Sairen is afkomstig uit Frankrijk en is met ‘Ultima Lux’ aan zijn tweede album toe. Zijn debuut stamt uit 2015 en heette ‘Iter Animae’. Het is dus een éénmansproject en veel valt er niet terug te vinden over deze componist en muzikant. Wat we wel weten is dat hij post rock maakt en sedert zijn vijftiende instrumentale stukken muziek maakt. Wie of wat er meespeelt op deze release is nergens terug te vinden. We gaan er dus vanuit dat hij alles zelf heeft gedaan.
‘Ultimax Lux’ heeft een beetje twee gezichten. Enerzijds krijgen we klassiek aandoende stukken bestaande uit piano (bv “Candy”), orchestratie (Résurgence”) of atmosferische stukken (bv “Nebula”) die wat dromerig klinken. Anderzijds zijn er ook stevige tracks die naar post rock en metal neigen. Ik denk aan tracks zoals “Torisan” of “La Traversée”. Maar over het algemeen kunnen we stellen dat de meeste tracks een mooie opbouw hebben. Songs die melancholisch en atmosferisch klinken. Wanneer we tracks zoals “Candy” of “Torisan” weglaten dan krijgen we een vrij samenhangend album met prachtige post rock tracks zoals “Cassiopée”, “La Traversée”, “Morpheus” of “GF-73”.
‘Ultima Lux’ bevat 13 tracks met veel variatie in. Enkele tracks breken een beetje de vibe en flow van het album. Had hij die weggelaten en er tien nummers op gezet dan was dit een heel geslaagd album geweest. Toch de moeite waard om te ontdekken.
Billions of Comrades is afkomstig uit de Brusselse DIY-scene. Met ‘Rondate’ leveren ze hun tweede album af. Alle songs dateren van 2016 maar zijn pas eind 2017 uitgebracht. Het fijne aan hun geluid is dat het wel fris en origineel klinkt. Het heeft iets een punky vibe met synth beats, keys, ukelele enz… Op “Minor” wordt er gestoeid met synths, zang en uptempo beats. Het totaalgeluid doet mij soms, in de verte, wat denken aan The Rapture. Terwijl op “Posse” de ukelele je in een trance moet brengen door middel van herhaling. Het titelnummer “Rondate” klinkt speels en zie ik live wel potten breken.
Billions of Comrades is een band dat nummers maakt die sterk verschillen van elkaar. Ze zoeken blijkbaar hoe ze elke song anders kunnen ontwikkelen. Dat levert een avontuurlijk en gevarieerd album op. Een album waar je enkele keer moet naar luisteren om helemaal mee te zijn. Maar ook een album waar je met elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt.
‘Rondate’ is een album met variatie, bij momenten hypnotiserend en meeslepend. Een sterk en fris album van een Brusselse band die, tot nu toe, in Vlaanderen te weinig bekendheid geniet.
De term post rock dekt een hele lading aan verschillende muziekjes. Gaande van dromerige rock, instrumentale synthrock tot gitaargedreven soundscapes. Je hebt bands zoals Mogwai, Tortoise tot Sigur Rós. Met telkens een andere invalshoek of gebruikte stijlelementen. Ook zo met Spotlights.
Spotlights is een uit Brooklyn afkomstig getrouwd koppel (Mario en Sarah Quintero) dat elementen van doomgaze, post rock en metal gebruikt om hun tracks mee op te bouwen. De zang is eerder dromerig en op de achtergrond aanwezig. Een aantal tracks zijn ook zonder vocals. De songs gaan van subtiele klanken naar intense en heavy lappen muziek. De titeltrack begint bijvoorbeeld met een klokkenspel dat door middel van herhaling samen met wat synths langzaam opbouwt om dan na een paar minuten open te barsten in gitaar- en drumgeweld. Doorheen de ganse song herkennen we de melodielijn die we vanaf het begin te horen kregen. Maar dat is eens subtiel en dan weer opvallend aanwezig. Bij andere tracks wordt er vanaf het begin stevig in gevlogen. De rock gitaren zijn bij momenten zwaar overstuurd, vuil en gruizig. Denk daarbij aan de gitaren van bv Dinosaur Jr. of My Bloody Valentine. Ook muzikaal gaan ze een beetje naar die laatste band toe. Zonder dat ze een kopie of zo zijn. Elf songs lang weten ze mij te boeien met hun tracks.
Spotlights slaagt erin om op korte tijd enkele EP’s en twee full albums af te leveren die van grote kwaliteit zijn. Deze ‘Seismic’ hoort daar zeker en vast bij. Hun post rock is een mengeling van shoe-gaze, post rock en post metal met een duidelijk eigen profiel. Nice, me like!
Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.
Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.
Morvigor is een Nederlandse band die black- en deathmetal mengt. Met hun nieuwe album Tyrant voegen ze daar ook nog wat atmosferische stukken en wat postmetal aan toe.
Na de spacy intro volgt een eerste uppercut. “No Repentance” (geen berouw) doet denken aan het beste van Amon Amarth. Met dezelfde power en drive en met eenzelfde stemgeluid. De vergelijking met de Zweedse viking-deathband houdt niet vol tot het einde van het nummer. “The Martyr’s Ascension” is een werkstuk van liefst negen minuten, maar verveelt geen minuut. Van bij de intro van dit nummer wordt een knappe sfeer neergezet, met nochtans heel eenvoudige akkoorden. Daarna barst het nummer een paar keer uit en komen er een paar gitaarsolo’s langs die je doorgaans niet in dit subgenre zou verwachten. Zanger Jesse Peetoom levert een grunt die veel power heeft en toch heel begrijpbaar is. Je hebt als luisteraar niet voor elk woord het tekstvel nodig, wat toch wel een compliment is.
Morvigor plamuurt het groepsgeluid niet helemaal dicht. ‘Tyrant’ is geen pletwals die je in één keer tegen de muur blaast, maar eerder een intervaltraining waarbij af en toe de gaspedaal helemaal ingedrukt wordt. Je weet pas hoe luid en hard iets klinkt als je dat luid en hard ook eens weglaat. Goed gezien van Morvigor.
Het echte magnus opus van ‘Tyrant’ is “Blood Of The Pelican”, dat maar liefst vijftien minuten mag duren. Hier komen een paar post-invloeden langs en worden de gitaren doordrenkt van doom en melancholie. In deze song zitten momenten die wat doen denken aan ColdCell of Wiegedood. “Voices” heeft bovenop de grunts nog wat cleane vocals en een paar hardcore-momenten.
Het is duidelijk dat deze Nederlanders lak hebben aan regeltjes over wat wel of niet kan in hun genre.
‘Tyrant’ is een knap album dat slaat en zalft tegelijk, wat je niet meteen verwacht als het label black/death aan een band gekleefd wordt.
Haar gecanceld optreden van 1 oktober 2017 werd verplaats naar 22 januari 2018. Vorig jaar moest ze nog forfait geven door de spierziekte waar ze aan lijdt , maar lang moesten we niet wachten op een nieuwe datum.
Een kleine tien jaar terug, toen nog in het voorprogramma van Pussycat Dolls, en één single rijk (“Just Dance”) was ze dan al beter dan de dames van Pussycat Dolls. Al snel volgde “Poker Face” en de rest is geschiedenis. Laat het nu dat nummer zijn dat voor het eerste hoogtepunt zorgde tijdens de ‘Joanne World Tour’ van Lady Gaga. Het Sportpaleis gevuld met niet één, niet twee, ook niet drie maar vier podia! Nog maar weinig gezien bij een optreden, podia die op en neer bewegen, schuin van links naar rechts en omgekeerd, bruggen die uit het dak worden neergelaten, … Een sterk staaltje van wat allemaal mogelijk is in het Antwerpse Sportpaleis … zo op hetzelfde niveau van een U2.
Er waren vier podia en minstens evenveel kledijwissels. Dat kan je verwachten van Lady Gaga, en dat de ‘dode’ momenten dan opgevuld worden met een gitaarsolo en een filmpje, ah dat nemen we er dan wel bij zeker.
Verder werd het een ‘best of’ concert met een toets van haar nieuwe plaat ‘Joanne’. De plaat die genoemd werd naar haar veel te vroeg overleden tante , trouwens ook Lady Gaga haar tweede naam.
Het vijfde studioalbum van Lady Gaga is er één geworden met veel meer emotie, een kant die we van haar minder kennen. De bijna twee uur durende show was dan ook een afwisseling van uitbundigheid en ingetogen momenten. De nummers “Come to mama” en “The edge of glory” op piano waren bijna te ontroerend om van Lady Gaga te zijn. Maar laat dat nu de Lady Gaga van 2018 zijn. Kwetsbaar in een ruwe bolster, oproepen voor gelijkheid in de wereld, het is niet verkeerd om anders te zijn in deze moderne wereld.
De doelgroep van Lady Gaga is al lang niet meer die uitzinnige tieners, die eer is nu weggelegd voor Dua Lipa.
Het evenwicht dat werd gezocht door Lady Gaga lukt niet altijd evengoed. Het is dan ook niet alleen een zangeres maar ook een begenadigd actrice. Als je bij aanvang van “Paparazzi” kronkelend over het podium het publiek beveelt een foto te nemen van je, dat is dan weer die stoute kant van haar. Om dan terug het publiek uit haar hand te laten eten tijdens één van de meest intieme momenten van de avond, het nummer “Joanne” naar wie haar volledige tour genaamd is. De tour die haar in Europa van Barcelona tot Berlijn brengt tijdens 15 concerten op 40 dagen.
“Bad Romance” hadden we op het einde nog te goed, en daar zagen we het bewijs dat dit toch één van haar grootste, zo niet haar meest favoriete danshit is.
Wat we onthouden van dit concert? Lady Gaga heeft ons erop gewezen dat iedereen zijn rugzakje meedraagt in deze maatschappij. Haar bindteksten zijn met tijd soms wat langdradig maar de fans van Gaga weten ondertussen waarvoor ze staat. En misschien zijn die kleine monsters, ja zo noemt ze haar fans, op de één of andere manier allemaal een beetje ‘anders’. Het is niet altijd mogelijk om perfect te zijn. Haar concert was dat ook niet maar het was terug een groot plezier om Miss Gaga aan het werk ter zien.
Organisatie: Live Nation
Stereophonics – Tien albums in twintig jaar tijd . Van consistentie en gelijkmatigheid gesproken. Telkens van een behoorlijke kwaliteit om sowieso een breed publiek te bereiken die Britpop en stomende , emotievolle , gevoelige rock’n’roll in het hart draagt. ‘Scream above the sounds’ is het nieuwe album, en samen met hun instant klassiekers werd het een heerlijke Stereophonics avond.
Eerst een half uurtje Alex Francis, een vijfkoppige groep rond deze uit Noord-Londen afkomstige zanger. Echt beklijven kon het ons niet. Eerder een (flauw) afkooksel van Black Crowes . Hij deed echt te veel zijn best om het publiek te doen meezingen en klappen.
Op naar Stereophonics dus … De Welshmen rond Kelly Jones hebben dus héél wat te vieren dit jaar, en trokken de kaart van hun 25 jaar muzikale activiteit, hun debuut ‘Word gets around’, 20 jaar terug , en nu het verschijnen van hun recentste album . Een muzikaal cv om mee uit te pakken . Tel daarbij de tien miljoen verkochte exemplaren en je weet dat ze een uitgebreide fanbase hebben.
Kenmerkend binnen de Britpopstyle kwamen de vijf het podium op , een beetje cool, niet veel van zeg , hoogdravend , arrogant , maar met het hart op de juiste plaats . De lichthese klagerige vocals van Kelly Jones en het stevige gitaarwerk , met af en toe een snuifje metal, vinden elkaar. Samen met het puike slagwerk van de drummer kregen we een aangenaam, meeslepend en uiterst genietbaar concert.
In het eerste uur passeerden de nieuwe nummers , fraai , goed in z’n totaliteit , maar net onvoldoende om in ons hoofd te blijven rondhangen. Tussenin verweven en speelden ze meezingpareltjes “Have a nice day” en Maybe tomorrow”. Wat het concert boeiend en spannend houdt.
In het tweede uur kwam de vlam in de pijp … Stereophonics greep terug naar classics als “Mr Writer” en het onverslijtbare“ Just looking” . En met “A thousand trees” , “Local boy in the photograph” en “The Bartender and the Thief” voelde je net die verdienstelijke , melodieuze diepgang . Muzikale gedrevenheid, emotionaliteit met gebalde vuisten … Niet omkijken en rechtdoor rocken, waar we net van houden …
Afsluiten deden ze met de massaal meegezongen superhit “Dakota” . Een fraai kroontje op de al even fraaie carrière. En ze hebben beloofd hier terug te zijn voor de festivalzomer. We kijken er reikhalzend naar uit want gans de AB lustte er wel pap van!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stereophonics-24-01-18/
Organisatie: Live Nation
Lee Bains III & The Glory Fires - Southern Rock uppercut
Lee Bains III & The Glory Fires
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-01-22
Sam De Rijcke
De allereerste show op Belgische bodem van deze jongens uit Alabama USA was qua opkomst hoegenaamd geen hoogvlieger. Ze hebben nochtans al drie straffe albums op hun conto, maar geen hond die dat hier blijkbaar doorhad, vandaar dat bijna iedereen zijn kat stuurde.
Lee Bains verdiende zijn sporen bij The Dexateens, ook zo een pittig bandje die grossierde in rechttoe rechtaan punky americana waarmee ze in Europa echter ook al geen voet aan de grond kregen.
Enkele tientallen diehards waren toch komen opdagen, en die hebben een potig en strak concertje meegemaakt van een band die heel wat meer verdiende dan de magere opkomst van vandaag.
Lee Bains III & The Glory Fires serveerden hun southern rock op de meest hete en energieke wijze, een beetje zoals die andere vergeten gloriën The Bottle Rockets dat destijds konden. Ook de oprechte rock van The Replacements en The Gaslight Anthem kwamen ons voor de geest.
We troffen een vinnige en uitermate enthousiaste band die puntige southern-rock met een heuse punkspirit bracht. Dit vertaalde zich in korte krachtstoten van songs die meermaals fungeerden als een nijdige sneer naar het Amerikaanse establishment en meer bepaald opperlul Donald Trump. Lee Bains had dus wel degelijk wat te vertellen, zijn songs kregen dikwijls de nodige introductie mee vooraleer de gitaren de boel helemaal onder stroom kwamen zetten.
De strak spelende band voegde de daad bij het woord met een stel vlammende rocksongs als “Sweet Disorder”, “Company Men” en “Dirt Track”. Nog fellere kopstoten werden uitgedeeld met de rebelse rock van “I Can Change” en de withete punk van “Good Old Boy”.
Een klein uurtje gaf deze stomende band volle gas, met als enige rustpuntje het ingetogen en wondermooie “Reba” waarin Lee Bains duidelijk maakte dat hij met zijn krachtige stem ook de gevoelige snaar kon raken. “Reba” was zo een song die in zijn live versie boven zichzelf uitsteeg, het klonk veel intenser, mooier en vooral aangrijpendere dan de wat makke country versie die op de debuutplaat ‘There Is A Bomb In Gilead’ te vinden is.
Een uurtje gloeiende rock’n’roll, daarvoor waren we gekomen. En dat kregen we met volle teugen, maar kunnen we in ’t vervolg met een beetje meer zijn ?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
2017 was een sterk jaar op gebied van muziek en vooral dan de Belgische muziek. Het post rock/metal album “Hatar” van All We Expected stond in mijn lijstje met de beste releases van 2017. Daarom vonden we het wel eens interessant om hen een aantal vraagjes te stellen om de band wat beter te leren kennen.
1. Hoe hebben jullie de commentaren en reacties beleefd sedert de release?
Echt een storm aan commentaren en reacties hebben we nog niet gekregen. Dit heeft zeker ook te maken met het feit dat ons album op het einde van het jaar uitkwam en zo misschien wat aan de aandacht ontsnapt is. De reacties die we tot nu toe al gekregen hebben, waren wel overwegend positief en na al het harde werk doet dit deugd om te horen, zeker weten.
2. Zijn er plannen om te toeren?
Plannen zijn er inderdaad. Meer info daarover volgt zeer binnenkort!
3. Jullie hebben geopteerd voor het Gentse label Dunk! Records. Hoe is dat gekomen? We zijn zelf al jaren bezoekers van het festival – dat trouwens echt méér dan de moeite is, jaar na jaar – en Wout van Dunk!records is voor ons ook geen vreemde meer. Een aantal jaren terug runde Wout samen met een vriend het online videoplatform The Stargazer TV en Guillian (gitarist) heeft daar toen stage gelopen. Uiteindelijk kregen we zo enkele maanden later de kans om support te spelen voor Motek in niets minder dan de living van de familie Lievens, een plek die eveneens officieus door het leven gaat als Dunk!-HQ. Vanaf dat moment zijn we ook elk jaar blijven gaan naar het festival en toen ons album er zou gaan komen, leek dunk!records ons wel een prima stal om in te huizen. Van het één kwam dus het ander.
4. Voor dit album stond het verhaal achter de cover centraal voor het gehele album. Hoe zijn de songs dan ontstaan/opgebouwd?
Om heel eerlijk te zijn waren de nummers er eigenlijk al voor het artwork er was, maar pas toen we de foto’s van Tim Theo Rex zagen, viel alles in de juiste plooi. Tijdens het schrijven werkten we rond een overkoepelend thema, namelijk ‘eenzaamheid’, maar toen we de foto’s te zien kregen van die herdersjongen in dat onherbergzame landschap, kwam alles in een stroomversnelling terecht. Plots hadden we perfect voor ogen waar we naartoe wilden en dat heeft ervoor gezorgd dat het volledige plaatje, zowel de muziek als het artwork dus, past. Het artwork vertelt net hetzelfde verhaal als de muziek en daar zijn we best trots op.
5. Wie heeft welke rol binnen de band? Teksten, instrumenten, motivering, arrangementen?
Teksten zijn er niet, dus in principe zijn voor ons enkel de instrumenten van toepassing. Tijl en Guillian zijn de twee gitaristen, Martijn neemt de basgitaar voor zijn rekening en Artuur zorgt voor het trommelgeroffel. Bij ons is het zeker niet zo dat één iemand de muziek schrijft en de rest enkel uitvoerder is. Met zijn vieren samen doen we vaak urenlange jams, waaruit er toch wel het een en ander voortvloeit. Het creëren van muziek zien we met andere woorden eerder als iets organisch.
6. Jullie maken vrij filmische muziek. Dromen jullie om ooit ergens muziek als soundtrack te mogen leveren? Of is dit een toevallig raakvlak?
Een soundtrack maken voor een project of film is iets wat sowieso super vet moet zijn om aan te werken. Mocht die kans zich ooit voordoen - en het concept ligt ons wel - dan zouden we wellicht niet twijfelen.
7. Als jullie een wens zouden mogen doen op vlak van album of live performances, wat zou dat zijn?
We zijn heel blij als we mensen kunnen overtuigen met onze muziek, live of op plaat. We kunnen alleen maar hopen dat de plaat bij nog meer mensen terechtkomt en de optredens beter en beter worden - zowel voor het publiek als voor onszelf.
8. Wat hopen jullie dat 2018 voor All We Expected brengt?
Shows en kansen in alle kleuren en vormen!
Merci en veel succes!
De Brusselse metalband Trouble Agency bracht eind vorig jaar het nieuwe album ‘Suspected’ uit. De critici wisten dat album heel erg te waarderen. Tijd voor een praatje dus met één van de oudste thrashbands van België.
Wat zijn de eerste reacties op Suspected? Onze nieuwe CD ‘Suspected’ is nog maar net uitgekomen en de promotie loopt nog. We voelen een groeiende interesse voor onze muziek en de reviews zijn goed. Maar het is nog een beetje te vroeg om al conclusies te trekken.
Afgaand op de songtitels op het album zit er heel wat maatschappijkritiek in ‘Suspected’. Wat is jullie grootste ergernis? Onze grootste bekommernis is de decadentie van onze maatschappij op alle gebieden en de onbeschofte brutaliteit van het economische systeem dat de wereld in zijn greep houdt. Het is gitarist Didier Van Coppenolle die meestal de aanbrenger is van de ideeën op gebied van teksten en muziek. Die worden dan samen voort uitgewerkt door alle leden van Trouble Agency.
Ik heb ook wat hardcore-invloeden gehoord op Suspected. Zit er ook wat hardcore-DNA in Trouble Agency? Dat heb je goed gehoord! Er zit inderdaad wat hardcore in het DNA van Trouble Agency. De gitaristen van de band, Larry en Didier, hebben honderden optredens gezien van hardcore, metal en crossover. Hardcore en thrash leefden ooit samen, terwijl die nu meer in afgescheiden hokjes gestopt worden. De mooiste voorbeelden van dat samenleven zijn de optredens van DRI, The Accused, Negazione, Lärm, Heresy, enz.
Voor de opnames van ‘Bite Into Life’ in 2002 konden jullie rekenen op de hulp van Xavier Carion van Channel Zero. Hoe is Suspected opgenomen? ‘Suspected’ werd in een echte studio opgenomen, de Ear We Go-Studio, met producer François Dediste. Die heeft het totaal van de opnames onder zijn vleugels genomen, evenals de mix, mastering … en zelfs de catering (bier, koffie en frietjes).
Jullie speelden minstens zes keer in Magasin 4 in Brussel. Die zaal moet dit najaar sluiten. Hebben jullie bijzondere herinneringen aan die zaal? Magasin 4 en DNA waren ‘the place to be’ voor de undergroundscene in Brussel. Eén van onze beste herinneringen aan Magasin 4 is een optreden om 4 uur in de namiddag. De zaal was vol geraakt ondanks zwaar winterweer en sneeuw die met pakken uit de lucht viel. Magasin 4 zal na de sluiting enorm gemist worden door de undergroundscene. Als Brusselaars hebben wij daar de kans gehad om héél véél goeie bands te ontdekken.
Het aantal kleine clubs in Brussel en Vlaanderen gaat nog altijd achteruit. Zijn er nog speelkansen voor een thrashmetalband?
Dat is correct voor Brussel, daar worden de speelkansen beperkt. In Vlaanderen zijn er nog meer dan genoeg podia in kleine en grote clubs. In Vlaanderen zie je ook dat diehard metalfans zelf festivals en optredens organiseren, zoals o.m. Blast From The Past. Er is ook een goed netwerk van jeugdclubs. In het zuiden van het land beginnen een aantal clubs en cafés uit de grond te schieten zoals bv. de Titans Club in Lens, Le Cercle in Chappelle-lez-Herlaimont, Zig Zag in Ittre en het Durbuy Rock Festival. Dus er zijn nog wel kansen voor een Brusselse band om te spelen in eigen land.
Bestaat er nog zoiets als een Brusselse metalscene met bands (en fans) die elkaar steunen? Omdat de Brusselse scene relatief klein is, ontmoeten de bands en fans mekaar tijdens optredens in Brussel. Een spontane steun ontstaat dan. Heel wat fans zijn ook zelf bandleden en dan worden al eens ‘gouden tips’ gedeeld. Thrashmetal lokt zowel een ouder als een jongere publiek en dat zie je ook goed bij ons. Trouwens twee huidige leden van Trouble Agency waren ooit onze allereerste jonge fans. Thrash is dus ver van uitgestorven!
Jullie wonnen in 2014 de Belgische Wacken Battle van RTP. Hoe was dat? Die Battle was een echte strijd omdat het niveau van de deelnemende bands héél goed was, met o.m. Reject The Sickness, Signs of Algorithm en Sons of Lioth. Die battle winnen kwam als een verrassing voor ons, maar heeft ons vertrouwen een boost gegeven. Spelen op Wacken was een droom die uitkwam en een onvergetelijke ervaring. Het heeft in Vlaanderen heel wat deuren geopend om te spelen.
De winnaars van elk land nemen het in Wacken ook nog eens op tegen elkaar. Van de toen als beste aangeduide bands als In Mute, Dirty Shirt, Evocation en Convivum hebben we nadien weinig gehoord. Alleen voor het Deense Huldre is Wacken een goede springplank geweest. Alleen de vijf eerste werden bekendgemaakt, dus, vermoeden wij dat we zesde waren.
Is het goed om van muziek een competitie te maken, haal je zo echt de beste band naar boven? Of is zo’n wedstrijd eerder een noodzakelijk kwaad/de enige kans voor een unsigned-band om op Wacken te geraken? Competitie in muziek is volgens ons niet echt de ideale manier omdat muziek een kunst is en erop stemmen is meer een kwestie van individuele smaak. Hoe bepaal je als fan of als jury uiteindelijk wie de beste is? Maar inderdaad, het is jammer genoeg meestal de enige kans voor een unsigned band om op festivals zoals Wacken te mogen spelen.
Jullie speelden reeds in Parijs het voorprogramma van Immortal en Hypocrisy. Zijn er zo nog buitenlandse optredens geweest? In Parijs hebben we met Immortal in La Locomotive gespeeld. Dit was ons eerste optreden voor een groot publiek. Wij hebben ook in Nederland in 013 gespeeld voor het Christmas Festival met Exodus, Six Feet Under en Macabre. Wij hebben daar mooie herinneringen aan. De organisatie was top. Wij hebben toen ook heel toffe ontmoetingen gehad met de sympathieke gasten van Exodus en Macabre. Wij hopen in de toekomst meer buiten België te kunnen spelen.
Stel dat je moet kiezen tussen een korte supportshow in de Benelux van pakweg Testament of een festival als Alcatraz of Graspop mogen openen. Wat zouden jullie kiezen en waarom? We hopen dat we die keuze nooit moeten maken. We spelen altijd met even veel plezier, is het in kleine clubs of grotere zalen. Spelen met bands zoals Testament is interessant want wij spelen voor een thrash-minded publiek. Spelen op grote festivals zoals Alcatraz of Graspop is ook boeiend, omdat we zo ook eens en ander publiek kunnen bereiken.
Als jullie zelf de affiche zouden mogen samenstellen voor een leuke avond, wie staat daar dan op en welke zaal/festival mag dat zijn. Laten we even uit de bol gaan … Madison Square Garden met Slayer, Metallica en Megadeth.
Trouble Agency als vierde van de Big Four? Ze zullen zich meten haasten nu Slayer met pensioen wil. Voorlopig moet je ook nog niet naar New York om Trouble Agency aan het werk te zien. Op vrijdag 23 maart komen ze nog gewoon naar JH Asgaard in Gent (Sint-Amandsberg).
Review http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/trouble-agency/suspected/
(foto: © Trouble Agency)
Winterfest … Alles was perfect behalve de plaats en het koude weer buiten , die z’n weerslag had op de zaal ... Een impressie waar we toch even bij stilstaan …
Winterfest is de kleine « (winter)broer » van het bekende W-festival. Het broertje vierde afgelopen zaterdag zijn debuut in de Kompass, Gent. De zaal bevindt zich in een verlaten industrieel complex en hier zijn er meestal technoparties. En het kan als decor dienen voor een 'dark' festival, een beetje in de geest van de Rockerill of van de 'E-Werke' in Duitsland, maar met zo'n weer was het gewoon niet doenbaar. Water filtert door de plafonds en het was er erg koud, behalve in de 'kleine' zaal, waar een warmtekanon werd geïnstalleerd.
Ondanks de moeilijke omstandigheden bood het festival opmerkelijke shows. Niet minder dan 17 bands volgden elkaar in een razend tempo op. De line-up was goed doordacht : 'klassieke' bands, actief sinds de jaren 80, wisselden af met recentere die de scene nu bepalen en bewijzen dat de 'wave' vandaag nog springlevend is!
Vanwege files op de Brusselse ring (autoshow oblige!), was het niet mogelijk voor ons om de concerten van Herrnia, Mildreda, The Hermetic Electric en She Pleasures Herself bij te wonen. Oorspronkelijk uit Portugal, is She Pleasures Herself een van de weinige buitenlandse bands op de affiche ; het grootste deel van de line-up vandaag bestond uit Belgische artiesten.
Een maal ter plekke, eindigt de set van Doganov. In de verte horen we een cover-versie van "Headhunter" (Front 242), in een nogal interessante new-wave/metal stijl. Een goede start!
Echo West is de eerste (mooie) ontdekking van de dag. Oorspronkelijk uit Dortmund, speelt de band een elegante electro-darkwave, gedomineerd door synth geluiden. De stem van Dirk T. Klein, trouwens ook achter Intensive Care Unit en Silent Signals, is fascinerend. Hij wordt begeleid door een percussionist en toetsenist. Indrukwekkend !
In de grote zaal presenteert Antwerpenaar Gerry Vergult zijn nieuw project, na de split van Aroma Di Amore. Zool verrast met zijn onconventionele stijl, post-rock minded, met een mix van synths en gitaren. Om te ontdekken!
Nauwelijks tijd hadden we om te genieten van een wit wijntje en hop naar de tweede zaal om met veel plezier Hørd weer te zien. Sébastien, uit Bordeaux, is een van de beste vertegenwoordigers van de Franse synthwave-golf; maar hij gaat veel verder door de combinatie van techno, psychedelica en synthpop. Samen met de etherische , melanchole stemmen en dromerige video's worden we in een trance gebracht , helaas veel te kort.
De volgende twee bands, Your Life On Hold en Ground Nero, waren een must voor de gothic-rockliefhebbers, maar soms moet je af en toe een pauze nemen...
Om 18.30 uur, zijn we in de grote zaal terug voor Luminance, het project van David-Alexandre (DA), onze Franse vriend uit Brussel. Een hoogbegaafd multi-instrumentalist trouwens die explodeerde op de 'dark scene' dankzij een unieke cross-over, ergens tussen synthpop, darkwave en ambient. Om te beginnen speelt DA twee prachtige onuitgebrachte tracks : "What They See" (een potentiële hit) en "Great Sinister with Silent Nails". Beide zullen binnenkort op een split-album verschijnen. Om de setlist te voltooien, hebben we nog recht op drie tracks uit de uitstekende elpee ‘Sans Visage’, plus het hallucinante "Martyr" en twee oudere nummers, "Walk" en "Seeds".
Een erg overtuigende set! Jammer dat sommigen eerder dan gepland de zal moesten verlaten voor …
… het concert van Enzo Kreft dat ongeduldig door de fans wordt verwacht. De muzikant uit Mechelen heeft de afgelopen maanden furore veroorzaakt door een compilatie van 1983-84 en twee nieuwe LP's uit te geven: ‘Turning Point’ en ‘Wasteland’. Missie 'live' volbracht dankzij een intense, energieke set.
De muzikale marathon gaat in schoonheid door, met, waarschijnlijk de beste gothic/darkwave-band, in België. Actief sinds 1990, heeft The Breath of Life (TboL) zo'n negen lp's op hun naam. Een voorbeeld van consistentie en kwaliteit. Geleid door de prachtige lyrische stem van Isabelle Dekeyser, hebben de Waalse muzikanten ons opnieuw verbaasd. Vocale vluchten, viool-golven, gitaarriffs: alles draagt bij tot een unieke sfeer, voelbaar in songs van het nieuwe album ; hun tijdloze hit "Nasty Cloud", is nog steeds indrukwekkend, 23 jaar na de release. Mooi!
De vrouwelijke stemmen, vooral van een Simi Nah, nemen het over. De Franse zangeres uit Oostende is ook een van onze favorieten. Geflankeerd door haar 'partner in crime', Kenny 'KGB', speelt ze donkere synthpop voorzien van EBM en Franse chanson invloeden van o.m. een Mylène Farmer. Op Winterfest leverde het duo een perfecte , maar evenzeer een ontroerende prestatie. Simi heeft inderdaad aangekondigd dat ze haar carrière dit jaar eindigt en zich in haar vaderland zal terugtrekken. Er zweeft een zekere weemoed op het podium. Soms zien we bij Simi een melancholische blik, in de spotlights. Laten we hopen dat haar volgende album, aangekondigd als de laatste, succesvol zal zijn en dat zij haar beslissing zal heroverwegen; omdat we eerlijk gezegd willen dat ze doorgaat! Niet minder dan vier nieuwe songs waren op de setlist, waaronder twee nie eerder gepubliceerde composities: "Le Chant des Loups" en "Morte et Moi". "Chacun Pour Soi" is ondertussen op weg een 'club-killer' te worden! Geweldige show!
Om 21.30 uur is de beurt aan TB Frank. De helft van de Belgische groep (helaas verdwenen) Neon Judgement, komt als zanger/gitarist zijn gloednieuw album presenteren, ‘Tock!’. Het werd gemaakt in samenwerking met Baustein, een Duitse muzikant die nu in Limburg woont. De elektronische new-wave van de jaren 80 is onontbeerlijk aanwezig, maar je hoort ook de invloed van country/folk, rock en reggae. Het doent denken aan Johnny Cash, P.I.L., King Dude, Talking Heads of The Prodigy. Om de fans tevreden te stellen, speelt TB Frank twee songs van Neon Judgement (vanuit zijn pen), "Fashion Party" en "Chinese Black".
Terug in de andere zaal zijn we om een echte levende legende te ontdekken: Wolfgang Flür. Deze Duitse muzikant maakte van 1973 tot 1987 deel uit van Kraftwerk, en dat is precies het gouden tijdperk van de pioniers van elektronische muziek. Flür was oorspronkelijk percussionist, hij is het die de elektronische drums van de Duitse robots ontwikkelde. Na zijn vertrek startte hij een solocarrière, o.m. met het album ‘Eloquence’. Op het podium staat Herr Flür achter zijn 2 Mac-computers en bezorgt ons geweldige 'reworks' van Kraftwerk-titels, als « Home Computer », « Neon Lights » of « Pocket Calculator ». Maar hij speelt ook eigen songs, die hij uitbracht ism verschillende muzikanten, waaronder Bon Harris van Nitzer Ebb. De show is meer een DJ-set dan een concert ; achteraan worden video's met foto's van Kraftwerk en Flür geprojecteerd. Het publiek laat zich gaan door deze 'Flürilège' van electro-hits. Een leuk moment! Binnenkort zal je hier het interview van Wolfgang Flür kunnen lezen …
Om dit festival in stijl af te sluiten, kregen we The Alarm . Beschouwd als de kleine broer van U2, zijn de Welsh musici er nooit in geslaagd om een vergelijkbaar succes te smeden. We herinneren ons het concert dat het combo in 1984 als support act van U2 in Vorst Nationaal speelde. Het concert was verdomd sterk en hard .Trillingen veroorzaakt , niet door de set van U2, maar door de Moog Taurus bas-synthesizer van The Alarm ! Brusselse sismografen reageerden.
Hier op Winterfest is de opstelling minimalistischer ; Mike Peters was het enig originele lid ; zijn muzikanten zorgden voor een goede sfeer o.m. door hits als "The Stand" en "Blaze of Glory".
Bij het vertrek kunnen we het festivalteam alleen maar feliciteren : Erik De Ridder, Tineke Bultinck, Franky Jodts en Pascal Vanovertveldt. Zoals Erik ons vertelde, zal de volgende editie in een meer geschikte locatie plaatsvinden. Onder deze omstandigheden was het goed geboekt en succesvol zonder twijfel.
Ondertussen is er de afspraak met het legendarische W-festival van 16 tot 19 augustus 2018 in Amougies.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/fr/photos/various/
Info www.w-festival.com .
(Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Organisatie : W-Festival
Eurosonic - Noorderslag 2018 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2018 – 17 -19 januari 2018, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2018-01-23
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Ook tijdens deze editie bleef het Europese muziekplatform trouw aan de eigen missie om de circulatie van Europese muziek te bevorderen. Tijdens het avondprogramma presenteerden zich 352 Europese acts, waaronder 22 uit het focusland Denemarken.
… Altijd een fijn weerzien. Groningen , in het hoge noorden van Nederland, is enkele dagen lang voor de 32ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?
Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag …
woensdag 17 januari 2018
Onze eerste stop op dit muzikaal ontdekkingsfestival was in het Grand theatre voor Binkbeats. Electronicagod Frank Wienk, een man waarvoor u meermaals op uw knieën zou gaan, was tijdens zijn show omringd door een arsenaal van percussie-instrumenten en mengpanelen die hij live combineert. Hij creëert een rustig opbouwende sound die klanken uit de natuur naar boven brengen. Zijn set had een vrij rustige aanzet, perfect om in vanaf het uiterste begin in hogere sferen te geraken.
Niets gaat boven jong en rost gitaargeweld uit België. De mannen van Equal Idiots, die vorig jaar de Nieuwe Lichting van Studio Brussel wonnen, kregen dit jaar twee maal een spot op dit showcase festival. Wij hebben deze twee Kempenaren reeds vanaf het begin van hun carrière kunnen volgen en moeten toegeven dat zij een opmerkelijke vooruitgang hebben geboekt. Ze maken het ene hitje na het andere en alles klinkt even energiek en aanstekelijk. Het is no nonsens rock’n’roll die dagen lang in uw hoofd blijft zitten en barst van de positieve energie. “Salmon Pink”, “Put My Head in The Ground” en hun laatste nieuwe “Hippie Man” zijn steeds de pronkstukken van hun krachtige setje, maar ook “Money Man Midas” ,wat nu net iets trager klinkt, paste in datzelfde rijtje.
Zweeds en hot, dat is wel het minste wat je kan zeggen van Pale Honey. De nieuwe revelatie speelde misschien wel een van de strafste shows tijdens de 32ste editie van Eurosonic. Het duo bestaan uit Tuvo en Nelly, 2 vrouwen met ballen aan hun lijf. Live worden ze bijgestaan door Anders op gitaar en bas. Het opvallendste aan dit optreden was dat deze band zonder moeite een eigen versie maakte van “Lay All Your Love On Me”, een van de bekendste nummers van ABBA. Live kwam dit ijzersterk over en onder andere met dit nummer palmde de band het stampvolle Huize Maas in.
De volgende stop is in Huize de Beurs voor het Franse Lysistrata. Zowat het beste wat we deze drie dagen te zien kregen. Zij brengen een mengeling van post-rock met noise en ze hanteren hun scheurende gitaren op een manier waar zelf Thurston Moore Jaloers op zou zijn. Hun songs zijn voorzien van een vrij rustige aanzet en ontploffen Mogwai-gewijs naar het einde toe. Deze mannen brachten slechts twee full albums uit maar aan virtuositeit in hun muziek schieten zij zeker niet te kort. Benieuwd wat we hier nog allemaal van te zien zullen krijgen.
Zusje van Roméo Elvis en vooral bekend door haar hit “La Loi Du Murphy”. Wij presenteren u Angèle, een piepjonge artiest die het volgens ons zeker en vast zal maken. Al moeten we toegeven dat het optreden op Eurosonic eerder over kwam als een teleurstelling. Een beetje verlegen en helemaal alleen klom ze het podium op om 40 minuten lang het beste van haar zelf te geven. Haar set was nogal saai opgebouwd en zelfs single “La Loi Du Murphy” kwam niet overtuigend over. We zijn er zeker van dat dit met wat sleutelwerk en aanvulling van full band goed komt, maar optreden op Eurosonic was misschien nog een stapje te snel voor deze Bruxelloise.
Het Deense Iceage, dat later op de avond in de Vera te zien was, is een bandje om niet snel te vergeten. Hun geluid is heel gevarieerd en beschikt over een expressieve punkvibe. De nonchalance van zanger Elias Bender deed ons steekvast denken aan Peter Doherty die weer eens te diep in het glas heeft gekeken. Iceage voorzag ons van een vrij groot aantal muzikanten en een schommelend maar aantrekkelijk geluid dat geproduceerd werd door een buitensporige gitarist, bassist, drummer, violist en saxofonist. Ze brachten in 2011 al hun eerste plaatje uit maar trokken pas echt de aandacht in 2014 met ‘Plowing Into The Field Of Love’.
Milo Meskens, één van de jongste opkomende artiesten op deze editie van Eurosonic. Hoogtijd dat deze artiest wat meer erkenning krijgt, want Milo heeft alles wat een goede singer songwriter moet hebben. Een mooie stem, ijzersterke nummers en een live-set die zo goed opgebouwd is dat het moeilijk is om je te vervelen. Op Eurosonic mocht Meskens dit allemaal bewijzen voor het publiek van de Doopgezinde Kerk, één van de mooiste locaties in Groningen. Met zowel oude nummers, singles “New Beginning” en “Twenty One” en enkele nieuwe hits overtuigde hij zonder moeite. Artiest om in het oog te houden: Check!
Nog een laatste stop in Huize Maas voor Zeal and Ardor, voor wij met z’n allen café Knarie onveilig gaan maken. Deze band blies hier een volledig nieuwe wind de metalwereld in, maar daar zat toch maar een raar reukje aan als je ’t ons vraagt. Ze brengen een combo van blues en metal. Op plaat klinkt deze mengeling nog vrij aanvaardbaar, maar eens deze band live aan het werk te gezien te hebben moeten wij onze mening toch herzien. Blues en metal is bij nader inzien toch niet de beste combinatie. Dit gehele optreden leek een hopeloze zoektocht naar hun eigen identiteit die ze waarschijnlijk onderweg naar Groningen ergens verloren waren.
donderdag 18 januari 2018
Onze eerst voetstapjes op deze donderdagavond werden gezet in de Vera voor één van onze favoriete aanwezige bands, Peter Kernel! Wij zagen hen al eerder een wervelend showtje neerzetten in Café Café in Hasselt enkele jaren geleden. Daarom waren wij ook zeer gelukkig hen terug te zien op Eurosonic. Peter Kernel is een stevig rockbandje met aanstekelijke gitaarriffs en een vrouwelijke touch geleverd door zangeres en gitariste Barbara Lehnhoff. We kunnen dit ook wel post-pop noemen. Barbara schoot aan energie weer eens niet te kort en rammelde, samen met kompaan Aris, een collectie van hun pronkstukjes af. “High Fever”, “Panico! This is Love” en “I’ll Die Rich At Your Funeral” werden ook hier met de nodige energie aan boord gebracht.
Fans van Portishead, Lana Del Rey en Frank Ocean: Hier is School of X. De drummer van Mø koos voor een eigen project dat invloeden heeft van zowel alternatieve rock als hiphop. In september bracht hij zijn debuut EP ‘Faded’ uit dat hij vol overtuiging kwam brengen voor het publiek van Eurosonic. Zijn optreden werd een mix van zowel dansbare nummers als nummers om bij weg te dromen. Hopelijk zien we School of X deze zomer passeren op een van onze Belgische festivals.
Na de teleurstelling van Zeal and Ardor afgelopen woensdag is het tijd voor het echt werk. Celeste in de Machinefabriek. Een sludge en doom metalband! Kan niet slecht zijn toch? Deze Franse band weet van aanpakken en zorgt voor hevig, pikdonker gitaargeweld. Hun muziek nijgt sterk naar onze Belgische vrienden van Amenra, Die de Church of Ra het leven hebben in geroepen voor bands zoals deze. Qua kleding pakken deze bands het iets serieuzer aan en spelen ze dit gehele zootje ongereld in maatpak. Proper! In tegenstelling tot het obscuur geluid dat uit hun speeltuig met 6 snaren komt gekropen. Klassieke doommetal sound, maar een streling voor het oor.
Voor de urbanfans onder de Eurosonic was IAMDDB zonder twijfel een absoluut hoogtepunt. In december verkocht deze straffe madame zonder moeite twee keer een AB Club uit en ook op Eurosonic stond het platformtheater stampvol. Haar optreden kwam heel overtuigend over en haar set zat van begin tot eind helemaal goed. Hoogtepunten van haar set waren ongetwijfeld “Shade” en “More”, twee nummers van haar laatste EP ‘Hoodrich Vol.3’. Wij zijn benieuwd naar meer. IAMDDB is deze zomer ongetwijfeld te zien op de festivals, en dat is volledig terecht.
Een van de grotere namen op de affiche van Eurosonic was George Fitzgerald. Deze Brit heeft eigenlijk geen introductie meer nodig, aangezien hij al enkele jaren meedraait in het DJ circuit. Sinds kort focust Fitzgerald zich ook op live sets en dat was ook het gene wat hij op Eurosonic kwam voorstellen. Zijn live-set was van begin tot eind meeslepend en overtuigde eigenlijk veel harder dan wat we van hem gewoon zijn. Hierop focussen was volgens ons de beste keuze die George Fitzgerald kon maken. Zeer benieuwd naar meer!
Als je dacht dat elektronische muziek niet rock’n’roll kon zijn, heb je nog niet kunnen kennismaken met Rone. Een franse elektronische DJ die ons tijdens zijn show op Eurosonic volledig wist mee te slepen in een oneindige, visuele trip. De show vond plaats in The Dot, een concertzaal die de vorm aanneemt van een hoofddeksel en op de bovenverdieping voorzien is van een cinemazaal waarvan de projectie zich bovenaan in een grote koepel bevindt. Rone mengt de sound van het dansbare, Nederlandse Weval met het duistere aspect van Trentemøller. En alsof dat nog niet genoeg is, worden er tijdens de show extreem spacy, en hallucinante visuals vertoond. We hebben al veel spetterende elektronische shows gezien in ons muzikaal bestaan maar dit valt voorlopig niet te overtreffen. If you want to get high on spacy visuals, The Dot in Groningen is the Place To be!
Tijd voor wat Hiphop! Het ‘alweer’ Franse KillASon bracht naar onze mening twee enorm aanstekelijke en dansbare tracks uit, genaamd: “The Rize” en “WRONG”, waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen! Ze nemen een voorbeeld aan andere hiphop helden, met een stevig paar ballen aan hun lijf, als Run The Jewels. KillASon is één van de betere hiphop collectieven die rijkelijk voorzien is van een gevarieerde sound aangelengd met de nodige Swag. Het was dansen geblazen en geen mens in de zaal die het maar één seconde volhield om stil te staan. Killa Killa Killa Killa Sonnn!
De feestbeesten onder ons konden donderdagnacht terecht in een van de vreemdste zalen in Groningen: Mutua Fides. De zaal deed ons denken aan een rave-cave, waar sowieso in het verleden allerhande rare dingen gebeurd zijn. Ook Meisterjaan paste in dat rijtje van rare dingen en kreeg de trofee voor vreemdste act van Eurosonic. Laten we zijn muziek beschrijven als psychedelische techno met hier en daar wat goa invloeden, die er voor zorgden dat je op deze donderdagnacht niet kon blijven stil staan. Zet dit in een overvolle Dour tent en iedereen is ongetwijfeld mee.
vrijdag 19 januari 2018
Mooie liedjes duren nooit lang , en dit plezante showcase festival is al aan zijn laatste dag begonnen. Die zetten we meteen goed in is Huis DE Beurs voor CANNIBALE. Garage-rock met psychedelica die je meteen terugstuurt naar de jaren 70 en zijn peace and love vibe. Uit hun muzikale werktuigen komt een vrij warm, zacht geluid en ze hebben er de misten moeite mee hun gaande weg harder en harder te laten dansen. Enkel het bloemenkransje in ons haar ontbrak nog! Check het debuut van deze Franse band ‘No Mercy For Love’, vooral het nummer “Mama” krijgen wij niet meer weggedacht uit ons hoofd.
Agar Agar bewees op Eurosonic dat Franse pop niet altijd plat moet zijn. In 2016 brachten ze hun debuutalbum uit, en sindsdien begon te bal te rollen. Eigenlijk verbaasd het ons dat deze band nog niet eerder op Eurosonic stond, aangezien het niveau van dit duo wel opvallend hoger lag dan sommige andere bands. Hun set was nonchalant en tegelijkertijd elegant, wat een perfecte combinatie vormde voor een goed concert.
Dansen doen we nog even met Belgisch Rock Rally Winnaar Warhola. Hun single “Jewels” is van de radio niet meer weg te denken, en ze hebben hun plaats op Eurosonic dan ook meer dan verdiend. Oliver Symons, boegbeeld en brein achter Warhola, weet in België en omstreken duidelijk zijn weg te vinden, en is één van meest charismatische jonge Belgische artiesten van het moment. Zijn uitdagende stem in combinatie met de nodige arrogantie kan een vrouwenhart zo doen smelten. Hun EP ‘Aura’ ligt bij ons quasi bovenaan de stapel, en vooral live is dit jonge groepje testosteron een genoegen om naar te kijken. Oliver is omringd door vier muzikanten die deze trip-achtige elektronica fabriceren en tussen alle dream-pop collega’s door toch nog een uniek geluid kunnen neerzetten.
In Huize Maas stond het jong geweld van YUNGBLUD op springen. Ze klinken als de jonge hyperactive jonge versie van de Arctic Monkeys en zijn nu al niet weg te denken op radio, televisie en social media. “I Love you, Will You Marry Me” is een echte meezinger, alsook hun ploegmaatjes “King Charles” en “Tin Pan Boy” zijn even punky en energiek om naar te luisteren. Met “Polygraph Eyes” en “Anarchist” gaat hij dan een iets rustigere toer op. Zanger Dominic Harrison van Doncaster is amper 20 en beschikt nu al over een attitude om u tegen te zeggen. De Britse punk-vibe druipt een half uur lang van het podium en het aanschuiven alvorens binnen te komen was het dan ook meer dan waard. Deze jongens zullen ongetwijfeld een drukke zomer voor de boeg hebben!
Na dit jong geweld is het tijd voor ander jong geweld. Faces on Tv neemt op Eurosonic de plaats in van Millionaire. Niet de makkelijkste opdracht, die ze toch nog goed volbracht hebben. Zij releasten onlangs hun prachtige nieuwe single “The Image of Boy Wonder” en hebben zo een geluid geproduceerd dat een stuk volwassener en gevarieerder klinkt dan vooraf. Zanger Jasper Maekelberg verliet het geweldige Warhaus om de focus op Faces te leggen. Zijn we fan? Ja! We zijn nu al overtuigd en hopen dat deze band nog tot grootse dingen in staat is. Wij vinden hun nummers alvast heel aanstekelijk en extreem interessant.
Als we op deze act een titel mogen plakken wordt het ‘willen, maar niet kunnen’. Lydmor bracht Elektronische pop uit Denemarken en eigenlijk had deze vrouw daar beter gebleven. Haar optreden was slecht, fake en stond totaal niet op punt. Lydmor wilde statements maken, maar sloeg hier duidelijk niet in. Onze aandacht viel eerder op haar ongeschoren okselhaar, dan op haar muziek. Het optreden was ook zeer chaotisch en dat mocht misschien wel de bedoeling zijn, naar onze mening was dat alleszins niet nodig.
Punk en grime in een nummer combineren kan interessant zijn, maar dat was het bij Astroid Boys alleszins niet. Hun muziek klonk vooral aanvallend en zeer rommelig en was totaal niet wat we verwacht hadden van hun set. In de UK is heeft deze act al wel wat impact gehad, maar we betwijfelen het of dit hier ook zal gebeuren. Laat ons eerlijk zijn dat het voor ons nog geen impact moet hebben, hiervoor is er nog te veel werk aan hun liveset.
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Deze zomer kon Graspop twee avonden kennismaken met Brides of Lucifer, het prestigieuze project van de Steven Kolacny, Koen Buyse en Ives Mergaerts. De opzet ervan lijkt eenvoudig maar geniaal: neem een schare zangeressen uit het koor Scala, tooi hen in het zwart en laat ze metalklassiekers zingen. Hoewel het op voorhand moeilijk was te weten hoe het publiek zou reageren – aan de klassiekers raakt men niet – bleek dit een schot in de roos te zijn.
Een reprise kon dan ook niet uitblijven en op 21 januari werd de AB voor heel eventjes omgetoverd tot een harempaleis des duivels.
Eens het doek geopend traden de prachtig uitgedoste bruiden één voor één uit de duisternis en bestegen ze langs twee kanten de brug die het podium overspande. Zo omringden ze hun heer en minnaar Lucifer die een uitverkochte AB met de nodige strengheid toekeek. Eens die zag dat het goed zat, was het tijd aan de bruiden om van jetje te geven.
Opener was “Holy Diver” van wijlen Ronnie James Dio en meer dan de eerste noten waren er niet nodig om de toon voor de avond te zetten: een muzikale rollercoaster van de ene (metal)wereldhit naar de andere. Tijdens circa anderhalf uur slaagden de helse dames er zo in het enthousiast publiek o.a. “Walk” (Pantera), “Painkiller” (Judas Priest), “Engel” (Rammstein) en “Fear of the Dark” (Iron Maiden) te laten meekwelen.
Hoewel het in het begin even wennen was en we bij momenten de muzikale uitbarstingen van de originele hits misten – vooral bij “Chop Suey” van System of a Down – was dit een meer dan geslaagd optreden. Niet enkel zongen de duivelse bruiden als een engelenkoor, ook de strakke choreografie en kostumering droegen bij tot een unieke sfeer. Om nog maar te zwijgen van de energie waarmee de muzikanten de dames begeleidden. Koen Buyse en consoorten gingen tekeer als – pun intended –duivels in een wijwatervat.
Wat ons betreft mag Brides of Lucifer, net zoals Scala, gerust internationaal opengetrokken worden. Succes gegarandeerd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/brides-of-lucifer-21-01-2018/
Organisatie: Rocklive, Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel
Robot Apocalypse is een project van meerdere muzikanten uit Canada. Geen namen die ik (her)ken maar o.a. Rob en Jeff Mc Kenna, Matt en Adam Kras, Steve Bays (Hot Hot Heat), Chelsea Mc Bride zijn enkelen die hieraan hebben meegewerkt. Ik weet niet of de veelvuldigheid van muzikanten aan de oorzaak ligt van de muzikale verscheidenheid van het album maar dat laatste is zeker een feit. Gedurende twaalf songs nemen ze ons mee door songs die soms als electrorock, post punk en/of improvisatiesessies omschreven kunnen worden. Dat levert enkele leuke momenten op maar soms is het ook wel eens een tegenvaller.
Het begin van het album is vrij sterk. “Mechanical Heart” bevat fijne vocals van Elsa Jayne en samen met een postpunk gitaartje, wat synths is het een vrij catchy en atmosferische track geworden. Ook “Pick It Up” is een geslaagde post punk song. “Chaotic Entrance” is een electro song waar duchtig met de electro gestoeid wordt. Maar het resultaat is toch positief. “Click Like” en “Omnipotent” gaan verder waar de vorige track stopte maar voegt er nog wat gitaren aan toe. Na de eerste helft van het album hebben we wel het beste gehad. Daarna volgen enkele tracks die wat weg hebben van spelerlei en opgenomen jam- of improvisatiesessies. “Ferris Wheel” is nog te pruimen en “Adsf” bevat een interessante basisgroove maar moet nog uitgewerkt worden. “Phase Shifter” is nog een leuke post rock song terwijl “Inner Attitude Cage” verkracht wordt door een metal gitaarlijn doorheen de track.
‘Robot Apocalypse’ is een album met één goede kant. De andere kant telt teveel nummers die geen songs zijn. Iets meer consistentie en uitwerking had het album goed gedaan. Daarom raad ik jullie enkel de eerste helft aan. De tweede helft is goed om eens ter verkenning te beluisteren.
Dit Vlaamse trio heeft de leuze: basic is best. Enkel drum, bas en gitaar zijn hier aan het werk op deze ep waar men ons op zes tracks vergast. Thomas Maes speelt hier bas en daarnaast ook bas bij The Lotus Tree. Dit is net als Turpentine Valley een instrumentale band.
Met tracks als “Abrupt”, “Ballast” en “Compromis” bouwen ze soundscapes op die soms krachtig en soms atmosferisch klinken. “Compromis” rockt lekker weg. “Abrupt” heeft een mooie opbouw. Op “Onweer” geven ze de titel muzikaal goed weer. Het begin klinkt dan ook een beetje als een onweer. “Trauma” is met zijn acht minuten de langste track en is een heerlijke donkere song met veel subtiele variatie in. De ritmesectie is hier goed op dreef.
Basic hoeft zeker niet minder te zijn. Dat bewijst Turpentine Valley hier gedurende zes songs. Ik hoor hier post rock en metal zoals ik ze graag hoor.
Een fijne kennismaking met deze band die op 16 februari in JH Knipperlicht te Zulte hun releaseparty (op cassette) houden. Een uitgestelde release vanwege een blessure maar dat mag de pret niet drukken. Allen daarheen zou ik zo zeggen.
De Britse band Metaprism timmert sinds 2012 aan de weg. Hun debuutalbum, het in eigen beheer uitgebrachte ‘The Human Encryption’, bracht hen reeds naar de podia van Wacken en Bloodstock. Het nieuwe album ‘Catalyst To Awakening’ komt uit via Graviton Music.
Metaprism maakt moderne, melodieuze metal. Denk aan Nightwish, maar dan zonder de synths en met behalve de prachtige stem van Theresa Smith ook nog de diepe grunts van Jeremy Draper, een beetje het Beauty and the Beast-verhaal. Die contrasterende tweestemmigheid zorgt ervoor dat dit album heel vlot te verteren is.
Een pluim voor de productie en de mix, want alle tracks lopen over van de power. Het tempo van de drumpartijen en de riffs ligt hoog, maar er blijft wel altijd veel aandacht voor de details.
De opbouw van de nummers doet vaak denken aan symfonische metal, maar dan zonder synths en met grunts. Een beetje zoals Fabulae Dramatis op hun jongste album, maar Metaprism haalt minder verschillende metalgenres door elkaar. Hoewel, de gitaristen lijken de mosterd bij thrash en heavy metal te halen, terwijl de drummer een toets prog toevoegt. Genre-overschrijdend zijn is niet alleen cool, soms levert het ook een fijn resultaat op.
‘Catalyst To Awakening’ bevat ook een aantal gastoptredens. Timo Somers van het Nederlandse Delain kan je horen soleren op “Anomalous II: Ghost of Asylum”, terwijl Marco Pastorino van Temperance en Chiara Tricarico van Teodasia (en vroeger van Temperance) te horen zijn op “Incarcerate”.
‘Catalyst To Awakening’ is een leuke ontdekking.
Het debuutalbum van het Leuvense duo And Then Came Fall is – de bandnaam verraadt het al – ronduit herfstig. Verwacht geen frisse zomerdeuntjes, maar zet je schrap voor regen en wind. Maar het blijft herfstig en wordt nooit winters koud. Er zit een onderhuids warmte tussen deze vallende bladeren. Als een kop warme soep na een boswandeling met de hond.
Niet treurend als het break-up-album van halve labelgenoot Matt Watts, eerder de vrouwelijke versie van Pauwel De Meyer. Zoals bij wel meer recente pop- en rockbands is er op And Then Came Fall niet onmiddellijk een genre te kleven. Daar zoeken ze vaak ook bewust naar. Dit Leuvense duo bakt lekkere koekjes met ingrediënten als singer-songwriter, soul, pop, jazz, blues en country. En daarmee komen ze uit op de raaklijn tussen Fleetwood Mac en SX.
‘And Then Came Fall’ is een vrij toegankelijk album dat vermoedelijk een breed, maar daarom nog niet een groot publiek zal aanspreken. Er staan een paar intimistische parels op die zich met weerhaken in je hoofd vasthaken en waar je bij elke luisterbeurt een beetje bij thuis komt. “Mirror” heeft dat, en ook “Disqualified”.
Hoewel Annelies Tanghe en Sam Pieter Janssens zelf al heel wat muzikale watertjes doorzwommen hebben, lieten ze zich voor dit album omringen door enkele ervaren rotten: producer Koen Gisen (An Pierlé, The Bony King of Nowhere), drummer Steven Van Gelder (Lady Linn) en bassist Jasper Hautekiet (Rhythm Junks, Admiral Freebee). De gastvocalen kwamen van An Pierlé en van Peter Van Dessel van Marble Sounds. Zo distilleerde de band een heel consistent groepsgeluid.
“Gambler” is warm en onheilspellend tegelijk en had op een album van The Beautiful South kunnen staan. “Take Us” en “Forget About Me” hebben een snuif country mee en doen zo denken aan Eriksson-Delcroix. “Carved” en “Mirror” leunen dan weer tegen de blues aan en doen hard denken Alabama Shakes op ‘Sound And Colour’. “Biggest Enemy”, “Over And Gone” en (de track) “And Then Came Fall” hadden van een sobere Suzanne Vega kunnen zijn. “Forget About Me” had van Smith & Burrows kunnen zijn. Dat zijn veel referenties na elkaar, maar die geven samen een goed beeld van waar And Then Came Fall naartoe gaat op dit fijne album.
Ga ze zeker ook eens live checken!
http://www.andthencamefall.com/
Musiczine.net redactie - eindejaarslijsten 2017 – de Muzikale Hoogstandjes Musiczine.net
- TOP Platen – Concerten 2017 – lijsten
NDL – FR redactie
NDL
* Geert Huys - 2017 STRIKES BACK!
The Greatest
THE DREAM SYNDICATE - How Did I Find Myself Here?
STRAND OF OAKS - Hard Love
TY SEGALL - Ty Segall
RYAN ADAMS - Prisoner
STEF KAMIL CARLENS - Stuck In The Status Quo
Essential stuff
DAVID BOWIE - No Plan EP
THE XX - I See You
KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD - Flying Microtonal Banana
THE FEELIES - In Between
AIMEE MANN - Mental Illness
SPOON - Hot Thoughts
FATHER JOHN MISTY - Pure Comedy
MARK EITZEL - Hey Mr Ferryman
THE AFGHAN WHIGS - In Spades
CONOR OBERST - Salutations
PAUL WELLER - A Kind Revolution
GRANDADDY - Last Place
MILLIONAIRE - Sciencing
THURSTON MOORE - Rock N Roll Consciousness
ALGIERS - The Underside of Power
ROBYN HITCHCOCK - Robyn Hitchcock
KEVIN MORBY - City Music
WIRE - Silver/Lead
PIETER-JAN VAN CAMPENHOUT - Tragic Magic Man (reissue)
PETER PERRETT - How The West Was Won
MARK LANEGAN BAND - Gargoyle
THE WAR ON DRUGS - A Deeper Understanding
FLEET FOXES - Crack-up
GUIDED BY VOICES - How Do You Spell Heaven
QUEENS OF THE STONE AGE - Villains
DIETER VON DEURNE & THE POLITICS - Dieter Von Deurne & The Politics
GHOSTPOET - Dark Days + Canapés
MELANIE DE BIASIO - Lilies
THE NATIONAL - Sleep Well Beast
MORRISSEY - Low in High School
KING KRULE - The OOZ
ROBERT PLANT - Carry Fire
OMNI - Multi-task
LCD SOUNDSYSTEM - American Dream
TRIGGERFINGER - Colossus
PROTOMARTYR - Relatives In Descent
BENJAMIN CLEMENTINE - I Tell a Fly
QUICKSAND - Interiors
ADRIAN CROWLEY - Dark Eyed Messenger
DESTROYER - Ken
IDLES - Brutalism
FEVER RAY - Plunge
Close but no cigar
BONOBO - Migration
FOXYGEN - Hang
BRUTUS - Burst
ELBOW - Little Fictions
CLOUD NOTHINGS - Life Without Sound
MEURIS - Vigilant
DEPECHE MODE - Spirit
MY BABY - Prehistoric Rhythm
REAL ESTATE - In Mind
THE DEARS - Times Infinity Volume One
THE NEW PORNOGRAPHERS - Whiteout Conditions
RON GALLO - Heavy Meta
RUN THE JEWELS - Run The Jewels 3
CLAP YOUR HANDS SAY YEAH - The Tourist
HAMSTER AXIS OF THE ONE-CLICK PANTHER - Mest
WALL - Untitled
AT THE DRIVE IN - in.ter a.li.a
SPINVIS - Trein Vuur Dageraad
DESPERATE JOURNALIST - Grow Up
RAYS - Rays
DIRTY PROJECTORS - Dirty Projectors
FOREST SWORDS - Compassion
PRIESTS - Nothing Feels Natural
MOUNT ERIE - A Crow Looked At Me
HURRAY FOR THE RIFF RAFF - The Navigator
THE BLACK ANGELS - Death Song
DION LUNADON - Dion Lunadon
MAC DEMARCO - This Old Dog
A BLAZE OF FEATHER - A Blaze Of Feather
ALL WE ARE - Sunny Hills
THE FLAMING LIPS - Oczy Mlody
RIPS - Rips
JAPANDROIDS - Near To The Wild Heart of Life
CIGARETTES AFTER SEX - Cigarettes After Sex
J. BERNARDT - Running Days
WAXAHATCHEE - Out In the Storm
DANIEL ROMANO - Modern Pressure
THE MAGNETIC FIELDS - 50 Song Memoir
RIDE - Weather Diaries
KANE STRANG - Two Hearts And No Brain
ROGER WATERS - Is This The Life We Really Want?
CHUCK PROPHET - Bobby Fuller Died For Your Sins
SLOWDIVE - Slowdive
SOULWAX - From Deewee
STEVE EARLE - So You Wanna Be An Outlaw
ALT-J - RELAXER
BROKEN SOCIAL SCENE - Hug of Thunder
LEE RONALDO - Electric Trim
RANDY NEWMAN - Dark Matter
MOUNT KIMBIE - Love What Survives
OH SEES - Orc
IRON & WINE - Beast Epic
WAVVES - You’re Welcome
TRICKY - Ununiform
KELE OKEREKE - Fatherland
GRIZZLY BEAR - Painted Ruins
CURTIS HARDING - Face Your Fear
BECK - Colors
GIRL RAY - Earl Grey
VINCE STAPLES - Big Fish Theory
ST. VINCENT - Masseduction
Chills on stage
THE DIVINE COMEDY (Koninklijk Circus, Brussel)
THE NOTWIST (Vooruit, Gent)
SWANS (Kompass Club, Gent)
STEF KAMIL CARLENS (Magdalenazaal, Brugge)
THE AFGHAN WHIGS (AB, Brussel)
10cc (Europafeesten, Tielt)
MELANIE DE BIASIO (Opera, Gent)
PIXIES - MILLIONAIRE (Lokerse Feesten)
BAND OF HORSES - STRAND OF OAKS - ELBOW - FLAMING LIPS - PJ HARVEY -
TY SEGALL - CAR SEAT HEADREST - THE XX (Pukkelpop)
THE DREAM SYNDICATE (Het Depot, Leuven)
TJENS MATIC (De Kreun, Kortrijk)
Ozzy
* Nick Nyffels
De platen van 2017
1. The Dream Syndicate – How did I find myself here?
2. The National – Sleep well beast
3. Ryan Adams – Prisoner
4. Thurston Moore -Rock ’n roll consciousness
5. Grandaddy – Last place
6. Strand of Oaks – Hard love
7. Fleet Foxes – Crack-up
8. The War on Drugs – A deeper understanding
9. Gary Clark Jr. – Live North America 2016
10. James Holden – The animal spirits
11. Courtney Barnett & Kurt Vile – Lotta sea lice
12. Melanie de Biasio – Lilies
13. LCD Soundsystem – American Dream
14. Kamasi Washington – Harmony of difference
15. Tamino
16. Ty Segall
17. Mark Eitzel – Hey Mr. Ferryman
18. Chuck Prophet- Bobby Fuller died for your sins
19. Tobin Sprout -The Universe and me
20. The Afghan Whigs – In spades
21. Father John Misty – Pure comedy
22. Priests – nothing feels natural
23. Cigarettes after sex
Net niet wegens niet overtuigend over de hele lijn of te eenvormig: Arcade Fire- Everything now- Queens of the stone age- Villains – Soulwax – From Deewee- At the drive in – Inter a lia
De Concerten van 2017
1. Nick Cave – Rockhal Luxemburg
2. Pixies – Lokerse Feesten
3. Dag 1 van Pukkelpop: Ryan Adams- PJ Harvey-Strand of oaks- Interpol-Ty Segall- Moderat-The XX (lang geleden dat Pukkelpop nog zo goed was)
4. De afterparty van Pukkelpop met Band of Horses als voorprogramma en DJ Meurisse en Mister E. als hoodact met de spionkop van Zulte-Waregem als support.
5. Godspeed you black emperor - Kraterfront
6. Thurston Moore – Aeronef
7. Arcade Fire - Radiohead – Kings of Leon- Thurston Moore- Bonobo (Werchter)
8. The Sonics – Roots and roses
9. Queens of the stone age – Sportpaleis
10. Grandaddy – AB
11. Mark Eitzel – CC Mechelen
12. Father John Misty – AB
13. The Afghan Whigs – AB
14. The Dream Syndicate – Depot
15. Chuck Prophet – AB Club
16. Strand of Oaks – AB
17. Flaming Lips (Pukkelpop dag 2)
18. Priests & The Courtneys – Trefpunt
19. Thor and Friends – 4AD
20. Shellac – de Kreun
* Sam De Rijcke
ALBUM TOP 25 van 2017
1. THURSTON MOORE : Rock’n’Roll Consciousness, zo goed dat we Sonic Youth al bijna helemaal vergeten zijn
2. GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR : Luciferian Towers, de meest intense en apocalyptische post-rock op deze aardkloot en ver daarbuiten
3. PALLBEARER : Heartless, doom-metal met gevoel, opgefleurd met gitaren uit de grafkelder
4. LCD SOUNDSYSTEM : American Dream, na ettelijke sabbatjaren vroegen we ons af of James Murphy nog het niveau van destijds zou halen, maar dat hij het zou overtreffen had haast niemand durven denken
5. HO99O9 : Unites States Of Horror, uiterst ontvlambare molotov-cocktail van venijnige hip hop en snerende hardcore
6. GNOD : Just Say No To The Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine, tegendraadse noise die uw brein aan flarden rijt
7. MEATBODIES : Alice, huwelijk tussen garage-rock en hard-rock. Uit de Ty Segall stal, kan niet anders dan bruisend klinken
8. CHRIS FORSYTH & THE SOLAR MOTEL BAND : Dreaming in The Non Dream, een miskende en atypische guitar-hero maakt schitterende plaat
9. RON GALLO : Heavy Meta, nieuw fenomeen in de wereld van garage singer/songwriters
10. AMENRA Mass VI, het meest intense en bezielde post-metal geschreeuw van eigen bodem, nog straffer dan hun vorige platen
11. CHELSEA WOLFE : Hiss Spun, gothic, doom en een onheilspellende stem trekken samen de mist in
12. THE DREAM SYNDICATE : How Did I Find Myself Here, een glorieuze terugkeer na 30 jaar !! haast even sterk als het onvolprezen debuut ‘The Days Of Wine And Roses’
13. PROTOMARTYR : Relatives In Descent, gruizige post-punk uit Detroit
14. MOTORPSYCHO : The Tower, een zoveelste pronkstukje van prog-rock, hard-rock en jawel… jazz-rock
15. FLAT WORMS : Flat Worms, hondsdolle garage- en punkrock
16. MOGWAI : Every Country’s Sun, nog steeds in de Champions League van de post-rock
17. FERAL OHMS : Feral Ohms, Amerikaanse wildebrassen blazen u van uw sokken met een portie hete en vuile hardrock die in een bad van distortion en feedback is gevallen
18. POWERTRIP : Nightmare Logic, snerende trash metal die los door uw kop beukt
19. KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD : Murder Of The Universe, één van de 5(!!) geweldige en geflipte albums die ze dit jaar gereleased hebben
20. METZ : Strange Peace, snoeiharde noise-rock met gitaren die klinken als slijpschijven
21. IDLES : Brutalism, brutale Britse punkrock
22. SLOWDIVE : Slowdive, prachtige terugkeer na meer dan 20 jaar van deze golvende shoegazers
23. ENDLESS BOOGIE : Vibe Killer, smerige langharige jamrock met wortels bij Rolling Stones, Canned Heat en Beefheart
24. THE REPLACEMENTS : For Sale, Live at Maxwell’s 1986. Scherpe live registratie van een even chaotisch als geweldig concert van een veel te vroeg ter ziele gegane band. Hier op hun best.
25. THE MOONLANDINGZ, Interplanetary Class Classics, zotte potpourri van synth-punk, spacerock, glamrock en binnenstebuitengekeerde eighties kitsch
Belgische plaatjes
Enkel het onbereikbare Amenra heeft ons lijstje gehaald maar we willen u toch ook niet de zeer verdienstelijke tot ijzersterke plaatjes onthouden van Newmoon (‘Space’), Equal Idiots (‘Eagle Castle BBQ’), Brutus (‘Burst’), Briqueville (‘II’), Soulwax (‘From Deewee’), Wiegedood (‘De Doden Hebben Het Goed II’), The Guru Guru (‘PCHEW’), Millionaire (‘Sciencing’), Stuff. (‘Old Dreams New Planets’), Nordmann (‘The Boiling Ground’), Melanie De Biasio (‘Lilies’)en Hypochristmutreefuzz (veel te moeilijke albumtitel om op te schrijven).
Minder goed nieuws van Belgische bodem : De Kreuners hebben een reünie aangekondigd en Dana Winner heeft een cover van Metallica opgenomen (neen, dit hebben wij niet verzonnen). Bij nader inzien eigenlijk best wel grappig.
Miskleunen en tegenvallers
Dat crappy acts als pakweg Oscar & The Wolf, Sam Smith, Taylor Swift of Ed Sheeran (het muzikale equivalent van een bus talkpoeder) slijmerige drek zouden voortbrengen wisten we op voorhand, maar van sommige bands hadden we toch op zijn minst iets meer verwacht.
*‘Oczy Mlody’ van de anders zo fantastische Flaming Lips valt lichtjes tegen, er zit iets te veel elektronica in en te weinig briljante ingevingen. Maar goed, we vergeven het hen. Messi trapt ook wel eens naast het doel, maar hij blijft de beste.
De media en ook Studio Brussel sparen kosten noch moeite om het nieuwe album van The XX ‘I See You’ suf te hypen, maar de plaat blijkt een kwartscheet in een halfvolle fles te zijn. Het is alsof die van The XX enkele van hun oude songs hebben afgestoft om er Adele mee proberen binnen te doen er dan mee naar de kermis te gaan richting botsauto’s.
‘EP’ van Tamino, de nieuwe revelatie die ettelijke Vlaamse tienermeisjes natte slipjes bezorgt, is een schaamteloze poging tot het klonen van Jeff Buckley.
Gorillaz brengt op ‘Humanz’ inferieure en platte hip-hop die mijlenver verwijderd is van de creatieve impulsen van voorgangers ‘Plastic Beach’, ‘Demon Days’ en ‘Gorillaz’.
Heel zelden zijn er wel eens bands die kitsch tot kunst kunnen verheffen, maar de plastieken rotzooi waarmee Arcade Fire op ‘Everything Now’ afkomt is wel heel beschamend. Wij hebben gelukkig geen ticket voor hun concert in het Sportpaleis, maar mocht dat wel zo geweest zijn, we hadden het al lang verkocht tegen dumpingprijzen.
Joe Bonnamassa, de gitaarneuker die al meer live platen heeft uitgebracht dan u flatulente oma scheten heeft gelaten, heeft ons met ‘Live At Carnegie Hall’ nu echt wel overtuigd : wij gaan nooit meer naar een Bonnamassa concert.
‘Is This The Life We Really Want?’ van Roger Waters is een lauw doorslagje van ‘The Final Cut’ die op zijn beurt al een lauw doorslagje was van ‘The Wall’. Als je te veel carbonpapier gebruikt is er op het laatste blaadje nauwelijks nog iets te zien, Roger.
Met uitzondering van een tweetal songs is ‘Villains’, de nieuwe van Queens Of The Stone Age, een afknapper op alle gebied. Niet te geloven dat dit gedrocht komt van een frontman die met het fantastische Kyuss aan de wieg stond van de stonerrock, daar heeft dit onding trouwens niks meer mee te maken.
‘Colossus’ van Triggerfinger is nog maar eens het bewijs dat het trio de gloeiend hete sound die ze steevast op een podium weten te produceren vooralsnog niet op plaat kunnen persen. ‘Colossus’ is zelfs hun slapste keutel tot op heden. Naar eigen zeggen waren ze aan herbronning toe, maar het is net op die songs waar ze iets nieuws uitproberen dat ze vol op hun bek gaan. En wat een lelijke hoes is me dat.
De hoofdvogel wordt echter afgeschoten door U2. Nadat Bono al de broek op de enkels had toen uitkwam dat meneer de wereldverbeteraar met zijn fortuin verwikkeld zat in de Paradise Papers (hij wist natuurlijk van niets) brengt hij op de koop toe nog eens met U2 het meest beschamende en inspiratieloze album uit hun carrière uit. ‘Songs Of Experience’ is zowaar nog slechter dan ‘Songs Of Innocence’, wat wij haast eigenlijk niet meer voor mogelijk achtten. Maar kijk zie, het kan!
BESTE CONCERTEN
1. NICK CAVE & THE BAD SEEDS (Sportpaleis), groots, wonderlijk, intiem en hartverscheurend
2. KING GIZZARD & THE LIZARD WIZARD (De Kreun), het meest uitzinnige en snikhete moshpitfeestje van het jaar
3. GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR (La Condition Publique), alles opslorpende post-rock
4. THEE OH SEES (Botanique), energieke waanzin op Les Nuits Botaniques
5. THURSTON MOORE (Aeronef), Sonic Youth icoon beleeft zijn tweede jeugd
6. SHELLAC (De Kreun), niemand begeestert de Albini sound zo intens als Steve Albini zelf
7. SWANS (Kompass Club), de demonen van Michael Gira zijn de apocalyps nabij
8. BUFFALO TOM (AB), nineties nostalgie op zijn scherpst
9. MOTORPSYCHO (Casino), zwevende prog- en hardrock verpakt in songs van boven het kwartier
10. AND SO I WATCH YOU FROM AFAR (De Kreun), hyperkinetische post-rock
11. IDLES (Aeronef), razend Brits punkrock feestje
12. FLAMING LIPS (Roma), of hoe op een mindere plaat toch een schitterend concert kan volgen
13. GUNS’N’ROSES (Werchter Classic), Slash en Axl kunnen terug door één deur en bewijzen dat G’n’R nog steeds garant staat voor maar liefst drie uur heerlijke onverbloemde old school hardrock
14. GOAT (Rivierenhof), geschift, psychedelisch, tintelend en uitnodigend tot de indianendans !
15. SIMO (Ab Club), funk- en bluesrock met stevige gitaaruitspattingen, Jimi Hendrix meets Curtis Mayfield
16. AFGHAN WHIGS (AB), nineties nostalgie afgewisseld met puike nieuwe songs
17. THE DREAM SYNDICATE (Depot), comeback van het jaar (hoewel de fantastische Steve Wynn eigenlijk nooit is weggeweest)
18. MOON DUO (De Kreun, Sonic City), De Kreun bedolven in een psychedelische trance
19. METZ (De Kreun, Sonic City), bloedende noise rock pleegt aanslag op de trommelvliezen
20. BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB (Roma), nog steeds donker, heftig, opwindend en slepend
21. PALLBEARER (Botanique), harmonieuze doom-metal vindt zijn ideale biotoop in de prachtige Rotonde van de Botanique
22. PROTOMARTYR (Grand Mix), gruizige post-rock grijpt le Grand Mix bij het nekvel
23. HELMET (De Kreun), kurkdroog, messcherp, retestrak en pokkenluid als in hun beste dagen
24. ARNO (De Brielpoort), ouwe rot doet geslaagde poging om de Brielpoort te reanimeren
25. ALICE COOPER (De Brielpoort), ouwe rot doet geslaagde poging om de Brielpoort te reanimeren, deel 2
DE DODEN HEBBEN HET GOED
Deze ouwe en minder ouwe rockers hebben dit jaar de geest gegeven.
- Chuck Berry, een rock’n’roll icoon die het heeft uitgezeten tot zijn negentigste. De kranige knar heeft zo een dikke 60 jaar geleden zowat in zijn eentje de rock’n’roll uitgevonden. Hoezeer ook anderen, onder meer Elvis Presley, probeerden de pluimen op hun hoed te steken was Chuck de onbetwiste nummer één. Chuck had meer rock’n’roll in zijn kleine teen dan Elvis in zijn hele opgezwollen lichaam. Elvis was vervaardigd uit 50% Vegas-kitsch, 30 % schuimrubber, 10% vetkuif en een schamele 10% sex appeal. Chuck was the real thing, 100% bad ass rock’n’roll. Van onschatbare waarde voor iedereen die zich aan een vuile, opwindende rock’n’roll sound en dito levensstijl waagde, en niet in het minst grootheden en fans van het eerste uur als Keith Richards en Angus Young.
Chuck heeft trouwens tot zijn laatste ademstoot gewerkt aan een nieuwe plaat die uitkwam enkel maanden na zijn dood, en ’t is verdomme een goeie.
Van de ouwe rock’n’roll iconen zijn nu nog enkel Jerry Lee Lewis en Little Richard in leven, die moeten nu zowat 120 en 125 oud zijn. Hou ons overzichtje volgend jaar maar in de gaten.
- Evan Johns, zwaar onderschatte blues- en rockabillygitarist die in de jaren tachtig met zijn H-Bombs het pittige plaatje ’Rollin’ Trough The Night ‘ maakte, een heuse klassieker.
- J. Geils, gitarist en oprichter van J. Geils Band, een bende fuifbeesten die in de jaren zeventig soulvolle en bijzonder opwindende rock maakten en een live reputatie hadden om u tegen te zeggen. In de jaren tachtig maakten ze hun grootste hits “Centerfold” en “Freeze Frame”, maar toen was het verval reeds ingetreden.
- Chris Cornell, frontman van het fantastische Soundgarden en verantwoordelijk voor 2 motherfuckers van albums als ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’. De man heeft zichzelf na een Soundgarden concert opgeknoopt. De laatste song die de groep daar speelde was “In My Time Of Dying” van Led Zeppelin. Er uit gaan in stijl, heet dat dan.
- Chester Bennington, frontman van de verwerpelijke metal-boysband Linkin Park. De zanger maakte een einde aan zijn leven, heel waarschijnlijk nadat hij zelf eens naar zijn nieuwste plaat ‘One More Light’ heeft geluisterd. Alleen jammer dat Bennington geen drie weken vroeger op het idee is gekomen, dan was Rock Werchter tenminste gespaard gebleven van een abominabel concert.
- Walter Becker van Steely Dan, één van de enige bands op aarde die tot in het oneindige de perfectie nastreefden en daarbij toch boeiende platen maakten.
- Grant Hart, gekend van enkele puike soloplaten maar ons vooral bijgebleven als drummer en songschrijver van het vlammende Hüsker Dü. Weer zo een stiekem verhoopte reünie die we definitief op onze buik mogen schrijven. Hüsker Dü was een geniale band die als geen ander hardcore punk kon verweven met zuivere pop en dat vertaalde in snijdende en stekelige songs. Hart werd geveld door leverkanker. Ook weer zo iets raar, een hart die het aan zijn lever krijgt.
- Tom Petty, het prototype van de sympathieke hard werkende rocker. Petty zakte in mekaar na een hartstilstand. Nadat werd vastgesteld dat hij geen hersenactiviteit meer vertoonde en als een plant zou moeten verder leven, werd beslist om er definitief de stekker uit te trekken. Geen hersenactiviteit meer ? Zou men dan ook niet hetzelfde kunnen doen bij Regi, Justin Bieber of het voltallige Bastille ?
- Gordon Downie, frontman van The Tragically Hip, een oerdegelijke Canadese rockband die in de jaren negentig onsterfelijke platen maakte als ‘Road Apples’ en ‘Fully Completely’. Wederom is kanker de dader.
- Malcolm Young, de eerder onopvallende drijvende kracht achter AC/DC.
Nu Bon Scott ook al jaren onder de graszoden ligt, de drummer aan een enkelband zit vastgekluisterd en Brian Johnson in een gehoorgestoorde lappenmand hangt, kunnen we stellen dat AC/DC’s liedje nu echt wel is uitgezongen. Jammer voor Angus.
- Cedell Davis, een ouwe bluesrat die net als RL Burnside, Andre Williams, Junior Kimbrough en Seasick Steve pas op gezegende leeftijd enige erkenning kreeg. De man serveerde zijn blues het liefst op een bedje van rioolmodder en koffiegruis. Zijn veelzeggende laatste plaat ‘Even The Devil Gets The Blues’ uit 2016 was meteen ook zijn meest memorabele.
- Fred Cole van Dead Moon, één van de meest onderschatte bands aller tijden en groot voorbeeld voor onder meer millionsellers The White Stripes en verder alles wat ergens maar een beetje naar lo-fi garagerock ruikt.
- Pat DiNizio, frontman van The Smithereens, een Amerikaans gezelschap die in de jaren tachtig een paar essentiële platen brouwde uit de zuiverste gitaarpop (check ‘Especially For You’ en ‘Green Thoughts’)
- Nog net niet dood : Chris Rea is op het podium in mekaar gestuikt. De pechvogel kreeg het aan zijn hart, zeeg neer met de flair van een heuse aardappelzak en is een half uur roerloos op de planken blijven liggen. Naar verluidt was het optreden tot dan toe zo slaapverwekkend dat de ingedommelde toeschouwers (allemaal zelf ook niet meer van de jongsten) niet eens doorhadden dat de arme drommel in mekaar was gezakt.
Chris Rea zijn toestand nu wel terug stabiel. Wat dat ook moge betekenen. Elvis Presley ligt al sinds 1977 stokstijf tussen vier houten planken onder de moestuin van Graceland, zijn toestand is al 40 jaar stabiel.
In 2018 zullen er ongetwijfeld nog wel een hoop naar de haaien gaan. Laat ons gewoon hopen dat Keith of Iggy er niet bij zijn.
Verder staan er ons hopelijk weer een pak sterke albums te wachten en een resem potige concertjes. Onze agenda begint trouwens al weer aardig vol te lopen.
Tot volgend jaar
* Ollie Nollet
- 2017 live
1 King Mud, La Malterie, Lille
2 Endless Boogie, De Zwerver
3 GravelRoad, De Zwerver
4 The Mystery Lights, De Kreun
5 Daddy Long Legs, L’ Abbatoir, Lillers
6 Ron Gallo, Psych Over 9000
7 Scott H. Biram, Muddy Roots Europe
8 Idles, Leffingeleuren
9 Joan Shelley, Leffingeleuren
10 Th’ Legendary Shack Shakers, Muddy Roots Europe
11 Fred & Toody, Het Bos
12 The Blind Shake, 4AD
13 The Como Mamas, 4AD
14 Heavy Lids, Leffingeleuren
15 Timmy’s Organism, Het Bos
16 Sarah Jane Scouten, Cowboy Up
17 The Devils, The Pit’s
18 Shannon Wright, Les 4Ecluses
19 Left Lane Cruiser, De Zwerver
20 The Tubs, 4AD
21 Unsane, Les 4Ecluses
2017 albums
1 Endless Boogie : Vibe killer
2 Headroom : Head in the clouds
3 Heron Oblivion : The chapel
4 David Rawlings : Poor David’s Almanack
5 Sarah Shook & The Disarmers : Sidelong
6 David Nance : Negative boogie
7 Ron Gallo : Heavy meta
8 Saz’iso : At least wave your handkerchief at me
9 GravelRoad : Capitol Hill country blues
10 Mark Porkchop Holder : Death and the blues
11 Joan Shelley :Joan Shelley
12 Eilen Jewell : Down hearted blues
13 House And Land : House And Land
14 The Systemaddicts : Broken hearted on the nullarbor
15 Left Lane Cruiser : Claw machine wizard
16 Arbouretum : Song of the rose
17 Sarah Jane Scouten : When the bloom falls from the rose
18 Estatic Vision : Raw rock fury
19 Ol’ Savannah : Burden
20 Mountain Movers : Mountain Movers
21 JD McPherson : Undivided heart and soul
* Dominiek Cnudde
ALBUM TOP 30 OF 2017
NUMBER ARTIST ALBUM
1 Pain Of Salvation / In The Passing Light Of Day
2 One Desire / One Desire
3 Boulevard / IV: Luminescence
3 H.e.a.t / Into The Great Unknown
4 Wilson, Steven / To The Bone
5 Houston / III
6 Harem Scarem / United
7 Mike + The Mechanics / Let Me Fly
8 Mayer, John / The Search For Everything
9 Von Hertzen Brothers / War Is Over
10 Waters, Roger / Is This The Life We Really Want?
11 Blackfield / Blackfield V
12 Pinnacle Point / Winds Of Change
13 Threshold / Legends Of The Shires
14 Lady Antebellum / Heartbreak
15 Deaf Havana / All These Countless Nights
16 Mighty Oaks / Dreamers
17 Pride Of Lions / Fearless
18 Venice / Into The Morning Blue
19 U2 / Songs Of Experience
20 Europe / Walk The Earth
21 Gotthard / Silver
22 Eclipse / Monumentum
23 Thunder / Rip It Up
25 Carlsen, Petter / Glimt
26 Cavanagh, Daniel / Monochrome
27 Kee Of Hearts / Kee Of Hearts
28 Anathema / The Optimist
29 Bløf / Aan
30 Train / A Girl A Bottle A Boat
* Kimberley Haesendonck
Lijstjes van Beste Concerten 2017 & Beste Albums 2017
Beste Concerten
1. Arcade Fire - Best Kept Secret
2. Loyle Carner - Couleur Café
3. Weval - Best Kept Secret
4. Christian Löffler - Dour
5. The XX - Pukkelpop
6. Dax J - Dour
7. Anderson. Paak - Ancienne Belgique
8. Warhaus - Little Waves
9. Run The Jewels - Best Kept Secret
10. Cocaine Piss - Eurosonic
Beste Albums
1. Yesterday’s Gone - Loyle Carner
2. Big Fish Theory - Vince Staples
3. Process - Sampha
4. New Energy - Four Tet
5. Rocket - (Sandy) Alex G
6. Warhaus - Warhaus
7. Damn. - Kendrick Lamar
8. Sleep Well Beast - The National
9. United States of Horror - H09909
10. Take Me Apart - Kelela
* Filip Van der Linden
1. Memoriam – For The Fallen
2. Indochine – 13
3. William Souffreau – Tobacco Fields
4. High Hi – Hindrance
5. Sepultura – Machine Messiah
6. Dead Cross – Dead Cross
7. Matt Watts – How Different It Was When You Were There
8. Belgian Nuggets 90’s-00’s – Vol. 1
9. Diablo Blvd – Zero Hour
10. The Picturebooks – Home Is A Heartache
Een lijstje van 10 betekent ook altijd dat je een aantal uitstekende albums moet negeren. 2017 was bijvoorbeeld een goed jaar voor de Belgische metalscene, met goede albums van Evil Invaders, King Hiss en Wiegedood. Ook internationaal waren er goede metalreleases, met behalve Memoriam en Sepultura nog parels van o.m. Moonspell, Alestorm en Iced Earth. Maar ook voor de ‘gewone’ alternatieve muziek was 2017 een topjaar, met o.m. prachtdebuten van Crites en Uncle Wellington. Voor 2018 kijk ik al hard uit naar Volume 2 van de Belgian Nuggets 90’s-00’s-Compilatie, naar het nieuwe werk van het herrezen Derek & The Dirt, naar nieuw werk van Monster Magnet, Gèsman en Franz Ferdinand en naar het debuut van And Then Came Fall of Creatif Mindz. In het hardere werk is het wachten op ‘bevestigende’ albums van Tool, Rimfrost, Thundermother, Kvelertak, Wiegedood en Chalice.
Waar veel minder hard naar uitgekeken wordt, is de op stapel staande sluiting van Magasin 4 in Brussel. Deze zaal won nooit schoonheidsprijzen, maar de ploeg erachter heeft wel een meer dan goed oog en oor voor alles wat alternatief en obscuur is. Hopelijk kan de ploeg achter Magasin 4 een doorstart maken op een nieuwe stek.
* Wim Guillemyn
Lijstje beste albums/optredens 2017
Het was niet gemakkelijk om er slechts 20 over te houden uit de karrevracht van puike platen. Ziehier in willekeurige volgorde want appels kan je moeilijk met peren vergelijken he. Er staat best wat Belgisch geweld tussen maar er staan er nog een pak niet tussen die ook goed waren zoals The Prospects, Millionaire… En Factice Factory die ik nu pas heb kunnen beluisteren en de cold wave plaat van t jaar is.
1. Der Klinke - The unexpected. (volwassen geluid, beste gothrock album van eigen bodem)
2. Devil and the Universe – Folk Horror (verrassend niveau)
3. The Sad Flowers - The Sad Flowers (opmerkelijk debuut)
4. All we Expected - Hatàr (ferm post rock metal debuut)
5. Nile on wax – Bell Dogs (ergens tussen post rock en avant garde)
6. The Weyers –Out of Our Heads (catchy pop rock)
7. Boothblacks – fragments (de revelatie voor mij dit jaar post punk vermengd met electro)
8. Bleib modern – Antagonism (postpunk!)
9. Fâr – salute (synthpop van eigen bodem)
10. N.e.o.- a.t.o.m. (hun beste uit hun reeks van vier)
11. Mesmur-S (doom/Black Metal van hoog niveau)
12. Synopsis- Le Temps Du rêve (het post rock album van 2017)
13. Moonworship- blood on blonde (vanuit de onderbuik van de maatschappij)
14. Hermetic electric – Feel Nothing (wave electro post rock uit Namen)
15. Struggler- the gap (post punk op zijn best)
16. Brutus-Burst (een album om van te smullen, wat een energie)
17. Low land home – Underspoken (een indiepop pareltje)
18. Fisher z building bridges (terug van weggeweest)
19. Delta crash – Blue Embrace (fijn debuut)
20. The Soft Moon – Criminal (het post punk album van 2017)
Gedenkwaardige optredens van 2017
1. Millionaire (De Kreun)
2. Katie van Scheider (De Kreun)
3. Stuff (De Kreun)
4. Gary Numan (Depot Leuven)
5. Daan (De Kreun)
6. Hippo campus (ab)
7. Metaldag lokerse feesten Alice cooper, megadeth
8. Follkazoid (ab)
9. Wwwater en A/T/O/S ab
10. Hydrogen Sea (De Kreun)
11. Blonde redhead (De Kreun)
12. T Zesde metaal (casino)
13. Das ich
14. Brutus (Casino)
15. Beauty of gemina waregem
16. Saxon op alcatraz
17. Hapax (den amb8)
* Emile Dekeyser
Albums 2017
1.Sleaford Mods – English Tapas
2.Peter Perrett – How The West Was Won
3.Cabbage – Young, Dumb, And Full Of…
4.Baxter Dury – Prince of Tears
5.Liam Gallagher – As You Were
6.The Horrors – V
7.Soulwax – From Deewee
8.Idles – Brutalism
9.The Moonlandingz – Interplanetary Class Classics
10.King Gizzard and the Lizard Wizard - Flying Microtonal Banana
11.Courtney Barnett + Kurt Vile – Lotta Sea Lice
12.LCD Soundsystem – American Dream
13.Gorillaz – Humanz
14.Mark Wynn – More Singles
15.Reverend and the Makers – The Death of a King
Optredens 2017:
1.Liam Gallagher (Les Ardentes)
2.The Horrors (Le Splendid)
3.Primal Scream (De Roma)
4.Gorillaz (Vorst)
5.Shame (Botanique)
6.Sleaford Mods (Botanique)
7.Black Lips (Trix)
8.Peter Doherty (Koninklijk Circus)
9.Sham 69 mét Jimmy Pursey (Concorde Brighton)
10. Peter Perrett (Botanique)
11. Reverend and the Makers (Depot)
12. Jesus and Mary Chain (AB)
13. Cabbage (Botanique)
14. Romeo Elvis x Le Motel (Boomtown)
15.Mark Wynn (Botanique)
Om naar uit te kijken in 2018: Shame! Yungblud! DMA’s! & London Bullet uiteraard :- )
* Ann Cnockaert
Beste (Belgische) releases 2017:
1. COELY – Different Waters
2. BRUTUS – Burst
3. SOULWAX – From Deewee
4. WARHAUS -Warhaus
5. DIETER VON DEURNE & THE POLITICS – Dieter von Deurne & The Politics s
6. CHARLOTTE ADIGERY – Charlotte Adigéry
7. FAR – Salute
8. MEURIS – Vigilant
9. ABSYNTHE MINDED – Jungle Eyes
10. DE MENS – 24 uur
Beste concerten 2017 :
1. Peter Hook – L’Aéroneff
2.Sleaford Mods -Botanique
3.ACR – L’Aéroneff
4.Primal Scream – De Roma
5.Gary Numan – Het Depot
6.Chameleons vox – B52
7.Cloud Nothings – Botanique
8.Brutus – Retie Rockt
9.New Moon – Nest
10.Wwwater – Trix
11.Parade Ground – Le Garage
12. Soft Kill – Beursschouwburg
13. Cabbage – Botanique
14. The Mission – Het Depot
15. Millionaire – Leffingeleuren
* Didier Becu
De beste platen van 2017 :
Zo’n vijftig à zestig titels moeten schrappen om er tien over te houden, het leven kan hard zijn….
1 MILLONAIRE – Sciencing
Een comeback die geen comeback was omdat Tim Vanhaemel nooit moest terugkeren. Hij was er gewoon altijd, maar Sciencing is zijn chef d’oeuvre. Mindfuck.
2 THURSTON MOORE – Rock ’n Roll Consciousness
De waarheid is natuurlik dat Thurston in zijn eentje een Sonic Youth-plaat maakte, maar so what?
3 SLOWDIVE – Slowdive
De plaat kon even goed Just For One Day – The Lost Recordings als titel hebben. Gelukkig maar.
4 COELY – Different Waters
Coely deed op haar debuut wat iedereen voorspelde, ze werd koningin
5. FAR – Salute
Een cd die perfect aantoont dat muziek en gevoelens synoniemen zijn… Intrigerend.
6. MIND RAYS – Nerve Endings
Wie een song schrijft met de titel De Muie (Gentse stadsbuurt) en klinkt als een garagerockband uit Chicago (of eender waar) is een genie, in de Mind Rays zitten er vier
7. COCAINE PISS –Pinacolalove
Aurélie en de drie andere boys deden wat ze moesten doen in 2017, alsmaar beter worden.
8.TRICKY – Unuiniform
Verguisd door God en klein pierke, maar omdat die twee altijd ongelijk hebben, is een herbeluistering aan te raden…
9. BRUTUS –Burst
Noise en melodie gaan samen.
10. MONGOLITO – Oddysey
Het chef d’oeuvre van Marc De Backer. Postrock van de gevaarlike soort
De beste tien concerten van 2017 :
Een lijstje hou ik niet bij, maar als ik de festivals en support acts mag meerekenen, denk ik dit jaar zon 5 à 600 concerten te hebben gezien. Tien daaruit kiezen is bijna onmogelijk, en ieder concert verschilt sowieso van de omstandigheden en je gevoelens. Uiteindelijk is dit mijn top tien:
1 KAPITAN KORSAKOV – Gent, Vooruit 21/12/2017
Het moment dat je buiten komt uit de concertzaal en beseft dat muziek uw beste maat is. Hemels…
2 GRUPPO DI PAWLOWSKI Opwijk, Nosta 13/12/2017
Compleet buiten categorie, en muzikaal niet eens het beste, maar Pawlowski toonde in de Nosta wat rock ’n roll is. Niet nadenken, doen!
3 WWWATER Gent, Nest (24/10/2017)
Jammer dat Pawlowski zo gek deed, anders ging Charlotte met de eer lopen. Zestig minuten lang je haren op de arm doen recht komen….
4 WHISPERING SONS Brussel, RITCS Cafe (17/10/2017)
Gedoodverfd om in mijn top tien te belanden, maar niet gedoodverfd dat ze ooit zo goed gingen worden. De songs worden alsmaar beter en Fenne was in Brussel beter dan zichzelf…
5 IDLES Leffingeleuren (21/09/2017)
Joe Talbot wil je ’s nachts niet in een doodlopend straatje treffen, op het podium een beest. Wie zegt dat punk dood is, weet niet eens wat punk betekent…
6 MIND RAYS Brugge, Cactus (20/04/2017)
Alles kan, alles mag en de beste garagerock van dit moment woont zo waar in Gent.
7 BARST Gent, Kinky Star (15/04/2017)
Anders dan de plaat. Wie een plaat wil horen, moet dan ook maar thuis blijven. Geniale trance van een uur, en het koste niets…
8 COCAINE PISS Dourfestival (14/07/2017)
Ook gedoodverfd, maar net zoals de Whispering Sons toonde Cocaine Piss dat ze nog een trapje hoger kunnen. Nog eentje meer en ze zitten in de hemel…
9 SLOWDIVE Brussel, Botanique (07/10/2017)
Er waren veel comebacks de afgelopen twee jaar. Eigenlijk veel te veel, en maar één die echt zin had: Slowdive…
10 SIGFRID BURROUGHS Gent, Kinky Star – Luminous Dash Festival (16/09/2017)
Een man met een drum en wat electronica zorgde om drie uur ’s nachts in de Kinky Star voor iets wat alleen maar kan omschreven worden als “wow”.
- Drie acts om in 2018 naar uit te kijken :
Josefien Deloof : Nooit zot geweest van singersongwriters, maar Josefien slaagt erin om me van de eerste tot de laatste seconde in de ban te houden. Ze zal het ook met u doen…
Skiska Skooper: Toen ik hun eerste demootjes hoorde vond ik er niets aan, toen ik ze live zag wist ik dat Kapitan Korsakov er een concurrent bij heeft.
Hazy Way : Gek om te schrijven, maar ook hun demo liet me koud, en toen ik ze zag, besefte ik maar al te goed dat dit land zijn eigen Sparklehorse aan het kweken is.
FR
Les différents ‘tops’ confectionnés par les différents collaborateurs commencent à tomber. Au fil des semaines et jusque fin janvier, ce récapitulatif s’enrichira des classements proposés par les autres rédacteurs et photographes.
Au cours du premier trimestre 2018, Musiczine va subir un relifting complet. Charte graphique, interfaces, fonctions, développements, etc. En outre, il sera enfin adapté aux smartphones et permettra une meilleure connexion aux réseaux sociaux tout en s’ouvrant aux applications. Mais pas seulement… On vous tiendra au courant. En attendant, toute l’équipe vous souhaite déjà une Bonne Fête de Noël et vous présente ses meilleurs vœux musicaux pour l’année 2018.
Tops 2017
Sébastien Leclercq
Top 20 albums
1) Cigarettes after sex - Cigarettes after sex
2) Protomartyr - Relatives in descent
3) Idles - Brutalism
4) The War on drugs - A deeper understanding
5) Mac DeMarco - This old dog
6) Charlotte Gainsbourg - Rest
7) Fever ray - Plunge
8) Amenra - Mass VI
9) Amadou & Mariam - La confusion
10) King Krule - The ooz
11) Fleet foxes - Crack-up
12) White hills - Stop mute defeat
13) Mark Lanegan band - Gargoyle
14) Moonspell - 1755
15) Alt-J - Relaxer
16) Destroyer - Ken
17) The National - Sleep well beast
18) St.Vincent - Mass seduction
19) Steven Wilson - to the bone
20) Slowdive - Slowdive
Top 5 concerts
1) Warpaint - Open’er (Gdynia)
2) Cabbage - Botanique (Bruxelles)
3) Iggy Pop - Suikerrock (Tienen)
4) Krakenizer - Barlok (Bruxelles)
5) Le Tout Puissant Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou - Jam’in (Jette)
Philippe Blackmarquis
Top 20 Albums / Eps
1) Nine Inch Nails - Add Violence
2) John Maus - Screen Memories
3) Fishbach - A Ta Merci
4) Drab Majesty - The Demonstration
5) Dave Clarke - The Desecration of Desire
6) Chelsea Wolfe - Hiss Spun
7) Position Parallèle - En Garde à Vue
8) Fever Ray - Plunge
9) Cigarettes After Sex - Cigarettes After Sex
10) Protomartyr - Relatives in Descent
11) Roger Waters - Is This The Life We Really Want?
12) LCD Soundsystem - American Dream
13) Iamx - Unfall
14) Ben Frost - The Centre Cannot Hold
15) Depeche Mode - Spirit
16) Gary Numan - Savage (Songs from a Broken World)
17) Horrors - V
18) Zola Jesus - Okovi
19) OMD - The Punishment of Luxury
20) Austra - Future Politics
Top 10 Belgique - Albums / Eps
1) An Pierlé - Cluster
2) Soldout - Forever
3) Ono Scream - Ono Scream
4) Animal Youth - Animal Youth
5) Luminance - Constance in Sorrow
6) Warhaus - Warhaus
7) Frozen Nation - Dark Belgian Disco
8) Mongolito - Odyssey
9) The Breath of Life - Under The Falling Stars
10) Thot - Fleuve
Taï
Top 10 albums
1) Flotation Toy Warning - The Machine That Made Us
2) Grandaddy - Last Place
3) Tyler, the Creator - Flower Boy Scum Fuck
4) Kevin Morby - City Music
5) Jens Lekman - Life Will See You Now
6) Fishbach - A Ta Merci
7) Timber Timbre - Sincerely, Future Pollution
8) LCD Soundsytem - American Dream
9) Phoenix - Ti Amo
10) Sinkane - Life & Livin' It
Top 5 concerts
1) Grandaddy - Ancienne Belgique (Bruxelles)
2) The National - Forest National (Bruxelles)
3) S-Crew - Zénith (Lille)
4) Mogwai - Ancienne Belgique (Bruxelles)
5) Soulwax - Aéronef (Lille)
Bérenger
Top 10 albums
1) The National - Sleep Well Beast
2) War on Drugs - A Deeper Understanding
3) Moses Sumney - Aromanticism
4) Do Make Say Think - Stubborn Persistent Illusions
5) Broken Social Scene - Hug of Thunder
6) Pinegrove - Elsewhere
7) Courtney Barnette & Kurt Vile - Lotta Sea Lice
8) Alex Cameron - Forced Witness
9) Vagabon - Infinite Worlds
10) King Krule - The Ooz
Top 5 albums Belgique
1) Girls in Hawaii - Nocturne
2) J.Bernardt - Running Days
3) Amenra - Mass VI
4) Brutus - Burst
5) Animal Youth - Animal
Top 5 concerts
1) Hamilton Leithauser - Botanique (Bruxelles)
2) Grandaddy - Ancienne Belgique (Bruxelles)
3) Moses Sumney - Botanique (Bruxelles)
4) Future Islands - Ancienne Belgique (Bruxelles)
5) The National - Forest National (Bruxelles)
Senyawa ft. Patshiva Cie op zondag 14 januari 2018, Ancienne Belgique (AB Box), Brussel
Wie ooit het explosieve Javaanse duo Senyawa aan het werk zag, denkt ongetwijfeld aan stemkunstenaars Mike Patton of Diamanda Galas. En aan een ongrijpbare muzikale impact met punkinslag. Dit unieke duo uit Yogyakarta transformeert traditionele muziek uit Java met avant garde experiment en een flinke injectie punk. Instrumentalist Wukir Suryadi bouwt zijn eigen instrumenten en frontman/zanger Rully Shabara krijst/hijgt/mompelt/zingt én imponeert met zijn ongelofelijke stemtechniek.
Patshiva Cie is een 25-koppig in Brussel residerend vrouwelijk polyfonisch koor. Aan het roer: koorleidster Dounia Depoorter en choreografe Fatou Traoré met Frans-Malinese roots die haar sporen verdiende/samenwerkte bij/met Rosas (Anne Teresa De Keersmaeker) en Alain Platel.
Op uitnodiging van EUROPALIA INDONESIA resideert Senyawa een week in Les Ateliers Claus. Voor het eerst zal Wukir Suryadi een resem zelfgebouwde instrumenten meebrengen die het publiek na de show van dichterbij kon aanschouwen. Hoogtepunt is ongetwijfeld de interventie/samenwerking van/met het polyfonisch koor Patshiva Cie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/senyawa-featuring-patshiva-cie-14-01-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nar-14-01-2018/
Org: Les Ateliers Claus + Ancienne Belgique, Brussel
Dolores O’Riordan van The Cranberries overleden
Dolores O’Riordan, frontvrouw van de Ierse rockband The Cranberries, is op 46-jarige leeftijd overleden. De doodsoorzaak is nog onduidelijk. O’Riordan schoot de popstratofeer in met de monsterhit ‘Zombie’, een van de bekendste nummers uit de jaren 90. (Bron: De Morgen)
Review + pics van vorig jaar , hun set in het KC, Brussel
http://www.musiczine.net/nl/nl/review-concerts/the-cranberries/the-cranberries-evenwichtige-set-in-strijkerspak/
Niet dat het moet, maar alt-j in een muzikaal hokje duwen is een onmogelijke opgave. Al ontelbare keren foutief geschreven (het is in kleine letters) en tegendraadse muziek in al zijn varianten die wel zalen doet vollopen. Ook Vorst, gewoon uitverkocht. Daar mocht ook Marika Hackman die de support act verzorgde mee van profiteren. Her en der zag je nog wel een concertganger die de aangeboden pizza’s aantrekkelijker vond dan het talent van de Britse, maar het gewezen model wist de zaal stil te houden. Er bestaan gemakkelijkere opgaven dan dit als je het in Vorst Nationaal dient te doen.
De Londense artiest heeft op haar laatste plaat de hulp gekregen van Charlie Andrew die de producer van dienst voor de drie alt-j platen was. Soms moet je de logica niet te ver gaan zoeken.
Haar geluid staat vrij ver van wat de helden uit Leeds doen. Eerder muziek die zijn wortels haalt uit leuke 90’s female indiepop. Denk aan Belly, en dus ook Throwing Muses, maar even zeer Juliana Hatfield voor wie nog genoeg hersencellen heeft om zich dat nog te herinneren.
De set bestond voor een groot deel uit ‘I’m Not Your Man’, een plaat waarmee zij vooral bij de pers scoorde. Een ideale opwarmer die geen seconde uit de boot viel. In het oog houden, en nog meer hopen dat het oog haar bereikt, want Marika blikte niet uit in originaliteit, maar in klasse des te meer.
alt-j in Vorst. Een veelbesproken feit. Een concertzaal die het niet echt moet hebben van zijn auditieve subtiliteit en uiteraard het lonkende gevaar van het allesvernietigende geroezemoes. Het zal de geluksvogels die alt-j op hun exclusieve releaseshow in De Kreun zagen alleen maar doen handjes wrijven. Niet te hard van stapel lopen, want het geluid was in Vorst niet alleen top (surprise!), maar het publiek bleef anderhalf uur muisstil. ‘Il faut le faire’ in tijden dat het merendeel van de concertgangers zijn gsm belangrijker vindt dan degene die op een podium zijn bloed, zweet en tranen staat te etaleren. alt-j kon het, en daar zit perfectionisme voor heel veel tussen.
De band begon onmiddellijk met haar tour de force van de laatste plaat:”Deadcrush” met dat fantastisch zinnetje “Watch Me Now.” Je had daarmee meteen door hoe het de komende 90 minuten zou zijn: wat statisch dat wel (ze staan niet echt te springen), een imponerende lichtshow, een geraffineerd geluid en vooral een band die haar fans vanaf de eerste seconde in een niet te stoppen trance wist te brengen.
De opstelling op het podium verried ook dat zanger/gitarist Joe Newman, keyboardspeler Gus Unger-Hamilton en drummer Thom Sonny Green er niet op uit waren om zeer interactief te gaan doen. De drie leden waren gescheiden door gigantische palen die iedere minuut van kleur veranderden en daardoor het netvlies deden klaar komen.
Gwil Sainsbury zit er al een tijdje niet meer bij, niet dat je dat ook maar hoort in het geluid van alt-j. Getuige “Fitzpleasure” dat de Brusselse bunker voor een paar minuten omtoverde tot droomparadijs. Er werden heel wat songs gespeeld uit ‘An Awesome Wave’, dat debuut uit 2012 waarmee de Britten meteen raak schoten. “Dissolve Me”, “Matilda”, “Something Good”, “Bloodflood” en als allerlaatste song “Breezeblocks”. Het zat er allemaal in verwerkt, en alles gespeeld met een finesse om van klaar te komen. Zelf doen ze dat niet, amper beweging, maar de lichtgolven en het enthousiaste publiek deden je beseffen dat je op de concertvloer stond, en niet in je luie zetel...
We geven nagelbijtend toe dat we wat ontgoocheld waren dat het trio slechts vier songs uit ‘Relaxer’ koos. Was het omdat deze plaat niet de gedoodverfde crowdpleaser werd? Wie zal het zeggen, maar het was ongelooflijk genieten bij het krachtige “In Cold Blood”, het dromerige “3WW” en het vreemde “Pleader” waarin duidelijk geput werd uit country-musicals uit de jaren 40 en 50. alt-j is altijd anders geweest.
alt-j was feilloos. Misschien voor sommigen te feilloos, maar voor een band die met zo’n ongewoon perfectionisme en tegendraadse muziek zo’n massaal publiek kan bereiken en ze er nog kan doen naar luisteren, daar gooien we alleen maar onze pet voor in de lucht.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alt-j-12-01-2018/alt-j-21/
Organisatie : Live Nation
Het nieuwe prikkelende schijfje van het bonte Nederlandse gezelschap New Cool Collective is een fraaie mengelmoes van jazz, reggae, surf, ska, funk, salsa en boogaloo. Ambiance, maar geen boerenleute, u hoeft zich niet te pletter te zuipen om hiervan te genieten. Het is feestmuziek en muzikaal vakmanschap tegelijkertijd. Het doet soms een beetje denken aan El Tattoo Del Tigre, maar dan met een meer uitgesproken jazz tintje.
Een puur instrumentaal feestje waarmee je zowel op een jazz- als op een roots- of rockfestival terecht kan. Deze band kan je programmeren zowel op Gent Jazz en Middelheim als op Pukkelpop of Couleur Café, overal mag je de beentjes losgooien. De 10 tracks op Electric Monkey Sessions blinken uit in variatie, kleur en muzikale hoogstandjes. Ze zorgen voor een welgekomen zonnig tintje in deze donkere dagen. Dit is muziek die naar een zomers festival snakt.
Black Mamba is naast een venijnige gifslang ook een Italiaans rocktrio met een vrouwelijke frontvrouw. Ze heeft een ferme rockstem. Muzikaal krijgen we songs die gedragen worden door een potente ritmesectie. Die ritmesectie maakt toch wel het verschil. Het trekt de songs verschillende richtingen uit. Het is rock dat vanwege de vocals soms neigt naar female fronted metal en rock. De indringende en variërende ritmes geven de rocknummers wat funk en progressieve invloeden mee. Irma Mirtilla geeft dus flink gas met haar stem. Gelukkig neemt ze nu en dan ook wat gas terug zodat er voldoende variatie en nuancering in de zang zit. Het is moeilijk om Black Mamba in een muzikaal vakje te stoppen maar denk misschien aan No Doubt gegoten in een hardrock jasje.
De productie en mix klinken wat ruw maar je hoort de potentie die de band in zich heeft. Songs zoals “Heritage” en “Revenge” zijn alvast fijne songs. Ik denk dat met een meer gestroomlijnde productie en arrangementen er nog een beter album dan “Heritage” in deze band zit. Maar voorlopig nemen we genoegen met “Heritage”.
Wanneer je leest dat het een release van Consouling Sounds betreft dan weet je dat het wellicht om indringende soundscapes of ambientachtige collages van sounds en veldopnames zal gaan. Niet zo verwonderlijk daar ze artiesten zoals Monnik, Amenra, Onmens en Van Wissem herbergen. In elk geval zijn het nooit albums met drie minuten songs bestaande uit strofes en refrein.
Zo ook met deze release van Uruk. Uruk is de samenwerking tussen Massimo Pupillo ( oprichtend lid van Zu, Triple Sun) en Thighpaulsandra (Coil, gewezen keyboardspeler bij o.a. Julian Cope, Spiritualized…).
Gedurende 38 minuten wordt in één soundscapes langzaam een drukkende en intense sfeer ontrolt. De sounds op deze track zijn donker, eigenaardig en soms prikkelend voor de luisteraar. Het artwork op de cover is van de hand van John Balance (aka Geoffrey Burton) die ook nog actief was bij o.a. Coil en Psychic Tv. En daarnaast werkte hij ook samen met talloze acts zoals Current 93, Death in June etc… Veel meer kan ik hierover niet vertellen. Het is voor liefhebbers van drone en ambient. Voor mensen die out-of-the-box muziek willen ervaren.
De demo waarmee Duran Duran in 1979 op zoek ging naar een platencontract wordt alsnog uitgebracht. De band bestond op dat moment uit Nick Rhodes en Roger en John Taylor. De zanger was op dat moment Andy Wickett, die eerder bij TV Eye achter de microfoon stond. Als Duran Duran na deze demo in 1981 met amper vier nummers een platencontract krijgt bij EMI is Andy Wickett reeds vervangen door Andy Taylor.
Maar de eerste versie van de hit “Girls On Film” werd opgenomen door Duran Duran met Andy Wickett. Wickett leverde nog meer sterk songmateriaal: “Rio” is gebaseerd op “Stevie’s Radio Station”, een song die Wickett ‘meegenomen’ had van bij TV Eye. Jammer genoeg staat die song niet op deze uitgave. Misschien komt daar nog een versie van boven water als Wickett of iemand anders zijn kluis leegmaakt of zijn zolder opruimt.
Wel krijg je behalve de ruwe versie van “Girls On Film” nog drie heel genietbare en zeker niet over-geproduceerde tracks die goed laten horen dat deze Britse jonkies bulkten van het potentieel. Deze demo laat ook horen dat het met deze band heel anders had kunnen lopen. Hun sound ligt hier dichter tegen Joy Division, The Sound en Depeche Mode dan tegen de pop en disco die ze later zouden omarmen. Vooral “Reincarnation” weet te bekoren.
Een alleraardigst tijdsdocument.
TC&I is de nieuwe band van Colin Moulding en Terry Chambers. Moulding is de mede-oprichter en mede-songschrijver van de Britse newwaveband XTC, waar in de beginjaren ook Chambers een tijdlang deel van uitmaakte. XTC bestond van 1976 tot 2006, maar had vooral in het begin van hun bestaan succes met singles als “Making Plans For Nigel” en “Senses Working Overtime”. Wie te jong is om een belletje te horen rinkelen, kan terecht op YouTube. De bandnaam van het project van Moulding & Chambers is overigens meer dan een knipoog naar XTC. TC&I is een nieuwe start voor Moulding, terwijl de muziek misschien eerder aansluit op het laatste werk van die band.
Openingstrack “Scatter Me” is oer-Brits en heeft die typisch Britse tongue-in-cheeck-humor door een gitzwarte tekst over sterfelijkheid te koppelen aan een vrolijk popdeuntje met nagenoeg niet meer dan piano en drums. Behalve aan XTC doet dit ook denken aan Ian Dury & The Blockheads.
(Overwhelming) “Greatness” is een dromerige popriedel over overschatte ambities, waarbij Moulding met een gezonde dosis zelfrelativering zijn oude dromen beschrijft over hetzelfde niveau te bereiken als Spielberg, Gershwin, Churchill of McCartney.
In het eerder rockende “Kenny” heeft Moulding het over de teloorgang van openbare speeltuinen en in “Comrades Of Pop” waarschuwt hij jonge bands voor de valkuilen van de muziekindustrie.
“Kenny” en “Comrades Of Pop” zijn misschien niet de sterkste nummers van deze amper vier tracks tellende EP, maar de twee andere zijn om duimen en vingers af te likken. Welkom terug, Colin Moulding.
Franse zangeres France Gall (70) overleden aan de gevolgen van kanker
De Franse zangeres France Gall is zondagmorgen op zeventigjarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker. Dat laat haar management weten in een mededeling.
“Er zijn woorden die we nooit willen uitspreken. France Gall is naar het ‘witte paradijs’ vertrokken op 7 januari, nadat ze twee jaar, discreet en waardig, gevochten heeft tegen de gevolgen van kanker”, aldus de woordvoerder van de zangeres, Geneviève Salama. Door het “witte paradijs” verwijst de woordvoerster naar “le paradis blanc” van Michel Berger. De Franse zangeres blies zondagmorgen om 10 uur haar laatste adem uit in het Amerikaanse ziekenhuis in Neuilly, nabij Parijs.
France Gall (de artiestennaam van Isabelle Gall) nam in 1963 op 15-jarige leeftijd haar eerste single “Ne sois pas si bête” op, een nummer dat meteen een hit werd in Frankrijk. In 1965 ging ze voor Luxemburg naar het Eurovisiesongfestival met “Poupée de cire, poupée de son”, dat werd geschreven door Serge Gainsbourg. Door haar overwinning raakte ze ook internationaal bekend. (Bron: Het Nieuwsblad)
Een misleidende hoes, groepsnaam en albumtitel, dat kan je op zijn minst zeggen van dit schijfje. Op het eerste zicht hadden wij ons aan één of ander Hongaars balorkestje verwacht maar Gudinöv blijkt gewoon een Tiense rockgroep te zijn die met ‘Atelophobia’ een degelijk rockalbum heeft gemaakt. Al kom je daar niet ver mee natuurlijk, in rock’n’roll is ‘degelijk’ te weinig, nog geen enkel ‘degelijk’ rockalbum heeft de geschiedenisboeken gehaald. ‘Atelophobia’ zal dit zeker ook niet doen, dit is zo een typische repetitiekotplaat, eentje die door de groepsleden en hun directe omgeving fantastisch bevonden wordt, maar die nooit veel verder zal geraken dan dat zelfde repetitiehok. Het soort plaat die enkel zal gekocht worden door vrienden, naaste familieleden en een stel zatte concertgangers. Maar kom, de heren amuseren zich, het houdt hen van de straat en de koele pintjes zullen ook wel steeds binnen handbereik staan. We hebben het plaatje trouwens volledig uitgezeten, niet evident in deze Spotify tijden, we hebben ons daarbij niet verveeld maar er is ook niets blijven hangen.
Als ondertitel hebben de heren het plaatje de quote ‘The fear of not being good enough’ meegegeven. Zelfs Kevin De Bruyne kan de binnenkoppers niet beter trappen.
Heb je nog nooit gehoord van Ola Kvernberg? Geen erg want voor mij was hij ook een nobele onbekende. Deze 37 jarige Noor is een composer, multi-instrumentalist en violist. Een bezige bij die met verschillende projecten bezig is zoals het Ola Kvernberg Trio, Liarbird, Trondheim Jazz Orchestra, verschillende film scores en Kirsti & Ola om maar enkele op te noemen.
Voor ‘Steamdome’ trommelde hij een flink aantal muzikanten op. Onder ander drie drummers, een gitarist, een organist, een bassist en hemzelf als vioolspeler. De muziek is een mix van jazz, alternatieve rock en folk waarbij alles heel filmisch klinkt zoals op bv “And Now”. Ondanks de virtuositeit en de jazzy invloeden klinkt het geheel best toegankelijk en groovy. Ik denk dan aan “Caterpillar” dat drijft op een fijne groove. Het is een fijne instrumentale plaat geworden dat goed klinkt. Het heeft, naast jazz en rock, zeker ook klassieke invloeden en je hoort wel dat het hier om geschoolde muzikanten gaat. Muziek dat verhalen vertelt zonder taal te gebruiken. Maar ook muziek dat je niet op de radio tegenkomt. Zeker geen mainstream maar ook niet meteen moeilijk om naar te luisteren. Velen die aan jazz denken horen eindeloze solo’s en dertig noten in een paar maten. Hier zal je dit niet hebben. Alles is toegankelijk en beluisterbaar zonder dat je een jazz freak hoeft te zijn.
Wat zijn de kernwoorden voor dit debuut? Virtuositeit, orgels, bij momenten middeleeuws klinkende twin-gitaren, dynamische ritmesectie en progressieve passages. Andere omschrijvingen zijn: Harde rock in een progressief jasje zoals we dat vroeger wel meer hoorden. Denk daarbij aan bands zoals Deep Purple, gitaarwerk dat soms wat aan Iron Maiden doet denken etc... De vocals van Tommy Alexandersson zijn vrij herkenbaar. Er zit een beetje een hese klank in en ze zijn krachtig. De sfeervolle, donkere maar sprookjesachtige cover illustreert heel goed wat de muziek uitstraalt.
De band is afkomstig uit Zweden en ze zijn nog maar sedert 2015 actief maar dat is er niet aan te horen. De songs zijn goed uitgewerkt en dompelen je onder in een warm hardrock bad. De synthsounds en orgels dragen hierbij zeker aan toe. Zoals veel progressieve albums betreft het hier om een concept album dat in zeven songs het verhaal vertelt over een ridder op zoek naar antwoorden en de val van een machtige, grote stad. Zoals eerder al een beetje aangegeven past de muziek, het artwork en de teksten goed samen wat het concept en het album versterken.
Hällas heeft een puik debuut gemaakt dat voor een deel teruggrijpt naar de sound van de oude topgroepen van het genre. Zelf noemen ze hun muziek “Adventure rock” wat ik eigenlijk wel een goede term vind voor hun muziek. Ik zou zeggen luister eens naar “Star Rider”. Als dit je bevalt zal je album zeker de moeite waard vinden.
Neil Young bracht eind vorig jaar alsnog ‘Hitchhiker’ uit, het in de zomer van 1976 in Malibu opgenomen, maar nooit uitgebrachte album. De reden om het album toch nog officieel uit te brengen, heeft vermoedelijk meer te maken met het mogelijk vervallen van auteurs- en reproductierechten dan met het feit dat Ome Neil de opnames nu plots toch goed genoeg vindt om met het publiek te delen.
‘Hitchhiker’ werd opgenomen in één nacht bij volle maan met in de studio enkel een ietwat gedrogeerde Neil Young en David Briggs aan het mengpaneel. Geen begeleidingsband, enkel de man met zijn stem en zijn gitaar. Doorgaans was dat in die tijd ruim genoeg om vuurwerk te verwachten. Young zat in zijn creatieve glorieperiode en zowat alles wat hij tot dan toe uitbracht veranderde in goud. Niet dus zoals op zijn jongste werk, denk maar aan ‘Earth’ en ‘Peace Trail’, waar je het goud – dat er nog wel is – met een zeefje moet gaan zoeken tussen de modder en de keien.
Het siert de man en zijn platenfirma dat ze niets aan de oude opnames toegevoegd hebben. Met het geluid van een band erbij of in de handen van zelfs een brave producer had dit onuitgegeven materiaal veel meer kansen gehad om bv. opgepikt te worden door de radio. Je hoort meteen bij het eerste nummer al waarom het zo lang geduurd heeft dat ‘Hitchhiker’ uitgebracht werd. In interviews geeft Young aan dat hij zelf meteen hoorde dat hij tijdens die opnames licht beneveld was door drank en andere genotsmiddelen en dat is inderdaad in deze kale opnames niet te verstoppen.
Young klinkt solo steeds rauw en klagerig, maar op ‘Hitchhiker’ missen heel wat nummers de vaart en de gebaldheid die ze verdienen. Nummers als “Campaigner” klinken bij momenten zelfs een beetje drammerig. Young’s stem klinkt zwak en soms heb je echt het tekstvel nodig om de gemompelde lyrics te kunnen volgen. De vastberadenheid van ‘After The Goldrush’ of, om eens een recenter werk te nemen, ‘Living With War’ ontbreekt. Maar de flair is er wel. Alsof hij er tijdens het opnemen op vertrouwde dat het wel goed zou komen. Alsof hij erop rekende dat de studiolui dit materiaal wel tot een diamant zouden slijpen.
Het songmateriaal op zich is best oké. Misschien niet echt materiaal voor een wereldhit als “Needle And The Damage Done” of “Heart Of Gold”, maar het behoort tot het betere werk van Neil Young uit die periode. Het beste bewijs daarvan is dat hij zowat alle songs van ‘Hitchhiker’ (op “Hawaii” en “Give Me Strength” na) later nog heropgenomen heeft. O.m. “Pocahontas” en “Powderfinger” krijg je hier in een van alle toeters en bellen ontdane versie voorgeschoteld. Deze beide naakte tracks bestaan ook in betere, opgedirkte versies, al gaat dat misschien niet op voor elke song op ‘Hitchhiker’. “Ride My Llama” komt hier beter uit de verf dan op ‘Rust Never Sleeps’ en ook The Old Country Waltz” kan in deze versie net zo hard bekoren als op ‘American Stars ’n Bars’.
Na een paar luisterbeurten blijft de vraag of je ‘Hitchhiker’ moet zien als een volwaardig album of toch als een werkdocument, als een demo die voorafgaat aan de ‘echte’ opname. Voor diehardfans en critici heeft dit ‘verdwenen’ album door de jaren dusdanige mythische proporties aangenomen dat het voor hen niet alleen een volwaardig album is, maar zelfs meteen een meesterwerk. De waarheid ligt echter bij het demo-verhaal. ‘Hitchhiker’ is een leuk tijdsdocument, maar kan de hoge, opgeklopte verwachtingen niet helemaal inlossen. Ook een begenadigd artiest, een god of een dinosaurus zo je wil, kan al eens mindere dag hebben. Neil Young had geen ongelijk toen hij in 1976 de tapes van Hitchhiker in de kluis opborg. Net zo goed heeft hij nu gelijk om dezelfde tapes er uit te halen. Maak die kluis leeg, Neil! En snel!
Nederlands 
Français 
