Mac DeMarco - Zot en geniaal
Mac DeMarco
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-28
Cis Vliegen
In het lijstje der prinsen moet er altijd een l’enfant terrible zijn. Ik stel u voor aan Mac DeMarco. Door The New York Times gekroond tot ‘the lovable laid-back prince of indie rock’. Waarom dan een l’enfant terrible? Zijn présence, nog zijn reputatie zijn erg prinselijk. Zo lijken zijn kleren te komen uit een kringloopwinkel, kan je een fiets parkeren tussen zijn tanden en is hij een losgeslagen bierdrinkend beest op het podium. Kortom kan het woord boertig hier zijn werk doen. Maar als je dan je ogen sluit en luistert naar de parel in zijn keel, dan weet je waarom iedereen wegkwijnt voor deze goedgeluimde gast.
Zijn talent is ‘uniek zijn’. Zo verrast hij, in 2014 muziekland met zijn album ‘Salad Days’. Een eigenzinnige plaat waarbij de sound je meeneemt op een roadtrip langs zonnige bestemmingen. De plaat wordt opgevolgd door ‘Another One (2015)’ en ‘This Old Dog (2017)’. Op muzikaal vlak zijn beiden ‘nakomers’ van Salad Days, maar met andere thema’s in de teksten.
Mac DeMarco zijn feel-good-confused sound geeft als boodschap: “just lay back, relax and enjoy”. Al doen de geruchten de ronde dat het live net een beetje anders is...
… en dat mocht de AB ervaren. Niets moet en alles kan! Zo benoem ik het anarchistisch sfeertje dat de AB overwelmd wanneer Mac DeMarco nog maar zijn eerste geniepige glimlach toont. Wil jij stagediven, dat kan! Wil je lekker met je BH naar zijn kop smijten, dat kan! Wil jij dat hij “A Thousand Miles” van Vanessa Carlton covert, dat kan! Wil jij op het podium klimmen en Mac een knuffel geven, dat kan! Maar waag het niet om het laatste te combineren met een selfie want dan krijg je ‘get off the stage you fucking ***’ en slaat hij je dure smartphone uit je handen. Goed gedaan Mac! En na zo’n momenten is de sfeer gezet!
Hoe zeggen ze dat? Volgens mij prettig gestoord. Ja, zo kan je Mac en zijn bandleden wel omschrijven. Van de vreemdste geluiden door de microfoon, een ‘claves’ solo door de toetsenist tussen Mac zijn benen, continu dwaze moppen en tot slot als kers op de taart Mac die onverwacht zijn eigen ‘borsten’ flasht en nog veel meer… Naarmate het optreden vorderde, werd de gekheid groter en ja, dat zijn de positieve elementen die van Mac DeMarco een ware live ervaring maken!
Ochja, en de muziek! Een meeslepende set waarbij een bierdrinkende Mac helder mooi blijft klinken tot de hoogste noot ondanks zijn gekke bewegingen. En dan heb je nog die piano-solo tijdens “Dreams from Yesterday” een echt ‘WTF’-momentje. Pure extase! Ik waande me in een donker jazzcafé waar ik achteruit leunend met mijn ogen dicht van de muziek genoot. Ze klinken live echt verdomd goed!
Maar wacht, dat bovenstaande geldt enkel voor het optreden, en niet de bisronde! Wat hier gebeurde had niemand zien aankomen. Om de sfeer te schetsen: je kent de trouwfeesten waar je het laatste uur zatte tirades krijgt op alom bekende nummers? Ja inderdaad! Dat gebeurde hier. Zo ruilt Mac van plaats met drummer Joe McMurray en klonk het bekende “Under The Bridge” van The Red Hot Chili Peppers. Een heilige plaat die Joe rete vals roept -Ik durf het woord zingen niet te gebruiken- door de microfoon. Gevolgd door 50 Cent - In Da Club , Weezer - The Sweater Song, Star Wars Theme, Dr. Dré - Still Dré, 2 Pac - Changes … Wat een hilariteit, wat een sfeer, wat een feestje! En bij gebrek aan kennis van de lyrics verzonnen Mac en Joe deze zelf. Zo werd “Walking on the moon” van The Police “Pissing on the moon” en “Jizzing on the moon’ en … Gewoon gekheid een uur lang zonder dat het saai werd.
Ik vat samen: Mac DeMarco is een aan te raden live ervaring waar je geniet van een chilly willy laid-back vibe, een super sound (zolang Joe achter de zijn drum blijft zitten) en waar, zoals ik al zei, alles kan en mag met onverwachte wendingen tot gevolg.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Ho99o9 - Hiphop hand in hand met loeiharde in-your-face hardcore punk
Ho99o9
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-11-28
Masja De Rijcke
De Rotonde van de Botanique werd in lichterlaaie gezet door The OGM en Eaddy van het onstuimige en hyperkenitische Ho99o9. Zwetend en springend hebben we een uur lang deze show vol enthousiasme ondergaan en met beide vingers in de neus kunnen wij zeggen dat Ho99o9 ongetwijfeld één van de beste live acts van 2017 is! De Bota was dan ook twee avonden uitverkocht!
Het duo heeft ondertussen z’n 3de unicum ‘United States of Horror’ uitgebroed en daarmee verscheidene concertzalen en festivals onveilig gemaakt. ‘United States of Horror’ is een prachtjuweel dat 17 gewelddadige doch glansrijke vertolkingen bevat en dat perfect aansluit bij hun andere twee kleppers ‘Dead Bodies in the Lake’ en ‘Horrors of 1999’.
Het lijkt bijna een vast ritueel te worden, elektronicaman TheOGM die het podium opklimt als horror bride met een wit kanten kleed en zo dit gehele zootje in gang zet. Het is al snel duidelijk dat hiphop vanavond opnieuw over een volledig andere boeg zal worden gegooid, hemels verrijkend met loeiharde in-your-face hardcore punk.
Met een rustige aanzet zijn deze mannen duidelijk niet vertrouwd en dus worden “Street Power” , “P.O.W aka Prisoners of War” en “City Rejects” meteen met een snelheid van 200 km/u naar ons hoofd geslingerd. Het ijs is hiermee dan ook onmiddellijk gebroken en de hyperkinetische springkonijnen vooraan in het gezellige ronde zaaltje zijn hierdoor al stevig opgewarmd.
De agressie neemt toe en vocalist Eaddy springt, tussen alle dierlijke oerkreten door, het al even agressieve volk een aantal keren gewelddadig in. Het feest barst bij elk nummer opnieuw los en de gemuteerde skatepunkgitaren verenigd met het hardvochtige percussiespel weten steeds alle hun aandacht naar zich toe te zuigen. Het trap nummer “Splash”, waarbij ‘the cops can’t find me’ enkele keren spottend wordt herhaald door dit onheilspellend duo, zorgt voor wat kalmte in de eeuwige durende moshpit maar kalmte is echter van korte duur want hierna is het de beurt aan “Twisted Metal” en “Moneymaker” om nog wat extra ravage aan te richten.
Wanneer dit kolkend setje bijna z’n laatste adem komt uitblazen passeert “Bone Collector” nog even de revue. Een laatste kans om de armen en ellebogen nog eens stevig de lucht in te gooien en nadien het podium op te klimmen. Een mooier einde kunnen we ons niet voorstellen en we hebben gelukkig al onze ledematen nog!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ho99o9-27-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kate-mo-27-11-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Instrumentale bands heb je in alle formaten en soorten. Toch zijn er altijd enkele die er uitspringen. De meeste hiervan maken post rock of jazz, maar er is ook Public Service Broadcasting. Op zich maken ze niet 100% instrumentale muziek, want er wordt namelijk weeldig gebruik gemaakt van samples. Die samples verzorgen dan ook de speciale sfeer die heerst in de nummers van de band. Historische gebeurtenissen worden verteld onder de tonen van aanstekelijke elektronische muziek met de drum als leidraad.
In Trix kwam Public Service Broadcasting zijn nieuwste plaat ‘Every Valley’ voorstellen die gaat over de koolmijnen in Groot-Brittannië. De set bestaat voornamelijk uit nieuwe songs, en dat is soms wat jammer. Toch weten ze een perfecte opbouw te creëren in hun set waardoor iedereen op het eind met een ‘wat was dat’ gevoel naar huis ging.
Openen mochten de post rockers van Nordic Giants. Het duo had zijn beste verenhoed aangedaan en bracht een post apocalyptische set waarbij de vrijheid van de mens volledig verdwenen was. Met behulp van sterke visuals en de nodige intensiteit wisten zij al meteen monden te doen openvallen. Krachtig, angstaanjagend en zeer straf dat ze met twee zo’n sound konden afleveren. We zouden die band wel eens op een groter podium willen zien staan om onze angstgevoelens helemaal te versterken.
David Bowie is nooit ver weg bij Britse bands en bij Public Service Broadcasting was “Sound & Vision” zelfs het nummer waarmee ze het podium opkwamen. Niet veel later horen we de eerste synthgeluiden en voelen we de dreiging in de sound van de band naar boven komen. Het start allemaal zeer opbouwend, maar eens de drum wat krachtiger begint te klinken, gaat de show helemaal van start. We bevinden ons in de mijnschachten en voelen dan ook die lugubere sfeer in de muziek. De drum bepaalt wanneer de gitaren sneller mogen spelen en maakt ook op zichzelf een zeer speels geluid. Het is zacht, maar tegelijk ook helemaal mathematisch uitgedokterd. Repetitief en hypnotiserend om zo hun nummers helemaal tot het uiterste te drijven. Het bewijst dat de band over alles goed nadenkt om zo de perfecte sound neer te zetten.
Ze zien er dan ook wel een beetje als nerds uit. De band die origineel met enkel frontman J. Willgoose Esq. startte, is nu al met drie. Alle drie dragen ze wel een brilletje, een das of strikje en ze staan stokstijf op het podium al is het de eerste keer dat ze optreden. Op zich heeft dit ook zijn charmes, want het toont dat de band gewoon heel geconcentreerd bezig is. Dat moet ook wel, want bij nummers als “Spitfire” of “E.V.A.” moet J. Willgoose, Esq. tegelijk ingewikkelde synthgeluiden maken alsook de gitaar helemaal in orde spelen. Het lijkt heel moeilijk en daardoor kan hij ook nooit eens het publiek opzwepen. Bij “All Out”, de meest naar post rock neigende song van de groep, probeert hij dit wel eens, maar het is meer awkward dan geslaagd.
Gelukkig is er daarvoor nu de bassist, die er sinds dit jaar bij is. Hij probeert iedereen mee te krijgen en te laten klappen. Dit lukt vooral bij de oudere nummers die wat meer energie bevatten en bijgevolg ook dansbaarder zijn. Bij een “Korolev” of “Go!” wordt heel hard gedanst, bij de nieuwe nummers iets minder. Het is ook zo dat die nieuwe songs niet de beste zijn dat de band al maakte. Ze spelen meer in op een minimalistische sound en minder op een uitbundige sfeer. Dit vormt op zich geen probleem, want de band weet mooi een evenwicht te vinden tussen de twee soorten nummers.
De trompet die bij sommige nummers wordt bovengehaald, zorgt er voor dat het af en toe lijkt alsof er hier een volledig orkest staat. Ze weten goed te werken met loops en die loops worden ook uitstekend bediend en in de nummers gebracht zonder dat het echt opvalt. Dat is pure kunde van artiesten die echt nadenken over hoe ze hun muziek ingewikkeld maar toch aanstekelijk kunnen maken. Als je met samples van geschiedkundige gebeurtenissen boeiende muziek kan maken, ben je niet goed bezig maar gewoonweg geniaal.
Public Service Broadcasting spaart het beste voor het laatst. Met “Go!” zetten ze het einde van hun reguliere set in en plots begint iedereen ‘go!’ mee te brullen. Het nummer is aanstekelijk en bezorgt ons spontaan een gigantische smile. Jammer dat de band hierna verdwijnt, maar ze brengen ons nog een bis om duimen en vingers van af te likken. “Gagarin” is niet alleen een fantastische astronaut, het is ook nog eens een geweldig nummer. Eindigen doet de band op de top van de wereld. “Everest” toont nog één keer waarom deze band zoveel meer verdient dan een goed gevulde Trix Club.
Met zalige synths die meegaan op het verhaal over de berg, laten ze ons kennis maken met de beklimmers. Tegelijk droom je ook van mythische hoogtes. Het lijkt er zelfs een beetje op alsof de band op de berg is geweest om zo de kijken hoe je best de sound van een grote berg in muziek brengt. Dat is wat de sterkte is van deze band, ze visualiseren hun muziek niet enkel heel goed, ze weten ook een perfecte correlatie tussen beeld en sound te creëren. We kunnen niet meer zeggen dan dat deze groep veel te underrated is en zoveel meer respect zou mogen verdienen. Ons doet het wat denken aan Alt-J qua manier, maar dan veel ingewikkeldere muziek die moeilijker tot een breed publiek kan geraken, al heeft iedere song toch iets extreem aanstekelijk in zich.
Public Service Broadcasting kwam in Trix met een nieuwe set en nam ons mee op een trip doorheen de wereldgeschiedenis. Niet iedereen is fan van geschiedenis, maar als je het door Public Service Broadcasting krijgt, dan wil je gewoon niet liever. Wij hopen ze dit jaar nog eens op een festival te zien want we geloven dat het daar een gigantisch feest kan worden met dank aan de repetitieve synths en de dansbare beats die ze maken.
Setlist: The Pit - People Will Always Need Coal - Theme From PSB – Korolev - E.V.A. – Progress - Go To The Road - Night Mail - If War Should Come – Spitfire - They Gave Me A Lamp - All Out - The Other Side - Go! – Gagarin – Everest
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Gossip is een Amerikaans trio uit Portland die in de voetsporen treedt van Jon Spencer, The White Stripes en The Kills. ‘Standing in the way of control’ is eigenlijk al uit van 2005. Spil en zangeres van de band, Beth Ditto, is verantwoordelijk voor het groeiende succes van de band. Een slopende tournee, haar imposante uiterlijk en grote mond, en haar corpulent lichaam naakt op de cover van NME, zorgden ervoor dat dit jaar de cd ‘Standing in the way of control’ werd heruitgebracht.
Ongepolijste, opzwepende en rauw melodieuze garagepoprock siert de cd, afgewisseld met enkele sobere pakkende songs (“Coal to diamonds” en “Dark lines”). Haar felle, heldere en overtuigende soulvocals geven vaart aan de songs. “Fire with fire” , “Listen up” en de titeltrack zijn grootse popsongs. Af en toe krijgen de songs een dance-injectie, waardoor het geheel speels, bedreven en groovy klinkt. De twee extra tracks van de single ondersteunen dit.
De cd staat door de aanstekelijke deuntjes garant voor een rock’n’roll feestje. Het succes is hen van harte gegund op deze fijne plaat!
Petit Biscuit is niet zo ‘Petit’ meer …
Petit Biscuit
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-27
Johan Meurisse
Een nieuw Frans elektronica wonder is opgestaan . Petit Biscuit aka Mehdi Benjelloun, Marokkaanse roots en klassieke scholing, liet een volle maan zakken op zijn exotische tropical house music . De AB was , jawel, volledig uitverkocht , stak de handen in de lucht, bewoog en danste . Na enkele EP’s is hij toe aan z’n debuut ‘Présence’ , dat onlangs verscheen op z’n verjaardag . Het publiek moedigde, porde hun jonge 17 jarige held aan op z’n in een halve cirkel opgestelde booth , aangevuld met een groot elektronicabord en drumtics.
Hij is een multi-instrumentalist , speelt enkele drumtics en gitaarriedels waar nodig, en durft wel eens te zingen als op “Forever being”. Hij zet enkele danspasjes , swingt en geeft een verfrissende ‘french touch’ aan zijn sfeervolle , loungy, groovy sound . Artiesten helpen vocaal mee , hij knutselt voice samples in elkaar en geeft ze een ongekende diepte mee. Mehdi speelt ermee, mixt en remixt tot ze instrumentals op zichzelf worden, met een onweerstaanbare zomerse, exotische vibe eroverheen. Met een knipoog naar The Orb , FSOL en Biosphere.
Een after midnight gevoel en set hebben we , die op dit (vroege) avonduur enorm werd gesmaakt; knallers als “Full moon”, “Alone” , “Night trouble” , “Waterfall”, “Oceans” en doorbraak “Sunset lover” hoorden we. De lightshow en de visuals zaten verdomd goed in elkaar , een meerwaarde. Opener “Creations come alive” was meteen een goed voorbeeld, ergens hadden we de indruk van een verborgen ‘E.T.’ of ‘Planet earth’. Een geslaagd totaalpakket.
Petit Biscuit verbaasde al op Pukkelpop en moeiteloos palmde hij de AB in . Deze jonge gast gaat een mooie toekomst tegemoet , hij is een publieksmenner die z’n publiek opzweept en aanzet tot handclaps en smartphone lichtjes. Het publiek draagt hem op handen , ook al is de formule van z’n materiaal praktisch hetzelfde ; zijn beats zijn zwevend, zalvend, helend , aangenaam.
Het lijkt erop dat hij in de voetsporen treedt van talrijke French houseknallers als Daft Punk, Justice, Modjo, Etienne de Grécy, Alex Gopher, Kavinsky, Stardust en Cassius … En dat is een referentie om u tegen te zeggen en zeker mooi meegenomen op zo’n leeftijd …
Organisatie: Live Nation
Nick Murphy (ft Chet Faker) - Muzikaal wonder!
Nick Murphy
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-27
Kimberley Haesendonck
Nick Murphy, want zo heet Chet Faker nu, kwam afgelopen maandag zowel oud als nieuw werk voorstellen. Over dit optreden bijna niets dan lof. Het enige minpuntje was dat ze de show verplaatst hebben van het Koninklijk Circus naar Vorst Nationaal, waardoor het slechte geluid van Vorst steken liet vallen.
Je kan hem een beetje vergelijken met een muzikale Jezus, de nieuwe Chet Faker. Gekleed in pak, lang haar en een lange baard, liep hij het podium van Vorst op. Klaar om anderhalf uur het beste van zichzelf te geven.
Het publiek had er zin in. Nick Murphy duidelijk ook. Hij wisselde in zijn set af met nummers van zowel zijn vorige album ‘Built on Glass’ als zijn nieuw werk. Een mix van rustige, zweverige en opzwepende elektronica . Alles werd gesmaakt en op de nummers die dansbaar waren, werd opmerkelijk gedanst.
Openen deed Murphy met “Bye”, een nummer uit zijn EP ‘Missing Link’, gevolgd door een iets ouder nummer “Gold”. Dat laatste maakte het publiek meteen volledig wild en liet iedereen zin krijgen in meer. Meer oude nummers die de revue passeerden waren “1998”, “Cigarettes and Loneliness” en het wondermooie “Talk is Cheap”, dat een wondermooie intro kreeg op piano, waardoor heel het publiek in zwijm viel.
Nick Murphy is duidelijk een man van weinig woorden. Heel veel meer als ‘thanks’ en ‘how are you doing Brussels’ kwam er niet uit. Niet dat dat stoorde, zo werd er meer nadruk gelegd op het wondermooie optreden dat hij maandagavond gaf in Vorst.
Nick Murphy of Chet faker. Noem hem hoe dat je wilt, want de naam speelt uiteindelijk toch geen rol. Wat wel telt is dat deze man een muzikale held is, die veel minder waardering krijgt dan dat hij zou moeten krijgen. Geef deze man een standbeeld als muzikaal wonder, want dat verdient hij!
Organisatie: Live Nation
Stick To Your Guns - Luide hardcore op het menu in het rustige Brussel!
Stick To Your Guns
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-26
Hans De Lee
Zondagavond, 26 november 2017. Buiten was het koud en rustig in hartje Brussel. Inwoners en toeristen waren aan het smullen op de gezellige en drukke Kerstmarkt of kuierden wat rond tussen de talrijke (eet)kraampjes, terwijl de politie vanop afstand, maar duidelijk zichtbaar, een oogje in het zeil hield … Binnen in de AB was het al even gezellig en druk, maar minder koud! Fans van een stevige portie hedendaagse hardcore konden er smullen van een gevarieerde affiche met een 4-tal fijne bands.
Bij aankomst in de zaal was het publiek al behoorlijk opgewarmd door First Blood uit San Francisco, Californië en de heren van Silent Planet, eveneens uit Californië. First Blood is al sinds 2002 actief en leverde in 2017 met ‘Rules’ hun 3de pur sang hardcore full-lenght CD af. Silent Planet brengt al zo’n 8 jaar een intense mix van eigenwijze hard(metal)core met christelijke inslag. Hun laatste CD ‘Everything Was Sound’ dateert van 2016.
Het hoofdgerecht van de avond bestond uit Being As An Ocean en vooral Stick To Your Guns! Hoewel het optreden verre van uitverkocht was, leek de zaal toch behoorlijk goed gevuld aangezien balkons en tribune achteraan gesloten bleven voor publiek.
Iets na 20u00 betraden de kerels van Being As An Ocean het podium, klaar om het publiek in te pakken met hun ‘sferische’ en melodieuze post hardcore. De band verraste onlangs nog vriend en vijand met hun recentste CD ‘Waiting for Morning to Come’ door meer en meer een gedurfde mix te brengen van hardcore met allerlei elektronica invloeden, beats en bleeps, dubbelzang, poppy piano riedeltjes enz. Niet evident om dergelijke sound ook live te brengen maar het moet gezegd hun set stond als een huis. Knappe belichting en backdrop, volwassen geluid en geslaagde vocale symbiose tussen frontman/brulboei Joel Quartucio en gitarist Michael McCough. Michael nam met verve het gros van de cleane zanglijnen voor zijn rekening terwijl Joel afwisselend gebruik maakte van grunts, spoken word, explosieve uithalen en ingetogen passages om zijn positieve boodschap aan het enthousiaste publiek over te brengen. Nummers als “Dissolve”, “Glow” of “Thorns” klonken heel solide en beklijvend. Hier en daar hoorde je de invloed doorsijpelen van ondermeer bands als Architects of zelfs Deftones maar het geheel klonk nooit als een doorslag van deze voorbeelden. Being As An Ocean heeft echt wel een eigen geluid en stijl ontwikkeld (soms lijkt de term ‘chill core’ me wel toepasselijk) en bewees vanavond met een gebald en evenwichtig optreden het enorme potentieel dat ze in zich hebben. Knappe prestatie!
Stick To Your Guns komt geregeld naar ons land (Groezrock, Trix, Muziekodroom) en kan rekenen op een horde trouwe fans die altijd van de partij zijn. Vanavond stonden ze voor het eerst in Brussel op een podium aldus zanger Jesse Barnett. Hij en zijn gevolg hadden er duidelijk zin in en openden meteen met een paar knallers van formaat. Vooral “Married to the Noise” en “What choice did you gave us” zetten publiek onmiddellijk aan tot massale stagedives, crowd surfings en circle pits. De temperatuur in de zaal steeg moeiteloos naar tropische hoogte. Enig minpunt was het stemgeluid van frontman Jesse. Hij verontschuldigde zich bij de fans dat hij wegens ziekte , problemen met de stembanden en vroeg daarom hun (extra) vocale steun tijdens de set. Liever zo dan een optreden cancellen, want dat had de band volgens Barnett nog nooit gedaan en dat zou het volgens hem in de toekomst ook nooit doen!
Het akoestisch intermezzo halfweg elk optreden van STYG moest helaas om die reden vanavond worden geschrapt maar dat kon de pret eigenlijk amper bederven want de muzikanten uit Orange County gingen in een rotvaart verder met hun melodieuze hardcore de zaal in te katapulteren.
De betere nummers uit de recenste CD ‘True View’ werden afgewisseld met de gekendste songs van hun vorige succesvolle schijven. “Such Pain”, “The Sun, The Moon, The Truth”, “Better Ash than Dust” en “Nothing you can do to me” vormden als het ware het krachtige middenstuk van de setlist en werden enorm gesmaakt door de aanwezige fans. Jesse kon het niet laten om sporadisch tussen de nummers wat peptalk te verkondigen en zijn kritische kijk op maatschappij en politiek te delen met de aanwezigen maar het stoorde nooit en hoort eigenlijk bij een optreden van Stick To Your Guns zoals Nicole bij Hugo!
De zanger spaart daarbij trouwens nooit kritiek op zijn geboorteland en geeft, in the end, altijd blijk van een positieve ingesteldheid! Maar het is natuurlijk de muziek die primeert en dat werd meteen duidelijk toen de band het laatste deel van het optreden aanvatte. “Amber” blijft een prachtig staaltje typische STYG-core en afsluiter “Against them All” een fantastisch meebrul nummer dat steevast eindigt meer evenveel volk op het podium als in de zaal! Dit was vanavond in Brussel niet anders en maar goed ook!
Jammer dat “We still Believe’ niet voorkwam op de setlist, mijn persoonlijke favoriet. Zal voor een volgende doortocht zijn op Belgische bodem.
Al bij al een degelijk optreden, misschien niet de allerbeste vertoning ooit van de band, maar gezien de omstandigheden toch veel respect voor de gedrevenheid en intensiteit waarmee de muzikale boodschap met succes werd gebracht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stick-to-your-guns-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/being-as-an-ocean-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/silent-planet-26-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Heartbreaktunes
Depeche Mode – Global Spirit Tour – Vooruitkijken via het verleden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-26
Erwin Vanlaere
Wie achter het net viste om een kaartje te bemachtigen voor het op een zucht uitverkocht concert van Depeche Mode in het Antwerpse Sportpaleis in mei van dit jaar, hoefde niet lang op zijn honger te blijven zitten. Amper 6 maanden later hield de groep in het kader van het tweede luik van hun ‘Global Spirit Tour’ opnieuw halt in het Sportpaleis. Dit in dezelfde bezetting, met een gelijkaardig project maar met een ietwat door elkaar geschudde setlist onder de arm.
Dat afgelopen zondag de zaal ook deze keer zo goed als volgelopen was, onderstreept dat 37 jaar na oprichting, de houdbaarheidsdatum van Depeche Mode allesbehalve verstreken is. Daarbij kunnen zij sinds jaar en dag rekenen op een trouwe schare fans die hen door dik en dun blijven steunen. Want net als bij voorganger ‘Delta Machine’ (2013) prijken ook op het recentste ‘Spirit’, hun 14de studioplaat waarmee ze ter promotie hiervan wereldwijd de hort op gaan, geen instant hits of gemakkelijk verteerbare nummers. Integendeel, in een productie van Simian Mobile Disco-lid James Ford (zie o.a. Arctic Monkeys, Florence + The Machine, Klaxons en Foals), is deze groeiplaat het meest politiek getinte album uit hun carrière. Muzikaal klinkt het donker en gelaagd. Tekstueel vertaalt zich dit naar het uiten van heel wat maatschappijkritiek en het oproepen tot algehele mentaliteitswijziging én revolutie.
Dat laatste werd duidelijk onderstreept toen in het Sportpaleis een tweetal minuten vóór het vooropgestelde aanvangsuur « Revolution » van The Beatles door de luidsprekers schalde, gevolgd door « Cover Me (Alt Out) », een bonustrack op de deluxe versie van ‘Spirit’.
Ook opener « Going Backwards » loog er niet om: “We are not there yet. We have not evolved. We have no respect. We have lost control. We're going backwards”. Depeche Mode acht het de hoogste tijd om op de barricaden te staan. Zanger en frontman Dave Gahan voegde bij dit voornemen meteen symbolisch de daad bij het woord door bovenaan het podium op een daartoe voorziene loopbrug te gaan staan. Wat hij later op de avond nog eens zou herhalen tijdens « Where’s The Revolution ». Daarbij waren op een reusachtige scherm gebalde vuisten en een vredesteken te zien. Opnieuw ontsproten aan het brein van Anton Corbijn, refereerden de rode, witte en zwarte kleuren aan het communisme en fascisme maar eigenlijk was ook een link naar Pink Floyd’s ‘The Wall’ hierbij niet veraf.
Binnen het twee uur durende verlengstuk van de ‘Global Spirit Tour’, was enkel plaats voor nog één ander nummer van ‘Spirit’, namelijk het met oog voor detail, opgebouwde « Cover Me ». Ook dit werd visueel geruggensteund door een bijzonder fraaie, mysterieuze projectie waarbij te zien was hoe Gahan in een ruimtepak door de straten van L.A. liep en zichzelf stond te aanschouwen terwijl hij zwevend in de ruimte vertoefde. Om uiteindelijk naar een golvende zee toe te stappen (op weg naar een ander leven?). Door de steelgitaar van Martin L. Gore oversteeg de livemuziek als het ware het aardse en verspreidde het gevoel van gewichtloosheid zich ook doorheen de zaal. Of « So Much Love », « Corrupt » en « Poison Heart » van ‘Spirit’ ook nog ergens in het heelal ronddwalen, is een raadsel maar in ieder geval prijkten ze in tegenstelling tot het eerste luik van de tour, nu niet meer op de setlist. Dat er zo weinig uit de nieuwe plaat geput wordt, klink misschien ietwat vreemd (en volgt mogelijks vanuit de ingeving dat men van bij het begin tot het einde de vaart er wou inhouden) maar met deze methodiek is Depeche Mode niet aan hun proefstuk toe.
Daarentegen kwam het accent nu te liggen op het album ‘Ultra’ uit 1997. Qua insteek veel minder politiek getint maar wel een scharniermoment in het bestaan van Depeche Mode. Het was het eerste album nadat groepslid Alan Wilder na 13 jaar uit de groep stapte en het zag er halfweg de jaren ‘90 zelfs even naar uit dat de stekker uit de formatie getrokken zou worden. In de naweeën van een slopende ‘Devotional Tour’ had Gore af te rekenen met een alcoholverslaving, verzonk Andrew Fletcher in een depressie en worstelde Gahan met een zware drugsverslaving. In die mate zelfs dat een Speedball-overdosis zijn levenslijn gedurende twee minuten doorknipte. Maar niet enkel Gahan overleefde het, ook de groep klauterde zich een weg uit deze donkere periode en werd nog hechter. Dit was de daaropvolgende jaren duidelijk te merken aan de standvastigheid van hun concerten. De drie overblijvende groepsleden omringden zich met - intussen vaste – tourleden, drummer Christian Eigner en toetsenist/basgitarist Peter Gordeno, en positioneren zich tot op vandaag als een zelfzekere, geoliede machine. Dat Depeche Mode na ruim vier decennia nog alle stadions ter wereld vult en met 100 miljoen verkochte albums uitgroeide tot de succesvolste synthpopformatie ooit, mag ook revolutionair op zich genoemd worden.
Niet minder dan vijf nummers – goed voor een kwart van de set – kwamen uit ‘Ultra’. Zo ook « It’s No Good » waarop Gahan als een volleerde Derwisj uit de bol ging en « Barrel Of A Gun » waar Gahan opnieuw een flard tekst uit « The Message » van Grandmaster Flash & The Furious er doorheen rapte. « Useless » was een schot in de roos en kreeg een nieuwe zwart-witte projectie van Corbijn waarop o.m. een vrouw naarmate de song vorderde, pancarten met daarop kenwoorden uit de tekst, op de grond gooide. Dat hier leentjebuur bij Bob Dylan’s « Subterranean Homesick Blues » gespeeld werd, deed niks af aan de kwaliteit. Met « Insight » en « Home » trad Gore als zanger op het voorplan. Tijdens « Insight » liet hij zich louter begeleiden door Gordeno op piano terwijl « Home », uitgevoerd in ruimere bezetting, ook deze keer voor een kippenvelmoment zorgde en het publiek zoals steevast ook na afloop het refrein ritmisch bleef scanderen. Ook al was Gahan reeds op het podium verschenen om « In Your Room » uit ‘Songs Of Faith And Devotion’ in te zetten.
Voor het overige grasduinde Depeche Mode in hun inmiddels uitgebreide discografie. « World In My Eyes » kreeg een intro aangemeten waarmee het nauwelijks denkbaar is dat zij qua geluid nog ooit dichter bij Kraftwerk, één van hun voorbeelden, zullen komen en «Stripped » toonde aan dat repetitiviteit niet synoniem hoeft te zijn met het inboeten aan spanning.
Bij « A Pain That I’m Used To » waarbij de strakke uitvoering op de zgn. Jacques Lu Cont Remix berustte, werden gitaar en basgitaar vooruit gestuwd door de strakke drums van Eigner en onderstreepte Depeche Mode dat zij met de inbreng van ‘echte’ instrumenten niet langer het elektrogroepje zijn waar indertijd zo meewarig over gedaan werd. Ook « Precious » voorzien van een mooie gitaarintro van Gore, bood een bijzonder fraaie combinatie tussen elektro en gitaar en zalfde de trommelvliezen.
Het publiek smaakte dit alles uitermate. Vooral in de tweede helft van de set konden de aanwezigen hun uitbundigheid botvieren en de flexibiliteit van de dansbenen meermaals op de proef stellen toen de ene klassieker na de andere volgde waarbij deze passage van Depeche Mode als een ‘best-of’ kon doorgaan.
« Everything Counts » uit het album ‘Construction Time Again’ (1983), fungeerde als oudgediende van de avond en toonde nog maar eens aan waarom dit tot één van de absolute hoogtepunten uit het vroegere oeuvre van Depeche Mode gerekend mag worden. Catchy, moeiteloos meezingbaar maar in sé een protestsong. “The grabbing hands grab all they can. All for themselves after all. It's a competitive world. Everything counts in large amounts”. Indertijd een aanklacht tegen de hebberigheid van het Britse zakenleven maar tegen de achtergrond van de ‘Global Spirit Tour’ en het huidige wereldbeeld, nog steeds brandend actueel. Getuige de smartphones – het ene exemplaar nóg duurder dan het andere – die gretig de lucht ingingen waarna de opgenomen beelden linea recta de planeet rondgestuurd werden om de geadresseerden te etaleren wat deze aan het missen waren. Als er zondagavond een anachronisme in de zaal te bespeuren was, schoot deze wel de hoofdvogel af.
Ander kolkend hoogtepunt vormde de onvervalste klassieker « Enjoy The Silence ». Een duel tussen elektronica en gitaar (een Nile Rodgers-achtige rif incluis) dat halfweg door toevoeging van extra drums en pompende beats, neigde naar opzwepende techno. Deze versie was mijlenver verwijderd van de demoversie en het initiële idee om er een sensuele ballade van te maken, maar geen haan die daar in het Sportpaleis naar kraaide, laat staan om maalde (ook niet deze zoals te zien op de schermen). Aangestuurd door de coalitie tussen de baritonstem van Gahan en de tenorvocalen van Gore, mondde dit uit in een massaal zangfeest. Nog uitbundiger werd het tijdens « Never Let Me Down » waarbij niet valt uit te sluiten dat enkele wuivende armen uit de kom geschoten zijn.
Bij de toegiften graaide de groep eveneens integraal in het verleden. Het uitgeklede «Strangelove » was een mooi intimistisch moment waarbij de zachte vocalen van Gore zich lekker nestelden tegen de piano-aanslagen van Gordeno, die tevens instond voor het achtergrondgezang. « Walking In My Shoes » waarbij de visuals de transgender-thematiek aanraakten, werd ietwat met de voet op het rempedaal gebracht en klonk makker dan bij vorige edities. « Question Of Time » anderzijds ontbolsterde zich opnieuw als de vredelievende splinterbom van dienst en kreeg gitaargewijs een metalinjectie toegediend. Gahan zong venijnig en dreigend, plaatste enkele rake pirouettes en jongleerde charismatisch met zijn microfoonstandaard als een gereïncarneerde Freddy Mercury zaliger.
« Personal Jesus » tenslotte ontbeerde als afsluiter deze keer de solo bluesy gitaarintro van Gore en viel met de woorden “Reach Out And Touch Faith” meteen met de deur in huis. Gahan bespeelde voor een laatste maal het publiek door met zijn achterste te schudden, alle kanten van het podium én de catwalk op te zoeken en iedereen aan te moedigen om – nogmaals – mee te zingen.
De aanwezigen lieten het zich allemaal welgevallen en zwaaiden nog één maal met de vlaggetjes die vooraf uitgedeeld werden en waarop aangeduid stond op welke ogenblikken men verzocht werd deze te gebruiken. Iedereen in de pas laten lopen is nu net niet revolutionair. Maar het was deze avond vooral te doen om duizenden mensen te vermaken en in dat opzet is Depeche Mode zeker geslaagd.
Setlist:
Going Backwards / It's No Good / Barrel Of A Gun / A Pain That I'm Used To / Useless / Precious / World in My Eyes / Cover Me / Insight / Home / In Your Room / Where's the Revolution / Everything Counts / Stripped / Enjoy The Silence / Never Let Me Down Again / Strangelove / Walking In My Shoes / A Question Of Time / Personal Jesus
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/depeche-mode-26-11-17-2/
Organisatie: Live Nation
Night Of The Proms 2017 - Een vat boordevol emoties
Night Of The Proms 2017
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-25
Erik Vandamme
We moeten eerlijk zijn, de hoogdagen van Night of the Proms, toen Sportpaleis geen één of drie keer, maar vele keren compleet was uitverkocht. Lijken voorbij. Ook op deze zaterdagavond slaagt de organisatie er ondanks alle inspanningen, niet in de zaal compleet vol te krijgen. Maar zoals dat vaak gaat, hadden de afwezigen deze keer weer eens ongelijk. De aanstekelijke show van Joss Stone en Melanie C. Het magische piano spel van Emily Bear. John Miles die nog steeds, door middel van een oogverblindende act, het Sportpaleis zonder enig probleem kan inpakken. De knappe performance van jonge talentvolle artiesten als Johannes Genard en de feestelijke show van verrassingsact Gers Pardoel bewijzen dat sommige kritische benaderingen heel sterk overdreven zijn.
Night of the Proms 2017 was vooral een vat boordevol uiteenlopende emoties. Niet elke show was even geslaagd, maar als we de kippenvelmomenten samentellen met de momenten dat we een geeuw niet konden onderdrukken? Dan stel ik toch vast dat Night of the Proms 2017 een geslaagde avond was voor jong, oud, muziekliefhebber en fan van elk van de artiesten. Die bovendien om hemels hoog niveau hun ding stonden te doen.
Pure perfectie
Niet alleen de artiesten op het podium lieten zich van hun beste zijde zien. Kobe Nils ontpopt zich tot een flamboyante gastheer. Naast een hoge dosis humor tentoon spreiden, spreekt hij voortdurend zijn lof uit voor de aantredende artiesten. Of doet hij het Sportpaleis ontploffen door zijn charismatische inbreng binnen het geheel. Een grappig, heel geslaagd moment. Is wanneer hij het Philharmonic Orchestra onder leiding van bevallige en heel bewegelijke dirigent Alexandra Arriechie bedient met een denkbeeldige app. Tot hilariteit van het publiek en het orkest tot het koor Fine Fleur zelf. Die trouwens wederom een schitterende performance neerzetten. Joss Stone zou het later die avond nog iets aangeven in de zin van: ''ikzelf maak soms fouten, maar zij hier? Nee, dat is pure perfectie''
Na een korte “La La land ouverture” mocht Johannes Genard (School is Cool) de avond pas echt openen. Door middel van een schitterend gebrachte “The Wolrd is Gonna End tonight” liet hij het publiek uiteindelijk uit zijn hand eten. Johannes moest daarvoor wel een inspanning doen, maar toen de lichtjes allemaal aangingen bij “Trophy Wall” bleek toch dat Johannes de strijd om het hart van de aanwezigen te veroveren, had gewonnen. De man beschikt dan ook over een heel bijzonder en uiteenlopend stembereik. Maar straalt vooral een charisma uit dat we doorgaans tegen komen bij de grote artiesten op aarde.
Om een grote zaal direct in te pakken? Daarvoor is het nog iets te vroeg. Maar op Night of the Proms bewees Johannes dat hij veel in zijn mars heeft, heel veel. Kortom. Pure klasse performance, van een artiest die langzaam maar zeker aan het ontluiken is van een - bij wijze van spreken - lelijk eendje tot een wonderbaarlijk mooie zwaan.
De veelzijdigheid van Isabelle A
Dat Isabelle A veel meer is dan de pop artieste die met songs als “Blank en Zwart” en “He Lekker Beest” Vlaanderen aan het dansen en meezingen zette. Bewees ze met het schitterende, hartverscheurend mooie gebrachte “Envoûte-moi”. - een song die ze samen bracht met Pieter Embrechts die helaas enkel te zien was op het zwart wit scherm op de achtergrond - een meer veelzijdige artieste te zijn dan velen denken. De warmhartige inbreng van Pieter, in combinatie met de heel breekbare stem van Isabelle A. Was een eerste kippenvelmoment van de avond, het zou niet het laatste zijn. Isabelle A bracht nog een aangepast versie van “Blank en Zwart”. En zou in het tweede deel met “He Lekker Beest” de handen nog eens op elkaar krijgen.
Het 'Cartoonfestival' na deze knappe performance van Isabelle A, bleek eerder een rustpunt. Een beetje jammer, want dit had gezien de hoge dosis humor gecombineerd met een instrumentale virtuositeit van de muzikanten best een hoogtepunt van de show kunnen worden. Echter, het ontbreken van bijgaande beelden van bijvoorbeeld Tom en Jerry, zouden deze performance kunnen hebben doen optillen naar een hoger niveau. Nu bleven we wat op onze honger zitten eigenlijk.
Emily Bear verovert de harten van Vlaanderen, België en de wereld
Echter de grote overwinnaar van alle harten op Night of the Proms 2017? Dat was zonder meer de Amerikaanse Emily Bear. Amper 16 is deze piano virtuoze. Ze speelt volgens Kobe reeds op haar 18ste maand piano. Mocht op haar zesde in het Witte Huis aantreden. En is ondertussen doorgebroken tot de hoogste regionen binnen de globale muziekwereld. Wereldtop? Zeker en vast, maar dat wil niet zeggen dat Emily hier een routineklusje komt afwerken. Na een hartverwarmende “Skyfall” , waarbij ze in een soort kubus boven het publiek zweeft. Doet ze een improvisatie. Waarbij iemand in het publiek wordt aangesproken een verhaal te vertellen, dat zij zal vertolken op piano.
De zestienjarige Amber komt niet alleen haar 16ste verjaardag vieren, haar moeder vertelt dat Amber op heel jonge leeftijd haar vader is verloren en het ondanks al die pijn en leed het heel goed doet in het leven. Je kon niet alleen een speld horen vallen in de zaal, er vloeiden ook bij mij tranen. En dan moest Emily haar performance nog komen. Emily bracht een performance die zondermeer indrukwekkend kan genoemd worden. Meer nog, indrukwekkend was naderhand zelfs een understatement.
Niet alleen zorgde ze voor koude rillingen over onze rug, het voortdurend opborrelen van tranen in onze ogen, of een brede glimlach op onze lippen. Emily Bear betoverde ons niet gewoon, ze liet een magische, adembenemende indruk na. Die met geen woorden valt te omschrijven. Deze piano virtuoze betovert en verovert Vlaanderen met haar glimlach, indrukwekkend piano spel en innemende houding, waardoor haar performance kan gezien worden als het ultieme hoogtepunt van deze avond.
Blanche, mocht ons met succes vertegenwoordigen op het Eurosong festival eerder dit jaar. Ze beschikt over een heel bedwelmende stem. “City Lights” en “Scared to be lonely” sneden wel degelijk door hart en ziel. Maar Blanche bracht ze iets te statisch, waardoor we een beetje op onze honger bleven zitten. Deze jongedame beschikt echter over potentieel en een prachtige stem, om harten te doen breken. Maar op Night of the Proms bleef haar performance niet echt hangen, om ons compleet over de streep te trekken. Jammer.
Spice Girls forever!
Fans van Spice Girls werden wild enthousiast toen Melanie C , die zich toch ontpopte tot een publiekstrekker, werd aangekondigd. Melanie C. bracht een heel strakke, aanstekelijke set waarbij ze niet alleen haar bijzonder stembereik naar voor bracht. Maar ze bewees ook een entertainer te zijn van hoogstaand niveau. Met o.a. het door heel de zaal meegebrulde “Never be the same again” kreeg ze de handen moeiteloos op elkaar. Ze mocht het eerste deel van de show dan ook afsluiten, met een knaller van formaat.
Gers Pardoel doet de zaal voor het eerst echt ontploffen
Na de pauze zou het dak er pas compleet afgaan. Waren we in dat eerste deel al onder de indruk van sommige performance? Dan zou Nederlandse artieste Leona Philippo , die in 2012 'The Voice of Holland' won, met een soulvolle en heel gedreven performance iedereen aan het dansen krijgen. Maar de feestneus bij uitstek was toch wel verrassing act Gers Pardoel, die zelfs de aanwezigen op de tribunes kon doen rechtveren. Songs als “Zo bijzonder” en “Ik neem je mee” werken sowieso op de dansspieren. Gers Pardoel deed echter het Sportpaleis compleet ontploffen, en dat eigenlijk voor het eerst op deze avond.
Voordien mocht Thomas Vanderveken het pianoconcerto van Edvard Grieg aan de witte vleugelpiano spelen. Vóór de pauze zagen we hem op het scherm nog scherp staan van de zenuwen. Want dit is wel één van de moeilijkste pianostukken die er bestaan. Thomas speelde echter deze pianoconcerto met zoveel vuurkracht en perfectie, dat je wederom een speld kon horen vallen in de zaal. Op het scherm werd zijn hartslag aangeduid, die op een bepaald moment tot 177 steeg. Om maar aan te geven hoe intens dit muziekstuk wel is. Om zoiets perfect te brengen? Daarvoor moet je wel een uitzonderlijk talent zijn. Thomas bewees echter een virtuoos te zijn op piano, zoals we er zelden tegen komen. Hij liet een diepe indruk achter op alles en iedereen met deze indrukwekkende pianoconcerto.
De kruisbestuiving tussen levenservaring en aangeboren virtuositeit
We hadden gedacht dat het hoogtepunt ondertussen was bereikt. Maar dat was buiten John Miles gerekend. In het verleden werd zijn inbreng vaak beperkt tot het steeds opnieuw schitterende gebrachte “Music”. Ondertussen uitgegroeid tot het lijflied van Night of the Proms. Echter op zaterdagavond ontstond, mede door weer die wonderbaarlijke inbreng van Emily Bear op piano, iets magisch mooi. De kruisbestuiving tussen een man met enorm veel jaren levenservaring, en een jonge artieste met een als het waren aangeboren zin voor virtuositeit. Deed een song als “All By Myself” uitmonden in een walm van kippenvel, kroppen in de keel en het opwellen van tranen in de ogen. Eerder had Emily een deel gebracht van het breekbare “Rachmaninov”, waarbij je weer een speld kon horen vallen in de zaal. Het mooiste moment was toen Miles zich vooroverboog aan de piano en Emily vol bewondering in de ogen keek, toen ze nog een laatste solo, hartverscheurende solo bracht die ons hart en dit van velen nog maar eens doorboorde. Als klap op de vuurpijl mocht ze nog even “Music” inzetten. Waarna Miles die song deed heropleven, en zorgde voor wederom een ultiem hoogtepunt op de avond.
Als klap op de vuurpijl bracht hij een heel gedreven versie van “Addicted to love” (Robert Palmer) en samen met Melanie C. “When You are gone” (Bryan Adams) waaruit bleek dat Melanie C. veel meer is dan 'een onderdeel van Spice Girls'. Deze artieste deed ons met verstomming staan. Bovendien, het samensmelten van haar stem met deze van John Miles was een magisch en onvergetelijk moment op deze avond.
Johannes Genard mocht nog een heel geslaagde versie brengen van “Honeybee”. Ook nu weer had hij het in eerste instantie wat moeilijk het publiek echt mee te krijgen. Dankzij zijn schijnbaar aangeboren Charisma kon hij echter, na die wervelwind van Miles, alsnog de handen op elkaar krijgen. Chapeau!
Joss Stone doet de temperatuur naar een kookpunt stijgen
“Son of a preachter man”, “Right to be wrong?” , het zijn songs die één voor één uitgegroeid zijn tot klassiekers. Joss Stone bracht die songs echter op een zodanig levendige, spontane wijze naar voor dat haar inbreng op Night of the Proms kan gezien worden als een ultieme kers op de taart. Meer nog, ze deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. Niet alleen was ze heel bewegelijk, ze sprak voortdurend haar lof uit over het orkest op het podium, haar dankbaarheid naar de aanwezigen toe. Ze ging zelfs even vragen hoe ze ''I Love you'' moest uitspreken in het Nederlands. Haar uitspraak'' ik zie je graag'' zorgde niet alleen voor de nodige hilariteit, maar bewijst dat Joss Stone ondanks al die ervaring, nog steeds als een jonge wolvin op het podium staat die nog alles moet bewijzen. Dat siert haar. Door het publiek te omarmen, leek het wel alsof ze een privé concert stond te spelen voor elk van de circa 12 000 aanwezigen in de zaal.
Niet alleen bleek ze goed bij stem, haar goedlachse houding trok ons eveneens over de streep. Naar het einde van de set kreeg ze zelfs even de slappe lach, wat nog maar eens aanduidt wat voor een klasse artieste Joss toch is, daar waar artiesten van haar kaliber vaak de gemakkelijke weg kiezen, en de songs voor zich laten spreken. Joss Stone blaast haar eigen klassiekers nieuw leven in, en ontpopt zich tot entertainer, een charismatische frontvrouw die menig harten sneller doet slaan. Sensualiteit combineren met hoogstaande performance, deed ook ons hart breken. Zonder meer, de kers op de taart waarop we hadden gehoopt, dit concert van Joss Stone.
Sweet dreams
Om eerlijk te zijn, hadden we toen onze 'afsluiter van de avond' gehad. De ultieme kers op de taart, een song die door iedere artiest naar voor wordt gebracht om de avond af te sluiten. Was wel degelijk een mooie afsluiter van deze avond. Al is “Sweet Dreams” van Eurythmics een song die aan de ribben blijft kleven. Die werd uitbundig gebracht met veel liefde voor het origineel door elk van de aantredende artiesten. Het sluitstuk? De echte ultieme kers op de taart? Hadden we dus al gehad.
Besluit: In sommige media lezen we dat Night of the Proms min of meer een samenstelling is van 'B artiesten' die hun beste tijd hebben gehad. Dit spreken we na deze één voor één indrukwekkende performance ten stelligste tegen. We werden in ontroering gebracht, bouwden een wervelend feestje en lieten ons onderdompelen in klanken van instrumentale virtuositeit. Ons hart werd gebroken, onze ziel verwarmd. We kregen tranen in de ogen en een glimlach op de lippen.
Night of the Proms was een vat boordevol uiteenlopende emoties. Gebracht door artiesten die bewezen nog steeds performance te kunnen brengen die aan de ribben blijven kleven. En talentvolle jonge artiesten, die ons één voor één met verstomming deden staan. Tien keer het Sportpaleis uitverkopen? Het lijkt voor de organisatie van Night of the Proms een onmogelijke opgave geworden. Zelfs op deze zaterdagavond was het niet uitverkocht. Maar een toekomst voor dit evenement? Dat is er gezien de hoogstaande optredens. Zeker en vast!
Neem gerust een kijkje naar de pics (set van 24 november 2017)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/night-of-the-proms-24-11-2017/
Organisatie: NOTP + Sportpaleisgroep, Antwerpen
Emma Bale - Het bloemenmeisje is een popfee geworden!
Emma Bale
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-24
Maxim Meyer-Horn
Ze is nog maar achttien jaar jong, maar heeft ondanks haar nog prille carrière al heel wat grote dingen verwezenlijkt. Ze heeft al vijf singles die in de ultratop 50 stonden, waarvan drie singles de top drie haalden en “Fortune Cookie” zelfs op één belandde. Verder ging ze al uitgebreid op tour als voorprogramma van Milow, Bazart & de Duitse zangeres Lena en stond ze afgelopen zomer op de podia van enkele grote Belgische festivals. Ook haar prijzenkast staat al goed vol met een MIA en een MTV EMA. Een opmerkelijke prestatie als je bedenkt dat deze jonge dame haar debuutplaat nog niet eens uit is. Gisterenavond stond ze in een uitverkochte AB Club en toonde ze dat ze alles in huis heeft om in 2018 uit te groeien tot een internationale ster.
De jonge Belgische DJ en producer Limits beet de spits af. Nadat hij als Eightysix voor artiesten als Kat Deluna en Taio Cruz mixte, kwam er een grote wending in zijn carrière en ruilde hij de popwereld voor een elektrowereld in. Limits bracht in de AB zijn eerste live set en stond niet alleen op het podium. Hij nam een echt multitalent mee dat zowel zang als instrumenten op zich nam. De set kon jammer genoeg niet helemaal overtuigen. Na vijf minuten had je al het gevoel dat je alles al gehoord hebt. Lichtpunt in de set was de geslaagde rework van de Radiohead classic “All I Need”, maar voor de rest bleven we wat op onze honger zitten.
Iets na negen uur werd de intro ingezet, die door de harde bassen helemaal door je lijf ging. Emma Bale kwam op de tonen van “Fake It” het podium opgewandeld en toonde meteen wat we van de avond konden verwachten. “Fake It” is een zeer sterke popsong die wat doet herinneren aan de Noorse Astrid S en is door zijn energieke refrein de gedroomde opener van de avond. Minstens even energiek was “Run”, dat mede dankzij Lost Frequencies een groot succes werd. De song kreeg live een nog tropischere uitwerking die uitstekend werkte en zelfs nog iets spannender is dan de studioversie.
Emma Bale vertelde dat haar eerste soloshow een echte droom was die uitkwam, maar dat ze eerst schrik had dat niemand ging komen. Ze had het helemaal fout, want weken voor het concert waren alle kaartjes de deuren uit en de zaal stond vol nieuwsgierige fans die kennis wouden maken met haar nieuwe nummers. “Parachute” en “Joan” klonken in vergelijking met haar shows op de festivals nog frisser en dansbaarder. Beide songs hebben genoeg pit en eigenzinnigheid om het in de charts even goed te doen als “Worth It”, dat live sterker als ooit tevoren klonk.
Iets later in de set kwam haar meest intieme nummer van de set. Ze vertelde over haar nieuw liedje dat het gaat over iemand onvoorwaardelijk graag zien en vroeg het publiek om aan iemand te denken die je onvoorwaardelijk graag hebt. Het lied bezorgde door de prachtige tekst en zeemzoete stem van Emma kippenvel en wist door de mooie boodschap te ontroeren. Met “Need To” en “Body” kreeg het publiek nog twee nieuwe nummers voorgeschoteld, die meteen blijven hangen en kunnen uitgroeien tot echte fan-favourites.
Net voor de bis kwam nog het wondermooie, tropische “Curacao”. Net zoals bij al haar andere nummers in de set merkten we dat de versies de afgelopen maanden hier en daar wat werden aangepast en dat ze nu helemaal afgewerkt klinken. In de bis haalde ze haar gitaar boven en bracht ze het liedje “All I Want” waarmee alles begon. Het publiek zong het refrein met veel liefde mee en toverden een prachtige glimlach op Emma haar gezicht. Eindigen deed ze met haar vrolijke nummer één single “Fortune Cookie”, dat het publiek vlotjes kon meezingen. Een waardig einde voor een fenomenale, eerste soloshow.
Emma Bale toonde eenmaal meer dat ze de grootste Belgische act van 2018 kan worden. De oude liedjes klonken live nog scherper & frisser en de nieuwe liedjes bleken live minstens even sterk te zijn. Emma Bale heeft de laatste maanden hard gewerkt en dat werpt zijn vruchten af. Emma Bale is het afgelopen jaar van het bloemenmeisje geëvolueerd naar een popfee die de stem, looks en présence van een internationale kanjer à la Dua Lipa (één van haar grootste voorbeelden) heeft!
Setlist: Fake It – Run – Parachute – Joan - Worth It – Strangers – Moonchild - Need To – Body – Curacao
Bis: All I Want (solo) - Fortune Cookie
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Amazons - Van kindermuziek naar zuivere rock
The Amazons
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-23
Kimberley Haesendonck
De Ancienne Belgique mocht afgelopen donderdag het borde ‘Sold out’ weer maar eens boven halen. Dit keer voor de Britse rockers van The Amazons. De band werd in 2016 getipt door BBC via hun sound of 2017, maar wonnen deze prijs niet. Desalniettemin wist de band het publiek van de AB toch te overtuigen.
Als je 15 minuten te laat een podium opstapt, moet je al heel zelfzeker zijn over het kunnen van je band. Fans win je ook niet met het uithalen van zo een stoten. Het publiek, dat vooral bestond uit meisjes, wachtte geduldig het begin van het concert af.
Met wat arrogantie stormden de Britten het podium van de AB Club op. Beginnen deed de band met “Ultraviolet”, een nummer waar ze het publiek al meteen wouden laten meezingen. Slechte start van het optreden, want de fans van The Amazons waren niet meteen mee. Al snel kregen we het gevoel dat de band hun set gewoon kwam aframmelen. Naar mate de show vorderde werd de interactie tussen The Amazons en het publiek beter.
We gaan eerlijk zijn dat we de debuutplaat van The Amazons maar plat en saai vonden. Live overtuigden ze dan wel weer. De nummers klonken veel minder afgelikt en werden ruwer gespeeld. “Holy Roller” bijvoorbeeld werd met akoestische gitaar gespeeld en klonk zelfs nog enorm vuil.
Ook ouder werk dat het niet haalde tot op hun debuutplaat werd aangehaald. Zo kwamen “Nightdriver” en hitje “Black Magic” gemixt met “Millions (the party)” aan bod.
The Amazons slaagden er in om hun kinderlijke nummers om te zetten in zuivere rock nummers die overtuigden. Dat deze band groot zal worden, betwijfelen we. Maar dat ze goed bezig zijn is alleszins een feit!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Emma Ruth Rundle - Donkere, atmosferische schoonheid
Emma Ruth Rundle + Jaye Jayle
Café De Zwerver
Leffinge
2017-11-23
Ollie Nollet
Alweer een afgeladen café De Zwerver, dit keer voor Emma Ruth Rundle die duidelijk over een trouwe cultaanhang beschikt. Deze chanteuse uit Los Angeles, die ook actief is bij Red Sparowes en Marriages, laat zich begeleiden door haar favoriete band, Jaye Jayle, met wie ze ook een split EP opnam en die hier tevens als openingsact mocht fungeren. Vreemde naam en ook hun muziek was niet meteen alledaags te noemen. Donkere indiefolk met zowel roots als krautrock invloeden die me soms deed denken aan Nick Cave, Wovenhand of Madrugada. Ondanks een, met instrumenten en effect pedalen volgestouwd, podium klonken de composities telkens uitgekleed tot de essentie. De songs, waarin de gitaren en de toetsen beurtelings het voortouw namen, werden met een lage, ruwe stem krachtig gezongen door Evan Patterson. Niet alles was even geslaagd maar het bleef intrigeren tot de laatste seconde.
Jaye Jayle mocht dan al de begeleidingsgroep van Emma Ruth Rundle zijn, toch moest Corey Smith (keys, gitaar en percussie) het veld ruimen. Zijn plaats werd ingenomen door drummer Neal Argabright, die hier de synths voor zijn rekening nam, terwijl er een mij onbekende drummer ten tonele verscheen. Rundle won meteen de sympathie van het publiek door zich uitgebreid te verontschuldigen voor een eerder dit jaar gecancelled optreden in De Zwerver. Dit was het eerste optreden van de tour maar meteen werd duidelijk dat de groep en de zangeres al eerder samenwerkten en elkaar perfect aanvoelden. Donkere, gothic folk waarin de niet altijd even makkelijke zanglijnen ingebed werden door atmosferische gitaren en synths waarbij Mazzy Star en Chelsea Wolfe mogelijke aanknopingspunten waren. Knappe songs, waartussen het weidse “Heaven” me het meest beviel, en knappe uitvoeringen die toch soms iets te veel afgevijld waren of te weinig variatie kenden. Wie zich evenwel liet verzwelgen door die best impressionante sound heeft aan dat laatste uiteraard geen boodschap.
Voor de bis greep Rundle eerst naar een akoestische gitaar om dan toch (veilig) met een elektrisch exemplaar een nummer solo te brengen. Uiteindelijk kwam die akoestische song er toch en bewees ze dat haar songs ook naakt overeind konden blijven.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nothing But Thieves – Hartendieven op pad!
Nothing But Thieves + AIRWAYS & The Xcerts
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-11-23
Maxim Meyer-Horn
We zijn in de Orangerie van ons hart beroofd… De schuldigen zijn vijf jonge gasten, die al sinds 2013 voor furore zorgen. Je kent ze onder de naam Nothing But Thieves en ze hebben één EP en twee lp’s in hun repertoire staan. Ze waren al het voorprogramma van Muse, Twenty One Pilots en AWOLNATION en sloten net hun uitverkochte UK tour af! Vorige zomer mochten ze de befaamde Main Stage van Rock Werchter openen en nu startten ze hun Europese zegetocht in Brussel. Het vijftal zette gisteren een rockshow neer om u tegen te zeggen!
De Engelse indierockband AIRWAYS trapte de (lange) rockavond met verve op gang. De jonge rockers kwamen voor de eerste keer naar Brussel en speelden songs van hun debuutep ‘Starting To Spin’ die hun ook naar het gerenormeerde SXSW bracht. De songs “Mate” en “White Boys Noise” herinnerden aan het opkomend talent Declan McKenna, Lewis Del Mar en af en toe zelfs aan de legendarische Pete Doherty (vooral de attitude en overgave van frontman Jake). Het Belgische publiek kreeg er ondanks het slechte weer warm van en we hopen dat de jonge talenten deze zomer op een Belgisch festival staan (festivalboekers, jullie weten nu wat te doen!).
Omdat één support-act hebben saai is, nam Nothing But Thieves nog een tweede band mee op hun Europese tour! De Schotse band The Xcerts kreeg de moeilijke taak om het niveau van AIRWAYS te evenaren. Jammer genoeg slaagden ze hier (vooral in het begin) niet helemaal in. Op het einde probeerden ze het publiek doormiddel van sing-a-longs wakker te schudden en dat lukte ook! Hun nieuwe plaat ‘Hold On To Your Heart’ komt in januari in de winkel en gisterenavond mocht het publiek al eens kennismaken. Het was een bonjour en een au revoir want we gaan ze wellicht zeker nog eens her en der terugzien als ze nog wat werken aan hun set.
Nothing But Thieves is misschien wel de grootste groeier binnen de rockscene dit jaar en dat weerspiegelde zich ook meteen in hun show. Het vijftal toonde al bij het opkomen dat ze er zin in hadden en maakten “I’m Not Made By Design” nog grootser en krachtiger dan op Broken Machine, de recentste plaat. Ook “Live Like Animals” klonk live nog voller en liet het beest uit de band en het publiek los. Tijdens “Trip Switch” toonden de aanwezige Nothing But Thieves-fans dat ze de song al kunnen meezingen alsof het een klassieker van pakweg de Foo Fighters is!
Voor alle slaapmutsen in het publiek kwam dan de “Wake Up Call”, dat iedereen wakker kreeg. Een fantastische rocksong die de vocale capaciteiten van Conor onderstreepten. Die stem bleef doorheen de avond opvallend stabiel en helder. De laatste maanden had Connor vaker stemproblemen, maar die lijken helemaal verdwenen te zijn. Even later kreeg het publiek “Hostage” en “Drawing Pins”, dat prachtig in elkaar overvloeide en andermaal bewees dat ook het ouder werk nog steeds uitstekend klinkt. Bij “Hanging” kwam dan de eerste moshpit tot stand, die het startschot voor een gigantisch rockfeestje vormde!
Even later kwam er wat rust in de anderhalfuur durende set. De bandleden kregen even een pauze omdat Conor zichzelf met de gitaar begeleidde en een indrukwekkende solo speelde dat het publiek stil kreeg. Het publiek had na de rustigere tonen nog duidelijk zin om zich met volle overgave te smijten. Ook de band smeet zich volledig tijdens de laatste twee nummers voor de bis. Het volk kreeg voor het naar huis moest, tijdens de bis, nog “Particles” en “Amsterdam” voorgeschoteld. Beide songs toonden aan dat ze waardige afsluiters zijn. Vooral “Amsterdam” werd luidkeels meegezongen en beëindigde de avond in stijl!
De Orangerie werd weereens omgetoverd tot een grote rocktempel waar zowel opkomende als ervarene rockers wisten te schitteren. Nothing But Thieves is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en toonde door een strakke show (met hier en daar een randje) dat hun onvermijdbare klim naar de top volop bezig is. De songs komen zowel in intieme zalen als in grote stadia of op grote festivalweides tot hun recht en zijn een indicatie voor wat de groep nog te wachten staat. De hartendieven zullen nog heel wat harten stelen.
Nothing But Thieves fans hebben geluk want de band komt op 27 januari naar de Trix in Antwerpen (samen met de fantastische AIRWAYS & The Xcerts), maar ook deze show is helemaal uitverkocht.
Setlist: I’m Not Made By Design - Live Like Animals - Trip Switch - Wake Up Call – Soda – Hostage - Drawing Pins - Graveyard Whistling - I Was Just A Kid – Hanging – Itch - If I Get High - Broken Machine - Hell, Yeah (Conor Solo) - Ban All The Music – Sorry
Bis: Particles – Amsterdam
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Mark Lanegan Band – Intrigerend concert!
Mark Lanegan Band + Joey Cardamone + Lyenn
Trix
Antwerpen
2017-11-23
Didier Becu
De grungesterren, ze lijken met uitsterven bedreigd. Chris Cornell van Soundgarden, Layne Staley van Alice in Chains, Kurt Cobain of Shannon Hoon van Blind Melon. Allen liggen ze al geruime tijd onder de zoden. Mark Lanegan, verslaafd aan alles waaraan je maar verslaafd kan geraken, is nog steeds (spring)levend, ofschoon de rocklegende de grootste moeite heeft om van links naar rechts te wandelen en zijn stem meer op een doodsrochel lijkt. Ook nog razend populair. Na een passage op Werchter vorig jaar, kon de gewezen Screaming Trees-frontman met opgeheven schouders zeggen dat hij een paar maanden later twee keer achtereen de Trix kon uitverkopen.
Hoe het komt, weten we ook niet, maar de Amerikaan werkt graag met Belgen. Reeds geruime tijd op stap met Aldo Struyf van Millionaire en Fred Jacques van Dans Dans, en het is die laatste die als eerste het publiek mocht opwarmen.
Solo doet hij het als Lyenn. Dat solo moet je in zijn geval heel letterlijk nemen, want hij staat er helemaal alleen voor. Oerkreten met melodisch gitaargetokkel, op een andere manier kunnen we de intrigerende singersongwritermuziek van Lyenn niet omschrijven. Als er een combinatie bestaat van Jeff Buckley (die passie) en Tamino (dat stemmetje) heet die gewoon Lyenn.
Tijd voor de vreemde snoeshaan van de avond, en voor heel wat concertbezoekers wellicht de raarste kwiet sinds lange tijd op een podium. Joey Cardamone is de naam. Geruime tijd frontman van de provocerende Californische The Icarus Line, maar tegenwoordig solo bezig met zijn Holy War-project. Alvorens hij aan zijn excentrieke show begon, mochten we eerst een tiental minuten naar een video kijken waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Over zelfverheerlijking gesproken.
Na de voorstelling van wat door heel wat mensen als arty farty horror zal beschouwd worden, kwam Joey het podium opgewandeld. Vol zelfvertrouwen, een kruising tussen Andy Warhol en Bowie ten tijden van ‘The Man Who Fell The Earth’, wel minus het talent.
Blijkbaar geldt het rookverbod niet voor rocksterren. Arrogant paraderend als een aanstellerige modepop met achter hem beelden die de wereld van vandaag tonen. Soms confronterend, zoals een blik in vogelvlucht van wat er in Syrië nog recht is blijven staan. Slecht was dit rariteitenkabinet dat het midden hield tussen Suicide en Rihanna (echt!) niet, wel een zeer bizarre keuze. Maar goed verstandige keuzes zijn sowieso saai…
Hoewel met de nodige bloemen op onze pagina’s verwelkomd, zijn de meningen verdeeld over ‘Gargoyle’, het laatste plaatje van Mark Lanegan. Na de grunge en de rauwe bluesrock had de muzikant uit Washington blijkbaar nood aan een plaatje dat naar synthpop ruikt. Het feit dat hij onlangs een remixplaat (‘Still Life With Roses’) op de markt heeft gegooid, spreekt voor zich.
Voor de tegenstanders ervan had Lanegan als opener meteen een antwoord in petto: “Death’s Head Tattoo”. De Lanegan band klonk hiermee gewoon als New Order (90 minuten later zou dat nog meer zo zijn!), en het voelde heerlijk aan. Meer zelfs, met deze band (gitarist Jeff Fielder, Aldo Struyf achter de keyboards, Shelley Brien als zangeres en Fred Jacques) lijkt Lanegan zich goed in zijn sas te voelen. Echt lachen doet hij niet, maar je zou durven zweren dat hij zich aan het amuseren is!
Wel dansen met bloemen op je graf, want met “The Gravedigger’s Song” maakten we onmiddellijk kennis met Lanegans duistere kantje, en hij heeft er genoeg, lees er gewoon zijn biografie maar eens op na! “Hit The City” dat we normaal kennen als duet met PJ Harvey, werd in de Trix eentje met Shelley. Neen, die Shelley is geen Polly (wie wel), maar het werkte!
Met “Sister, Nocturne” en het dreigende “Emperor” werd alweer bewezen wat voor een pakkende plaat die ‘Gargoyle’ wel is. Veel zei Lanegan niet, behalve een bijna onverstaanbaar ‘thank you’, maar hij liet wel zijn fans nog meegenieten van “Deepest Shade”, dat hij samen met maatje Greg Dulli opnam met de gelegenheidsband The Twilight Singers. Klonk “Beehive” nog poppy, dan was “Bleeding Muddy Water” blues pur sang, het komt niet voor niets uit een album dat de titel ‘Blues Funeral’ draagt.
Met “Harborview Hospital” en “Ode To Sad Disco” werd opnieuw een ommetje langs het bluespad gekozen, “One Hundred Days” was een kort bezoekje aan het ‘Bubblegum’-album (later volgde ook nog “Come To Me” en het allesverklarende “Methamphetamine Blues”) en op het gitzwarte “Harvest Home”…’black is my name’, klonk zo waar een heel klein beetje als Andrew Eldritch, zelfs de gothgitaartjes zaten erin!
Na net geen anderhalf uur verdween Lanegan van het podium zoals hij er opgekomen was, als een schim, maar één die je alle kanten van jezelf laat zien. Het beleefde, maar dolenthousiaste publiek, kreeg er nog vier songs bovenop. Het akoestische “One Way Street”, “Bombed”, het nijdige “The Killing Season”, en alsof het nog niet genoeg was ook nog een intense cover van Joy Division (“Dead Souls”).
Lanegan verdween en Fielder bedankte nog eens zijn publiek. Lanegan heeft soms zijn streken, maar niet in de Trix, wie hem een kwartiertje runpauze gunde kon naderhand een handje van de man krijgen. Memorabel…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Then Comes Silence - Een strak optreden met een goede mix tussen oud en nieuw werk
Then Comes Silence
Den Amb8
Oosterzele
2017-11-23
Wim Guillemyn
Then Comes Silence is een Zweedse band die een aantal jaren terug ‘Nyctophilian’ uitbrachten. Een album dat een langzame maar gestage populariteit wist op te bouwen in o.a. gothic, postpunk en death rockkringen. Momenteel zijn ze op tournee met hun nieuw (vierde) album ‘Blood’ en doen ze voor het eerst ook ons land aan. Als voorprogramma brachten ze het Italiaanse Hapax mee.
Deze nieuwe organisator, die ook het Soulfields festival in Kortrijk organiseert, heeft nog wat werkpuntjes op organisatorisch vlak. Toen we aankwamen om 20u waren ze nog aan de opbouw van het podium bezig en moesten de bands nog soundchecken waardoor Hapax uiteindelijk pas om 22u kon beginnen. Dat kon beter maar voor de rest geen klachten: mooie zaal, goed geluid en een deftig podium. Nu nog wat meer volk en wat kinderziekten aanpakken.
Hapax kende ik eerlijkheidshalve niet. Wat opzoekingswerk leerde mij dat ze twee albums hebben uitgebracht waarvan ‘Cave’ in 2016 verscheen. Het is een duo uit Napels. Zo kwamen ze na vele omwegen met het openbaar vervoer (ze hadden blijkbaar al Gent, Antwerpen en Kortrijk aangedaan) juist op tijd in Oosterzele aan voor hun optreden. Ze speelden bas en gitaar en de rest stond op band. Het optreden was goed en we hoorden flarden van The Cure, donkere wave en wat postpunk invloeden. Een band om op te volgen. Ik had de indruk dat alle zesentwintig aanwezigen het de moeite waard vonden.
Then Comes Silence stak meteen vrij stevig van wal. Zanger Alex Svenson had zijn ogen omgeven met donkere make-up. Als frontman was hij eerder theatraal en emotieloos tijdens het zingen. Daarbij deed hij mij wat denken aan de frontman van White Lies. Muzikaal zat alles wel goed en klonk alles iets snediger en iets minder donker dan op plaat. Er werden ook wat pics op het screen achteraan geprojecteerd maar ik dacht dat ze iets donkerder en occulter uit de hoek gingen komen. De nieuwe songs deden het goed tussen de intussen vertrouwde tracks zoals “Strangers”, “Animals” of “Spinning Faster”.
Een mooie afwisseling tussen oud en nieuw werk. We kunnen spreken van een geslaagd en strak optreden.
Ook met weinig volk kan je een goed optreden meemaken. Maar het is natuurlijk wel aangenamer en bevorderlijker voor de sfeer om in deze zaal te staan tussen een honderdtal man. Het is wat het is.
Organisatie: VZW Reactor
BEUK + Fire Down Below
BEUK
Kinky Star
Gent
2017-11-22
Erik Vandamme
Een concert organiseren, midden in een school/werkweek? We hebben dat eigenlijk nooit zo goed begrepen. Maar toch was er aardig wat publiek komen opdagen voor twee acts die in ons land Rock muziek en aanverwante, in kaart proberen te zetten. De lekker aanstekelijke stoner rock van Fire Down Below en stevige rock muziek van BEUK deden beiden het dak in Kinky Star te Gent er compleet afgaan. Hoe de aanwezigen zich de volgende dag op school of werk voelden? Daar gaan we geen uitspraken over doen. Wij genoten in elk geval met volle teugen van een portie onversneden rock-'n-roll binnen een intieme en gezellige omgeving die in Kinky Star telkens opnieuw wordt geschapen.
Fire Down Below: De temperatuur doen stijgen tot een kookpunt
Toen we deze zomer Fire Down Below aan het werk zagen op Roadkill festival deze zomer. Schreven we daarover:
''Fire Down below is zo een band die het moet hebben van lange, intensieve riffs die de luisteraar uit het lood slaat, en verweesd doet achterblijven. De band slaagt er dan ook in, zowat iedereen over de streep te trekken. Met een meeslepende tot oorverdovende set, die het beste van pure stoner vermengd met verschroeiende grunge elementen. We genoten met volle teugen van deze trip doorheen een woestijnlandschap, waar enkel de huilende wind je tot kalmte en rust brengt. Best indrukwekkend!''
https://www.youtube.com/watch?v=P3qOR7XJvf4
Kinky Star was heel goed gevuld om deze typische Stoner /grung rock band live aan het werk te zien. De heren van Fire Down Below bestaan uit muzikanten die één voor één over bepaalde toverkrachten beschikken, om op deze wijze hun aanhoorders te hypnotiseren. Het kan niet anders. De hoogstaande riffs die elk van hen uit hun gitaren toveren, bezorgen ons dan ook het ene kippenvelmoment na de andere adrenalinestoot. In die intieme omgeving van Kinky Star stijgt de temperatuur daardoor dan ook naar een kookpunt.
https://www.youtube.com/watch?v=p8693EVU1bc
Een beetje jammer dat bij de verstilde momenten het geluid wat werd overstemd door het geroezemoes in de café, want ook dat waren intensieve momenten waarbij we koude rillingen over onze rug voelden lopen. Eens echter de teugels gevierd, werd alles uit de kast gehaald om het dak er compleet te laten afgaan. Vanaf begin tot einde, drijft Fire Down Below, door middel van een meeslepende tot stomende set, het tempo op tot je compleet murw geslagen in de touwen achterblijft. Binnen stoner en grunge moet Fire Down Below niet onderdoen voor de zogenaamde grotere acts bleek reeds in het verleden. Dat laatste zetten ze in Kinky Star te Gent nog wat meer in de verf.
BEUK: Een wervelend rock feestjes! Van eenzaam hoog niveau.
BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album ‘Strak Plan’ vorig jaar een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven. En daar is nooit iets mis mee. Het aantreden in Kinky Star was de laatste in de reeks van velen, om die schijf voor te stellen aan het publiek. In 2018 zou er gloednieuw werk aankomen, we zijn alvast benieuwd.
https://www.youtube.com/watch?v=4yae8kCdZLQ
Over naar het optreden. BEUK bestaat uit een trio die rock muziek 'leven'. Met een hoge dosis charisma, zelf relativering en hoge dosis humor zet BEUK er letterlijk de beuk in. Van begin tot pril einde van de set raast de band over de hoofden van de aanhoorders heen. Al dan niet met een gezapige anekdote, of stevige kwinkslag links en rechts. Aanstekelijke songs als “Station Dementia”, “Strak Plan” , “Vol Gas” een live klassieker volgens de band. Die inderdaad werd meegebruld.
Na een wat trage start ontstaat gaandeweg dan ook een wervelend rock feestje, zonder weerga. Er werd daarbij uitvoerig gegrasduind doorheen die recente schijf. Maar er kwam ook nieuwe songs aan bod “Hel van de planeet”, Dynamiet“, “Turbotine en vrouw alleen”. Die ons het beste doet vermoeden naar de toekomst toe. Bovendien mocht een levende legende uit Oostende, Frank Dubbe - bekend van de punk formatie Stagebeast, die in 1977/78 veel succes kende met de single ‘Belgium ain’t fun no more- de band vervoegen’. Zijn inbreng bleek nog maar eens een meerwaarde binnen het geheel. Er staat duidelijk geen sleet op Frank Dubbe. De song Belgium ain't fun no more is trouwens anno 2017 nog steeds van toepassing. En dat straalde die song in samenwerking met BEUK dan ook uit. Als kers op de taart kregen we een heel gesmaakte cover van Raggende mannen “Poep in je hoofd” en Beastie Boys “(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)” in de bisrondes. Waarmee de avond met een knaller van jewelste werd afgesloten. https://www.youtube.com/watch?v=3vaf60moFzQ
BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs De Kreuners. Net dat schipperen tussen snoeihard metal en meeslepende Nederpop maakt BEUK een unieke parel tussen de vele Nederlandstalige rockbands die we door de strot geramd krijgen tegenwoordig. De songs worden, samen met gezapige en grappige bindteksten, één voor één op de aanhoorders afgevuurd tot iedereen murw is geslagen. In Kinky Star bewees dit trio alvast uit het goede hout gesneden te zijn, om in de nabije toekomst er nog meer daken te laten afgaan. Is dan ook onze eindconclusie. https://www.youtube.com/watch?v=aAJrJ_m2kcA
Org: Kinky Star, Gent
HBT – Vzw Strike presents Persistence Tour – De Mast, Torhout op 26 januari 2018 – een voorbeschouwing
PERSISTENCE TOUR , De Mast, Torhout
Als de Persistence karavaan ergens passeert, dan mag je er zeker van zijn dat het er zal daveren. Dat zal niet anders zijn op 26 januari in De Mast, Torhout. Label EMP stuurt namelijk zijn betere zonen uit voor deze editie: Insanity Alert, Broken Teeth, Power Trip, Born From Pain, Terror, Madball en Hatebreed! Stuk voor stuk gevestigde namen binnen het wereldje die live garant staan voor een stevige pot meebrullen en moshen.
Aftrapper van dienst is het Oostenrijkse Insanity Alert. Hun laatste cd ‘Moshburger’ (2016) belooft snedige trash die ongetwijfeld als zoete koek achter de kiezen zal verdwijnen.
Broken Teeth (UK) mag als tweede de bühne bestijgen en zal ongetwijfeld van de gelegenheid gebruik maken om het album 'At peace amongst chaos' op het publiek af te vuren.
Hun landgenoten van Power Trip zijn daarna masters of ceremony. De band brengt sinds 2008 oerdegelijke trash metal en met ‘Nightmare Logic’ (2017) werd er een pareltje afgeleverd. Het catchy “Executioner’s Tax (Swing of the Axe)” zal ongetwijfeld op veel bijval kunnen rekenen.
De volgende op het programma zijn de noorderburen van Born From Pain. De band is al actief sinds 1997 en mag zeker als een van de betere hardcore bands van Europa beschouwd worden. Na twintig jaar slopen de heren nog steeds met plezier het boeltje!
Meer hardcore/punk wordt geleverd door Terror, een klinkende naam en een graag geziene gast op menig festival. De Amerikanen willen met hun laatste EP ‘The Walls Will Fall’ (2017) De Mast met de muzikale voorhamer te lijf te gaan.
Van de Amerikaanse westkust gaat het naar de oostkust met Madball, ambassadeurs van de New York hardcore scene. Hoewel oorspronkelijk begonnen als een nevenproject van Agnostic Front eind de jaren ’80, is Madball ondertussen uitgegroeid tot een begrip. Zanger Freddy Cricien en de zijnen zullen ongetwijfeld trouw blijven aan hun leuze: ‘demonstrating my style!’
Klepper van de avond is Hatebreed. De Amerikanen brengen sinds 1994 metalcore (een harmonieuze mix van hardcore, punk en heavy metal) pur sang en hebben met ‘The Concrete Confessional’ (2016) hun zevende studioalbum in de rekken liggen.
Hoewel ze regelmatig toeren, zijn de mannen een graag geziene gast op de Europese festivals. De energie en brutaliteit waarmee de band live optredens verzorgt, is legendarisch. Het is nu al reikhalzend uitkijken naar een opgefokte Jamey Jasta die de zaal ‘Destroy Everything’ toebrult.
Hatebreed + Madball + Terror + + Born From Pain + Power Trip + Broken Teeth + Insanity Alert
Hoewel deze tour voornamelijk grote Europese steden aandoet, heeft Vzw Strike/Heartbreaktunes er kunnen voor zorgen dat er halt gehouden wordt in Torhout. Afspraak in De Mast dus op 26 januari. Be there or be square!
Tour data EMP Persistence Tour:
18.01. Berlin - Astra Kulturhaus (Germany)
19.01. Utrecht - TivoliVredenburg (Netherlands)
20.01. Dresden - Eventwerk (Germany)
21.01. Muenchen - Backstage (Germany)
22.01. Zuerich - Komplex (Switzerland)
23.01. Wiesbaden - Schlachthof (Germany)
24.01. Brno - Sono (Czech Republic)
25.01. Lichtenfels - Stadthalle (Germany)
26.01. Torhout - De Mast (Belgium)
27.01. Oberhausen - Turbinenhalle (Germany)
28.01. London - O2 Forum Kentish Town (United Kingdom)
Agenda Heartbreaktunes
26.11.2017 Stick yo your guns, Being as an ocean, AB, Brussel
29.11.2017 Normandie + Ryan Key + more
02.12.2017 Nasty + Lionheart + Get The Shot + more , Zappa, Antwerpen
03.12.2017 The Amity Affliction + Counterparts + Alazka + Casey
12.12.2017 Nothing More + more
23.01.2018 Escape The Fate + Set To Stun + more
26.01.2018 Hatebreed + Madball + Terror + Born From Pain + Power Trip + Broken Teeth + Insanity Alert, De Mast, Torhout
http://www.heartbreaktunes.com
Info events zie site Vzw Strike
09-12 Support your locals
02-03 Fleddy Melculy @Club de B, Torhout
07-04 Bierfeesten @ De Mast, Torhout
http://www.striketorhout.be
Bijna dag op dag 7 jaar geleden was het, dat laatste, onvergetelijk concert van Gorillaz in België. De ‘Plastic Beach Tour’ had hen, gewapend met een fantastische (concept) plaat en een begeleidingsband met daarin de helft van The Clash, in 2010 naar de Lotto Arena gebracht. Daarna werd het stil rond de band, tot ze eerder dit jaar terugkwamen met ‘Humanz’.
Voor het daarbij aangekondigde concert in Vorst Nationaal mocht de organisatie het bordje ‘uitverkocht’ al ophangen na minder dan een uur. Het moet gezegd: wij zijn niet de grootste fans van ‘Humanz’, het is een overbodig lange plaat met naast een handvol uitschieters ook veel platte hiphop waarin de subtiliteit die de band kenmerkt ver te zoeken is. Goed, ieder z’n ding natuurlijk. En wie zijn wij. Gorillaz kwam in Vorst bewijzen dat je recentste plaat niet van wereldniveau moet zijn om een topconcert te geven.
Ze waren namelijk niet naar Brussel gekomen om ‘Humanz’ integraal te spelen. Integendeel, het eerste deel zat bomvol hits uit hun eerste drie platen en benaderde de perfectie. Opener “M1A1” was een leuke verrassing, rockend , aanstekelijke grooves en een schreeuwende Albarn; En bij “Last Living Souls” begon het pas echt , nog meer extravertie . In een sterk “Tomorrow Comes Today” liet Damon de microfoon vasthouden door een klein jongetje op de eerste rij, een collectieve “ooouh schattig!” weerklonk in de zaal. Of hoe je een publiek direct inpakt. Vervolgens passeerden nog “Rhinestone Eyes”, “19-2000”, “On Melancholy Hill”, én “Dirty Harry”.
Wie er zulke nummers kan doorjagen in een eerste halfuur kan gewoon teren op een belachelijk goede back catalogue. Damon Albarn als Gorillaz in een hoofdrol , songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/harmonium/organ), een knipoog naar het werk van Blur, The Good, The Bad & The Queen en de Gorillaz’ Britpop zijde . Albarn is de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant van het podium, met dat gospelkoortje die een voorname rol speelde vanavond en de visuals van de hand van Jamie Hewlett. Het zat allemaal verdomd goed in elkaar, het totaalplaatje klopte volledig:
Godverdomme ja, die visuals. De avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel. In hun beginjaren speelden Damon & co nog achter een scherm met daarop projecties van de ware bandleden, sinds 2010 zijn ze een band van vlees en bloed. Die sterke filmpjes zijn het enige wat nog laat uitschijnen dat Gorillaz eigenlijk een fictieve band is van een paar cartoonhelden.
Het werd erg interessant . Albarn had ons goed opgewarmd en creëerde een soort Soulwax’ ‘Thème from discotheque’ gevoel … Tijd dus om écht de “Humanz”-tour op te gaan. Het niet onaardige “Saturnz Barnz” was al gepasseerd in dat ‘De Perfectie Benaderend’ eerste deel, met Popcaan die op het scherm te zien was.
Nu hun karrevracht aan gasten loslaten … Damon was in dit luik niet meer het centrum van de belangstelling. “Strobelite” had Peven Everett, “Sex Murder Party” had Jamie Principle en Zebra Katz, laatst vernoemde kwam ook meedoen in “Out of Body” , en voorprogramma Little Simz dook op in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
Wij waren aanvankelijk sceptisch. Maar eerlijk: zo lang duurde het niet voor ook wij door de knieën moesten gaan, live kwamen deze nummers een pak beter tot hun recht. Je besefte dat dit een ander soort Gorillaz is, een dat voortstuwt op pompende beats, hiphop, funk, soul, r&b, reggae en dance waarop een publiek wel volledig uit z’n dak kan gaan. We ervaarden een soort kloppend op de borst ‘Kong Skull Island’ en muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels feestelijk om de hoek. Het was heerlijk vertoeven in hun muzikale speeltuin.
Qua bindteksten contrasteerden de guests, met hun “throw your hands in the air!” en aanverwanten, met Damon, die kwam niet veel verder dan wat ‘thank you’s’ en een ‘I love Europe’, verwijzend naar de Brexit. Nee, Damon deed het op zijn manier: op een bepaald moment dook hij het publiek in, liefde zoekend, en vindend.
Maar in het laatste luik, na “Punk” en een voortreffelijk “Stylo” (met Bruce Willis op het scherm!), kregen we dé gast van de avond te zien: Dave van De La Fuckin’ Soul was afgezakt voor monsterhit “Feel Good Inc.”. Meesterlijk. Het nummer werd herstart omdat Damon de mist inging bij de eerste versie. Maar hé, die Gorillaz: ’t zijn ook maar mensen, geen cartoons of zo.
Afsluiten deden ze met de hoopgevende boodschap van “We Got The Power”, met vocalen en een projectie van Jenny Beth van Savages. Letterlijk waren we aan de grond genageld . Erg sterk en overtuigend. Een ‘waauw’ gevoel heerste …
De bisronde begon ingetogen met “Hong Kong” vol indian ‘sitar’ vibes op z’n Paul Weller/Mathar/Blur/Cornershop. Het ontplofte dan met het rockende “Kids With Guns” (zo belachelijk goed dat je er een wapenvergunning van zou willen aanvragen) en “Clint Eastwood”, ‘I aint happy, I’m feeling glad, I got sunshine, in a bag I’m useless, but not for long the future, is coming on, is coming on,… Het deed Vorst helemaal rechtveren. Stiekem hoopten we dat in de bisronde Shaun Ryder van The Happy Mondays achteloos het podium ging opstappen om “it’s coming up, it’s coming up, it’s dare” en “never did no harm” te komen declareren in “Dare”, maar “Dare” kwam helemaal niet, zowat het enigste minpuntje van de hele avond.
Na het enthousiast geweld besloot de band namelijk om ons naar huis te begeleiden met een dromerige aaneenschakeling van “Don’t Get Lost in Heaven” en “Demon Days”. Geen vuurwerk, wel wonderschoon. Op het scherm ging de zon onder, het was het perfecte einde van een grandioos concert, dat probleemloos vertaald kan worden naar de grote festivals. Afspraak op Werchter? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Organisatie: Live Nation
‘Relatives In Descent’, het nieuwe en derde album van Protomartyr, werd overal zeer lovend onthaald en je kan er van op aan dat het binnenkort in menig eindejaarslijstje zal opduiken. Lijkt ons trouwens terecht, want ook wij hebben een boon voor de gruizige post punk die heerst over ‘Relatives In Descent’. Alleen jammer dat al die lovende recensies geen garantie zijn voor een uitverkochte zaal, le Grand Mix is immers maar half volgelopen.
De nieuwe plaat vormt de hoofdmoot van de setlist en wordt er op een tweetal songs na volledig en fors doorgejaagd. Ons hoort u niet klagen.
Dit is een band uit Detroit, maar hun post-punk klinkt bij momenten zeer Brits. Vooral The Fall is een referentie en zanger Joe Casey is een al even zonderlinge figuur als Mark E Smith, met dat verschil dat zijn vocals een stuk verstaanbaarder zijn dan het gemompel van Smith. Net als Smith heeft Casey niet meteen de looks van een rockster, eerder van een verwarde sloddervos die in eerste instantie kennelijk een beetje verveeld over het podium laveert. Doch het is maar schijn, want het is met volle overgave en een constante boosheid dat hij zijn eigenzinnige teksten er uit spuwt terwijl hij ondertussen aardig wat biertjes verslindt.
De ritmesectie vormt een sterke ruggengraat bij Protomartyr. De diepe eighties bas van Scott Davidson en de gejaagde drums van Alex Leonard zijn de grondvesten waarover Greg Ahee zijn driftige en vaak agressieve gitaar laat zinderen. De sound zit goed gebeiteld in een bedje van snerende post-punk die al eens overslaat naar prompte old-school seventies punk. “Male Plague” is bijvoorbeeld zo een doordacht punkertje die tot pogoën uitnodigt.
We krijgen verder vooral een set overwegend korte en furieuze indie-rocksongs met een nerveus kloppend hart, waarvan “The Devil In His Youth”, “Windsor Hum”, “A Private Understanding” en “Here Is The Thing” het meest tot de verbeelding spreken.
In de twee bisnummertjes “Why Does It Shake” en vooral “Scum, Rise” duwt het gezelschap wat harder op het gaspedaal en katapulteert Casey zijn vocals nog iets snediger het publiek in. Kwestie van er een met een felle kopstoot een punt achter te zetten.
Alles samen worden er zo een slordige 19 songs doorgesast in amper een uur en een kwart. No time to waste, zo hoort het.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Isadore een kwartet van rond het Leuvense heeft hun eerste EP uit. Zes kwalitatieve nummers die te situeren zijn binnen een indiepoprockend concept . Het zijn sfeervolle , broeierige songs, die opvallen door het (bluesy) tintelend gitaarspel en de indringende, hemelse vocals van Joanne Van Bastelaere . “Come again” en “Empty cases” helpen je op weg , die eindigt met het intense, spannende, overtuigende “Crystal ball” .
Waren ze ooit begonnen als een vrouwelijk akoestisch duo (met Freya Dasseville) , dan is er nu als band een knipoog naar Heather Nova, Indigo Girls, Tegan & Sara, Warpaint , Haim of First aid kit, wat mooi meegenomen is . Een pop ontluikend gevoel ervaren we …
Info op http://vi.be/isadore
Pop/Rock
Dreaming In The Non Dream
Chris Forsyth and The Solar Motel Band
Uniform Recording
2017-11-23
Sam De Rijcke
Dames en Heren, mogen wij u voorstellen, de beste gitarist waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft, Chris Forsyth.
Wij hebben hem in de gaten gekregen vanaf de plaat ‘Solar Motel’ in 2013 en we waren helemaal verkocht met het fantastische ‘Intensity Ghost’ in 2014. In 2016 kwam dan nog eens de dubbelaar ‘The Rarity Of Experience’, alweer een voltreffer, en nu is daar al het volgende kunstwerkje ‘Dreaming In The Non Dream’. De kerel heeft hoegenaamd niet stilgezeten en zijn gitaar heeft overuren gedraaid.
Waarom is dit al die tijd dan zo een goed bewaard geheim gebleven ? Wel, ten eerste wordt er op zijn platen quasi geen noot gezongen en ten tweede zijn de songs allemaal lange tracks of jampartijen die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen. Radiovriendelijk ? No way. Dit is voer voor meerwaardezoekers en liefhebbers van verfijnd gitaarwerk, voor mensen die al eens de tijd durven nemen om plaatjes te beluisteren. Jawel, die bestaan nog.
Chris Forsyth is een wonderlijk gitarist maar geen guitar-hero. Waarmee we bedoelen : Hier geen wijdbeense bekkentrekkers van gitaarsolo’s, geen rocksterallures, geen beukende sloophamers van riffs. Chris Forsyth is eerder een gitarist uit de Television school. Net als Tom Verlaine tovert hij onopvallend de meest geniale dingen uit zijn instrument. Forsyth neemt er volop zijn tijd voor en schuwt daarbij geenszins het experiment. Hij gaat vaak psychedelische oorden opzoeken en tijdens zijn wildste uitspattingen passeert hij ook wel eens voorbij Thurston Moore. Wie een beetje zijn wereld kent zou hem vandaag plaatsen naast gelijkgestemde zielen als Steve Gunn, Nels Cline, Cian Nugent en Bert Dockx.
Het uit amper 4 tracks bestaande nieuwe album laat ons deze fabelachtige gitarist in al zijn gefortuneerde glorie bewonderen. Opener “History & Science Fiction” drijft minutenlang op heerlijk gitaarwerk en zoekt dan halverwege een rustig stromende beekje op waarin een bekoorlijke sax de song naar een heerlijke Roxy Music modus brengt. Elf minuten likkebaarden, en ’t is nog maar begonnen.
Op “Have We Mistaken The Bottle For The Whiskey” wordt er zowaar gezongen en gaan de gitaren gaandeweg samen met aanwakkerende keyboards Velvet-oorden opzoeken. Ook Steve Wynn en diens geweldige Dream Syndicate komen om de hoek loeren (wie Steve Wynn’s felgesmaakte ‘Sonic Speakeasy’-playlists op Spotify al eens heeft geraadpleegd zal trouwens gemerkt hebben dat Wynn een fan van het eerste uur is).
De 16 minuten durende titelsong is wederom smullen tussen jam en song. Forsyth’s gitaar gaat in duel met synths en een golvend Wurlitzer orgel, de song lijkt constant een climax na te streven wiens geduld echter gans de tijd op de proef wordt gesteld. Geniaal en spannend.
Met een jazzy gitaartje gaat het album tenslotte op het verstilde uitwaaiertje “Two Minutes Love” de nacht in. Alsof iedereen zijn welverdiende rust krijgt na zoveel meesterlijke, doch niet pretentieuze, muzikaliteit.
Verplichte kost, tenzij u content bent met de nieuwe Foo Fighters. In dat geval, laat ons met rust.
Een songsmid is een leverancier van liedjes. Een componist. Liedjes schrijven is een soort van ambacht en dat kan je ook zeggen van Kelly Jones, zanger en leverancier van de liedjes op hun tiende album genaamd ‘Scream Above The Sounds’.
Songschrijven kan een ambacht zijn en veronderstelt een aantal regels en vaardigheden die je moet volgen. Op de meeste songs van de Stereophonics is dit van toepassing. Om maar te zeggen dat op elk album die ze tot nu toe uitbrachten heel degelijke songs staan. De hits zoals “Dakota”, “Have A Nice Day” en “Just Looking” bevinden zich echter wel in de eerste tien jaar van hun carrière ( ze bestaan sedert 1997). Kelly Jones weet dus hoe een song te schrijven en dit is nu ook weer het geval. Of er terug een hit opstaat zoals eerder genoemde valt nog af te wachten maar er staan toch terug enkele songs op die het album de moeite waard maken.
Het is een lijvig album geworden en telt met de vier extra’s maar liefst zestien songs. Van bloedarmoede kunnen we dus niet echt spreken. De opener “Caught By The Wind” is meteen een heel degelijke opener en een terechte single. Niet wereldschokkend maar ze bestaat uit fijne gitaartjes, dito refrein en backings. Ook geldt dit voor “Taken A Tumble” dat eveneens een prima single zou kunnen zijn. “What’s All The Fuss About?” is een wat melancholische song met een mooie opbouw en een gevoelige melodielijn door een blaasinstrument. Een eerste topper. Ook “Geronimo” rockt lekker weg net zoals songs als “Chances Are” of “Cryin In Your Beer”. Die laatste is de sterkste van de drie. Maar “All-in One Night” is de volgende song die het verschil maakt. Een zinnige tekst, een lekker ‘wo oh oh oh oo’ zanglijntje en een fijn opgebouwde song. Er staan twee ballades op die minimale instrumentatie bevatten. “ Before Everyone Knew Our Name” is daarvan het meest geslaagd en bevat alleen piano en zang. “Boy On A Bike” bestaat uit akoestische gitaar en zang maar deze song weet mij niet te raken. Het is wat te hoog gegrepen voor Jones. Er staat nog één song op die het goed als single kunnen doen en dat is “Would You Believe?”. Een lekker soulvol refrein en een heerlijke ‘la la la’ backing-loop. Een mooie song dat catchy is en wel niet zou misstaan op de radio. De extra’s zijn onder andere twee songs van het album in unplugged versie. Niet erg indrukwekkend. “Never Going Down” live in de RAK studio en “Drive A Thousand Miles” in een graffiti session zijn aardige tracks. “Breaking Dawn” is een song die geschreven werd voor één van de Twillight films en dateert van 2012.
Het nieuwe album van Stereophonics is een beetje zoals de band zelf. Ze rocken maar ze kleuren mooi binnen de lijntjes. Het zijn songsmids die degelijke en soms voorspelbare songs schrijven maar er zitten toch op zijn minst een vijftal tracks tussen die net dat beetje extra hebben om boven de middelmaat uit te stijgen. Fans van de band kunnen dit album met hun ogen en oren dicht kopen want ze zullen niet ontgoocheld worden. En nu nog jij?
Deze releases is in feite geen nieuw album van deze Italiaanse wave band. Het is een album dat een aantal zeldzame en/of onuitgegeven tracks bevatten. Doch het bevat daarom zeker geen minderwaardige nummers. Integendeel.
Ten eerste bevat het de vier nummers van de EP ‘Survival Rate’ uit 2013 dat enkel verkrijgbaar geweest is op vinyl. Daarnaast staan er twee covers op. “Static Cold” van op de The Frozen Autumn tribute plaat en “Candidate” van Joy Division. De track “Anemone” was te horen op de Wavecore IV compilatie en “Inconstant Stay” is terug te vinden was op “Not So Cold” van Dirk Ivens. Tenslotte is er nog de exclusieve track “Winter Taught Me Silence”. Samen goed voor negen songs die ondanks de verschillende herkomst op dit album samen als één geheel klinken.
Het recept voor hun muziek is als volgt: een sfeerrijke en uitgesponnen intro die verder doorheen de song loopt. Onderkoelde zang en wave/postpunk gitaren. Dat alles maakt dat we hier terug een album krijgen dat stuk voor stuk sterke nummers bevat. Een must voor cold wave en post punk liefhebbers.
TB Frank & Baustein hebben een eerste single. “Mother Of Earth” is een knappe cover van The Gun Club uit 1982. De nieuwe versie is een mix tussen een eighties-sound en een meer hedendaags geluid. Dat is niet toevallig. TB Frank ken je misschien nog van de legendarische Belgische new waveband The Neon Judgement. Hij speelde ook bij Praga Khan en Lords Of Acid. Zijn kompaan Baustein is een in België residerende muzikant die in het verleden samenwerkte met leden van de befaamde Duitse elektroband Tangerine Dream en die nog actief is in o.m. de elektrorockband Manic Youth en in Konkr33t (Nederlandstalige nu-metal).
Deze twee hebben een album vol donkere songs volgespeeld. Dat album (‘Tock!’) komt pas volgend jaar op vinyl uit bij het Antwerpse label Tracks & Traces en belooft een fascinerend en beklijvend amalgaam van elektronica en gitaren, van experiment en melodie.
TB Frank & Baustein kan je live aan het werk zien op het Winterfest van het W-Festival, op 20 januari 2018 in Gent. Op dat Winterfest kan je ook kijken en luisteren naar o.a. The Alarm en Wolfgang Flur (Kraftwerk).
https://vimeo.com/239632579
Het Gentse The Tubs staat bekend om het samenbrengen van verschillende stijlen en genres tot catchy deuntjes. Muziek dat garagerock, punkrock en psychedelica bevat. Ze hebben reeds meerdere muziek uitgebracht via de Amerikaanse labels Burger Records en Gnar Tapes. Voor deze release zijn ze met het Belgische Consouling Agency in zee gegaan.
Het moet gezegd als ik de opener “Favorite Gun” hoor dan moet ik denken aan Neil Young of Admiraal Freebee. Het is in die sfeer dat het hart van de song klopt. “Final Run” is dan eerder folk en americana. Muzikaal hebben ze het garagerock en punkkantje wat laten vallen en gekozen voor een rockgeluid dat klassiek en degelijk klinkt. De zanger Simon Platteau heeft een Amerikaans accent waardoor dit nog wat versterkt wordt. Met hun songs vertellen ze verhaaltjes die ergens tussen lichtvoetig en tragisch zweven. Het verschil met hun vorige releases is dat alles consistent en volwassen klinkt. Alles lijkt te kloppen: productie, groepsgeluid etc… Dat maakt van dit album een traditionele doch warm klinkende plaat. Traditioneel betekent ook niet dat het saai of oubollig klinkt. Verre van zelfs, eerder goedgemaakte songs die sfeer geven.
Met “Happily Ever Jaded” levert het trio van The Tubs hun beste plaat af sedert hun ontstaan. Met korte en langere songs alsook weemoedige of speelse tracks weten ze te verrassen en voor het nodige luisterplezier te zorgen.
Repetitieve percussie, doom en drone klinkende instrumentatie waarbij je aan een aanzwellende zwerm bijen moet denken. Zo kan je de muziek van het Duitse trio Bolt nog het best omschrijven. Dit is hun eerste release en de mastering werd gedaan Tobias Stieler (Kokomo).
Je moet dus houden van out of the box denken want deze muziek heeft niets te zien met traditionele songwriting. Opener “[013]” is één langgerekte track dat de eerste tien minuten heel repetitief is om dan langzaam naar een climax toe te werken. Goed voor één plaatzijde en ruim twintig minuten. Velen gaan misschien opmerken dat hetgeen we gedurende twintig minuten te horen krijgen ook in een nummer van vijf minuten. Dat is waar maar dan mis je het repetitief karakter in de track en dit is een van de hoofdaccenten in dit album en dus onmisbaar. De ommezijde bevat twee songs die een beetje een gelijkaardige opbouw vertonen.
Deze, in drone en doomriffs gegoten ambientachtige spookmuziek, is verkrijgbaar in lichtblauwe vinyl met subtiel paarse rook en met een UV-gevoelig logo op de hoes. Dit via Gentse Dunk! Records.
De toevloed aan postpunk en darkwave gerelateerde muziek stopt niet. Natuurlijk staat Manic Depression Records wel een beetje bekend voor het uitbrengen van albums uit dit muziekgenre. Maar we zijn daar niet rouwig om, vooral niet als het om een album gaat met een eigen geluid en met songs van goede kwaliteit. Twee zaken die we gelukkig ook terugvinden op ‘A Beautiful Curse’ van Crying Vessel. Crying Vessel is een duo uit Bern (Zwitserland) en is met deze release zijn ze inmiddels aan hun vierde full album toe.
Het fijne aan hun muziek is dat het een blend tussen postpunk gitaren en electro is. Soms is die blend zo geslaagd dat je het verschil tussen de gitaren en de synths amper hoort. Ze lijken dan in elkaar op te gaan. Daardoor hebben ze zo hun eigen geluid gevonden. Je hoort wel hier en daar een invloed van Depeche Mode, Erasure of The Cure maar globaal gezien weten ze dit in een eigen sound te verwerken. Enkel “Kiss The Fire” is te nadrukkelijk een song dat naast The Cure heeft gelegen. Verder is er niets mis met deze song. Er wordt op “A Beautiful Curse” gestart met een instrumentale track “Exordium” om over te gaan naar het indrukwekkende “Dig Deep”. “Empty Glass” refereert wat aan Depeche Mode maar bezit een mooi klankentapijt van synths. “Lovers In Paradise” wisselt synths af met mooie wave gitaren. Ook de vocals kunnen me overtuigen. Een ander hoogtepunt is zonder twijfel “Ghostly Figures”. De vocals zijn heerlijk smachtend, fijn gitaar- en synthwerk doen de rest. We sluiten af met “The Second Sleep”. Een donkere track met een rustige opbouw en aantrekkelijke synthsounds.
Crying Vessel was voor mij onbekend en dus een ontdekking. Wie houdt van elektronische muziek met hier en daar een postpunk gitaartje bij moet dit beslist eens checken.
Millionaire aka Tim Vanhamel heeft dit jaar, na een lange hiatus waarin hij onder meer zijn ding deed bij Magnus, Broken Glass Heroes en The Hickey Underworld, ons verrast met het geweldige album ‘Sciencing’ en een tournee langs Vlaamse wegen.
Eerst kregen we Go March te horen. Dit trio bracht ons muziek dat zich ergens tussen post-rock en synth- rock situeerde. Aan de synths stond Hans De Prins (Broken Glass Heroes) die we later op de avond ook bij Millionaire aan het werk zagen. Prachtige synthsounds trouwens. Drummer Atoni Foscez (Statue) en Philipp Weies (Manngold) zijn ook niet de eerste de beste muzikanten. Dat samen maakte het tot een geslaagd voorprogramma.
We waren voor Millionaire gekomen en we waren niet alleen. De zaal was goed volgelopen. De set werd gestart met “Bloodshot”. Meteen werd de toon gezet. Vuige en broeierige rock met een energiek dansende Tim Vanhamel. Een eerste hoogtepunt vormde het duo “Body Experience Revue” (uit hun debuut) gevolgd door het recente “Busy Man”. Hierna was het publiek helemaal los.
We kregen veel nieuw werk met o.a. “I’m Not Who You Think You Are”, “Guru’s Feet”, “Silent River” etc…
Ook de oude songs werden niet vergeten met “I’m On A High”, “Streetlife Cherry” en een magistrale uitgesponnen versie van “Champagne”. Daarop ging de zaal helemaal uit zijn bol. Ook Tim Vanhamel liet zich niet onbetuigd en sprong enkele malen van het podium om tussen het publiek door te lopen. Daarnaast danste en bewoog hij op het podium als een energieke kat. En hij liet dan nog weten dat hij zich niet zo goed voelde. Het was er niet aan te merken. Hoe moet dat dan niet zijn als hij zich tip top voelt? Als bis kregen we “Petty Thug”, “Alpha Male” en een verwoestend “Wake Up The Children”.
Hoe rock‘n4roll kan een optreden zijn? Wel zoals een optreden van Millionaire: groovy, rockend, energiek en broeierig. We zijn meer dan blij dat Millionaire terug is.
Organisatie Wilde Westen, Kortrijk
Met de wagen naar Antwerpen rijden is volkomen kut. Enkele weken geleden bijna twee uur gebold naar Nick Cave, maar die was het meer dan waard. Vorige week een slordige twee uur versleten naar Anathema en die verkwanselden dan ook nog de rest van de avond. Vanavond ons record gebroken, maar liefst drie uur onderweg geweest en zo het pittige support bandje The Vacant Lots moeten missen. Jammer, heel jammer. Fuck Antwerpen.
- Een concertzaal mag men nooit onderschatten. Een zaal als de Roma doet het altijd goed voor intieme concerten, maar bij de zinderende shoegaze en stevige rock van BRMC hing er toch, zeker in het begin, een serieuze galm in de zaal. Op zich was dat dan ook weer niet zo erg, want galm en echo zijn enkele van de handelsmerken van dit scheurende trio.
- Het nieuwe stuff is veelbelovend. Het viel echter wel op dat er in de kersverse songs niet meer zo fel te keer werd gegaan maar dat sfeerschepping een doel op zich was. Met name "Haunt", "Question Of Faith" en "Carried From The Start" hielden zich wat in maar zorgden wel voor een constant sluipende dreiging. We mogen dus vol verlangen uitkijken naar dat nieuwe album dat de naam 'Wrong Creatures" zal dragen.
- BRMC is vooralsnog geen folkband. Het trio is immers op zijn best als de stekker stevig in het stopcontact zit, maar naar goede gewoonte lassen ze steeds een verstild momentje in. Het akoestische intermezzo van Robert Levon Been die in zijn eentje "Sympathetic Noose" bracht kon je inderdaad sympathiek noemen, te meer omdat hij het publiek aanspoorde om tot ongenoegen van de security wat dichter tegen het podium te komen, maar de song op zich viel wat te licht uit om ons echt bij het nekvel te pakken. Dan liever het solomomentje van Peter Hayes, die met het pareltje "Faultline" wel de gevoelige snaar wist te raken.
- BRMC heeft de blues in het bloed. Ooit zal daar misschien eens een doorleefde bluesplaat van komen. In de Roma waren "Ain't No Easy Way", "Faultline" en "Shuffle Your Feet" sterke tekenen dat de black in de groepsnaam wel eens naar de blues zou kunnen verwijzen. Ze zijn dat fantastisch ingetogen album 'Howl' kennelijk nog niet vergeten. Wij ook niet.
- Die eerste plaat uit 2000 is en blijft toch verdomd een mijlpaal met straf spul dat nog steeds zwaar aan de ribben kleeft. Halverwege de set passeerde al een snijdend "White Palms" en de echte prijsbeesten werden bewaard tot helemaal op het einde. Een fenomenaal "Awake" was even meeslepend als indrukwekkend en stoommachines als "Spread Your Love", "Red Eyes and Tears" en natuurlijk een denderend "Whatever Happened To My Rock'n' Roll" waren de bommetjes die de zaal helemaal overstag deden gaan.
- BRMC kan op tijd en stond het Crazy Horse beest in zich loslaten. "666 Conducer" scheurde en botste dat het een lust was. Eén van de heetste kanjers van de avond.
- 'Specter At The Feast' is blijkbaar niet het favoriete album van de heren. De plaat werd volledig genegeerd, wat ze nu ook weer niet verdiende.
- Er schuilt een kwade punkband in BRMC. BRMC kwam scherp, punky en hondsdol uit de hoek met de wilde kopstoten "Conscience Killer" en vooral "Six Barrel Shotgun", keer op keer flitsende hoogtepunten in hun live sets. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat hun meest gloeiende visitekaartje "Whatever Happened to My Rock'n'Roll" de bijtitel punk song heeft meegekregen.
- Afstanden zijn relatief. De terugweg duurde nog geen derde van de heenreis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-vacant-lots-21-11-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Helloween, een show om U tegen te zeggen!
Helloween
013
Tilburg
2017-11-20
Frederik Lambrecht
Helloween – Pumpkins United World Tour 2017/2018
Enige tijd geleden kreeg ik heugelijk nieuws op mijn bord, want wat bleek, Helloween ging opnieuw hun instrumenten ter hand nemen en vertrok op een wereldtournee. Niet zo speciaal zou je zo zeggen, maar verdorie, deze keer gingen ze voor de verrassing van formaat!. Een ‘best-of’ van muzikanten die ooit – of nog steeds – het mooie weer maken (maakten) van deze Duitse formatie werd samengesteld en dus kwamen met huidige line-up Markus Grosskopf, Michael Weikath, Sasha Gerstner, Dani Löble en Andi Deris ook de klasbakken Michael Kiske en Kai Hanssen mee aan boord om de wereld rond te reizen. Een support band was niet nodig want er was maar liefst een setlist uitgetekend van 3 uur heavy & speed metal. Vele shows waren reeds op voorhand uitverkocht en ook in Nederland waren geen tickets meer beschikbaar, dus geloof me maar als ik zeg dat de 013 gevuld was.
Aftrappen deden we op de tonen van Robbie Williams met het nummer “Let Me Entertain You” waarna het doek die de muzikanten afschermde op de grond viel en het nummer “Halloween” werd ingezet. Dit fantastisch nummer werd door de 3 muzikanten gezongen, dus met Kiske, Hanssen en Deris (die in zijn beste doen ooit was qua stem – ik heb hem al anders horen presteren spijtig genoeg) en was meteen een toppunt voor alle aanwezigen. Een nummer van iets meer dan 13 minuten om af te trappen??!! Ja hoor, en het werd in grote getalen meegezongen. Ook qua visuals waren verschillende verrassingen te aanschouwen, zoals bij hun 2e nummer “Dr. Stein” die afgebeeld werd op de achtergrond. Een grote wall was geïnstalleerd en daarop werden telkens verschillende afbeeldingen vertoond die deze show naar een hoger niveau tilden. Maar er waren ook 2 speciale gasten aanwezig – genaamd Seth & Doc die in cartoonvorm de verschillende nummers van de setlist aankondigen. De samenzang van Deris & Kiske was een genot voor het oor en uiteraard was de nodige portie nostalgie van de partij. Ze gingen verder op hun elan en “I’m Alive” schalde uit de boxen die de nodige backing vocals van het publiek meekreeg. Van ‘The Dark Ride’ album werd “If I Could Fly” gespeeld samen met andere werk van de meest recente albums getiteld “Are You Metal?”, “Waiting for the Thunder”, “Perfect Gentleman” waarbij Andi Deris zijn bolhoed opzette, “Living Ain’t no Crime” en “Why?”. Maar voor ondergetekende blijven de oude nummers nog altijd kiekenvel op zijn lijf toveren en dus kon mijn pret niet meer op bij de klassiekers.
“Rise & Fall” was voor mij persoonlijk een nummer dat niet verwacht werd in de setlist, maar de hoge snelheid die gepaard gaat met dit nummer stokte niet en werd perfect uitgevoerd door de band. Andere uitschieter was het nummer “Forever and One (Neverland)” waar de stemmen van Kiske en Deris prachtig samenvloeiden en dit dus in een uitstekend uitgevoerde ballade resulteerde. We gingen terug naar de begindagen van Helloween en dus mocht Kai Hanssen zichzelf naar de spotlights begeven…een mix van “Starlight”, “Ride the Sky” en “Judas” toonden aan dat deze band nog vele trouwe fans hebben want constant werd meegezongen en werd blijk van appreciatie getoond. Ook in het nummer “Heavy Metal (is the Law)” blonk Hanssen uit waarna zoals al aangehaald de ballade van superieure kwaliteit was met de mooie samenzang. Alles lijkt gesmeerd te lopen tussen de hoofdtenoren van deze band want ook “A Tale that Wasn’t Right” blonk uit in cohesie. Ook drummer Löble mocht zijn ‘piece of fame’ hebben met een krachtige drumsolo waarbij foto’s en beelden uit de oude doos met oudgediende drummer Ingo Schwichtenberg - die in 1995 stierf – een prachtig eerbetoon opleverden.
De zangers kwamen gezwind opnieuw het podium op met “I Can” en het machtige “A Little Time” die vertolk werd door Kiske (wat blijft hij toch een prachtige stem hebben). Het laatste deel van de set kwam in zicht en zette de zaal opnieuw in lichterlaaie met het krachtige nummer “Power” en “How Many Tears” die de 3 zangers samen voor hun rekening namen. Fans van het eerste uur wisten dat er op het einde van dit nummer een klein rustmomentje in verwerkt is, die opeens teniet gedaan wordt met een bombastische drumsolo die de headbangers gedwee in actie brachten, en die deze set afsloot! Maar geen show zonder bis-nummers en Helloween zorgde zelfs voor 2 bis-rondes. Aftrappen met ronde 1 deden ze subliem want “Eagle Fly Free” werd gebracht gevolgd door de lange en frivole tophit “Keeper of the Seven Keys” die de 013 opnieuw in 1 grote karaokebar veranderde.
Bisronde 2 bestond uit een gitaarsolo gevolgd door meezinger “Future World” met het prachtig gitaarloopje en werd de zaal uitgewuifd met “I Want Out” die een regen van reuzenballons naar beneden liet komen.
Deze Duitsers werden met een welverdiend en ellenlang applaus bedankt voor hun spetterende show! Een show om U tegen te zeggen, en als de geruchten waar zijn, dan zullen ze ook Graspop aandoen voor hun Belgische fans! Niet te missen zou ik zeggen!
Pumpkins United!
Organisatie: 013, Tiburg
Dead Moon zanger/gitarist Fred Cole overleden
Zanger/gitarist Fred Cole van de Amerikaanse band Dead Moon is donderdag op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker overleden, de nacht van 9 op 10 november …
Coles vrouw Toody heeft dit bekend gemaakt.
Dead Moon geldt als één van de wegbereiders van de Grunge. Dead Moon maakte rauwe in de sixties-punk gewortelde gitaarmuziek.
Nederlands 
Français 
