Het gaat snel voor Royal Blood van het duo Mike Kerr en Ben Thatcher . Ze werden al gerespecteerd en getipt door de NME , waren aanwezig op de toonaangevende festivals als Eurosonic , SXSW, London calling , Les Nuits Bota , Rock Werchter, Lowlands en hebben nu uiteindelijk het debuut uit .
Enkel met bas en een basic drumstel zorgen zij voor strakke , catchy, dynamische , groovende rock , dat genietbare riffs en hooks bevat . Een heerlijke trip in de beste traditie van White stripes , Blood red shoes en niet vies van wat Therapy?/Life of Agony metal en stoner op z’n QOSA.
Potig materiaal dus , wat we horen op de singles “Figure it out”, “Ten tonne skeleton” en “Little monster” . Openers “Out of the black” en “Come on over” scherpen meteen de aandacht en tonen wat het duo in z’n mars heeft .
In een kleine veertig minuten is alles voorbij , maar in die tussentijd heb je tien sterke , overtuigende songs gehoord die een broeierige spanning en intensiteit hebben vol stootkrachten .
Royal Blood - powerduo , doorbraak in 2014 en bevestiging in 2015!
Een samenwerking tussen Da Davo (The Neon Judgement) en Jean Marie Aerts (T.C.Matic), dat moet vonken geven. Dirk nodigde Jean-Marie uit op Fuerteventura en wat eerst als vakantie was bedoeld mondde uit in een opnamesessie met vier tracks als eindresultaat. Gelukkig zouden we zeggen want het resultaat mag er zijn.
Opener “Attack Dogs Achieve” is meteen een knaller. Het (funky)gitaartje van J-M Aerts draagt onmiskenbaar zijn stempel. Samen met de pulserende beats en de ruisende electro van Dirk Da Davo levert het een moderne en bezwerende track op. De elektronische bridge midden de song is onmiskenbaar het werk van Dirk Da Davo. Op “We’re Slipping and Sliding” begint de song met een heerlijke gitaar dat T.C. Matic doet herleven. De synths erbij levert een fijn sfeertje op. Deze track is vrij laidback en catchy. “Here’s Ruby” doet tijdens de intro ietsje aan The Neon Judgement denken. Dat heeft met de synths en de gitaarlijn te maken die net zo onheilspellend klinken als sommige Neon Judgement tracks. “New Normality” is een track die iets afwijkt van de rest van de EP. Maar niettemin blijft het interessante materie om te beluisteren. De intro doet ons denken aan het begin van een western. De invloed van de woestenij op Fuerteventura?
De samenwerking tussen deze twee grootheden van de Belgische muziekscene levert een aantal verslavende tracks op. Het zal niet alleen Neon Judgement fans bekoren maar het kan ook een ruim alternatief publiek aanspreken. Nu hopen dat het ook wat airplay op de radio krijgt. Ergens kunnen er zeker stukken van de songs dienst doen als soundtrack voor een programma of serie. Voor herhaling vatbaar dus.
Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren. En kan dus ook in een grillig decor onderworpen worden, wat de song afwisselend mooi , intens, levendig, spannend maakt :
Op die nieuwe hebben we een beetje van alles uit de Mercury Rev stal , van eenvoudige sferische pop naar weelderigheid, van dat kenmerkend droom ‘oceaan’gevoel tot het meer open trekken door effects , orkestratie en dramatiek , gotiek , theater , wat ze brengen in heel wat wisseling van structuren en stemmingen , die innemend , broos , kwetsbaar als extravert, gedreven, hitsig kunnen zijn .
Er valt veel te beleven dus , en op die manier laveren we dan van een sfeervolle “Amelie”, “You’ve gone with so little for so long” , naar de mistige effects van “The queen of swans”, “Central park east” en “Are you ready?” . Verder genieten we van die variatie in het genre met het filmische “Autumn’s in the air” en de uptempo inslagen van “Sunflower” en “Rainy day record”.
Zanger Jonathan Donahue zweeft al een ballerina, dirigeert en voert ons mee in dit concept . De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets uniek en apart .
Hij is al boven de zestig en onze nachtkroegburgemeester Tom Waits levert nog steeds boeiende cd’s af. Ook de voorbije jaren werden we overstelpt met een reeks werkstukken, cd’s en ga zo maar door . Soms moet je wel eens het kaf van ‘t koren onderscheiden, maar OK bij Waits is het nog steeds de moeite waard … ‘Bad as me’ is er eentje om terug in te lijsten en onderstreept het meesterlijk sing/songwritingschap en de intens rokerige vaudeville bluesyjazzpop.
Waits brengt voldoende varianten aan in de dertien songs van maximaal vier minuten . Soms stuwend in die broeierige sound met enkele uitspattingen als “Chicago”, “Get lost” en “Satisfied” , of de ingetogen, duistere romantiek als “Talking about the same time” , “Kiss me” en “Last leaf” .
Kernwoorden als ontroerend, poëtisch, schilderachtig, bezwerend, groovy en opwindend zijn op hun plaats. Op ‘Bad as me’ wijst en gidst Tom Waits als peetvader ons door de nachtelijke uren … Als we ons nu niet inchecken voor een cv nachtdienst …
Triggerfinger houdt de snaren strak gespannen. De derde ‘triggert’ in de roos. De drie heren in maatpak en das, zonder scrupules, pluggen hun instrumenten in en hop, ‘let it ride’ … Scherpe rock’n’ roll, retestrakke power, snoeihard, zompig, rauw, ruw, maar met een zacht zalvend randje, een broeierige, slepende intensiteit en een dreigende spanning, onder de doorleefde, grauwe, helse en zwoele stem van Ruben Block.
De carrière van de heren is om U tegen te zeggen, want zeg nu eerlijk, al drie langspeelplaten lang slaagt en overtuigt het trio in potige bezwerende rock’n’roll. Ze konden hun ‘All this dancin’ around’ opnemen in LA , onder de hand van Greg Gordon, (van o.m. Wolfmother en Slayer ) en naar de studio trekken waar Nirvana al kwam. En ze blijven zichzelf en geven zich ten volle. Mooi toch?!
De tijden van rond de kerktoren te staan spelen, zullen definitief voorbij zijn, want Triggerfinger bereikt na Black Box Revelation het brede publiek. Terecht, want de derde cd is een afwisselend plaatje en steekt erg goed in elkaar: rockend, lekker groovy, dansbaar duivels, hitsig, rusteloos, maar ook innemend, spannend en rustig … Knallend, energiek en slepend … van de drie Vlaamse rockmonsters Block - Goossens – Monsieur Paul!
De rock’n’roll goden vuren pistoolschoten af en dienen mokerslagen toe op “Let it ride” en de titelsong, houden het sfeervol, zwoel en druipend op “All night long” (Ray Charles nummer), “Feed me” en “Without a sound”. Ze zorgen voor prachtig opbouwend materiaal, die durft te exploderen, als op “Cherry”, “My baby’s got a gun”, “Tuxedo” en “It hasn’t gone away”. Songs om als wolven je wonden af te likken. Straf en aangenaam.
Kortom, ‘All this dancin’ around’ is een meesterlijke derde plaat, mensen!
De Britse Kate Nash heeft na het debuut ‘Made of bricks’ een serieuze gedaantewisseling ondergaan; het jong charismatisch, verlegen meisje in het fleurig jurkje is volwassen geworden en heeft haar vrolijke, zwierige, swingende, frisse en indringende ‘60’s girl ‘bubblegum’ pop (ergens tussen Melanie, Lily Allen en The Pipettes) een verrassende wending gegeven naar girl ‘power’ rock, doordrongen van haar ervaring bij de punkband The Receeders, waar ze een flinke keel kon opzetten. Een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, maar nét niet uitspat! Van het zonnetje in huis en jeugdige onbezonnenheid is er geen sprake meer. Een predikende stijl, een rauwere sound, springerige ritmes, splinterbommetjes - vuurwerksongs, die richting The Breeders en Pixies durven gaan. De bredere orkestraties die te horen zijn, werken zalvend op het directe geluid.
De eerste acht songs zijn als een wervelwind; de opvallendste songs zijn “Paris”, “Kiss that grrrl”, “Don’t you want to share that guilt?”, “Do-wah-doo” en “Mansion song” hierin. Een jonge leeuwin met klauwen.
Na het ‘vinger in de lucht’ materiaal volgt een gematigder aanpak en horen we melodieuze poprock, die naar het einde van de cd, “You were so far away” en “I hate seagulls” een soberder geluid laten horen; akoestische gitaar, piano en een overwaaiende blazer bepalen hier de sound en laten een gevoelige Nash horen.
De onschuldige, leuke, fijne en groovy dansbare pop van het debuut is duidelijk op het achterplan geraakt.
De schreeuwerige vocals zijn op de plaat duidelijk gepolijst, neigen naar een Karen O en Nina Hagen. Live is het alvast anders … erg erbarmelijk, als een krolse kat die op haar honger zit.
Algemeen is het ontspannende, leuke karakter ruwer en grimmiger geworden. Afwachten hoe het verder zal evolueren …
Toen we twintig jaar geleden de onweerstaanbare dandy Neil Hannon tussen het Britpopgeweld zagen opduiken konden we nooit vermoeden dat deze Noord-Ier ooit nog tiend cd’s zou opnemen.
Ondanks een geluid dat nooit lijkt te veranderen is Neil er net als Morrissey (het zij in mindere mate) in geslaagd om een hondstrouw publiek rond zich te vergaren.
Na muziek voor TV-series en een heuse musical te hebben geschreven heeft Neil Hannon eindelijk de opvolger klaar van het in 2006 verschenen ‘Victory for the comic muse’ en behalve het feit dat The Divine Comedy het werk geworden is van enkel Neil Hannon is er in weze niks veranderd.
Een ander raakpunt met Moz is ontegensprekelijk het cynisme die Hannon in perfecte popliedjes weet te gooien, zo is “The complete banker” een krankzinnige satire op de afgelopen wereldcrisis en handelt “Neapolitan Girl” over prostitutie.
De muziek van The Divine Comedy klinkt nog steeds erg barok en refereert nog altijd naar tijden toen er in de winkelgalerijen van Bond Street muziek weerklonk van Ray Davies of Burt Bacharach, maar geen fan die ooit zou willen dat The Divine Comedy plots anders zou klinken.
Niks nieuws onder de zon, en voor eens is dat maar goed ook.
Binnen de ganse rits indiepoprockende bands kunnen we momenteel niet omheen het NY-se duo Beach House. Inderdaad, Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally staan er met de derde cd ‘Teen Dream’. Verdiend loon naar werk!, want de cd bevat dromerige, broeierige, toegankelijke indie.
Het is heerlijk vertoeven in de muzikale leefwereld van het duo die hun songs laten meedrijven op het pakkende, emotievolle gitaarspel, de bezwerende piano, toetsen en synths en zalvende drums, gedragen door de dromerig, soms hoog uithalende vocals. Ze zorgen voor een intens bedwelmende trip op de plaat, waarbij we praktisch geen zwak nummer terugvinden: van “Zebra”, “Silver soul”, “Norway”, “Walk in the park”, “Used to be” tot “10 Miles Stereo”, “Real love” en Take care” vinden we een ongelofelijke finessse en subtiliteit terug, die zich meester maakt van je gevoelswereld.
Het duo mag terecht gelinkt worden met de droompop van Mercury Rev , Grizzly Bear en My Morning Jacket en refereert aan oudjes Galaxie 500, Yo La Tengo en Mazzy Star door de heerlijke deels melancholische sound. Schitterend puik plaatje alvast!
De jonge Dylanesque singer/songschrijver Conor Oberst stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band in 2008 en bracht een eerste plaat met hen uit in 2009. We waren er toen bij om een tip van de sluier te horen van hun broeierige en bezwerende americana.
Inderdaad, we hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, emotievolle ‘on the road’/kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober! Het zijn retro juweeltjes die er een uiterst genietbare plaat van maken en het is een leuke boel door de variërende aanpak.
Ze beleefden een gezellige tijd samen op de plaat die ruim zeventig minuten duurt. Zestien songs verdeeld over de bandleden en Oberst zelf, die de dirigent van de band is.
Een dubbel cd die is verschenen naar aanleiding van een reeks concerten in Noord Frankrijk in november. Een 17 tal Franse bands leveren hier elk twee songs. Alle genres komen aan bod, van funk tot jazz tot hardcore tot elektro tot world. De ene band klinkt al wat beloftevoller dan de andere en het Engels van die Fransen doet dikwijls pijn aan de oren, maar toch is er soms wat verdienstelijke muziek te bespeuren zoals de sound van Lena Deluxe die wat dicht aanleunt bij Portishead, of de opgefokte dance rock van Sexual Earthquake in Kobe waarin we Vive la Fète herkennen. Ook de akoestische instrumentale muziek van 3x6 is mooi en sfeervol en duidelijk op zoek naar een bijbehorende film. Luna Lost heeft dan weer een PJ Harvey meets Nick Cave allure en levert met “The party” een dreigende en kolkende song. Aangename ontdekking verder is de band Roken is dodelijk (echt wel een Franse band) met een eigen sound en twee mooie ingetogen songs.
Bij de meeste bands hoor je echter veelal de geforceerde drang om de grote buitenlandse voorbeelden te imiteren, met meestal een minder geslaagd resultaat. Bands die allemaal op zoek zijn naar een eigen smoel, zeg maar.
Je hebt nu van alle stijlen en genres tegenwoordig een ‘post’-vorm. Post-punk, post-metal, post-rock en dus ook post-hardcore… Die laatste had ik nog niet echt gehoord. The Tidal Sleep, een band uit Duitsland, maakt dit blijkbaar en hebben een EPtje uit. Met vier songs op die afkomstig zijn uit de sessies voor hun album uit 2017 ‘Be Water’. Ze ontstonden in 2011 en zijn vrij actief. Elk jaar brengen ze op zijn minst een EP of album uit.
Zoals het de meeste hardcore betreft zijn de nummers niet heel erg lang. Nergens meer dan drie minuten. Hetgeen ze brengen is geen doorsnee hardcore maar een mengeling tussen noiserock, alternatieve rock, hardcore en emocore. Dit om een beetje te schetsen wat je mag verwachten. De muziek is energiek en intens met soms korte, rustige passages zodat je wat op adem kan komen. De zang neigt naar screamo met soms korte passages van cleane zang. Ze vult de energieke songs mooi aan. Ik ben wel voor “Be Kind” te vinden.
Vinnige songs die slim in elkaar zitten en goed geproduceerd zijn. Alles klinkt haarfijn en toch vuig. Fijne release.
Post/hardcore
Be Kind EP
The Tidal Sleep
Doorgaans houden wij van artiesten die zichzelf heruitvinden, experimenteren en buiten hun eigen lijntjes kleuren. Bij sommige echter blijft het tot het oneindige herhalen van hetzelfde concept boeien. Het waarom? Omdat de muziek na al die jaren nog steeds een gevoelige snaar raakt. Neem nu Lenny Kravitz. Toen wij de man in 1990 op Torhout/Werchter aan het werk zagen , was dat een openbaring. Funk/psychedelische klanken en Rock muziek werden op een hoopje gegooid, waardoor een wervelend dansfeest ontstond, waardoor de weide prompt in vuur en vlam werd gezet. In 2018 blijkt de aanstekelijke muziek van Lenny Kravitz nog steeds op de dansspieren te werken. En nog steeds diep te raken. Dat is de voornaamste vaststelling na het aanhoren van de nieuwste van Lenny Kravitz. 'Raise Vibration'.
Lenny laat er geen gras over groeien, vanaf “We Can Get It All Together” legt hij die lat al heel hoog, en laat niets aan het toeval over. De grote sterkte van een artiest als Lenny Kravitz is dus dat hij enerzijds zorgt voor een waar dansfeest, maar anderzijds heel gevoelige snaren kan raken. Zoals bij parels als “Here to love” het geval is. Lenny Kravitz laat zich hier van zijn meest naakte kant zien, door enkel zijn warme stem in de strijd te werpen. We zullen dat nog een paar keer ontdekken. De jaren hebben trouwens geen vat op die bijzondere stem van Lenny Kravitz, is nog een andere vaststelling.
De Funky klanken komen bij “It’s Enough” weer boven drijven. Om daarna de luisteraar bij het nekvel te grijpen, en hem of haar wederom een krop in de keel te bezorgen. Op een wijze zoals alleen een artiest als Lenny Kravitz dat kan. Of neem nu onze favoriete song, het lekker funky klinkend “Low”. Waar alle registers compleet worden open gegooid en de Lenny Kravitz horen die ons die keer op de weide van Torhout een onvergetelijke avond bezorgde. Het zijn allemaal redenen waarom het totaal niet stoort dat Lenny ook anno 2018 nog steeds min of meer uit datzelfde vaatje blijft tappen. Wat, ondanks de kleine verrassende momenten links en rechts, het geval blijkt te zijn.
Besluit: 'Raise Vibration' is een klasseplaat van een artiest die bewijst dat de jaren op hem geen vat hebben. Lenny Kravitz blijft gewoon zichzelf. Een rock artiest, die funky geluiden vermengt met Psychedelische elementen, en daardoor dansbaar en breekbaar klinkt. De gevoelige snaar raakt dus , surplus je laten losgaan op de dansvloer. Dat was in die jaren '90 zo, dat is nog steeds het geval.
Tracklist:
1. We Can Get It All Together 04:40
2. Low 05:19
3. Who Really Are The Monsters? 05:20
4. Raise Vibration 05:27
5. Johnny Cash 06:18
6. Here To Love 04:42
7. It's Enough 07:55
8. 5 More Days Til Summer 04:02
9. The Majesty Of Love 05:49
10. Gold Dust 05:08
11. Ride 05:59
12. I'll Always Be Inside Your Soul 03:58
Concrete Jungle Records staat al lang bekend om zijn punk en hardcore releases. Na een nieuwe plaat van Adolescents presenteren ze nu de nieuwste van The Turbo A.C.’s. De insteek is iets anders. Ook Amerikanen (NYC) maar ontstaan in 1995 en dus eerder modernere punkrock dan die van Adolescents. Qua stijl gaan ze meer naar de surf gitaar punkrock.
Het album begint met een intro van alleen zang. Net of één of andere stoned muzikant op straat iets aan het uitproberen is. Daarna valt de band in. Het is een statement en niet meteen de sterkste song van de plaat. Maar het geeft wel aan dat niet alles perfect moet klinken en dat ze hier en daar met een serieuze knipoog muziek maken. De song erna “High By The Beach” is stukken beter, met zijn surfgitaar lijntje, maar “Nothing Wrong With Me” is pas een killer van een nummer. Acoustische intro en een punkrock vervolg. Catchy en melodieus ook. Ook “Can’t Get There From Here” (dat wat The Kinks Dna bezit) is de moeite waard. Maar ook andere tracks zoals “Radiation”, “Busy” of “All Alone” (dat wat folk elementen heeft) zijn zeker niet slecht. Zo gaat dit gedurende 13 nummers. Goed voor een half uur muziek met veel variatie in de songstructuren. Met “Radiation” bewijzen ze dat ze nog niet uitgezongen zijn. Het bevat fijne songs en is de moeite waard voor wie van punk houdt.
De opkomst was eerder mager op deze zondagavond maar dat kon niet beletten dat het een hele mooie en hartverwarmende avond werd.
Eerst werden we nog blootgesteld aan de exploten van Gezman, een geschift gezelschap uit Kortrijk dat intussen toch ook al zo’n 20 jaar aan de weg timmert. De groep rond zanger Steven Vervaecke opende ronduit schitterend met “Schmuck”, een nummer dat zowaar in het Engels gezongen werd en waarmee Gezman bewees het ook zonder dat sappige West-Vlaams te kunnen. Zwalpende americana waarin de Country Teasers Morphine ontmoeten na een nachtje stappen.
Met de tweede song werd nog even op hetzelfde elan doorgegaan maar daarna losten de vijf de teugels wat en werd het wat nonchalanter en cabaretesker. Er werd nu gegraaid in het oudere werk waardoor ik, die gehoopt had op een presentatie van de laatste plaat, ‘Olput blues’ (schitterende titel overigens), wat op mijn honger bleef zitten. Hoewel de band muzikaal duidelijk een stuk rijper geworden is , doorstond niet alles de tand des tijds. Toch viel er nog voldoende moois te rapen zoals “Veel dust”, “Blow Hotel Zulu” met een knipoog naar “Blue Hotel” van Chris Isaak of het wat vreemde “Evil”, een nummer van bassist Kris Demets. En werd het wat minder dan bleef er nog steeds die geweldige sax van Ruben Vercaemer. Ten slotte werden onze oren nog onverwacht zwaar op de proef gesteld met “Hotdog”, een noise explosie die zijn doel wat voorbijschoot.
Holly Golightly werd door haar moeder gezegend met een naam die verwijst naar een personage uit ‘Breakfast at Tiffany’s’, een novelle van Truman Capote die ook succesvol verfilmd werd. Holly begon haar muzikale loopbaan bij Thee Headcoatees (1991-1999), aanvankelijk het achtergrondkoortje van Billy Childish’s Thee Headcoats maar die al snel als volledig vrouwelijke garage band naam wist te maken. Sinds 1995 maakt ze ook solo platen terwijl ze vanaf 2007 ook nog een nieuw project begint met haar partner Lawyer Dave : Holly Golightly & The Brokeoffs. De twee verhuizen enkele jaren later naar Georgia en sindsdien leidt ze eigenlijk een dubbelleven. In Amerika tourt ze met The Brokeoffs terwijl ze regelmatig de plas oversteekt om met haar Britse groep Europa te doorkruisen.
Holly Golightly begon haar set, net als twee jaar geleden in Het Bos, met “Crow Jane”, een traditional die vooral gekend is in de versie van Skip James. Dat terwijl de soundcheck eigenlijk nog niet afgerond was en er nog enkele techniekers de monitors kwamen checken op het podium. Tot grote verbazing van Holly die zoveel bezorgdheid niet gewend was en waarbij ze zich liet ontvallen dat de sound tijdens deze tour (het was trouwens de laatste dag) nergens beter geweest was dan hier. Ze zal het wel gemeend hebben want het geluid zat inderdaad perfect wat de schoonheid van dit concertje nog bedwelmender maakte.
Wat was het weer genieten van de souplesse waarmee deze band oude vergeten parels nieuw leven in blies: “Directly from my heart”, een zeldzame sleper van Little Richard die ooit nog door Frank Zappa werd gecoverd, “Your love is mine” van Ike Turner, hier met gitarist Bradley Burgess vertederend op tweede stem, “Mule Skinner” van Jimmie Rodgers, te vinden op haar laatste plaat met The Brokeoffs of “Sally go ‘round the roses” van one-hit wonder The Jaynets. Maar ook de eigen songs getuigden van een tijdloze klasse. Onthaastende rock-‘n-roll gebracht met een ontwapenende bescheidenheid. Betoverend gezongen met die lijzige stem van een eeuwig mysterieus glimlachende Holly, geruggensteund door een uitmuntende, goed geoliede groep. Die bestond uit de wonderlijke gitarist Bradley Burgess, die geen noot teveel speelde, en een onwankelbare ritmesectie met Matt Radford op staande bas en veteraan Bruce Brand (Billy Childish, Hipbone Slim and The Knee Tremblers, The Dustaphonics, The Kneejerk Reactions, The Len Bright Combo, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Pop Rivets, The Voo-Dooms, The Masonics en zo kan ik nog een tijdje doorgaan...) op drums. Altijd een plezier om die laatste terug te zien, kurkdroog maar o zo efficiënt terwijl hij al eens een ander nummer dan de rest durfde in te zetten.
Heerlijk toch, die ongedwongen sfeer. Bij het afscheid zei Holly dat ze hier graag opnieuw geïnviteerd zou worden. Niet aarzelen zou ik zeggen, als de kans zich voordoet.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Sam Fender is een naam die u zeker moet onthouden. Eerder dit jaar verscheen hij op de shortlist van de BBC Sound of 2018 . Deze zomer maakte hij alvast die naam waar op Rock Werchter. Gisteren ging in de Witloof Bar van de Botanique zijn Europese tournee van start. Naar aanleiding van zijn debuut EP ‘Dead Boys’ die vorige week uitkwam, tourt hij de komende maanden door Europa.
Als voorprogramma had de band Apre op sleeptouw genomen. Deze Britse band schotelde ons gedurende een half uur de nodige portie indiepop voor. Veel variatie konden we in hun nummers echter niet vinden. Hun muziek deed ons denken aan van alles en nog wat, een eigen stempel had Apre nog niet op hun muziek gedrukt. Soms klonk het melig, dan weer aanstekelijk en uiteindelijk ook eens melancholisch. Bijna alle nummers hadden ze hetzelfde gitaarrifje en dezelfde opbouw, maar de klassieke indiepop formule werkte wel.
In een uitverkochte Witloof Bar weergalmde de intro van “Stranger Things”. Op deze mysterieuze tonen betrad Sam Fender het podium en zette hij ook meteen “Millenial” in. Met deze intro legde hij meteen de lat hoog voor zichzelf en die verwachtingen werden niet meteen ingelost. Het nummer ontbrak pit, maar dat kan ook hebben gelegen aan het grote aantal die opeens voor zijn neus stonden. Gelukkige keerde al snel het tij en zorgde “Will We Talk In The Morning” voor een frisse wind.
De afgelopen weken waren geen lachertje voor de band. Hun gitarist kwam tijdens een trampoline avontuur slecht ten val en brak zijn been. Tijdens een andere show ontplofte zijn amp en vanavond zat de amp van hun basgitaar vast in de lift. Het is dus duidelijk dat bij Sam Fender niet alles van een leien dakje loopt. Tijdens hun Europese tour hebben ze een nieuwe gitarist die tevens ook goed bevriend is met Sam Fender. Zijn rol werd extra in de kijker gezet tijdens “Start Again”.
Momenteel tourt Sam Fender naar aanleiding van zijn ‘Dead Boys’ EP door Europa. De titeltrack mocht dan ook niet ontbreken in de setlist. Vreemd genoeg was er voor de andere nummers op de plaat geen plaats in de setlist. Zelfs zijn meest recente single “Poundshop Kardashians” kwam niet aan bod. Desondanks mochten we niet klagen. Nieuwe nummers als “All Is On My Side” en “The Change” mochten er duidelijk zijn. Vooral die laatste was enorm zwaar geladen en minder muzikaal agressief dan de voorgaande songs.
Tijdens “Friday Fighting” kregen we opnieuw te maken met de rechttoe rechtaan manier van muziek maken van Fender. Het nummer windt er geen doekjes om en heeft duidelijk ballen aan zijn lijf. Ook het tijdens het recentere “That Sound” weet hij ons te overtuigen met zijn gitaarwerk. Het hoogtepunt van de set vond deels plaats tijdens het nummer waarbij het allemaal begon voor hem. “Play God” werd gebruikt in FIFA 19 en sindsdien is zijn populariteit exponentieel gestegen.
Het moet gezegd worden, Sam Fender is een uitstekende zanger en dat kwam nog meer tot zijn recht toen hij solo op het podium stond.
Tijdens de laatste drie nummers bleef hij alleen achter. “Leave Fast”, wat op het eerste gehoor leek op een kerstsingle, is live iets helemaal anders. Het nummer is puur de breedste zin van het woord. Ook nieuw nummer “Use” is breekbaar, al heeft hij er andere plannen mee. Hij wist ons te vertellen dat hij in de studio met, bij benadering, 25 000 gitaren bezig is, een heleboel synths heeft en een groots koor heeft opgezet. Wij zijn alvast benieuwd hoe dat gaat klinken op plaat. Afsluiten deed hij met een “Dancing In the Dark” van Bruce Springsteen waarbij hij nogmaals bewees wat voor een klok van een stem hij heeft.
Met zijn show in de Witloof Bar van de Botanique bewees Sam Fender dat hij ‘the man of the future ‘ is. Zijn set was een combinatie van nieuwe en oudere nummers waarbij tot onze verbazing de nummers van zijn ‘Dead Boys’ EP opvallend afwezig waren. Enkel de cover mag naar onze mening verdwijnen uit de set, al is het wel echt een hele goede cover.
Sam Fender heeft genoeg sterk eigen materiaal dat gerust mag gedeeld worden met rest van de wereld. Wij zijn alvast benieuwd naar wat deze jonge Brit nog allemaal voor ons in petto heeft.
Setlist: Millenial - Will We Talk In The Morning - Start Again - All Is On My Side - Dead Boys - The Change - Friday Fighting - That Sound - Greasy Spoon - Play God - Leave Fast – Use - Dancing In The Dark
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De laatste weken zie ik artikelen verschijnen over het feit dat het voor de doorsnee metal liefhebber een dure festivalzomer zal worden in 2019, en dan frons ik toch even de wenkbrauwen. Uiteraard als ik fan was van Metallica en die nog niet live had gezien, zou ik er alles aan doen om daarbij te zijn als die in ons landje komen optreden. Ook al is dat een Koning Boudewijnstadion, waar je eens bovenaan gezeten, amper iets zult zien. Uiteraard is dat ook het geval met alle Rammstein (ook koning Boudewijnstadion), Bon Jovi (TW Classic) en andere KISS (Graspop) optredens die volgende zomer ons land zullen passeren.
Wat me echter een beetje tegen de borst stoot is dat sommige artikelen het doen uitschijnen alsof er voor diezelfde metal liefhebber amper andere alternatieven zijn? Dat laatste spreek ik volmondig tegen.
Op zaterdag 24 november - bezocht ik mijn 70ste evenement van 2018. Daar zitten enorm veel metal evenementen tussen trouwens. Doorgaans betaal ik daarvoor tussen de 15 tot circa dertig euro. Dat laatste vaak voor twee dagen. Sommige festivals zijn zelfs compleet gratis. Zo zakten we dus op deze zaterdag af naar het centrum van Wilrijk voor zo een gratis evenement Catacombfest Resurrection, dat voor de laatste keer in die vorm doorging. Een overzicht
Oerknallen tot instrumentale en vocale perfectie die aan de ribben kleeft
Ons eerste optreden van de dag was er eentje van een band die we deze zomer al enkele festivalweides en zalen in vuur en vlam hebben zien zetten. The Curse of Milhaven (****) speelde voor een beperkt publiek, maar liet dat niet aan zijn hart komen. En zie dat siert zulke bands, een set spelen alsof je leven daarvan afhangt en je voor een volle zaal wild om zich heen slaande heethoofden staat te spelen? Daarvoor moet je sterk in je schoenen staan. Maar The Curse of Milhaven doet het toch maar weer. Razendsnel, snoeihard en meedogenloos de boel compleet plat walsen. Uiteraard met de nodige knipogen en kwinkslagen daarbovenop. Niet met de bedoeling keet te schoppen, eerder om een regelrecht metal feest te doen ontstaan. De band slaagt er dan ook zonder moeite in elke van de aanwezigen uit zijn hand te doen eten. De bandleden gaan zelfs dat publiek letterlijk opzoeken, en doen dus vanaf begin tot eind een feestelijke stemming ontstaan waardoor menig dak er weer eens compleet afvliegt.
In de kleine zaal brengt Anthrophagus (***1/2) een set boordevol technisch hoogstaand vernuft. Riffs die zodanig perfect in elkaar steken dat de haren op je armen recht komen, met daarbovenop een bulderende vocale aankleding die ervoor zorgt dat de poort van de Hel voor het eerst deze avond op een kiertje open gaat staan, zorgen ervoor dat Anthrophagus het vuur aan de lont steekt om de mensheid te doen branden in vlammen van de Hel. Dan volgt meteen een absoluut hoogtepunt van deze festivaldag op de mainstage.
Carrion (*****) - Wij hebben deze band langzaam maar zeker zien groeien in hun kunnen. Over het optreden van de band op Antwerp Metal Fest deze zomer schreven we '’De jongens stralen spelplezier uit, leggen de lat nog hoger dan voorheen, en laten er totaal geen gras over groeien. Mokerslag na mokerslag deelt Carrion uit.’ Ook op Catacombfest valt op hoe gestroomlijnd de gitaarriffs telkens opnieuw in je lijf klieven als een vlijmscherp zwaard, de drumsalvo's aanvoelen als oerknallen waardoor je hersenpan wordt ingeslagen, en een perfect daarop aansluitende vocale aankleding, je prompt de ultieme doodsteek toedient. Carrion scheert de laatste tijd hoge toppen, en zet op dit festival nog maar eens de puntjes op de 'i' door een perfecte set af te leveren, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Want ook al laat de band zijn verschroeiende muziek voor zich spreken. De charmante frontman laat niet na zijn publiek aan te spreken. Waarvoor een extra pluim op de hoed van de band. Klasse komt namelijk altijd boven drijven, en dat was en is nog steeds het geval bij een band als Carrion.
Dr. Jekyll and Mr. Hyde - Wat een band als Chalice (****1/2) zo bijzonder maakt is het 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' effect dat we voorgeschoteld krijgen. Dat is in grote mate te danken aan de inbreng van de sympathieke en heel imposante frontman van Chalice. Messcherpe riffs en verschroeiende drumpartijen vormen uiteraard de rode draad. Met alle respect dus voor de instrumentale inbreng die een enorme meerwaarde vormen binnen het geheel. Maar als de frontman met bebloed hemd en een kap op het hoofd de aanwezigen strak aankijkt en met bulderende stem zijn demonen de vrije loop laat, kijken we telkens opnieuw onze eigen demonen strak in de ogen. Dat was in het verleden zo. Dat blijkt op Catacombfest ook weer het geval te zijn. Het voordeel aan zo een klein podium is dat de band feitelijk niet op een podium staat maar gewoon tussen het publiek. Dat laatste speelt natuurlijk in het voordeel van Chalice die daardoor de aanwezigen letterlijk kan opzoeken en tot murw slaan. En toch, en dat valt ons telkens ook op, straalt de band eveneens enorm veel humor uit. Ook dit is weer de verdienste van een goedlachse frontman, die dus enerzijds je een glimlach op het gezicht tovert door middel van zijn sympathieke uitstraling, en anderzijds, plots uit het niets, met waanzin in de ogen iedereen om zich heen dreigt te verscheuren. Inderdaad, het Dr Jekyll and Mr. Hyde gevoel. Ofwel een gespleten persoonlijkheid.
Gewonnen thuismatchen, en niet alleen op de punten
Sommige bands op de affiche spelen duidelijk een thuismatch. Die match moet - zoals iedereen ondertussen weet - uiteraard nog steeds worden gespeeld. Furia (****) is de eerste in die rij. De band bestaat uit één voor één topmuzikanten die in ons land, en ver daarbuiten, zijn kunnen al voldoende heeft bewezen. Is het niet bij het ter ziele gegaan Bliksem of de immens populaire band Bark en Diablo Blvd. Dan is dat bij elk ander project dat de heren aanraken. Ook Furia straalt diezelfde perfectie uit die we opmerken. Met eveneens een hoge dosis spelplezier en spontaniteit. Een combinatie van riffs die koude rillingen doen lopen over onze rug. Drumpartijen die door merg en been gaan. En een uiterst charismatische frontman die met bulderende stem de muren in de zaal doet barsten. Furia zorgt ervoor dat die thuismatch niet enkel wordt gewonnen op punten, maar dat het optreden uitgroeit tot een waar hoogtepunt op deze avond.
Wat uitstraling betreft doet Martin Furia me trouwens denken aan een jonge Max Cavalera. Maar ook puur muzikaal bekeken straalt de band diezelfde energie en humor uit van een band als Sepultura. En dat mag als een compliment beschouwd worden.
Op hun facebook pagina staat te lezen 'Brutal Thrash Metal! No postures, no bullshit, pure power’. Nu dat is wat de band ook voorschotelt. Pure, onversneden Thrash metal op technisch hoogstaand niveau en met zoveel spelplezier en spontaniteit gebracht dat het dak er nog maar eens compleet afvliegt. Jawel, thuismatch gewonnen op alle punten!
Van de Thrash hemel naar de donkere Hel? Het is maar een kleine stap in het leven. Op Catacombfest was die Hel gewoon in het kleine zaaltje naast de mainstage. Drawn into Descent (****) wordt op zijn facebook pagina omschreven als Atmosferische Black Metal. De band dompelt ons prompt onder in duistere doom sferen. De bijzonder indrukwekkende manier waarop gitaarlijnen je hart doorklieven, met daarbovenop een weemoedige grafstem die je een krop in de keel bezorgt, zorgen ervoor dat we koude rillingen voelen lopen over onze rug van begin tot einde van de set. Die intieme setting waar de heren hun ding mogen doen in dat kleine zaaltje, krikken die sfeer nog meer op tot een intensieve walm van pure duisternis , die ons letterlijk de adem ontneemt. Eens meegezogen naar de donkerste gedachten, is dan ook geen terugtocht meer mogelijk.
Kortom: Drawn into Descent zorgt voor een intensieve aanpak die de aandacht van begin tot einde heel scherp houdt. Waardoor we ons gewillig laten meevoeren naar donkere bossen waar demonische wezens uit een mystieke duisternis ons strak in de ogen kijken. Confronterend en wonder mooi deze bijzonder intense set boordevol black en doom metal ingrediënten.
Dat de organisatie van Catacombfest een gevarieerd programma aanbiedt? Dat wisten we al veel jaren. Ook op deze laatste editie pint de organisatie zich niet vast op één muziekstijl. Daarom mag pure Hardcore of aanverwante ook niet ontbreken. Whatever it takes (****) laat er geen gras over groeien, en deelt de ene mokerslag na de andere uit. De imposante frontman moet wel een paar keer roepen, maar krijgt uiteindelijk de handen op elkaar waardoor een wervelend HC feest ontstaat met de nodige mosh en andere pits tot gevolg. Drawn into Descent hoeft daarbij niet onder te doen voor de zogenaamde groteren namen binnen de scene, integendeel. Onder het motto ‘Hard But Fair. Say what You mean... Mean What you say' brengt de band dan ook het soort HC van uit hart en ziel van die muziekstijl. We genoten dan ook met volle teugen van dit potje Hardcore zoals hardcore gewoon moet zijn. Hard, meedogenloos maar goudeerlijk!
Geluidsnormen overschrijdend gedrag
We hadden het al aangegeven. Sommige bands spelen een ware thuismatch. En dat was ook te merken toen Marginal (*****) het kleine zaaltje overvol kreeg. Er werd een extra versterker aangesleept, waardoor de drummer van dienst nog amper plaats had met zijn drumstel. Dit allemaal met die ene bedoeling, geluidsnormen compleet overschrijden. Vanaf de eerste song legt de band de lat torenhoog. Letterlijk worden alle registers door middel van oorverdovende oerknallen, zowel vocaal als instrumentaal, compleet open gegooid. Met als gevolg dat de muren en grond onder onze voeten staat te trillen door het doen ontstaan van een ware aardverschuiving. Opvallend, ondanks het uitdelen van de ene na de andere oorverdovende uppercut en het brengen van pure chaos, hoor je dat deze band bestaat uit top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De instrumentale perfectie gecombineerd met een altijd sympathiek uitziende frontman, die eens het podium betreedt , al zijn woede en frustratie de vrije loop laat, zorgt ervoor dat Marginal dat kleine zaaltje verpulvert onder zoveel oerkracht. De ravage achteraf laat een beeld zien van omvergevallen heilige huisjes, die de wervelstorm niet hebben overleefd. Onze oren suizen nog van die geluidsnormen overschrijdende mokerslag in het gezicht die de band ons uitdeelde. Missie meer dan geslaagd, met andere woorden.
Kwam het doordat we nog steeds onder de indruk waren van die orkaanuitbarsting van de voorganger? Maar Saille (***), nochtans één van onze favorieten binnen hun genre, konden ons helaas minder overtuigen. De band brengt wel duister machten tot leven en dompelt ons onder in donkere atmosferen. De instrumentale perfectie en vocale aankleding waardoor we weer wegdrijven naar donkere gedachten, was ook aanwezig, maar helaas bleef alles iets te nadrukkelijk hangen binnen een monotone atmosfeer. Uiteraard moet bij dit genre de muziek zijn werk doen, teveel gepraat daarbij is overbodig. We misten echter de nodige spontaniteit om ons over de streep te trekken. Door de enigszins routineuze aanpak bleven we daardoor helaas wat op onze honger zitten. Op zich heel jammer, want ons door middel van die duistere perfectie bij de strot grijpen en intensief verdoven, dat deed Saille dan weer wel.
Sons of A Wanted Man (*****) bewees in de kleine zaal hoe het wel moet. Ook hier waren de bindteksten heel beperkt. Ook Sons of A Wanted Man laat vooral de verschroeiende muziek voor zich spreken. Maar doen dat op een zodanig intensieve, oorverdovende en alles om zich heen vernietigende wijze, dat we - met de ogen gesloten - voor een klein uur compleet onder hypnose gebracht, letterlijk ons voelden wegzweven naar totaal andere oorden. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan, en doet door zijn demonische stem de haren op onze armen prompt recht komen. Echter, met alle respect daarvoor, is het eerder de instrumentale inbreng die ervoor zorgt dat we letterlijk tegen een geluidsmuur van de meest donkere kwaliteit terecht komen, recht krabbelen, en weer murw worden geslagen tot het oneindige. Riffs die door je vege lijf klieven, en drumpartijen die zodanig verschroeiend hard aanvoelen dat het lijkt alsof je hersenpan een uur lang voortdurend wordt ingeslagen, zorgen ervoor dat Sons of A Wanted Man ons totaal verweesd en van de kaart gebracht, achterlaat in de hoek van de kamer. Intensiever dan dit kan luidruchtige duisternis niet klinken.
Eerlijk gezegd waren we na deze mokerslag nog steeds totaal van de kaart, waardoor we zelfs op weg naar huis nog hartkloppingen voelden na zoveel intensiviteit. Het nochtans hoogstaande optreden van KNA LHART (****) het nieuwste project rond o.a. Jeroen die als klankenman bij uiteenlopende Antwerpse bands alles in goede banen leidt wat het geluid betreft, ging daardoor een beetje aan ons voorbij. KNA LHART bestaat uit naast Jeroen eveneens uit een ware multi-instrumentalist Ineke, die niet alleen over een wonderbaarlijke stem beschikt - heel goed passende bij de inbreng van Jeroen zijn stem trouwens - maar eveneens keyboard speelt, trompet en synth & drum programmering. Twee virtuozen, zowel vocaal als instrumentaal, die al even perfect worden aangevuld door Gunther die de drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt.
Kortom, KNA LHART heeft duidelijk het rock hart op de juiste plaats, en straalt naast perfectie een dosis spelplezier uit waardoor we niet alleen tot rust komen na al die mokerslagen, maar eveneens ons rock hart diep wordt geraakt. Een betere kers op de taart en afsluiter van deze meer dan geslaagde dag en avond konden we ons niet dromen.
Besluit
Catacombfest, en alle bands die we aan het werk zagen, bewijzen waarom voor ons de festivalzomer van 2019 eerder goedkoop dan duur zal worden. Bands met diezelfde gedrevenheid en ingesteldheid als voornoemde vind je namelijk terug op festivals als Antwerp Metal Fest , kostprijs amper 45 euro voor twee dagen puur onversneden HC en metal van hoogstaand niveau.
Frietrock, een metalfestival voor het goede doel waar ontdekkingen rond de oren vliegen binnen het metal gebeuren. Geheel GRATIS trouwens.
Evil Or Die Fest, een tweedaagse van enerzijds Hardcore en anderzijds metal. Eveneens aan democratische prijzen.
7 jaar ELPEE, het jaarlijks wederkerende festival in ELPEE Deinze - waar trouwens met de regelmaat van de klok fijne metalconcerten doorgaan van bands die hoog staan aangeschreven binnen hun genre.
Devils rock for an angel, een festival voor een goed doel dat steeds toppers op zijn affiche heeft staan binnen het metal underground gebeuren.
Het dit jaar voor het eerst in het leven geroepen Tribute To Wizz , een festival aleer betoon aan de veel te vroeg overleden icoon binnen het Belgische metalgebeuren Wizz Wizzard. Wildfest, het ultieme festival voor liefhebbers van glam tot Sleazerock.
Headbangers Ball Fest, een klein maar enorm fijn festival in Izegem. Met volgend jaar o.a. Moonspell op de affiche.
Tot het ultieme alternatief voor de metalfan die het wat intiemer willen opzoeken dan Graspop Metal Meeting - een festival dat ik ook een warm hart toedraagt trouwens - Alcatraz Metal Fest. En zo kunnen we nog even doorgaan, want dit is nog maar het topje van de ijsberg.
Bezoek ik als Metalfan niet Graspop? Uiteraard. Zal ik waarschijnlijk niet proberen aan een ticket te geraken voor Rammstein als ik die absoluut wil zien? Ik zou al dom moeten zijn om dat links te laten liggen. Maar er zijn dus wel alternatieven om ervoor te zorgen dat uw festivalzomer als metalfan goedkoper uitdraait dan voorzien. Catacombfest was daarvan met een perfect affiche, daken die eraf vlogen als rietjes, en intensieve donkere walmen die ons de buiten adem achterlieten. Het levende bewijs!
Catacombfest 2018 – Resurrection, the final edition - Waarom het festivalseizoen 2019 een goedkope zal worden voor de metal liefhebber in mij
Catacombfest 2018
JC Vizit
Wilrijk
2018-11-24
Organisatie: Catacombfest, Wilrijk
blackwave. (zonder hoofdletter en met een punt op het einde) is booming! Het Antwerpse duo Willem Ardui en Jean Atohoun brengen uit een andere invalshoek hun visie op de huidige pop en hiphop; ze blikken terug naar die aangename, aanstekelijke grooves uit de jaren 90, met jazzy, soul en r&b ritmes . Oldskool hiphopvibes die het muzikale en vocale talent van blackwave. Onderstreept, ergens tussen Gangstarr, Guru, Outkast en Prince in als inspiratie.
Niet voor niks werden ze bekroond met een Music Moves Europe Talent Award (in de categorie hiphop/rap), die ze op het komende Eurosonic Noorderslag in ontvangst zullen nemen . Een liveband omarmt het duo, een zeskoppige jazzband weliswaar (drums, 2 gitaristen, synth, saxofoon en trompet) die de hiphop kleurt en de sound breed, boeiend maakt …
Eerst hadden we nog een korte maar krachtige set door het oranje-gemutste voorprogramma Caleborate. De Californische rapper, die we nog zouden terugzien bij blackwave. , wist in het begin moeilijk de aandacht te trekken. Maar naarmate zijn set vorderde, kwam er meer sfeer en ambiance … hij trok zijn T-shirt uit (hield zijn muts op!) en de obligate ‘make some noise’ zorgde ervoor dat hij het publiek op zijn hand kreeg. Een prima opwarmer dus …
blackwave. - Na een iets te lang durende , nietszeggende intro doken Willem en Jean het podium op, in rook en licht gehuld. De AB ontplofte meteen met “Big dreams” . Qua kledij leek het erop dat bij ze bij Oscar and the Wolf hadden aangeklopt ; gewaden in die stijl, maar bij Jean ging dit al snel uit.
Het podium werden vooraan uitgerokken en op die manier konden de rappers tot een stuk in de zaal stappen; een zegen voor publiek en groep , wat tekende voor straffe ambiance.
blackwave. overklast de klassieke hiphop , het kenmerkende , vervelende, monotone rappen buigen ze om en muzikaal worden de songs omgeven van stevig gitaarwerk, een soort St. Germain-achtige pianotune , een nooit te lange drumsolo en een beklijvend spel van trompet en saxofoon. Een prachtige vondst van de twee en een fantastische meerwaarde in sfeer en ambiance.
Hun setlist wisselde mooi af tussen gekende en unreleased nummers. Maar op geen enkel moment trad de verveling op. Ze wisten het publiek 100% in een uitverkochte AB mee te krijgen in hun uitmuntende opgebouwde show. Links en rechts om ter hardst laten meezingen en de Jean die letterlijk op handen werd gedragen op “Up there” . Het stomend hiphopfeestje was compleet. Ook de gastrappers Caleborate en K1D gingen mee in de kolkende sfeer.
De bisnummers “Whasgood ?! “en “Elusive” met David Ngyah werd het muzikaal orgasme van de avond.
Minutenlang kregen de heren een staande ovatie. Willem was emotioneel geraakt maar kon toch nog iedereen met de krop in de keel bedanken. Na de festivalzomer werd de AB aangepakt . Na Eurosonic concerteren ze volgend jaar in april in de Roma; andere concerten zullen volgen … Ga dat zien!
Lekker uit je dak gaan op die kleurrijke tunes , het kan in ons landje met een band uit eigen land.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Begin jaren tachtig was de jazz, r'n'b, Soul en Gospel band Carmel (****1/2), ofwel Carmel McCourt, bassist Jim Parris en drummer Gerry Darby, redelijk populair. Als grote voorbeelden haalt Carmel artiesten aan als Ben E. King, Percy Sledge maar vooral Aretha Franklin. En dat was ook te merken aan haar performance op o.a. Torhout/Werchter 1988 en op Via Rock 1993 toen we Carmel op beide evenementen zagen.
Nostalgie trips zijn altijd een beetje een risicovolle onderneming. Zo zorgde de doortocht van die andere jaren '80 icoon Paul Young in Sint-Niklaas voor erg uiteenlopende reacties. De Casino, Sint-Niklaas was goed vol gelopen voor dit optreden van een Jazz/R&B/soul diva die wellicht de meeste aandacht naar haar toe trekt, maar haar bandleden en publiek met zoveel liefde omarmt, dat het eerder het totaalplaatje is dat ons over de streep trekt.
Dat laatste blijkt al vanaf de eerste song op de setlist. Carmel gooit haar wonderbaarlijke en heldere stem in de strijd, maar zet ook een stap opzij - vaak letterlijk - om haar muzikanten de kans te geven de ene solo na de andere uit hun mouw te schudden. Zo waren we danig onder de indruk van de piano virtuoos die de klavieren streelde , of de talentvolle achtergrond zangeres, die een stapje naar voren zette. Met dank aan een frontvrouw die deze dame deed stralen op dat podium. Ook de drummer van dienst mocht regelmatig tot het oneindige improviseren, gerugsteund door een saxofonist die de ene warme klank na de ander uit zijn instrument tovert. Als kers op de taart mogen natuurlijk gitaar en basklanken niet ontbreken.
Om maar te zeggen, als een top artiest zijn of haar muzikanten de vrijheid geeft om zich volledig te ontplooien , dan ontstaat er een magie die je zelden tegen komt.
Hoe groot die liefde is bleek toen Carmel verjaardagwensen in ontvangst mocht nemen van haar band. Ze mag vandaag - zaterdag 24 november - namelijk 60 kaarsjes uitblazen. Ook het publiek reageerde wild enthousiast. Het enthousiasme van de fans en de band op het podium werkte trouwens als een rode lap op een stier, en ook dat siert een artieste als Carmel. Ze ontving dat warme applaus van band en publiek met enorm veel liefde, en legt de lat prompt nog hoger om uiteindelijk alles in de strijd te gooien om de fans een perfecte avond voor te schotelen waardoor ze met een gelukzalig gevoel vanbinnen de zaal verlaten.
Ondanks de status geen routineklus af te leveren, maar alle registers open te gooien en een kinderlijke spontaniteit uit te stralen als een jonge wolf in het vak? Daarvoor krijgt Carmel dan ook een sterretje meer in onze eindafrekening.
Besluit: Carmel grasduint in haar volledige oeuvre , een kleine twee uur lang. Dat sommige nummers vrij lang worden uitgesponnen mede door muzikanten die tot het oneindige improviseren stoort daarbij totaal niet. Bovendien is Carmel nog steeds heel goed bij stem, en straalt een charisma en spelplezier uit als een jong veulentje in het vak, met de ervaring van een jazz en soul diva zoals haar grote voorbeeld Aretha Franklin.
Tijdens het door het publiek meegebrulde “More, More” bleef het publiek roepen om meer. Waarna de voltallige band tot twee keer toe een bisnummer bracht. Ik was met niet al te hoge verwachtingen vertrokken richting Sint-Niklaas, dat geef ik eerlijk toe. Maar Carmel bezorgde mij en alle aanwezigen een top avondje dat aan de ribben blijft kleven. Niet door veel show vertoon, maar door op een eenvoudige , spontane wijze ons hart diep te raken. Aan de reacties van het publiek te horen tijdens en na het concert, was ik niet de enige die met een brede glimlach huiswaarts keerde. Soms kunnen nostalgie trips wel degelijk geslaagd zijn.
(Foto Carmel: Sven Dullaert)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DadaWaves is de semi-psychedelische popband van singer/songwriter Jasper Stockmans. De groep zette zich reeds op de kaart met de radiohit “Wise Old Owl” die het goed deed op Radio 1. In afwachting van hun nieuwe album dat in februari 2019 zal verschijnen bij Starman Records is er de nieuwe single “All The People’s Faces”, een intrigerende kampvuur-meezingmantra, die mens en technologie (smartphoneverslaving) op de korrel neemt.
De nieuwe single is misschien net iets minder zomers dan het vorige werk, maar er zitten sterke hints naar de jaren ’70, Beach Boys en Byrds. Sterke arrangementen en kleurrijke, meerlagige melodieën staan in schril contrast met de satirische lyrics. Retro-dream-psych-pop zo u wil.
Mocht Duyster nog een programma zijn op StuBru, dan zou deze single daar elke week te horen zijn.
Afkomstig uit Australië, ontwikkeld in Berlijn. Parcels vond in die laatste stad de juiste ingrediënten om zich te ontplooien tot de band die ze nu zijn. En dat ging niet onopgemerkt voorbij. Voor hun Botanique show mochten de heren van Parcels het bordje ‘sold out’ al maanden op voorhand boven halen. De Orangerie zat dus afgeladen vol voor de disco-pop maatjes van Daft Punk.
Toen Parcels enkele weken geleden hun eerste langspeler ‘Parcels’ uitbracht waren er uit vele hoeken enorm hoge verwachtingen. Eerst en vooral omdat zij afgelopen zomer op Dour een enorm sterke show neerzetten en ten tweede omdat Parcels toch wel een hype aan het worden is. Als zelfs Daft Punk met deze Australiërs wil samenwerken, wil dat toch wel wat zeggen.
Helaas viel hun eerste LP wat tegen. De nummers klonken iets te plat en hadden precies ook minder inhoud dan wat we gewoon waren van hun live shows.
Bij het begin van hun show bewees Parcels weer waarom ze het wel waard zijn om van hun te houden. Een band die zo op elkaar is ingespeeld met nummers die zo strak overkomen, verdient alleen maar waardering.
Openen deed Parcels met “Comedown”, tevens ook het openingsnummer op hun plaat. Nadien volgde een mooie overgang van “Lightenup”. Een goede start als je het ons vraagt, want het publiek stond meteen scherp om er samen met de band een goede avond van te maken.
Parcels staat vooral bekend voor zijn catchy gitaarrifjes en disco-pop invloeden, maar er is meer. Op “Hideout” toonde de band dat ze ook af en toe eens durven experimenteren met sterke beats en iets donkere elektronica. Zeer geslaagd, als je het ons vraagt!
De single waar heel de Botanique op wachtte was uiteraard “Tieduprightnow”, dat zorgvuldig door elke ziel in de zaal werd meegezongen. Dit werd vervolgd met de nummers “Closetowhy” en het toch ook wel aanstekelijke “Overnight”. Bissen deed de band niet, dus werd hun set afgesloten met “IknowhowIfeel”.
Parcels zette een heel aangename show neer in de Botanique. Een muzikaal hoogtepunt was het niet persé, maar laat ons zeggen dat we wel enorm fan zijn van de strakke set die deze heren telkens brengen. En eerlijk, wie wordt er nu niet gelukkig van een band met zo veel zomervibes als die van Parcels!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Zweedse Monolord mag de Kreun een eerste keer op sleeptouw te nemen. En dat slepen mag je letterlijk nemen, want Monolord doet het met trage extreem heavy sludge-metal met loodzware bassen, scheurende gitaarintermezzo's en monsterlijke hompen van songs die niet zelden de 10 minuten-grens overschrijden. Het heeft een verslavende werking op het publiek dat hier gewillig in meegezogen wordt en zich aan een potje slowmotion-headbangen waagt.
Monolord, die met het ronkende ‘Rust’ een knoert van een laatste album heeft uitgebracht, is dan ook niet zomaar een snel bij elkaar gebokste support act. Dit is immers een band die met hardvochtige doomrock de Kreun vanavond al meteen drie kwartier op zijn grondvesten doet daveren.
Het Duitse powertrio Kadavar is een band die onbeschaamd enkele decennia terug gaat in de tijd maar nooit oubollig klinkt. Zowel hun looks, hun neanderthaler-baarden als hun sound zitten diep geworteld in de vroege jaren zeventig, een tijd waarin bands als Black Sabbath, Led Zeppelin, Ten Years After en Humble Pie hoogdagen beleefden. De valkuilen uit die tijd omzeilt Kadavar echter met glans, je zal de band niet betrappen op songs van een half uur of eindeloze drumsolo’s. Het had gekund, want Kadavar heeft een verdomd ijverige en geweldige drummer in hun rangen, naar alle waarschijnlijkheid de bastaardzoon van Ginger Baker en halfbroer van onze favoriete Muppet Animal. Die kerel is een attractie op zich, hij mept zich de pleuris maar bezondigt zich nergens aan egotripperij.
Kadavar haalt het beste uit Sabbath en Hawkwind en laat dat gretig rondspartelen in een woelig bad van kolkende stoner-rock. Stevige hardrockstampers als “Skeleton Blues”, “Vampires”, “Tribulation Nation” en “Into The Wormhole”, uit die alweer steengoede laatste plaat ‘Rough Times’, harken en stampen dat het een lust is. De songs laten blijken dat Kadavar op dat laatste album misschien iets minder retro-minded is en wat meer inzet op een robuust en heavy geluid. In ieder geval klinkt het hard, gemeen en fantastisch en is het gelukkig ook volledig gevrijwaard van de alom gevreesde rockballads. Kadavar mag dan al een Duits combo zijn, ze blijven mijlenver uit de buurt van The Scorpions. En ook van de coiffeur.
Het is echter een oudje die zich als eerste absolute hoogtepunt aanbiedt, met name “Living In Your Head”, een stomende retro rocker uit hun eerste plaat. De song krijgt een lange en superbe live uitvoering waarmee Kadavar alle registers opentrekt. En op dat elan gaan ze gretig door, splijtende riffs, gierende solo’s en uitgelaten wah-wah pedalen vliegen in het rond. Het mag dan al retro klinken als de pest, hier zit flink wat vaart en power in.
Kadavar kan, Hawkwind indachtig, ook als de besten een space-rock feestje organiseren. Zo is de klassieker “Purple Sage” wederom een indrukwekkende en dreinende lange psychedelische trip die laat vermoeden dat de heren geregeld met zijn allen zwaar aan de paddo’s zitten.
Met reeds vier ijzersterke albums op hun actief kan Kadavar inmiddels al putten uit een rijke back catalogue. En daarin hebben zich mettertijd ook al een paar onsterfelijke klassiekers ontwikkeld, zoals een geweldig stomend “Doomsday Machine” dat steevast een gegeerd orgelpunt is op een Kadavar concert.
Mogen we daar ook gerust aan toevoegen : onsterfelijke vintage seventies rockers als “Black Sun” en “All Our Thoughts”. En na vanavond weten we ook dat het nieuwe “Die Baby Die”, hier als wervelende bis opgevoerd, een heuse publiekslieveling is geworden. Snedig, denderend en dodelijk heavy.
Kadavar, geweldige band die nog onbeschaamd durft rocken met de haren in de wind !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Monolord
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/104
Kadavar
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/105
Kadavar + Monolord
Kreun
Kortrijk
Organisatie: Wilde Westen
LeWis (Louis De Roo) heeft muzikaal al een lang parcours afgelegd en dat hoor je in zijn nieuwe single "Mathilda". Op het eerste gehoor past hij in het rijtje zoetgevooisde jongemannen waar we eerder Milow, Milo Meskens en Mooneye ondergebracht hebben. Of als we buiten de landsgrenzen gaan kijken: George Ezra en Bastille. Maar er is meer. Deze “Mathilda” is heel matuur in de arrangementen en songopbouw, waardoor alles ook net iets langer blijft hangen. Ook de lyrics getuigen van een combinatie van talent, ervaring en het je laten omringen met de juiste mensen.
Het is bovendien een heel raak gekozen single, want een beetje relationeel drama in een ballad van een knappe jongeman doet het tegenwoordig goed. Er kan maar weinig fout gaan met de carrière van LeWis.
Singles als deze smeken om opgepikt te worden door Radio 1, Radio 2 of zelfs Studio Brussel en ook Spotify zal ongetwijfeld voor de bijl gaan. Is het niet met deze “Mathilda” dan wel met één de volgende singles.
https://www.youtube.com/watch?v=WrlWakXAv6Y
Het Gentse label Vuilbak grossiert doorgaans in ambient en experimentele muziek, maar brengt regelmatig ook knappe lo-fi uit. Zopas is er de EP 'Autumn Skies' van singer-songwriter Sleath.
In de goede Vuilbak-traditie krijg je hier ongepolijste 'slaapkamer-opnames' van een artiest die nog zijn weg zoekt, maar die hebben hun charme. Sleath heeft niet veel meer nodig dan zijn stem en een akoestische of elektrische gitaar en met beide weet hij de juiste accenten te leggen. Zodanig dat de percussie op het voorts prachtige “Blue Monochrome” eerder stoort dan iets toevoegt. Op de Red House Painters-cover “Uncle Joe” klopt het plaatje met de percussie wel.
“The Last Twist Of The Knife” heeft een lekker psychedelische gitaar-outro die nog te vroeg afgebroken werd. Het parlando op “Survival Kitten” enerveert meer dan het scoort. Het is vooral op titeltrack “Autumn Skies” dat Sleath een grote onderscheiding haalt, met een outro die doet denken aan REM in hun begindagen.
Deze EP doet in zijn doodeerlijke aanpak een beetje denken aan het Hitchhiker-album van Neil Young, aan de jonge Lou Reed, Fred Abong, Dee Calhoun of – dichter bij huis – Pauwel De Meyer. Als songwriter moet Sleath nog een stuk groeien en nog eelt op de ziel kweken. Er is nog wat schaafwerk aan de lyrics, maar ik kijk uit naar wat deze Sleath zou doen met een volledige band, voldoende studiotijd en de strenge hand van een ervaren producer.
Blak Juju werd in 2015 opgericht door Dirk Jans (drummer bij De Mens en Brasseur), zangeres Sibyl Jacob (Moiano, DJ4T4, Buscemi) en DJ Dirk Swartenbroekx. Later werd de band aangevuld met zanger/rapper TD Rankin (Steve Emmanor en Buscemi) en bassist Ben Brunin (Vive la Fête, Isolde et les Bens). De bandnaam telt één ‘c’ minder dan Black Juju, de song van Alice Cooper en de naam van een Griekse doommetalband.
Blak Juju focust in de eerste plaats op stomende liveshows waarbij dub, reggae, electro en EDM op originele en exotische wijze blenden tot een oververhitte dansvloer.
Volgend jaar komt er een volledig album, maar nu is er reeds de single “Murder Style”, met een Buscemi die het groepsgeluid zeker niet overheerst. Het zijn de muzikanten en de zanger en zangeres die hier de show stelen, anders dan op de eerste tracks die op Bandcamp gezet werden. “Murder Style” klinkt alsof het in Jamaica opgenomen werd en is dansbaar van begin tot eind. Positif vibes all the way. Als alle tracks van dat komende album dit niveau halen, zal het inslaan als een bom.
https://www.youtube.com/watch?v=4VveExVYWxc&feature=youtu.be
Heavymetalband Hell City haalt hard uit met het comeback-album ‘Flesh & Bones’. Over de term comeback kan je wat discussiëren, maar deze Limburgers hebben toch een tijdje stilgelegen na het onverwachte overlijden van hun (vorige) bassist. Dat gegeven had de basis kunnen zijn voor een flinke dosis melodrama, maar de band koos ervoor om Michael Konovaloff in de eerste plaats te eren met een sterk album. Een keuze die op zich al ons respect verdient.
Op ‘Flesh & Bones’ is het enthousiasme om muziek te maken bijna tastbaar. In vergelijking met de vorige albums van Hell City is dit een pak zwaarder en agressiever en daar is drummer Tommy Goffin verantwoordelijk voor, die met zijn grunts accenten legt op de cleane vocalen van zangeres Michelle Nivelle. Enkel op de relatief korte anti-Trumptirade “Bogus Potus” zijn de grunts de leadvocalen. Ook de andere bandleden presteren hier bovengemiddeld sterk.
Een aantal tracks steken er bovenuit: de singles “Your Darkest Hour” en “Supernatural”, het vinnige “Me My Enemy” en de epische titeltrack “Flesh & Bones”. Inzake songopbouw, lyrics en speeltechniek moet de vernieuwde bezetting van Hell City geen lessen meer krijgen en met een sterproducer als Dan Swanö kozen band en label voor topkwaliteit.
Met dit album kan Hell City opnieuw meespelen in de Europa League van de heavymetal.
De single “Sunshine Rock” van Bob Mould is de voorloper van het gelijknamige album dat begin volgend jaar uitgebracht wordt. Bob Mould kennen we nog van Hüsker Dü en Sugar en van zijn solowerk. Hij verhuisde in 2015 naar Berlijn en dit is het eerste album sinds de Amerikaan in Duitsland woont.
De nieuwe single sluit aan op dat van Sugar ten tijde van ‘Copper Blue’ en van zijn vorige solo-album ‘Patch The Sky’: veel energie en snelheid en luide gitaren met die typische Mould-sound en -akkoorden. De gitaar overstemt het meeste van de lyrics, maar je weet dat het ondanks de zonnige titel waarschijnlijk niet over bloemetjes en bijtjes zal gaan.
Hoewel … deze single klinkt een stuk minder donker dan de gemiddelde track op ‘Patch The Sky’. Er zitten deze keer wat strijkers in en dat zijn we nog altijd niet gewoon bij Mould’s muziek, maar hier storen ze niet. Ongewoon zomers voor een rabiate treurwilg als Bob Mould. Benieuwd of hij de zon kan laten schijnen over een volledig album.
Siglo XX ontstond in 1978 in Genk. In navolging van de punk wilden ze hun eigen muziek maken. Hun naam ontleenden ze aan een Boliviaanse mijn waar sociale onrust was. Iets wat ze ook in Genk kenden met de sluiting van de mijnen en de bijhorende werkeloosheid, armoede en drugs.
Hun werk begon als Cold Wave en evolueerde naar Darkwave. Ze hadden hun eigen label (Straatlawaai Records dat nog steeds bestaat) waar ze hun eerste single op uitbrachten. Begin de jaren ‘80 tekenden ze bij Antler Records. Ze brachten via hen 2 EP’s en een mini lp uit. ‘The Art of War’ (1982), ‘The Answer’(1983) en ‘Dreams of Pleasure’ (1983).
Deze opnamen zijn nu via Onderstroom Records uit op 3xlp en/of cd. In totaal 13 songs en een bonustrack. Deze verzameling is de basis/kern van hun oeuvre. Niet dat ze erna geen goede dingen meer hebben gemaakt (tussen 1987 en 1989 brachten ze nog 3 albums uit via PIAS tot ze er in 1991 de brui aan gaven) maar deze drie releases hebben hen op de kaart gezet. We krijgen hier songs die sterk beïnvloed waren door Joy Division; songs zoals “La Vie Dans La Nuit”, “Until A Day” en “Dreams of Pleasure”. Maar er zitten ook eerder experimentele songs in zoals het mooi en verstilde “Autumn”. De openingsminuut met de piano kan zo dienst doen als achtergrond bij een film. Of “In The Garden” waar ze proberen hun geluid open te trekken. De eerlijke en recht vanuit hun hart muziek zorgt ervoor dat heden ten dage de muziek nog zeer beluisterbaar blijft. Als toemaatje krijgen we een live versie uit Beverlo 1983 van “Whispers”.
Aangezien het werk van Siglo XX niet gemakkelijk verkrijgbaar is, is deze box een geschenk voor wie hun werk in bezit wil hebben. En het is ook een geschikte kennismaking voor jongeren die de roots van de Belgische wave muziek wil leren kennen. Daarbij mag Siglo XX zeker niet ontbreken. Heden ten dage treden ze enkele keren op en wie weet heb je de kans om ze eens live aan het werk te zien. Moet je zeker eens doen.
King Dick is een ongeleid synthpop-projectiel met o.m. roots in de Antwerpse jazz-scène. Als King Dick gaat Wim De Busser aan de slag met vooral eighties-elektronica en stemvervormers en voorts zowat alle elementen van een klassieke rockbandbezetting. Het resultaat op ‘Mean Phases’, het vierde album van King Dick, is een homogeen klinkend knip-en-plakwerk dat in de meest poppy rockmomenten doet denken aan het vroege werk van Beck en Eels.
In de Lage Landen zou ik verwijzen naar Pascal Deweze’s ‘Cult Of Yes’, naar LR Flores ‘Sportsmen In Doubt’ of naar My Baby’s ‘Mounaiki’. Tegenover al die referenties is King Dick op dit album evenwel heel wat naïever, vaak kwajongensachtig en vooral minder gepolijst. Alles wordt bewust lo-fi gehouden en ideeën worden met opzet niet of weinig uitgewerkt, of zo wil King Dick het toch laten overkomen. Alsof je naar een demo luistert die nog een eindmix moet krijgen. Gladde en platgeproducete synthpop hebben we al in overvloed, dat klopt. Maar je moet dus wat stof wegblazen om de pareltjes te zien op ‘Mean Phases’.
Het sterk aan Air schatplichtige “Puppy Love” is zo een pareltje. Eentje dat je bovendien nog redelijk makkelijk als parel herkent. Andere ruwe edelstenen vergen al wat meer aandacht en luisterervaring, zoals single “Prayer” en voorts de psychedelische mantra “Pale White Moon” en “Baby Needs Love”. Hoewel alle elementen aanwezig zijn om dansbaar te zijn, is het in dat verband vaak een verhaal van ‘net niet’ op ‘Mean Phases’.
En ook niet elke track op dit vinylalbum kan helemaal overtuigen. Een paar keer verdenk ik deze Koning Lul ervan dat het concept, de formule van de song belangrijker was dan het resultaat. Maar misschien zie of hoor ik dat volledig verkeerd.
De Amerikaanse band Stop Calling Me Frank is de ultieme reïncarnatie van pubrock, een genre dat nochtans onmiskenbaar Brits is. Zowel in de muziek als in de lyrics is dit één grote ode aan cafébezoek, dronken rockdromen en toogpraat. Hun muziek is die die daar het beste bij past: easy going rock ’n roll zonder veel franjes: beetje rhythm’n blues, beetje punk, beetje rockabilly, beetje soul. De enige vreemde eend in dit verhaal is de saxofoonspeler, die op zijn eentje deze pubrock vijftig extra tinten kleur geeft. Het is het eerste studiowerk van de band in meer dan 30 jaar, terwijl de bandbezetting nauwelijks wijzigde.
Zelf geven ze aan dat ze de mosterd halen bij Stax, Motown, Ramones, the Mighty Mighty Bosstones en the Real Kids. Wij horen vooral echo’s van The Smithereens, The Fratellis, Dr. Feelgood, Eddie & The Hot Rods, Treat Her Right en Morphine (die sax, natuurlijk).
Op het eerste gehoor is dit een album met weinig muzikale ambitie. Pas na een paar luisterbeurten begin je te beseffen hoe vernuftig deze puzzelstukjes aan elkaar hangen en met hoeveel métier dit in elkaar gebokst werd. Eenvoud en efficiëntie zijn de sleutelwoorden: geen noot te veel en net genoeg akkoorden om catchy te zijn. Tegenover die door ervaring aangescherpte compositie-kwaliteiten zijn de lyrics eerder lichtvoetig en de grapjes goedkoop. Liever hadden we hier een tekstschrijver gehad die zich kon meten met Nick Lowe, Warren Zevon of de jonge Elvis Costello, drie namen die in hun vroegste werk niet zo heel ver van de pubrock stonden, maar Stop Calling Me Frank geraakt tekstueel niet verder dan het niveau van Kid Rock, Sheryl Crow en (heel soms) Tenacious D.
De nummers waarop alles op zijn plaats valt, zijn “Gimme Life”, “My Baby Is An Ax Murderer From The State Of Wisconsin”, “Beat That Dog”, “Drinking After Work” en “5.000 Miles”.
Stop Calling Me Frank brengt rock die je het beste kan horen met een frisse pint in je hand. Haal deze band naar Europa voor een tournee langs kleine zaaltjes en grote cafés. Succes verzekerd.
Soul Grip heeft zijn wortels liggen in het hardcore milieu. Vandaar dat je die elementen ontegensprekelijk tegenkomt in hun muziek. Maar ze mengen daar ook black metal en post metal doorheen waardoor je een nieuwe blend krijgt. Zo krijg je songs die het ene moment richting Amenra gaan en het andere moment dan weer als een post rock band. Hokjes houden hen niet tegen dus en daar houden we wel van.
Deze Gentse vijfkoppige band begon in 2014 op te treden in België maar ook in de omringende landen. Zo hebben ze al een heleboel steden en landen (Duitsland, Denemarken, Nederland…) in hun jonge bestaan aangedaan. Ze speelden al op Ieperfest, Antwerp Metal Fest en Bloodshed Fest (Nl). Ervaring hebben ze dus al genoeg opgedaan en dat hoor je ook aan hun mature sound. Ze weten mij ook bij momenten te verrassen. Bijvoorbeeld op “Grav I” waar de overgang onverwacht is en helemaal de song opentrekt. Het ritme schiet de hoogte in en zoekt jachtig zijn weg doorheen de song. Fantastisch nummer met een verslavende riff. “Grav II” heeft bijna niets te maken met de voorgaande track. Het begin is jachtig maar valt dan stil om een ambient-achtig intermezzo aan het woord te laten. Naar het eind toe ontploft de boel nog kort.
‘Not Ever’ is boeiende en verrassende Post Black Metal. Vol vuur, energie en emotie. Weg van de platgetreden paden en dat kunnen we waarderen. In zijn genre is dit een van de beste releases die ik in 2018 reeds te horen kreeg.
Post Black Metal
Not Ever
Soul Grip
Nederlands 
Français 
