Pete Shelley, zanger van de punkband Buzzcocks, is overleden. Volgens de BBC bezweek hij waarschijnlijk aan de gevolgen van een hartaanval. De artiest is 63 oud geworden.
Buzzcocks werd in 1975 opgericht, geïnspireerd door The Sex Pistols. De groep behaalde echter bij lange na niet het succes en de beroemdheid van de groep rond John Lydon (Johnny Rotten). Hun bekendste nummers zijn ‘Ever Fallen in Love’, ‘Orgasm Addict’ en ‘What Do I Get’.
Shelly overleed in Estland, waar hij woonde.
(Bron: De Morgen)
De stoner/rockmetalband Deville timmert sinds 2003 aan de weg. Doorheen de jaren bracht Deville heel sterke albums uit, waaronder in 2015 'Make It Belong To Me'. Datzelfde jaar stond Deville eveneens op Desertfest. De heren brachten toen een vrij typische stonerrockplaat uit, in het verlengde van bands als Kyuss. Er komt nu een gloednieuwe plaat uit, 'Pigs With Gods'. Een wat agressievere plaat, waar die stonerelementen nog steeds komen bovendrijven, maar waar toch eerder een vette knipoog richting pure metal merkbaar is.
Dat laatste blijkt al bij die eerste mokerslag in het gezicht in de vorm van “Lost Grounds” en het verschroeiende “Pigs With Gods”. Uiteraard is de band zijn roots niet vergeten. Zo gaat het bij “Lightbringer” weer die lekker meeslepende stonertoer op, bedekt met een sausje van doom. Het extra fijne aan Deville anno 2018 is dat ze meer variatie brengen in hun sound en dus niet voortdurend uit hetzelfde vaatje tappen. Wat kan gezien worden als een enorm pluspunt.
We houden van bands die na al die jaren vooruit durven kijken, zichzelf heruitvinden en grenzen aftasten. Dat is wat Deville duidelijk doet en daarvoor krijgt de band toch een extra pluim op zijn hoed. Bij “Hell in the Water” worden de registers nog maar eens compleet opengetrokken en haalt Deville verschroeiend hard uit. Om later weer die typische langzaam doom/stoner naar voor te brengen. Om maar te zeggen, dit is een gevarieerde plaat geworden waar je een band hoort die buiten zijn eigen lijnen durft te kleuren, zonder zijn ziel te verkopen.
Deville gebruikt ook anno 2018 nog steeds verschroeiende doom/stoner elementen om ons in hoge sferen te brengen. Maar de band durft op 'Pigs With Gods' ook verder te kijken en eerder agressieve tot snoeiharde metal elementen toe te voegen aan hun sound. In elk geval trekt de band alle registers open van begin tot einde. Die gevarieerde aanpak, door enerzijds als een pletwals tekeer te gaan en anderzijds de aanhoorder eerder te doen vertoeven in hogere doom sferen. Het is niet alleen de rode draad doorheen deze prachtschijf, het is de reden waarom we compleet over de streep werden getrokken. De eerder ingenomen kritische benadering bij de vorige plaat (we vonden toen dat iets te nadrukkelijk uit datzelfde vat werd getapt) kunnen we anno 2018 dus prompt in de vuilnisbak gooien.
Pure klasse van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden!
Tracklist: Lost Grounds; Pigs With Gods; Gold Sealed Tomb; Cut It Loose; Lightbringer; Hell In The Water; Wrecked; Acid Meadows; Dead Goon; Came For Nothing; Medicated On A Concrete Road; In Reverse.
Dat het Mechelse/Antwerpse gezelschap Dead High Wire zijn muziek niet in een hokje te plaatsen is, wisten we al langer. Ook al staat bij mening omschrijving postpunk, no wave tot coldwave vermeld. Deze band tapt vooral uit opvallend veel uiteenlopende vaatjes, maar absurditeit vormt de rode draad doorheen het geheel. Na het eerder uitbrengen van enkele EP’s is nu eindelijk de debuutplaat van de band op de markt: 'Pray For Us'.
Over de in 2016 uitgebrachte EP 'Satellite State Brain Drain' schreven we: ''Ook medio 2016 blijken Dead High Wire nog steeds garant te staan voor bevreemdende geluiden en eigenzinnige noise-effecten. Vocalen die aan de ribben blijven kleven, worden verweven met intrigrerende, soms dreigende instrumentale huzarenstukken." Die lijn wordt ook doorgetrokken op 'Pray For Us'. Dat begint al met een vreemd aanvoelend “Pray For Us”. Zowel instrumentaal als vocaal gaat het daar alle hoeken van de kamer uit. Die tendens wordt verder aangehouden bij daarop volgende parels als “Laurel Canyon”, “Mileage” en “Parallel World”.
Songs boordevol hemelse schoonheid. Binnen haast intieme sferen, brengen zwoele klanken je daarbij tot innerlijke rust en complete zen. En knallende mokerslagen volgen elkaar in razendsnel tempo op. Zo start “BBGAP” eerder in een rustige maar dreigende sfeer, maar worden later de registers - gedreven door een snel drumsalvo - volledig opengetrokken. Wat de instrumentale inbreng betreft valt ons trouwens de gedrevenheid van die percussie enorm op. Echter is het eerder het totaalpakket dat ons over de streep trekt. Op “The Parallel World” gaat Dead High Wire dan weer de typische postpunk-toer op. Deze band blijft ondanks avontuurlijke uitstapjes links en rechts dus ook zijn eigenlijke roots trouw. Dat deze band graag buiten zijn eigen lijntjes kleurt wordt dan weer bewezen bij het in sauzen van absurditeit gedrenkte “Talk To Strangers'. Nee, deze band is niet voor één gat te vangen zoveel is zeker.
Dead High Wire brengt geen gemakkelijk in het gehoor liggende kunstwerk uit. Je moet er toch een beetje in een inspanning voor doen om het te begrijpen. Dat was enkele jaren geleden als zo en dat wordt op dit debuut nog meer in de verf gezet. De postpunk-, coldwave- en andere wave-invloeden zijn zeker aanwezig, maar Dead High Wire durft vooral buiten zijn eigen lijnen kleuren en brengt een heel avontuurlijk en veelzijdig meesterwerk uit. Waarbij invloeden uit die wave - zoals we al enkele keren hebben aangegeven - voortdurend worden gedrenkt in veel sausjes absurditeit en veelkleurigheid.
Tracklist: Pray For US; Laurel Canyon; Mileage; BBGAP; Parallel World; Talk To Strangers; Worship; Part Of It; Sedated Dreams.
Marc Ribot is een eigenzinnig, dwars en briljant gitarist die niet in één hokje is onder te brengen. In zijn indrukwekkende carrière heeft hij zich ingelaten met jazz, blues, wereldmuziek, avant-garde en striemende rock, maar dat altijd op zijn eigen onconventionele wijze. Geregeld ging hij aan de slag met grote en al even eigengereide artiesten als John Zorn, Tom Waits, John Lurie, David Sylvian en Elvis Costello, om er maar enkele te noemen. Hoe uiteen liggend de diverse genres die hij speelt ook mogen wezen, zijn unieke gitaarstijl is altijd te herkennen en is nergens minder dan subliem, ook al klinkt die vaak heel hoekig, chaotisch, schots en scheef.
In Ceramic Dog vormt Marc Ribot een virtuoos trio met drummer Ces Smith en bassist Shazad Ismaily. Het zijn allen uitmuntende muzikanten die een geschiedenis hebben in de jazz maar zich ook al met volle goesting hebben gestort op tegendraadse rock. Daarin bespeuren we niet toevallig één constante : alle drie hebben ze samengewerkt met het legendarische jazz enfant terrible John Zorn. Dan weet je sowieso al dat we hier geen alledaagse cleane deuntjes moeten verwachten.
Ongeacht de muzikale achtergrond van deze voorname muzikanten is Ceramic Dog wel duidelijk hun rock project, eentje waarin virtuoos gemusiceerd wordt op een dwarse en vaak snerende wijze. Met zijn drieën hebben ze onder die naam al 3 albums uitgebracht waaronder het kersverse en alweer even geniale als intense ‘Yru Still Here’ waaruit vanavond rijkelijk geserveerd wordt. En zoals het een trio met stevige wortels in de jazz betaamt, wordt hier fel geïmproviseerd en sterk afgeweken van de albumversies. Ribot’s songs leiden op een podium een leven op zich en begeven zich naar oorden waar ze in de studio nooit geraakt zijn. Wat de heren aanvangen met “Pensylvainia 6 6666” is waanzinnig, vanuit een Cubaans aanstekelijk ritme komen we plots in een splijtende gitaarsolo terecht. Ook de titelsong van de laatste plaat “Yru Still Here” is een ongeslepen diamant die vanuit een wonderlijke akoestische gitaarintro open groeit tot een luide en hevig rockende apotheose. Een korte song op de plaat, maar een ware eruptie van tegen elkaar opspattende instrumenten in zijn lange live versie.
Het trio beperkt zich trouwens niet enkel tot het Ceramic Dog materiaal, zo krijgen we bijvoorbeeld verkapte maar geweldige versies van “The Big Fool”, “John Brown” en “We’ll Never Turn Back”, dingen uit Ribot’s laatste solo album ‘Songs Of Resistance’, waarop de meester in combinatie met een indrukwekkende reeks special guests geheel eigen interpretaties brengt van oude protestsongs.
Wat het trio hier vanavond presteert, is tegelijk virtuoos, tegendraads, dwars en geniaal. Ribot is een gitarist die er absoluut de scherpe kantjes niet af schuurt. Integendeel, hij zoekt het experiment op en laat zijn gitaar bij momenten onbegrensde noise uitstapjes maken om ze dan te laten terugkeren naar verstilde kippenvel-passages. Zijn kompanen volgen hem daarin met branie, ze klinken al even virtuoos zonder daarbij te vervallen in ego-tripperige solo uitstapjes. Vooral Ces Smith is geniaal, een drummer waar de klasse met liter van afdruipt.
Dit is wel degelijk een rockconcert, maar dan gespeeld door een stel muzikanten die hun wortels in de jazz hebben. En dat hoor je, dat zie je, dat voel je en dat ervaar je. Die jazz toets manifesteert zich vooral in de spontaniteit, de virtuositeit en de improvisaties. Hier is immers een stel muzikanten bezig die samen voor een volstrekt uniek geluid zorgen en daar op het podium sublieme dingen mee aanvangen die ze op voorhand niet hadden afgesproken. Magie noemen ze dat ook soms.
Marc Ribot’s Ceramic Dog - Virtuoos en weerbarstig
Marc Ribot
Handelsbeurs
Gent
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Jazz is sinds vele jaren één van mijn favoriete muziekstijlen. Niet alleen door de warmte die het genre uitstraalt, maar vooral door de oneindige zin voor improviseren die zo eigen is aan deze muziekstijl. Commandor Spoon is zo een band die dat laatste heel hoog in het vaandel draagt. De heren raakten bekend als de jazz cats van Lefto. In april werd een eerste EP uitgebracht 'Introducing'. Met 'Declining' worden de jazz-wegen verder afgetast tot in het oneindige.
Commandor Spoon bestaat uit muzikanten die al heel wat uiteenlopende watertjes hebben doorzwommen en dat heeft ook zijn uitwerking op deze EP. De band bestaat saxofonist en componist Pierre Spataro, een artiest die in de Brusselse jazzscene ondertussen zijn sporen heeft verdiend bij o.a. Oyster Node en Rue Des Pecheries. Ook drummer Sammy Wallens kennen we van Oyster Node. Net als Pierre combineert deze laatste invloeden van jazz met pop, hiphop, Afrikaanse muziek en elektronica. Gitarist Florent Jeunieaux speelt bij bands als Murmures en La Chiva Gantiva en is bovendien studiomuzikant. Bassist Fil Caporali ten slotte, heeft wortels in de Braziliaanse muziek. De man ontving in 2016 de vermaarde Toots Thielemans Jazz Award. Om maar te zeggen, geen klein bier die band!
Dat is ook te merken aan de perfecte productie van deze EP. Nergens valt een speld tussen te krijgen. De perfectie zorgt er gelukkig niet voor dat deze heren een routineklus afwerken. Telkens voel je gewoon dat er inderdaad goed is over nagedacht, maar dat de typische spontaniteit die jazz tot een zo bijzondere muziekstijl maakt niet uit het oog wordt verloren. De heren gebruiken dit concept als een speeltuin waar ze zich ten volle kunnen in uitleven en vullen daarbij elkaar akelig perfect aan. De gezichten kijken allemaal dezelfde kant uit. Dat is minstens even belangrijk.
Hoewel elke song dezelfde titel draagt, is elk van hen gewoon enorm verschillend. Binnen elke song worden nieuwe bouwsteentjes verstopt die je bovendien op een heel ander dwaalspoor brengen. Bovendien grasduint de band dus niet alleen in jazzinvloeden, maar worden streepjes pop en elektronische muziek toegevoegd. Wat de band nog interessanter maakt om te ontdekken.
Kortom, Commandor Spoon verlegt meerdere grenzen binnen het jazzgebeuren en vindt de muziekstijl opnieuw uit. Dat zorgt ervoor dat deze band een unieke parel is in dat jazzgebeuren, één die je met verstomming zal slaan. Of hoe getalenteerde artiesten elkaar vinden binnen een concept en zorgen voor een soort magie die je maar zelden tegenkomt in jazz en aanverwante gebeuren.
Tracklist: Declining - Part I 06:37; Declining - Part II 05:01; Declining - Part III 06:34; Declining - Part IV 07:11
Blues/Jazz
Declining
Commandor Spoon
Waardig ouder worden. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Al meer dan vijftig jaar draait de ondertussen 71-jarige Marianne Faithfull mee in de muziekwereld. Met vallen en opstaan heeft de dame haar stempel daarop gedrukt. In plaats van na zo een carrière van een verdiende rust te genieten, brengt Marianne gewoon een gloednieuwe plaat uit: 'Negative Capability'. Een parel van een schijf, boordevol adembenemende schoonheid. Met een lach en een traan, maar vooral tonnen melancholie en weemoedigheid.
Voor haar nieuwste album gaat Marianne Faithfull een samenwerking aan met topartiesten. Zo werd de schijf geproduceerd door Bob en Warren Ellis. Ze schreef de teksten zelf, al dan niet bijgestaan door gastmuzikanten als Nick Cave, Mark Lanegan en Ed Harcourt. En dat is ook te merken. Je voelt de invloed van voornoemde artiesten uit de boxen loeien. Maar vooral is het Faithfull haar warme, rokerige stem die je in ontroering en vervoering brengt.
Breekbaar als porselein brengt Faitfhfull je tot tranen op “Misunderstanding”, bezorgt ze je een krop in de keel op “The Gypsy Faerie Queen”, of doet ze je nog eens naar adem happen op “As Tears Go By”, haar eerste hit uit 1964 die in een nieuw kleedje werd gestoken. Vaak houdt ze, geholpen door bovenstaande artiesten of op haar eentje, de aanhoorder een spiegel voor. Zo krijg je koude rillingen bij “Born To Live”, een song geschreven als ode aan haar vorig jaar overleden vriendin Anita Pallenberg. Of het samen met Mark Lanegan geschreven “They Come At Night” over de aanslagen in Parijs. Indrukwekkend!
Faithfull heeft zich laten omringen door kleppers van formaat, die haar muziek alle eer aandoen. Maar ze grijpt je met haar bijzondere stem vooral zelf bij de keel en doet tranen opwellen bij pakkende songs als “Don’t Go”, opgedragen aan haar in 2016 overleden gitarist Martin Stone, of met afsluiter “No Moon In Paris”. Haar songs zijn gedrenkt in immens verdriet en pijn. De songs gaan dan ook vaak over de vergankelijkheid van het leven. Zonder je in een depressie te storten, want achter elke wolk schijnt steeds de zon. Somber en weemoedig raakt deze grote dame een gevoelige snaar, telkens opnieuw.
Besluit: Marianne Faithfull drukt nog maar eens haar stempel op het muziekgebeuren, zelfs op oudere leeftijd. Waardig ouder worden heet dat, inderdaad. Op een zodanig intensieve en breekbare wijze dat je er prompt zelf een ander mens van wordt. Met een krop in de keel kruip ik iets dichter tegen mijn vrouwtje aan en kijk haar diep in de ogen vol liefde. En pink een traan weg, van innerlijk geluk. Want inderdaad, binnen al die pijn en dat verdriet schuilt veel vreugde om wat wel nog is en wat is geweest en wat er ooit zal zijn. Volgens sommige media één van de platen van het jaar? We zullen dat zeker niet tegenspreken. Integendeel zelfs, we
zijn het hier volmondig mee eens. Indrukwekkend! Zonder meer.
Tracklist: Misunderstanding 04:05; The Gypsy Faerie Queen 03:41; As Tears Go By 03:53; In My Own Particular Way 04:22; Born To Live 03:40; Witches Song 04:58; It's All Over Now, Baby Blue 05:02; They Come At Night 03:41; Don't Go 04:21; No Moon In Paris 04:55
De naam van de Limburgse band Nostoc doet een belletje rinkelen? Dat is niet zo verwonderlijk. Deze band werd opgericht in 1992 door de broers Stan en Bart Reekmans. De heren wonnen het befaamde Limburgse Limbomania en vergaarden daardoor enige bekendheid. Echter, na enkele EP's en het album 'Too Big For His Boots' (2002) werd het plots vrij stil rond Nostoc. De broers gingen andere artistieke wegen op, o.m. naar theater en Film. Nu kwam eindelijk een gloednieuwe schijf op de markt: 'Skin In The Game'. We namen dit kleinood onder de loep en zijn heel blij dat Nostoc terugkeerde naar hun roots, de muziek.
In de biografie op de vi.be pagina van Nostoc lezen we het volgende: ''Een mix van opzwepende, filmische rootsmuziek die nu eens klinkt als de rokerige latin van Mink DeVille, dan weer als de swampy blues van Howlin’ Wolf.'' Dat is een stelling waar we ons zeer goed kunnen in vinden. Inderdaad de dampen van aanstekelijke blues komen u tegemoet bij opzwepende songs als “Bobby Wearing Blue” of “Bad Boys Needed”. Anderzijds dompelt Nostoc je onder in adembenemende en meeslepende atmosferen zoals bij “Mean”, een song die van begin tot einde aan je ribben kleeft. Meermaals blijkt dat Nostoc bovendien nog niets van zijn glans heeft verloren, en gelukkig maar.
We voelen ons, met de ogen gesloten, prompt vertoeven in rokerige pubs waar een walm van bluesklanken je tegemoet komt. Bij voorkeur nip je daarbij van een glas whisky en verlaat je de pub met een stralende glimlach, dronken van de drank maar ook door het oorgasme dat je voorgeschoteld kreeg. Terug de koude nacht in, op naar de harde realiteit van het leven. Om maar te zeggen wat een zalig, warm gevoel er over ons heen valt bij de zowel vocale als instrumentale heel filmische songs als “Breaking The Waves”, “The Alley” en “The One Who Won’t Dance”. Eén voor één songs die je verdoven en doen zweven over de dansvloer. In grote mate is dat de verdienste van de broers hun virtuositeit en dat ze vooral niet blues zingen of bespelen. Nee, deze heren leven hun muziek, letterlijk.
Liefhebbers van de betere blues en latin mogen deze schijf zonder morren aanschaffen. Anno 2018 klinkt de muziek van Nostoc nog steeds niet gedateerd. Hartverwarmend, aanstekelijk en voortdurend aan die ribben blijven kleven is de rode draad doorheen 'Skin in the Game'. We hebben er heel lang moeten op wachten, maar het was dat wachten meer dan waard. Zonder meer doet Nostoc blues en latin heropleven en geeft de band deze genres de boots die deze muziekstijl zeer goed kan gebruiken.
Pure klasse! Dat was in 1992 zo, dat blijkt gelukkig nog steeds het geval te zijn.
Tracklist: Bobby Wearing Blue 3:44; Bad Boys Needed 2:39; Ghost Train 3:16; Dreamers Of The Day 4:16; A Traitor's Hymn 3:05; Mad Man 3:16; Mean 3:46; Breaking The Waves 2:35; The Alley 3:36; Don't Mind The Illusion 2:55; The One Who Won't Dance 3:19
Sarah Forslund is een Zweedse artieste die met haar sprankelende mooie debuut 'Water Became Wild' in 2015 hoge ogen gooide binnen het indie en folk-gebeuren. Wat stem en uitstraling betreft, doet ze me wat denken aan Kate Bush, binnen een eerder intieme tot breekbare setting. Op 9 november verscheen haar gloednieuwe plaat 'Summer Is Like A Swallow'. Een schijf boordevol breekbare songs, die de haren op onze armen doen recht komen van innerlijk genot.
Sarah gooit voortdurend haar hypnotiserende, kristalheldere stem in de strijd. En breekt je hart doormidden. Dwingt je tot tranen en bezorgt je doorheen de volledige schijf kippenvelmomenten tot een krop in de keel. Dat blijkt al uit die openingssong “River of Dreams” waar een dromerig landschap je tegemoet komt gewaaid, als een zachte bries op een zomeravond. Met de winter voor de deur kunnen we die warmte zeer goed gebruiken.
Begane wegen worden verder bewandeld op daarop volgende pareltjes als “Summer Is Like Swallow”, “Seagull”, “Know”, “Hard” tot “The Lily And The Grave”. Hoewel alles diezelfde lijn uitgaat, stoort dit totaal niet omdat Sarah je in diepe ontroering doet neervlijen in het malse gras en doet vertoeven in diepe gedachten ver verwijderd van de realiteit. Haar wonderbaarlijke mooie stem is zo breekbaar dat jouw hart ook in gruzelementen op de vloer terechtkomt. Geluidsmuren worden dus nooit afgebroken, je hart echter wel door middel van pakkende songs als “Achilles Heel” en “When Love Was Sweet”.
Ook nu weer doet haar stem me vaak denken aan bijvoorbeeld Kate Bush, ook al is dat niet over de gehele lijn het geval. Sarah Forslund heeft gewoon een heel unieke stem die je niet elke dag tegenkomt. Wat de instrumentale aankleding betreft zijn we onder de indruk van de verdovende piano-inbreng, maar ook streepjes saxofoon drijven ons verder weg van die harde realiteit. Sarah trekt met haar bijzondere stem dus wel de meeste aandacht naar zich toe, maar zonder die al even wonderbaarlijke instrumentale inbreng staat ze te roepen in de woestijn. Dat mag ook in de verf worden gezet.
We raden aan om bij het beluisteren van deze bijzonder breekbare parel je, bij voorkeur met de koptelefoon op, compleet weg te cijferen van alles en iedereen. Laat je - zoals wij ook deden - betoveren door Sarah Forslund’s broze stem die je ontroert en tot tranen dwingt. 'Summer Is Like A Swallow' is een intensief mooie en intimistische schijf die je als aanhoorder een ander mens zal laten worden en je rust brengt eens je tot de harde realiteit bent teruggekeerd. Innerlijke gemoedsrust.
Tracklist: River of Dreams; Summer Is Like A Swallow; Seagull; Know; Hard; The Lily And The Grave; Achilles Heel; Gone; When Love Was Sweet; Toad
Sister May is een ambitieuze band uit Roeselare die is ontstaan in 2016. Medio 2017 bracht de band een heel knappe EP uit 'My Absolute Defiler' waaruit blijkt dat de muziek van Sister May in een bepaald hokje duwen hen tekort doen is. Grunge, alternatieve rock en streepjes new wave, we horen het ook allemaal terug op de nieuwste EP van Sister May: 'Ascent'. Die werd op 31 oktober live voorgesteld in De Verlichte Geest in Roeselare.
Startende met een lekker duister en dreigende “Ascent” word je al direct op het verkeerde been gezet. De heren blijken inderdaad van een donker kantje te houden, maar elke song klinkt weer anders dan de voorganger. Elke keer doet Sister May een ander deur open, en verrast je daardoor aangenaam. “Deception” is een stevige mokerslag in het gezicht, waarbij niet alleen opvalt dat de muzikanten van dienst uiteenlopende trucjes kunnen toveren uit hun instrumenten. Ook de stem van zanger Bert Goethals klinkt heel uiteenlopend. Enerzijds schreeuwt hij zijn frustratie als het ware uit. Anderzijds klinkt die stem eerder als een warm deken om je te verwarmen bij koude winteravonden.
Nog zo een aangenaam verassende wending krijgen we bij “Diamond Dreams” waar een streepje synthesizer je naar weer eens andere oorden doorverwijst. In welke categorie we deze song moeten onderbrengen is een groot vraagteken. Maar net dat trekt ons daardoor het meest over de streep. “(R)Evolution” start eerder ingetogen. Later worden alle registers compleet opengetrokken en ontstaat een wervelstorm waarbij zowel vocaal als instrumentaal alle opgekropte frustratie nog maar eens los wordt gelaten op de aanhoorder. Schreeuwerige vocalen bezorgen je daarbij koude rillingen.
Vooral trekt Sister May ons over de streep door dat uiteenlopende aanbod. We houden enorm van bands die ons heel bewust van het kastje naar de muur sturen en die ons voortdurend op het verkeerde been zetten. Muziekliefhebbers, of eerder de liefhebbers van alternatieve jaren '90-rock, die bovendien houden van een potje experimenteren zouden hierin zeker hun gading moeten vinden. Wij werden alvast meegesleurd in een draaikolk van uiteenlopende emoties. Die gaan van woede naar berusting, tot ontroering en frustratie. Alleen dat al zorgt ervoor dat dit een band en EP is om te koesteren, net omdat ze door het aanbieden van zo een uiteenlopende mengelmoes bewijzen nog vele kanten uit te kunnen gaan en gelukkig nog niet teveel in hun kaarten laten kijken. Wat ons dan weer benieuwd maakt naar meer in de nabije of verre toekomst.
Tracklist: Ascent 3:41; Deception 3:10; Diamond Dreams 5:05; (R)Evolution 3:45
The Difference is een melodieuze doommetalband die is ontstaan in 1996. Ondertussen heeft deze band al heel wat watertjes doorzwommen en onderging The Difference enkele personeelwissels. Ze hebben successen en tegenslagen gekend, maar steeds is The Difference noest aan de weg blijven timmeren. En eveneens verder blijven evolueren in stijl. Op 3 november zagen we op de releaseshow in Eeklo een band waarbij iedereen dezelfde kant uitkijkt. De heren stelden daar hun nieuwste schijf voor: 'Insignificant'. We gaven de plaat enkele luisterbeurten en kwamen van de ene in de andere aangename verrassing terecht.
Bij de eerste songs, “The Hunger” en “Children Of The North”, worden alle registers compleet opengetrokken en ontstaat een wervelstorm van jewelste. De band deelt al direct een mokerslag in het gezicht uit, waardoor je dreigt niet meer recht te komen. Goed begonnen, is half gewonnen. Maar er is veel meer aan de hand op deze veelzijdige plaat. Bij sommige eerder ingetogen songs, zoals “Dead Man Walking” raakt The Difference heel bewust de gevoelige snaar, zowel instrumentaal, maar zeker en vast ook vocaal. De zanger van dienst beschikt namelijk over een heel veelzijdige stem.
Bij de hoge noten doet hij daardoor de haren op onze armen rechtkomen. Uiteraard gerugsteund door klasse muzikanten binnen de band. De virtuositeit van de gitaristen en bassist kent geen grenzen. Maar ook het al even veelzijdige bijzonder drumwerk trekt ons over de streep. The Difference doet er bovendien alles aan om buiten de lijntjes van de doommetal te kleuren, zonder aan een stijlbreuk te doen. Zo hangt er altijd een heel lekker doom-aanvoelend sfeertje rond songs als “Walls” of “Warchild”. Of gaat The Difference eerder de heavymetaltoer op bij “Tears Of The Earth”. Om even later weer je hart diep te raken.
The Difference brengt met 'Insignificant' een gevarieerde plaat uit, boordevol progressieve tot heavymetalsongs. Waarbij de doom-invloeden nooit worden vergeten. Maar vooral blijkt deze band weer een nieuwe bladzijde om te draaien en raakt hij enerzijds gevoelige snaren of zorgt hij anderzijds voor een wervelstorm waardoor alles aan gort wordt geslagen. Net die veelzijdige aanpak zorgt ervoor dat The Difference een heel ruim publiek aan metalliefhebbers zou kunnen aanspreken met deze plaat. Net door te durven buiten de lijntjes te kleuren en andere wegen durven bewandelen worden we compleet over de streep getrokken. Een klasse schijf van een band die grenzen blijft verleggen en zichzelf opnieuw uitvindt na al die jaren.
Tracklist: The Hunger 4:37; Children Of The North 4:10; From Beyond The Sun 5:50; Warchild 3:30; Dead Man Walking 4:53; Tears Of The Earth 5:10; Walls 6:34; Inside The Labyrinth 4:39; Under Crimson Skies 6:00; As I Close My Dying Eyes 2:29.
Dat Tom Morello een eigenzinnige klasse artiest is die zich van niets of niemand iets aantrekt, bewees hij in het verleden voldoende. Zijn medewerking aan legendarische bands als Rage Against The Machine, Audioslave, Prophets of Rage en zoveel meer zijn daar het levende bewijs van. Op 12 oktober bracht Tom Morello zijn ‘solo’-album op de markt genaamd 'The Atlas Underground’. Morello gaat een samenwerking aan met o.a. Knife Party, Bassnectar, Portugal. The Man, Vic Mensa, Marcus Mumford, Steve Aoki, Gary Clark Jr en zoveel meer. Verschillende artiesten uit verschillende genres dus en dat zou kunnen zorgen voor een bijzonder aantrekkelijk meesterwerk. Echter, we blijven wat op onze honger zitten.
Wie had gehoopt op een lekker experimentele rockplaat zal bedrogen uitkomen. Morello gaat wel aan het experimenteren, maar eerder met elektronische muziek. Dat gaat bij fans van Rage Against The Machine en zo zeker zorgen voor gefronste wenkbrauwen. Nu, op zich heb ik daar geen probleem mee. Mijn grootste idool David Bowie heeft nooit anders gedaan dan wegen inslaan die je van hem niet verwacht en kwam daar vaak mee weg. Tom Morello laat zich omringen door kleppers uit die elektronische muziekwereld, maar helaas blijven de meeste samenwerkingen wat hangen in gezapige middelmatigheid.
Songs als “Battle Sirens”, “Rabbit’s Revenge” tot “We Don't Need You” doen ons eerder belanden in een doorsnee discotheek. Lekker uptempo nummers die op de dansheupen werken, dat wel. En toch zitten er een paar songs tussen die ons het beste doen verhopen voor de rest van de plaat. Zoals het aanstekelijke, zelfs wat bevreemdend klinkende “One Nation”. Daar horen we experimentele elektronica in die ons prompt op een raveparty doet terechtkomen. Het eerder dreigende “Vigilante Nocturno” bevat zelfs enkele EBM-invloeden, wat we eveneens kunnen waarderen. Songs als deze hadden er dus meer mogen tussen zitten, naar onze mening.
Laat dit duidelijk zijn; Morello hoeft voor ons geen rockplaat uit te brengen. Maar als hij iets doet met elektronische muziek verwachten we nu eenmaal iets meer dan een doorsnee dansplaat. Van een artiest als Morello verwachten we net door zijn toch eigenzinnige tegen alle heilige huisjes stampende manier van doen uit het verleden gewoon veel meer dan angstvallig binnen de lijntjes kleuren.
En toch, op de dansvloer of eventueel op Tomorrowland zou deze muziek wel eens kunnen zorgen voor een langgerekte raveparty, zoals in de jaren '90. De dansliefhebber die gewoon lekker loos wil gaan op die aanstekelijke beats zal aan de eerder ingenomen kritische noot dan ook geen boodschap hebben. Morello doet gewoon zijn zin, dat rebelse zit er dus zeker in. En daarvoor krijgt hij toch een sterretje meer. De dansschoenen aantrekken en gewoon uit de bol gaan op songs als “Roadrunner”, “Where It's At Ain't What It Is”. Het kan allemaal. Het mag zelfs. Maar hier zat dus gewoon veel meer in dan er echt is uitgekomen.
Ooit was Morello een reden om anarchistische boodschappen te verkondigen. Dat had hij langs deze andere weg ook kunnen doen door eventueel samen te werken met onbekende dj's die kwaliteit afleveren en vooral buiten de lijntjes durven kleuren. Ondanks enkele pogingen in die richting verkiest Morello dat echter niet te doen en dat is een artiest als Morello onwaardig. Een gemiste kans om naast de rock scene ook echt zijn stempel te drukken op de elektronische muziekgebeuren deze plaat. Jammer, maar helaas.
Tracklist: Battle Sirens (4:03) met Knife Party; Rabbit’s Revenge (2:59) met Bassnectar, Big Boi en Killer Mike; Every Step That I Take (3:42) met Portugal. The Man en Whethan; We Don’t Need You (3:03) met Vic Mensa; Find Another Way (4:38) met Marcus Mumford; How Long (4:23) met Steve Aoki en Tim McIlrath; Lucky One (3:32) met K.Flay; One Nation (4:15) met Pretty Lights; Vigilante Nocturno (3:29) met Carl Restivo; Where It’s At Ain’t What It Is (3:38) met Gary Clark Jr. en Nico Stadi; Roadrunner (2:48) met Leikeli47; Lead Poisoning (4:05) met GZA, RZA en Herobust.
Het is lange tijd opvallend stil geweest rond hiphopbelofte Uberdope, maar in het najaar van 2018 bracht de band, na drie jaar stilte, eindelijk een gloednieuwe schijf op de markt. 'Graag Gedaan' kwam op de markt via Fake Records/N.E.W.S. en bevat vijftien lekker aanstekelijke hiphopsongs waarbij humor en zelfrelativering de rode draad vormen doorheen het geheel.
De band gaat hiervoor een samenwerking aan met de heren van Compact Disk Dummies. De broers Coorevits namen de volledige eindproductie van de nieuwe plaat van Uberdope in handen. Andere opmerkelijke medewerkingen aan deze schijf zijn er eveneens van o.a. Brihang, Jeffrey Jefferson (Ertebrekers), Pieter De Meester (Stavroz, King Dalton) en Charlotte Adigéry (wwwater). De band gooit het over een heel andere boeg op deze schijf en draait de bladzijden uit het verleden om. Zodat ze met een schone lei kunnen beginnen aan een gloednieuw hoofdstuk.
“Neen”, “Goud”, “Bellen Naar De Schuer”, het zijn allemaal songs waarvan de humor van afspringt en die je één voor één met een brede glimlach achterlaten. Uberdope gebruikt trouwens die humor als wapen om de maatschappij een spiegel voor te houden. Niet door keet te schoppen, maar net door alles om zich heen te relativeren en vaak belachelijk te maken. Zodat het hilarisch overkomt. Luister maar naar “Big In Japan” of “Zure Buren”. Uberdope steekt de draak met alles en iedereen en zorgt daardoor voor een lekker aanstekelijke hiphop/rapfeest in je hoofd. Bovendien vallen de knipogen naar muziekstijlen als jazz ons doorheen veel songs eveneens op, wat bewijst wat voor een veelzijdige band Uberdope toch is.
Op deze schijf hoor je een band die na al die jaren weer klaar is om de wereld te veroveren. Uberdope brengt hiphop - met Nederlandstalige teksten - van de meest aanstekelijke soort. En voegt daar jazzy klanken aan toe. Telkens tovert de band je daarbij een glimlach op het gezicht en stampt letterlijk alle heilige huisjes omver. Meer nog, de band komt daar gewoon mee weg. Kortom hiphop met een boodschap, die op een vrolijke wijze door de strot wordt geramd. Dat schotelt Uberdope je voor op deze klasse hiphopplaat.
Tracklist: Neen 2:28; Goud (feat Jeffrey Jefferson) 4:13; Bellen Naar De Schuer 4:42; 20 Euro 4:22; Randje #1 1:50; Blauw (feat Brihang) 3:43; Leer Mij Alles 4:11; Zo 5:35; Randje #2 1:50; Anthony 5:07; Big In Japan 3:43; Wow 4:37; Zure Buren 4:57; Randje #3 1:34; Doe Niet Meer Mee 5:08
HipHop/Dance
Graag Gedaan
Uberdope
European Apocalypse Tour 2018 - De vier ruiters van de Apocalyps, verwoesten Hel Hole city
European Apocalypse Tour 2018 - Kreator + Dimmu Borgir + Hatebreed + Bloodbath
De bedenker van het concept 'European Apocalypse Tour' is een waar genie. Zet vier ogenschijnlijk totaal verschillende metalbands op een affiche. Doe daar een heuse tour mee, in verschillende steden in Europa. En je trekt een al even verscheiden publiek aan. Geen wonder dat vele van die concerten totaal zijn uitverkocht. Want zowel Bloodbath, Hatebreed, Dimmy Borgir en Kreator hebben elk hun eigen ruime fanbase. Door deze vier iconen op één affiche te zetten, krijg je dan ook een gevarieerd aanbod voorgeschoteld. Echter schreven we heel bewust 'ogenschijnlijk' bij die eerste zin. Want er is, net als bij de vier ruiters van de Apocalyps ondanks die verschillen wel degelijk een gelijklopende lijn die de vier bands met elkaar verbindt. Wij zakten af naar ‘Hel Hole City’ Brussel om de vier ruiters van de Apocalyps recht in de ogen te kijken. Elk van hen gingen ze verwoestend tekeer, tot geen spaander geheel bleef van de Ancienne Belgique.
Die vier ruiters: Honger, Oorlog, Ziekte en dood, Antichrist vullen elkaar ondanks hun kleine verschillen zeker aan. Want door hun komst ontstaat verdriet, pijn, verlies, waanzin tot pure chaos en mondt uiteindelijk uit in de totale vernieling van de aarde.
- Antichrist - Bloodbath (*****) legt de lont aan het vuur, om die poorten van de Hel te doen openzwaaien. Net zoals de Antichrist volgens de legende, er overwinnende op uittrekt, en zo het lot van de mensheid bezegelt, legt ook Bloodbath de lat torenhoog. Verschroeiend heet wordt het in de zaal, als de band de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen, door vuurpijlen boordevol kokende lava boven de hoofden van de aanwezigen te schieten, in de vorm van messcherpe riffs, verdovende drumsalvo's, en vooral een vocale aankleding die letterlijk door merg en been gaat.
Ondanks dat de heren het publiek uit hun hand doen eten, staan de meeste er wat verbouwereerd op te kijken. Die verwoestende geluidsmuur die Bloodbath doet neervallen op de hoofden van de fans voelt dan ook aan als een onaardse mokerslag waarvan je naderhand toch even moet op positieven komen. In een razend tempo gaat de band dan ook, van begin tot einde, tekeer tot de eerste aanhoorders compleet murw zijn geslagen, waardoor de Zweedse band er uiteindelijk in slaagt die poorten van de Hel letterlijk te doen open zwaaien, waarna ze niet meer zouden worden gesloten tot het einde van de avond.
- Oorlog en vernieling - Ondanks de toch wat feestelijke stemming die Hatebreed (*****) onder leiding van de charismatische frontman Jamey Jasta naar voor brengt, kun je niet voorbij aan de echte beweegreden daarvan, nl. het doen ontstaan van een totale oorlog en vernieling van de zaal. De ene circlepit is nog maar gedaan, of daar volgt een volgende moshpit.
Hatebreed is een band met een enorm sterke live reputatie, Jasta spreekt zijn publiek voortdurend aan, en vooral deelt de band de ene na de andere uppercut uit aan zijn fans. De band raast over de hoofden heen als een op hol geslagen bulldozer die recht op een woonwijk afkomt, en niet stopt tot er geen steen meer recht staat. Echter allemaal doorspekt met de nodige humor en kwinkslagen. Mosh- en circlepit, en een wall of death volgen elkaar dan ook in een al even razend snel tempo op. Nee, er is geen doorkomen aan eens Hatebreed Oorlog en vernieling zaait in de AB. De ravage achteraf was dan ook enorm. Missie geslaagd!
- Honger - Wie had gedacht dat een band als Dimmu Borgir (*****) uit de toon zou vallen tussen die porties thrash en wilde taferelen bij hun voorgangers, en ook bij headliner Kreator, moest die kritische kijk op de zaak prompt inslikken. De heren deden ons al versteld staan op Alcatraz Metal Fest door een onaards voelende performance. Ook in AB zie je een band die er duidelijk zin in heeft. Uiteraard gaat het er meer melodieus aan toe, en ontstaan geen wilde moshpits meer of zo. Uiteraard moet Dimmu Borgir het vooral hebben van donkere walmen over het publiek jagen, die je letterlijk de adem ontnemen. Dimmu Borgir gebruikt hiervoor occult voelende taferelen, en bezorgt je heel bewust koude rillingen tot je uw eigen demonen ook in de ogen kijkt. Waardoor je stervende van de honger, in een hoek van de kamer snakt naar een stukje brood van het leven. Dat is in grote mate de verdienste van top muzikanten binnen die band, die nog steeds oogstrelende riffs en salvo's uit hun instrumenten toveren. Maar wat mij het meest opvalt, is de goedlachse - in zoverre dat kan binnen dat genre - frontman Shagrath die zijn fans voortdurend aanspreekt. Echter ook niet teveel, zodat die typische donkere intensieve sfeer niet verloren gaat.
- De Dood - Tijdens de pauzemuziek voorafgaand aan de show werd al duidelijk dat er maar één echte overwinnaar overblijft. De Dood. Door meezingers als “Run to the Hill” op de aanhoorder af te vuren terwijl het podium wordt klaar gezet, wordt die sfeer naar omhoog gekrikt. Ook dat is een slimme zet van de band.
Met veel bombast en visueel vertoon, wordt een groot doek geplaatst waarop allerlei beelden te zien zijn en verdwijnt met de mededeling 'Brussels, prepare to get destroyed'. Kreator (*****) trekt alle registers compleet open, en laat ze niet meer los tot de dood is ingetreden. Als een verwoestende orkaan en een alles om zich heen vernietigende tsunami gaat Kreator tekeer tot uiteindelijk geen spaander geheel blijft van de zaal.
Ook het oog wil wat en er verschijnen prachtige beelden, waaronder gestorven artiesten die de revue passeren. Maar vooral laat Kreator zijn hoogstaande thrash metal voor zich spreken, en bewijst waarom ze tot op heden nog steeds tot de absolute top behoren binnen dat genre.
Meer nog, anno 2018 is Kreator meer dan ooit grensverleggend. Ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken.
Deze Koningen van Thrash Metal lossen hun rol niet en gaan bijzonder verwoestend tekeer, waardoor de AB andermaal wordt herschapen in één grote mosh tot circle pit tot het oneindige. Startend op een moordend tempo van “Enemy Of God” sluit Kreator zijn set dan ook af met de ultieme knaller van formaat “Pleasure to Kill”, waarna de dood intreedt.
Besluit: Het is misschien opgevallen dat elk van de vier concerten vijf sterren krijgen toebedeeld. Dat is heel bewust. Dit was gewoonweg een topavond voor de globale metalfan, die houdt van feestjes bouwen in een apocalyptische omgeving, waar dood, vernieling, chaos en totale waanzin hand in hand gaan. Of dat nu is door verschroeiend snel uithalen of eerder een occulte sfeer te doen ontstaan, binnen walmen van intensieve duisternis, telkens voelt het aan alsof die vier ruiters van de Apocalyps daadwerkelijk op aarde zijn geland, met één doel voor ogen …’De totale vernietiging van Hel Hole Brussel!’
Missie geslaagd over de gehele lijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics -
Bloodbath http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/158
Hatebreed http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/159
Dimmu Borgir http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/160
Kreator http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/161
Organisatie: Biebob ism Nuclear Blast + Ancienne Belgique, Brussel
Les Ardentes 2019 van 4-7 juli 2019 - artieste Aya Nakamura en andere
Après HOCUS POCUS, COLUMBINE, HUGO TSR, SCARLXRD, DOSSEH et RK c'est la nouvelle reine de la pop urbaine AYA NAKAMURA qui confirme se présence aux Ardentes 2019.
"Aya Nakamura révolutionne la musique française, (...) Sur son second album la chanteuse d'Aulnay-sous-Bois regarde le futur de la musique populaire droit dans les yeux" écrivait récemment l’excellent Slate.fr.
C'est que depuis l'été et le phénomène "Djadja", le titre cartonne à travers l'Europe, première française depuis Edith Piaf a être n°1 aux Pays-Bas, touche même les USA via les réseaux sociaux, Aya Nakamura est entrée dans une nouvelle dimension. Son deuxième album, sobrement intitulé Nakamura, a été certifié disque d'or deux semaines seulement après sa sortie.
Ajoutez encore :
MAES, dont l’album "Pure" sorti cette semaine et le titre "Madrina" avec Booba créent l’événement, VEGEDREAM qui ramènera la coupe là où elle aurait du aller, JOSMAN le meilleur espoir du rap français, l'anglaise LITTLE SIMZ, le crew parisien qui monte L'ORDRE DU PERIPH, et SFERA EBBASTA la star du hip-hop italien qui a fait exploser Spotify dans son pays.
Après le SOLD OUT des VERY EARLY BIRD, Les pass EARLY BIRD et CAMPING partent déjà très vite ! Réservez le vôtre dès maintenant sur www.lesardentes.be
www.lesardentes.be
Bauhaus - Peter Murphy - Anniversary Tour - 40 years of Bauhaus playing 'In The Flat Field' entirely
Bauhaus - Peter Murphy - Ondanks de stemproblemen halverwege kregen we een vrij potente show van een intrigerende zanger
Peter Murphy is op zijn 61ste nog vrij actief. Deze zomer deed hij ons land al aan. Nu doet hij een tournee aan rond Bauhaus en er komt ook nog een nieuwe soloplaat uit van de man. Voor die tournee neemt hij o.a. ook oerlid en bassist David J mee en allround gitarist Mark Thwaite (die dat heel goed doet overigens) die al sedert 2005 mee gaat met hem op tournee. Nogal wat onheilsberichten over Murphy kwamen deze week binnen want de man sukkelde met een ontsteking van de stembanden en moest deze week 2 concerten afgelasten waaronder deze in Nederland de avond ervoor. Maar gelukkig ging alles door en werd het schema wat verlaat zodat de man nog een extra uurtje rust had.
Voordat de lichten werden gedoofd kwam er een mededeling van de organisatie over het W-Festival van volgend jaar. Dit via een groot videoscherm. Een nieuwe locatie ( Waregem ipv Amougies) en enkele nieuwe bands werden aangekondigd. O.m. Echo & The Bunymen en Jimmy Sommerville werden aan de affiche toegevoegd. Er was blijkbaar ook een aanpassing van de line-up (een stage minder) waardoor een aantal aangekondigde bands geschrapt werden. Wat toch hier en daar op gefrons werd onthaald. Tot zover de mededelingen.
De Balzaal is een geschikte zaal voor zo een evenement en was dan ook uitverkocht. De Britse band Desert Mountain Tribe (en niet Astrasonic zoals eerst aangekondigd) mocht de zaal opwarmen. Dit trio heeft een tweede album uit en brengt een soort psychedelic rock. We waren onder de indruk van de stem, de weidse gitaarklanken, de fijne baslijnen en iets minder van de doorsnee drumpartijen. Nu nog iets meer gecondenseerde songs die beter blijven hangen en het komt helemaal goed. Maar er is zeker potentie.
Bauhaus (22u15) begon het concert op de tonen van Marlene Dietrich (vermoed ik) het concert. Na een aantal nummers van haar startte de band ook daadwerkelijk. Er werd meteen deftig en snedig van start gegaan met “Double Dare” en gelukkig leek Peter Murphy goed bij stem. Heden ten dage heeft hij nu een grijs baardje waardoor hij er nog iets excentrieker uitziet.
Aan charisma en ego heeft hij na 40 jaar nog niet veel ingeboet. Daarna kwam “In The Flat Field”. Vervolgens maakte hij zich kwaad op de mensen in het publiek die stonden te filmen met hun gsm en dreigde hij om die uit hun handen de zaal in te trappen.
We mogen zeggen dat hij het album werkelijk goed afwerkte en dat nog maar eens bleek hoe sterk dat debuutalbum wel niet was. Na “Silent Hedges” verdween hij even van het podium en we hadden al kunnen constateren dat zijn stem tekenen van vermoeidheid begon te tonen. Niettemin kwam hij terug op de stage en deed hij er alles aan om alles toch in orde te laten klinken maar je hoorde nu en dan (vooral in de lagere regionen) dat het beste van zijn stem weg was. De kracht was er wat uit en dat voelde je toch tijdens het optreden. Nu en dan had hij een poëtisch moment en toen er in het publiek hierbij gepraat werd riep hij duidelijk geïrriteerd “Shut Up!”.
De band werd wel minstens drie keer door hem bedankt. Er kwamen natuurlijk nog andere bekende nummers voorbij: “Bela Lugosi’s Dead”, “She’s In Parties”, “Passion of Lovers” en “Dark Entries”. Daarna verdwenen ze om terug te komen voor twee songs waaronder “The Tree Shadows” en het wondermooie nummer “Severance” van Dead Can Dance. Zo werd het bijna 24u toen de lichten terug aangingen.
Het blijft een intrigerend figuur om aan het werk te zien. Het werk van Bauhaus blijft toch ook zonder meer van een grote schoonheid. Alhoewel het niet geheel perfect was vanwege zijn stemproblemen waren we toch blij dat hij deze avond zijn show had opgevoerd en konden we tevreden huiswaarts rijden.
Organisatie: W-Festival
Als ik deze recensie begin met: 'Oeeeehoeee, zucht, oeeehoeeee, zucht, oeeeehoeeee, zucht', worden er waarschijnlijk vragen gesteld over de inhoud van deze muziekrecensie. Maar geen paniek! Dit gaat degelijk over de band, K's Choice, bekend van zijn topnummer "Not an addict". Het nummer waarbij ik onmiddellijk fan werd van deze internationale Belgische groep. Met een akoestische set brachten zij het beste van zichzelf met eigen nummers, liedjes van toen en prachtige covers uit 'Liefde voor muziek'.
Een rij vol enthousiaste fans wachten met volle spanning aan de deuren van het Depot. Het was duidelijk dat iedereen tijdig het beste plaatje wou reserveren. K’s Choice gaat al vele jaren mee in de muziekgeschiedenis en mocht dan ook voor een mooie uitverkochte zaal spelen. Voornamelijk de oudere generatie was goed vertegenwoordigd die de band ook heeft gekend als ‘The Basement Plugs’, daarna ‘The Choice’ in de beginjaren 90 en vervolgens ‘K’s Choice’.
Na een tijdje ongeduldig wachten, opende Sarah Bettens, met haar zachte hese stem, één van haar favoriete nummers uit de kindertijd, “Summer of 69”. Ondanks dat dit nummer tegenwoordig cliché is, bracht Sarah Bettens een leuke versie met mooie tweestemmigheid. Deze stemming was trouwens door heel de set een zeer mooi gegeven! Zus en broer zijn top samen en de combinatie met de extra veelzijdige muzikant bracht het tot een volle, niet eentonige akoestische show. De set was intiem, teder maar ook krachtig. Het was een ideale mix dat werd geleid naar een leuke genietmodus. Nummers van Abba, Everly Brothers, Jasper Steverlinck en The Beatles werden mooi gebracht alsook haar eigen nummers.
Verder was het Depot uiteraard weer top van organisatie door de vlotte service en de sublieme soundkwaliteit. Toch was het eventjes wachten op de aanvang van het concert, maar kortom, het was een zalige maandagavond.
Sarah Bettens bracht haar muzikaliteit naar voren door ook covers te brengen met een eigen K’s Choice sausje. Ik raad haar set zeker en vast aan voor als je graag een rustig avondje wilt genieten met leuke muzikale hits …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in CC, Sint-Niklaas
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/162
Organisatie: Depot, Leuven
Sinner's Day was aan zijn vijfde editie toe, maar 2018 is toch ook een bijzonder jaar wegens het vieren van veertig jaar new-wave. Een muziekstijl ontstond medio 1978 - toen ondertekende een prille tiener was van 13 en zich prompt wentelde in de opkomende post-punk en punk opleving.
Zonder meer is Sinner's day dan ook de ultieme nostalgie trip voor de punk en new wave liefhebber. Deze keer ging alles door in de Limburghal te Genk. Een locatie waar circa 5000 fans werden verwacht. De zaal stond, zeker later in de avond, dan ook enorm goed gevuld. Op zich was het goed gevonden als dat ene podium, met enkel Belgische kleppers, was afgelopen, de band op het podium daarnaast kon beginnen. Op die manier kon je geen enkel optreden missen.
Helaas enkele kanttekeningen … Er was wel een zit tribune voorzien, maar die bleek een beetje pover voor zo een massa op te vangen waardoor weinig ruimte overbleef om te even bij te praten of tot rust te komen, rekening houdende dat je daar toch van rond de middag tot de vroege uurtjes in de nacht vertoefde. Twee kassa’s waren er van drankbonnetjes, aan diezelfde kassa moest je ook een plasbandje kopen, dat zorgde voor een heel lange rij om aan te schuiven. Er was ook maar één drankbar voorzien, en een pover uitziend eetstandje of twee. Ook gingen de lichten amper aan, waardoor het soms tasten was in het donker. Bij drukke momenten was het zelfs ongezellig druk.
Niet getreurd, de prestaties van de bands op de podia zalven het. We waren naar Sinner's day afgezakt voor de muzikale omlijsting en zagen zestien acts die het beste van zichzelf gaven. Ze zorgden voor het ene na het andere wervelende punk en new-wave feest, dat aan je ribben kleeft , én ook wij ons prompt weer die zestienjarige puber voelden …
O Veux (***1/2) mocht de vijfde editie met een knal openen. O Veux is een postpunk/coldwaveband uit de jaren 80. Net als sommige tijdsgenoten werd de band eerder bekend in 'underground' middens. Maar bouwde daar wel een ijzersterke live reputatie op. De band verbindt verschroeiende harde post-punk met streepjes theateraal vertoon. Het oog wil namelijk ook wat. Een bevallige danseres mocht zorgen voor een oogstrelende start van de dag. Gerugsteund door muzikanten die mokerslagen uitdelen, en zorgen voor de eerste KO op punten, door stevige uppercuts die in je gezicht tot ontploffing komen. O Veux bracht een eerste oorgasme van de dag, en voegt daar het nodig visueel vertoon aan toe, waardoor al vrij vlug het dak er afgaat.
Goed begonnen is half gewonnen. Claw Boys Claw (*****) voegt er een paar schepjes aan toe. De Nederlandse Garagepunk band timmert reeds sinds 1983 aan de weg en blijkt zelfs uit te groeien tot één van de meest verrassende acts op Sinner's day. Peter te Bos, ondertussen reeds 68 jaar jong, blijkt niet alleen een charismatische klasse entertainer, de man is nog steeds enorm goed bij stem.
Claw Boys Claw brengt bovendien een eigenzinnige set, waar eigenlijk de hits min of meer ontbreken. De band komt daar echter gewoon mee weg, net door op een zodanig gedreven en energieke wijze te werk te gaan. Bovendien waren we diep onder de indruk van menig gitaar solo en de haren op onze armen kwamen recht te staan van diep innerlijk genot. Echter is het de bijzonder charismatische houding van Peter dat ons nog het meest over de streep trekt. De man spreekt zijn publiek aan en gaat hen zelfs opzoeken in de zaal.
Kortom: Claw Boys Clow brengt een totaalspektakel schipperend tussen aanstekelijke garagepunk en gezapig entertainment, waar geen speld valt tussen te krijgen. Dit optreden groeide dan ook uit tot één van de hoogtepunten van deze Sinner's day.
Marcel Vanthilt (****) die het eerste deel van de avond ook de introducties van de band op zich nam, op zijn eigen humoristische wijze, stelde ook zichzelf voor. Met eveneens een kwinkslag. Waardoor hij prompt een glimlach op ons gezicht tovert. Ook wat de muziek betreft grasduint Vanthilt in zijn rijkelijke verleden, met die kwinkslagen , tonnen humor en zelfrelativering. Maar vooral laat hij zich omringen door klasse muzikanten, en ontpopt zich nog maar eens tot een charismatische klasse entertainer, zoals we dat ondertussen van de man al lang gewoon zijn.
Tijd voor een potje 'old school 'punk. GBH (****) hoeven we eigenlijk niet meer voor te stellen. De band timmert sinds 1978 aan de weg, en is één van de pioniers van het street punk gebeuren, ook bekend onder de naam UK82, eind jaren '70 tot begin jaren '80 in UK. De heren stralen anno 2018 nog even veel punk attitude uit als in die jaren '80. Dat merken we al vrij snel, als Colin Abrahil je letterlijk bij de strot grijpt, en je voortdurend een spiegel voorhoudt.
Want ook anno 2018 moeten nog heilige huisjes worden omver gegooid. Zeker weten! GBH gaat in een razend snel tempo over de hoofden heen, en laat geen spaander geheel van de zaal. Dat alles diezelfde lijn uitgaat, het stoort allerminst. Want daar draait het nu eenmaal om bij echte punk. De aanhoorder meerdere mokerslagen in het gezicht uitdelen, tot je niet meer recht komt tot al die verdomde heilige huisjes daadwerkelijk zijn gesneuveld.
Kortom: Ook al levert GBH eigenlijk een routineklus af, de band staat nog steeds als een huis, en hebben een attitude waardoor ook wij punk fan zijn geworden. En dat is na veertig jaar in nagenoeg de originele line-up toch een ijzersterke prestatie.
Een brok Belgische punk en aanverwante geschiedenis? Zo stonden er toch meerdere op het podium. Ook De Brassers (****) slepen heel wat levenservaring met zich mee. De band speelt bovendien een thuismatch, ze zijn in Limburg wel heel bekend. En leggen de lat dus prompt een paar meters hoger. Het extra leuke aan een band als De Brassers is dat ze hun songs vaak brengen in de Nederlandse taal. Waardoor de afstand tussen publiek en band nog verkleint. De heren hebben er duidelijk zin in, en gaan op een verschroeiend tempo tekeer op het podium, om die thuismatch zeker en vast te winnen op punten.
Meer nog De Brassers bewijzen dat jarenlange ervaring in het vak - de band bestaat ondertussen circa veertig jaar - niet hoeft te resulteren in een flauwe routine klus. Wel integendeel.
Er zouden zo nog zulke bands op het podium staan op deze festivaldag, maar De Brassers gaven alvast het goede voorbeeld. Waarvoor onze dank!
Van de Engelse Pioniers van Industrial muziek uit de jaren '80, Cabaret voltaire (***) blijft enkel nog één lid over. Richard H Kirk. De multi-instrumentalist maakt gebruik van beelden en elektronische samples op het podium. Met andere woorden krijgen we een veredelde DJ act voorgeschoteld, die zeker niet zo misstaan op menig new wave feest, gezien de songs, zo typisch uit die periode, uit de boxen knallen. Maar bij een live performance verwacht je toch iets meer dan een combinatie van beelden op het scherm en dansbare beats die op je afkomen. Tenzij dat is voor een afterparty op het einde van de avond. Daardoor bleek dit concert eigenlijk de perfecte gelegenheid voor het publiek om in de wandelgangen even te gaan keuvelen over koetjes en kalfjes, met een frisse pint in de hand, gebruik makende van die toch wel heel aanstekelijke beats als achtergrond muziek. Want dat was dit optreden van Cabaret Voltaire - of wat er van overblijft - uiteindelijk een beetje.
Wat een verschil met de kort en bondige performance van Cocaine Piss (****). Ondanks de chaotische aanpak, waarop de band vanaf de eerste noot uithaalt, valt me telkens op wat voor een top muzikanten daar op het podium staan. Want binnen diezelfde chaos hoor je gitaar riffs die wel degelijk aan de ribben kleven, en drum salvo's die aanvoelen alsof je hersenpan wordt ingeslagen. Echter het meest in het oog springende - letterlijk - element binnen Cocaine Piss is de hyperkinetische frontvrouw Aurélie Poppins, die ook nu weer tekeer gaat alsof ze waanzinnig is geworden. Dit allemaal met de nodige kwinkslagen en tonnen humor uiteraard. Kortom: Cocaine Piss is een punk band die vooral een wervelend feest wil bouwen, en dat ook doet. Naar goede gewoonte gaat Poppins dat publiek weer eens letterlijk opzoeken, op het einde van de set. Kort en krachtig, wild tekeer gaan, waarna de band je totaal verweesd achterlaat.
Meer gestroomlijnd gaat het eraan toe bij Fischer-Z (****1/2) onder leiding van John Watts. Ondanks dat technisch hoogstaand vernuft straalt Watts echter enorm veel spelplezier uit, er kan links en rechts wel meerdere keren een kwinkslag af. Je voelt aan dat Fischer-Z er zin in heeft, ze spelen eigenlijk een soort thuismatch omdat ze graag naar ons land afzakken. Het publiek reageert heel enthousiast, en ook dit heeft uiteraard zijn uitwerking op de band op het podium zelf, die prompt de lat wat hoger legt, en alle registers open trekt.
Fischer-Z gaat al wat jaartjes mee, maar levert daarom totaal geen routineklus af. Dat spelplezier dat door de boxen loeit in het begin, daarop wordt verder gebouwd tot een climax, die eindigt in enkele gekende hits van de band. Zoals “So Long” en “Marlies” dat bij de aanwezigen op heel wat bijval kan rekenen. Maar eigenlijk heeft Fischer-Z die hits niet nodig om ons, en de vele aanwezigen in de zaal, te overtuigen. De handen gingen van begin tot einde de lucht in tot ver naar achter.
Kortom: Fischer-Z doet zonder moeite iedereen uit zijn hand eten. En dat is de verdienste van een charmante frontman, die voortdurend zijn publiek aanspreekt en met zijn bijzondere stem je telkens opnieuw raakt. Maar hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die tovenaars met klanken blijken te zijn. Klasse komt altijd boven drijven, en dat is bij Fischer-Z anno 2018 nog steeds het geval.
In de coulissen stonden de heren van Funeral Dress (****) lekker mee te deinen op de tonen van Fischer-Z. De heren hadden er dus duidelijk zin in. De band speelt voorlopig zijn laatste show, maar brengt nieuw werk uit en zal later terug van zich laten horen. Funeral dress trekt dan ook alle registers compleet open. Vanaf de eerst tot de laatste noot wordt de lat zowel vocaal als instrumentaal hoog gelegd. Meermaals valt ons op dat ondanks dat de songs als een wervelwind over je hoofd heen waaien. De band bestaat één voor één uit topmuzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn. De frontman schreeuwt zijn woede uit, en beweegt over het podium alsof hij elk moment je strot gaat in rammen. Nochtans is Dirk één van de meest sympathieke punkers die wij kennen. Op dat podium echter laat hij zijn demonen op het publiek los, houdt hen een spiegel voor , en laat de aanwezigen uiteindelijk een bont feest bouwen op de meezinger “Party On, Party On”. Over contrasten gesproken.
Kortom: Funeral Dress bewijst dat anno 2018 - ondanks dat vele potentiële opvolgers op de poort staan te bonken - de houdbaarheidsdatum nog niet is overschreden. Integendeel zelfs. Live deelt de band nog steeds de ene mokerslag na de andere uit, waardoor elk heilig huisje prompt sneuvelt. Funeral Dress bracht in het verleden punk zoals dat moet zijn, en doet dat nog steeds. Benieuwd naar het nieuwe werk in de nabije toekomst. Want daarmee bewijst de band dat ze niet blijven stilstaan, maar blijft verder evolueren. Daar kunnen we alleen maar heel blij mee zijn.
Gang of Four (****) is een legendarische Britse post-punk band die wellicht nooit echt commercieel succes heeft gekend, maar wel een inspiratie bron blijkt te zijn voor succesvolle band als The Rapture, Liars, Bloc Party en Franz Ferdinand. De band ontstond in 1977 en heeft dus zijn stempel gedrukt op dat post-punk gebeuren. Geen wonder dat de enthousiaste zaal overvol stond voor deze levende legendes. De band gaat aan een verschroeiend tempo tekeer, waarbij de frontman zich gedraagt als een olifant in een porseleinwinkel. Het lijkt wel alsof hij elk moment alles kort en klein gaat slaan. Gerugsteund door muzikanten die al even wild om zich heen slaan, ontstaat een wervelend post-punk feestje zoals je dat zelden meemaakt.
Conclusie: Gang of Four bewijst met brio waarom ze zo hoog worden aangeprezen als iconen van het genre, door een perfecte set neer te zetten waardoor geen spaander geheel blijft van het podium en de zaal.
En toch legt Red Zebra (*****) de lat zelfs nog hoger. Ze zijn vol lof over een Gang of Four, die ze ook zien als één van hun inspiratiebronnen, Een beweeglijke, minzame en spraakzame frontman krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Niet alleen beschikt hij over een stem als een kanon. Zijn charismatische uitstraling en bewegingen zijn eveneens een streling voor het oog. Bovendien mogen we een pluim steken op de muzikanten binnen deze band. Meermaals voelen we koude rillingen over onze rug lopen bij meesterlijke riffs en drum salvo's. Het is toch de frontman, die het publiek zelfs letterlijk gaat op zoeken, die de meeste aandacht ongewild naar zich toetrekt. Met in eerste instantie een tot de verbeelding sprekend hoofddeksel op z’n hoofd; hij weet telkens dat publiek op te jutten. Er ontstaat voor het eerst een wervelende mosh pit, als in de hoogdagen van de post-punk.
Besluit: De gedoodverfde opvolgers van Red Zebra staan reeds klaar om de rol over te nemen, maar de band bewijst zelf nog over voldoende vuurkracht te beschikken om de zelf boel compleet te doen ontploffen. En hoe!
Eerlijk gezegd, de reden waarom ondertekende is afgezakt naar Sinner's Day is John Cale & band (*****). Naast David Bowie, Roxy Music en The Cure zijn Velvet Underground één van de bands geweest die mijn muzikale smaken vorm hebben gegeven. Met op kop de indrukwekkende inbreng van Lou Reed en John Cale zijn piano virtuositeit. De man is ondertussen 76 - dezelfde leeftijd van mijn moeder. Fysiek zie je dat ook, als hij moeizaam van zijn piano naar gitaar verhuist. Aan zijn beminnelijke, zachtmoedige en warme stem is echter niets veranderd. Dat Cale vooral als pianist naam en faam heeft gemaakt, bewijst hij voortdurend. Ook al wordt de man gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, het zijn de intensieve piano klanken met oog voor experimenteren en improviseren, dat ons koude rillingen bezorgt en doet vertoeven in heel andere oorden.
Meer nog, we vergeven het hem dat hij in de hele set ons amper aanspreekt. John Cale laat de muziek voor zich spreken, en die raakt u op een zodanig bevreemdende maar deugddoende wijze zoals enkel een band als Velvet Underground dat kon. Sinds 1969 is ook op dat vlak nog niet veel veranderd, want ook anno 2018 blijkt dat nog steeds het geval te zijn. Eens bevangen door de walmen die hij over je hoofd heen jaagt op deze intensieve wijze, is geen terugkeer meer mogelijk. Zoals bij het magistrale “Heroin”, dat ons een krop in de keel bezorgde. Stil werden we er niet van, maar een traan wegpinken bij zoveel virtuositeit dat de man anno 2018 nog steeds tentoon spreidt? Dat weer wel. Diep onder de indruk van zoveel intensief genot moesten we ons toch even neerzetten om te bekomen.
Maar niet voor lang .. want Whispering Sons (*****), werden naar voor geroepen als de jongste gasten op de affiche , samen met een Cocaine Piss. Ze bleken aanvankelijk een beetje zenuwachtig om te moeten spelen voor zo een doorsnee punk tot new wave publiek. En zeker in zo grote getale. Het gemeende, warme applaus dat de band kreeg net voor ze het podium betraden, heeft ervoor gezorgd dat die zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zonder meer zien we een band die meer dan ooit zelfverzekerd op het podium staat, en de ene meeslepende post punk parel na de andere uit zijn mouw schudt. Daarbij zijn we voortdurend onder de indruk van de virtuositeit van de muzikanten, waarbij de keyboards de songs naar een andere dimensie doorverwijst. Het is echter de heel beweeelijke frontvrouw die met haar wat vreemd aanvoelende stem je in vervoering brengt, eens u zich gewillig laat hypnotiseren. Besluit: Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog maar een paar stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg.
Het album ' Kick Out The Jams' van MC5 was - en is dat nog steeds - in 1968 een mijlpaal. De band wordt gezien als één van de belangrijkste punk/hardcore bands die ooit hebben bestaan. Hun invloed is door dat debuut alleen al immens groot. Om het vijftig jarig bestaan van die plaat te vieren werd MC50 (****) opgericht. We citeren: ‘MC50 is de supergroep rond protopunk legende Wayne Kramer, die het 50-jarige bestaan van zijn befaamde ‘Kick Out The Jams' viert. Spelen met hem mee: Soundgarden gitarist Kim Thayil, Faith No More bassist Billy Gould, Fugazi drummer Brendan Canty en Marcus Durant, frontman van Zen Guerilla."
De band raast als een wilde horde bloedhonden over de hoofden heen, maar laat ook niet na de nodige humor daar aan toe te voegen. De spraakzame Kramer verwelkomt zijn bandleden, en spreekt zijn waardering uit voor zijn publiek en entourage. Ook dat siert hem. Gelukkig blijft die punk attitude daarbij nog stevig overeind staan. Waardoor het omver stampen van Heilige huisjes weer kan beginnen. Alsof het terug 1968 is - de beweegreden van wat toen leefde is echter nu nog steeds relevant - grijpt MC50 zijn publiek bij de strot en schudt je helemaal door elkaar tot je de aandrang voelt dat systeem omver te gaan werpen. Niet morgen, maar nu! De fans gaan gewillig op die uitnodiging in, en slaan al even wild om zich heen. Waaruit we kunnen besluiten, dat MC50 na al die jaren, in de geest van MC5, nog steeds erin slaagt een menigte op het been te brengen, om dat systeem voor eens en voor altijd omver te blazen en plat te walsen. Missie geslaagd!
Na een korte pauze pikten we nog een stukje mee van Vive La Fête (****) die de feestelijke stemming wilde verder zetten als afsluiter van het Belgische podium, en daardoor de tijd uit het oog waren verloren. Met als gevolg dat de dame en heren een tiental minuten langer op dat podium stonden dan gepland. De band had enorm veel plezier op het podium en straalt dan ook een hoge dosis spelplezier uit. De dansschoenen werden nog maar eens aangetrokken, en mensen dansten op de aanstekelijke songs Met onze excuses naar de klasse muzikanten toe, hun inbreng binnen het geheel, is uiteraard minstens even belangrijk.
Maar de kers op de taart binnen Vive La Fête is de sensueel voortbewegende frontvrouw, die over een stem beschikt die aanvoelt als een warm deken in de weemoedige naklanken. Ze trekt alle registers vocaal open, waardoor ze als een demonische vamp je dreigt te verscheuren. Er zit zoveel uiteenlopende emoties binnen haar stem en uistraling, waardoor je eens gehypnotiseerd, je gewillig laat meevoeren in haar sprookjesachtige wereld. En dat is wat Vive La Fête dus feitelijk doet, je bedwelmen en betoveren waardoor je als een gewillige slaaf zweeft over de dansvloer, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft.
Afterparty Dj Wildhoney lieten we in ieder geval aan ons voorbij gaan wegens het late uur, met de nog circa 127 km huiswaarts. Echter Wolfgang Flür (ex-Kraftwerk) (***1/2) wilden we toch even aan het werk zien. De set van Wolfgang is eigenlijk gewoon een veredelde Kraftwerk set , met andere techno muziek; beelden van Kaftwerk waren op het scherm te zien. Wolfgang wuift naar zijn publiek en spreekt hen aan. Bovendien brengt hij een eigenzinnige versie van Kraftwerk en andere songs; deze worden weer tot leven gewekt binnen een eventueel andere omkadering. De dansschoenen nog maar eens aantrekken was daarbij een must. Wie nog wat energie over had, ging daar dan ook gewillig op in.
Wijzelf besloten, na een best vermoeiende maar fijne festivaldag, huiswaarts te keren, terwijl de dreunende beats van Wolfgang de zaal op zijn grondvesten deed daveren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/118
Organisatie: Sinner’s Day Festival (Star Events)
Sinner's Day Festival 2018 - Nostalgietripje voor de punk en new-waver
Sinner's Day Festival 2018
Limburghal
Genk
2018-12-01
Erik Vandamme
Uit ervaring wisten we al dat Skepta beschikt over tonnen ervaring en genoeg charisma om een zaal volledig over te pakken. Hij was afgelopen zomer nog een van de headliners op Les Ardentes en verkocht nu de volledige AB uit, wat toch een 2000-tal mensen naar het hoofdkwartier van de Vlaamse cultuur in Brussel lokte. In combinatie met Skepta’s spitskills en flow was het vooral de lasershow die met de aandacht ging lopen. Zelden werden dergelijke staaltjes lichtkunsten in België al gebruikt om een voorstelling tot een hoger niveau te tillen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Lancey Foux, LD en Frisco. Alle 3 artiesten die onder Skepta’s hoede genomen zijn, omdat ook zij over een uitstekende attitude beschikken naast hun massale talent. Meteen viel het op dat Skepta geen gewone show in petto had, want de stage was gevuld met lichtgevende palen, die in het voorprogramma nog niet eens ten volle benut werden. Maar Frisco had daar niet eens nood aan, want hij stond op het punt de show te stelen van zijn BBK-broeder. Uiteindelijk bleek Skepta nog groter, en bleek Frisco simpelweg de ideale aanloop voor het spektakel dat nog komen zou.
Voor de mensen die nog nooit van Skepta gehoord hebben, zijn er 2 scenario’s mogelijk. Ofwel ben je absoluut geen fan van de grime-scene, ofwel heb je de afgelopen 10 jaar in een grot zonder wifiverbinding gewoond. Skepta is een god geworden in de Britse hiphopwereld, en de laatste jaren timmert hij ook aan zijn weg om het buitenland te veroveren. De monsterhit die hij afgelopen jaar samen met A$ap Rocky maakte hielp allicht ook aan dat stijgende succes.
En het was die monsterhit waarmee de Londense MC de avond meteen het label van ‘onvergetelijk’ opstempelde. “Praise The Lord (Da Shine)”, is met aangename fluittoon ideaal om aan te tonen dat Skepta gek en geniaal is. Hij beschikt echt wel over het niveau om met de grote rappers, bijvoorbeeld A$ap Rocky, te kunnen meedraaien. Dat bleek ook meteen uit het tweede nummer “That’s not me”, dat de toon zette voor een uur lang opzwepende, duistere grimevibes.
Na enkele nummers was de zaal getransformeerd in een dampende sauna, die op zijn beurt dan weer veranderde in een raveparty dankzij de vele moshpits en flitsende lichteffecten. Het viel op dat Skepta verbaasd was door het hoge activiteitsgehalte van zijn publiek. Er was geen levende ziel die het waagde om stil te staan, en dat zorgt toch ook voor een mooi totaalplaatje. Dit bleek ook toen de rapper zich van een andere kant liet zien met een stijlwissel. Van diepe grime rolden we in een rollercoaster van dansbare commerciële beats zoals bij “Energy (Stay Far Away)”.
Ook die metamorfose onderging de Londense MC perfect, om daarna weer te knallen met enkele heerlijke classics. “Man” en “No Security” verhitten de gemoederen nog wat extra, en bij “It ain’t safe” konden we de politiesirenes in de verte al horen. Afsluiten deed ‘The king of Grime’ in stijl met “Shutdown”, misschien wel zijn grootste track ooit, en “Pure Water”; een single die alles heeft om even groot te worden als de voorganger.
Brussel stond tijdens de protesten van de gele hesjes al in vuur en vlam, maar in de AB deed Skepta er duidelijk een schepje bovenop. Skepta’s show had alles om zijn fans een topavond te bezorgen, en iedereen leek daar ook mee voldaan. De rapper draait al jaren mee, en het is nog maar de vraag of hij al over zijn hoogtepunt heen is. Aan de show van zondag te zien ben je geneigd te denken dat hij zich net op het top van zijn kunnen bevindt.
Setlist: Praise the Lord (Da Shine) (A$AP Rocky) - That’s Not Me – Hypocrisy - Ace Hood Flow – Catfish – Lyrics - Energy (Stay Far Away) - Crime Riddim - Neighbourhood Watch (with LD) - It Ain’t Safe – Man - Let That Go (with Shorty) - What’s Going On (Shorty cover) (with Shorty) - Detox (with Frisco) - Grime Freestyle - No Security – Shutdown - Pure Water
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was afgelopen zomer tijdens een tooggesprek over Belgisch muziektalent dat ik voor het eerst van Tamino hoorde. Wanneer ik het had over Jan Swerts, viel plots zijn naam. Wat zij buiten hun nationaliteit dan nog gemeen hebben? Een uitzonderlijke stijl: mysterieus en buiten categorie. In mij schuilt geen festivalganger, dat verklaart waarom ik pas zo laat uit de lucht viel. Tamino maakte furore op festivals als Werchter en Pukkelpop met driemaal een podiumplaats op slechts twee jaar: indrukwekkend. Zijn eerste album ‘Amir’ verscheen in oktober - ondertussen was ook ik ongeduldig geworden - en werd aan Belgisch publiek gepresenteerd in een driemaal uitverkochte AB: opnieuw indrukwekkend voor deze Belgisch-Egyptische solo-artiest van 22.
Tamino opende met het zweverige “Sun May Shine” en speelde vervolgens een ruige versie van “Cigar”. Allerlei dingen trokken meteen de aandacht. Topsfeer dankzij een heel minzaam publiek dat stil en uitbundig was, maar telkens op het juiste moment.
Topbelichting met warme kleuren zoals geel, rood en paars, sober gedoseerd met één kleur per nummer of gewoon dark met fel witte spots van achter de muzikanten.
Topgeluid, ik stond echt perplex van hoe zorgvuldig alles op mekaar was afgestemd. Tamino’s kopstem klonk esthetisch. Deze drie constanten maakten Tamino’s set tot een plotseling besef van anderhalf uur vol oneindigheid. Een artiest wordt zoveel rijker wanneer hij zijn muziek live niet alleen tot hetzelfde, maar tot een hoger niveau weet te brengen. Het perfectionisme dat Tamino bij de productie van zijn debuutalbum aan de dag legde, besteedde hij ook aan zijn optreden. Flamboyante Oosterse melodieën, afgewisseld met vernuftige elektrobeats, gevoelige gitaarriffs en Tamino’s stem die al dat moois passend met elkaar verbond. Ruben Vanhoutte op de drums, rechtstaand met sticks, pompons en bortels. “So it goes” werd stevig ingeleid door zijn slagwerk. Vick Hardy op toetsen, zorgde voor de broeierige, pulserende esthetiek van Arabische tonen. Hardy en Vanhoutte zongen ook opvallend vaak backings: mooie “yiihs” en “yaahs” in “Chambers” en “Indigo nights”.
Met deze nummers was het ook de beurt aan een vierde man op het podium: niemand minder dan bassist Collin Greenwood van Radiohead. Hij is fan van het eerste uur. Er valt wel wat te zeggen over Tamino’s gelijkenis met Thom Yorke, waar anderen het al over Jeff Buckley hadden. Het zegt veel over welke indruk Tamino nalaat en helemaal terecht.
Toch, voor mij hoeft er niet vergeleken te worden. De manier waarop hij solo de zaal inpakte met nummers als “Verses” en “Habibi” getuigde van buitengewone klasse. Het contrasteerde fel met de iets of wat verlegen houding tussen zijn nummers door, waarbij het vaak bij een korte “merci”, “blij dat ik hier mag staan” of halverwege de set “oowh sorry, est-ce qu’il y a des gens qui parlent français?”, zodat de bindteksten vanaf toen in het Engels werden gebracht. Het verraadde zijn zenuwen, maar het was dan ook de eerste van de drie uitverkochte avonden en een zaalconcert verschilt ook enorm van een festival.
Tamino stond er. Hij stond er en bracht een mix van soulvolle, beklijvende tonen die je ver naar het oostelijk halfrond katapulteerden. Dit was boven verwachting en het getuigt van een straf staaltje talent en wilskracht om op deze manier je debuutalbum te presenteren. Verder lijkt het erop dat voor Tamino alles in zijn plooi valt: volgend jaar staat hij in La Cigale (de Parijse AB), en hij schreef ook net zijn eerste soundtrack voor een nieuwe reeks van Tom Lenaers ‘Over water’. We hebben dus zeker nog niet het laatste van hem gezien of gehoord en zijn welgemeend trots op deze atypische maar veelbelovende singer-songwriter van eigen bodem.
Toch nog even deze info - Sinds zijn performance op het muziekfestival Eurosonic Noorderslag (ESNS) in januari gaat het oerend hard voor Tamino. Liefst tien festivals die aangesloten zijn bij het European Talent Exchange Program (ETEP), een talentprogramma dat de carrière van Europese muzikanten die op ESNS spelen een springplank biedt, boekten hem sindsdien. Dit jaar alleen stonden dankzij dit ETEP 161 artiesten op 122 festivals voor 483 shows – een vierde record op rij. Sinds 2003 spreidden met ETEP al 1.445 muzikanten hun vleugels op 4.001 concerten in 34 landen.
Setlist: Sun may shine – Cigar – Each Time – Reverse – So it goes – Verses – Tummy – Chambers – Indigo night – Will of this heart – Habibi – Seasons*
* Cover van een nummer van Chris Cornell, één van zijn helden, geschreven als soundtrack van de film ‘Singles’ (1992).
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tristan
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/157
Tamino
http://musiczine.net/nl/foto-s/view-album/153
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Het is al een hele tijd geleden toen Maaike Ouboter doorbrak in de Nederlandse talentenjacht ‘De beste Singer-Songwriter’ (2013). Met het zelf geschreven nummer “Dat ik je mis”, geïnspireerd op het verlies van haar ouders tijdens haar tienerjaren, brak ze menig hart in de lage landen, jong en oud. Op zich al benijdenswaardig om dat op je 21ste klaar te spelen en dan ook nog eens met een Nederlandstalig nummer! Ik ken weinig tot geen precedenten in de huidige Nederlandstalige muziek. Voor haar debuutalbum ‘En hoe het dan ook weer dag wordt’ (2015) kon ze rekenen op de medewerking van Joost Zweegers (Novastar). In mei van dit jaar kwam haar tweede album uit ‘Vanaf nu is het aan jou’, waarmee ze eens te meer bewezen heeft geen one-hit-wonder te zijn, maar een volwaardige singer-songwriter.
Toegegeven: ik heb altijd al een zwak gehad voor het Nederlandstalige lied tout court. Ik denk dat het zo een van die dingen is die je meekrijgt van thuis, wanneer je ouders liefhebbers van kleinkunst zijn. Maaike’s grootste kwaliteit is dat haar muziek je vanzelf doet luisteren naar de teksten, met woorden en zinnen die in elkaar passen en raken wanneer het moet, zonder daarbij in clichés te vervallen.
De zaal was heel gevarieerd en neigde iets meer naar de vrouwelijke kant. Ik zag jonge studentes, maar evenzeer de verliefde koppeltjes, die net wel of nog net niet een babysit hadden moeten reserveren voor hun avondje uit in het Depot. Niemand is van een kale reis teruggekomen, Maaike heeft iedereen die voor haar kwam volop weten entertainen. Ze bracht in totaal een set van zo’n 18 nummers en we kregen een mooie afwisseling tussen nummers uit beide albums.
Wat opviel was de uitgebreide band die ze bij zich had, waaronder een gitarist, bassist, toetsenist en drummer. Ik heb me regelmatig afgevraagd of dat wel echt nodig was? Zelf speelde Maaike gitaar, vooral akoestisch en soms elektrisch, nu en dan samen met mondharmonika (“Vanaf nu” / “Als het kon”) en één nummer solo op de piano (“Proost”). Met alle respect voor haar gezelschap, maar laat die mensen thuis Maaike, als je zelf toch de muzikale skills al in huis hebt om je nummers mee op te voeren. Met de innemede sound van zo’n band wordt het moeilijk je zang en teksten live te accentueren en laat net dat je grote sterkte zijn. Het optreden had veel intiemer en zodoende ook innemender kunnen zijn met een kalere bezetting.
Voor andere nummers klonk het nochtans wel goed. Het zwepende ritme van “Voor jou” ging namelijk letterlijk door je borst en dankzij lekker veel distortion klonk “Kom dichterbij” best wel ruig. Toch, het was geen dynamisch publiek. Deze mensen kwamen vooral om te proeven van de puurheid die Maaike Ouboter in haar Nederlandstalige nummers naar boven weet te toveren.
Wat trouwens naar eigen zeggen steeds haar grote drijfveer is bij maken van muziek: mensen charmeren en beroeren. En dat deed ze, begrijp me niet verkeerd, haar enthousiasme achter de instrumenten en haar diepgang die uit de interacties met het publieke bleken, tonen aan dat zij een echte liefde voor muziek heeft én die ook weet over te brengen. Maaike is zonder twijfel een gevoelsmens en je weet dat achter elke nummer een verhaal schuilt. Dat maakt je nieuwsgierig zodat je een eigen interpretatie aan haar teksten geeft, zonder de behoefte om te willen weten wat nu uiteindelijk de waarheid is. Zoals ze immers zelf vertelde: “het is belangrijk dat we verhalen blijven vertellen en dat de waarheid zit in wat je mee wil geven en niet zozeer in de feiten”. Wat je er uiteindelijk mee zal doen? Maaike’s antwoord is de titel van haar album: vanaf nu is het aan jou! Beslis dus zelf maar.
Maaike is gegroeid als artieste, zoveel is duidelijk. Tegelijk lijkt het een beetje alsof ze nog wat zoekende is naar haar eigen muzikale identiteit. Dit keer gaat ze voor pop, die makkelijk voor de oren is, maar anderzijds minder puur. Na twee succesvolle albums, menige festivals en een vaste horde liefhebbers, hoeft ze echter niet meer te bewijzen dat ze ‘het’ heeft. We willen gewoon graag meer van Maaike zelf zien en we weten, zonder twijfel, dat dat er wel zit aan te komen.
Setlist: Nooit meer vergeten – Voor jou – Maarten – Zandbak – Samon – Kom dichterbij – Anders – 23 april – Vanaf nu – Als het kon – Proost – Lijmen – Denk niet aan huis – Smoor – Johanne – Dat ik je mis – Stil – Jij de koning
Organisatie: Depot, Leuven
Ontgonnen Belgische parels die langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig zijn? Dat kunnen we de heren van Lethal Injury zeker noemen. De band timmert ondertussen toch enkele jaren stevig aan die weg, en heeft vooral op menig podium zijn kunnen voldoende bewezen. "Een band dat bestaat uit enorm talentvolle muzikanten, een zanger met enorm veel charisma. Maar vooral een goed geoliede machine, waar elk van de leden een spelplezier uitstraalt dat ons doet uitzien naar een gouden toekomst voor deze Oostende Thrashers." schreven we toen we de heren zagen optreden op Zandrock begin juni dit jaar. Nu brengt de band eindelijk zijn debuut ‘Melancholia’ op de markt. Een schijf die ons van begin tot einde met verstomming slaat.
Variatie is het grote sleutelwoord op deze schijf. En meteen het grote pluspunt. Na een haast heel meeslepende intro, waarin we eigenlijk zelfs niet echt thrash metal elementen herkennen, voelen we direct aan dat Lethal Injury geen band is die je in dat hokje mag onderbrengen. Met Mothman wordt die stelling alleen maar bevestigd. Deze song zit boordevol verrassende wendingen, knipogen naar zoveel ander metal muziekstijlen, en het enerzijds uitdelen van stevige mokerslagen maar de luisteraar ook een - bij wijze van spreken - rustmoment aanbieden. Waaruit we alvast kunnen besluiten dat Lethal Injury dus van enorm veel markten thuis is.
Echter het meest opvallend, niet alleen op dat podium maar ook ernaast blijkt Lethal Injury anno 2018 een sterk geoliede machine te zijn waar iedereen niet alleen dezelfde richting uitkijkt. Bovendien straalt het spelplezier, net als op het podium, dus ook uit de boxen.
Elke song zit perfect in elkaar, en doet ons steeds opnieuw naar adem happen. Luister maar naar het perfect in elkaar gebokste “Suicidal Call” en “Scream Burn Die”. Waarbij adrenalinestoten na adrenalinestoot je compleet murw slaat. Is dat nu door typische thrash metal inbreng, of duister aanvoelende, naar Black tot death metal refererende riffs en vocalen tot de instrumentale inbreng die je een krop in de keel bezorgt? Deze band is duidelijk geëvolueerd, en is niet meer dat doorsnee thrash metal bandje dat we ooit aan het werk zagen in hun begin periode.
Besluit: Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf - in de ruime zin van dat woord - aangeboden krijgen. Waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken.
Voor een debuut is dit dan ook ware een mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij hun live reputatie al doen.
Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut. Ook dat is een extra pluim op de hoed van de band.
Kortom, Omarm deze Parel uit Oostende met beide handen, want hiervan zullen we in de toekomst nog veel meer horen. Op basis van hun concerten, maar ook op dit ijzersterk debuut voorspellen we Lethal Injury dan ook een gouden toekomst.
Tracklist: Haima - Mothman - Melancholia - Denounce - Suicidal Call - Scream Burn Die - The Downward Spiral - Melancholia Part II - Veiled Woman of the Black
De nog relatief onbekende Russische metalband Imperial Age staat hoog aangeprezen bij Christopher Johnsson en Thomas Vikstrom van het veel bekendere Therion. Zij namen de band uit Moskou al een paar keer mee op tournee en zowat de helft van Therion speelt ook mee op het nieuwe album ‘The Legacy of Atlantis’.
Imperial Age werd in 2012 opgericht door Alexander Osipov en Jane Odintsova. De band kende reeds veel verschillende samenstellingen, maar Alexander en Jane zijn samen met zangeres Anna Moiseeva de vaste waarden. Producer van dienst was Sergei Lazar (bekend van Arkona). Het Moscow Conservatory Chamber Choir speelt een belangrijke rol op het nieuwe album. De gastmuzikanten op het album zijn o.m. Nalle Pahlsson, Christian Vidal en Thomas Vikstrom van Therion. Dat is niet te verwonderen. Op het moment dat Therion die van Imperial Age meevroegen op de tournee van dit jaar, bestond Imperial Age nog slechts uit Alexander, Jane en Anna. Maar er waren al ideeën voor een album en die hebben ze samen met het trio van Therion opgenomen (voor de shows werd inmiddels een nieuwe band bij elkaar gesprokkeld). En ‘The Legacy Of Atlantis’ komt uit bij Adulruna Records, het label van Christopher Johnsson.
‘The Legacy Of Atlantis’ is dus duidelijk schatplichtig aan de en symfonische operametal van Therion. Theatraler dan pakweg Within Temptation of Epica. De compositie en de focus op de vrouwelijke en mannelijke stemmen en koren zijn prima te vergelijken met de aanpak van Therion. De Russen voegen er natuurlijk nog wat extra bombast (wat wij hier eerder als kitsch zouden omschrijven) aan toe, net als die typisch Slavische weemoed en melancholie en donker drama. Dat aanhouden van die bombast maakt het op een volledig album wat eentonig, maar het is nog net verteerbaar. Een aantal tracks hebben flink wat power en tempo, maar deze band voelt zich vooral thuis in vals-trage powerballads en midtempo-tracks. Het hele album heeft één thema en verhaal, maar je kan ook gewoon ‘zonder handleiding’ luisteren.
Imperial Age was al verschillende keren te zien op Belgische podia, als support van Therion en Orphaned Land, en voor volgend jaar kondigen ze hun eerste tournee als headliner aan. België staat voorlopig nog niet op de agenda, maar ze komen wel naar het heel nabije Lille (net over de grens met Frankrijk) en na die show staan nog een aantal data open. Het kan nog.
Ik hou van uitersten in muziek. Het mag al eens hard rocken en als tegengewicht durf ik ook introverte muziek of dreampop beluisteren. Tina Dico behoort eerder tot die laatste categorie. De Deense ( in eigen land bekend als Tina Dicow) maakt een soort van doorleefde folkpop. Haar naam is hier niet zo bekend en dat is jammer. Ze is in eigen land al bedolven geweest onder de prijzen. Momenteel woont ze in IJsland. Met ‘Fastland’ is ze aan haar elfde album en komt vier jaar na haar vorig album. De reden was dat er niets nieuws uit haar gitaar kwam. Dat was voor haar een schok. De dingen die goed klonken gaven haar innerlijk geen voldoening. Het moest dus anders. Ze legde haar gitaar aan de kant en begon met ritmes en toetsen te werken. Plotseling kwam het toch en waren de songs wel diep en intiem genoeg. Zo ontstond ‘Fastland’. De titel betekent trouwens in het Deens en het IJslands ‘vasteland’. Daarmee wil Tina aangeven dat muziek haar vasteland is maar het is tevens ook commentaar op de moderne wereld. Een wereld waarin we vroeger het vasteland waren en waarin nu a.h.w. vloeibaar en voortdurend in beweging zijn.
Ik kan je zeggen dat het album een pareltje is. Echte folkpop krijg je hier weinig geserveerd. Enkele songs bevatten wel wat folk elementen zoals opener “Not Even Close” dat bij mij met haar stem de juiste snaar weet te raken. En afsluiter “Something You Keep” behoort daar ook toe. Ze gebruikt ook moderne geluiden maar doet dat subtiel en goed vermengd in het geheel. Luister maar eens naar de intro op “Hands”. “Adams House” klinkt dan weer luchtig en opgewekt. “Devil’s Door” is ook een aanrader, net als “Parked Car”.
Er valt veel moois te ontdekken op ‘Fastland’. In eigen land behaalde ze verschillende keren goud en platina. Dat is niet verwonderlijk met zo’n albums en stem. Voor liefhebbers van Suzanne Vega, Lana Del Rey, Joni Mitchell…
Pretmetal zou zomaar een genre kunnen zijn die deze band heeft uitgevonden. Met de nodige relativering en zelfspot timmeren deze jongens aan hun weg. Dat betekent niet dat je hun muziek als minderwaardig moet beschouwen. Want eenmaal de grap er vanaf is valt of staat alles vanwege hun muziek. Dat mag er dus wel degelijk wezen en dat merk je ook aan hun populariteit alsook aan hun deal met Sony Music. Live staan ze ook voor entertainment en dat bracht hen al op o.a. Pukkelpop, Crammerock, Rock Zottegem… En dit jaar dus ook op Graspop Dessel waarvan hier dus een registratie.
Het concertje dat hier volgt is er eentje om vingers en duimen af te likken. De band speelt retestrak en er is voldoende interactie van het publiek te horen wat het live-effect nog versterkt. O.m. op “Geen Vlees Wel Vis”. De bindteksten zijn typisch voor Joris Camerlinck (die ook de frontman van De Fanfaar is): met een vette knipoog.
De setlist bestaat uit nummers van hun twee albums zoals daar zijn “Varken”, “Feestje in uw Huisje”, “Ik ben Kwaad” (de nieuwe single) en “Apu van de Nachtwinkel”.
Het album klinkt alsof je tussen het publiek staat, het geluid is goed en er wordt strak gespeeld. Alleen op het laatste nummer “Het T-Shirt van Metallica” wordt het nummer onderbroken om te zeggen dat de opnames van het laatste nummer het liet afweten en alles niet bijster goed klonk. Maar omdat eerlijk het langst duurt hebben ze geen file uit een ander optreden ertussen geplakt.
Ze hebben enkel geprobeerd om alles zo goed mogelijk te laten klinken. In elk geval vind ik dat het meevalt en dat gepraat ertussen neemt wel wat de sfeer weg. Dat had niet op die manier gehoeven. Voor de rest is er niets op deze plaat aan te merken.
Heb je nog een ideetje nodig voor het kerstpakje van ‘Nonkel Hardrock’ in je familie? Dan is dit het ideale geschenkje voor onder de boom.
Kalle Fagerberg, ook bekend van Liste Noire en The Blank VRS, is de architect achter Living Temples. Hij is van Zweedse origine en leeft in het hippe Berlijn. De man schreef en nam alles zo goed als zelf op. Voor de productie en mixing trok hij Adne Meisfjord aan.
De plaat trok mij aan vanwege de sound en de vibe die er in zijn nummers hangen. Luister maar eens naar “Luke”. Een soort van dank liedje met een heerlijke synthsound erin, terwijl een weemoedige gitaar die sound spaarzaam breekt. “Against The Day” doet wat aan de muziek van Fad Gadget denken. Het daarop volgende “Hinterland” is sterker en origineler. Elektronisch aangestuurde en instrumentale post-punk. Ook het mooi klinkende uptempo liedje “There’s Nothing For You There” is een straffe song. “Like A Moth To A Flame” gaat richting vroegere The Cure. Het zevende nummer “Sword Falling” is meteen het laatste nummer van de plaat. Ook deze song is de moeite waard.
Al bij al hadden er wat meer nummers mogen op deze release staan. Na 25 minuten is het al afgelopen en dat vind ik nu jammer. Net zoals enkele andere beloftevolle bands in het genre (ik denk dan aan Boothblacks, The Soft Moon…) heeft deze muziek iets meer dan de doorsnee band en zijn ze zeker meer dan een kloon van The Cure of Joy Division.
… Of hoe je met bekende bouwstenen toch een originele sound kunt maken. ‘Against The Day’ is daarom ook meer dan de moeite waard.
Post-punk/New Wave
Against The Day
Living Temples
Ik geef het eerlijk toe, ik ben enorme fan van het groovy, grunge, stoner gezelschap Tangled Horns. Met het debuut 'Klang' sloeg de band al in 2012 diepe gensters in ons hart. Echter is het vooral live dat Tangled Horns nog het best tot zijn recht komt. En dat is in grote mate de verdienste van de bewegelijke frontman Tim Van De Plas. De man staat met zoveel enthousiasme te performen dat menig daken er gewoon afgaan. Superlatieven als absurditeit en vlagen van pure waanzin gebruiken we doorgaans bij een optreden van Tangled Horns. Doorheen de jaren zijn we de band blijven volgen. Over de meest recente schijf 'Unstoppable Force' (2016) schreven we ''De muziek van Tangled Horns brengt je in een staat van diepe 'zen'. Waardoor je als het ware in een vlaag van waanzin, door de huiskamer lijkt te drijven. Een gelukzalig gevoel, dat bij meerdere luisterbeurten nog het best tot zijn recht komt."
In november kwam een gloednieuwe schijf op de markt 'Superglue for the Broken'. Waaruit weer eens blijkt dat Tangled Horns nooit gemakkelijke brokjes vlees voorschotelt, maar daar steeds met het grootste gemak mee wegkomt.
Meteen een mokerslag in het gezicht uitdelen? Dat doet de band met “Shadow (A Personal Piece of Darkness)” . En dan zijn we vertrokken voor een wilde rit op een wilde rollercoasters.
Dit is een enorm gevarieerde plaat geworden, die je alle kanten van de muur laat zien. Van gestroomlijnde, gitaarlijnen die je kippenvel bezorgen zoals bij “Light as a feather in Concrete Shoes” gaat de band moeiteloos over naar oorverdovende, snoeiharde uithalen waardoor geluidsmuren het begeven. Nee, Tangled Horns is niet in een hokje duwen, doet niet aan rechtlijnigheid en houdt eerder van uiteenlopende wegen bewandelen. Daardoor zijn we ooit fan geworden, daardoor worden we ook nu weer compleet over de streep getrokken.
De band laat er geen gras over groeien. Die ene mokerslag in het gezicht is nog maar voorbij en daar volgt al een volgende uppercut die je KO slaat. Geluidsmuren opbouwen, ze met vol geweld afbreken, en dan langzaam weer opbouwen tot een volgende oorverdovende climax. Het is de rode draad op de volledige schijf. Zowel vocaal als instrumentaal merken we op dat elk van de muzikanten bij de band zowel scherp kunnen uithalen, als intiem je hart raken. Dat is ook bij de vocale inbreng het geval dus.
Opvallend hoe gevarieerde en uiteenlopend Tim zijn stem klinkt op deze schijf. Luister maar naar het wondermooie “The Timeline is A Noose” dat opvallend intens en intiem start, tot alle registers, zowel muzikaal als vocaal, compleet worden open gegooid in een wervelende finale waardoor ons dak er compleet afvliegt.
Besluit: Tangled Horns brengt een enorm gevarieerde schijf uit, waar niet alleen uiteenlopende muziekstijlen met elkaar worden verbonden. 'Superglue for the Broken' is een zoveelste knappe plaat die bewijst dat absurditeit tot waanzin niet hoeft te resulteren in chaos. Eerder biedt de band een palet van zoveel uiteenlopende kleuren aan, waardoor je enerzijds tot tranen toe wordt bedwongen en anderzijds meerdere mokerslagen in het gezicht krijgt tot je compleet murw geslagen in de verste hoek van de kamer achterblijft. Totaal verweesd en verbijsterd na zoveel spannende veelzijdigheid.
Tracklist:
Shadow (A Personal Piece Of Darkness)
Magnificent Maniac
Light As A Feather In Concrete Shoes
Superglue For The Broken
The Timeline Is A Noose
Pillow Fortress
In The Now
Beautiful Flaw
Destination Tipping Point
Icebound
Grunge/Stoner/Groove
Superglue for the Broken
Tangled Horns
Mortier is de nieuwe band van Thomas Mortier die bekend is van De Ministers van de Noordzee. Herinner hun hitje uit 2014 “Opa’s Volvo”. Hij verzamelde mooi volk rond zich met o.a. Senne Guns, Nele Paelinck (ex-School Is Cool), Jesse Maes (Sophia) en Willem-Alexander Langlet (Emma Bale).
“Marie” is een zonnige song ( in observerende stijl) met de nodige melancholie in de stem. Men heeft aandacht gehad voor aansprekende melodie- en tekstlijnen. Denk daarbij aan artiesten zoals Spinvis, Nielson, Yevgueni, Het zesde metaal …
“Marie” is een mooi uitgebalanceerde song geworden die het beste doet vermoeden voor het album dat begin 2019 via Mayway Records zal verschijnen.
Ik kan er nog veel over vertellen maar ik zou zeggen luister er vooral eens naar.
Te spotten op o.a. Radio 1 en Radio 2.
Reeds elf jaar maakt dit vijftal uit Duitsland (Saarbrücken) experimentele post-rock muziek. Met dit album zijn ze aan release nummer vier toe. Ze deelden al met grote bands in het genre het podium zoals met The Ocean, Mono, Caspian…
Het is moeilijk om hen in een hokje te duwen. Ik hoor post-rock met gitaarwerk maar ook nogal wat synthwerk op de achtergrond. Meestal wel in een mooie blend met elkaar. Soms wat spacy zoals op de kortere nummers “Sonde 4” en “Sonde 5”. Ook wordt dit een beetje doorgetrokken op “Savannah” dat fijne percussie, veranderende ritmes en puik gitaarwerk bevat. “Phanta Rei” rockt wat steviger dan de voorgaande tracks maar heeft zeker ook zijn subtielere passages. Het afsluitende en negen minuten durende nummer “Ikarus” is ook een aanrader. Het begint met een heerlijk vervormde synthloop om na een grote minuut de song echt te openen. De stijl verandert dan helemaal maar de synthsounds blijven wel doorklinken in het geheel. Ook de percussie is hier weer om duimen en vingers af te likken. Niet ingewikkeld of extravagant hoor maar wel elke slag op de juiste plaats. Het geluid van de percussie is, net als de rest trouwens, haarfijn.
Inzake post-rock is deze release een van de boeiendste van dit jaar. Ze noemen veel grote bands als hun invloed maar ze hebben wel degelijk een eigen geluid en ze proberen ons te verrassen. Niet door ingrijpende stijlbreuken of ritmeveranderingen. Het zijn vooral hun songontwikkelingen die subtiel en haast natuurlijk de songs naar andere en hogere levels brengen.
Dit is muzikale kwaliteit van de bovenste plank.
Instrumentale postrock
Allegorhythms
Flares
Beloftevol starten kan wat risico’s inhouden. De verwachtingen liggen hoog gespannen en je moet met deze druk kunnen omgaan. Maar gelukkig drijft kwaliteit vroeg of laat toch meestal naar boven. Reena Riot haalde de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Het heeft dus wel wat aarde in de voeten gehad vooral er een full album geboren werd. Om dit album te maken trokken ze zich terug van de hippe en bewoonde wereld. Om niets aan het toeval over te laten nam de band de productie in eigen handen en kozen ze voor de compromisloze aanpak. De micro’s werden in een leegstand Antwerpens havenpand gezet. Het resultaat mag er dan ook zijn.
Naomi Sijmons die de hoofdvocals voor haar rekening neemt , toont ze aan dat ze veel aan kan met haar stem. De ene keer klinkt ze als een rock bitch a la Anouk (op “All Systems Down”) en een andere keer klinkt ze als een indiepop zangeresje. Denk ook aan artiestes zoals Beth Hart, Neeka, PJ Harvey… Gelijk welk jasje ze aantrekken , het klinkt warm, intens en soms stormachtig. Ze putten uit de rijke muziekgeschiedenis om er dan vervolgens hun eigen ding mee te doen. “Waiting” heeft blueskenmerken in de groove en de zang doet denken aan het zuiden van USA toen de negers op de coton plantages zongen. “Knife” is dan iets luchtiger en past eerder in de indiepop hoek.
Dat maakt van ‘Nix’ een variërend en puik album met een volwassen sound. Dat is niet verwonderlijk als je leest wie er allemaal deel uitmaakt van de band. Naomi Sijmons (Birds That Change Colours), Jan Myne (Mel Dune), Alan Gevaert ( Deus, Chantal Acda), Bernd Coene (Tiny Legs Tim) en Thomas Werbrouck (Krankland).
Reena Riot weet hier een prachtige sound neer te zetten die de veelzijdige vocals van Naomi Sijmons perfect weten te dragen. Als dat geen klapper wordt in 2019 dan weet ik het ook niet meer.
In het begin van het jaar riepen we al van de daken dat Angèle de grootste revelatie van 2018 ging worden en gelijk kregen we. Na een meer dan uitgebreide festivaltour en enkele succesvolle singlereleases bracht ze een dikke maand geleden haar debuutalbum ‘Brol’ uit en kreeg ze bijna alleen maar positieve reacties. De hype blijft met de dag toenemen en ook Frankrijk is inmiddels helemaal gezwicht voor de charmes van de Brusselse zangeres want haar arenatour bij onze zuiderburen is bijna helemaal uitverkocht. Angèle speelde Angèle het eerste van twee uitverkochte shows in de AB waarin ze de hype helemaal waarmaakte en de hele zaal op stelten zette.
Een blauwtje lopen? Dat deed Blu Samu allesbehalve in een reeds stampvolle AB. Met een dik kwartier vertraging, maar ook een meer dan welgekomen enthousiasme trok Blu het podium op om de AB in lichterlaaie te zetten. In het begin van de set deed ze dat nog met haar souly nummers, terwijl ze op het einde al haar remmen losgooide en voor een echte turn up zorgde. Af en toe raakte ze buiten adem of zong ze naast de toon, maar net die onvolmaaktheid en haar sympathieke manier maakten haar des te populairder bij het publiek. Blu Samu is nu nog een voorprogramma, maar dat kan in 2019 veranderen.
Nadat er al bij Blu vertraging was, begon Angèle eveneens een kwartiertje later aan haar show en net die vertraging zorgde ervoor dat de spanning bleef stijgen en dat het publiek uit zijn dak ging wanneer de lichten doofden. Voorafgegaan van een intro inclusief oogverblindende lichten, weerspiegelde zich dan eindelijk de schaduw van Angèle die naar haar micro marcheerde en haar hit “La Thune” inzette. Aan humor geen gebrek bij de zangeres. In het energieke popnummer “Balance Ton Quoi” kreeg ze iedereen aan het lachen door hilarische visuals met vliegende katten. Een opening die voor een heleboel poespas zorgde.
Angèle is veel meer dan de doorsnee popact. Althans, dat was hetgeen ze ons wou laten geloven en dat deed ze ook. De vaak voorkomende mix tussen piano en elektronische invloeden klonk in o.a. “Jalousie” enorm fris en met momenten lichtjes ondeugend. We onthouden zo ook “T’es Beau” dat met een piano solo van Angèle begon en dan dankzij haar band evolueerde tot een echt trip-pop-nummer waar niet alleen Angèle haar danspasjes boven haalde. Met debuutsingle en megahit “Le Loi de Murphy” ging het nog energieker verder en kreeg onze Brusselse trots, door het oorverdovend luid meegezongen refrein, heel de AB mee.
Angèle ruilde Brussel nog maar recent in voor Parijs, maar de Belgische hoofdstad is en blijft haar eeuwige thuis. Met een tedere versie van Dick Annegarns “Bruxelles” bracht ze dan ook een prachtige, fragiele ode aan haar thuisstad waarmee ze heel de zaal stil kreeg om aansluitend met “Nombreux” in dezelfde sfeer te blijven hangen. Het anders zo rebelse en hilarische tieneridool sloeg de zachtere tonen aan en ook hierin bleek ze te brilleren. Uitstekend was overigens ook “Flemme” dat moody en catchy tegelijk klonk en – na het rustigere moment – weer stilaan vaart in de set bracht.
Aan gigantische hits en meezingmomenten allesbehalve gebrek in de snel voorbijgaande set, maar hét grootste moment van de avond was setafsluiter “Tout Oublier” waarvoor Roméo Elvis het podium opkwam en de hele AB in extase bracht. Broer en zus vormden het ultieme dreamteam dat de massa zonder probleem meekrijgt. In de bisronde liet Angèle haar fans ook niet op hun honger zitten, want met haar nieuwste hit “Ta Reine”, het niet zo wazige, maar wel zeer aanstekelijke “Flou” en haar aanstekelijke hit “Je Veux Tes Yeux” sloot ze haar show op een indrukwekkende manier af.
Lang was Angèle ‘de zus van Roméo Elvis’, maar in de AB bevrijdde de jonge artieste zich definitief van deze titel. Fris, monter en met een goed uitgewerkte set presenteerde Angèle zichzelf in een uitverkochte AB alsof het de normaalste zaak op aarde is, terwijl ze bij haar publiek voor massahysterie zorgde. Met grote ogen bewonderden we de veelzijdigheid, de charmes, de humor en de muzikaliteit van de Belgische zangeres en stelden we vast dat we met Angèle qua populariteit misschien wel een vrouwelijke Stromae hebben. Een ongelofelijk talent dat ons afsluitend maar één ding kan laten zeggen: ‘Angèle, vous êtes si belle que Bruxelles.’
Wie het concert moest missen en geen tickets voor de uitverkochte shows in de AB, Trix of Vorst heeft kunnen bemachtigen, krijgt van ons goed nieuws. Vrijdag zal Angèle nog twee extra Brusselse zaalshows aankondigen.
Setlist: La Thune - Balance Ton Quoi - Les Matins - Victime des réseaux – Jalousie - T’es Beau - La Loi de Murphy - Bruxelles (Dick Annegarn cover) – Nombreux – Flemme - Tout Oublier (met Roméo Elvis) - Ta Reine – Flou - Je Veux Tes Yeux
Foto Angèle @Festivaldranouter (4T6Photography)
Met dank aan Dansende Beren (http://www.dansendeberen.be)
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Hij heeft een tijdje op zich laten, deze Jeff Martin … Hij is toe aan z’n 8ste plaat in negentien jaar. Slowcore van traag slepende en vaak donkere , ingetogen indierock … uitermate sober, rust ademen … ; lofi/soundscapes sijpelen door, waardoor dit meer werkstukken zijn en geen afgewerkte songs. Vocaal wordt hij met z’n lijzige fluisterstem bijgestaan door Eleni Mandell. Warme melancholie daar draait ‘em om, die af en toe eens opengebroken wordt. Puik goed klinkend plaatje, die echter geen verrassingen te noteren heeft. De titel spreekt voor zich hmhm …
Nederlands 
Français 
