. Bovendien zijn we onder de indruk van de combinatie tussen haar kristalheldere stem die perfect wordt aangevuld door hemelse (of is het Helse) grunts van Tom, die naast drumwerk dus ook over een stem beschikt waardoor geluidsmuren worden afgebroken. Dit allemaal zonder afbreuk te doen aan de meesterlijke inbreng van Vincent Noben - Lead Gitaar, Alan Coenegrachts - Rhythm Gitaar en Sebastiaan Verhoeven - Bas. Eén voor één klasse virtuozen wier inbreng een enorme meerwaarde vormt in het geheel.
Want dat is nog het meest opvallende feit, merken we tijdens het optreden op Pluto Metal Fest, Hell City is een band die bewijst dat bij de pakken blijven zitten niets uithaalt, integendeel. Dat laatste bleek al uit het interview dat we met Drummer Tom Goffin en zangers Michelle hadden. Ook op het podium straalt Hell City een zelfzekerheid uit waardoor alle stormen kunnen worden overwonnen. Maar vooral zien we dus anno 2018 een band terug die, gerugsteund door klasse muzikanten en een bedwelmende , vuurkrachtige vocale inbreng, na al die pijnlijke jaren de draad terug heeft opgenomen en meer dan ooit dezelfde kant uitkijken.
Besluit: Hell City slaat de bladzijde om, en is klaar voor een nieuw hoofdstuk. Dat bewees de band dit jaar met een uitmuntend nieuw album, dat zet Hell City ook live nog wat meer in de verf. Klasse komt namelijk altijd boven drijven.
Onze eindconclusie na een geslaagd Pluto Metal Fest editie die van begin tot einde tot de puntjes was uitgewerkt.
Organisatie: Pluto Metal Fest
Het komt zelden voor dat we naar een concert afzakken met de bedoeling vooral het voorprogramma van de avond het werk te zien. Op uitnodiging van Polderrecords zakten we af naar het enorm gezellige 4AD in Diksmuide, toch een ritje van circa 106 km voor ondertekende. Atomic Vulture trad aan in het voorprogramma van Komatsu ter gelegenheid van de vinyl voorstelling van hun eerder op de markt gekomen: 'Stone of the Fifth Sun', een prachtige instrumentale stoner rock plaat die hoog in onze eindejaarslijstjes prijkt.
Binnen de heel intieme sfeer in 4AD komt de best intense instrumentale muziek van Atomic Vulture (*****) nog het best tot zijn recht, doordat voortdurend gecombineerd wordt tussen gevoelige snaren raken en verschroeiende climaxen die de lijn aftasten van geluidsoverschrijdend gedrag. Atomic Vulture bestaat trouwens uit muzikanten die perfect weten hoe ze door middel van improviseren, die lijnen voortdurend kunnen aftasten tot het oneindige. Dat viel ons allemaal al op aan voornoemde EP 'Stone of the Fifth Sun', dat is op het podium ook het geval. Deze keer zat - in tegenstelling tot deze zomer op Frietrock toen technische problemen hen parten speelden - alles perfect in elkaar, het geluid in 4AD is dan ook gewoon subliem goed, dat mag ook eens in de verf worden gezet. Omdat elke betoverende gitaarlijn van Pascal David en Kris Hoornaert, elke drum salvo van trommelaar Jens Van Hollebeke even belangrijk is binnen de heel intensieve muziek van Atomic Vulture, is dat eigenlijk ook nodig. Naast tovenaars met riffs en drum partijen, was er eveneens voldoende interactie naar het publiek toe. Meerdere keren sprak gitarist Pascal David zijn waardering en respect voor entourage, headliner, publiek en iedereen rondom de band uit.
Als kers op de taart mocht ook Cowboys & Aliens- frontman Henk Vanhee zijn stem en toch wel tot de verbeelding sprekende uitstraling, in de weegschaal werpen bij het enige gezongen nummer op de EP 'Rain'. Het meest poppy klinkende nummer op de EP staat er te lezen in de biografie … Het meest toegankelijke is het zeker, maar Henk is een meester entertainer en charismatische man die eveneens houdt van improviseren, waardoor die song schippert tussen dat toegankelijke maar ook een mysterieuze bijklank krijgt. Net door die uitzonderlijke stem en dito uitstraling van Henk dus. De indrukwekkende set afsluiten met een knaller van formaat heet zoiets.
We hebben trouwens een primeurtje op te pakken gekregen naderhand. Cowboys and Aliens brengt volgend jaar (maart 2019) zijn nieuwe plaat ‘Horses of Rebellion’ uit op Polderrecords. Ook iets om naar uit te zien.
Besluit: We zagen in 4AD een stoner/instrumentale rock band op het podium die elke emotie aanspreekt. En je aanzet tot enerzijds een traan wegpinken, anderzijds tot stevig headbangen tot de vroege uurtjes. Zonder meer is dat dus de grote sterkte van een band als Atomic Vulture. Spelen met alle emoties, en improviseren tot het oneindige. Dat viel dus op die EP reeds op, dat is live eveneens het geval. Alleen ligt de lat op dat podium een paar meters hoger.
In de dorre woestijnvlakte, met de wind in de haren
De uit Eindhoven, Nederland, afkomstige band Komatsu (****) worden in menig biografie omschreven als sludge/stoner rock band. Uiteraard klopt die stelling volkomen, maar wij meenden toch ook enkele 'grunge' elementen te herkennen binnen het geheel toen we de band in 2016 zagen optreden op Desertfest in Antwerpen. We schreven: ''Variatie, loeiende gitaar riffs, knallende drumsalvo's en rauwe vocalen die de luisteraar doen headbangen tot de vroege uurtjes”. In een notendop hoe dit concert van Komatsu aanvoelde. Deze wilde rit in de dorre vlaktes deed deugd aan oren en hart. Binnen de 'desert' sfeer, waarbij de gitaar toch nog steeds centraal staat, heeft Komatsu aan deze hoogstaande verwachtingen compleet voldaan!
Laat dit laatste nu ook de rode draad vormen op het optreden van de Nederlandse stoner/grunge band in de 4AD. Ondanks de koude wind buiten, voelt het eerder aan alsof je in de dorre woestijn bent aanbeland terwijl, met de wind in de haren ,het zweet je op de lippen staat. Gaandeweg doet Komatsu de temperatuur dan ook naar een kookpunt stijgen. En dat is niet de verdienste van één element binnen deze band, maar de samensmelting tussen top muzikanten die allemaal dezelfde kant opkijken. Met een vocale inbreng die aanvoelt als een warm deken tegen diezelfde koude nachten.
Variatie is ook nu weer het sleutelwoord waardoor we met een goed gevoel vanbinnen , de zaal verlaten. Komatsu verwarmt je hart op een zodanige eenvoudige, maar doortastende wijze, dat je, eens onder hypnose gebracht letterlijk wordt meegezogen naar een heel andere wereld. Ver verwijderd van de harde realiteit. Zonder je echter in slaap te wiegen, eerder door de trommelvliezen aan te vallen. Ook niet door die te doen barsten, eerder door die te strelen waardoor je niet anders kunt dan inderdaad staan headbangen tot de vroege uurtjes.
Besluit: Zonder meer zagen we twee bands aan het werk die intensieve instrumentale muziek brengen, of die combineren met een vocale inbreng waardoor de haren op je armen recht komen. Telkens wordt die perfectie overschreden, maar horen we ook voldoende spelplezier en zin tot oneindig improviseren terug binnen de sound van zowel Atomic Vulture als Komatsu. Waardoor je geen routinewandeling door die woestijn krijgt voorgeschoteld, maar eerder een avontuurlijke tocht waarbij je vol bewondering geniet van de pracht en schoonheid rondom je heen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Komatsu – In dorre woestijnvlaktes, met de wind in de haren
Komatsu + Atomic Vulture
4ad
Diksmuide
2018-12-14
Erik Vandamme
Het is allemaal snel gegaan voor Portland, de Belgische Indie-dreampopband rond Jente Pironet en Sarah Pepels. In 2016 haalde ze de finale van Humo’s Rockrally en begin dit jaar wonnen ze De Nieuwe Lichting 2018 van Studio Brussel met het sterke “Pouring Rain”. Vrijdagavond stonden ze in een uitverkochte MOD, slechts een steenworp verwijderd van de muziekhogeschool PXL waar ze een jaar geleden nog achter de schoolbanken zaten.
Eerst even over het voorprogramma met Azra, het afstudeerproject van Emily Vernaillen (ook van PXL-lichting trouwens). Deze dame brengt met haar ‘onewomanband’ een imposante sound door te zingen en te beatboxen terwijl ze vernuftig alles haarfijn mixt via haar loopstation. Het resultaat is een verrassend uiteenlopende klank vol jazz, soul en hip-hop met melancholische ondertoon. Een echte hit zal je er niet meteen in herkennen, maar dat hoeft ook niet. Ze maakte indruk met het soort zachte muziek dat aangenaam binnenkomt en perfect past als sfeervolle achtergrond tijdens een intiem moment.
In die zin sloot het voorprogramma perfect aan bij de hoofdact van Portland. Het werd een dromerige, ingetogen, zweverige, subtiele, emotionele en meeslepende set van een dik uur. De samenhorigheid in zang van de prachtige stemmen van Jente en Sarah greep je meteen. Die meerstemmigheid werd nog uitgebreid met pianist Gill Princen en drummer Arno De Bock, die ook beiden backing vocals deden en het geheel perfect in mekaar lieten passen. Jente liet zich regelmatig goed gaan op zijn elektrische gitaar en dat gaf, samen met de goeie drumsecties, een zeker post-rock gehalte aan het optreden wat de melodramatische sfeer ervan ten goede kwam. “Sad eyed plain butterfly” werd prachtig uitgevoerd en bracht alle credits aan de stem van Sarah. “Expectations” was nog zo’n nummer dat live opeens heel wat aantrekkelijker klonk door het gebruik van de elektronische drumpads en de goeie vocals van de hele band, vol oooh’s en aaah’s die heerlijk binnenkwamen. De sterk uitgevoerde belichting maakte het hele plaatje af en toverde de intieme concertzaal van de MOD om tot een iconische schouwspel waarop de muziek van Portland helemaal tot zijn recht kwam. Hun nieuwe single “Lucky Clover” gaat over de pijn van een breakup. Dit nummer is zachter en dat deed je focussen op de tekst. “Pouring Rain” werd uiteraard gehouden voor het einde en schepte een hechte verbondenheid in de zaal. De cover van Alt-J’s “Mathilda” klonk als bisnummer zo indringend dat het nog lang bleef nazinderen.
Ze doen het toch maar, singersongwriten op zo’n jonge leeftijd met een vernieuwende muziekstijl die op Belgisch grondgebied geen antecedenten heeft. Dit alles werd live ongelooflijk overtuigend gebracht, wat eens te meer hun muzikaal talent bewijst. Het is nu gewoon wachten op een album waarop al dit heerlijks zal worden samengebracht.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ze staan ondertussen al 3 jaar op de planken en zijn goed op weg om de referentie in de Belgische blues scene te worden. Als winnaars van de ‘Belgium Blues Challenge 2018’ vertegenwoordigen ze België volgend jaar op het 9de ‘European Blues Challenge’ in Portugal, waardoor ze de kans krijgen om ook Europees door te breken. Deze beloftevolle Limburgse band speelde die avond in de MOD een thuismacht en vergezeld van een trouwe horde fans maakten ze er een swingende rockabilly avond van!
Black Cat Biscuit: wie is dat eigenlijk? Yasser Arnauts is uw gastheer met een in alcohol doortrokken blues stem die toch met vaste hand zijn swingende gitaar en de rest van de band leidt. Patrick ‘Pat Alley’ Indestege op contrabas vormt met Jeffrey ‘Junior’ Gijbels op drums een vertrouwde rhythm section die swingt als een tiet! Stanley Patty is één van de meest gewaardeerde bluesgitaristen in de Benelux, zijn sound is een mix van zijn idolen Magic Sam, Albert Collins en Johnny Guitar Watson, vermengd met zijn eigen typische gevoel en techniek. Mark “Mr. Mighty” Sepanski tenslotte blaast de ziel uit zijn lijf op mondharmonica en bekeert de laatste twijfelaars tot het Bluesdom.
Strak in het pak en met de nodige allures brachten deze 5 gedreven muzikanten Roots & Blues die hedendaags en vertrouwd aanvoelde. Zij zijn niet de zoveelste coverband, maar putten uit een repertoire dat uitsluitend uit eigen werk bestaat en leveren daarmee een persoonlijk etiket af dat hen zonder twijfel aimabel maakt.
Het optreden nam van bij de start een onmetelijke vaart met het instrumentale nummer “Train 66” waarin meteen de kwaliteit van elke van de muzikanten werd blootgelegd. Ook met “I’m gonna leave my baby” was het raak, een sfeervolle plaat om te luisteren op een regenachtige winteravond als je naar huis rijdt met twijfels in je hoofd.
We leerden van Yasser trouwens dat “When a woman is talking she wants 3 things: listen up, shut up and definitely keep your mouth shut”. “So Sad and Lonely” bracht dan weer een hele rustige drive, maar welgemeend en verwant aan een Ry Cooder sound. “Hey little Kiddie” zorgde voor een soort swung in de tent die deed denken aan The Stray Cats. Met hun nieuwste single “Parrot Woman”, een hele duistere en stoere plaat, bewijzen ze eens te meer dat ze blues met karakter brengen.
De gitaarsolo’s van Stanley waren van ontzettend hoog niveau, afgewisseld met de sfeervolle mondharmonica van Mark die je telkens mee in een rush namen, daarbij nog de continue ritmiek van de drums en bas gestuwd door een verbazingwekkend uithoudingsvermogen van Jeffry en Patrick en dit alles vervolledigd met Yassers stem en gitaar die alles naadloos aan mekaar bond: geen man teveel of te weinig in deze band. Zij spelen zichtbaar genietend en complementair de pannen van het dak. Hoogtepunt was voor mij de drumsolo waarbij de vader van Jeffry mee op het podium kwam en ze tezamen met vier handen het maximum uit het drumstel naar boven haalden.
De avond omschrijven als eentje waarbij je waar voor je geld kreeg, zou deze kerels te weinig eer aandoen. Blues van bovenste plank door sterke muzikanten die er hun hand niet voor omdraaiend een dikke twee uur het publiek te verwennen. Begin volgend jaar komt hun album ‘That’s How The Cookie Crumbles’ op de markt en voor wie ze graag opnieuw aan het werk wil zien, moet in zijn agenda zaterdag 2 maart vrijhouden, want dan kan je ze bewonderen tijdens de ‘Hageland Blues & Roots Night’ in Glabbeek.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Nits, vroeger The Nits, kwamen in Sint-Niklaas hun jongste album ‘Angst’ voorstellen. Ondanks hun palmares met een lange reeks radiohits doen ze dat heel bescheiden, on-Nederlands bescheiden. In plaats van ‘Angst’ integraal te spelen en dan een paar hits in de bisronde, voeren ze het publiek al van bij het begin van het concert enkele klassiekers. Zo blijft iedereen bij de les, band en publiek.
Geen voorprogramma voor Nits in De Casino, wel een begeesterde ode in dichtvorm aan een band die al zoveel watertjes heeft doorzwommen. Is dat een dichtende Jan De Smet van De Nieuwe Snaar die zich verbergt onder die hoed? Het moet wel bijna. Enkel een generatiegenoot kan de essentie van een andere dinosaurusband treffend in enkele woorden en halve zinnen vatten.
Het Nederlandse trio stapt met weinig omhaal en blije gezichten het podium op. Henk Hofstede zit strak in het pak, met een kraaknet wit hemd tot helemaal het bovenste knoopje toegeknoopt. Als een deftige heer op weg naar de zondagmis, geen greintje rock ’n’roll. Ook toetsenist Robert-Jan Stips en drummer Rob Kloet zien er stilaan eerder uit als een stel gezellige opa’s die hun dagen vullen met in de schuur te sleutelen aan een oude brommer. Nits hebben niks meer te bewijzen, maar het spelplezier druipt van de nieuwe nummers uit ‘Angst’ en het enthousiasme is zelfs op het einde van deze langgerekte tournee, die vorig jaar in december begon, nog bijzonder groot. Ze zijn nog lang niet toe aan het bejaardentehuis.
Nits zetten in Sint-Niklaas in met “Oom Pah Pah” en laten dat meteen overlopen in “Les Nuits”. Twee vrolijk stuiterende artpopnummers die al langer op de playlist prijken. Beetje industrial, beetje jazz, beetje Zappa en toch pop. Dan pas het eerste nummer uit ‘Angst’: “Flowershop Forget-Me-Not”, veel klassieker van structuur en arrangementen dan die eerste nummers. Meer aansluitend bij ‘Urk’ dan bij ‘Ting’. Hofstede neemt bij elk nieuw nummer uitgebreid de tijd om de context te duiden, zonder dat dat de vaart uit de avond haalt. Als je al sinds 1974 op de planken staat, kan je inderdaad perfect inschatten hoeveel praatjes een publiek kan hebben.
Het publiek van vooral veertigers en vijftigers krijgt daarna een eerste hit: “JOS Days”. Maar dan in het Nederlands. Ook het arty “Soap Bubble Box” wordt nog steeds met applaus onthaald bij de eerste noten. Daarna dreigt het even mis te lopen. De lang aangehouden hoge noten in “Nescio” lijken net een brug te ver voor de zanger in Hofstede en het publiek neemt niet spontaan die langgerekte noten over. Zonder het nummer oneer aan te doen, maakt Hofstede er toch nog iets moois van. Het helpt natuurlijk dat de toetsen van Stips en de drums van Kloet wel nog feilloos aansluiten bij de herinnering van de fans.
‘Angst’ wordt uiteraard de hoofdmoot van de avond. Als het Vlaamse publiek gerustgesteld is dat de Nits-hits niet zullen ontbreken, wordt een salvo nieuwe nummers afgevuurd: “Yellow Socks & Angst”, “Radio Orange”, “Lits-jumeaux”, “Along A German River”, “Two Sisters” en “Cow With Spleen”. De reeks wordt enkel onderbroken door het ‘oude’ “Sketches Of Spain”, het enige nummer waarvoor de elektrische gitaar wordt omgegord. De inspiratie haalden die van Nits bij Elvis in Duitsland, Rudi Carell, de Avro, familieverhalen over de oorlog, de Beatles. Een beetje typisch aan ouder worden is dat de verhalen van vroeger belangrijker worden. Ook het net iets oudere publiek in De Casino laaft zich aan die herinneringen. En aan de radiohits van The Nits: de new wavepop van “Cars & Cars”, de mariachi van “No Man’s Land” en de artpop van “A Touch Of Henry Moore” bouwen op naar de finale. Nog één nieuw nummer (“Pockets Of Rain”) en dan wordt de set afgesloten met het bulderende “Port Of Amsterdam”, waarvoor Hofstede de grote trom van de hoes van ‘Urk’ nog eens bovenhaalt en Kloet vooral in volume naar de kroon steekt.
De bisronde wordt voor Nits een drietrapsraket. Eerst worden nog braafjes “Zündapp Nach Oberheim” en “Giant Normal Dwarf” voorgeschoteld.
Daarna komen ze nog een tweede keer terug voor een langgerekte versie van “In The Dutch Mountains”, een nummer dat nog niets van zijn intensiteit verloren heeft. Het publiek neemt intussen spontaan de langgerekte noten over van Hofstede, wat ze ook al deden bij “Sketches Of Spain”. De derde toegift wordt het meesterlijke “Adieu Sweet Bahnhof”. Fantastisch om te zien hoe een band nog met volle overgave een nummer kan brengen dat ze al duizenden keren hebben ‘moeten’ brengen. Hoe ze daar nog steeds van genieten, en niet alleen omdat het publiek het leuk vindt, maar omdat ze het zelf nog altijd een uitstekend nummer vinden.
Deze Nits kunnen nog wel een tijdje mee. Ze zijn als wijn die rijpt: de smaak wordt ronder (minder uitschieters), maar vooral intenser. De nieuwe nummers liggen mooi in het verlengde van hun beste albums, ook al halen ze vandaag minder vlot de nationale radio. Het is vooral jammer dat de twintigers en dertigers afgehaakt hebben voor de Nits. Zo zullen we de sporen van deze fantastische band niet terughoren in de popmuziek van vandaag en morgen. Dan moeten de veertigers en vijftigers maar zelf hun albums van (The) Nits doorgeven aan de volgende generaties. Of ze met een smoes meelokken naar dat volgende optreden van de Nits.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/173
Organisatie: De Casino
Het valt me telkens op dat, in het globale metal gebeuren, sommige subgenres redelijk grote zalen kunnen doen vollopen, maar sommige stijlen eerder heel underground blijven ploeteren. Dat is bijvoorbeeld het geval bij het subgenre Death metal. Hoewel daar links of rechts wel bands zijn die min of meer doorbreken naar een ruimer publiek, is dit een muziekstijl die eerder een beperkter metal publiek aanspreekt. Niet dat betreffende bands of fans daar treurig om zijn. Integendeel. Neem nu Demonical - ontstaan uit de as van het in de jaren '90 succesvolle collectief Centinex. Deze Zweedse band ontstond in 2006 en bracht met 'Servants of Unlight' in 2007 een ijzersterk debuut uit waarmee ze hun stempel drukten op dat Death Metal gebeuren. Door de jaren bouwde de band dan ook een stevige fanbase uit. Het verhaal is ondertussen wat ingewikkeld geworden , vernemen we via uiteenlopende media, we gaan dat om uiteenlopende reden ook niet allemaal uit de doeken doen. Daarvoor bestaat namelijk internet, om de informatie rond deze band op te zoeken. Maar dit jaar kwam na vijf jaar wachten, eindelijk een nieuwe plaat uit 'Chaos Manifesto', met een gloednieuwe vocalist Alexander Högbom.
Op deze koude woensdagavond was ELPEE Deinze goed gevuld, althans voor een evenement midden in de week. Naar goede gewoonte heerst er altijd een gezellig sfeertje in ELPEE, en dat heeft zijn uitwerking op en naast het podium. Meteen willen we even een pluim op de hoed steken van de geluidsman van dienst. Dit om het steeds puike werk dat hij aflevert. Het geluid in ELPEE is namelijk altijd heel goed, er valt nergens een speld tussen te krijgen. Dat was in het verleden zo, dat blijkt ook nu weer het geval te zijn. Die perfectie is, wat death metal betreft, wel nodig om emoties, demonisch van aard, te kunnen overbrengen naar het publiek waardoor je als aanhoorder compleet murw wordt geslagen en de vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken.
Als opwarmer van dienst mocht Slaughter the Giant (***1/2) alvast de lont aan het vuur steken. Deze band bestaat uit een imposante frontman die met rood geverfd gezicht je strak en meedogenloos aankijkt alsof hij iedereen gaat verscheuren. De aanwezigen staan in eerste instantie ook wat naar achter, of het daar mee te maken heeft laten we in het midden. Deze zomer zagen we de Belgische melodieuze Death metal band nog optreden op Frietrock en schreven ''Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg" . Dat is eveneens de rode draad in dit optreden in ELPEE. Na een wat moeizame start, kwam het publiek gaandeweg wat dichter staan. Mede doordat de band bestaat uit een frontman die charisma uitstraalt, en hij uiteindelijk iedereen uit zijn hand doet eten.
Besluit: Net door het combineren van muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, met een frontman die grunts en cleane vocale inbreng combineert met dat imposante en demonische waardoor ook wij fan zijn van het death metal gebeuren, ontpopt Slaughter The Giant zich in ELPEE tot een death metal band die over potentieel beschikt om in de toekomst potten te breken binnen dat genre, zeker weten. Maw, een leuke opwarmer voor wat nog moet komen, niets meer of minder.
Door de jarenlange ervaring in het vak weet je als band perfect hoe je je publiek moet bespelen, dat je als artiest, ondanks dat status, toch nog steeds je fans bewerkt als jonge wolven in het vak. Daardoor kan een band bij ons op nog meer waardering rekenen. Laat dat nu het geval zijn bij Demonical (****). De band levert totaal geen routine klus af, integendeel. Vanaf die eerste song “Towards Greater Gods” wordt de lat dan ook onmiddellijk heel hoog gelegd. Na deze stevige mokerslag in het gezicht, op een brutale en vooral heel energieke wijze, blijft Demonical voortdurend stevige uppercuts uitdelen, en dat zowel instrumentaal als vocaal. “World Serpent”, “Sung To Posses”, “From Nothing”, allemaal zijn het parels van Death Metal songs die recht door je metal hart boren als een vlijmscherp zwaard. De charismatische frontman spreekt zijn publiek trouwens voortdurend aan, terwijl de muzikanten - die aanvoelen dat ze iedereen met het grootste gemak uit hun hand kunnen doen eten - alle registers nog wat meer open trekken.
Death Metal is een genre waarbij ik moet aanvoelen dat die demonische wezens uit de hel de poorten openstampen - schreef ik in het begin van dit verslag - en dat blijkt in ELPEE ook het geval te zijn. Bij elke song opnieuw.
Bovendien wil Demonical hier vooral een dodelijk pre-kerstfeestje bouwen in ELPEE en beschikt eveneens over voldoende subtiele humor om alles ook een beetje te relativeren. Er wordt namelijk niet gestopt na de regulaire set met “Unfold thy darkness”. Maar gewoon doorgaan, telkens zegt de frontman dan ''one more song?'' wat op hilariteit en daverend applaus wordt onthaald. Daar zie je dan ook de menselijke kant ontstaan van deze demonische verschijning op dat podium. Het geeft ook aan hoe deze Zweedse band, ondanks hun status, zich nog steeds nauw verbonden voelen met hun fans. Ook dat verdient een pluim extra op hun hoed. De set wordt afgesloten met drie songs die deze bovenstaande stellingen nog wat meer in de verf zetten. “Death Metal Darkness” was dan ook de kers op de taart die de avond nog het best samenvat.
Besluit: Ook al beginnen de temperaturen buiten wat kouder te worden, Demonical deed de temperatuur in ELPEE letterlijk naar een kookpunt stijgen door de poorten van de hel compleet te laten openzwaaien, waarna vuurtongen van die Hel een uur lang onze voetzolen likten. Een beter pre-kersfeest konden we ons dan ook niet dromen.
Setlist: Towards Greater Gods - The Order - World Serpent - A Void Most Obscure - Sung to Possess - The Arrival of Armageddon - From Nothing - Cursed Liberation - Välkommen undergâng - Unfold Thy Darkness - BIS: All will perish - Return in Flesh - Death Metal Darkness.
Organisatie: Elpee, Deinze
Demonical - Een dodelijk pré-kerstfeestje
Slaughter the Giant + Demonical
Elpee
Deinze
2018-12-12
Erik Vandamme
Review Wim - Ugly Papa's en Id!ots - Strak en met de nodige dosis zelfrelativering
Naar aanleiding van de dood van Johny Hallyday brengen beide bands een split-single uit waarop ze elk hun versie van het nummer "Ma Guitare" van wijlen Hallyday brengen. Om dit wat luister bij te zetten gaven ze elk een concert op vrijdagavond. Kenners weten dat zowel zanger Luc Dufourmont alsook bassist Dick Descamps deel uitmaken van beide bands.
Er was flink wat volk gekomen op deze grijze vrijdagavond om de bands aan het werk te zien. En het moet gezegd dat de Ugly Papa’s in vorm waren. Ze brachten een fijne set. Dokter De Kerpel (gitarist) had nu en dan een stoel nodig om te spelen. De saxofonist speelde de longen uit zijn lijf. De avant-garde muziek gaf het optreden iets surrealistisch. De bindteksten van Luc waren bij momenten hilarisch. Er werd afgesloten met “Ma Guitare” en de culthit “Facing The Crap”. In 2017 brachten ze nog via Mayway Records de lp ‘Atomium Plutonium’ (met onuitgegeven werk) uit. Waarschijnlijk was dit optreden het laatste wapenfeit van de band.
Daarna was het een half uurtje wachten op Id!ots. Op de tonen van Johny Hallyday kwamen ze het podium op. Zijn The Ugly Papa’s meer avant-garde dan zijn de Id!ots vooral punk/garagerock band. De record Store Day was hun vlucht naar enige bekendheid. Daarnaast zijn ze live ook een fenomeen. Twee jonge honden (gitarist Wouter Spaens en drummer Minco De Bruin) en twee ervaren muzikanten die al menig watertjes doorzwommen hebben, geven blijkbaar de ideale klik. Ze gingen strak van start. Luc Dufourmont loopt hier iets meer binnen de lijntjes maar hij weet het toch luchtig te houden. De band speelde met plezier en dat straalde af naar het publiek. Ook onderling werden grapjes heen en weer geslingerd. Maar bovenal het optreden was pure rock and roll.
We kregen nu en dan een nieuwe song waaronder het catchy “Discothèque”. Na een fijne set verlieten ze het podium. Enkelen riepen om “Run Run Run”. Ze kwamen terug op het podium om nog twee fijne tracks te spelen maar op “Run Run Run” was het tevergeefs wachten. Wat ook wel te verwachten was van een band als Id!ots.
Beide bands speelden strak en met de nodige zelfrelativering. Een aangename avond.
Review Lode - Ugly Papa’s en Id!ots - Perfect match
Ugly Papa’s - Tijdloze nostalgie
Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself waren als vanouds in vorm en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was.
Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. “Satellites Are Spinning” is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo.
Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.
Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town
Id!ots - Bleeding Volcano
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ‘ugly papa’ eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende “Ma Guitare” - en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten .
En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Discotheque” tot en met afsluiter “Norton” viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige “Mosquito”, “60 Miles” en de octaver op “The Bill”, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde “Ma Guitare” … Het blijven mijn favorieten.
Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten.
Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.
Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton
Organisatie: Wilde Westen
Viva Death is het soloproject rond Face To Face-bassist Scott Shiflett. De man laat zich omringen door klassemuzikanten. Hij debuteerde met dit project in 2001. Tot nu toe heeft dit geleid tot drie albums: 'Viva Death' (2002), 'One Percent Panic' (2006) en 'Curse The Darkness' (2010). De line-up is eveneens regelmatig veranderd. Met muzikanten uit bands als Face To Face, Foo Fighters en The Vandals kwam een nieuwe plaat op de markt. Uit 'Illuminate' blijkt het veelzijdige talent van Scott maar ook zijn medemuzikanten meerdere malen.
Het leuke aan deze plaat is dan ook dat uiteenlopende muziekstijlen op één hoopje worden gegooid. Streepjes post-punk en aanstekelijke alternatieve rock, tot een potje experimenteren, het is er allemaal bij. Tot zelfs hypnotiserende psychedelische songs als “Seasons” waarbij we prompt denken aan bijvoorbeeld Pink Floyd.
Viva Death is een project dat aanvoelt als een speeltuin waar Scott gewoon zijn ding kan doen, zonder zich van iets of iemand iets aan te trekken. Daardoor kan hij dus tot in het oneindige improviseren of in zijn muziek zoveel soundscapes verstoppen dat je bij elke nieuwe luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen doet.
Bewust heeft Scott er ook voor gekozen om het de luisteraar niet te gemakkelijk te maken. Muziek tot kunst verheffen? Het is een andere rode draad op deze knappe schijf. Zo horen we bevreemdend aanvoelende vocale en geluiden bij songs als “Unclear” en “Storm” die wel iets dreigends lijken te bevatten. Maar ook daar word je toch op het verkeerde been gezet, want na meerdere luisterbeurten hoor je prompt andere wendingen de revue passeren. Viva Death speelt duidelijk met ons voeten en daar houden we wel van.
We zijn namelijk voorstander van artiesten of bands die durven buiten de lijnen te kleuren wat betreft alternatieve rock, postpunk of aanverwante. Dat is wat Viva Death ook doet. Bij sommige songs hoor ik bijvoorbeeld ook David Bowie naar voren komen, ook al een meester in het experimenteren. Want dat is Scott eveneens. Een magiër die klanken en vocalen uit zijn hoed tovert die je vol bewondering zal doen luisteren, zoals een kind dat kijkt naar een schouwspel van glitter en kleur op de tv. Voelt Scott zich duidelijk thuis in dit project, zijn eigen speeltuin waar hij eigenzinnig zijn eigen ding kan doen zonder zich van een ander iets aan te trekken.
Tracklist: Ready To Go 05:26; Trip 05:35; Sound The Alarm 04:24; Windows 04:28; Don't Box Me In 04:13; Two Hands 05:48; Seasons 06:05; Petitioning The Black Wall 04:06; New Terrors 06:43; Unclear 03:10; Storm 06:47; Slipping Away 04:21; Man In The Street 05:32; Damnatio Memoriae 08:29
Ter introductie van dit heel bijzondere project citeren we even de Engelstalige biografie, die ook te vinden is op de bandcamp van Tonaryous: '' Splitch is a Belgian experimental/post-rockduo that performs in synchrony with a black and white film produced by themselves.
This conceptual musical work is based on no less a theme than that of the story of the creation of the universe, life and their consequences.'' Na het uitbrengen van een ander project 'The Other Side' in 2015 is dit dus een tweede performance die eigenlijk al eind 2017/begin 2018 digitaal op de markt kwam.
De heel filmische aanpak valt nog het meest op. Deze schijf is als een puzzel, waarbij elk stuk perfect in elkaar past. Zoals een hoofdstuk van een film logisch aansluit op het vervolg, lees je deze schijf dan ook het best als een spannend boek. Met een begin - letterlijk “The Beginning” over “The Birth” wordt deze schijf gaandeweg dreigender en worden alle registers meer en meer opengetrokken tot een ultieme climax.
Na een dreigende ondertoon, de spanning is te snijden, bij “The Birth Part 5” lijkt de rust even wedergekeerd bij het volgende hoofdstuk van de film: “Hunter & Gatherer Part 1”. Echter blijft die dreiging in de lucht hangen, waardoor je geboeid blijft luisteren. Elk hoofdstuk is bovendien net lang genoeg op je op dat puntje van je stoel te laten zitten. En ook niet te lang, zodat de verveling nooit toeslaat. Dat is nog de grootste sterkte van deze schijf. Want laten we eerlijk zijn: filmische muziek, waarbij een beeld onontbeerlijk is, zodanig brengen dat je ook bij enkel het luisteren daarnaar je bepaalde beelden voor de geest kunt halen? Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan.
Deze bijzonder talentvolle artiesten slagen erin je fantasie op hol te doen slaan, zonder geluidsmuren af te breken. Maar wel door zodanig op je gemoed in te werken, dat de spanning van begin tot het einde te snijden is. Dit eindigt in een verschroeiende climax die begint met “The End” tot een “Outro” van amper 1 min 36, die je totaal verweesd in de hoek van de kamer achterlaat. We raden de aanhoorder, die deze film niet ziet, dan ook aan zijn of haar eigen fantasie de vrije loopt te laten en deze knappe schijf bij voorkeur met de koptelefoon op het hoofd te beluisteren. Je zult je niet alleen tot volstrekte rust voelen komen, maar eveneens in een droomwereld terechtkomen boordevol gevaren die om de hoek loeren, maar eveneens toestanden van innerlijke gemoedsrust die aanvoelen als een donkere deken tegen koude nachten.
We komen vaak soundtracks van films tegen die in de film zelf enorm tot hun recht komen, maar op plaat diezelfde impact niet meer hebben. Tonaryous trapt niet in deze val. Zonder meer slaagt Tonaryous erin een heel filmisch album naar voren te brengen waarbij de grenzen tussen beeld en klank vervagen. En dat is de grote sterkte van dit bijzondere project, waarvan we in de toekomst nog veel mooie pareltjes hopen tevoorschijn te zien komen.
Tracklist: The Beginning Part 1; The Beginning Part 2; The Birth Part 1; The Birth Part 2; The Birth Part 3; The Birth Part 4; The Birth Part 5; Hunter & Gatherer Part 1; Hunter & Gatherer Part 2; Hunter & Gatherer Part 3; Hunter & Gatherer Part 4; The End; 1+1=11 Part 1; 1+1=11 Part 2; Outro
Na het verlaten van Spacemen 3 vormde Jason Pierce medio 1990 de gloednieuwe spacerockband Spiritualized. Die ontpopt zich door de jaren heen als een vaste waarde binnen dat genre. Nu kwam via Glass Redux Records, een zuster label van Glass Modern Records, de schijf 'Fucked Up Inside' op de markt. Dit album werd eigenlijk al in een beperkte reeks gelanceerd in 1993. Dit is dus een heruitgave van die plaat. Waaruit blijkt dat de muziek van deze band eigenlijk zijn tijd ver vooruit was.
Dat laatste blijkt al uit “Take Good Care Of It”, met muziek die lijkt te komen uit een andere dimensie, psychedelisch tot hypnotiserend. Intiem tot flirten met het overschrijden van geluidsnormen. Het is niet alleen de rode draad doorheen deze ene song, maar eigenlijk hoe de complete schijf is opgebouwd. Hoewel er subtiel enkele vocale fluistertonen merkbaar zijn, die een meerwaarde vormen, is het de instrumentale aankleding die ons het meest kan bekoren.
Uit songs als “I Want You”, “Medication”, “Angel Sigh” en “Walking With Jesus” blijkt dat Spiritualized voortdurend zijn eigen grenzen en deze van ons gehoor en gevoel aftast. De zin om te experimenteren en improviseren is heel groot op deze schijf. In 1993 sloeg dat in als een bom. Anno 2018 is het niet vernieuwend meer, maar blijkt het nog steeds aan te slaan. Spiritualized maakt van muziek een kunstvorm, door de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten. Want enerzijds vertoef je in hogere sferen, anderzijds deelt Pierce je mokerslagen in het gezicht uit en laat hij je totaal van de kaart in de hoek van de kamer achter. Dat voortdurende schipperen tussen vele uitersten. Het zorgt ervoor dat je aan Pierce zijn lippen blijft hangen. Ook al maakt hij het u niet gemakkelijk, eens meegesleurd in zijn bonte en kleurrijke wereld is geen terugweg mogelijk.
Spiritualized bracht in 1993 een grensverleggend meesterwerk uit dat de liefhebber van spacerock, die houdt van muziek die tot kunst wordt verheven, zeker over de streep zou moeten trekken. Meermaals voel je een adrenalinestoot naar boven komen, gevolgd door een intensief rustmoment, waarna alle registers terug worden opengegooid en we murw worden geslagen door verschroeiende klanken.
'Fucked Up Inside' was in 1993 een album dat je net daardoor met verstomming sloeg. Anno 2018 is dat gelukkig nog steeds het geval. Dat blijkt bijvoorbeeld aan het veertien minuten lange huzarenstuk “Shine A Light (Clear Light/Clear Rush)”. Dat is over de hele plaat het geval. Deze heruitgave is kortom een aanrader van formaat voor de doorsnee spacerockliefhebber die houdt van bands en artiesten die zichzelf heruitvinden en buiten die lijntjes durven kleuren.
Tracklist: Take Good Care Of It; I Want You; Medication; Angel Sigh; Walking With Jesus; Shine A Light (Clear Light/Clear Rush); Smiles
Psychonaut is een post-metalband uit Mechelen die zijn invloeden haalt uit de jaren '70, vooral bij bands als Pink Floyd en Led Zeppelin, en dit combineert met rauwe post-metal in de richting van AmenRa en Tool. De band bracht, na eerder twee EP's op de markt te hebben gebracht, eindelijk zijn debuut uit. En wist ondertussen zijn stempel te drukken op dat post-metalgebeuren, met enorm veel goede recensies tot gevolg. Via Consouling Sounds wordt 'Unfold The God Man' nu ook wereldwijd op het publiek losgelaten. We legden ons oor te luisteren en maakten ons op voor een trip die ons tot oorverdovende waanzin zou drijven.
"We're extremely enthusiastic about this album and therefore Consouling Sounds and Psychonaut joined forces to distribute and promote this album world wide!", zegt Consouling Sounds over deze samenwerking. Als een gewaardeerd label als Consouling Sounds met zoveel enthousiasme over deze band spreekt, dan schuilt daar doorgaans veel waarheid in. Meteen met de deur in huis vallende deelt Psychonaut al een eerst uppercut van jewelste uit met “All I Saw As A Huge Monkey”. Om niets aan het toeval over te laten, grijpt de band je onmiddellijk bij het nekvel en laat niet meer los tot het bittere einde. Op zich is dat allemaal wel eens voorgedaan, dachten we. Maar dan haalt de band verrassend uit op daaropvolgende verschroeiende songs als “The Story Of Your Enslavement”, “Kabuddah” en “The Fall Of Consciousness” waarbij Psychonaut je voortdurend door elkaar schudt, een spiegel voorhoudt en meesleurt over donkere walmen die pijn doen aan je oren.
De band heeft tijd gehad om zijn sound te verfijnen en met de jaren te rijpen. Dat hoor je ook. Elke riff, elke vocale inbreng en elke drumsalvo zit zo perfect in elkaar dat de haren op onze armen recht komen. Er zit in elke van de songs op deze schijf dan ook niet alleen oorverdovend geknetter, maar eveneens enorm veel melodie verborgen. Steeds binnen een dreigende omkadering, dat wel. Net dat gevarieerde aanbod trekt ons bij deze plaat en band nog het meest over de streep. Nergens valt een speld tussen te krijgen. Integendeel. En dat is natuurlijk doordat deze band bewust gewacht heeft met het uitbrengen van een full album tot iedereen in de band dezelfde kant uitkeek. Het feit dat hier een goed geoliede machine staat te spelen zorgt ervoor dat een kwalitatief perfect product wordt afgeleverd.
Psychonaut tast niet enkel de grenzen van post-metal af, hij verlegt ze ook. Dat is de verdienste van een samensmelting tussen topmuzikanten, een gevarieerde vocale aankleding en het feit dat iedereen diezelfde kant uitkijkt. Wat ervoor zorgt dat hier de perfecte melodieuze post-metalschijf wordt afgeleverd die je enerzijds een krop in de keel zal bezorgen, maar waarbij je ook telkens tegen een geluidsmuur wordt gekwakt om nooit meer recht te komen. De band zet de puntjes op de 'i', van begin tot einde. Dit debuut getuigt van pure klasse in een heel donkere omkadering die je in alle opzichten tot pure waanzin zal drijven.
Tracklist: 1. All I Saw As A Huge Monkey; 2. The Story Of Your Enslavement; 3. Kabuddah; 4. The Fall Of Consciousness; 5. Sananda; 6. Celestial Dictator; 7. Halls Of Amenti; 8. Nexus; 9. Nothing Is Consciousless
Poltrock is het pseudoniem achter David Poltrock, een in Brussel gevestigde muzikant, producer, arrangeur en componist. Sinds 2014 is hij vast lid van de Nederlandstalige rockband De Mens. Als live en sessiemuzikant werkt of werkte hij voor o.a. Hooverphonic, Monza, Triggerfinger, Adamo, Douglas Firs, Bart Peeters, The Blackbox Revelation en vele anderen. Kortom, een muzikant die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Poltrock brengt dit jaar drie albums uit: 'Mutes’ boordevol piano klanken die breekbaar klinken en harten verwarmen, ‘Moods’ waar experimentele soundscapes de rode draad vormen doorheen het geheel en ‘Machines’ dat op 26 oktober op de markt kwam. Dreigende synthesizergeluiden vormen in dat derde deel de rode draad.
De klanken die David uit dat instrument de piano tovert schipperen voortdurend tussen bedwelmen en flirten met geluidsnormenoverschrijdend gedrag. Uit songs als “360”, “Cmr” en “Titanus” blijkt bovendien dat de man graag improviseert en zijn publiek op het verkeerde been zet, waardoor je geboeid blijft luisteren en gespannen afwachten wat er gaat gebeuren bij de volgende soundscape. Net als het zien van een spannende film, waarbij je van begin tot de plot op het puntje van je stoel zit, blijft Poltrock de aandacht daardoor levendig houden.
Dankzij die hypnotiserende uitwerking van songs als “(And That's Why I Don't Want To Call This Song) Forrow”, “Pyrus Aculeus” en “Bastl” bezorgt Poltrock je angstaanvallen of doet hij je binnen een intieme omkadering tot gemoedsrust komen, zonder de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Net door dat schipperen tussen uiteenlopende soundscapes en door het voortdurend de luisteraar van het kastje naar de muur te sturen, blijkt deze ‘Machines’ wel perfect aan te sluiten bij de voorgangers.
We horen het breekbare van 'Mutes' terug. Maar ook het extreem experimentele van 'Moods'. Deze 'Machines' sluit daar perfect op aan, het lijkt wel of hij daarmee de puntjes op de 'i' zet en zijn hart volledig openzet, op een intieme maar ook oorverdovende wijze. Daardoor dien je dit drieluik in zijn geheel te bekijken en beluisteren, net omdat ze perfect met elkaar verbonden zijn als een begin, een middenstuk en een slot om je compleet te ontroeren of eerder je trommelvliezen te doen barsten. Poltrock laat zich van zijn meest breekbare en broze kant zien op 'Machines' maar ook zijn meest gedreven en verschroeiende.
Tracklist 1. 360; 2. Cmr; 3. Titanus; 4. (And That's Why I Don't Want To Call This Song) Forrow; 5. Pyrus Aculeus; 6. Muthos; 7. Bastl; 8. The Paraphonic
Blues/Jazz
Machines
Poltrock
De Italiaanse multi-instrumentalist, experimentele kunstenaar en virtuoos K-Conjog bracht eerder dit jaar met ‘Millennials Otters' een bijzonder veelzijdige EP uit boordevol remixes van die ene song. Telkens vanuit een ander oog- of oorpunt en vaak in samenwerking met al even begenadigde muzikanten die ‘muziek tot kunst verheffen’ hoog in het vaandel dragen. De EP kwam op de markt via Schole Records. De man heeft al heel wat ervaring opgedaan binnen dat typische elektronische muziekwereldje. Sinds 2004 vuurt hij parel na parel op de aanhoorder af. De man heeft ondertussen niet stil gezeten. Er kwam nu een gloednieuwe parel op de markt: 'Magic Spooky Ears'.
Experimentele dansbare muziekjes naar voor brengen waar grenzen voortdurend worden afgetast? Het is voorwaar de rode draad doorheen deze knappe schijf. “What Begin Began” schippert dan ook tussen toegankelijke dansmuziek en eerder bevreemdend aanvoelende soundscapes die zowat alle kanten van de kamer uitgaan. Dat is de basis waarrond deze plaat is opgebouwd. Vaak is dat door eerder lekker aanstekelijke sound te creëren, zoals bij “Same Old Grace”. Maar vaak slaat de man compleet aan het experimenteren en improviseren met oorverdovende drones. Monotone huzarenstukken die je hypnotiseren, zoals bij “Replica”. Oude bekenden staan ook op de schijf, zoals de regulaire versie van “Millennials Otters”.
Doordat K-Conjog improviseert met elektronische muziek, tot in het oneindige, kan een heel ruim publiek aan dansliefhebbers worden aangesproken. De muziek op 'Magic Spooky Ears' doet je enerzijds wild dansjes plaatsen op de dansvloer, maar eveneens wordt je gehypnotiseerd door spookachtig aanvoelende klanken. Wat de titel van deze schijf verklaart.
Magie, spookachtige en vreemde soundscapes die je oorschelp binnendringen en je tot een zekere waanzin of eerder diepe rust brengen. Dat is de tweede rode draad doorheen deze bijzonder experimentele dansschijf. Dankzij die Oosterse cultuur, die de schijf ook uitademt, krijg je bovendien een uitstap naar voor ons onontgonnen gebieden. Wat de plaat nog interessanter maakt voor liefhebbers van elektronische muziek, die toch houden van een avontuurlijke aanpak waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd. Want dat is wat K-Conjog dus voortdurend doet op deze schijf. Je op het verkeerde been zetten en typische dansmuziek tot kunst verheffen. Oosterse kunst wel te verstaan.
Tracklist: What Begin Began; Kingpink; Same Old Grace; Millennials Otters; Love Walks On Unexpected Ways; Replica; Old Enough To Look Young; Monotone; Cheeks; Falcon
HipHop/Dance
Magic Spooky Ears
K-Conjog
Je hebt zo van die bands die je al jaren volgt en die je bij elke nieuwe release weer aangenaam kunnen verrassen. Binnen het genre post-rock komt dat helaas iets te zelden voor. Zo een uitzondering op de regel is de Russische postrockband Jet Plane. Reeds in 2012 besteedden we aandacht aan deze toch wel heel bijzondere band. We schreven over 'All The Static Stars' het volgende: ''Jet Plane brengt met All The Static Stars pure en loepzuivere instrumentale muziek die je telkens opnieuw in hogere sferen brengt. Als we het album volledig hebben beluisterd worden we wakker uit een droomwereld die we prompt terug willen bezoeken, al is het maar om de koude en harde realiteit te ontlopen. Geen betere remedie om je geest en hart tot kalmte te brengen deze nieuwste van Jet Plane."
Ook anno 2018 brengt Jet Plane een adembenemende plaat uit die ons doet vertoeven in een bijzonder aantrekkelijk uitziende droomwereld. De schijf start nochtans met een vrij typische postrockgerichte song: “All Throught The Day”. Het bouwt op naar een ultieme climax, in een tijdspanne van circa zes minuten en veertig seconden. Traag op gang komende, je bij de strot grijpen en eens het eindpunt bereikt je compleet murw slaan. Dat is nu eenmaal hoe we onze boterham met post-rock nog het liefst verorberen. Maar Jet Plane zou Jet Plane niet zijn als de heren ons hiermee op het verkeerde been zetten.
“Oceans” opent een eerder psychedelisch aanvoelende deur, naar een andere dimensie. Die avontuurlijke aanpak en het zichzelf heruitvinden, dat doet de band ook door de inbreng van donkere doomelementen bij “Widflowers”. Instrumentaal bekeken pint Jet Plane zich bovendien ook niet vast op het gebruikelijke gitaar- en drumwerk. Dat bewijst de inbreng van bijvoorbeeld viool en piano die de ons weer naar een volgende droomwereld doorverwijzen.
Die inbreng van viool zorgt bijvoorbeeld voor een krop in de keel of een kippenvelmoment, bovenop die verschroeiende post-rockelementen. Telkens in die droomwereld een deur wordt gesloten, opent Jet Plane een volledige nieuwe. Al dan niet gedrenkt in typische post-rock, maar met enorm veel knipogen naar andere muziekstijlen, verlegt de band verder zijn eigen grenzen bij daarop volgende langgerekte pareltjes als “Morendo”, “Less” (weer teruggrijpend naar typische ingrediënten van post-rock) en “Tea', een circa negen minuten durend meesterwerk waarbij de band alles nog maar eens uit de kast haalt. Pure klasse.
Dromen zijn vaak uiteenlopend. Soms worden we badend in het zweet wakker van angst of slaken we een kreet van opluchting, waardoor onze slaapgenoot zich afvraagt wat er scheelt. Dromen brengen enorm veel emoties met zich mee. Dat doet ook Jet Plane op zijn nieuwe schijf. Ze bieden een zodanig kleurrijk pallet aan emoties aan dat je enerzijds tot tranen toe wordt bewogen en anderzijds huppelt doorheen enkele al even kleurrijke landschappen boordevol schoonheid en prachtige bloemen. Jet Plane verstaat de kunst je daardoor net daar te raken waar andere post-rockbands dat ook doen, maar op een net zo bijzonder veelzijdige wijze, dat je als aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Tot je totaal verweesd in de donkerste kamer achterblijft, maar ook de zon ziet schijnen aan het einde van die tunnel.
Tracklist: All Through The Day 06:41; Ocean 05:53; Wildflowers 06:11; Morendo 09:40; Less 06:42; Tea 09:44
Christopher Sky (a.k.a Christopher Garcia) is een uit LA afkomstige multi-instrumentalist en composer die eerder dit jaar een EP op de markt bracht ('By The Ocean'), zijn eerste solowerk sinds circa zeven jaar. De man maakt gebruik van loops en elektronische soundscapes die duisternis verbinden met gemoedsrust. Zijn nieuwste ambient-schijf 'Vastness', het ondertussen derde full album van Sky, kwam op de markt via Aagoo Records.
Die donkere, lichtjes dreigende walmen komen al op u af bij de eerste song, “As She Sleeps”. Gaandeweg blijft Sky verder bouwen over duistere wegen, zonder angst te zaaien, maar wel door een zekere spanning te bewaren die de haren op je armen doet rechtkomen. Door subtiel percussie te verbinden met elektronische klanken komende uit ergens diepe putten van de Hel, voel je jezelf wegdrijven naar de bodem daarvan. Echter worden geen geluidsmuren afgebroken, nog geluidsnormen overschreden. Het is als een traag op gang komend gif dat door je aders stroomt, tot je de adem wordt ontnomen. Vaak is dat door middel van heel korte intermezzo's zoals het amper dertig seconden durende “Gold For Silver”. Het valt ons trouwens op dat elk van die songs een duurtijd hebben van amper één tot vier minuten. Daarvoor is bewust gekozen, omdat je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren.
Dit is een heel filmische ambientschijf met een beginstrofe, een tussenstuk en een slot. Er wordt bij wijze van spreken een geheel verhaal verteld. Doorheen de songs valt me op dat er een zekere structuur in zit, met inderdaad een begin en een einde. Daartussen in voert Sky je mee over uiteenlopende wegen die gaan van je angstaanvallen bezorgen tot streepjes innerlijke rust zoals bij “In A Room”, zonder echter de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. En net dit zorgt ervoor dat je deze schijf moet beluisteren als het lezen van een spannend boek. “You've Been Gone Too Long” is dan ook de emotionele kers op de taart die recht doorheen je hart boort en eindigt met een intensieve climax.
Christophe Sky heeft hier een ambientschijf uitgebracht die alle kleuren van de regenboog laat zien. Vergelijkbaar met de donkere wolken en zonnige kanten van het leven eindigt hij met een ultieme climax, waarbij alle registers compleet worden opengezet en je in een rollercoaster van emoties terechtkomt. We kunnen het niet genoeg herhalen, maar beluister deze schijf dus vooral als het zien van een spannende thriller. Dan pas begrijp je waar Sky het echt over heeft.
Tracklist: 1. As She Sleeps; 2. By The Ocean; 3. End Of An Era; 4. Gold For Silver; 5. I've Been Here Before; 6. In A Room; 7. Lavender Dream; 8. Months Away; 9. Morning Ritual; 10. You've Been Gone Too Long
Ik moet toegeven, het nieuws op mijn facebook-tijdlijn kwam eigenlijk als een donderslag bij heldere hemel. We volgen Celestial Wolves namelijk van in het prille begin en dit nieuws over een nieuwe schijf was ons eerst dus totaal ontgaan. Celestial Wolves blijft zijn roots trouw en eerder begane wegen worden verder verkend. Deze nieuwe plaat is gewoon het zoveelste bewijs dat Celestial Wolves in geen enkel opzicht moet onderdoen voor de zogenaamde grote namen in post-rock en aanverwante genres.
Celestial Wolves is namelijk een band die u bewust onderdompelt in een walm van intensiviteit, waarbij ook nog een verhaal wordt verteld. Daardoor houdt de band je bewust een spiegel voor en laat hij je vertoeven in onaards aanvoelende werelden. Dat was in het verleden zo en dat is anno 2018 nog steeds het geval. Ja, zoals enkel echte toppers in dat typische post-rockgebeuren dat kunnen. Dat voel je al aan bij die eerste klepper “Bátur Hvarf”. En die lijn wordt doorgetrokken op volgende pareltjes als “Stuart & The Marree Man”, “Porcupine Bank” en “Bangui”.
Over de betekenis van 'Call Of The void' staat het volgende te lezen op de bandcamp-pagina van de band: ''According to the Urban Dictionary ‘call of the void’ is the insane desire of our unconscious to do what we shouldn't do: jumping off a ledge, driving into something or someone, killing someone, etc. Poe called it 'imp of the perverse'; Freud 'death drive'. Actually, it is a strange twist of our brain and if you come to think of it you can say that in a way this is a human anomaly." De songs ademen inderdaad iets mysterieus, iets donker en ongrijpbaar uit.
En dat is de verdienste van de vaak heel subtiele vocale inbreng bij die riffs die telkens je ziel verschroeiend en donderende drumsalvo's, zo eigen aan een band als Celestial Wolves. Nee, niets nieuws onder de zon, of toch niet heel veel. Dat laatste is het enige kleine minpunt aan de nieuwste schijf. Celestial Wolves blijft binnen zijn eigen lijntjes kleuren, ondanks de subtiele knipogen naar donkere intensiviteit die je de adem ontneemt, binnen een omkadering die de haren op je armen doet rechtkomen van angst. Op zich is dat geen probleem uiteraard. Net doordat Celestial Wolves zoveel intensiviteit in zijn songs steekt dat je telkens opnieuw wegdrijft naar heel andere oorden, kunnen we die kritische benadering prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen.
Rekening houdende met waar het, op basis van de titel, bij ‘Call Of The Void’ echt om draait - de aanhoorder een wereldbeeld voorhouden dat er niet zo fraai uitziet - bereikt de band uiteindelijk wat ze van bij het begin wilden bereiken. We voelden niet de neiging om iemand te vermoorden of op iemand in te rijden, maar door hun meesterlijke aanpak brengt de band het meest donkere en waanzinnige in ons naar boven, waardoor Celestial Wolves uiteindelijk dus met brio in zijn opzet is geslaagd: ons onderdompelen in een bad van puur duisternis, verderf en waanzin.
Tracklist: Bátur Hvarf 08:59; -128,6 °F 07:31; Stuart & The Marree Man 05:18; Porcupine Bank 05:43; Bangui 04:39; Karoshi 06:03
Moshpitten op een zondagavond? Met De Jeugd Van Tegenwoordig in een uitverkochte, broeierige Vooruit kan dat. Vjeze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron kwamen hun nieuwste album 'Anders (Different)' voorstellen, na 'Luek' het tweede album op één jaar tijd. Dat het een feestje ging worden, werd al snel duidelijk. Bas Bron zette de eerste elektronische beats van “Rattengif” nog niet in , of het publiek werd reeds razend enthousiast.
De nostalgische intro van “Hollereer”, een hit uit 2008 (oh ja, al tien jaar oud), deed zelfs de harten van het jongste publiek sneller slaan. Het Gentse publiek is wakker en wil het weekend niet al stilstaand afsluiten. Ook De Jeugd heeft er zin in en springt als een bende “Gekke Boys” over het podium op het gelijknamige nummer.
Toen schoot het viertal het ene hitje na het andere af. “Get Spanish”, met bijhorende Spaans kleurige lichten, werd luidkeels meegezongen. Bij “Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard” zong Willie Wartaal met de Auto-tune. Waarschijnlijk met de bedoeling om eens iets anders met het nummer te gaan doen, maar jammer genoeg was deze versie niet erg geslaagd.
Na “Shenkie” vroeg De Jeugd ons of we geen zin hadden in een goocheltruc. Prompt kregen we “Hocus Pocus” te horen. Ondertussen werd duidelijk dat we met een groots publiek zaten (ook letterlijk groot jammer genoeg). Iedereen deed mee, was klaar om te feesten en vierde dat ze er bij waren. Zelfs nieuwe nummers zoals “Middeleeuwen” van nieuwste plaat ‘Anders’ zorgde voor een zwoele sfeer in de zaal. Eén van de nummers die wat trager was opgebouwd, al maakt De Jeugd dat dan natuurlijk weer sexy.
Bas Bron mixte alles bangelijk goed aan elkaar, waardoor er geen tijd was om te stoppen. Snelheid in de set dus, en na “Wittewijnmuziek” en “Applaus” hoorde we ook nog absolute tophit “Manon”. Het introotje deed de meisjes kirren en de jongens brullen. Het nummer klinkt zo herkenbaar en blijft steeds in je oor hangen. Vjeze Fur dook het publiek in en ook de rest van de band hoefde werkelijk niets meer te doen. Het nummer werd integraal(!) voorgezongen door de dansende meute.
“Torpedo”, een ijzersterk technonummer, klonk flitsender dan op de plaat. Van “Watskeburt” over “Hiero” tot “Let The Tits Out”, Bas Bron bleef maar pompende beats op ons afvuren en wij bleven maar springen. Bij die laatste konden we nog even het schunnige “broek af, tieten bloot, Hollandse hoeren” mee scanderen. Gelukkig werden we voldoende afgekoeld met de nodige flesjes water. Er zaten enkele nummers bij waarvan we vooraf niet al te veel verwachtingen hadden, maar die live veel beter klonken dan op de plaat.
De schwung was live veel meer aanwezig en Bas Bron zijn beats kwamen meer naar de voorgrond. Jammer genoeg keek Vjeze Fur naar zijn onbestaand horloge: “Weten jullie hoe laat het is? …. Tijd voor het laatste nummer” “Sterrenstof”, het meest melodieuze nummer van de Jeugd werd de afsluiter van de set.
Het bisnummer werd één grote, opzwepende medley van “Ik Kwam Haar Tegen In De Moshpit”, “Buma In Me Zak”, “Gemist” en “De Formule”, met een paar moshpits en een wall of death erbij. Daarna ging iedereen zwetend, maar voldaan naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/198
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Zweedse Clawfinger stond in een uitverkochte Casino geprogrammeerd in het kader van hun '25 jaar Deaf Dumb Blind' tour. Het werd een heerlijk nostalgisch weerzien vol energieke rapmetal en powerrock!
De 26-jarige Krissy Matthews en band mocht als support de avond openen met een ouderwetse mix van rock en blues. Dat de talentvolle kerel een aardig potje gitaar kan spelen was al snel duidelijk en verklaart ook waarom hij reeds op heel jonge leeftijd interessante contacten had met ondermeer John Mayall, BB King, Joe Bonamassa en Jeff Healey…Hij zorgde in Sint-Niklaas voor een foutloos concert en kreeg op het einde zelfs versterking op het podium van Clawfinger gitarist Bard Torstensen.
In 1993 sloeg het debuutalbum ‘Deaf Dumb Blind’ van Clawfinger in als een bom! Nummers als “The Truth” en “Nigger” konden rekenen op heel wat bijval en airplay bij alternatieve muziekliefhebbers en radiozenders. De aanstekelijke mix van rock, metal en rap, de kritische teksten van frontman Zak Tell en de heel toegankelijke en sloganeske refreinen zorgden voor een periode van succes en eindeloos touren.
Na 8 albums hield de band het in 2013 voor bekeken om in 2017 toch terug een nummer uit te brengen en ook live weer af en toe aan de slag te gaan! Het idee om 25 jaar na datum een tour op te zetten en het debuutalbum integraal te spelen werd overal heel enthousiast onthaald en leidde in no time tot heel wat uitverkochte shows, waaronder het enige optreden in België , Sint-Niklaas.
Een optreden aftrappen met de 2 grootste succesnummers uit de beginperiode van de band kan tellen als binnenkomer! De intro van “Goldfinger” was nauwelijks uitgedoofd of “Nigger” knalde als opener stevig uit de boxen. Het Zweedse 5-tal bleek nog altijd garant te staan voor een portie intense no-nonsense en herkenbare rapmetal! Frontman Zak Tell had dan misschien wel een beetje van zijn slanke lijn verloren maar alles behalve ingeboet aan uitstraling, energie en krachtig stemgeluid!
Het publiek, dat voornamelijk bestond uit 40-ers (of pubers uit 1993), reageerde meteen lekker wild en at moeiteloos uit zijn hand. Idem dito bij “The Truth” dat onmiddellijk daarna werd ingezet. Beide nummers bevestigden nogmaals wat een sterk debuut ‘Deaf Dumb Blind’ indertijd wel niet was en gans het eerste deel van de set maakte wederom duidelijk hoe knap eigenlijk alle 10 de nummers van die plaat in elkaar zaten! Bij “Rosegrove” bevestigde Zak het verhaal dat de bandleden in 1989 elkaar ontmoetten in het hospitaal Rosenlund in Stockholm, waar ze werkzaam waren en zo besloten samen muziek te maken…
Het megasnelle “Don’t get me wrong” (met Europe intermezzo) werd opgevolgd door het iets rustiger “I need you” en “Catch me” waarbij de heer Tell besloot het publiek al crowdsurfend eens een kort bezoekje te brengen. “Warfair” zorgde weer voor het nodige vuurwerk en bij “Wonderfull world” werd beroep gedaan op het publiek om het refrein vocaal te ondersteunen. Met “Sad to see you sorrow” en “I don’t care” besloot de band hun legendarische 25 jarige debuutschijf en kwam er meteen ook een eind aan het eerste deel van de set.
Wat daarna volgde was een best of jukebox van songs terug te vinden op de albums die tussen 1995 (‘Use your brain’) en 2007 (‘Life will kill you’) verschenen.
De muziek van Clawfinger heeft duidelijk een stempel uit de jaren ’90 maar klinkt anno 2018 nooit gedateerd of voorbijgestreefd. Het blijft namelijk zeer vermakelijke en universele rock’n’roll met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Tijdens “Recipe for hate” besluit de band de drummer van supportact Krissy Matthews een vroeg kerstcadeau te geven door hem achter de drumkit te laten plaatsnemen. De eigen drummer gaat intussen doodleuk voor het podium tussen de fans postvatten om mee te genieten van zijn collega’s. Beide drummers beleven merkbaar de tijd van hun leven…
Het vervolg wordt uitermate strak ingeluid met “Prisoners” om daarna wat ‘rustiger’ aan te doen met “None the wiser” (wat mij betreft het minste nummer van de avond) en zonder verpozen over te schakelen naar “Nothing going on” met het heerlijke ritme en een volle zaal die de handen op elkaar brengt.
Na een intens uur besluit het Zweedse gezelschap stilaan te beginnen bouwen aan de climax! Een aantal songs die Clawfinger onsterfelijk hebben gemaakt en waarop het voltallig publiek al een tijdje ongeduldig wacht ,worden nu in een hels tempo boven gehaald. “Pin me down” klinkt nog altijd fantastisch en “Biggest & The Best” krijgt voor de zoveelste keer de fans moeiteloos aan het meebrullen en crowdsurfen.
Zak Tell neemt afscheid van het publiek maar belooft terug te zullen komen voor een paar toegiften ‘omdat dat nu eenmaal hoort bij een rockshow’. Het blijkt ook het laatste optreden van de band te zijn voor 2018 en als de rijzige frontman terug op het podium verschijnt (met kerstmuts op)trakteert hij de zaal op snoep en samen met zijn band (met voetbalshirts aan) op nog 2 typische en onvergetelijke Clawfinger pareltjes. Eerst steekt “The Price we pay” de Casino nog een voorlaatste keer in lichte laaie en tot slot het ijzersterke en tijdloze “Do what I say”! Dit ultieme ‘sing along’ epos sluit een zalig concert meer dan gepast af en wordt nog minuten lang nagescandeerd door het uitgelaten publiek.
Hopen dat Clawfinger deze zomer terug ons land aandoet voor een paar festivals. Je weet maar nooit! En intussen nagenieten van een fijne avond Ikealandmuziek!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Clawfinger
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/168
Krissy Matthews
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/167
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Sinds 2016 is Gèsfakrock mijn persoonlijke afsluiter van een lang concert en festival jaar. Anno 2018 zal dat even anders zijn, dit geheel terzijde. Maar sinds datzelfde jaar heeft het intieme festival dat doorgaat in Buurthuis ‘t Senter in Kuurne ons hart gestolen, waardoor we telkens opnieuw uitzien naar dit heel gezellige gebeuren. Gèsfakrock is ondertussen aan zijn vierde editie toe, en ging door op zaterdag 8 december. Bands die nog maar eens de puntjes op de 'i' zetten om een topjaar met een knaller van formaat af te sluiten zoals Ironborn en Spoil Engine + een ware ontdekking van een jonge band met potentieel zoals Bèta. Oorverdovende knallers die het dak er laten afgaan bij 6 Days of Justice. En afsluiten met een concert van Metallica - wellicht onder de naam Magnetica - aan de prijs van amper 18 euro. Ja, dat kan allemaal op Gèsfakrock.
De toekomst is nu!
Muziek in al zijn vormen en kleuren is reeds sinds medio 1983 mijn aller grootste passie. Dat ik anno 2018 nog steeds met even veel goesting als toen festivals en concerten bezoek, is vooral dankzij het voortdurend doen van gloednieuwe ontdekkingen. Zonder dat had ik al veel jaren geleden afgehaakt. Het voordeel van zo een kleinschalig festival als Gèsfakrock is dat je niet enkel gevestigde namen op de affiche tegenkomt, maar ook bands die eigenlijk nog alles moeten bewijzen maar zeker over potentieel beschikken om er te geraken.
Neem nu Bèta (****) die de avond mogen openen met wat feitelijk een soort thuismatch kan genoemd worden. Het viertal uit Heule stak in 2016 de koppen bij elkaar en brengt een combinatie van muziekstijlen als post-rock en stoner. Echter horen we links en rechts ook vleugjes progressieve rock voorbij passeren waaruit dan weer blijkt dat Bèta zich niet zomaar in een hokje laat duwen, wat we dan weer enorm waarderen.
De heren speelden ondertussen op veel kleine en grote podia en brengen binnenkort eindelijk hun debuut uit. De band is dus duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, en zet dat live ook in de verf. Bij elke riff, drum salvo en hoge vocale inbreng , voelen we prompt de haren op onze armen recht komen. Technisch hoogstaande riffs klieven door je vlees als een botte bijl. Er valt nergens een speld tussen te krijgen. En toch krijgen we eveneens het gevoel dat er eigenlijk veel meer inzit dan er nu is uitgekomen.
De lat wordt wel hoog gelegd, maar ik vermoed dat de band nog kan groeien in zijn kunnen. De energiebollen die in ons gezicht open spatten, doen ons echter vermoeden dat het gewoon een kwestie van tijd is eer Bèta binnen de stoner, post-rock en progressief rock rock gebeuren potten zal breken. Inderdaad, de toekomst is NU!
Ook 6 Days Of Justice (***1/2) is zo een band die binnen zijn muziekstijl op die boogscheut staat van een doorbraak. Wat we zien is een bende bloedhonden die klaar zijn om de wereld op een rauwe en verschroeiende wijze te verscheuren. De band timmert sinds 2007 aan de weg, en heeft dus al wat waters doorzwommen. De metalcore band is bovendien ontstaan uit de H8000 scene, waaruit ook bands als Liar en Congress ook zijn ontsproten. 6 Days of Justice bracht dit jaar trouwens een knappe plaat uit 'Eternal Devastation' en bewijst op Gèsfakrock, door een combinatie van nieuw en ouder werk, dan ook uit het heel goede metalcore hout gesneden te zijn. Zonder teveel woorden daaraan vuil te maken, trekt de band vanaf de eerste tot de laatste noot alle registers open en stopt niet meer tot de zaal compleet is plat gewalst. Door het brengen van een soort metalcore dat op een oorverdovende wijze niet alleen je trommelvliezen doet barsten, ook de muren in de zaal begonnen prompt te scheuren dankzij zoveel vuurkracht. Zonder enig medelijden scheert de band als een wervelstorm over de hoofden heen, waardoor de eerste mosh en andere pits een feit zijn. Met de ene bedoeling het dak er laten afgaan, en 't Senter op zijn grondvesten te doen daveren. Een opzet waar de band met brio in slaagt.
Kortom, net zoals hun voorganger, blijkt ook 6 Days Of Justice voor mij een ontdekking van formaat, die over de typische rauwe energie beschikt om gelijk welke zaal of festivalweide in vuur en vlam te zetten. Missie 'destroy 't Senter' geslaagd!
De puntjes op de 'i' zetten, ook in wat moeilijkere omstandigheden? Dat getuigt van pure klasse!
Ironborn (****) was één van die vele bands die me dit jaar enkele keren gewoon heeft omver geblazen. Wat zo schitterend is aan deze band is dat de heren zowel op als naast het podium hun publiek letterlijk omarmen, en beschouwen als familie. Daardoor ontstaat een vriendschappelijke band tussen fan en band, waardoor die laatste hun idolen dan ook zowat overal volgen. Geen wonder dat de zaal prompt overvol staat voor deze pure rock klasbakken die zowel vocaal als instrumentaal telkens die lat zodanig hoog leggen, dat het dak er nog maar eens compleet afgaat.
Deze keer had Ironborn echter af te rekenen met een versterker die moeilijk deed, waardoor de openingssong, een cover van Iron Maiden, de mist dreigde in te gaan. Ironborn is echter professioneel genoeg om niet bij de pakken te blijven zitten, en zet alles op alles om zijn publiek alsnog een top concert te bezorgen. Deze professionele aanpak combineert Ironborn met enorm veel spelplezier en tonnen charisma, dit zowel vocaal als instrumentaal, waardoor de fans weer eens volledig uit de bol kan gaan.
Zanger Tom Huglier liet me voor het concert weten dat hij wat sukkelde met een verkoudheid. Echt veel was daar niet van te merken. Tom deed er naar goede gewoonte alles aan om zijn publiek uit zijn hand te doen eten, dankzij zijn charismatische uitstraling. Gerugsteund door één voor één topmuzikanten die zelfs ondanks iets moeilijkere omstandigheden, door die technische problemen die hen eigenlijk de hele set parten bleven spelen, eveneens de lat hoog blijven leggen tot het bitter einde, en daardoor de perfecte rock show neer te zetten. Waardoor de aanwezige fans krijgen, waarvoor ze zijn gekomen. Hun favoriete band een topjaar met een knal van formaat zien afsluiten. Missie weer eens geslaagd.
Ook Spoil Engine (*****) wist ons dit jaar al enkele keren compleet murw te slaan. Het was trouwens de laatste maal dat Bart Vandeportaele - die door familie en werk omstandigheden de handdoek in de ring gooit - mee op het podium staat. De, letterlijk en figuurlijk, imposante gitarist die in het verleden bewees een klasse entertainer te zijn die zijn publiek telkens opnieuw over de streep trekt, zal enorm worden gemist bij Spoil Engine.
Ook op Gèsfakrock trekt de man alle registers open, en bewijst ons meermaals waarom. Niet alleen bespeelt hij zijn instrument met zoveel virtuositeit, zijn natuurlijke charismatische uitstraling op het podium, zorgt er telkens opnieuw voor dat de handen de lucht ingaan en/of het dak er ook afgaat.
De band bestaat bovendien met mokerslagen uitdelende drummer Matthijs Quaars - die o.a. met enkele oorverdovende solo's die aanvoelen alsof je tegen een geluidsmuur wordt gekwakt - bassist Dave De Loco - die door zijn gestroomlijnde bas inbreng de basis legt van de sound van de band - Gitarist Steve 'Gaz' Sanders - die zijn jarenlange ervaring in de strijd gooit door het uitdelen van Hemelse riffs. Top muzikanten, die gelukkig niet tuimelen in de val van het brengen van een routineklus.
Echter trekt binnen de band, ondanks al die instrumentale virtuositeit, zangeres Iris Goessens onbewust de aandacht naar zich toe. De jongedame doet er namelijk alles aan om ook haar muzikanten in de schijnwerpers te laten staan. Iris beschikt echter over een uitstraling en stem die het midden houdt tussen demonische uithalen waardoor poorten van de Hel open gaan, vooral tijdens die verschroeiende grunts die ons koude rillingen bezorgen. Maar eveneens doet ze net door haar sympathieke kant, zowel vocaal als wat uitstraling betreft, eerder een rustgevende gemoedsrust over u neerdalen. Net die enorm uiteenlopende wijze waarop ze haar publiek enerzijds omarmt met veel liefde, anderzijds zodanig verschroeiend uithaalt waardoor het lijkt alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen. Haar inbreng bljkt ook nu weer een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel.
Kortom, Spoil Engine is anno 2018 wederom die gestroomlijnde, enorm goede geoliede machine geworden, die elke zaal en festivalweide in vuur en vlam zet. Dat ondervonden we al enkele malen in het jaar 2018, dat zet de band op Gèsfakrock nog maar eens in de verf.
Metallica zien voor 18 euro? Ja, dat kan
Voor wie naast een duur ticket greep voor het optreden van Metallica volgende zomer, zijn er voldoende alternatieven. Meerdere cover- en tribute bands zagen we de revue passeren. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Magnetica (***) timmert sinds 2009 aan de weg met één missie '' Not settling for less than to bring you the most authentic Metallica show!'' Het origineel benaderen is eigenlijk een onmogelijke opdracht, vooral dan die toch wel heel hoge stembereik van James Hetfield. Daar bleek ook het schoentje wat te knellen binnen Magnetica. Terwijl instrumentale huzarenstukken niet alleen zorgden voor herkenningsapplaus maar je ook koude rillingen bezorgt alsof Metallica daar zelf op het podium staat, blijven we vocaal wat op onze honger zitten. Wat charisma betreft moet de man echter niet onderdoen voor Hetfield. Hij zoekt zijn publiek voortdurend op, waardoor een wervelend thrash metal feest ontstaat, in verlengde van het origineel.
Magnetica slaagt erin de die hard metallica fan in de zaal daardoor over de streep te trekken, zonder daarvan een flauw afkooksel te zijn. De Metallica hits volgen elkaar in een razendsnel tempo op, en de aanwezige fans gaan dan ook compleet uit de bol.
Besluit: Ondanks de wat kritische benadering, slaagt Magnetica in zijn opzet, ‘De Ultieme Metallica show’ brengen, die van begin tot einde aan je ribben kleeft. En waarbij het origineel zodanig wordt benaderd dat geen flauwe kopie wordt voorgeschoteld, maar de songs één voor één nieuw leven worden ingeblazen. Want dan weer getuigt van pure klasse.
Kortom, Magnetica levert een gedroomde kers van de taart af. Op wat weer een top avond kan worden genoemd.
Zoals we dat ondertussen eigenlijk al enkele jaren gewoon zijn van een knap, intiem en uiterst gezellig festival dat Gèsfakrock nog steeds is. Tot volgend jaar!
Gèsfakrock 2018 - De puntjes op de 'i' zetten, om een topjaar met een knal van formaat af te sluiten
Gèsfakrock 2018
Buurthuis ‘t Senter
Organisatie: Gèsfakrock ism Buurthuis 't Senter - Kuurne
Het gaat hard voor Greta Van Fleet. Deze band of brothers, drie jonge broertjes en een vriend op drums, allen uit een onooglijk dorpje in Michigan, verkochten de AB uit nog voor hun debuut uit was, en staan in februari volgend jaar in de Lotto Arena. Begin dit jaar stonden ze nog in de AB-club, nu dus in de grote zaal van de AB. De reden waarom deze jonkies zalen vullen: ze spelen klassieke hard-rock, en zowel oud als jong wil deze band zien. Nochtans zijn de kritieken op hun debuut ‘Anthem of the peaceful arm’ alles behalve positief: Humo gaf anderhalve ster op vijf, en Pitchfork zelfs anderhalf op tien, terwijl meer traditionele rockzines ook maar drie sterren op vijf uitdeelden. De reden: de vergelijking met Led Zeppelin valt slecht uit voor Greta Van Fleet, hun hard-rock gaat heel erg leentjebuur gaan spelen bij deze rockgiganten, en de vergelijking draait natuurlijk niet positief uit: een aantal critici beschuldigen ze dan ook van een gimmick te zijn. De hard-rock uit de jaren zeventig vertrok van de blues, terwijl deze band vertrekt van de classic hard-rock, en dat is een wereld van verschil. De fans van Greta Van Fleet kunnen die kritiek moeilijk verteren, op Youtube zijn dan ook videos te vinden die die critici van antwoord dienen.
De band trekt zich weinig aan van deze kritiek, en het onthaal door de Belgische fans was onvoorwaardelijk en triomfantelijk. De band betrad het podium van de AB en gooide meteen rozen in het publiek, op de tonen van een oude soulkraker. De broertjes Kiszka hadden er duidelijk zin in en strooiden de hard-rock clichés met volle overtuiging de zaal in voor een set van vijf kwartier. Zanger Josh Kiszka omarmde die hard-rock clichés schaamteloos, indianenveren in de krullenbol, bloot bovenlijf en gilet, hij had duidelijk de kleerkast van Robert Plant geplunderd.
De meest overtuigende Led Zeppelin-imitatie kon je echter bij de drummer vinden: die benaderde echt het massieve geluid van John Bonham. De zang van Josh Kiszka haalde niet het niveau van Robert Plant, AC/DC was een betere benchmark, want de super hoge noten bleven bij dit jonkie achterwege. De frontman vroeg ons al van bij het eerste nummer, “Are you ready to groove?”, en dit was niet gelogen: we waren vertrokken voor een uitstekende classic rock show met een sterrol voor de gitarist Jake Kiszka: die toverde gitaarsolo’s uit zijn mouwen alsof het niets was en speelde gewoonweg verbijsterend goed: Pearl Jam heeft er een serieuze concurrent bij, hoe Jake solo’s speelde met de gitaar in zijn nek hebben we er nog maar weinigen zien doen. De hard-rock-sound van de band was dus uitstekend, met af en toe ook een beetje southern rock invloeden toen de bassist op de Hammond begon te spelen.
Punt van kritiek was wel het gebrek aan pakkende songs die bleven hangen: wat betreft het pure songschrijven staan ze nog niet aan de knieën van bands als Wolfmother of zelfs The Datsuns, bands die een rechtvaardiger referentiepunt zijn dan Led Zep of AC/DC. Maar goed, dat komt misschien nog.
In ieder geval zagen we hier de geboorte van een nieuwe stadionband, een toekomstige headliner van Werchter of Pukkelpop. Zelf zouden we ook nooit vijf sterren geven aan de platen van Muse of Artic Monkeys, dat gebrek aan erkenning door de critici belet deze bands niet om een massapubliek een fantastische festivalervaring te geven.
Greta Van Fleet was groots, de goede nummers komen wel, geef ze wat tijd om de lat hoger te leggen.
Setlist
Brave New World-Highway tune-Edge of darkness-Flower power-You're the one-Evil-Lay down (candles in the rain)-Watching over - When the curtain falls
Bis: Black smoke rising -Safari song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/170
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Na een succesvolle passage eerder dit jaar op Graspop stond A Perfect Circle nu in de Lotto Arena. Ook dit keer mochten ze er hun nieuwe album 'Eat the Elephant' (2018) voorstellen, dat veertien jaar na hun derde album 'Emotive' (2004) verscheen.
Bij aankomst omstreeks 19.30 u. was er nog niet veel volk te bespeuren in de Lotto Arena. Opwarmer Chelsea Wolfe moest de spits afbijten voor een (slechts) iets meer dan de helft gevuld middenplein en dito eerste verdieping. Het helse verkeer op een vrijdagavond rond Antwerpen was hier ongetwijfeld de boosdoener.
De naam Chelsea Wolfe was me eerlijk gezegd onbekend, maar ik las op de site van de Lotto Arena dat zij ‘één van de meest intrigerende en strafste vrouwen in de rock- en metalscene’ is en dat haar werk bestaat uit een experimentele cocktail van verschillende genres (black, doom, goth, psychedelica…). Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid hierdoor uitermate gewekt en waren de verwachtingen hoog.
Tijdens een 45-minuten durende set bewees Chelsea Wolfe dat ze terecht de Koningin van Onderland is. In een zee van georkestreerde gitaardistortion, drones en zware bassen stuurt ze met de nodige weemoed haar klare stem moeiteloos van hoog naar laag. Zonder spraakmakende visuals maar enkel met een diffuus licht, slaagt ze erin de melancholische sfeer van haar muziek met verve over te brengen. Toch was ik niet helemaal verkocht: vaak bleef de muziek te lang op dezelfde toon zweven op momenten dat ik wou of verwachtte dat die ging losbarsten. Daarenboven liet de muzikale zwaarwichtigheid me eerder achter met een bevreemdend gevoel.
Als opwarmer kon deze band me dus niet echt bekoren, maar ik kan me wel voorstellen dat de muziek uitstekend tot zijn recht komt in bepaalde tv-series en ideaal muziekbehang is voor een avondje peinzen over de grote vragen des levens.
Tijdens het half uurtje pauze dat volgde, vulde het middenplein van de Lotto Arena zich en ook de eerste verdieping zat gezellig vol. Er vielen verdacht weinig smartphones te bespeuren. Op voorhand werd immers duidelijk gecommuniceerd dat het ten strengste verboden is om foto’s en opnames te maken tijdens de show. Zich van krommenaas gebaren zat er trouwens niet in, want de boodschap prijkte ook op een groot scherm en werd tot driemaal toe aangekondigd. Wie de raad toch in de wind sloeg, werd zonder pardon uit de zaal verwijderd. Het is jammer dat dergelijke maatregelen nodig zijn, maar smartphones zijn nu eenmaal een pest tijdens optredens.
Dan was het zover, het moment waar de fans op gewacht hebben: A Perfect Circle. De bandleden verschenen in een decor dat deed denken aan de grotten van Han. Geen grote ledwand maar strategisch geplaatste ledzuilen die al stalactieten en stalagmieten verspreid over het podium voor extra diepte en sfeer zorgden. Zanger Maynard James Keenan, die we uiteraard ook kennen van Tool, had zich zoals gewoonlijk op de achtergrond genesteld, weg van alle lichtinval. De reden waarom hij dit keer op keer doet is officieel van muzikaal-technische aard, maar artiestenallure zal hier ook wel mee te maken hebben.
De Amerikanen openden met het eerste nummer en tevens de titeltrack van het nieuwe album “Eat the Elephant”. Een goed gekozen nummer want net als op het album vond ik dat het hier hetzelfde doel diende: op een rustige manier de toon zetten voor wat nog komen zou. Het stelde het publiek tevens in staat om rustig af te dalen in de wondere, soms complexe wereld die A Perfect Circle schept met hun muziek. Daarop aansluitend volgde “Disillusioned” dat dezelfde emotionaliteit aanhoudt en uitbreidt.
Na deze twee nummers uit het recentste werk volgde “The Hollow” uit het debuutalbum ‘Mer de Noms’ (2000). Dat dit nummer dateert van een vroegere periode viel niet te ontkennen. Hier veel minder plaats voor theatraliteit, maar eerder rechttoe rechtane riffs die met de nodige energie door gitarist en founding member Billy Howerdel gespeeld werden. Ook het uitmuntende zangtalent van Keenan werd hier onderstreept. De heldere frêleheid die nodig was in de voorbije twee nummers, werd ingeruild voor een eerder krachtige stem. Dat veel fans van het eerste uur aanwezig waren, bewees het enthousiaste applaus achteraf. Het moment voor Keenan om een sobere ‘dankjewel’ te zeggen.
Persoonlijk hoogtepunt van de avond vond ik “TalkTalk” (uit het album: ‘Eat The Elephant’). Hoewel er geen enkel nummer op de setlist afgehaspeld werd, vond ik dat dit nummer het meest oprecht overkwam. Vooral de zin “Try walking your talk or get the fuck out of my way” werd door Keenan met danige kracht het publiek ingevuurd dat persoonlijke gevoelens hier leken mee te spelen.
Uiteraard kon ook “Judith” niet op de setlist ontbreken. Het nummer beukte er lekker op los en was welkom om wat te ontsnappen aan de emotionele tanggreep waarin we ons bij momenten bevonden. De AC/DC-cover “Dog Eat Dog” moest ons nog wat verder laten surfen op dezelfde golf, maar kwam wat bevreemdend over. Het lied werd aangekondigd als een eerbetoon aan de overleden Malcolm Young (AC/DC) maar niemand leek hier op te wachten. Het leek eerder een persoonlijk pleziertje van Howerdel.
Na afsluiter “Delicious” droeg Keenan de security op om afstand te nemen van hun smartphonejacht en nodigde hij het publiek uit om foto’s te nemen. Wie hierop inging en nog snel probeerde een kiekje te schieten van de ontwijkende zanger was eraan voor de moeite. Enkele tellen later verdween de band immers van het podium om niet meer terug te komen. Geen bisnummers. Geen nonsens. Enkel lichten en Mexicaans upbeatmuziek om ons naar de uitgang te vergezellen.
A Perfect Circle bewees dat een jarenlange afwezigheid ruimschoots goedgemaakt kan worden. Tijdens een anderhalf uur durende set werden we verwend met een mooi uitgebalanceerde set die loepzuiver en overtuigend gespeeld werd. Dit was een optreden waarbij alles goed doordacht was en waarop gerust de stempel ‘wereldklasse’ mag gedrukt worden. Hoewel perfectie niet bestaat, kwam A Perfect Circle vrijdag aardig in de buurt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Chelsea Wolfe
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/164
A Perfect Circle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/163
Organisatie: Live Nation
Op 8 december staat Arsenal in de Lotto Arena en dit concert werd gebruikt als een try-out. Dit alles ging door in de nieuwe zaal Départ, Kortrijk. Een goede zaal, qua geluid en logistiek, zou blijken. Dit jaar brachten ze na vier stille jaren een nieuwe plaat (‘In The Rush of Shaking Shoulders’ dat werd opgenomen in Nigeria) uit. Daarop spelen een aantal Afrikaanse muzikanten mee waardoor er Zuiderse ritmes in de muziek steken. Nu, dat hebben ze al altijd wat in hun muziek gehad.
Naast de twee oerleden (Willemyns en Roan) en vaste vocaliste Leonie Gysel telden we nog maar liefst negen muzikanten op het podium. De drummer werd bijgestaan door twee Afrikaanse percussionisten. Er waren twee vrouwelijke backings en nog een rits van muzikanten.
Er werd gestart met “Long Sun Long Shadow” uit hun laatste album om daarna over te gaan naar “Switch”. De setlist was heel goed opgebouwd met nummers uit elk album. Ook de hits passeerden de revue en mijn god ze hebben er toch al een hoop bij elkaar: “Saudade pt. 2”, “Whale”, “Longee”, “Black Mountain”, “Estupendo” en “Melvin”.
De band speelde op hoog niveau en de meegekomen muzikanten zorgden voor de aanstekelijke dansritmes. Zangeres Leonie Gysel is een rasartieste en entertainer net als de zanger. Ook de twee backings mochten elk hun moment van glorie beleven en ze deden dit meer dan behoorlijk. Beiden hebben een stem waarmee ze gemakkelijk ook hoofdzangeres kunnen zijn.
Hier waren stuk voor stuk topmuzikanten aan het werk en dat is ook één van de redenen waarom Arsenal de afgelopen twintig jaar aan de top van de Belgische muziekwereld staat. Elk optreden is af en een klein of groot feestje.
Na “Melvin” was het publiek hun honger nog niet gestild en ze kwamen terug voor een bisronde met “Either”, “Mr Doorman”, “Stick and Groove” en “Lotuk”. De positieve vibes bleven nog even nazinderen toen ze reeds van het podium waren.
Een fantastisch optreden waar niets op aan te merken was. Gedompeld in een warm bad van klanken, sfeer en liefde keerden we gelukzalig terug naar huis.
Foto Arsenal @Lokerse Feesten 2018
Organisatie: Wilde Westen
Met hun Allstars Final Concert werd de AB twee avonden op rij ingepalmd door Magnus, om voor eens en voor altijd de handdoek in de ring te werpen. Het elektronische nevenproject van dEUSgOD Tom Barman en techno-DJ/producer CJ Bolland startte zo’n 15 jaar geleden met als doel een Kraftwerk vs. JJ Cale sound te creëren. Een torenhoge ambitie, gedreven door twee iconen die zich op artistiek vlak niet meer moesten bewijzen. Het is waarschijnlijk niet de hype geworden die ze gehoopt hadden, maar ze kunnen terugblikken op een meer dan verdienstelijk palmares. Creativiteit is jezelf namelijk constant opnieuw uitvinden en Magnus kan als buitenbeentje in de Belgische muziekscène toch wel terugblikken op een mooi parcours met twee degelijke albums, een remix-cd en een ‘Best Of’-collectie.
Zware en nostalgische artillerie dus, om nog eenmaal op Belgische publiek af te vuren in een AB die twee avonden op rij zo goed als uitverkocht was. De avond begon nochtans wat rommelig, want de aftrap leek op zo’n een van die echtelijke ruzies voor de televisie: even beeld zonder klank. De valse start deerde niet, na een nieuwe soundcheck was de AB ready to launch met “Balkan Style”, “Last Bend”, “Future Postponed” en “Rhythm is Deified”. Toch, na een eerste aantal schoten was het nog niet meteen raak. We kregen de drummende, heupwiegende elektrobeats wel vol overgave van Barman en co, maar dan zonder de doordringende vibes die je op een final showdown verwacht.
Het Allstars team stond er wel van meet af aan: naast sterkhouders Barman en Bolland, Tim Vanhamel (Millionaire) op gitaar en zang, Joris Caluwaerts (STUFF.) op toetsen en Christophe Claeys (ex-Balthazar) op drums. In de loop van de avond breidde deze kring verder uit met als eerste Mauro Pawlowski die tijdens “French Movies” opeens te voorschijn kwam om uitbundig te gitaren en vervolgens ook op bas voor “Jump Needle”. Als kers op de taart vervoegde icoon Mark Lanegan vervolgens de bende, die een enorme coole indruk maakte en met zijn diepe stem de nummers “Singing Man”, Getting Ready” en “Assault On Magnus” ongetwijfeld tot een hoger niveau tilde.
Bij het aantreden van deze gasten was de vlam gelukkig wel in de pijp en werd er niet meer enkel op het podium, maar ook hevig in de zaal gebougeerd. Bolland liet terloops nog even zijn draaikunsten zien, terwijl de rest backstage ging. De AB had voor mij nog nooit zo intens industrial aangevoeld. Dit intermezzo was vijf minuten heerlijk raven op techno beats van de bovenste plank. Het had er gerust meer in mogen zitten.
Als de avond bijna ten einde kwam liet Vanhamel zijn vocals nog helemaal los tijdens “Look At Us Now” en “Puppy”. De voorste rijen mochten daarbij mee het podium op om voor een laatste keer te daveren, terwijl Magnus langzaam zijn laatste adem aan het uitblazen was. Voor de allerlaatste kwam bassist Thomas De Smet (ex-Zita Swoon) nog op bij “Summer’s Here”. Deze zalig zweverige plaat, die nog generaties lang zal blijven meegaan, maakt het einde even melancholiek als emotioneel.
Het was een waardig afscheid van een mooi project vol Belgische trots, ook al duurde de opwarming iets te lang. We zijn Barman, Bolland en co dankbaar om ons dit gegeven te hebben en blijven tevreden achter omdat we met trots kunnen zeggen dat we erbij waren tijdens de final showdown.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Deense rockbands die doorbreken buiten hun land zijn op een hand te tellen, je hebt The Raveonettes, en Iceage, en dat moet het zowat zijn. Deze Deense punks spelen punk op de Australische manier, dus gewoon rauwe rock'nroll zonder de punkconventies in acht te nemen. Op hun uitstekende vierde plaat ‘Beyondless’ hoor je strijkers, trompetten en een saxofoon onder het gitaarlawaai, en ook de achtergrondzang van Sky Ferreira.
We zagen Iceage op een festival in 2015 ten tijde van hun vorige plaat ‘Plowing in the field of love’, en toen maakten ze geen overtuigende indruk, door de ongeïnteresseerde, nihilistische pose van zanger Elias Bender Rønnenfelt. Geen festivalvoer dus, maar in een kleine zaal zoals de Kreun kon dit wel eens werken dachten we.
Iceage had geen toeters en bellen mee, geen blazers, maar dus pure rock ’n roll in zijn meest rauwe vorm. De band speelde vanavond vooral uit ‘Beyondless’ en opende met het eerste nummer van die plaat, “Hurrah” een anti-oorlogsnummer, dat misschien wel cynisch was, maar toch het nihilisme achter zich liet en zowaar het engagement van Rønnenfelt blootlegde. “Painkiller”, was een liefdeslied, al klonk het niet zo door de dreinende, slepende zang van Rønnenfelt en de gitaarnoise van Johan Wieth, die melodie toch liet doorschemeren onder de noise door. Het deed ons een beetje denken aan Oasis ten tijde van “Cigarettes & Alcohol”. Rønnenfelt, in hemdsmouwen verkende alle kanten van het podium. De ritmesectie zocht zijn inspiratie in de jaren zestig, in de garages en de smerige rockabilly kroegen, bijvoorbeeld in het huppelende “Plead the fifth”.
Je hoorde ook een beetje goth en blues (“Thieves like us”), (The Horrors, Grinderman). Iceage eindigde sterk, met “Plowing in the field of love” en “Catch it”, en gaf ons geen bisnummers, in pure punkstijl dus.
Iceage is opgegroeid, en heeft het nihilisme achter zich gelaten: als je als band al tien jaar speelt, dan moet het toch wel de moeite zijn, en dat straalt deze band dus uit.
Setlist: Hurrah – Pain Killer – Under the sun – Plead the fifth – The Lord’s favourite – Thieves like us – Balm of Gilead -Beyondless –Morals -Abundant living-Ectasy-Plowing in the field of love- Catch it
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Samen The Ramones en The Undertones vormen de Buzzcocks de heilige drievuldigheid van de pretentieloze poppunk: korte puntige songs gebaseerd op onweerstaanbare hooks en teksten over adolescentie en onbereikbare liefdes. Het absolute gloriemoment van deze ongemeen invloedrijke band valt te situeren eind jaren ’70, toen vier lads uit Manchester in amper twee jaar tijd vier monumentale albums inblikten: het messcherpe rechtoe-rechtaan debuut ‘Another Music in a Different Kitchen’ (’78), de meer gelaagde melodieuze opvolger ‘Love Bites’ (’78), het van teenangst doortrokken ‘A Different Kind of Tension’ (’79) en de indrukwekkende verzameling non-album singles ‘Singles Going Steady’ (’79). Eind vorig jaar werden de eerste drie uit dit rijtje in een opgefriste versie opnieuw uitgebracht, en om de release van deze 30-jarige jubileumedities ook live wat luister bij te zetten doorkruisen onze favoriete punkrockers momenteel verschillende Europese landen in kader van hun toepasselijk getitelde ‘Another Bites’ tour. De Buzzcocks staken afgelopen weekend het kanaal over voor twee clubconcerten te Leuven en Gent, waar volgens het intussen beproefde ‘rewind’ recept de eerste twee albums integraal zouden worden voorgesteld.
Na ruim drie decennia mogen originele leden Pete ‘Homosapien’ Shelley en Steve Diggle dan wel flink wat wilde haren zijn kwijtgespeeld, vanaf de onweerstaanbare opener “Fast Cars” lieten de heren er geen twijfel over bestaan dat deze avond meer zou worden dan louter a trip down memory lane. De zaal is halfvol gelopen met dertigers en veertigers die, al dan niet getooid in Ramones, Clash of Vice Squad T-shirts, goedkeurend toezien hoe de groep in ijl tempo de songs uit hun debuut de zaal invuren. Vanaf “Love Battery” zit de vlam er voor het eerst goed in: spontaan worden de eerste pogobewegingen ingezet, een kwak bier vliegt door het luchtruim om vervolgens een zachte landing te maken in de décollete van de verontwaardigde juffrouw naast mij, en tussen de nummers door wordt steeds harder om “Orgasm Addict” verzocht. Yep, that’s the spirit, en de Buzzcocks genieten zichtbaar van dit schouwspel! Frontman Shelley mag dan al ogen als een gezapige grandaddy, toch heeft de tijd weinig vat gehad op zijn neurotische stem. In zijn geest moet punk niet noodzakelijk smerig en slordig klinken, getuige de glasheldere melodieën die menige Buzzcocks classic typeren. Gitarist Diggle lijkt dan weer de tegenpool van Shelley: hij spuwt vrolijk in het rond, lijkt zich meer te concentreren op de eerste rijen van het publiek dan op zijn maats, plukt aan de gitaarsnaren als was hij het jongere broertje van Pete Townshend, en brabbelt zijn ongezouten mening tussen de nummers door. De jachtige Shelley/Diggle composities worden anno 2009 live voortgestuwd door de veel jongere en dus uitstekend geoliede ritmetandem Tony Barker (bas) en Danny Farrant (drums). Op “Moving Away From the Pulsebeat” ontpopte laatstgenoemde zich als een repetitieve drummachine die Animal uit de Muppets zo het nakijken geeft. Het ultrakorte “Boredom”, eigenlijk een verknipte versie van “Fast Cars”, besloot het eerste deel van de set.
Shelley & co deden de geschiedenis alle eer aan door in hun setlist dezelfde volgorde als op de originele platen aan te houden, en dus openden “Real World” en “Ever Fallen in Love” uit ‘Love Bites’ het tweede deel van de set. Dit laatste nummer is inmiddels uitgegroeid tot een punk evergreen, en is tot vervelends toe ook zowat de enige Buzzcocks gem die tot het grote publiek is doorgedrongen. Verschillende andere nummers uit hun tweede album moeten hiervoor echter nauwelijks onderdoen, “Nostalgia” en “Sixteen Again” kun je zelfs radiovriendelijk noemen. Tijdens de afsluitende instrumental “Late for the Train” verlieten de bandleden één voor één het podium en kon de overgebleven Farrant nog eens lekker loos gaan op zijn drumvellen.
Na twee integrale albums in een dik uur kreeg het publiek als toemaatje nog eens de bijna volledige ‘Singles Going Steady’ compilatie geserveerd. Na het obligate en luidkeels meegeschreeuwde “Orgasm Addict” volgde een reeks indrukwekkende non-album singles uit de periode ‘77-‘79: “Whatever Happened To?”, “What Do I Get”, “Love You More”, “Promises”, “Everybody’s Happy Nowadays” en “Oh Shit!”. Diggle besloot met “Harmony In My Head” een set van 32 nummers (!?) in goed anderhalf uur. Net zoals The Stranglers een week terug in de Handelsbeurs bewezen de Buzzcocks hier met overschot van gelijk dat groepen van de eerste punkgeneratie hun vershouddatum bijlange nog niet zijn overschreden. Overjaarse fans en sympathisanten van het genre kunnen dus tegenwoordig zonder schaamte of schroom terug hun “Punk’s not dead” shirt uit de kast te halen...
Ondergetekende arriveerde net in tijd om het tweede voorprogramma nog mee te pikken. In het kielzog van The Van Jets en Black Box Revelation blijken The Curvy Cuties Fanclub verknocht aan stevige rock’n’roll overgoten met een ouderwets doch pittig bluesrock sausje. Niettegenstaande dit piepjonge trio (gemiddelde leeftijd 18 jaar) vorig jaar als overwinnaar van De Beloften uit de bus kwam beschikken deze kerels nog niet over voldoende beklijvende songs om meteen als een grote belofte te worden bestempeld. De groep, onder aanvoering van een zingende drummer, opende nochtans prima met een handvol strakke uppercuts, maar ging daarna stevig de mist in tijdens een aantal onnodig melige tearjerkers. Mijn voorlopige proclamatie luidt dan ook: grote onderscheiding voor speelplezier en podium presence, 2de zit voor inspiratie.
PS Wie nu al (terecht overigens) spijt heeft de ‘Another Bites’ doortocht van de Buzzcocks te hebben gemist ... of gewoonweg de live sfeer vanuit een luie zetel wil opsnuiven zonder het gevaar alcoholische dranken over zich heen te krijgen: de integrale live set van hun optreden in de Amsterdamse Paradiso is te zien via
http://www.fabchannel.com/nl/buzzcocks_concert/2009-02-06
Organisatie: Democrazy, Gent
Het was de laatste jaren even stil rond Lily Allen, althans op muzikaal vlak. De pers misbruikte daarentegen elke tegenslag die ze in haar privéleven te verduren kreeg. Zo werd ze het doelwit van haar overmatig drankgebruik, kon ze niet op de minste sereniteit rekenen tijdens haar echtscheiding en - bijzonder laaghartig - werd haar zelfs de doodgeboorte verweten van wat haar enige zoontje zou zijn geweest. Met ‘No Shame’ slaat Allen terug en doet ze datgene waar ze zo goed in is: geen blad voor de mond nemen, zonder rancunes en dat op heerlijke poppy deuntjes die ofwel heel integer ofwel verrassend dansbaar zijn.
Die avond in de AB zagen we een Britse diva die er echt zin in had. Het was zeker niet het grote spektakel met de lichtshow en dansers, zoals toen ze met ‘Sheezus’ toerde (2014). Fans die dat hadden verwacht, waren misschien wat teleurgesteld. Het was enkel zij met twee Londense muzikanten op toetsen en achter de samples/bas (Alex en Kevin), die trouwens een pak minder enthousiast oogden dan Lily Allen zelf. Toegegeven: een drummer was echt wel van meerwaarde geweest om een beter live-effect van de beats te krijgen, want nu was het bijna allemaal elektronica en overstemde de bas te vaak.
Tot daar de kritiek, want verder maakte Lilly’s krachtige stem en persoonlijkheid toch wel een belevenis van de avond. Ze bracht het grootste gedeelte van ‘No Shame’, wisselde geniaal af met eerdere hits en speelde - tot mijn heuglijkheid - niets van ‘Sheezus’. Dat hoeft op zich niet te verbazen, want van dat album gaf ze later toe dat het werd uitgebracht onder druk van haar label, terwijl ze zelf ontzettend diep zat.
De thema’s van ‘No Shame’ gaan net over al het onheil op haar pad tijdens ‘Sheezus’. Die periode ligt achter nu haar en met haar laatste album brengt ze een geloofwaardig verhaal, maar evengoed met de nodige humor en zelfrelativisme, zoals we van haar gewend zijn.
Ze nam tussen de nummers uitgebreid de tijd om de AB toe te spreken en deed dat zo informeel en grappig dat je bijna het gevoel kreeg dat je samen op café zat. Zo gaf ze regelmatig uitleg bij de nummers: “I apologise for having so few dance moves, because I have children now… I used to be quite cool but now I’m a mother. Speaking of my children, I’ve written a song about them…” en daarmee doet ze iets waarvan we hopen dat geen enkele artiest het doet, maar Lily Allen komt er mee weg: “Three” is een nummer over haar kroost, puur en zacht, maar dan zonder clichés. Met de eenvoudige pianobegeleiding kwam het live nog veel beter binnen dan op het album. Dat was ook het geval voor de andere rustige nummers waarmee ze met de lyrics echt haar hart blootlegde: “Family man” (over haar gebroken huwelijk), “Pushing Dasies” (over het geluk van samen met een ander oud te mogen worden) en - naar mijn gevoel het beste - “Apple” (over de weemoedige aanvaarding van mislukking).
Om de sfeer van het optreden niet al te zeer te beladen, wisselde Lily Allen dit alles geniaal af met de leuke up-beat hits zoals “Smile” (haar ijzersterke debuut), “The Fear” (als kritiek op de social media”) en “Not fair”, een nummer waarvan het refrein zo lieflijk klinkt dat je kleinste het niets vermoedend zit mee te zingen, terwijl elke vrouw van een - hopelijk gewezen - slechte minnaar er zich wel in herkent.
Met de lead single “Trigger Bang” deed ze de zaal ontploffen. Zo’n typisch Allen-nummer vol opbiechtende lyrics, maar dan verhuld in coole ingetogen tunes vol dancehall and reggae invloeden: “And it fuels my addictions / Hanging out in this whirlwind / If you cool my ambitions / I’m gonna cut you out / That's why I can't hang with the cool gang / Everyone's a trigger bang”. Ze klinkt moedig, reflecteert op haar uitbundige feestdagen en besluit dat achter zich te laten omwille van haar geestelijke gezondheid. Als laatste droeg ze “Fuck you” op aan al diegene die de Brexit een goed idee vinden. De zaal kon haar alleen maar toejuichen…
Ik ben absoluut geen harde popfan, maar Lily Allen is een uitzondering omwille van het verhaal dat ze met haar muziek brengt. Ze schrikt er nooit van terug om te shockeren, zelfs niet als het over haar eigen miserie gaat. Dat maakt van ‘No Shame’ een gek album omdat het bol staat van de clichés, maar dan pijnlijk blootgelegd in de hoop anderen te behoeden om dezelfde fouten te maken. Het was alleszins een plezier om Lily Allen zo levendig opnieuw aan het werk te zien met een plaat die weer helemaal eigen is en al haar trots meedraagt. Ze toonde dat ze in staat is om het uit te vechten en opnieuw klaar is voor wat komen zal.
Setlist: Come On Then / Waste / LDN / My One / What You Waiting For? / Knock’Em Out / Smile / Party Line / Deep End (Lykke Li Cover) / Pushing Up Daisies / Three / Everything To Feel / Something / The Fear / Higher / Family Man / Who’d Have Known / Not Fair / Apples / Trigger Bang / Fuck You
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
