Op ‘Jamais Vu’ herneemt Torgeir Waldemar een aantal van zijn vroegere songs. Vijf om precies te zijn. Twee songs krijgen een elektrisch jasje aangemeten. Zijnde “Streets” en “Take Me Home” die in hun originele versie op zijn debuut in een folkrock versie staan. De songs zijn niet beter of slechter maar gewoon in een ander jasje. Neil Young is nooit ver weg op deze twee songs. Van zijn laatste album “No Offending Borders” krijgen we drie akoestische versies van “Sylvia”, “Among The Low” en “Summer in Toulouse”. Ook hier dezelfde opmerking als bij die andere tracks. Deze versies zijn evenwaardig aan de originele waarmee Torgeir bewijst dat hij zowel het klassieke rock en het folkrock genre beheerst. Persoonlijk hoor ik liever de elektrische versies omdat die wat meer in de ziel kerven. Maar dat is enkel te wijten aan mijn voorliefde voor dat genre.
‘Jamais Vu’ is een mooie kennismaking met de man indien je hem niet zou kennen. En dat zullen er ongetwijfeld veel zijn. Voor liefhebbers van Neil Young, Bob Dylan en Admiral Freebee.
Het Italiaanse gezelschap Bruno & The Souldiers vermengt ska en rocksteady met soul, vandaar de ‘Souldiers’ in de bandnaam ipv ‘Soldiers’. Ze hebben net een vinyl-EP uit op Onedrop Fellas Records. De bekendste naam die aan dat label kan gelinkt worden, is Alborosie.
Of het met Bruno & The Souldiers internationaal ook zo’n vaart zal lopen als met Alborosie, valt nog af te wachten, maar muzikaal zit het wel snor. Het sterkst presteert deze tienkoppige Italiaanse band op de titeltrack “Kingston Funky Crime”, met een laid-back ska-track in de lijn van de Skatalites. Ze hebben ook goed geluisterd naar de Britse 2Tone-ska van The Beat, The Selecter en The Specials. Niet wereldschokkend vernieuwend, maar wel knap gedaan. Het is vooral het orgel dat het geheel iets meer naar de soul duwt dan naar de ska.
Ook “Come Closer“ is een prima mellow ska/rocksteady-nummer en daar krijg je op deze EP ook nog eens een dub-remix van. Beide tracks zijn perfect gebracht, opgenomen en gemixed.
Van de Jimi Hendrix-klassieker “Crosstown Traffic” krijg je op deze EP zowel de gezongen als de instrumentale versie. Die met zang gaat gebukt onder een schattig Engels met toch een Italiaans accent. Op de instrumentale versie gaat dan weer alle aandacht naar de muzikanten, die hier net als de opnametechnici uitstekend werk leveren. Bruno & The Souldiers hebben trouwens iets met covers. Op hun eerste demo staken ze “Sunny Afternoon” van The Kinks in een jasje van up-beat rocksteady. Die versie vind je makkelijk op YouTube.
‘Kingston Funky Crime’ is een prima debuut. Met hun raak-gekozen covers en hun smoothe ska kunnen ze zowat overal terecht, zowel op hippe wereldmuziekfestivals als in zweterige muziekkroegen.
Ooit was MGMT een hip en relevant groepje die met uiterst aanstekelijke singletjes “Time To Pretend”, “Electric Feel” en “Kids” een frisse nieuwe wind joeg doorheen het hitparadelandschap.
Dat MGMT voor eeuwig zal vastgekluisterd zitten aan dit triootje hits heeft alles te maken met de pijnlijke vaststelling dat ze er sedertdien niet meer in geslaagd zijn om met evenwaardige succesnummertjes op de proppen te komen. Verwoede pogingen werden ondernomen op albums als ‘Congratulations’ en ‘MGMT’, maar het is nooit meer geworden wat het ooit geweest is.
Op vandaag is MGMT een doordeweeks elektro popgroepje met een goedkope sound die gerecycleerd is uit lichtvoetige synthpop van eightiesbandjes als OMD, A Flock Of Seaugulls of, erger nog, Kajagoogoo en fuckin’ Pet Shop Boys.
Op ‘Little Dark Age’ treffen we meer bubblegum dan song, meer kitsch dan hits, meer goedkope elektrodeuntjes dan frisse melodieën, meer plastiek dan goud, meer verpakking dan inhoud.
Niet echt een tijdloze sound dus, wel eentje die om onbegrijpelijke redenen dezer dagen terug hip is. Voor zo lang het duurt natuurlijk. Speciaal voor dit soort bandjes werd de term ‘vergankelijk’ uitgevonden.
Yungblud is het alter ego van het nieuwbakken tieneridool Dominic Harris en die klinkt een beetje als de missing link tussen One Direction en Arctic Monkeys. In een onding als “Anarchist” menen wij zelfs Rihanna te horen. U heeft misschien geen idee wat u zich hierbij allemaal moet voorstellen, maar wij worden er alleszins niet euforisch van.
Er staan amper 5 songs op dit debuutplaatje en die zijn voor ons meer dan genoeg om die bakvis en zijn bandje volledig te wantrouwen.
In de UK is Britpop blijkbaar een verplicht vak geworden in de kleuterklas, en dan komen daar onvermijdelijk dit soort boysbandjes of tieneridolen uit voort. Je hoort, ruikt en voelt gewoon dat er een gewiekste mediacampagne achter schuilt om dit te pushen richting hitlijsten. Het klinkt allemaal zo fake, maar de modale tiener of StuBru fan heeft dat doorgaans toch niet door, dus zal dit jochie hoogstwaarschijnlijk wel in zijn opzet slagen.
Harris weet nog niet echt op welk publiek hij zich moet richten en schiet dan meer lukraak zijn pijlen in alle mogelijke richtingen.
Dit is noch mossel noch vis, Yungblud balanceert op de lijn tussen indie-pop met iets te opzichtige Arctic Monkeys trekjes en slappe r&b. Het lijkt ons eerder iets voor Ed Sheeran fans die van zichzelf vinden dat ze heus ook wel iets afweten van ‘alternatieve’ muziek.
Hier kunnen wij dan ook niks mee aanvangen, doch iemand anders wel, menen wij . Een piepjong publiek, check. Gillende meisjes, check. Hitparade, check. Rock Werchter? Zit er dik in.
Wij klasseren dit in het schuif ‘wegwerptieneridolen’.
Met die nieuwe hypes uit de UK weet je maar nooit. Als ze met een onding als Yungblud komen opdagen dan is het voor ons hoogtijd om even de hond uit te laten, maar wanneer er iets spannends als Shame op ons afkomt komt dan zijn wij razend enthousiast. Shame is het meest opwindende bandje dat uit de UK is komen overwaaien sinds het al even bewogen Idles. Het gaat soms toch wel de goede richting uit met die nieuwe Britse groepjes.
Wat Shame siert is dat de jongens to the point blijven en overdaad mijden, ‘Songs Of Praise’ bevat 10 vlijmscherpe compacte songs en hoegenaamd geen ballast. De songs flirten met punk, indie-rock, pop en post-punk en ze knallen stuk voor stuk bijzonder explosief uit de speakers. “Rizzla” is een verdomde catchy single, een hit die niet uit onze kop weg te branden is. Op “Concrete” voelen we dezelfde zinderende spanning als op de laatste van Protomartyr en op het geweldige “The Lick” gaan The Amazing Snakehaeds bij The Libertines op bezoek. De gebeten punkertjes “Tasteless”, “Donk” en “Gold Hole” doen sterk denken aan het al even fantastische Idles, die andere Britse post-punk revelatie. “Friction” gaat terug in de tijd en verkent eventjes met succes de Madchester scene van Happy Mondays en Charlatans om dan iets verder bij The Godfathers uit te komen.
Pas op de afsluiter “Angie” haalt Shame de voet van het gaspedaal en nemen ze de tijd om er een 7 minutenlange trip uit te puren die het beste van Oasis, Savages en Iceage bij mekaar brengt.
Een wervelend debuut van een bende veelbelovende Britse jong wolven.
Shame speelt op 22/05 in een helaas al uitverkochte Botanique. Voor het concert in l’Aéronef in Lille op 20/05 zijn er wel nog tickets.
Superorganism kan zich nu al de revelatie van 2018 noemen, of was het 2017? De band brak vorig jaar door met het geniale ‘Something For Your M.I.N.D.’ en wist hiermee heel veel potten te breken. De band tekende bij Domino Recordings en stonden zelfs in de longlist van BBC Sound Of 2018. De groep leerde elkaar kennen via het internet wat er voor zorgt dat er leden uit Het Verenigd Koninkrijk, Japan, Australië en Nieuw-Zeeland in de band zitten. Ze zijn met zeven en maken experimentele pop die tegelijk aanstekelijk en absurd klinkt. In de Rotonde van de Botanique was dat niet anders. Ze verzorgden een korte show boordevol spektakel en wisten ons te overtuigen dat hun toekomstig er meer dan rooskleurig uitziet.
Openen mocht Jeremy Walch, een Brusselaar die al af en toe eens een voorprogramma in de zaal mocht doen. Wij vragen ons af waarom ze hem nog steeds vragen. Het zal zijn enthousiasme zijn, want voor zijn muziek zouden wij hem alleszins niet meer terug vragen. Hij stond alleen op het podium, terwijl hij normaal met band optreedt. Misschien lag daar het probleem voor de erbarmelijkheid van zijn set. Wij gaan die vooral onthouden als een die we zo snel mogelijk wilden zien eindigen. Een lo-fi sound met simpele akkoorden en een drumcomputer die eigenlijk niets bijbracht gemengd met vocals die zelden toonvast waren, het zal gewoon zijn dagje niet geweest zijn zeker?
Het was dus niet moeilijk voor Superorganism om hier boven te geraken, en ze deden er zelfs nog een schepje bovenop. Ze brachten een memorabele set die we zelden zagen van zo’n beginnende band. Zowel de visuals als het artistieke zat perfect in elkaar en toont dat de band perfect weet waar ze mee bezig zijn. Het zevental had elk een ander soort kleur vest aan wat er meteen voor zorgde dat er een vrolijke kleurenboel op het podium stond. Daarnaast werden er ook van begin tot eind projecties getoond die ons de ene keer deden wegdromen maar ons vooral bij de les hielden. Ook van glitters had de band geen angst, iedereen had zo’n glitterboel onder zijn ogen gesmeerd.
Opkomen deed de band ook in stijl, want het drietal achtergrondzangers en dansers kwam met een belletje op om zo een mysterieuze sfeer te laten ontstaan. Lang duurde deze sfeer wel niet, want als snel werd “It’s All Good” ingezet. Meteen wisten we dat het effectief allemaal goed ging komen. Een vreemde stem vergezelde ons met een raket naar de ruimte en via aanstekelijke synths en hemelse samenzang konden we er een geniale soundtrack voor krijgen. Die samenzang is heel poppy en zou bij de grootste popzangeressen ook kunnen passen. Bij Superorganism wordt deze begeleid door een zachte lo-fi stem van de immens kleine frontvrouw Orono Noguchi.
Die frontvrouw is nog maar net achttien maar staat heel zelfzeker op het podium. Zij moet ook de band leiden. Ze doet dit door tussen de nummers door wat zaken te vertellen over bijvoorbeeld water, en deelt ook high fives uit.
De zeven komen duidelijk goed overeen. Het opvallendste is toch vooral het drietal dat rechts staat. Zij verzorgen samenzang bij de nummers, beelden de lyrics uit en halen nu en dan ook eens een tamboerijn of anders niet alledaags instrument boven. Het zorgt er wel voor dat er altijd iets te zien is, want dansen doen ze levendig. Bij “Reflections On The Screen” krijgt er zelfs iemand een solo en zorgt zo voor een aanstekelijke tekst die blijft hangen. Alles is mooi uitgedokterd bij Superorganism en dat is fijn om te zien.
Doordat er zoveel te zien is op het podium, is het soms moeilijk om ook aan de muziek te denken. Het publiek staat vooral vol verwondering te kijken naar wat er zich allemaal afspeelt op het podium. Muzikaal zit alles ook heel sterk in elkaar. Soms eens een vreemde opbouw met watergeluiden, een andere keer start een nummers als een videogame. Hoe het ook mag zijn, alles heeft de nodige portie absurditeit maar is net toegankelijk genoeg om aanstekelijk te blijven. Wanneer de songs dan weer te catchy worden, komt de band aanzetten met een experimentele input of een chaotisch geheel aan instrumenten om dat teniet te doen. Een goed voorbeeld hiervan is “Nai’s March” dat een ballad-achtige feeling in het begin heeft, maar al snel alle kanten uitschiet. Heel fijn om dat allemaal te ervaren.
Het einde van de set bestaat uit de twee hitjes van de band. “Everybody Wants To Be Famous” zet het einde in van de reguliere set en zorgt er voor dat het publiek bescheiden begint mee te zingen. Toch is het pas bij bisnummer “Something For Your M.I.N.D.” dat iedereen echt begint te bewegen en zingen. De toeschouwers zien herkenbaarheid en voelen het einde naderen, dus nu kunnen ze zich toch eens laten gaan. Voordien was dat nagenoeg onmogelijk door het spektakel dat zich op het podium afspeelde.
Superorganism is duidelijk een band die klaar is voor groter werk en het mag gezegd worden: de volgende keer zien we ze niet meer in de Rotonde, die zal te klein zijn voor de band. Het enthousiasme, de kunstzinnige voorzieningen en toch vooral het aanstekelijke zorgen er voor dat het zowel de hipsters als de modale muziekliefhebber aanspreekt, en als je dat kan, ben je als band binnen voor de rest van je leven.
Setlist: It’ All Good - Nobody Cares - Night Time - Reflections On The Screen - The Prawn Song – SPRORGNSM - Nai’s March - Everybody Wants To Be Famous
Bis: Something For Your M.I.N.D.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De Orangerie in de Botanique was uitverkocht voor The Soft Moon. The Soft Moon ( een Amerikaan die in Duitsland verblijft) heeft begin dit jaar (opnieuw!) een uitstekend album uitgebracht ‘Criminal’.
Eerst kregen we Sarin om de zaal op te warmen. Deze man (zou van Iran afkomstig zijn) kwam het podium op met een lederen kap op zijn hoofd. Hij stond wat te draaien aan knoppen etc… Muzikaal was het geluid die produceerde ergens iets in de buurt van Front 242 en andere eighties electro. Fijne beats en electro maar niet meteen vernieuwend. Op een gegeven moment begon hij tijdens het optreden iets met een slijpschijf te doen op het podium. De zin ontsnapte me wat. Toch kon hij het volk wat in beweging krijgen met zijn beats.
The Soft Moon mocht daarna aantreden. De frontman, Luis Vasquez, had nog 2 muzikanten meegebracht. Een bassist en een drummer. Er werd met de titeltrack van zijn laatste album gestart. Meteen zat de sfeer erin. Het fijne was dat het publiek toch hoofdzakelijk uit twintigers bestond en niet enkel uit wave fanaten van vijftig jaar. Eindelijk een post punk/darkwave band die ook de jeugd weet aan te spreken.
Het optreden was energiek en met een afwisseling van nummers uit o.a. ‘Deeper’ en ‘Criminal’ kreeg hij het publiek helemaal mee. Er werd duchtig gedanst en bewogen op de muziek. Een fles Lawson deed onder de muzikanten de ronde en dit gaf hij uiteindelijk ook aan het publiek door. Bij een aantal tracks speelde hij ook percussie (metalen ton, conga’s…) mee met de drums. Voornamelijk nam hij synth en gitaar voor zijn rekening.
Zestien nummers en twee bisnummers kregen we. Met o.a. “Total Decay”, “Give Something”, “Far”, “Wrong”, “The Pain” en als toegift “Black” en “Want”. Post punk met darkwave invloeden (o.a. The Cure) leeft nog. En hoe?
Vanavond was het optreden in elk geval er boenk op! Inzet en bezieling. En een enthousiast publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Turpentine Valley stelde zijn debuutalbum voor in de knusse kelderverdieping van JeugdHuis Knipperlicht in Zulte. Misschien niet de meest indrukwekkende concertzaal, maar wel eentje waarin de instrumentale postmetal van dit trio uitstekend tot z’n recht komt.
Eerst mochten twee bevriende bands het publiek opwarmen. Lewis bracht catchy punkrock doorspekt met wat in de jaren ’80 en ’90 met indie-gitaarrock werd aangeduid. Puik gebracht, maar misschien een beetje te smooth voor deze avond.
The Lotus Tree zit dan meer in het straatje van Turpentine Valley, maar zet wel twee gitaristen en een zanger-toetsenist in. De gitaristen Alex Dierickx en Thomas Hauttekeete spelen een intrigerend spel van volgen en botsen en zijn zonder meer de creatieve spil van deze band, al kunnen ze ook niet zonder de basis van drum en bas. Bassist Thomas Maes dubbelt deze avond overigens, want hij speelt behalve in The Lotus Tree ook nog in Turpentine Valley.
… En dat was uiteraard de band waarvoor iedereen opgedaagd was. De bijna huiskamer-setting laat de instrumentale postmetal goed tot zijn recht komen. Zo dicht op elkaar gepakt in die kleine ruimte voel je die bassen en drums tot in je middenrif en dat is ook de bedoeling. De band zet die sfeer nog kracht bij door de klassieke spots weg te laten en te kiezen voor een paar strategisch geplaatste gloeilampen. Nog net genoeg om te zien hoe Thomas en drummer Roel helemaal opgaan in hun spel, terwijl Kristof onverstoorbaar en supergeconcentreerd zijn riffjes spuit.
Live hebben de tracks nog meer punch en power dan op het album. Op de studio-opnames heeft het trio er goed over gewaakt dat er veel ‘opgekropte’ energie is, maar live wordt die meer losgelaten.
De set van de albumvoorstelling volgde letterlijk de volgorde van het album. Opener was “Abrupt”. Daarna volgden “Compromis”, “Onweer”, “Vergeten” en het lang uitgesponnen “Trauma”. Enkel Ballast werd ‘overboord’ gegooid. De keuze om dit nummer niet te brengen, is begrijpbaar. Als je het album in één ruk beluistert (of met een pauze om de cassette om te draaien), is het korte “Ballast” een welgekomen rustpunt. Live zou het de minutieus opgebouwde spanningsboog naar beneden doorprikken.
Helemaal in de lijn van het album miste je live geen zanger. Bij de opnames zorgen de afwezige zanglijnen voor een extra dimensie en live is dat niet anders. De band trekt dat nog door op het podium.
Niemand van de band heette het publiek in Zulte welkom en nummers werden niet aan- of afgekondigd. De bandleden zwegen volledig eens de versterkers opengedraaid werden. Wat werkt op de cassette, werkt ook op een podium.
Organisatie: Turpentine Valley ism JH Knipperlicht, Zulte
De uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons kwamen hun derde plaat ‘EVOLVE ‘ voorstellen in Antwerpen. Amper 10 jaar zijn ze bezig en ze slagen er al in om op een half uur tijd het Sportpaleis uit te verkopen. Grijsgedraaide singles als “Whatever it takes”, “Believer” en “Thunder” , het gebruik van nummers voor spots van tv- reclames en de uitstekende passage op Werchter vorige zomer, tekenden al voor een stadionstatus .
De avond begon met de Amerikaanse zangeres K. Flay. Eerder een flets optreden … Zingend als een hese kip ; stampend en headbangend rappen deed het driekwart gevuld Sportpaleis niet opwarmen. Toen het zelfs neigde naar een mislukte Bjork hadden we er genoeg van. Chapeau dat ze nog eens mocht opdraven tijdens de set van Imagine Dragons. Gewikt en Gewogen … Te licht bevonden als support.
Precies 15 min later dan voorzien ging de zaalverlichting uit en verscheen op de grote podiumschermen de regenboog van het ‘EVOLVE’-album van Imagine Dragons . Luttele seconden later verschenen aan de bron van de regenboog de vier ‘dragons’: Dan Reynolds (zang), Ben McKee (bas), Wayne Sermon (gitaar) en Dan Paltsman (drums) . Ze werden ongelofelijk sterk onthaald. Een spektakel van wel een uur en driekwart werd geserveerd!
Muzikaal bombastisch , groots, meeslepend , spannend; en oorverdovend; het slagwerk en de bas zorgen voor een volumineus geluid . ‘Rock an sich’ konden we dit niet noemen , gezien de gitaar op het achterplan werd geduwd en dus te weinig te horen was. Qua stijl kun je hen in één adem noemen met Bastille. Je wordt getrakteerd op een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs.
Karrevrachten aan confetti werden het publiek in geblazen en reuzeballonnen daalden neer . Gretig werd er mee omgesprongen. Wat een gejoel! De jongeren brulden de herkenbare nummers vol overgave mee. De akoestische set in het midden en de toepasselijke videoprojecties op de grote schermen waren smaak- en sfeermakers . Dit optreden had alles wat de band aantrekkelijk maakte bij de jeugd.
Dan is een rasperformer, een uitbundig danser , een prima zanger en een echte volksmenner. Het enthousiasme droop er van af. De band liet zich meedrijven op de uiterst positieve respons. Ze gingen ervoor en van routineus spelen was geen sprake. Een staande ovatie was het gevolg. De gevoelig- en kwetsbaarheid van spil Dan kwam ter sprake . Zonder echt op z’n Bono’s prekerig en storend te worden, legt hij z’n ziel bloot van de doorgemaakte depressie en de frustratie over de zoveelste schietpartij in de VS .
Het overwegend jeugdig publiek omarmt de sympathieke Amerikanen. En wanneer de finale begint met kleppers als “Thunder” , “Believer” en “Walking the wire” gaat het dak eraf. Het volume gaat de hoogte in en de kelen worden schor geschreeuwd.
De muzikale Imagine Dragons spuwt vuur , een pletwals zijn ze door het Sportpaleis. Een dampend optreden dat nazindert . Jawel , hier was iedereen tevreden over het uiterst professionele, sympathieke viertal. Chapeau dit op zo’n korte tijd te verwezenlijken …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imagine-dragons-16-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/k.flay-16-02-2018/
Organisatie: Live Nation
8400 Volume 2 – CD release - Een forum voor nieuw Oostends talent
8400 Volume 2
De Grote Post
Oostende
2018-02-16
Wim Guillemyn
CD release “8400 volume 2”, De Grote Post, Oostende 16 februari 2018 met Mostly Whites, Pigeon, Siskin and Stone en Your Life on Hold.
De Grote Post presenteert voor het tweede jaar op rij een cd met daarbij nieuw Oostends talent op. Om dit luister te geven krijgen de bands op het album podiumtijd om zich live te presenteren. Zo’n initiatieven kunnen we alleen maar toejuichen.
De Grote Post is een gerenoveerd oud postgebouw. Heel mooi. Serge Feys (u welbekend van T.C. Matic en andere acts) is blijkbaar ook een drijvende kracht hierachter. Hij was eveneens aanwezig tijdens het evenement.
De eerste band was Mostly Whites. Een trio jonge honden dat garagerock bracht. Het rammelde en rockte zoals we dat van zo’n bands mogen verwachten. Denk aan bands zoals Equal Idiots, Sons enz… Een aantal songs (zoals “The Lovely Poor Educated” of ”Century”) vielen wel op of bleven hangen.
Daarna was het de beurt aan Pigeon, Siskin and Stone. Ditmaal een iets ouder trio dat reeds 25 jaar ervaring heeft op diverse podia. Ze brachten traditioneel verpakte rock dat best aangenaam klonk en goed gebracht werd. Misschien een klein beetje inwisselbare nummers maar voor de rest niets mis mee.
De avond afsluiten was weggelegd was voor de gothic rockers Your Life On Hold. Die brachten verleden jaar hun goed onthaald debuut uit op het Duitse Solar Lodge label. Zanger Dewulf is ook bekend van o.a. Mildreda. Jaren ervaring en oog voor detail zorgden voor een solide en begeesterende performance waar eigenlijk niets op af te dingen viel. Met o.a. nummers als “Phoenix”, “Attawapisk” en “Exorcism” brachten ze een mooie set die gerust nog wat langer mocht duren.
Organisatie: De Grote Post, Oostende
De temperaturen van de Brusselse Botanique waren een uur lang boven het gemiddelde in ons land. Allemaal te danken aan de alternatieve Nederlands-Iraanse r&b-godin Sevdaliza. Ze bevestigde voor ons haar troonplaats met evenbeeld FKA Twigs, zonder een afgeleide van haar te hoeven zijn. De zangeres heeft haar eigen unieke muziekstijl dankzij haar Iraanse roots. In een schaars geklede lederen outfit maakte ze intense verlangens los bij iedereen die gevoelig is voor zwoele dans, kronkelende handgebaren, hese zang en meeslepende beats. Sevdaliza tovert muziek om tot erotiek en laat weinig tot de verbeelding over. Het is dan ook niet te verwonderen dat meerdere keren het woord ‘seks’ rondom ons viel.
De zangeres ontvluchte haar thuisland op vijfjarige leeftijd om te migreren naar Nederland. Het leek er even op dat haar carrière zich zou vestigen rond basketbal, maar ze koos ervoor om communicatiewetenschappen te studeren en te eindigen met een muzikale loopbaan. In het jaar 2015 verscheen de artieste voor het eerst op de muziekscène met twee EP’s na een debuutsingle het jaar voordien. “The Suspended Kid” en “Children of Silk” zouden haar definitieve bekendheid doen genieten, aangezien enkele van haar meest geliefde nummers hierin gereleased zijn. Na enkele steengoede nummers uit te brengen in navolging kwam haar debuutplaat pas een jaar geleden uit.
Sevdaliza werd voorafgegaan door de elektronische beats van Kuna Maze uit eigen land. Een mooi voorproefje van de lage bassen en meeslepende synths die we later op de avond zouden horen. Het publiek reageerde tevreden door losjes te bewegen op de muziek. De jonge man kon de Botanique aardig overtuigen met zijn elektronisch talent. Redelijk onbekend momenteel met net geen 1000 facebooklikes denken wij dat hij dit jaar wel eens zou kunnen doorbreken op de Belgische festivals.
Het optreden of laten we zeggen de show werd ingezet door mystieke dampen die het podium overweldigden. Het duurde wel enkele minuten voor de muzikanten verschenen. En opnieuw enkele minuten vooraleer we een glimp van Sevdaliza zelf konden opvangen. Haar drummer en toetsenist deden de zaal watertanden naar de vrouwelijke zang door een instrumentale versie van “Do You Feel Real”. Enkel gewaad in het licht van één enkele spot zong de 31-jarige haar publiek meteen in trance. Dit zou een sensueel optreden worden, dat was meteen duidelijk.
Typerende verleidelijke elektronische beats vormen de rode draad doorheen de vertoning aangevuld met loepzuivere krachtige zang. Stevige bassen deden onze oren op bepaalde momenten even suizen, oordoppen waren een must. Sevdaliza bouwde op door te starten met het eerder rustige “Time”. Tijdens “The Inside” verscheen haar danser voor het eerst op het podium waarmee ze gedurende een uur lang sensuele bewegingen zou uitdelen. Intense aanrakingen en statische bewegingen versterkten de overtuigende accenten van de muziek. Zo vormde het optreden een waar spektakel en ging het richting heerlijke theatraliteit omgezet in dans, woord en muziek. Dit vertaalde zich in pure verwondering bij het publiek, waardoor pas na een aantal nummers de open monden verdwenen en werden omgezet tot even sensuele beweging als die van de vrouw voor ons.
Monsterhits “Human” en “That Other Girl” dramden na een vurig eerste halfuurtje door de luidsprekers. Het publiek werd wild. Sevdaliza is een toonbeeld voor sensualiteit en vrouwelijkheid en dat zou niemand nog betwisten achteraf. Enkele grote fans op de eerste rij gaven geschenken aan de Nederlandse schone, de liefde voor haar muziek was groot, heel groot. Het valt dan ook niet te verwonderen dat enkele ‘I love You’s’ in de stille momenten geroepen werden. En inderdaad, stilte was ook een belangrijke component van het optreden. Ze hield tussen haar nummers de toeschouwers vast door stilte en dans, smachtend naar elke volgende song.
Naarmate de avond vorderde zou ze enkel haar krachtigste nummers nog brengen, aangevuld met een wondermooie ballad en sterk gezongen “Love Way”. Afsluiten deed ze met “Hero”, voor ons wel duidelijk het hoogtepunt en helaas eindpunt van de avond. Concluderen kunnen we met de woorden ‘fantastisch, overweldigend, fenomenaal en erotisch’. De nummers van dit optreden zinderden nog lang na op weg naar huis (misschien deels ook door de gehoorschade die we hebben opgelopen). Als de muziek niet loslaat dan weet je dat je als artiest een goede indruk hebt gemaakt.
Setlist: Do You Feel Real – Time - The Inside – Scarlette – Human - That Other Girl - Loves Way - Mad Woman - Amandine Insensible – Bebin – Hubris
Onbekend - Marylin Monroe - Soul Syncable
Bis: Hero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Bram Weijters 'Crazy Men – Betoverend concert!
Bram Weijters 'Crazy Men
De Casino
Sint-Niklaas
2018-02-15
Erik Vandamme
Toen we enkele tijd geleden ‘Here Comes The Crazy Man!' van Koen de Bruyne (1946 - 1977) enkele luisterbeurten gaven, viel ons op dat deze veel te vroeg gestorven virtuoos, zijn tijd ver vooruit was. Experimenteren met jazz, funk en rock is de rode draad doorheen deze schijf. Wist Koen veel dat net dit ervoor zou zorgen dat Jazz anno 2018 meer dan leeft. Toen in 2015 het album werd heruitgebracht, was dit een drijfveer voor piano virtuoos Bram Weijters om een eigen bewerking te maken, als ode aan Koen De Bruyne. Ook Bram is een artiest die graag experimenteert met rock, klassiek, jazz tot elektronische muziek. Het resulteerde in een knappe schijf Bram Weijters' Crazy Men. We schreven daarover: ''Bram Weijters' Crazy Men herschrijft de geschiedenis van de Belgische Jazz. Brengt een ode aan een klasse artiest, en blaast de man zijn onderschatte werk nieuw leven in. Het bijzondere aan deze schijf is dat het aanvoelt alsof deze songs pas nu zijn geschreven en worden vertolkt.'' In De Casino n Sint-Niklaas kregen we een trip naar het verleden, met een oog naar de toekomst, met beide voeten in het heden.
Net zoals Koen De Bruyne in zijn tijd, laat ook Bram Weijters zich omringen door klasse muzikanten die hun instrumenten niet gewoon bespelen. Maar Jazz doen leven, als het ware. Steven Cassiers bespeelt zijn drums op uiteenlopende wijze. Hij maakt gebruik van verschillende attributen. Hij bewerkt de vellen enerzijds alsof de Apocalyps elk moment gaat uitbreken. Anderzijds streelt hij de vellen alsof het porseleinen potjes en pannen zijn. Vincent Brijs aan de baritonesax , Andrew Claes aan de altsax en Sam Vloemans doen met hun intensief aanvoelende blazers klanken de hemelpoorten meerdere keren open gaan. Dries Laheye tenslotte tovert uit zijn 5-string basgitaar een wondermooi klankenbord als kers op de taart.
Maar de dirigent, de grootmeester die zijn troepen met zachte hand leidt? Dat is zonder meer Bram Weijters, die zich niet alleen ontpopt tot een ware grootmeester in piano en ander keyboards. Op zijn aangeven, worden de teugels gevierd. Of net niet. Waardoor een kruisbestuiving ontstaat, boordevol onaards aanvoelende schoonheid.
In het eerste deel kregen we werk voorgeschoteld dat overeen komt met de tijdsgeest van toen die tot cultplaat uitgegroeide schijf, is ontstaan. De jaren '70 dus. Doorheen de set passeerden grootheden als Bob Porter, Herbie Hancock en dergelijke meer. Gebracht met respect voor die artiesten. Maar met een vette knipoog naar het heden, en de toekomst.
Als ik naar een Jazz optreden ga wil ik vooral een set zien die bol staat van improviseren. Nu, deze heren improviseren voortdurend. Het sterke is, daardoor ontstaat geen chaos. De heren zijn op elkaar ingespeeld, en voelen elkaar blindelings aan. Het spelplezier straalt uit de instrumenten, en doet je prompt een traan wegpinken of bezorgt je een glimlach op de lippen. Maar vooral, die klassieke jazz tonen, horen in een nieuwe en zelfs lichtjes experimentele bewerking. Het bezorgt ons al bij het eerste deel van de set een warme gloed vanbinnen. En dan moet deel twee nog komen.
Na een frisse cola, en een toffe babbel aan de toog is de tijd gekomen voor de hommage aan Koen De Bruyne. Was het eerste deel al lichtjes hallucinant, dan werden in deel twee, het integraal brengen van ‘Here comes the crazy men!’ de registers compleet open gegooid. Deze jonge muzikanten, die ondertussen al ruimschoots hun kunnen hebben bewezen, doen de muziek van Koen De Bruyne niet zomaar heropleven. Nee, ze geven een eigentijdse inbreng aan de muziek van toen. Waardoor Koen zijn muziek wordt heruitgevonden. Vanaf die eerste noot voelden we ons wegglijden, naar 1974. En pinkten we wederom enkele tranen weg van innerlijk genot. We zaten zelfs te headbangen op de intensieve tot gedreven klanken; en we kregen een waar kippenvelmoment te verwerken, toen Bram en de zijnen ons onderdompelden in een verstilde tot intieme atmosfeer. Prompt kon je op die momenten een speld horen vallen in de zaal. Bij ons viel vooral ons hart in gruzelementen op de grond, van zoveel innerlijk genot dat we vanbinnen voelden.
Met dank aan Bram Weijters en zijn onwaarschijnlijk groots spelende kompanen, die hier in De Casino , Sint-Niklaas niet alleen grenzen verlegden binnen de Jazz.
Nee, dit was gewoon een betoverende avond boordevol muziek die harten raakt, en zielen doormidden splijt. Zoals Koen De Bruyne en vele virtuozen uit zijn tijd dat ooit hebben voorgedaan. Anno 2018 bewijst een jeugdig gezelschap als Bram Weijters 'Crazy Man het; die boordevol energie, spontaniteit en spelplezier Jazz klanken uit hun instrumenten toveren. Dat Jazz nog steeds leeft is onze eindconclusie!
dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Pics homepag Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Girls in Hawaii stelde vorige donderdag hun nieuwste plaat ‘Nocturne’ voor in Gent. Hun vierde heeft opnieuw al de magie van hun vorige platen, maar dan met synths en elektronica. Zachtjes en met gevoel aangebracht, zoals we het van de ‘girls’ gewend zijn.
Een goed voorbeeld daarvan was het openingsnummer van de set. “This Light” liet ons wakker worden in de melancholische wereld van Girls in Hawaii. Het nummer is heerlijk opgebouwd, en het inkomen van de drums zorgen voor een zalig extra cachet in de herhaling. Bij “Indifference” zorgde Christophe Léonard op de keyboard voor een riedeltje dat ook in tetris had kunnen zitten. Het zestal let trouwens op de details, want zelden zagen we zo’n subtiel en toch versterkend lichtspel als bij deze band.
Daarna hoorden we nog wat van op vorig album ‘Everest’, zoals “Changes” en “Switzerland”. Mooie nummers, daar niet van, maar toch dreigde de set in een zak te vallen. Tot dan zeiden de Waalse jongens geen woord tegen het publiek. De connectie was nog niet gemaakt, iets wat een goed optreden fantastisch maakt. Maar met “Misses” slaagde de band daar wel in. Gevoelig en ingetogen, met mooie klankjes die overal heen spatten. Melodieus en toch eigenwijs, wars van clichés, zonder te posen. En natuurlijk met Denis Wielemans in de gedachten, broer van frontman Antoine.
We hoorden daarna de zee op ons afkomen met rollende golven en gedreun tijdens “Blue Shape”. Met “Son of the Suns” speelde de band één van hun meest poppy songs, volledig met Star Wars-like intro.
Tijdens “Time to forgive the winter” schakelde de band nog even een versnelling hoger en ging de toetsenist mee aan het rocken met de gitaar. Vijf gitaristen en een drummer gaven het beste van zichzelf, er gebeurde vanalles op het podium en wat moeilijk te spelen is, ging makkelijk de oren in. Hoeveel variatie de band aankan, bewees het ook met “Walk”, dat live zelfs een beetje richting het oude Soulwax ging. Heel cool, één van de topnummers van de avond.
De jongens gingen er vlotjes mee door met onder andere “Up on the Hill”, speciaal voor de jarige zus en haar vrienden. Het werd een moderne slow/ballad, en gaf een moment van rust in de set. Een heel mooie set dus, dat nog werd afgesloten met respectievelijk “The Fog”, “Road to Luna”, een erg vinnige versie van “Birthday Call” en “Rorschach”. Met die laatste gingen ze uiteindelijk rockend de coulissen in.
Wij waren dus blij met de drie bisnummers dat we nog kregen. Met “Flavor” speelde de band nog eens een gouwe ouwe van ‘From Here to There’. In “Guinea Pig” werden dan weer de voice changes gebruikt à la Kanye West. En als ultieme afsluiter hoorden we “AM 180”, een cover van Grandaddy. De band waar Antoine Wielemans en de zijnen veel van hun mosterd hebben gehaald én waar ze mooie herinneringen aan hadden op Pukkelpop. Volgens hen het beste live optreden dat zij ooit hadden gezien. Wel, Girls in Hawaii kan er zeker niet zo ver vanaf zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-in-hawaii-15-02-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Rock Werchter 2018 – van 5 t/m 8 juli 2018 - Rock Werchter stelt zijn Belgen voor
Studio Brussel kleurt deze week zwart, geel en rood. Dat is een prima aanleiding om de Belgen die dit jaar op Rock Werchter staan voor te stellen. Zeven acts. Gevestigde waarden. Nieuw talent. Divers in genre. Allen bijzonder sterk in wat ze doen. Triggerfinger staat op donderdag 5 juli op Rock Werchter. Arsenal op vrijdag 6 juli. Angèle komt op zaterdag 7 juli naar het festival. Op zondag 8 juli geven Equal Idiots en - de eerder al aangekondigde- Roméo Elvis x Le Motel present. Todiefor en blackwave. zijn eveneens bevestigd voor Rock Werchter 2018. Hun speeldatum moet nog ingevuld worden echter.
Rock Werchter 2018 vindt plaats van donderdag 5 juli tot en met zondag 8 juli in het Festivalpark in Werchter. Tickets voor Rock Werchter 2018 zijn te koop via ticketmaster.be en proximusgoformusic.be. Dagtickets voor zaterdag 7 juli - met oa Pearl Jam, Jack White, Jack Johnson, Fleet Foxes en Khalid zijn uitverkocht. Dagtickets voor de andere festivaldagen evenals combitickets voor de gehele duur van het festival zijn nog in verkoop. Meer namen voor Rock Werchter 2018 worden zeer binnenkort bekend gemaakt.
Volgende acts zijn reeds aangekondigd voor Rock Werchter 2018:
• Donderdag 5 juli: Queens Of The Stone Age, Gorillaz, The Script, James Bay, Marshmello, Alice In Chains, Anne-Marie , At The Drive In, Black Rebel Motorcycle Club, Triggerfinger, The Vaccines, Vince Staples
• Vrijdag 6 juli: The Killers, London Grammar, Snow Patrol, Ben Howard, Anderson .Paak & The Free Nationals, Angus & Julia Stone, Arsenal, The Kooks, IAMDDB
• Zaterdag 7 juli: Pearl Jam, Jack White, Jack Johnson, Fleet Foxes, Khalid, MGMT, Stereophonics, Stone Sour, Petit Biscuit, JP Cooper, Angèle
• Zondag 8 juli: Arctic Monkeys, Nick Cave And The Bad Seeds, Nine Inch Nails, Eels, David Byrne, George Ezra, Fever Ray, Kaleo, Roméo Elvis x Le Motel, Rone, PVRIS, Equal Idiots
• Ook bevestigd, speeldatum nog te bepalen: blackwave. en Todiefor
Over Rock Werchter. Vier dagen, vier podia. Met de grootste headliners, jonge wolven, felle rockers, straffe singer-songwriters, verse ontdekkingen, de vetste beats. Rock Werchter programmeert met grote overtuiging over alle genres heen. Het grootste zomerfestival van België vindt in 2018 plaats van donderdag 5 juli tot en met zondag 8 juli. De omstandigheden zijn uitzonderlijk en optimaal. Rock Werchter is een unieke belevenis. Een line-up van wereldklasse: jawel. Lekker eten en drinken: check. Techniek en productie: top. Comfort: prima. Tenten op het niveau van de beste concertzalen: aanwezig. Festivalgevoel: omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. In 2017 vonden elke dag opnieuw 88.000 festivalgangers de weg naar een uitverkocht Festivalpark in Werchter. Dit jaar verfijnt Rock Werchter zijn gekende succesvolle formule met een extra podium, The Slope, en een grotere en nog betere The Barn.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Therion - Een perfecte mix van metal en klassiek
Therion, Imperail age, Null Positiv
Kreun
Kortrijk
2018-02-15
Wim Guillemyn
Therion heeft een nieuw album uit. Een metalopera genaamd ‘The Beloved Antichrist’ die maar liefst 3 cd’s lang is. Een ambitieus project waarvoor Christofer Johnsson zich liet inspireren door een 19de eeuwse roman ‘A Tale of The Antichrist’ van Vladimir Soloviev. Het album werd overal wat met gemengde gevoelens onthaald. De meeste kritieken die je hoort dat het album wat pit en tempo mist en dat het wat lang uitvalt. We weten dat Therion een uitstekende live-reputatie heeft en het was dus uitkijken hoe dit alles zich zou vertalen op het podium.
Eerst kregen we nog wat voorprogramma’s waaronder Null Positiv dat het een beetje moest hebben van schmink en banners. De frontvrouw straalde veel power uit, grunts wisselde ze af met cleane passages. Matig gitaarwerk dat niet beklijvend was. Uiteindelijk was zij het sterkste element van de band. Alleen het constant in de lucht steken van haar vuist kwam een beetje als een gimmick over.
Het Russische Imperial Age had ook een nieuw album uit. Ook een metalopera. ‘The Legacy of Atlantis’. Met een nieuwe zanger (toetsenist Alex Osipov) en drummer Max Talion. Osipov blijkt over een ferme operastem te beschikken. De afwisseling met vooral zangeres Anna en in mindere mate Jane werkt goed. Bovendien beschikt de band over een mooi totaalgeluid. De band was mooi uitgedost en leverde een prima performance af. Prima symfonische metal dat een kans op de podia verdiend.
Toen was het tijd voor het Zweedse Therion. Er werd geopend met “Theme Of Antichrist”. De slottrack op het nieuwe album werd goed onthaald. Dan kwam “The Blood of Kingu” uit 2004. Het werd al meteen duidelijk dat het een afwisseling uit oud en nieuw werk ging zijn. Er kwamen een zestal tracks uit ‘The Beloved Antichrist’ aan bod. Met ondermeer “Night Reborn”, “Temple of New Jerusalem” en “Bring Her Home”. Een drietal songs uit ‘Lemuria’ en voor de rest songs uit diverse albums. Thomas Vikstrom zijn stem was excellent. Met daarnaast de operastem van Chiara Malvestiti. Emmie Asplund zorgde voor de meer krachtige en felle vocals. Met songs als “The Rise of Sodom and Gomorrah”, “To Mega Therion” en “Lemuria” wisten ze gemakkelijk het publiek voor zich te winnen.
Een schitterend optreden met een perfecte mix tussen metal en klassieke elementen. Alles werd heel goed gebracht. Soms wat theatraal (vanwege de metalopera-tracks) en dan weer tijd voor headbangen.
Na maar liefst twintig tracks was het tijd om met een goed gevoel huiswaarts te keren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/midnight-eternal-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/null-positiv-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imperial-age-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/therion-15-02-2018/
Organisatie: Feed the fire ism Wilde Westen, Kortrijk
In feite is dit een re-release. Het album verscheen vorige jaar in maart maar was vrij snel uitverkocht. De band besliste dan maar om hem nog eens op de markt brengt. Als regular cd en als digipac. ‘Duality’ is het debuut van deze Franse band dat sinds 2014 bestaat. Een viertal muzikanten bestaande uit 2 mannen en 2 vrouwen.
Het album brengt ons middels verschillende verhalen op verschillende plaatsen maar als rode draad gaat het over een persoon die vecht tegen zichzelf en de wereld om zich heen. Een gevecht om niet in waanzin en depressies te belanden. Niet echt opgewekte materie dus. Er zit veel melancholie in de songs maar het is nu ook niet zo dat het depressief klinkt. Muzikaal spreken we van stevige rock en progressieve rock. Zo zijn er songs die afklokken rond de drie en vier minuten, maar ook songs die tot elf minuten duren. “Hapiness Inside” is zo’ n lang uitgebouwde song. Een lang uitgesponnen intro dat overgaat in stevige rock met een instrumentaal tussenstukje dat ingevuld wordt door een orgel/key. Het is eens wat anders dan een gitaarsolo. Het nummer heeft een fijne opbouw met veel variatie dat wat aan de jaren ‘70 doet denken. De stem van zangeres Cécile Kaszowski is schitterend. Luister maar eens hoe ze naar het einde toe een soort van zangsolo weggeeft. “Tightrope Walker” bevat akoestische gitaar, een babbelende bas, een pianoriedeltje dat halfweg wat kleur komt meegeven en wat percussie. De stem doet de rest. Het titelnummer is dan weer een chique rocker.
‘Duality’ is een volwassen album en een sterk debuut. Met verscheidene sterke elementen zoals de stem, de composities en de arrangementen. Een heel fijne ontdekking.
Mr. Myst timmert reeds zowat vijf jaar aan de weg om met hun glam- en sleazerock behalve België ook de buurlanden te veroveren. Ze mochten vanuit Oostende reeds gaan optreden in Nederland, Frankrijk en Duitsland. Met hun nieuwe EP ‘Red Light District’ onder de arm zal het winnen van nieuwe zieltjes misschien een stukje vlotter verlopen.
Hardrock is aan een revival bezig, ook in ons land, nadat het genre lang verguisd werd en op een zijspoor gezet. WildHeart trekt in ons land aan de kar en startte zelfs een eigen festival dat zich toelegt op hardrock, glamrock en sleaze. Mr. Myst mag dat festival dit jaar openen en dat is een perfecte match.
Op ‘Red Light District’ krijg je catchy en licht verteerbare glamrock in de stijl van Skid Row en Mötley Crüe. Met Mr. Myst op het podium is elke avond een feest: makkelijk mee te brullen refreinen, de vuisten in de lucht en een geregeld een pakkende gitaarsolo. “Runaway” is één van de betere nummers. Ook leuk is de Elton John-cover “I’m Still Standing”. Bij de track “Red Light District” hoort een video die opgenomen werd in een sexclub in Ronse.
‘Red Light District’ is de perfecte soundtrack om na een dag gedonder op het werk je eerste puntjes bij te drinken. Schaamteloos leuk.
http://www.mrmyst.com
Als voorloper voor haar binnenkort te verschijnen album brengt de Noorse zangeres Susanna (Wallumrod) een cover, of beter gezegd een hommage aan, van “Perfect Day” van Lou Reed. Is al meermaals gedaan horen we je zeggen? Dat is waar maar nog niet op Susanna’s manier. Ze heeft er een minimalistische versie van gemaakt: duimpiano, barokke harp en haar indrukwekkende melancholische stem.
Is dit een geslaagde oefening? Jazeker. Een cover is pas geslaagd als je er je eigen draai kan aan geven. En dat op zo een wijze dat je iets aan het origineel bijbrengt. En dat doet Susanna op schitterende wijze. Heel minimalistisch en met de stem als belangrijkste instrument maakt ze er een introverte en kwetsbare versie van.
De cover art is een werk van de gerenommeerde Noorse graficus Arne Bendik Sjur die de tekening ter beschikking stelde.
Wij kijken door deze song alvast uit naar het nieuwe album ‘Go Dig My Grave’ zal heten en deze week zal verschijnen. Een review hiervan mag je in de toekomst zeker hier verwachten.
De bandnaam The Good, The Bad and The Zugly zal waarschijnlijk fantastisch hebben geklonken na meer dan vijf pintjes na de eerste gezamenlijke repetitie, maar om er nu echt een international carrière mee uit te bouwen? Nochtans heeft deze Noorse punkrockband best wel wat troeven in huis om door te breken.
The Good, The Bad and The Zugly (GBZ) brengen op het pas uitgebrachte album ‘Misanthropical House’ stevige punkrock in de traditie van The Hellacopters en Turbonegro. Drummer Tommy Akerholdt van Turbonegro mag zelfs even komen meezingen. Hun punkrock is snel en catchy, maar niet plat commercieel en mooier uitgewerkt dan pakweg de Britse oldschoolpunk. Stevig en vinnig, maar niet bijster origineel. Zo klinken ze op "I Lied About Being A Hardcore Man”, “Mindlessness”, “Ripe For The Grave” en – het beste nummer op het album - “International Asshole”. Inhoudelijk gaat het niet altijd over de grote wereldproblemen, maar soms ook over de eigen lichamelijke teloorgang of persoonlijke ergernissen. GBZ brengt het ‘zagen en klagen’ terug in de punk, zoiets.
GBZ heeft op dit album een paar nummers waarmee ze inzake songopbouw, akkoorden en geluid dicht in de buurt komen van die andere, net iets bekendere Noorse band Kvelertak. Dat gebeurt op o.m. openingstrack “H-Bomb”, “Vik Bak Meg Satan”, “Sickness Unto Death” en “West Coast Exile”. In andere songs of intro’s klinken daar soms nog echo’s door, maar dan subtieler. Hoewel de referentie naar Kvelertak wel geen toeval zal zijn, blijven de verschillen groot genoeg om GBZ een eigen gezicht te geven. Er zijn ook slechtere bands om je aan te spiegelen en deze aanpak zorgt ervoor dat The Good, The Bad And The Zugly toch een beetje uit de band springen.
‘Misanthropical House’ is een vermakelijk album dat zowel de doorwinterde punker als de ruimdenkende metalhead zal aanspreken. Deze Noorse band is reeds uitgenodigd voor Hellfest in Frankrijk en hopelijk komen daar nog een paar Belgische festivals of zaalshows bij.
Ook in België is er een groei te merken op het vlak van post-rock en post-metal. Stories From the Lost uit Zottegem is daar een voorbeeld van. Dit kwartet richt zich vooral op iets steviger post metal. Digitaal is hun album al enkele maanden te verkrijgen maar heel binnenkort is die ook verkrijgbaar op vinyl via Dunk!Records. Met ‘Exoplanet’ zijn ze aan hun derde album toe. Dit bevat 7 tracks die maar, naar post-metal termen, drie tot vijf minuten lang zijn. Dat is al één verschil met de meeste bands in het genre. Daarnaast wordt er in de meeste songs gezongen. Een zware, donkere black metal stem zorgt voor de gezongen delen en de grunts. Tegenover hun vorige release “Impairment” wordt er iets meer nadruk gelegd op de metal/doom klinkende gitaren en wordt het pad van post-rock zo goed als helemaal achter hen gelaten. Als resultaat krijgen we donkere en onheilspellende stukjes muziek. De zang past er zeer goed bij en kan als een aanvulling van het instrumentaria gezien worden. Opener “Ashfall” begint met luchtig en vrij melodisch gitaarwerk om dan over te gaan tot het zwaarder gedeelte met afwisselend grunts en cleane zang. Een ferm stukje muziek dat gecondenseerd werd tot iets meer dan drie minuten. “Bleak Daylight” begint als een muziekje uit een muziekdoos om dan tot een metal thema uitgewerkt te worden. Ook hier is toch wel melodisch gitaarwerk aanwezig dat de donkere insteek wat minder zwaar maakt. “T-Minus” is een instrumentale overgangstrack. “Minkowski” bevat fijn drum- en baswerk. Een ingesproken tekst in de intro trekt samen met de drums het nummer op gang. Er is fraai gitaarwerk op de achtergrond aanwezig. Een top track. “Obey The Martians” is een track dat als een post-rock song begint om naar black/doom metal over te gaan. Stuk voor stuk aardige composities met veel subtiele details.
‘Exoplanet’ is een ferme stap vooruit en ook een beetje een ommezwaai op muzikaal gebied voor Stories From The Lost.
Je kan ze op 2 maart in JH Comma te Brugge en op 27 April in JH Reflex te Sint Lievens Houtem gaan bekijken.
Mauger heeft zijn wortels in Oostende en Gent liggen. Met “Berlin Will Wait” brengen ze hun eerste single uit die hun volledig album voorafgaat. Intussen wisten ze beslag te leggen op de publieksprijs van OC De Grote Post binnen te halen en werden ze uitgeroepen tot vi.be band door onze bevriende webzine Indiestyle. Terecht zou ik zeggen want hun single klinkt aangenaam. Het nummer heeft een fijne flow, een aangename stem, een catchy refreintje en leuke toetsen. Als ik hen zo hoor zouden ze gerust niet misstaan tussen de andere kandidaten van bv De Nieuwe Lichting. Een band om te volgen. Wie houdt van Het Zesde Metaal, Balthazar, etc…
Je houdt van een milde stem en goed in het gehoor liggende indie(rock)? Probeer Mauger eens uit.
Voor deze release moeten we teruggaan naar 1997. Het jaar waarin dit album het levenslicht zag. Disjecta Membra werd in Nieuw Zeeland opgericht in 1993 door o.a. Michel Rowland die tot op heden nog deel uitmaakt van de band. ‘Achromaticia’ was hun debuut ( via Heartland Records indertijd) en werd voorafgegaan door de single “Cauldron of Cerridwen” (een clubhit in Australië) en later met “Skin Trade” (een hit in het Britse clubcircuit). Beide tracks staan ook hier op dit debuut. Ze werden de eerste gothrock band van Nieuw Zeeland die ook internationaal succes kende. Na een hiatus zijn ze sinds 2013 terug actief en brengen ze nu en dan nieuw werk uit. In 2016 brachten ze nog een EP uit ‘The Infancy Gospels’ en deden ze in Nieuw Zeeland het voorprogramma van The Mission.
Twintig jaar later vonden ze het tijd om een birthday release van ‘Achromaticia’ uit te brengen. Je kon hem immers lange tijd nergens meer verkrijgen. Hij is al een tijdje als download te verkrijgen maar de Anniversary Edition bevat naast het debuut nog twee extra cd’s met bonusmateriaal en onuitgegeven materiaal uit die periode. Daar vind je bv live songs met covers van The Cure (“Three Imaginary Boys”) en The Sisters Of Mercy (“Driven By Snow”). Maar ook demo’s van het album, een interview en enkele onbekende tracks. Het bonusmateriaal is iets extra’s maar het overtreft het album zelf op geen enkel moment. Voor de echte fans dus.
‘Achromaticia’ blijft een sterk album na al die jaren en een aanrader voor wie van gothic houdt. Echte fans zullen wel smullen van de 3 cd-box. Zelf vind ik het debuut nog altijd het meeste aanspreken en kies daarom voor de digitale aanbieding dat ook enkele bonusnummers bevat.
Dee Calhoun, of voluit Screaming Mad Dee Calhoun, heeft zopas zijn tweede solo-album uitgebracht. Daarvoor kreeg hij opnieuw de hulp van bassist Louis Strachan, zijn maatje van bij de legendarische Amerikaanse doommetalband Iron Man. Na het recente overlijden van Iron Man-bezieler Al Morris III zijn Calhoun en Strachan meer dan ooit op elkaar aangewezen. ‘Go To The Devil’ is dan een mooie doorstart. Binnenkort komt het duo naar Europa voor een reeks optredens.
Op dit album krijg je donkere folk met Calhoun die zingt, gitaar speelt en wat zuinige percussie en mondharmonica aanbrengt. Strachan beperkt zich tot de bas. Al had Calhoun ook dat instrument voor zijn rekening kunnen nemen, want in zijn eerste bandjes was hij steevast de bassist. Maar dan zou het echt een solo-album geworden zijn.
Dee Calhoun staat uiteraard centraal als zanger, maar is ook een uitstekend songschrijver die alleen al vocaal een song echt kan dragen en die met een beperkte bezetting toch een volle sound kan neerzetten.
Verwacht geen vrolijke kampvuur-folk, eerder neerslachtige blues-folk met subtiel nog wat southern rock en americana erdoor. De onderwerpen lijken zo geplukt uit het Bible Belt/Redneck-platteland van de Verenigde Staten. God en de duivel spelen vaak een hoofdrol en de ondertoon is die van de economische teloorgang van het Amerikaanse platteland. Veel geluk in de liefde blijkt deze bebaarde Amerikaan ook al niet gevonden te hebben. Het album heeft iets van een biecht of een rituele zuivering.
Wie uit is op een folk-heruitgave van de doommetal van Iron Man, is eraan voor de moeite. Donker is het album zeker, maar doom of nog maar metal komt er niet aan te pas. Eerder een lo-fi-versie van The Black Crowes.
Vervelen doet het album geen moment. Calhoun’s krachtige stem sleurt je mee in zijn moeras van liefdesverdriet, uitzichtloosheid en wanhoop en laat je niet meer los voor zijn ziel van al zijn ellende gezuiverd is.
Fans van WhiskeyDick, Seasick Steve of misschien zelfs Rag ‘n’ Bone Man zullen dit wel kunnen smaken.
http://www.screamingmaddee.com
Slow Bear is een DIY indiefolker uit Oud Heverlee die sedert 2014 solo bezig is met muziek maken. Hij treedt ook alleen op met zijn gitaar, harmonica etc... Je zou hem als een hedendaagse Bob Dylan of Neil Young kunnen omschrijven. Zeggen dat zijn muziek hetzelfde niveau haalt, is dan weer overdreven.
De titel ‘Fucking Off’ kan je misleiden. Het betreft hier niet echt iemand die muzikaal tegen de schenen schopt. De songs zijn zelfs nogal easy flowing. Wat maakt dat je tijdens het beluisteren nu en dan eens dreigt in te dommelen. Niet omdat de songs slecht zijn maar doordat de DIY aanpak maakt dat alles nogal lo-fi en gezapig klinkt. Daarnaast kan de productie en de zang wel iets beter. Het is jammer om te zeggen maar een groot zangtalent is Slow Bear niet. Deze DIY-er heeft dringend nood aan iemand die de touwtjes in de handen neemt en de positieve punten van de songs weet te versterken. Maar tevens ook de zwakkere kanten weet om te buigen.
Slow Bear heeft sterke teksten en songs die er mogen zijn. Mocht hij dit nu weten te combineren met een uitstekende productie en gezongen door een ferme zanger dan zou dit album een veel hoger level weten te bereiken.
Tubelight kende een ferme start toen ze in 2012 de finale van Humo’s Rock Rally wisten te bereiken. Ze hadden een bescheiden radio hitje met “Coming After You” en een album (‘Heliosphere’) dat het goed deed. Hun muziek vertoonde hun voorliefde voor psychedelische muziek uit de sixties, Britpop en een snuifje shoegaze. Na dat debuutalbum werd het even stilletjes rond hen. Niet meteen gedacht dat we er nog iets wereldschokkends van gingen horen maar zie: hier staan ze weer! In een lichtjes gewijzigde bezetting. De huidige bezetting bestaat uit Lee Swinnen (zoon van…), Mick Swinnen (Ero Guro), Bart Weyens (Statue), Bart Baele (Speedozer) en Wouter Theunis (ex-Prospects).
De muzikale koers is ook lichtjes gewijzigd. Laten we zeggen dat hun roots nog steeds in de dezelfde grond ligt maar dat de aankleding iets anders is. Het klinkt alvast minder gepolijst. Het is iets minder Britpop en wat meer garagerock. Waar vroeger linken met bv The Kinks konden gelegd worden moeten we dit nu eerder zoeken bij Iggy Pop of Arctic Monkeys. Luister maar eens naar “Isolation” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De opnames hebben ook meer een lo-fi benadering. Iets wat wel past bij hun nummers en heel mooi tot uiting komt op bv “Nervous Jim”. Openingstrack en tevens single “Perfect Routine” begint wat tegendraads (met gepiep en dissonante gitaar) maar is wel catchy as hell. De Afrekening? Ook “Complexity” is een dijk van nummer. Maar zo staan er nog enkele op.
Tubelight heeft zichzelf heruitgevonden. En hoe? Door een dijk van een plaat te maken waar nogal bands jaloers op mogen zijn.
Statue is geen doorsneeband. Zo bestaan ze bv uit vier gitaristen, bass en drums. Dat levert wel originele en groovende instrumentele tracks op die je moeilijk in een hokje kan stoppen. Het neigt soms naar post rock maar ook naar bands als Television etc… Je gaat ze niet op de radio tegenkomen alhoewel hun muziek vrij makkelijk te beluisteren is. In België kunnen we misschien STUFF. aanhalen die iets gelijkaardigs doen maar dan in geheel hun eigen stijl.
Aan de titels zal je weinig hebben aangezien die “0”, “K” of “12” heten. We moeten het dus met de muziek zelf doen en die is gelukkig heel goed te pruimen. Variërend van kortere, bondig songs tot meer langere en uitgerekte tracks van wel 8 minuten. We horen heel wat gitaar. Gitaarklanken die vervormd zijn, subtiel aanwezig zijn of gewoon begeleidend.
Op ‘Kasper’ horen we een zoektocht naar de mogelijkheden en de limieten van hun bezetting. Dat levert mooie resultaten en soundscapes op. Ik denk dan aan “A” of “P”. Maar als je met een open geest je laat meedrijven met hun werkstukjes dan ontdek je nog pareltjes.
Statue levert een heel geslaagd derde album af en ze schijnen live meer dan de moeite waard te zijn.
Ik zou zeggen doe eens zot en ontdek hen eens als je ze nog niet kent. In maart te verkrijgen via Fons Records.
Met het weirde ‘Pearl Mystic’ kon Hookworms ons een eerste keer bij het nekvel grijpen met een mix van psychrock en krautrock die geregeld door de vleesmolen werd gedraaid. Hawkwind, noisy ontdekkingstochten en een resem bedwelmende middelen waren de drijfveren. Op hun tweede album ‘The Hum’ gingen ze freewheelend op dat elan door, maar met ‘Microshift’ is er toch wat verandering op til.
De synths en keyboards zijn prominenter aanwezig, de eighties zijn in de sound binnengeslopen en de psychedelische uitspattingen worden ietwat in toom gehouden. Wij zijn er nog niet uit of dit al dan niet een gunstige evolutie is maar het is een feit dat dit album overal lovend onthaald wordt. Het zou veruit hun beste werk tot op heden zijn, lezen wij overal. Zelf gaan we ons zeker nog niet aan dit soort uitspraken wagen, want wij zijn een veel te hevige fan van de vaak geestdriftige razernij van ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’.
Gelukkig zijn de gitaren nog niet volledig overboord gegooid, het is geen drastische koerswijziging geworden zoals bijvoorbeeld bij Tame Impala op ‘Currents’, een plaat waarmee de hippe Australiërs zowat gans de wereld aan hun voeten kregen, behalve ons. Voor alle duidelijkheid, deze ‘Microshift’ is stukken beter dan het zwaar overroepen ‘Currents’.
Hookworms klinken bij momenten zeer poppy en catchy, en dat waren we tot nu toe nog niet gewoon. De band klinkt niet langer alsof ze met zijn allen zwaar aan de hallucinogenen hebben gezeten, maar de songs trippen nog steeds bijwijlen richting onontgonnen bestemmingen. Vooral opener “Negative Space” is een kanjer met een zwaar verslavend effect, de perfecte mix tussen de oude en de nieuwe sound, opzwepend en bijzonder aanstekelijk. Primal Scream, Jagwar Ma en LCD Soundsystem in een dansbaar samenzweringsverbond. Met een gejaagd “Static Resistance” wordt zelfs een tandje bijgestoken, het is een rollercoaster die de poppen nog uitzinniger aan het dansen brengt.
Bij de intro van “Ullswater” zou je gaan denken dat iemand de nieuwe van Soulwax nog eens heeft opgezet, de synths drijven het ritme aan tot men in een stroomversnelling komt en een stel heavy gitaren de boel uiteindelijk in lichtelaaie komen zetten. De ontspoorde sax in het krautrock tussendoortje “Boxing Day” is een aangename zijsprong en het fraaie “Opener “ is zweverige synthpop die ergens bij Kraftwerk vertrekt om een eind verder bij een uitgelaten Foals aan te komen.
Daarmee hebben we al de voornaamste prijsbeesten gehad, want ’t is niet allemaal grand cru. De elektronische niemendalletjes “The Soft Season, “ Each Time We Pass” en “Reunion” mochten best wel achterwege gelaten worden, want hun enige functie lijkt hier om de vaart te halen uit het hele gebeuren. Ook de lichtvoetige afsluiter “Shortcomings” klinkt te poppy om te beklijven. Bij de intro ziet alles er nog goed uit maar wanneer de heren iets verderop op het randje van de kitschpop gaan balanceren komen ze uiteindelijk aan de verkeerde kant terecht.
Hoogst interessant en boeiend plaatje met een paar misstapjes. Minder freaky en een stuk dansbaarder dan ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’. Daarom niet beter, gewoon anders.
Stralende gezichten, niets dan stralende gezichten en ronduit gelukkige mensen trof je aan na de fenomenale doortocht van Glen Hansard en diens uitstekende band nu dinsdagavond.
Traantjes zijn er vast ook geweest, stompen in de maag of kroppen in de keel des te meer. Wie dinsdagavond niet in de AB was, komt maar beter met een wel heel erg goed excuus op de proppen. Dit had je moeten meemaken!
Met een arsenaal prachtige songs op zak, of die nu onder eigen naam dan wel met The Swell Season of The Frames werden opgenomen, gezegend met die fraaie en krachtige stem en bijgestaan door een topband, zorgde Hansard voor een wervelende avond vol schoonheid. Met aandoenlijke echtheid, flair en fenomenale metier en muzikaliteit wist Glen Hansard te imponeren en charmeren. Moederziel alleen aan de piano, zoals bij het beklijvende Shelter Me, of enkel begeleid door de pianiste, versterkt door die heerlijke strijkers, of bijgestaan door de geweldige potige blazerssectie of in volle gloed, drukte en feestelijkheid, met volledige twaalfkoppige band. Naakt en ontdaan van franjes of net voorzien van alle toeters en bellen dus waarbij alles perfect op zijn plaats viel. Het was een avond genieten zonder weerga. Genieten met de grote G.
De Ierse songsmid kwam eerst alleen op en bracht, “High Hope” en vervolgens, ondertussen begeleid door toch een aantal muzikanten een schitterend “Time Will Be The Healer”. Daarna verscheen de volledige begeleidingsband van Hansard ten tonele en werd een wervelend “Roll On Slow” ingezet. De muzikale vrienden uit The Frames op bas en gitaar, konden natuurlijk niet ontbreken, de driekoppige blazerssectie, het charmante strijkersstrio, de fabuleuze pianiste, de keyboardspeler en de strakke haast hyperkinetische drummer, … je kwam ogen en oren tekort en het klonk allemaal organisch en fantastisch. Zeker ook wanneer een broeierig “Didn’t He Ramble” gespeeld werd, of ook hoe “Way Back in the Way Back When” gedeclameerd werd door zanger, muzikanten en tot koor verworden publiek. En wat een feest waren “Her Mercy” / “Star Star” en “Fitzcarraldo” (The Frames) zeg!
Knap hoe Hansard er in slaagde om “Vigilante Man” van Woody Guthrie, in geen tijd om te toveren in een tot een stevige vuist gebalde anti-Trumpsong. “De huisbaas van Guthrie heette Fred Trump, hij moest hem niet”, aldus Hansard. Of het waar is, durven we betwijfelen, goed gevonden was het wel. “Gemakkelijk, he”, grijnsde Hansard, “ok, ik keer terug naar de woorden van Guthrie”. “Winning Streak” werd opgedragen aan diegenen die zich in een winnende bui waanden dinsdag, het gruwelijk pakkende “My Little Ruin” was, dan opgedragen aan al wie al eens heel erg slecht nieuws moest brengen of dat te horen kreeg. Hansard kaartte de problematiek van daklozen aan, in Ierland een groot probleem, zo vertelde de bard. Maar de zanger had ook de vele daklozen in Brussel opgemerkt. Aan hen droeg hij een bloedmooi “Shelter Me” op, pakkend. Of zoals we al schreven: beklijvend! Hansard had eerst over Joni Mitchell verteld met wie hij vijf jaar geleden de kleedkamer mocht delen en hoe Mitchell hem verteld had hoe je als singer-songwriter je leven rijmt. Waarbij Hansard verduidelijkte dat “Shelter Me” rijmt op iemands leven, niet het zijne. Zo ver waren we zelf ook al.
Ook “When Your Mind’s Made Up” ontbrak natuurlijk niet in de set, door de strijkers en blazers en een erg vinnige drumploop had deze song net dat ietsje meer. Natuurlijk kon ook die andere The Swell Season-compositie niet ontbreken; “Falling Slowly” klonk een stuk dramatischer met de ingetogen en haast ingehouden tweede zangstem van de pianiste, haar pianospel en de zuinig aanwezige strijkerssectie. Prachtig. En Hansard als geweldige crooner natuurlijk.
Dat de Estse muzikanten die Hansard bij een reeks optredens in Estland leerde kennen, ook net nu in Brussel waren, was een welgekomen geweldig toeval. En dus riep Hansard de drie Estse jongedames in kwestie erbij bij de eerste bisronde. “We hebben gisteren nog maar tickets voor dit concert gekocht en nu staan we mee op het podium”, aldus een enthousiaste Katarina. Het trio bracht een eigen nummer dat zich liet vertalen als “Why” wat naadloos over ging in het vervolg van het bisfestijn, al zou Hansard nog een tweede keer terugkeren, dan enkel met diens eigen band om stijlvol en swingend te besluiten met “Wheels On Fire”.
Het concert van het jaar? Het is vroeg om dat te zeggen, maar wie weet. Een van de absoluut strafste concerten van 2018? Ongetwijfeld!. Al stond zulks eigenlijk in de sterren geschreven. En ook nu bevestigde Glen Hansard diens uitstekende live-reputatie. Fijn dat er nog zekerheden zijn.
Ism met Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
We Are Open 2018 – 09 en 10 februari 2018 - België muzikaal op de kaart!
We Are Open 2018
Trix
Antwerpen
2018-02-13
Quinten Jacobs en Gert Vanlerberghe
We Are Open vormt elk jaar een vroeg hoogtepunt om naar uit te kijken. Trix stelt dan voor wat er allemaal leeft in muzikaal België, vaak nog onder de radar.
dag 1 – vrijdag 9 februari 2018
Op dag één leken de drie grote pijlers jazz, hip-hop en elektronica, liefst zo eigenzinnig mogelijk.
De avond opende in het Café met vier vrienden die met hun dure speelgoed ondertussen heel wat wereldhits op hun palmares hebben staan. Ga maar na: Dansende Mensen, Had Ik Maar Wat Meer Vakantie, Opa Euro, Papi Loma… Met Borokov Borokov is het dansen op zware beats, de kelen schor schreeuwen en morsen met drankjes. Is de muziek ook goed? Absoluut. Underworld meets de duivel zelve, en doe daar nog wat toetsen Kraftwerk bij. Of zoiets. Van beukende beats tot hemeltergende rave, alle registers werden opentrokken, tegen een achtergrond van haast hypnotiserende visuals met vooral veel quasi-naakt. Borokov Borokov zou elk feestje moeten afsluiten.
Quote: Komaan eikels, allemaal dansen!
Enkele jaren geleden maakte ons land kennis met de getalenteerde Antwerpse rapper DVTCH NORRIS en vanavond konden we dat ook live meemaken. Nu eens speelse, dan weer intense hip-hop en diepe bassen zorgden voor een waar feestje in de Club. In een nieuw nummer ventileerde de sympathieke Dvtch zijn afkeer van rekeningen en huur betalen op een wel heel uitbundige manier. Naast een dj had deze geboren entertainer ook enkele gastrappers bij. Eerlijk is eerlijk, de beats en refreinen klonken soms iets te veel van hetzelfde, al helpt het dat de heren een koffer vol meezingers bij hadden. Een “Seeking Closure” en een “Caught Up” gingen er goed in.
Quote: Fourty-seven and he’s dancing way more than you youngsters. Later I wanna be that guy.
Isolde Van den Bulcke wordt wel eens de Vlaamse Melanie de Biasio genoemd. Terecht. Met Tristan kregen we weerbarstige baslijnen, jazzy drums en zweverige synths voorgeschoteld, die een haast claustrofobische sfeer creëerden. De razend boeiende zanglijnen en hemelse stem van Isolde voerden ons weg naar een andere plek en tijdperk. De hypergelaagde ambient pop had niet zelden een bevreemdende opbouw, onvoorspelbaarheid troef met vaak abrupte eindes. Dreigende stukken werden met broze rustpunten afgewisseld. Een onbetwistbaar hoogtepunt van de avond.
Quote: Why be racist, sexist, homophobic or transphobic when you could just be quiet? (op Isoldes t-shirt)
Na d e overkokende potten op het heilige vuur van Tristan was er de tongue-in-cheek synthpop van het prettig gestoorde Gentse Hong Kong Dong. Hun geflipte elektronica is soms cheesy as hell, altijd eigenwijs as fuck, en vaak ook donker, unheimlich, space, creepy. Bij het geile “Touching Underwear” bliksemde het van alle kanten, al ging het om sensuele bliksemschichten, met dansschoenen aan. In “Boy” hoorden we TC Matic in overdrive. Sarahs viool en Bolis Pupuls drumbeats clashten er voorbeeldig met Geoffreys venijnige Gang Of Four riffs. En ook “Sweet Sensations”, drommels dansbaar, deed het ‘m weer. Hong Kong Dong, dat is ongegeneerd stoeien met elektronica en een halve discobol op je hoofd, of een frontvrouw die tussen het publiek springt. More is more, maar nu mogen alle ruimtewezens en robots weer even in de kast.
Het Brusselse duo GeRoeZeMoeS dropte vorige week hun lekkere single “What Do You Do?” Wij waren benieuwd of hun experimentele pop, gekruid met nostalgische synths en groovy baslijnen, ook live overeind bleef. GeRoeZeMoeS is zeker iets wat in het huidige muzikale klimaat wel eens groot kan worden in 2018. We moesten af en toe aan STUFF. of SeizoensKlanken denken, al krijgen catchy vocals bij de Brusselaars een hoofdrol. Die lagen trouwens aangenaam in het oor, wat samen met hun muzikaal vernuft, spelplezier en avontuurlijke klanken en structuren een meer dan geslaagd concert opleverde. Wat zeggen we? Een overwinning. Want bij hun hit-in-wording zetten de heren de Bar op zijn kop. Iederéén was mee en de lyrics werden uit zowat alle monden meegezongen.
Quote: Do you wanna move for the milkman (een opvallende zanglijn die het publiek mocht scanderen)
Dijf Sanders: de Wederopstanding! Onze favoriete Gentenaar is terug van een inspirerende reis naar Java, en mystieke invloeden zijn diep in de vezels van zijn muziek doorgedrongen. Broeierige klanken die weten wij welke god moesten sussen, gingen gepaard met spirituele lichteffecten op een kleurrijk laken, een naargeestig mantra dat nog lang ons geestesoog zal teisteren – het moeten niet altijd de blote konten van Borokov Borokov zijn. De gedurfde set voerde ons in een diepe Indonesische trance, bedwelmd door een psychedelische sax (Nathan Daems) en spooky synths (Dijf Sanders). Het voorlaatste nummer was ook nog eens dansbaar en met voorsprong het meest toegankelijke van dit diep intrigerende concert.
Quote: Nog eentje, van zes minuten.
Tijd voor een stevig potje instrumentale jazzy kraut/psych/mathrock met saxofoon als hoofdbestanddeel. Nordmann deed ons dansen op aanstekelijke grooves van uitgesponnen songs die de soundtrack van een of andere donkere Amerikaanse misdaadfilm hadden kunnen zijn. Instrumenten ontspoorden regelmatig in deze georkestreerde chaos met frequente orgastische uitspattingen. Het was puur gelukzalig genieten van stielmannen die hun vak verstaan.
Ondanks de ononderbroken stoet van kwaliteit was het toch een beetje uitkijken naar Blackwave., de razend populaire hip-hopformatie die Antwerpen weer op de kaart van rapland zette. In 2017 scoorde het zevental de ene hit na de andere, en ook live zat dat allemaal goed in elkaar. Het was een verademing om een live hip-hop show bij te wonen met zo’n energie en muzikaal tot in de puntjes uitgewerkt, met ruimte voor solo’s van alle muzikanten. De frisse hip-hop klonk nu eens kabbelend en ingetogen, dan weer opzwepend en uitbundig. Jay Walker en Willem Ardui zijn trouwens niet alleen hippe vogels maar ze kregen ook een volle zaal mee. De singles “Big Dreams” en “Flow” pakten live goed uit, en voor hun zeer gesmaakte grote hit “Elusive” (die blazers!) werden de heerlijke vocalen David Ngyah erbij gehaald. Dit was een concert om blij van te worden. Headlinen op dag één van We Are Open, daar is deze nog erg nieuwe band in elk geval met verve in geslaagd.
dag 2 – zaterdag 10 februari 2018
Hoera! Het was weer tijd voor We Are Open, onze favoriete afspraak met jong talent in het voorjaar in het Antwerpse Trix. Kort door de bocht gesteld was vrijdag de dag voor hiphop en elektronica-liefhebbers en zaterdag een moment van verzamelen voor fans van de gitaar. Want ho, wat ging het er stevig aan toe. Wie een oog wierp op de affiche, wist dat oordopjes aangewezen zouden zijn.
Beginnen deden we bij Catbug, winnares van De Zes en eerder vi.be tip. Paulien Rondou betrad timide het podium van Trix Café met enkel haar gitaar. Het was een quasi ontroerend tafereel: gitaarzak op het podium, capo op 4 en flinterdunne songs die evenwel diep doordringen. De jongedame meende wat ze deed en hield zo de aandacht van het publiek erbij. Een schuchter lachje na een stevig applaus, een vertrokken gezicht als ze een hoge noot net niet haalde, Catbug mag dan onervaren zijn, maar talent laat zich daardoor niet vermommen. Het was heerlijk melancholisch luisteren naar de interessante teksten die Rondou steeds het clichématige singer-songwriterniveau doet ontstijgen. Een bloedmooie vibrato zet haar porseleinen songs net dat tikje kracht bij dat nodig is. Straf.
Wereldberoemd zal deze jongedame nooit worden, daar is ze te authentiek voor, en dat is maar goed ook.
We repten ons vervolgens naar Shht. De hype van het moment speelde een set die even hilarisch als geniaal was. We kregen een loeihard “Don’t Care”, meerstemmige samenzang met autotune, knipoogjes naar The Beatles en zowaar een quasi-spiritueel momentje vlak voor Shht hun cover van “Bohemian Rhapsody” inzette. Die cover van Queen vat misschien wel samen wat Shht eigenlijk is: onwaarschijnlijk eigenzinnig, absurd, bij momenten snoeihard en altijd met de nodige humor. “Wie leidt er een oppervlakkig leven?” vroeg frontman Michiel, zelf fier zijn hand de licht instekend.
Opvallend was wel dat niet heel de Trix Club meeging in de show van de band (wellicht eigen aan het format van een showcasefestival) en zo bleef alles relatief gecontroleerd. Geen exuberante toestanden dus deze keer, maar wel een bevestiging dat Shht live bij de beste bands van België hoort.
Dirk. dan. Wie Album al gehoord heeft, wist dat live de band echt zou gaan ontploffen. En ja hoor, hoewel er wat lege plekken waren in de grote zaal van Trix, overtuigde dirk. met beukende drums, gouden melodietjes (echt waar!) en wat grapjes van frontman Jelle Denturck ertussenin. Over de portefeuille van zijn publiek veroveren bijvoorbeeld, en voor we het wisten zat de zaal luidkeels en kattenvals (zoals gevraagd door Denturck) ““I only hate myself when I fuck things up/And I fuck things up all the time” mee te brullen. Dan weet je dat je show geslaagd is. Echt iets voor Pukkelpop, dachten we op het einde. Eppo?
Na een pintpauze schoven we aan bij Dieter von Deurne & The Politics in Trix Café. Onmiddellijk viel het enorme spelplezier op van Dieter Sermeus en co. Enthousiast als jonge snaken serveerden ze hun ninetiesrock okselfris. Hen wegzetten als clichématig en achterhaald is onzin, daarvoor zijn de songs van Dieter van Deurne & The Politics melodieus veel te sterk. Een halfuurtje zorgeloos overgeven aan de betrouwbare machine die de band is, was welgekomen. Enig minpuntje: op het einde werd de sound een beetje een geluidsbrij, waardoor de melodie wat verdween. De punten waren evenwel al lang uitgedeeld.
Wat gas terugnemen deden we bij Tin Fingers in de Club. Daarvoor moesten we helaas Onmens skippen, maar de afwisseling die de ex-winnaar van De Zes zou bieden ten opzichte van het gitaargeweld dat we al hadden gehad, overhaalde ons. Opvallend veel jong volk vulde de Club voor de komst van de intelligente indiepop van Felix Machtelinckx en co. We zagen de band vorige zomer aan het werk in de Charlatan tijdens de Gentse Feesten en merkten dat Tin Fingers live iets steviger was geworden. De poppy refreinen gingen er zoetjes in in Trix. Niet echt de meug van onderstaande evenwel, maar een popsong schrijven is een bewonderenswaardige ambacht. Een charismatische frontman doet dan de rest en door de interessante strofes en tussenstukjes, blijft Tin Fingers wel weg van de oninteressante, hapklare en gesuikerde pop.
Afsluiter was Raketkanon. Deze band voorstellen zou ongepast zijn en voor wie er nog aan zou twijfelen, ook deze keer was hun liveshow verwoestend sterk en dus kunnen we daar kort over zijn. Iedereen die nog een restje energie had na twee dagen vol Belgische muziek, werd als afsluiter nog eens getrakteerd op epische apotheose. Al snel zagen we Pieter-Paul Devos door het publiek crowdsurfen, een moshpit ontstaan en onszelf ‘hoogtepunt’ noteren. Matias De Craene (Nordmann) kwam tussendoor ook nog even sax spelen en in de bisronde kreeg de band nog gezelschap van Sigfried Burroughs (Onmens, Kapitan Korsakov). ‘Waanzin’, noteerden we voor we ons helemaal overgaven aan de woeste uithalen van Raketkanon. Amen.
We Are Open was een groot succes en alweer een bewijs dat onze Belgische scène onwaarschijnlijk sterk is. Omvergeblazen keerden we huiswaarts, een welverdiende tinnitus deerde ’s nachts de pret niet.
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
Van een verrassing gesproken, het was niet Niels Destadsbader die met zijn nieuwe plaat opdook in de Album Ultratop, maar die andere Nils, Nils Frahm, die met zijn nieuwe plaat ‘All melody’ op positie 4, toch maar schoon stond te blinken tussen Ed Sheeran en K3. De AB was dan ook twee maal uitverkocht voor het concert van de zesendertigjarige Duitser, wij waren er bij op de tweede dag.
Het podium van de AB was ingericht als de opnamestudio van Frahm, met een uitgebreide opstelling van piano’s, orgels, synthesizers en andere obscure toetsinstrumenten, met zelfs een orgel dat in de coulissen stond voor een betere klank, aldus Frahm.
Dit twee uur durende concert vloog voorbij, met een enthousiaste componist die zich uitleefde in zijn muzikale speeltuin waarin toetsinstrumenten soms op onorthodoxe manieren bespeeld werden in zijn zoektocht naar nieuwe geluiden.
De nieuwe plaat van Frahm, gaat verder in de richting van ‘Spaces’, zijn plaat uit 2013, die pianomuziek aan elektronica paarde. Hier en daar bracht hij nog een intimistische pianocompositie, die heel verhalend en filmisch was, als je het gekuch uit het publiek, en het aanschoppen van de plastieken bekers in de zaal wegdacht. Maar eigenlijk was het grootste deel van het concert uitgepuurde, minimale techno, die in menige club tot zijn recht zou komen, bv. In het nieuwe “Sunson”: we hoorden Teutoonse beats die in Berghain niet zouden misstaan: een beetje Bookashade, een beetje Kompakt, denk aan Wolfgang Voigt, maar dan zonder de donkerte van die laatste. Frahm roept zo de zonsopgang in Ibiza op, na een hitsige clubnacht.
Die luistertechno wordt ondersteund door alternatieve klanken die hij uit de toetsinstrumenten tovert: je hoort de hamertjes op de snaren kloppen, mechanische geluiden die je normaal bij toetsinstrumenten niet mag horen, er zitten speelgoedpiano’s, strijkers en aanzwellende orgelklanken in die overgaan in drones. Bij momenten klaterden de beats, in een hectiek die je ook vindt in de meer experimentele nummers van Radiohead. Alleen de klaagzang van Thom Yorke ontbrak in “All Melody” en “#2” zwelde aan naar zijn euforische hoogtepunt: oneindige muziek in overdrive.
Wij hoorden ook een grote hommage aan de pioniers van de elektronica, met referenties naar Vangelis (“Chariots of Fire”) of Mike Oldfield (“Tubular Bells”). Tussen de lange nummers door, nam Frahm de tijd om met veel ironie zijn nummers te becommentariëren: zo vergeleek hij zijn composities met het kiezen van een wasmachine-programma, of omschreef hij zijn populairste nummer “Says” als een repetitie van steeds hetzelfde C-akkoord: dat was het ook, maar die repetitie creëerde boventonen die heel hypnotisch werkten.
Dit concert vloog voorbij, het was zo kwart na tien en tijd voor de door Frahm aangekondigde bis, waarin hij de snaren van de vleugelpiano rechtstreeks bewerkte in het nummer “For -Peter- Toiletbrushes- More”.
Met deze mix van klassiek, experiment, soundtrackmuziek en minimale beats is Frahm klaar voor de festivals, we zouden hem nu niet direct op Tomorrowland zetten, maar een festival zoals Cactus afsluiten, zal hem zeker goed afgaan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Toutpartout
Van “Daar gaat ze” tot en met “Domino” het was 'one long trip through memory lane'. Clouseau beloofde ons een uniek, intiem theaterconcert en dat hebben we dan ook zeer zeker gekregen. Het werd 3 uur lang herinneringen ophalen met uiteraard héél veel interactie tussen de beide broers & naar het publiek toe. Dertig jaar na de release van “Brandweer”, hun eerste single, brengen Koen & Kris deze kleinschalige concerten om hun fans (van het 1ste uur) te eren & te bedanken. De ganse avond is doorspekt met anekdotes allerhande, sommige klinken bekend, andere zijn nieuw. Zo vernamen we dat er van de single “Brandweer” slechts 427 exemplaren zijn verkocht, maar dat Koen inmiddels wel al van een 1.500 tal dames hoorde dat ze dat 1ste singletje thuis koesterden ... Ooit tijdens een 90 minuten durend optreden in Nederland vielen welgeteld 97 meisjes flauw en bij gebrek aan frontstage moesten die allen over het podium worden weg gedragen ... Koen werd in de beginjaren achtervolgd door héle meutes gillende meisjes, werd soms de kleren van lijf gescheurd en had meermaals af te rekenen met stalksters, waaronder één hardnekkige, die hem volgde tot in zijn badkamer toe ...
Op de tonen van “Sventibold” verlaat Koen het podium om door de zaal heen te lopen, hier & daar een knuffel uit te delen + obligate selfie, hij rent zelfs tot helemaal boven om eens te checken hoe het er van daar allemaal uitziet. Waarna hij spoorslags terug zijn plek inneemt en “Oker” inzet, gevolgd door “Anne”. We vernemen tussen de nummers door Clouseau-avonturen allerhande, de start van VTM waar Vlaamse muziek werd gebracht in 'Tien om te zien', escapades naar het dichte & verre buitenland, het éne avontuur was al meer succesvol dan het andere, maar zo lopen die dingen nu eenmaal. Recent nog was er de passage van K&K Wauters bij “De liefde voor muziek”, waar de cover van Natalia's “I want you back” niet onopgemerkt bleef. Veel covers hebben de heren Clouseau niet op hun palmares, maar deze mag er wezen. En verder rijgen de verhalen en de nummers zich aan mekaar tot de pauze zich aandient.
Wanneer iedereen weer voorzien is van cava en chips wordt het 2de deel van de show ingeluid met “Perfectie” gevolgd door “Dat ze de mooiste is” een nummer van de pen van Jan Leyers, die hiermee een primeur schreef, zijn allereerste Nederlandstalige nummer ooit. “De tegenpartij” zit in een strak rock jasje, in grijstinten belicht en met een mooi schaduwspel op de zijmuren. En dan mag Kris “Worship” brengen zichzelf begeleidend aan de piano, Koen wordt weg gestuurd ...
Maar niet voor lang, Koen keert op zijn stappen terug en neemt de zang weer voor zijn rekening, de verhalen blijven nu achterwege en de nummers volgen mekaar in snel tempo op, de ganse zaal zingt en swingt. Die jonge meisjes van weleer genieten nog steeds met volle teugen, maar beginnen toch al af en aan te lopen naar de vestiaire, om daarna met de jas onder de arm nog de laatste nummers mee te pikken.
Mocht het je nog niet duidelijk zijn hoe sterk de broederband is tussen Koen en Kris dan is deze nog maar eens bevestigd met het krachtige “Onvoorwaardelijk wij”. Ze doen gewoon graag wat ze doen en dat kan je niet faken, hier komt nog een Clouseau 40 en een Clouseau 50 van, let op mijn woorden ;-)
Als toemaatje komt dan toch nog “Louise” wat niet voorzien was en met “Domino” wordt de avond afgerond. Geen fan blijft onberoerd bij deze fijne avond !
Setlist : Daar gaat ze / Brandweer / Ze zit / Casanova / Swentibold / Oker / Anne / Ik wil je terug (cover van Natalia) / Laat me nu toch niet alleen / Nobelprijs / Geef het op / Ik, jij, hij of zij / (pauze)
De perfectie / Dat ze de mooiste is / Kamerplant / Fiets / Passie / De tegenpartij / Worship (Engelstalig) / Altijd meer en meer / Honger / Vonken & vuur / En dans / Onvoorwaardelijk wij / Zin om te bewegen / Louise / Domino
Organisatie: De Roma , Antwerpen
Nederlands 
Français 
