Er zijn nogal wat bands de laatste jaren die op een meditatieve manier hun muziek opbouwen door gebruik te maken van intensiteit, drone en andere soundscapes alsook herhaling en muzikale explosies. Zo ook met Briqueville dat zich ergens bevindt in het muzikaal heelal waarin ook bands zoals Amenra, Goat, Wiegedood of Sun o))) zich bevinden.
Briqueville is een ietwat mysterieuze band. De bandleden huldigen zich reeds een decennium lang in maskers (ook tijdens de repetities) en lange zwarte gewaden zodat ze anoniem blijven. Hun site bevat ook geen namen. De metal band Ghost doet iets gelijkaardigs on stage. In 2014 verscheen hun eerste album dat vier nummers (zelf spreken ze over aktes) bevatte. Ze begroeven een twintigtal exemplaren waarna ze stelselmatig coördinaten vrijgaven.
Voor hun tweede release, kortweg ‘II’ genoemd, gaan ze verder waar ze gestopt waren. Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk door te starten met “Akte V”. Figuurlijk: omdat ze muzikaal verder gaan waar ze met hun debuut gestopt waren. Namelijk het zorgvuldig opbouwen van soundscapes en songs die opbouwen, stilvallen en terug exploderen. Opener “Akte V” start met een pletwals van drums en gitaren om dan haast stil te vallen en te hernemen met een dreigende overstuurde en groovende gitaar. De cleane synth-soundjes ertussen brengen ietwat verlichting. Uiteindelijk krijgen de gitaren een weids geluid dat de sfeer wat open weet te breken. “Akte VI” klinkt iets luchtiger en heeft een herhalende doch verslavende gitaarlijn. Afsluiter “VII” duurt 17 minuten en begint met het geluid van stromend water waarna we dreigende muziek horen aanzwellen. De drums die invallen klinken indringend en loodzwaar. Hier zijn de vocalen nadrukkelijker aanwezig maar toch lijken vocalen bij Briqueville eerder een instrument te zijn dan iets met zeggingskracht en taal.
De opvolger van hun debuut is een bom van een plaat geworden (die in feite nu al een tijdje uit is). Wie hier de eerder genoemde bands kan waarderen zal ik zeker dit kwalitatieve werkje aanraden.
Crowd of Chairs is een Gentse noiseband dat met deze ‘Fuck Fuck Fuck’ een eerste full album heeft gemaakt. Ervoor hadden ze al twee EP’s uitgebracht waarvan de laatste een split EP was met de jonge postpunk band (en label genoot) Maze.
Nu dus een volledig en elf nummers tellende plaat. Deze opent meteen al sterk met “For”. Een hypnotiserende track dat halfweg ontploft in je gezicht. Als je dan nog niet wakker bent… Maar het is wel een mooie opgebouwde en uitgewerkte song. Schitterende opener. Op “Ibogaine” bijvoorbeeld schieten ze vanaf het begin uit de startblokken en klinkt het gitaarwerk toegankelijker. Doch dat pad wordt al gauw verlaten om stevig te rocken. “Transister Yr Sister” heeft een Pixies-gehalte: snedige Trash rock. Het fijne aan hun muziek is dat ze niet voor één gat te vangen zijn. Het is dan wel noise rock maar ze proberen op verschillende manieren hun muziek op te bouwen. Nu eens ongebreideld luid en snel of meteen to-the-point en dan weer eens traag opbouwend (zoals “Get Up And Go”).
Crowd of Chairs heeft mij met ‘Fuck Fuck Fuck’ absoluut weten te overtuigen. Was ik 25 jaar jonger, ik viel er meteen voor. Maar wacht eens even… want nu ben ik er eigenlijk ook meteen voor gevallen. Dit is muziek vanuit de onderbuik, met de nodige variatie en muzikaliteit om te blijven boeien. Schitterende schijf voor liefhebbers van o.a. The Guru Guru, Brutus, Raketkanon etc…
Lizzy Farrall is een jonge Britse singer-songwriter die een prachtig debuut heeft uitgebracht. Op de EP ‘All I Said Was Never Heard’ staan vijf pop-parels die doen denken aan de tijden van Deacon Blue, Beautiful South, Prefab Sprout en The Cranberries, al zegt ze zelf dat ze de mosterd haalt bij veel jongere bands als Commonwealth, Basement en Damien Rice.
Lizzy heeft een mooie, heel heldere stem (een beetje een zachte versie van Sinead O’Connor, zonder het drama) en kan een pakkende song schrijven en brengen. Ook haar muziek wordt door echte muzikanten ingespeeld. Anders dan bij veel hedendaagse popartiesten is elk lied van Lizzy Farrall een volledig verhaal en geen verzameling van hippe trefwoorden en wat gehijg op wat beats. Leuk dat popmuziek nog op deze manier gemaakt wordt en een kans krijgt.
Van de vijf songs op deze EP zullen “Broken Toy” en “Better With” zich als eerste vastrijden in uw geheugen.
Kamera Obscura is een Franse band met een voorliefde voor cinema en metal. Na een demo in 2009, is ‘The Final Cut’ hun derde langspeler. Hun vorig album bestond uit covers en was een soort hommage aan verschillende artiesten zoals King Diamond, Rob Zombie, Goblin etc… Inzake hun voorliefde voor cinema gaat het vooral om een fascinatie voor horror, vampieren, heksen en nog meer gelijkaardige zaken. Dat kan je goed horen aan bv hun teksten en titels die op ‘The Final Cut’ vooral geïnspireerd zijn op de Amerikaanse b-films uit de jaren 70 en 80. De titels verwijzen bv naar gelijknamige films in het genre zoals bv “Texas Chainsaw” en “Lucifer Rising”.
Muzikaal kunnen we spreken van harde rock en metal met een cinematografische inslag. Dat hoor je goed op opener “The Howling” dat een intro heeft dat als een soundtrack klinkt bij een horror film. Ook King Diamond gebruikt soms gelijkaardige thema’s om sfeer te scheppen. Na de intro krijgen we messcherpe riffs en vocals. Samen met een stevige ritmesectie, die het geheel ondersteunt, is dit een potente track. De zang van Cécile MN past goed bij de muziek die door de onheilspellende synths/keys, die onder de gitaren verweven werden, als een kruising tussen death rock en metal klinken. “Maniac” is de voorloper van dit te verschijnen album is en het is een goede en evenwichtige song. Voorzien van de nodige details.
Nog songs die het vermelden waard zijn “Beyond The Valley of the Dolls” (broeierige song), “I Spit On Your Grave” en het episch klinkende “Antichrist”. Maar echt slechte songs zijn er niet te vinden. Het album klinkt vrij homogeen qua sfeer en arrangementen. De variatie is eerder subtiel en onderhuids.
‘The Final Cut’ is een degelijk album dat ergens tussen Death Rock en Metal zweeft. Extra aantrekkelijk voor mensen die een voorliefde hebben voor horror, occultisme, vampiers en dergelijke meer.
We waren al vol lof over ‘The White Days’, de vorige release van deze Frans-Zwitserse cold wave band, en waren dan ook zeer benieuwd naar hun nieuwste worp: ‘Lines & Parallels’. We kunnen nu al zeggen dat het wederom een geslaagd album is geworden. Een beetje kort met zijn dertig minuten. Zeven volwaardige songs en twee korte schetsen. Maar hetgeen we te horen krijgen in die dertig minuten is dan ook subliem. Voor mij is dit de cold wave plaat van 2017. De sfeer, de songs, de vocals, de inkleding… Alles klopt aan deze plaat. “Leuchtturm” heeft bv een heerlijke baslijn met emotieloze vocals en kille maar aantrekkelijke synths. “Audran” klinkt nog een stuk donkerder en troostelozer. Mensen die het zwaar hebben en radeloos zijn luisteren hier beter met mate naar. “Defeat” is eerder een mix tussen dark en cold wave. Ondanks dat alles vrij eenvoudig in elkaar steekt , lijkt het nummer een heleboel te vertellen. Met een mooie opbouw van de track. “Sway” is een samenwerking met Jeanne Lefebvre aka Rajna die hier de vocals voor haar rekening neemt. Het doet wat denken aan Marc Almond goes cold wave… Wederom een sterke track. Op “Extinguisher” krijgen we zowaar een dansbare track te horen. “The Weeping Willow” sluit het album af op een magistrale manier. Atmosferisch, melancholisch en mijmerend zingt Francois Ducarn hier terwijl de song zich naar het einde toe ontwikkelt als een Cure-track.
We kunnen maar één ding zeggen over dit album. Het is nog beter en sterker dan hun vorig. De liefhebbers van dit genre zullen het waarschijnlijk al kennen (het is al enkele maanden uit) maar voor de andere muziekliefhebbers kan ik alleen maar zeggen. Dit is kwaliteit en de rest is een kwestie van smaak.
Voor de oorsprong van deze Brusselse band moeten we terug gaan naar de vroege jaren negentig. De band ontstond in 1993 uit de assen van de bands Cyclone en Decadence. Gedurende hun bestaan deelden ze reeds het podium met bands als Exodus, Destruction, Immortal, Ostrogoth, Slayer, Anvil etc… Ze zijn dus niet bepaald aan hun proefstuk toe. Sedert 2013 is Kevin Nolis de man die de vocals doet bij Trouble Agency.
Met ‘Suspected’ zijn ze, nog maar, aan hun derde langspeler toe. Hierop tien tracks die je meenemen op een trip van old-school trash metal met wat hardcore elementen. Denk aan bands zoals bv Testament… Rechtdoor zee en als een bulldozer razen ze doorheen de nummers. Het fijne is dat het ook nog goed klinkt. De solo’s zijn snedig en de ritmesectie klinkt potent. Vernieuwend klinkt het niet maar alles zit goed in elkaar. Beter een goede classic dan een modern klinkende flop zou ik zeggen. Wie het album in één ruk uitzit zal met adem tekort zitten. Het is een helse rollercoaster met ferme tracks zoals “Survival of The Fittest”, “Banksters” en “Suspected” om enkele te noemen.
Je krijgt er ook een mooie hoop maatschappijkritiek bij. De man op de cover lijkt trouwens verdacht veel op Donald Trump.
Het album verdient vast en zeker wat aandacht want dit is trash metal dat niet moet onderdoen voor veel van hun bekendere Amerikaanse genregenoten.
Op 23 maart te zien in JH Asgaard, Gent.
Vandaag een piepjonge band (Equal Idiots) met één album (‘Eagle Castle BBQ’) en als hoofdact een min of meer jonge band (The Van Jets) met al aardig wat albums op de teller en het zopas verschenen ‘Future Primitives’. Het publiek was dan ook overwegend jong in de net niet uitverkochte AB.
Wie, sedert de slimste mens, nog niet van de Equal Idiots heeft gehoord, zal ongetwijfeld op een andere planeet gezeten hebben de laatste weken. Naast kwisser is Thibault, samen met drummer Pieter Bruurs, ook zanger en gitarist van deze tweekoppige band. Na “Pina Colada” van Rupert Holmes trapten ze het optreden op gang. De eerste rijen van het publiek waren alvast voor deze garage rock band gekomen en lieten zich tijdens het gesmaakte optreden van zich horen. De drummer bleek een goede publieksmenner te zijn. Een rammelende versie van Plastic Betrands “Ca Plane Pour Moi” deed de ganse AB meezingen. Afsluiter “Put My Head In The Ground” was de kers op de taart.
The Van Jets kunnen al heel wat meer adelbrieven voorleggen sedert ze in 2004 Humo’s Rock Rally wonnen. Met ‘Future Primitives’ zijn ze intussen aan hun vijfde langspeler toe. Achteraan hing een groot doek met tekeningen en de titel van hun laatste telg. Er werd meteen stevig van start gegaan met “21 st Century Boy”. De set werd geduldig opgebouwd. Ook “Bang!” (wat een blijvertje lijkt te worden), “Rewild”, “Fiction vs Friction” en “Days on Clouds” uit het nieuwe album kwamen, weliswaar vrij vroeg in de set, aan bod. Er viel veel te zien en te horen. Johannes Verschaeve is hyperactief op het podium: moves, rondspringen en tussen het publiek verdwijnen. Het moet gezegd worden dat het publiek op elke move enthousiast reageerde.
Ook verscheen Thibault van de Equal Idiots op het podium tijdens “Broken Bones” om te crowd surfen. “Broken Bones” zette een stomende eindspurt in. Daarna volgde “Shit To Gold” en “Two Tides Of Ice” waarop Johannes al gitaar spelend ook ging crowd surfen. Een bisronde leek normaal en zeer gewild door het publiek. De bisronde was een K.O. met een zeer fijne akoestische versie van “Here Comes The Light” (met zang door de andere bandleden), “Teevee”, “The Sound of Sea” en finaal “The Future”.
Het was een geslaagde doortocht in de AB. Dat is het minste wat we kunnen zeggen. En op de nieuwe cd staan terug enkele nummers die kunnen uitgroeien tot anthems tijdens een The Van Jets-optreden.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Autumn Falls 2017 – ‘Kerstmis, maar dan 4 dagen eerder’
Autumn Falls 2017
Cocaine Piss – Brutus - Kapitan Korsakov
Vooruit
Gent
2017-12-20
Louis Follebout
Kerstmis viel dit jaar op 20 december, want alles wat ik vroeg voor onder de kerstboom, stond vanavond op het podium van de Vooruit. We werden getrakteerd op een heus feestmenu met 2 hoofdgerechten. Het neusje van de zalm van de Belgische punk en hardrock scene verzamelde zich in Gent voor een uitverkochte afsluiter van de Autumn Falls concertreeks.
Je weet dat het een geweldige avond wordt als je een halfuur voor aanvang verwelkomd wordt door een bomvolle zaal. Niemand wou iets van deze bijzondere avond missen en gelijk hadden ze. Als voorgerecht werd ons Cocaine Piss voorgeschoteld. Vanaf het verstrijken van de eerste noot gaat frontvrouw Aurelie als een gek tekeer. Een gabber op een overdosis speed vergaat in het niets met het enthousiasme en de energie die de zaal te zien krijgt. Al snel houdt ze het voor bekeken op het podium en verhuist met heel haar hebben en houden naar het publiek. Als een mol die zich een weg baant door de aarde, woelt Aurelie zich tussen het publiek, en dan spreken we niet alleen de eerste rij, maar zelf de vriendelijke verkoopster in de bonnenstand achteraan de zaal heeft haar extravagante uiterlijk van zeer dicht bij kunnen bewonderen. Er vormde zowaar een slang van moshende ‘kabelophouders’, een opmerkelijk, maar zeer amusant zicht. Na 25 intense en erg actieve minuten lag het showbeest getemd op de grond.
Tijd voor het eerste hoofdgerecht. Het Leuvense trio van Brutus betreedt het podium. Drumster en frontvrouw Stefanie nestelt zich op haar troon. Kijkend over haar volk wordt de intro aangesneden. Wanneer we iets te kritisch zijn, zouden we durven zeggen dat de intro net iets te lang was, maar laat ons gewoon zeggen dat er een grote spanningsboog werd opgebouwd. En wanneer deze boog werd verbroken, brak de hel letterlijk los. Het duurde 15 seconden of de eerste moshpits werden gevormd.
Openen doen ze met de krachtige intro van ‘Marsh’. Het publiek krijgt meteen wat ze besteld hebben: flitsend gitaar- en baswerk gecombineerd met een bezetene achter de drums. Het is werkelijk een wonder hoe goed Mannaerts zo een snel tempo kan aanhouden achter de drums en terzelfdertijd zo goddelijk zingen. Al snel volgen de eerste crowdsurfer en tijdens het nummer “Justice De Julia II” heeft Brutus de hele zaal achter zich staan. De – naar eigen zeggen – Leuvense boerkes kunnen niet alleen verschroeiend harde nummers brengen, er is ook plaats voor een rustiger nummer. Tijdens “Bird” wordt ze vergezeld door Anne-Sophie, frontvrouw van High Hi. Een combo die vast en zeker werkt. Het wordt een samenspel van 2 verschillende maar o zo complementaire stemmen. En alsof dat nog niet genoeg is komt in het volgende nummer Brent Vanneste, u wel bekend van Steak Number Eight. Een beter nummer voor deze samenwerking konden ze niet gekozen hebben. Brent kleurt dit al zeer goeie nummer extra in en doet waar hij goed in is: de zaal helemaal neerhalen. Eén ding is duidelijk: in 2018 zullen we nog veel van Brutus horen.
Tijd voor de finale afsluiter. De hoofschotel der hoofdschotels vanavond: Kapitan Korsakov. Beginnen doet de band onder begeleiding van Pieter-Paul Devos met het rustige “Caramelle”, meteen gevolgd door “The Looder”. Het publiek wist duidelijk wat er van het verwacht werd: even de mouwen opstroppen, veters extra hard knopen en gewoon gaan. De missie van vanavond was duidelijk: de Vooruit helemaal neerhalen tot er niets meer van overblijft. Een van de toppers is het keihard “Cancer”. Alsof we ons in een Japanse karaokebar bevinden, zingen, eerder brullen, de 1400 aanwezigen het pakkende refrein luidkeels mee. Zelf tijdens het rustige “In the shade of the sun”, waar Devos zijn liefdeslieven prijsgeeft, is er geen plaats voor rust. Het nummer begint als een ouderwetse tegelplakker, maar barst uit in een explosie van gitaargeweld en geniale, onheilspellende capriolen. De shows van KKK staan erom bekend dat alles mag en dat was hier in de Vooruit niet anders: geen security die enthousiastelingen van het podium haalt, geen gillende tienermeisjes die koste wat kost vooraan willen staan, maar dan kwaad zijn als het er wat te hevig aan toe gaat, niets van dit: gewoon vriendschappelijk elkaar bont en blauw dansen in de moshpits en jezelf even helemaal verliezen in de ervaring terwijl je letterlijk door iedereen op handen gedragen wordt. Ook de frontman wou dit even ervaren en sprong met gitaar los het publiek in.
Geen diner is compleet zonder dessert, en ook dit kregen we. Net wanneer we dachten dat de handdoek in de ring werd gesmeten, kregen we het, denk ik toch, beste bisnummer dat we konden wensen. Vergezeld door Stefanie van Brutus achter de piano, bracht Kapitan Korsakov een prachtige versie van de klassieker “Total eclipse of the heart” van – jawel – Bonnie Tyler.
De perfecte afsluiter van een topavond met 3 van de beste bands die België op dat vlak te bieden heeft. Een avond die ongetwijfeld lang zal nazinderen bij de aanwezigen en die zeker een plaatsje verdient in de top 5 beste concerten van het jaar.
Organisatie: Autumn Falls ism Democrazy, Gent
Het Nederlandse electronica duo Weval, die wij al eerder zagen passeren op Down The Rabbit Hole Festival, kwam op 20 december een bezoekje brengen aan N.E.S.T. Gent. De overweldigende lichtshow was hier dan wel niet aanwezig maar aan rond dartelende mensen en wiegende heupen was er geen gebrek.
Al in 2013 zette dit duo de eerste voetstapjes in onze wondermooie muzikale wereld. Weval bracht toen hun eerste EP ‘Half Age’ uit waar het indringende “The Most”, het aangrijpende “Something” en het ultra dansbare en gelijknamige “Half Age” op te vinden waren.
In 2016 was het uiteindelijk tijd voor een full album en zo kwam hun debuut ‘Weval’ ter wereld. Elektronica van de bovenste plank die zichzelf voorziet van een wervelende liveshow en onnoemelijk veel enthousiasme , die zich met succes projecteert op het publiek.
Onze favoriete nummers die wij voorgeschoteld kregen waren “Gimme Some”, “Half Age”, “The Most” en “Something”. Ook hun laatste nieuwe “Metazoa” kwam snel even een kijkje nemen en de luisteraars overweldigen met z’n opbouwende prachtstukjes. Weval mag zichzelf reeds een mooi plaatsje toekennen in het rijtje van jonge populaire electronica acts, naast fijne collega’s als Nathan Fake, Christian Löffler, Rone en het iets stevigere en met meer vocalen voorziene Trentemöller.
Het was een geslaagde show en een ideale manier om even op te warmen in deze koude dagen. Het zweet droop ons letterlijk af en het dansen werd ons daardoor niet ontzegd.
Wij hopen deze zomer onze beentjes opnieuw te kunnen uitsmijten op de pareltjes van dit duo, dus willen we de Belgische festivals uitnodigen om deze toppers aan hun line-up toe te voegen. Dansen en zweten geblazen!
Organisatie: Democrazy, Gent
De Nederlandse band White Boy Wasted heeft zopas ‘The Dirty South Special’ uit. Op dit debuutalbum brengt de band uit Eindhoven een mix van speedrock, blues en punk. Als je een paar referenties wil, dan zouden dat Motörhead, The Datsuns en Speed Queen zijn. Er zit ook wat Triggerfinger en wat Peter Pan Speedrock in.
De band bestaat pas ruim een jaar maar heeft het podium al gedeeld met bands als Nashville Pussy, Suicidal Angels en Raven. Ze wonnen de bandbattle om op Dynamo Metalfest te spelen. Het debuutalbum moet de band ook naar het buitenland kunnen brengen.
Peter van Elderen (Peter Pan Speedrock) produceerde het album. Vies, gemeen, snel, hard, luid, energiek en kort, dat is het geluid van dit speedrock trio. ‘The Dirty South Special’ omvat veertien nummers, die variëren van keiharde speedrock tot bluesy, naar boogie neigende rock 'n roll en weer terug naar punkrock. De basgitaar van zanger Sid van Kastel krijgt steeds een hoofdrol, maar de punten worden gescoord door drummer Ian van Kastel en vooral gitarist Alex Kooy.
Op opener “Double Vision” en in o.m. “Ratbag” en “The Only Hair Between Your Legs” (is supposed to be my beard) komt de band in de buurt van punkbands als Belgian Asociality, Funeral Dress en DRI, maar dan met nog een scheut blues. “Love At First Touch” is dan weer een Engelse variant van Fleddy Melculy. Maar deze band heeft ook een eigen gezicht. “I’m A Man” is een gemene blues-shuffle die we met weinig andere kunnen vergelijken, of het zou oud werk van ZZ Top moeten zijn. Misschien kan deze track wel dezelfde impact hebben als I’m Bad, I’m Nationwide van de Texanen. Ruige bluesrock is dan weer het hoofdbestanddeel van “Be My Baby”, terwijl op het vrolijke “Dankrupt” de slinger doorslaat naar potige speedrock of noem het snelle hardrock. Perfecte meezingers ook, die twee.
Op “Supersize My Love” komt een euvel bovendrijven dat op andere nummers ook aanwezig is, maar dan misschien minder storend is: de drumpartijen hadden wat meer aandacht mogen krijgen bij de opnames. Je kan wel stellen dat ze zo dicht bij het live-geluid blijven, maar voor een opname mag je wat meer je best doen. Maar laat dat de pret niet drukken. Eens over de helft van het album barst het feestje helemaal los met “Shit Out Of Luck”, “Wet Beard Boogie”, “Bide My Time” en “Hip Shaker, Jaw Breaker”.
De intro van het instrumentale “777” doet opnieuw aan ZZ Top denken, maar dan gooien ze er mix van punk en surf achteraan. Het afsluitende “White Boy Wasted” is een meesterwerkje. Alsof er nog niet genres aan bod komen, gooien deze Nederlanders er nog een hardcore-koortje bij.
White Boy Wasted is een ontdekking die we dringend naar België moeten halen.
DateMonthYear is een band uit Nieuw-Zeeland die al sinds 2003 aan de weg timmert door op geregelde tijdstippen demo’s en singles uit te brengen. Voorlopig met weinig succes, maar daar kan met de jongste singles “March” en “Numbers” wel eens verandering in komen.
Met deze twee songs zitten deze Nieuw-Zeelanders op de grens tussen pop en half-akoestische rock en komen ze in de buurt van Sharon Van Etten, Cat Power, Clap Your Hands Say Yeah, Feist en Low. De zangeres heeft een heel verleidelijke stem en als geheel hebben de songs iets van een intimistische film.
Wie al wat ouder is, hoort op “March” en “Numbers” ook nog echo’s van The Beautiful South, This Mortal Coil en The Cranberries.
Een nog te ontdekken band die het in dit Spotify-tijdperk wel eens helemaal zou kunnen maken.
https://datemonthyear.bandcamp.com/
Wie heimwee heeft naar het werk van Nightwish toen die nog Tarja Turunen als zangeres hadden, zal zijn hart kunnen ophalen bij de Griekse band Meden Agan. Die brengt op hun nieuwe album ‘Catharsis’ symfonische metal met veel power en met een beetje gothic en vooral met een klassiek geschoolde zangeres die absoluut een aanwinst voor de band en het genre is.
Deze Griekse band zou geen onbekende mogen zijn voor Vlaamse fans van symfonische metal. Sinds 2005 mochten ze al een paar keer opdraven als support voor Pain of Salvation, Within Temptation, Tarja, Epica en After All en stonden reeds op de affiche van het Female Metal Voices Fest in Wieze.
De klassiek geschoolde zangeres Dimitra Panariti is fenomenaal. Het is inmiddels de derde zangeres van Meden Agan, maar echt een goudhaantje. Ze moet inzake stembereik en –volume nauwelijks onderdoen voor Tarja Turunen. De rest van de band haalt niet altijd hetzelfde hoge niveau, al zijn het ook geen beginnelingen. De solo’s van gitarist Diman Koutsogiannopoulos zijn top.
Inzake compositie en opbouw laat Meden Agan nog punten liggen, de teksten zijn vaak een beetje cliché en ook het drummen mag best wat gevarieerder.
Maar de heldere, krachtige stem van Dimitra maakt veel goed. Fans van symfonische metal zullen hun hart kunnen ophalen aan deze ‘Catharsis’. Wie pakweg Within Temptation of Circle Unbroken goed vindt, zal dit album zeker weten te pruimen.
De New Yorkse Producer Kurt Uenala is de man achter dit project en hij heeft nogal wat schoon volk weten te vinden om mee samen te werken aan dit synth/electropop debuut. Niet zo eigenaardig als je weet dat deze man achter de knoppen stond van de soloalbums van Dave Gahan en van o.a. Moby. Toch is ‘Cryosleep’ pas zijn eerste soloplaat.
Op ‘Cryosleep’ weet Uenala synthmelodieën en koude/onpersoonlijke sferen met elkaar te verbinden. Soms klinkt het vrij statisch en soms zijn de nummers vrij dansbaar. “Into The Void” en “Asphalt Kiss” bijv hebben wat dance-elementen in de percussie en worden gecombineerd met telkens een heerlijk terugkomende melodie. Opener “Falling Down”, met de samenwerking van de Black Rebel Motorcycle Club, is een etherisch, donkere en langzaam opgebouwde soundscape dat het vooral moet hebben van sfeerschepping. Geheel andere muziek dan wat de Black Rebel Motorcycle Club maakt. Op “Where I Wait” krijgen we de gouden stem van Dave Gahan dat het nummer naar een hoger niveau weet te tillen. “Come To Me” weet de dystopische grootstadsfeer weer te geven. Heerlijke song. Op “Take It Easy” werkt hij samen met The Big Pink (= een Brits electro duo) en produceert hier een eerder regular electropop track. Dan is de samenwerking met Shannon Furchess ( o.a. Light Asylum) beter gelukt. Op “Hands Bound” zet ze een vreemde sfeer, inclusief gothische bellen en dreigende beats, neer dat net zo verontrustend klinkt als schaduwen zien in een verlaten steegje.
‘Cryosleep’ is catchy en bevreemdend tegelijk. Donkere en originele synthpop , die bij momenten best wat afwijkt van de pop. Dat maakt het juist een interessant debuut. Het zijn ook net die donkere en minder toegankelijke nummers die het meest aanspreken. Kurt Uenala heeft een vreemde, donkere wereld weten op te bouwen met zijn debuut. Een wereld waar ik graag naar teruggrijp.
Wie Operation: Mindcrime hoort of leest moet meteen denken aan het gelijknamig en baanbrekend album van de metal band Queensrÿche. En inderdaad, er is een link met deze band. De man achter dit project is niemand minder dan Geoff Tate die dertig jaar lang de vocals bij Queensrÿche verzorgde en in 2012 ontslagen werd. Sedert vijf jaar worden die nu door Todd La Torre gedaan. Dus was Tate genoodzaakt alleen verder te gaan.
‘The New Reality’ is het derde en laatste hoofdstuk in de muzikale trilogie van Geoff Tate. Hij borduurt dus verder op het concept van zijn vorige twee albums. De twee vorige albums konden mij maar matig boeien. Hoewel alles piekfijn in elkaar zit, uitstekend klinkt en Geoff een van de beste metalstemmen heeft mis ik iets. Het raakt mij minder dan Queensrÿche en de songs zijn ook minder boeiend. Helaas is het op deze derde en laatste (dat beloofde hij toch onlangs) niet echt veel beter geworden.
Het is niet slecht hoor daar niet van. Opener “A Head Long Jump” is progressieve rock met een lange filmische intro. “Wake Me Up” die erna komt is wel goed. Snedig gitaarwerk en fijne vocals. Maar dan krijgen we een aantal tracks die zes tot zeven minuten duren. Die kunnen mij helaas niet zolang boeien. Enkel “Under Control” kan mij nog overtuigen. Om maar te zeggen dat de composities die hij indertijd met Chris DeGarmo schreef mij sterker aanspraken en betere melodieën hadden dan wat ik hier hoor.
‘The New Reality’ zal ongetwijfeld geen potten weten te breken ondanks de aanwezigheid van Geoff Tate. Op vlak van vocals heb ik hem ook al betere dingen weten doen.
Spijtig maar een drietal goede songs weten dit middelmatig album niet goed te maken.
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . Hun vorig jaar verschenen ‘Wicked way’ durft strak , compact , energiek te zijn , maar toont ook de lekkere , aanstekelijke melodietjes van de band .
De EP is de voorbode van de nieuwe plaat in 2018. Vier songs die de catchy gitaarpop en stemsterkte ondersteunen . Producer was James Lewis , die we kennen van The Wombats en Arctic Monkeys. Mooi wat het combo terug presteert tussen de 60s rock’n’roll en Britpop in . Bizar genoeg blijft hier een doorbraak uit , ondanks de vier fijne songs.
Een filmische, jazzy lounge bries daalt en waait op ons neer als de plaat van Doux wordt opgezet . Hun muziekstijl klopt aan bij de jazz, elektronica , brassband en klassiek . Harmen Vanhoorne en Stan Nieuwenhuis zorgen voor een beeldrijk geheel in hun sfeervolle , dromerige, zachte, frisse instrumentale nummers.
Ze stelden hun debuut zelfs voor in het Red Star Line Museum in A’pen , dat bol staat van de verhalen en foto’s van mensen die meer dan 100 jaar geleden de grote oversteek maakten naar de VS.
Backyard Giants uit Maaseik komt af met een sfeervolle, broeierige indierockende plaat. We krijgen zes nummers, breekbaar, zeemzoet als grillig, snijdend rockend . Een dromerige melancholische inhoud hebben ze en er hangt een mistig gordijn in het materiaal. Een rootsfolky inslag is nooit ver weg en ook in de vocals neigt het trio naar Fleet Foxes en Grizzly Bear in helderheid .
Info op www.vi.be/backyardgiants
Cactus Club @ MaZ Brugge – concerts
Concerten
03-02 Magnapop , Paolo Morena @Biekorf
02-02 Eefje De Visser @Biekorf
09-02 Frank Vander Linden
11-02 Breaking waves: Högni
10-02 Humo’s rock rally - voorronde
16-02 Kenj Minogue
17-02 Dub revolution ft Kibir La Amlak, Youth & Truth Soundsystem, Ras Tinny , …
17-03 Flying Horseman , Clément Nourry @Biekorf
23 + 24-03 ’t Hof Van Commerce (ism de Hossel)
30-03 Newmoon, Sunflower @Biekorf
19-04 Peter Broderick @Ryelandtzaal
24-09 Jose Gonzalez & The Gothenburg string theory @Concertgebouw
INFOS
Check de site voor een cactus Prikkaart
INFO
http://www.moremusicfestival.be
http://www.cactusmusic.be
* More Music! 2018
More Music! wordt opnieuw een boeiende ontmoeting tussen Cactus Muziekcentrum en Concertgebouw Brugge, op het raakpunt van op het eerste gezicht uiteenlopende muzikale werelden. Van woensdag 04 t.e.m. zondag 08 april 2018 presenteren beide huizen een gebald, atmosferisch totaalconcept dat de bezoeker meeneemt op een avontuurlijke muzikale trip van singer-songwriters en spoken word-performers tot elektronica en uitdagende multimediale projecten.
04-04 Sunny – Emanuel Gat & Awir Leon - Concertgebouw
06-04 Madensuyu - Concertgebouw
06-04 Panda bear - Concertgebouw
06-04 Discovery Circuit: Tom Rogerson - Concertgebouw
07-04 Alex Cameron - Concertgebouw
07-04 The Colorist Orchestra ft Lisa Hannigan - Concertgebouw
08-04 Amenra – Cactus Club
* Cactusfestival 2018 van 13 t/m 15 juli 2018 www.cactusfestival.be
Cactusfestival 2018 – 13 t/m 15 juli 2018 – Volgende reeks namen
Cactus sluit 2017 af met de bevestiging van 3 nieuwe festivalnamen, die op vandaag behoren tot het kruim van de Belgische muziekscene.
TRIGGERFINGER komt, met de recente nieuwe plaat 'Colossus' onder de arm, z'n uitstekende live reputatie opnieuw waar maken.
ARSENAL brengt op zaterdag 14/07 het Minnewaterpark in naar exotica geurende feestmodus. Eerder die dag is er ook plaats voor de heerlijke indiepop van INTERGALACTIC LOVERS.
Ondertussen bevestigde ook het Amerikaanse STRAND OF OAKS zijn komst, voor een exclusief festivalconcert op zondag 15/07. Eerder was er ook al de bevestiging van NILS FRAHM en MOGWAI voor deze laatste festivaldag.
Binnenkort meer namen!
www.cactusfestival.be
www.cactusfestival.be
De nieuwe reïncarnatie van Channel Zero is een schot in de roos
Channel Zero, King Hiss, Evil Invaders
Kreun
Kortrijk
2017-12-16
Filip Van der Linden
Channel Zero is een band met vele gezichten. In het begin van de jaren ’90 waren ze jonge wolven die met bakken talent en nog meer branie de poorten naar internationaal succes openbraken met hun agressieve thrash- en heavy metal. Ze konden hun dromen een tijdlang ook waarmaken met tournees door Europa, Australië en de Verenigde Staten. Tot die dromen doorprikt werden, waarna de band splitte.
Op vraag van hun vele Belgische fans kwam er in 2010 een reünie. Channel Zero 2.0 blaakte opnieuw van zelfvertrouwen, maar had moeite om muzikaal net zo hard te overtuigen als in het eerste leven. Het jongste album ‘Exit Humanity’ heeft een eerste helft met zoeken en twijfelen en een tweede helft waarin de snelheid en agressie van vroeger weer opgepikt werden. Het was afwachten naar welke zijde de band live zou overhellen.
Een tournee langs de belangrijkste Belgische steden (en Utrecht) moest duidelijkheid brengen of Channel Zero een band van het verleden dan wel van de toekomst is. De bende van Franky DSVD maakte het zichzelf alvast niet gemakkelijk door twee bands mee te nemen die hun potentiële troonopvolgers zijn.
Evil Invaders is na twee albums en dankzij het bijna constant op tour zijn door Europa uitgegroeid tot een goed geoliede live-machine. De speedmetalband had er in de Kreun in Kortrijk, bij het afsluiten van het Belgische luik van de ‘Exit Humanity-tour’, duidelijk zin in en opende met “As Life Slowly Fades”, een single van hun jongste album ‘Feed Me Violence’. De Evil Invaders speelden in de Kreun veel strakker dan eerder dit jaar jaar toen ze één van de openingsbands waren op het Alcatraz Metal Fest in dezelfde stad. Zanger Joe had niet veel zin in plichtplegingen of bindteksten en liet de muziek voor zich spreken door aan een razend tempo songs af te vuren: “Pulses Of Pleasure”, “Broken Dreams In Isolation” en “Mental Penitentiary” volgden elkaar in ijltempo op. Gitarist Max sprong zijn maatje gelukkig bij om het publiek tussen de nummers wat op te jutten. Op “Feed Me Violence”, “Oblivion” en het aan Lemmy opgedragen “Raising Hell” ontstond zo vroeg op de avond al een circle pit. Alweer een veldslag gewonnen voor Evil Invaders.
Ook King Hiss zet zijn eerste internationale stappen, vooral in Nederland en Duitsland, maar ze worden zowat overal heel hoog ingeschat door reviewers en andere critici. King Hiss brengt een kruising van melodieuze metal, hardrock en stoner en bracht vooral nummers uit hun jongste album ‘Mastosaurus’. Zanger Jan Coudron heeft een stem als een klok, maar houdt zich ver weg van de klassieke poses op het podium. Bij opener “La Haine” en ook nog bij “We Live In Shadows” moet het Channel Zero-publiek nog wat wennen aan de soms relatief trage stoner-ritmes, maar vanaf “Serpentagram” komt het publiek stilaan wat los. Bij “Snakeskin” en “Mastosaurus” gaan de vuisten volop in de lucht en wordt er al wat geduwd en getrokken voor het podium. Als het afsluitende “Homeland” ingezet wordt, is de hele zaal meegezogen in de King Hiss-trip.
Channel Zero heeft met het opstellen van Christophe Depree, van die andere Belgische topmetalband After All, een gouden transfer beet. Depree is niet alleen een imposante figuur op het podium, hij speelt zonder constant naar zijn snaren te staren, schreeuwt de teksten mee alsof hij ze zelf bedacht heeft en krijgt moeiteloos het publiek aan het klappen. Meer nog dan dat voegt Depree een pak agressie toe aan het geluid van Channel Zero. En dat weten de fans in Kortrijk te smaken.
In de eerste helft van de setlist voeren de albums van na de reünie de boventoon, met o.m. “Dark Passenger”, “Ammunition”, “Hot Summer”, “Blood Letters”, “Exit Humanity” en ”Let The Games Begin”. Daartussen zit enkel oude hit “Fool’s Parade” als zoethoudertje voor de oudste fans.
Daarna wordt opgebouwd naar een spetterende finale, met halve klassiekers als “Bad To The Bone” en “Dashboard Devils”, de recente single “Wish You Well” en het snedige “Refugee”. De oudere fans worden in die finale op hun wenken bediend als ze de intro van “Help” mogen inzetten. Ook de tekst van “Suck My Energy” wordt daarna woord voor woord meegebruld en dan komt er nog een cover van “Reign In Blood” van Slayer.
Na een verbroederingsdrink met de leden van de supportbands is het al tijd voor afsluiter “Black Fuel”. Franky haalt enkele kinderen uit het publiek die op het podium mogen headbangen. De oudste mag zelfs het refrein van “Black Fuel” meebrullen.
Er bestaat geen beter bewijs om aan te tonen dat Channel Zero in deze opstelling klaar is voor een nieuwe reïncarnatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Trix, Antwerpen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-hiss-15-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music ism Wilde Westen, Kortrijk
Tjens Matic - WOW! (Waardig Ouder Worden)
Tjens Matic
Kreun
Kortrijk
2017-12-14
Geert Huys
Arno, le plus beau van de vaderlandse rock, hoort en voelt zijn biologische klok steeds harder tikken. Langzaam afbouwen, decadent rentenieren of gewoon stilletjes wegdeemsteren lijken echter nog niet besteed aan de 67-jarige veteraan. De jeugd wordt preutser en de rock die ze maken alsmaar braver: het zint Arno duidelijk niet, dus nu het vege lijf nog mee wil vindt ie het hoog tijd om de puntjes ‘go-go-godverdomme’ nog eens op de ‘i’ te zetten. Hij kon hierbij geen meer welgekomen kuur bedenken dan een bloemlezing uit zijn strafste muzikale stoten bij respectievelijk Tjens Couter (’72-‘80) en TC Matic (‘80-‘85), twee prominente bands uit de Belgische muziekgeschiedenis die anno 2017 grammaticaal versmelten tot Tjens Matic.
Uit de oorspronkelijke bezetting van beide oerbands is enkel Arno nog van de partij; tijdens deze tour wordt ie vergezeld van drie jonge(re) honden die in een klassieke bas-drum-gitaar opstelling rauw en energiek van jetje kwamen geven. Voor compagnon de route en meester-toetsenist Serge Feys is tegenwoordig geen plaats meer. Met Tjens Matic wil Arno duidelijk terug grijpen naar de pure eenvoud van de rock’n’roll, gespeend van alle franjes. Kortom, wie dacht frivole 80ies pop (“Ugh Ugh”) of melancholische ballads (“Elle Adore Le Noir”) op het menu terug te vinden kwam van een kale reis uit Kortrijk terug.
Speciaal voor deze tour heeft de nachtburgemeester zijn ‘cockney English’ accent terug wat ingeoefend, wat deze trip met de teletijdsmachine naar het Belpop landschap medio midden jaren ’70 nog echter maakt. Uit die periode dateert de uitgebeende garageblues uppercut “Gimme What I Need”, het beste nummer dat de generatiegenoten van Dr. Feelgood nooit maakten. Arno vertelt er een sappige anekdote bij over hoe het nummer zelfs zijn weg vond naar de jukebox van het legendarische New Yorkse punkhol CBGB’s. De veertigers en vijftigers in de tot de nok gevulde Kreun nemen zijn gewauwel maar wat graag voor waarheid aan, en gooien er prompt hun eigen sterke verhalen bovenop.
Niemand is afgezakt naar Kortrijk om voor de elfendertigste keer “Oh La La La” en “Putain Putain” voorgeschoteld te krijgen, maar helaas, beide pronkstukken uit het nationaal cultureel erfgoed passeren toch de revue. Een pak interessanter wordt het als nummers die zelden of nooit de solo setlists van Arno halen worden opgediept. Een zwierige rocker als “Forget The Rest, Take The Best” (een heropgevist Tjens Couter B-kantje uit ‘78) en de hoekige punkwave van TC Matic’s “Arrivederci Solo” (‘83) staan vanavond netjes zij aan zij, urgent en zonder direct aanwijsbare ouderdomskwaaltjes. Dat Tjens Matic overigens niet enkel het verleden doet herleven bewezen ze met het aan The Jesus Lizard-schatplichtige “Middle Finger”, een nieuw nummer dat onlangs als 45-toeren singletje werd uitgebracht en alles in zich heeft om een collectors item te worden. Wie snel even de lyrics doorneemt herkent trouwens prompt een oud zeer: Arno en Bart De Wever, écht goeie vrienden zullen het nooit worden.
Tijdens de encores deelt de groep de laatste twee kopstoten uit die ons er nogmaals doen aan herinneren wat voor een progressieve band TC Matic eigenlijk wel was. Van avant-garde blues (“Ha Ha”) tot averechtse funkwave (“Bye Bye ‘Till The Next Time”): Arno en Jean-Marie Aerts gooiden het toen allemaal in de mix en het werkt 35 jaar later nog steeds.
De trip mocht gerust nog wel wat langer duren, maar na een uur en een kwart ging de stekker er toch onverbiddellijk uit. Niet getreurd, de AB biedt volgende maand alweer een nieuwe afspraak met dit weerbarstig stukje Belpop geschiedenis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pjds-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tjens-matic-14-12-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
In de Handelsbeurs Gent werd op 14-15 en 16 december het Festival van de Gelijkheid georganiseerd. We pikten er één van de avonden uit , met het optreden van de Nederlandse Spinvis, het alter ego van Eric de Jong.
In het voorprogramma troffen we de Palestijns-Syrische Pianist Aeham Ahmad aan. De man werd wereldberoemd door een foto waar hij op zijn piano speelt tussen het puin door de burgeroorlog in Syrië. Hij speelde, alleen , zittend aan zijn piano, meer trieste, sombere nummers en klaagzangen van wat die oorlog teweeg heeft gebracht, waarvan pakkende beelden werden geprojecteerd achter de muzikant. Hij gaf soms een woordje uitleg, maar besefte altijd net op tijd wanneer hij teveel zou uitweiden . Een uptempo song volgde dan.
De ganse context linkte me aan de begeleidende melodietjes van de vroegere stomme films van Charlie Chaplin of Laurel &Hardy. Best wel een aangrijpend halfuur.
Tien minuten eerder dan aangekondigd verscheen Spinvis al op het podium. Eric De Jong, al niet meer zo jong (56)!, had deze keer een heuse begeleiding mee ; hij was omringd door 5 jonge rasmuzikanten. Van het Spinvis combo kregen we maar liefst een twee uur durend fantastisch optreden . De songs zijn meeslepend, melancholisch , poëtisch en romantisch. Onze sing/songwriter is een echte woordenkunstenaar die de zaal meeneemt, - voert op een muzikale tocht doorheen de acht albums.
Ieder nummer heeft wel iets speciaal. Je ervaart nooit hoe een nummer zal verlopen en eindigen. Breekbaar en kil, traag of snel, ingetogen of uitbundig, solo of met gans de groep, je kreeg het allemaal gemoedelijk, vriendelijk van Spinvis , die de hele avond bleef verrassen. Boudewijn De Groot lijkt een grote inspiratiebron. De kleine grapjes tussenin doen niks af van de kwaliteit van het optreden.
Op “Voor ik vergeet” doet hij iedereen er even aan herinneren dat dit nummer al 15 jaar oud is en dat het daarmee allemaal begon.
Het publiek hangt aan zijn lippen, stil, ingetogen en roerloos, des te uitbundiger is het applaus. Na de titeltrack van het nieuwe album ‘Trein, Vuur, Dageraad’ verlaat de band na een gezamenlijke buiging kort het podium. Snel zijn ze terug voor een mooie, sfeervolle bis.
Erik grapte dat we niet moeten wanhopen . Altijd komen ze terug voor hun publiek. Ze stonden te wachten achter het gordijn, wat traditie is . Eindigen doen ze geweldig, in schoonheid met een moderne versie van “Bagagedrager”.
Het Nederlandstalige lied wordt hier naar een hoger niveau getrokken . Spinvis tekende voor een vijf sterren concert! , tijdens deze driedaagse .
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Triggerfinger - Beestig (en) goed!
Triggerfinger
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-14
Wim Guillemyn
Voor wie het nog niet mocht weten: Triggerfinger heeft een nieuwe plaat uit: ‘Colossus’. Daarvoor staan ze een aantal keer in een uitverkochte AB. Terecht, want ze hebben een goede live reputatie alsook een goeie nieuwe plaat.
Hong Kong Dong mocht de avond opwarmen. Dit trio bestaat uit de broer en zus Zeebroek (inderdaad nageslacht van ene Kamagurka) en de fantastische gitarist Jeffrey Burton. Boris en Sarah zingen afwisselend en bedienen de synths. Hun muziek is experimenteel, eclectisch en bij momenten ook vrij catchy. Ze konden mij wel bekoren maar het overgrote deel van het publiek moest de zaal nog betreden.
Triggerfinger is ook een trio en op het podium werden ze bijgestaan door, jawel, Jeffrey Burton. Het reusachtig doek op de achtergrond was het werk van Sarah Yu Zeebroek. Er werd stevig van start gegaan met “Upstairs Box” en There She Was Lying In Wait”. De drums van Mario Goossens stond centraal vooraan en langs weerszijden vonden we Ruben De Block en Mister Pol terug. Goossens is een beest van een drummer maar ook een publieksmenner. In de luwte stond Burton te spelen maar hij kreeg zijn moment van glorie tijdens een magistrale solo waarin hij loos mocht gaan. “Flesh Tight” klonk heel goed en ook het van spanning opgebouwde “My Baby’s Got A Gun”. Tijdens een uitgebreide drumsolo toonde Mario Goossens zijn kwaliteiten en daarna verschenen zijn compagnons om mee een stukje mee te drummen. “All This Dancin Around” en “Colossus” stookten het vuur verder op.
Maar het publiek was al eigenlijk mee in het verhaal vanaf song 1. Twee keer kwamen ze terug voor bisnummers. Ze waren daar heel tevreden mee en het publiek duidelijk ook. We kregen o.a. een mooie cover van Rihanna “Man Down” met een stuk Led Zeppelin in verwerkt. “Funtime” van Iggy Pop and the Stooges en “Afterglow”.
Triggerfinger bewees vanavond nogmaals hun internationaal niveau met een optreden om u tegen te zeggen. Na een Europees tour krijgen we de komende maanden een Belgisch luik en het is een aanrader om te gaan zien naar dit fenomeen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trigger-finger-15-12-17/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Five Finger Death Punch – In Vuur en Vlam!
Five Finger Death Punch – In Flames – Of Mice and Men
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-14
Stijn Raepsaet
Op donderdag 14 december hielden de twee metalgiganten In Flames en Five Finger Death Punch halt in de Lotto Arena en hadden voor de gelegenheid Of Mice and Men meegebracht.
Laatstgenoemden, niet te verwarren met Of Monsters and Men, hadden de eer om de avond op gang te trappen. De Amerikanen, die een rijzende ster aan het metalcore firmament zijn, hebben sinds kort bassist Aaron Pauley als frontman gebombardeerd nadat oprichter en zanger Austin Carlile de band verliet wegens medische redenen.
Of Mice and Men kreeg een half uur de tijd om zijn kunnen te tonen en van de zes songs die gespeeld werden, kwamen er twee uit het nieuw album (‘Defy’) dat in 2018 zal uitkomen: opener “Unbreakable” en “Warzone”.
Omstreeks half negen was het tijd voor het Zweedse In Flames. De band die in 1990 (!) het levenslicht zag, wordt samen met At The Gates beschouwd als een van de grondleggers van de melodieuze death metal. Doorheen de jaren werd hun muziek echter steeds toegankelijker voor het grote publiek tot spijt van wie het benijdt.
Wat betreft podiumopbouw gebruikten de Zweden wel de ruimte: op twee torens gemaakt van LED-panelen werd het keyboard en drumstel geplaatst en achteraan prijkte een LED-wand die quasi de hele lengte overspande. Bij ieder lied werden de visuals aangepast. Vaak was dit in harmonie met de liederen en gaf dit een extra dimensie aan het optreden. Helaas werkte dit soms ook storend en werd het geheel ietwat chaotisch door de overdaad aan licht.
In Flames opende krachtig met “Drained” en “Before I Fall” uit het laatste studioalbum ‘Battles’ (2016). Hoewel zeker te pruimen, beseften de Zweden dat ze bij fans van het eerste uur geen potten zouden breken met recent werk. Daarom werd een set voorgeschoteld die putte uit hun rijke repertoire van intussen al twaalf albums. Onder andere “Dead Alone”, “Darker Times”, “Deliver us” en “Only for the Weak” passeerden de revue.
Muzikaal-technisch viel er niets aan te merken op de set die zonder meer strak was. Wel klonk het alsof de grunts van zanger Anders Fridén soms in de zee van bassen verdwenen. Vaak stoorde dit niet, maar bij bepaalde passages viel zo wel de emotionele gelaagdheid weg en werd het geheel oppervlakkiger ervaren.
Hoewel de energie van weleens wat zoek was op het podium, slaagden de Zweden erin om het vuur aan de lont te steken van een waar metalfeest in de Lotto Arena. Het is duidelijk: goed metaal roest niet!
Geen nood voor wie dit optreden gemist heeft, want op zondag 12 augustus zakt de band af naar het Alcatraz Metal Festival in Kortrijk.
Kwart na tien viel letterlijk het doek (opnieuw) en deed Five Finger Death Punch (FFDP) zijn intrede. De band die in 2005 ontstond in Las Vegas behoort heden ten dage tot een van de meest succesvolle metalbands en dat is eraan te zien: tijdens opener “Lift me up” stond het publiek voor de eerste keer oog in oog met de reusachtige schedel met gekruiste baseball bats erachter. Een indrukwekkende decoropbouw die zonder meer een visuele meerwaarde was voor de show. Reken daar de imposante verschijning van Davy Jones lookalike bassist Chris Kael en de piratenbroek van zanger Ivan Moody bij en de link met Pirates of the Carribean is niet ver te zoeken.
Het succes van Five Finger Death Punch is gemakkelijk te verklaren: catchy songs die heel toegankelijk zijn (“Burn MF” kon iedereen alvast goed meezingen), steengoede muzikanten en een stevige livereputatie.
Alvorens Moody het publiek toestemming gaf om volledig ‘los’ te gaan, moesten enkele afspraken gemaakt worden: de stewards moesten respect hebben voor het publiek tijdens het crowdsurfen en het publiek voor de stewards . Verder werd er ook veel liefde verspreid, gevolgd door handgebaren die sommige K3-fans zelfs al wat ontgroeid zijn. Toch zorgde dit voor een persoonlijke band met het publiek die doorheen de show behouden en zelfs versterkt werd, vooral toen een jonge fan zijn helden op het podium mocht vergezellen.
De feestkar werd op gang getrokken door o.a. “Never Enough”, “Wash it all Away” en “Got your Six”. Een eerste climax werd bereikt met “Ain’t my Last Dance”, dat voor de gelegenheid gezongen werd met twee gastzangers: Aaron Pauley (Of Mice and Men) en Tommy Vext (Bad Wolves), die deze zomer nog Ivan Moody verving tijdens de Europese tour toen die voor de zoveelste keer met drankdemonen af te rekenen had.
Hierna trakteerde gitarist Jason Hook het publiek op enkele riffs van de betere klassiekers (“Stairway to Heaven”, “Enter Sandman”, “Crazy Train” …) om dan de uitmuntende cover van Bad Company in te zetten. Na o.a. “Coming Down” en “Jekyll and Hyde” viel het doek (figuurlijk nu) met “The Bleeding” uit het debuutalbum ‘The Way of the Fist’ (2007).
Dit was een optreden dat wat mij betreft op vele vlakken af was: de set was heel evenwichtig opgebouwd doordat het stevigere werk afgewisseld werd met rustigere passages waaronder een akoestische versie van “Wrong side of Heaven” en “Remember Everything”, en de onverwachte wendingen (gastzangers, publiek op podium, gadgets voor jonge fans…) zorgden voor een unieke sfeer.
Een avond waarop je in vuur en vlam gezet wordt om dan vervolgens zwaar van de boksbeugel te krijgen. Het klinkt als een nachtmerrie, maar wij hebben er verdorie van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-mice-and-men-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/in-flames-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/five-finger-death-punch-14-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Gruppo Di Pawlowski - Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit
Gruppo Di Pawlowski en Hypochristmutreefuzz
Nosta
opwijk
2017-11-13
Didier Becu
Soms vergt het moed om naar een optreden te gaan. De levensgevaarlijke watergladheid op de autosnelweg was gisteren zo’n reden om je af te vragen waarom je je naar een optreden sleept. Het antwoord: Hypochristmutreefuzz en Mauro dat moet gewoon magie worden. Dat werd het, hoewel toverkunst van een compleet andere dimensie. Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit.
Er zullen wellicht nog wat mensen zijn die nog nooit van Hypochristmutreefuzz hebben gehoord. Erg is dat niet, want dat zal altijd wel het geval zijn al was het maar wegens het feit dat deze Gentse noiserockband (of is het toch iets anders?) muziek maakt die kilometers ver buiten de lijntjes gaat.
Als ze willen kunnen ze catchy songs schrijven die de functie van een oorwurm hebben, getuige “The Spitter”, maar meestal willen ze dat niet en dat is wat Hypochristmutreefuzz doet schitteren. Anders zijn dan de rest.
Eens de lichten in de Nosta uitfloepen en Ramses zijn Star Wars-achtige lichtsabel boven haalt weet je dat het gaat beginnen. “Finger” wordt ingezet, je voelt meteen dat het goed zit, niet dat Hypochristmutreefuzz ooit fout zat.
We hebben al van alles geprobeerd, maar we zijn er nooit in geslaagd om de geluiden van Hypochristmutreefuzz in woorden te vertalen. Ja, het is krautrock, maar krautrock kan altijd wat anders zijn en dat is wat deze Gentenaren doen. Ramses springt op en neer, Jesse Maes bewijst iedere seconde dat hij een wonder op gitaar is, Sander Verstraete weet dat een bas door je lijf moet zinderen, de keyboards van Thijs Troch (op krukken!) weergalmen heerlijk en Elias Devoldere mept zijn ziel op de drums uit.
“Clammy Hands”, “One Trick Pony” of “The Spitter”. Ze klinken allen zalig. Wie heeft nood aan buitenlandse bands als je zo’n raspaarden in je eigen stal hebt? Wie Hypochristmutreefuzz nooit zal kennen zal het zich later tussen de sterren nooit vergeven…
Mauro Pawlowski. Iedereen heeft een mening over hem, en dat is goed. Een muzikaal genie die een agenda nodig heeft om nog te weten bij welke band hij speelt, maar als er één boven uitsteekt (niet dat de anderen op de bodem drijven) dan is het Gruppo Di Pawlowski wel.
Niet iedereen zal Gruppo Di Pawlowski begrijpen, maar niet iedereen snapt Christoff. Wat Mauro doet is wat een mens voor de spiegel van de badkamer doet, je demon wegschreeuwen. De lof der zotheid omdat normaal saai is.
De kritiek dat Mauro te veel zou spelen werd in Opwijk volledig weggespoeld. Eerst en vooral is er nooit een te hoge dosis Pawlowski en ten tweede zat de Nosta tot aan de bar stampvol. Een plaats die de Limburgse god ook wel zal bezocht hebben, want nog voor het optreden keek Pawlowski naar zijn met bier doordrenkte setlist. Als dit maar goed zou aflopen… Troost je, het werd het optreden van het jaar, één buiten categorie die normaal gezien alleen maar voor gasten als Iggy Pop weggelegd is.
Als het op omschrijven aankomt vormt Gruppo Di Pawlowski een al even groot probleem als Hypochristmutreefuzz. Het is noise die gedreven wordt door de dirigent die gewapend is met een maracas, een stem waarmee hij mompelt en schreeuwt, maar vooral veel charisma.
Pawlowski is het uithangbord waar je naar kijkt, maar zelf weet hij ook wel dat zijn gruppo er minstens even veel voor zorgt dat de toeschouwer met een zalig rockgevoel de zaal verlaat. Echte songs, nou ja, heeft Gruppo Di Pawlowski niet. Het is meer een aaneenschakeling van flarden noise, maar wel vol ritme. De koning van Absurdistan. De mening liegen er niet om, menig muziekfan is er van overtuigd dat diens show op Pukkelpop het hoogtepunt van het afgelopen concertjaar was. Een reputatie waar de meester in de Nosta een schepje bovenop deed.
Geen seconde was normaal. Alles gebeurde. Iets wat uit zijn broekrits floepte (neen, het was geen vinger), een bierglas dat met de microfoon tot scherven werd herleid en vervolgens tussen zijn tanden verdween, een blik vol waanzin, een lijf vol rock ’n’roll.
Mauro Pawlowski had gisteren de toverkracht in zich om alle moraliserende vingertjes te breken. Groots, eigenlijk zelfs grootser dan groots. Concert van het jaar dus? Jammer voor al die andere artiesten, maar ja dus!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Nosta, Opwijk
Verleden jaar leerde ik deze Amerikanen, geleid door Michael Wood, kennen via een 5x5 promo ‘Feels Like Five Days’ van Silber Records. Een band krijgt dus de kans om 5 maal één minuut muziek op te nemen. Op deze promo was het mij opgevallen dat dit misschien wel een bandje was om te blijven volgen. Ik was er natuurlijk vlug bij toen ze op de proppen kwamen met dit album. Ik was dus benieuwd of ze konden blijven boeien wanneer ze met songs van drie minuten of meer afkwamen. Het antwoord is volmondig: ja.
Ook op deze release zijn ze muzikaal te plaatsen ergens tussen bands als Ride, Pixies, The Fall… Opener “Quicksand” begint met het geluid van de zee om daarna met een roestige gitaar a la Dinsosaur Jr verder te gaan. De manier van zingen doet wat aan Frank Black denken. De song heeft een mooie outro. “Cleanse” is nog iets sterker dan de vorige track. Er zit meer pit in en ze klinkt minder braaf. “Cold Beach” die erna komt is een toptrack. Synths zetten de song in en gaat verder als een postpunk nummer met fijn gitaarspel en gedreven zang. Op “Family Reunion” gaan ze verder op hun elan. Een fijne punksong. Het thema van de zee komt terug in “Warm Beach”. Een donkere en mysterieuze instrumentale song. “Tired” stond al op de vorige EP maar hier staat hij in vol ornaat. Een heel aardig nummertje en een Pixiaanse song. “Dirt and Tress” is een nadrukkelijke synth-song. En toch pure punk. Afsluiter “You Can’t Get Back” is terug punk verweven met alternatieve rock en wave elementen.
‘Oceans’ is een boeiende punkplaat. Punk dat eens niet de clichés van het genre volgt maar gewoon een band dat hun eigen zin en goesting doet en ze beleven er hoorbaar plezier aan. Niet alles klinkt even correct maar dat stoort bijlange niet. Heerlijk lo-fi plaatje.
Wie houdt van een fijne vrouwelijke zangstem samen met goed in het gehoor liggende metal a la Nightwish, Delain, Amberian Dawn zal hier wel aan zijn trekken komen. The Dark Element is een nieuw project dat toevallig is ontstaan op vraag van het label Frontiers Music. Nadat ze aan gitarist en songschrijver Jani Liimatainen (Cain’s Offering en ex- Sonata Arctica, Stratovarius) gevraagd hadden om een nummer voor een compilatieplaat te schrijven , beviel het resultaat hen zo goed dat ze hem vroegen om een gans album te maken. Er werd een zangeres bijgehaald zijnde Anette Olzon. Niet zomaar een zangeres want tot 2012 was ze zangeres bij Nightwish. Ze zong o.a. op “Dark Passion Play” en “Imaginareum”. Ze deed daarvoor ook de vocals bij een ABBA tribute band. Dat verklaart een beetje haar zang die wat meer naar pop dan naar metal neigt. Maar samen met de symfonische metal klinkt het in elk geval niet slecht. Qua vocals krijgen we dus mooie cleane zanglijnen. Voor de ritmesectie sprak Jani zijn companen van Cain’s Offering aan. Maar muzikaal merken we dat niet meteen en horen we hier eerder muziek in de stijl van Eyes in Eden of Nightwish.
Songs als “The Ghost and the Reaper” en “My Sweet Mystery” klinken catchy en met net genoeg ballen om van metal te spreken. De synths maken het geheel vrij vlot verteerbaar. Voor sommigen zal het wat te gepolijst klinken maar het album in zijn geheel klinkt wel goed. Het ene nummer blijft al wat beter plakken dan het andere maar echte stinkers staan er niet tussen. Er staan naast de vele uptempo tracks ook wel ballads tussen zoals “Somebody Used To Know”. Deze weet mij minder te raken. “Heaven of Your Heart” kan mij meer bekoren. Toch hoor ik ze liever tussen de gitaren tijdens de uptempo songs. Die piano ballads zijn iets te braafjes voor mij. “Only One Who Knows Me” is een toptrack waarmee dit meer dan degelijk album wordt afgesloten.
Tot op heden is niet bekend of er ook op tournee zal gegaan worden. Zou wel leuk zijn. In de tussentijd moeten we het met de plaat zelf doen.
Zoals je reeds aan de hoes van het album kan vermoeden is de muziek op ‘Blackbox’ vreemd en wat donker gekleurd. Daarnaast is het ook heel verhalend en cinematografisch. Opener “Lover, Lower Me Down!” klinkt als prog rock en “Night Hitcher” begint eerder als electro maar gaat dan over in meer progressievere muziek. Al bij al is dit originele prog rock. Niet in het minst door de zang maar ook de percussie wijkt wat af van de doorsnee prog die wel eens vrij ingewikkeld en over the top kan klinken. Hier klinken de tracks vrij naturel. Toch bevatten ze veel variatie en elementen die het boeiend houden. Linn Frokedal komt hier in vier nummers de vocals versterken. Het levert een mooi contrast op met de zang van John Ivar Kollbotn. “Isabel” is een donkere en aantrekkelijke song waarin beiden hun vocals afwisselen en waarin we snedige gitaarlicks horen (die niet het geheel overheersen). De band bestaat uit maar liefst zeven leden (violist, gitarist, orgels…) en voor dit album werd nog met een heleboel artiesten samengewerkt. Voor de sound en productie werd Yngve Leidulv Saetre aangetrokken (o.a. Datarock, Magnet en Kaizers Orchestra).
Major Parkinson klinkt op “Blackbox” donker, feeëriek, spookachtig en origineel. Heel moeilijk om hen in een hokje te stoppen. Maar als je je geest openstelt dan ontdek je een pareltje.
Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.
Review 1 - In het zog van bands zoals Brutus, Equal Idiots, Cocaine Piss, etc… staan er nog hier en daar interessante bands te dringen aan de grote poort. En daar zit toch wel voldoende kwaliteit in om ze onder de aandacht te brengen.
Zo ook met deze band uit Zoersel dat korte hardcore en punksongs maken. Leadzangeres Eva Van der Schoot schreeuwt de longen uit haar lijf. Het is een soort van levensschreeuw: vlug, ongenadig en essentieel. De bondige en energieke songs bezitten toch de nodige veerkracht en elementen om het boeiend te houden. Er zitten wel degelijk overgangen en bridges in de songs maar nergens meer dan noodzakelijk. “Amnesia” is een knappe song die alle eerder opgenoemde elementen bevat. Ze duurt iets meer dan drie minuten en is vrij catchy. Met een mooi middenstukje (en ook outro) dat tevens het ritme breekt. Een mooi uitgewerkte song. De meeste tracks zijn veel korter en bondiger. Ze zijn een beetje als statements. Het floept eruit en je moet het ermee doen. Maar dat levert wel aangename tracks op zoals “Mannequin Factory” of “Blow Up The Boiler Room”.
CLCKWS heeft een prima plaatje afgeleverd waarop ze hun brute en urgente schreeuw in kwijt hebben geraakt. Negen tracks lang (in hun geval meestal kort) weten ze mij te boeien en tonen ze dat België rijk is aan bands die hun eigen ding doen en lak hebben aan radiovriendelijke crap. Ik ben benieuwd wat dit op een podium geeft.
Op cd of tape verkrijgbaar. (Wim Guillemyn)
Review 2 - CLCKWS is een Zoerselse hardcore/punkband die snelle, energetische songs brengt. Ze brachten zopas hun eerste EP 'Counter Clockwise' uit in eigen beheer. Hoewel, met acht nummers kan je eigenlijk al niet meer van een EP spreken, maar eerder van een album. De cassette- en vinylversie van deze EP zijn de eerste uitgaves van Nosebleed Records, dat ook al tapes uitbracht van London Bullet en Rites.
CLCKWS is een eerder klassieke hardcoreband met toch af en toe wat ruimte voor melodie. Noise komt er weinig aan te pas. Toch is er enige verwantschap met andere Belgische acts die wel noise met hardcore, punk en metal mengen als Oathbreaker, Cocaine Piss en Brutus. De overeenkomst is dat die bands ook een zangeres hebben die de longen uit haar lijf brult. CLCKWS heeft Eva Van der Schoot. Zij schreeuwt en huilt als opgejaagd wild en dat maakt dat de lyrics niet altijd makkelijk te volgen zijn. Door zo hard te schreeuwen zijn er weinig mogelijkheden om nuance en verschillen in de lyrics te leggen, maar dat maakt ze goed met voldoende brutaliteit en energie.
De beste songs zijn “YYY” en “Mannequin Factory”. “Blow Up The Boiler Room” heeft een fantastische intro – die heeft zowat elk nummer op dit album – maar klokt af op nauwelijks 17 seconden. Een beetje een gemiste kans. “Sorry’s Kinda Standard” is dan beter, ook al haalt dat nummer amper iets meer dan één minuut. Misschien toch wat werk aan de boeg om de spanningsboog en de speelduur van de songs iets op te rekken. Dat ze dat perfect kunnen zonder te vervelen, toont CLCKWS o.m. op “Amnesia”.
Wie fan is van Minor Threat, Cheap Drugs en DOA of recentere bands als This Means War, As Echoes Fade en Diss Guy zal hier zijn hart kunnen ophalen. (Filip Van Der Linden)
Discoversies van post-punk en no-wave songs noemen ze zelf hun muziek. Disco zou ik het niet noemen maar ze bezitten wel een zekere dansbaarheid zoals bv The B52’s ook wel pleegden te hebben. Dus catchy en vrij dansbare songs met post-punk en wave elementen. Dat zorgt voor prettige en frisse liedjes waar naast gitaar ook wel eens een sax, bongo of een trompet passeert. Hoe gekker hoe liever zou ik denken. Met gekke baslijntjes zoals in “Bed Smoker” of een overstuurde sax in “Aspirin Nation”. In vergelijking met hun vorige EP klinken ze hier wel gestroomlijnder en coherenter. Het lijkt alsof ze nu hun stijl gevonden hebben.
Op zeven frisse en soms amusante tracks met een dansbare basis, veel gekte en een originele invalshoek weten deze Duitsers (uit Hamburg) ons wel te charmeren. Het doet ons besluiten dat een beetje gekte wel eens mag en moet. Op vinyl of mp3 te verkrijgen.
Johan Troch maakte in een ver verleden deel uit van de postpunk band Last Journey. Een erfenis die hij levendig weet te houden. Maar erna heeft hij een heel andere weg ingeslagen. Daarvan is er nu een compilatie uit die een mooi overzicht weergeeft van de man zijn oeuvre.
De muziek van Johan Troch kan je omschrijven als instrumentale soundscapes met elementen vanuit genres als ambient, avant-garde en filmische muziek. Op “Apology Accepted” heeft hij 17 tracks geselecteerd uit zijn zeven albums. De nadruk ligt een beetje op zijn debuut ‘Changes’ waarvan er hier het meest nummers vertegenwoordigd zijn. Daarnaast zijn er van elk ander album minstens één of twee tracks aanwezig op deze verzamelaar. Het album vormt een mooi organisch geheel. Muzikaal gezien hoor je niet dat “A New Day” een oude en “Behind The Screen” een recente track is. “Apology Accepted” kan een ideale soundtrack zijn bij een sauna-avondje of op een avond met een glas rode wijn en een goed boek.
Tot op heden was elk album enkel digitaal verkrijgbaar maar voor deze jubileum editie (twintig jaar composer) heeft hij ook een uitgave op cd voorzien. Johan Troch is composer en geen performer, dus zal je hem op podia niet tegenkomen maar de muziek is daarom zeker er niet minder om. Wie kennis wil maken of nog niets in huis heeft van de man haalt met deze compilatie een ideaal startpakket in huis.
Nederlands 
Français 
