Sonic City 2017 – Thurston More cureert – Sonic City triggert met enkele stomende concerten
Sonic City 2017
Kreun
Kortrijk
2017-11-10
Sam De Rijcke
Sonic City begon een beetje met een valse noot. Eerst had Love Theme moeten afzeggen, wat toch jammer was, want wij waren wel benieuwd naar het nieuwe projectje van Alex Zhang Hungtai. Onder zijn pseudoniem Dirty Beaches zagen wij hem immers eerder in de De Kreun al straffe dingen doen.
Dan was het maar aan de beurt van Brian Case om het festival te openen, en dat was op zijn zachtst gezegd geen onverdeeld succes. Jawel, wij houden enorm van de krautrock van Case zijn groep Disappears, maar hetgeen hij hier kwam voorstellen was ondermaats. De experimentele klanken die hij uit zijn electrobak haalde hadden maar weinig of niks om het lijf. Nu weten we ook wel dat Sonic City, dit jaar met Thurston Moore als curator, van nature uit niet voor de hand liggende muziek programmeert, dat is trouwens hun handelsmerk. Maar het mocht toch iets meer zijn. Als elektronische muziek voldoende spanning en dreiging in zich heeft dan kunnen wij dikwijls meegaan met de flow van het experiment, maar bij Brian Case was daar niets van aan, de mot zat er in. Op dat vroege uur was de zaal was al halfleeg bij de aanvang van zijn set, maar ze was nog meer verlaten toen hij eindelijk de stekker er uit trok. Dat zegt genoeg.
De valse start was snel vergeten, en dat dankzij Metz. Met de nieuwe plaat ‘Strange Peace’ op zak, die zowaar nog ziedender is dan diens twee voorgangers, mochten we ons wel aan een snedig concertje verwachten. Zo geschiedde, de Canadezen raasden genadeloos door hun set van vlijmscherpe punk en noise. Loeiend hard, pokkenluid en waarlijk fantastisch. Dit had de brute kracht van het jonge Nirvana en de wilde gedrevenheid van Cloud Nothings. Hoogtepunt was “Raw Materials”, een songtitel die alles zegt over de sound van Metz. Energetische noise-punk onder hoogspanning. Geweldig.
Tijd om te zweven op de hallucinogene klanken van het fantastische Moon Duo (vanavond eigenlijk Moon Trio). Onder een psychedelische beeld- en lichtshow wist Moon Duo ons een uur lang te hypnotiseren met hun verslavende sound die bepaald werd door de zwevende gitaarsolo’s van Erik ‘Ripley’ Johnson en de begeesterende krautrock-keyboards van Sanae Yamada. Moon Duo had met hun repetitieve en meeslepende muziek de zaal in een stevige greep en voerde het publiek mee in een flow van intrigerende psychedelische beats. Geestverruimende tracks als “Cold Fear” en “White Rose” brachten de Kreun in een hogere atmosfeer. Heerlijk was het om samen met Moon Duo hiermee door de ruimte te zweven. Als laatste track kregen we een verrassend “No Fun” van The Stooges, een versie waar wij als doorwinterde Stooges-fan wel konden mee leven. Sterker nog, we waren er helemaal weg van. Moon Duo, een geweldig trio.
We zaten nu al een tijdje te wachten op nieuw werk van The Soft Moon, maar een nieuw album hadden ze nog altijd niet meegebracht, wel een koppel verse songs die veelbelovend klonken, zo flitste nieuwe single “Burn” zeer energiek voorbij. De typische sound klonk ondertussen bekend in de oren. Eighties duisternis met dwangbuisgitaren, flink wat echo’s, diepe bassen en stomende industrial synths. The Cure op stap met Joy Division, Bauhaus, Nine Inch Nails, DIIV en A Place To Bury Strangers.
Wij hadden de indruk dat Luis Vasquez wel een en ander op voorhand op tape had gezet, maar het maakte de set er niet minder opwindend op. Van achter het rookgordijn en de vaak felle stroboscoop lichten kwam The Soft Moon indringend en vaak agressief uit de hoek. Vooral de gitaararme songs botsten fel tegen de muren, alsof Nine Inch Nails en Skinny Puppy samen het hellevuur in gingen.
The Soft Moon was dan ook een gedegen afsluiter van een eerste dagje Sonic City die misschien een beetje in mineur was gestart, maar uiteindelijk met drie stomende concertjes uitgroeide tot een memorabele avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sonic-city-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The National – Een ‘des duivels oorkussen’
The National
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-09
Didier Becu en Johan Meurisse
Laat ons eventjes stout zijn, braaf is sowieso niet leuk, maar wat hebben wij goed in ons vuistje gelachen toen The National zijn twee geplande optredens in de Bozar annuleerde omdat zij liever een concert gaven voor de gewezen president van Amerika. Niet alleen hadden hiermee alle fans een kans om een kaartje te kopen, maar ook omdat we vinden dat rock’n’roll en pluchen zetels tegenstrijdigheden zijn waarmee je niets kan aanvangen. En geloof ons, The National is rock’n’roll, ook al kunnen zij het niet laten om bij iedere song ons een trap in de ziel te verkopen.
Matt Berninger wist ook wel dat hij door Obama boven zijn Belgische fans te verkiezen dat hij heel wat goed te maken had. De hints waren reeds op Twitter aanwezig, en ook was het ’s middags al op Radio 1 te horen, maar de band uit Ohio zou in Brussel iets doen wat ze nog nooit eerder gedaan hadden: integraal hun vierde album ‘Boxer’ brengen. Iets zegt ons dat dit op het einde van hun tour dat duidelijk op de gezichten te lezen was, veel zweet moet hebben gekost.
Een ‘specialeken’ zoals ze zeggen, eentje die een wel zeer aparte plek in de geschiedenis van The National zal innemen. God weet waaraan ons Belgenland dit aan te danken heeft, maar eigenlijk iets wat niet nodig was. ‘Sleep Well Beast’ is immers het beste album dat The National tot dusver uitbracht, een band die met iedere release alsmaar beter wordt. Een band met een gekend geluid maar zich niet afkeert van evolutie.
De gigantische schermen waarop je een blik backstage kreeg verrieden dat The National anno 2017 een stadionband is geworden, wel eentje waar de belastingontduikers van U2 al 25 jaar lang een puntje kunnen aan zuigen, dat wel…
De eerder intieme ‘Boxer’ werd van de eerste tot de laatste noot gespeeld, maar The National doet meer dan plaatjes naspelen. Het is rauwer, nijdiger en Matt Berninger die na iedere song een flinke scheut van zijn wijnfles naar binnen goot leek met de seconde zatter te worden, maar met stijl.
Waar het voorprogramma Buke And Gase (trouwens compleet overbodig) geen seconde in slaagde, lukte The National met de ogen toe: de bunker die Vorst Nationaal al bij al is muisstil krijgen. Hoe mooi de uitvoering ook was (“Mistaken For Strangers”, “Apartment Story” en “Start A War” als hoogtepunten), kwam de explosie letterlijk en figuurlijk in het tweede deel.
“The System Only Dreams in Total Darkness” zorgde letterlijk voor de vlam in de pijp. Was het de drank of het besef dat de tour erop zat, maar Berninger schreeuwde op dit nummer de longen uit zijn lijf. Nijdig, en een vonk die meteen ook de duistere kant van de Amerikaan liet zien.
Van het gemompel tussen de nummers door kon je weinig verstaan, feit is dat hij verzot is op Michelle Obama (hij kreeg een knuffel van haar, en wij niet) en de haat tegenover degene die nu achter het bureau in het Witte Huis zit. De wereld is inderdaad naar de vaantjes, maar zo lang het als de Titanic met een orkest als The National ten onder gaat, hoor je ons niet klagen.
“Walk It Back” leek wel het geleuter van een dronkelap, maar wel eentje die je hart doorboort. ‘I only take up a little of the collapsing space. I better cut this off, don’t wanna fuck it up’… Geniaal…
Nadien volgden nog pareltjes als “Bloodbuzz Ohio” en “I Need My Girl”. Ja, we kunnen nog twintig songs bedenken die we wilden horen, maar eens het gedaan is het gedaan…en eindigen deden ze imposant met “Day I Die” (tekst van het jaar). Ondertussen liep Berninger via een trap als een bezetene door het publiek op het einde van z’n tocht smakte hij een lege fles wijn op de grond. Neen, deze jongen heeft een probleem, maar de muziek die in zijn warhoofd is ontstaan behoort tot het mooiste (en aangrijpendste) van wat er de laatste vijftien jaar is neergepend.
We hadden nog recht op vier chansons. “Carin at the Liquor Store” werd wat slordig gespeeld, en blijkbaar moet Matt Berninger dat begrepen hebben, want bij “Mr. November” veranderde de chansonnier opnieuw in een duivel die tot in de tribunes kroop , ging naar een toog aan de zijkant , nam een pint mee en liep zo terug het podium op (en tja voor de mierenneukers, we weten ook wel dat hij dat altijd doet, maar het werkt wel steeds!). “Terrible Love” zou het laatste nummer zijn waarop we de stem van Matt Berninger hoorden, want het laatste nummer “Vanderlyle Crybaby Geeks” werd integraal meegezongen door het publiek. Het enige wat Berninger moest doen was dirigeren, en van zijn wijn nippen, drinken …
The National en zeerzeker frontman Berninger slagen er nog steeds in het publiek te animeren, charmeren en te enthousiasmeren ; was het eerste deel binnen de lijntjes, de hommage aan de tien jaar geleden plaat ‘Boxer’ zal daar wel voor iets hebben tussengezeten, dan durfde het tweede deel wel lekker driftig , gek, uit de bocht, ontspoord te zijn. The National , ‘een des duivels oorkussen’ …
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Perfume Genius - Sensueel Sensationeel
Perfume Genius
Trix
Antwerpen
2017-11-09
Emma Vierbergen
Mike Hadreas, aka Perfume Genius, is geen onbekende meer voor ons land. Nadat hij afgelopen zomer in de AB Club zijn nieuwste album mocht voorstellen, keert hij nu al terug naar België. De grote zaal van Trix was misschien een maatje te groot voor Perfume Genius, toch speelde hij alsof die volgepakt stond met uitzinnige fans. De mix van intieme en bombastische nummers zat juist en ondanks een fout tempo hier en daar, bracht Hadreas een geniale show.
Toen we een beetje te laat binnenkwamen, was de zaal nog niet half gevuld en het voorprogramma al tien minuten bezig. Midnight Sister breidde net een einde aan een experimenteel theatraal nummer. Ideale opener voor Perfume Genius dus. Het afgekapte paspophoofd en de circuskostuums gaven het geheel een vreemd kantje. De muziek klonk als de ideale soundtrack van een diner ergens in een verlaten Amerikaanse mid-west taverne. De viool die in het midden van de set een solo mocht neerzetten had beter gestemd moeten zijn. Maar de danspasjes en Macarena-uitspatting op het einde waren een mooie opwarmer.
Perfume Genius trad deze zomer al op in een uitverkochte AB Club en kon nog wat jeugd voor zich winnen met een uitstekende set op Pukkelpop. Toch besloten niet veel van die nieuwe fans op te dagen in de grote zaal van Trix. Achteraan hadden we plaats genoeg om even uitbundig te dansen als de man op het podium. Mike Hadreas, de Amerikaanse Griek, trok zich daar niets van aan en speelde een optreden alsof hij in een uitverkochte Lotto Arena stond. Zijn nieuwste album ‘No Shape’, dat in mei dit jaar verscheen, vormde de leidraad van de avond, hoewel Hadreas ook graag een uitstapje deed naar zijn oude, integere zelf.
De show was opgebouwd uit drie grote delen waarvan het eerste de meest toegankelijke kant van Perfume Genius toonde. Hadreas’ echte popnummers zoals “Other Side”, “Longpig”, “Fool” en “Wreath” werden vlotjes aan elkaar geregen. Maar ondanks de krachtige performance, is het al van bij het begin duidelijk dat het publiek niet snel uit zijn schulp zal kruipen. Terwijl Hadreas tijdens een ooh-ooh-momentje gebaart om mee te zingen, horen we de stemmen van de eerste tien rijen niet luid genoeg. Later op de avond geeft Perfume Genius toe dat het publiek stiller is dan anders. Maar dat hij dat niet erg vindt, integendeel.
Bij “Valley” is het applaus plots heel groot. De massa is duidelijk te vinden voor de rustigere songs. Dat is ook te merken bij “Normal Song” dat volgt. De single waarmee zijn carrière doorbrak speelt Hadreas op gitaar. Alan, zijn grote liefde, staat achter de keyboard. De man is duidelijk zijn veilige thuishaven op het podium. De drummer en bassist hoeven niet te rekenen op steelse blikken of een bodyroll voor hun neus. Een laatste rustig nummer in de set, “Dark Parts”, krijgt extra vorm live door een simpele tamboerijn en wat extra gitaargeluiden. De stem van Hadreas is uitzonderlijk en kan van extreem hoog naar extreem laag gaan.
In het midden van de set gaat het gouden kostuumvestje uit en kronkelt Perfume Genius over het podium in een aanspannend onderlijfje. De cover “Body’s in Trouble” van Mary Margaret O’Hara start een intermezzo van experimenteler werk dat vooral uit zijn vorige plaat komt. Tijdens “Grid” zoekt hij alle hoeken van het podium op. En net als tijdens “My Body” en “Run Me Through” is hij niet vies van af en toe te krijsen in de microfoon. Wanneer de batterijen van zijn zendertje worden vervangen, kan hij op adem komen. ‘Normaal ga ik gewoon door, maar zo’n break is best wel aangenaam.’ Hij neemt plaats op een stoel vooraan om al zittend “Die 4 You” te brengen, een sensueel nummer waarbij Hadreas zich graag verwikkelt in de microfoonkabel.
De eerste afsluiter van de avond is de knaller “Slip Away” maar net als bij enkele nummers voordien, merken we dat de drums een fractie van een seconde te laat komen. Net na “Just Like Love” gaf Hadreas al mompelend ook al toe dat het tempo op het einde niet juist zat. Misschien ligt het aan het feit dat de drummer ervoor koos een koptelefoon te dragen? Een vertraging op het geluid? De eerste bisronde is er een zonder al teveel drums, met Hadreas achter zijn piano. Na twee korte nummers krijgt Perfume Genius bezoek van Alan, de man krijgt ook een applaus van zijn wederhelft en de twee spelen quatre mains “Learning”. Daarna neemt Alan plaats achter zijn vaste post voor “Mr. Peterson” en komt de rest van de band erbij voor “Hood”.
Bij het laatste bisnummer “Queen” gaat de zaal voor het eerst volledig los en geeft Perfume Genius het laatste beetje energie uit zijn dunne lijfje. Het applaus nadien is oorverdovend en blijft enorm lang aanhouden.
Hadreas kan dan ook niet anders dan nog een keer terugkomen voor een ongeplande tweede bisronde. ‘Ok, ik speel dan maar een cover.’ Het wordt er een van de Neil Young. “Helpless” klinkt even intiem als de songs uit zijn eigen eerste plaat. Over een dankbaar, rustiger, applaus drukt hij ons op het hart: ‘Ik zie jullie de volgende keer.’ en vertrekt ditmaal voor goed. Hopelijk tikt hij de drummer op z’n vingers tegen dan en neemt hij evenveel charme en showgehalte mee.
Setlist: Choir - Other Side – Longpig – Fool – Wreath - Just Like Love - Go ahead – Valley - Normal Song - Dark parts - Every Night - Body’s in Trouble (cover) – Grid - My body - Run me through - Die 4 you - Slip away
Bis: Alan – Holocaust – Learning - Mr Peterson – Hood – Queen
Bis 2: Helpless (cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie : Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
De Oostendse band Der Klinke heeft een nieuw album “The Unexpected” uit. Hun vierde reeds sedert ze het levenslicht in 2009 zagen. Ook een nieuw label: Wool E-Discs. Tijd om eens Geert Vandekerkhof alias Chesko aan de tand te voelen.
1. Er zat drie jaar tussen “The Gathering of Hopes” en “The Unexpected”. Wat zijn de voornaamste dingen rond de band die gebeurt zijn in die drie jaar?
Och, teveel om op te noemen… Ik heb een nieuw lief wat wel het meest positieve is aan die periode, jammer genoeg werd de soulmate vriendschap die ik koesterde met mijn ex compleet verwoest. Sam zijn dochter heeft moeten vechten tegen kanker, een gevecht die ze ongelofelijk moedig ook gewonnen heeft. Marco is getrouwd geraakt hahaha… Sarah afgestudeerd, een goeie job gevonden enz… Echt, er is onvoorstelbaar veel gebeurd in elk van onze levens gedurende die drie jaar.. En dan zou ik nog de reunie vergeten van Red Zebra waar Sam en Hazy bij spelen, en mijn terugkeer ook naar de Bollock Brothers.
2. Hoe zijn jullie te werk gegaan voor dit album? Anders dan voorheen? Wiens inbreng? Met een bepaald doel voor ogen?
Nee, we gaan telkens op dezelfde manier te werk, ik maak een nummer in grote lijnen, structuur, synths, tekst, en vocals.. daarna pas krijgen de anderen het nummer te horen en zo komt de bas en gitaar er dan bij, Hazy verbetert de drumstructuren en klanken, en soms kan zo’n nummer dan volledig groeien binnen de groep. Een mooi voorbeeld is “My Frozen Heart”… een nummer dat telkens op repetities een andere vorm kreeg. Hoe de nummers uiteindelijk zullen klinken weten we niet, het is echt spontane ingeving, altijd.. en daardoor ook altijd heel gevarieerd, iets waar ik wel van hou.. heb niet graag albums waarbij alle nummers hetzelfde klinken. Uiteindelijk wordt er dan op het einde geselecteerd, en ook hier hebben we dan vier nummers er uit gelaten die we dan wel afzonderlijk op cassette hebben uitgebracht.
3. Jullie zijn ook veranderd van label. Na een aantal albums met Echozone zijn jullie nu in zee gegaan met Wool E-Discs. Vanwaar die verandering?
Ja inderdaad, was deze verandering nog vergeten te vermelden daarjuist… ja, Echozone wou nog steeds met ons samenwerken maar Dimitri van Wool-E zat meer op onze golflengte, iemand die zoals ik ook echt leeft vanuit de passie voor deze muziek en ons dan ook wel goed weet aan te vullen, adviseren en steunen. Meer twee handen op één buik.
4. Persoonlijk vind ik “The Unexpected” op muzikaal vlak iets donkerder en iets meer neigen naar gothic, darkwave. Akkoord hiermee? Welke voornaamste veranderingen vinden jullie aan het nieuwe album ivg met het vorige?
Absoluut… “The Gathering of Hopes” was echt ook een heel sterk album, de wereld zal dat binnen hier en 10 jaar wel kunnen beamen.. maar deze ligt meer in het verlengde van “The Second Sun” ja, kijk, wij doen gewoon onze zin, en weten niet van tevoren hoe een nummer uiteindelijk zal klinken, we doen gewoon ons ding maar we zijn wie we zijn en met alles wat er bij ons gebeurt is is dit het resultaat geworden.
Ik ben zelf ook gegroeid, als mens, muzikant, en als producer.
Der Klinke is ons kind dat ook opgroeit, van speelsheid,verkenning naar volwassen worden, zoals wij zelf leeft dit kind ook in onzekerheid maar leert het deze onzekerheid te omhelzen, trots te zijn op het feit dat het uniek is.
Dat is ook hoe ik ben, hoe wij zijn, hoe Der Klinke is.
5. Zijn er songs die jullie wat kunnen toelichten of die een speciale uitleg verdienen?
Welja, kijk, ik heb graag dat de luisteraar zelf de nummers op zijn of haar manier interpreteert en invulling kan geven dus ik zal niet vertellen wat ze voor mij betekenen maar er staan inderdaad nogal wat songs op die je allicht niet instant van de eerste luisterbeurt zal goed vinden, wat ok is, want hoe meer je ze hoort, hoe beter je ze zal vinden omdat je er ook telkens nieuwe dingen in ontdekt. Mooiste voorbeelden hiervan zijn dus “Mr.Pumpkin” en “Tonight”. “Mr. Pumpkin “ hadden we al opgenomen tijdens de opnames voor ‘The Gathering’ maar pastte toen niet op dat album. Nu is de tijd er rijp voor.. en dan “Tonight”... luister eens naar de tekst, dompel je onder in de sfeer van dat nummer.. Lees de teksten en je komt binnen in mijn wereld.
6. Een aantal bandleden zitten nog in verschillende andere bands. Is dat een beetje gemakkelijk te combineren?
Tja, dat is professioneel met muziek bezig zijn natuurlijk. De agenda is hierdoor wel heel snel vol, dus we moeten organisators echt aanmanen ons zo vroeg mogelijk trachten vast te leggen, first come, first serve, is de gouden regel.
7. Oostende is blijkbaar een kweekvijver voor muzikaal talent. Recent kwam Jon Wolf met Your Life on Hold op de proppen. Maar we kunnen vele bands in verschillende genres opsommen. Een verklaring hiervoor?
Die Oostendse lucht hé… hahaha… nee, inderdaad, het grappige is dan nog dat we bijna allemaal in dezelfde buurt wonen. Jan Dewulf aka John Wolf is mijn achterbuur, en we brengen geregeld avonden bij mekaar door ook. Er leeft veel in Oostende, ongelofelijk veel talent en creativiteit, idd in de meest uiteenlopende genres ook, iets wat sowieso heel positief is, ook veel beeldende kunstenaars, fotografen, ja, Oostende heeft een heel eigen vibe en dynamiek en het lukt me ook gewoon niet om op een andere plaats muziek te maken.
8. Zijn er al data bekend waar we jullie met de nieuwe songs aan het werk kunnen zien?
We zijn opener op het Soulfields festival te Kortrijk op 25 November en daarna zullen we ons wat terugtrekken.. Werken aan een nieuw album dat volgend jaar al het levenslicht zou moeten kunnen zien. Wie ons volgend jaar live wil zien zal naar Duitsland moeten komen vrees ik, onderhandelingen voor enkele mooie festivals zijn alvast op dit moment bijna rond.
9. Het artwork is nu ook terug verzorgd en sterk. Hoe zijn jullie hiertoe gekomen of hebben jullie iemand van buitenaf hiervoor aangesproken?
Nee, kijk, ik ben naast muzikant en muziekliefhebber ook kunstliefhebber en koop heel regelmatig boeken over kunstenaars, fotografen, enz.. De foto van de hoes vond ik in een dik boek over ‘Erotiek in de fotografie’ en dankzij de moderne media kon ik in contact komen met de fotograaf in kwestie,Janez Vlachy uit Ljubljana met wie ik nu nog steeds heel frequent mailcontact heb.
10. Welke nummers gaan het live goed doen en zullen blijvertjes zijn denk je?
We hebben een heel dankbare en loyale fanbase die op vrijwel alle optredens aanwezig zijn, onze nummers ook door en door kennen dus voor hen zijn elk nummer dan ook een feest. We bestaan nu juist 8 jaar, en met 4 albums heb je al een ruime keuze om uit te kiezen van nummers hé
11. Als je kon solliciteren voor een festival of plaats om op te treden, welke zou dat dan zijn?
Och, ik kan sowieso ‘solliciteren’ en doe dat ook… dus we zien wel wat er uit de bus valt..
Prog-rock, tot halverwege de jaren zeventig een populair genre dat het muzikale landschap voor een groot stuk bepaalde,… tot de punks het een ferme stamp onder de kont kwamen geven.
Vanaf de woeste en agressieve oplawaaien van de wild om zich heen schoppende Sex Pistols, Clash, Ramones en consoorten was luisteren naar prog-rock not done. Saai, vermoeiend, langdradig en veel te ingewikkeld, heette het. Weg met die bullshit! Wie zich na ’77 nog met prog-rock durfde inlaten was totaal onhip, oninteressant en ronduit vervelend. De punks hadden hun slag thuis gehaald.
Tot op heden is prog-rock eigenlijk nooit van die klap bekomen en is het verstoten tot een niche-genre voor muziekpuristen, bejaarde hippies en Duitsers die zijn blijven steken in hun wijde broekspijpen (en geloof me vrij, daar zijn er veel van, want als er één land is waar overjarige prog-rock bands nog voor volle zalen spelen, dan is het Duitsland wel).
Toch zien wij een voorzichtige kentering en begint prog-rock heel voorzichtig terug binnen de dringen in de wat hippere milieus. Een band als Motorpsycho bijvoorbeeld jongleert al jaren met een sound die prog-rock verweeft met indie-rock en noise.
Een lichting nieuwe psychedelische bands als Wolf People en Dungen hebben duidelijk ook nogal wat prog-rock kaas gegeten en zelfs het immer coole Radiohead laat zich wel eens verleiden tot regelrechte prog-rock structuren in hun songs.
Ook de concertorganisatoren zijn er niet langer vies van, de Brusselse toonaangevende AB ontvangt binnenkort prog-boegbeeld Steven Wilson en heeft nog niet zo lang geleden de ouwe rotten van Yes nog eens op het podium gerold. Alles komt terug.
Ook als u geen Duitser bent mag u dus dezer dagen terug naar prog-rock luisteren zonder dat u zich met het schaamrood op de wangen onder uw bed moet gaan verbergen. Zelfs de punks gaan niet meer op uw smoel komen slaan, die zijn daar ondertussen te oud voor geworden.
Zo is de tijd rijp voor een band als Wobbler, die net als Motorpsycho uit Noorwegen komt. In vergelijking tot hun landgenoten drijven ze hun prog-rock niet in de richting van noise of alternatieve rock, maar voeren ze die eerder terug naar Yes, vroege Genesis (Gabriel periode), King Crimson en Jethro Tull. De plaat duurt een dikke drie kwartier, en als wij vertellen dat hier maar vier tracks op staan, dan weet u het wel. De titelsong alleen al klokt af boven de twintig minuten, maar het is hoegenaamd geen stinker. Lange symfonische stukken, folky vocals, seventies orgels, zwevende leadgitaren en dwarsfluiten maken het mooie weer. Zoals vaak bij dit soort muziek, is de song opgebouwd in een viertal bedrijven, met nogal wat tempowisselingen waarin een lading muzikale virtuositeiten uitvoerig langs de etalage passeren. Maar nergens klinkt het gekunsteld, langdradig of vervelend, wat op zich al een heuse prestatie is in het genre.
Het instrumentale intermezzo “Rendered In Shades Of Green” is een sierlijk verstild momentje van amper 2 minuutjes en daarna volgen er met “Fermented Hours” en “Foxlight” nog twee van die lange vette prog-brokken. De eerste gaat met het beste van Jethro Tull aan de haal en gooit nog wat goede ouwerwetse hard-rock op het vuur, en de tweede doet er ons aan denken dat we dringend nog eens ‘Foxtrot’ van Genesis en ‘Close To The Edge’ van Yes moeten opzetten. Allebei platen uit de prille seventies, of wat had u gedacht ?
Hallo Gent Jazz - Kjetil Jerve richt een eigen label op en laat zijn eersteling los op deze aardkloot.
We krijgen vier heuse stukken geïmproviseerde free jazz met de metafysische titels “Reviece”, “Percieve”, “Observe” en “Enjoy”. En dat laatste is een waarheid als een koe. Heerlijk relaxed genieten van de zeemzoete tenorsax van Jimmy Halperin, geruggensteund door Drew Gress op de dubbele bas En Kjetil zelf op de toetsen. In hun wereld van improvisatie is stilstaan achteruitgaan. Onze Noorse topmuzikanten zoeken steeds nieuwe paden, gaan nooit vervelen, doen aan alles behalve egotripperij en blijven best toegankelijk op die typische jeugdig bruisende manier. Zowaar een perfecte balans tussen het explosieve en het ingetogene.
Minutenlang hoor je zelfs amper iets anders dan broebelende klanken door de sax, terwijl er dan wordt geweken voor een dialoog tussen piano en bas.
Beste Bertrand, noteer dit fantastisch ensemble en boek ze voor uw fantastisch festival Gent Jazz.
Energieke rock/pop met hier en daar een weerhaakje en bij momenten ‘catchy as hell’. Zo kan ik in het kort de muziek van Otherkin omschrijven. Vier jonge honden uit Dublin zijn hiervoor verantwoordelijk en ze leveren een meer dan degelijk debuut af met ‘OK’.
Sommige songs zijn vrij rechtdoor zonder al te veel franjes maar altijd voorzien van catchy refreinen zoals op “Yeach I Know” of “React”. Deze songs hebben een beetje de opwinding en de vibes van een band als The Strokes. Luke Reilly zingt met de nodige branie en met een attitude alsof iedereen de boom in kan. De meeste songs duren net minder of meer dan drie minuten. Alles wordt dus meteen in het midden gesmeten en bevat niet al te veel franjes. Maar elke song heeft wel iets waardoor het net dat tikkeltje meer wordt. Afsluiter “So So” vormt, met zijn dikke vijf minuten, hier een uitzondering. De song bouwt ook wat geduldiger op dan de rest van album en doet zelfs bij momenten aan de Arctic Monkees denken (de manier van zingen en de gitaar).
Otherkin heeft iets over zich en bij elke luisterbeurt wordt ik er enthousiaster over. Als ze live ook zo tewerk gaan dan zullen de zalen stomen. Een ferm debuut!
Op hun debuutalbum uit 2013 presenteerde The Darkness zich als een stelletje in spandex gehulde glamrockers die karikaturale spreidstand-hard-rock speelden. De genrecliché’s werden tot in het oneindige uitvergroot en hun outfit was zo over the top dat zelfs Freddie Mercury er zou van teruggeschrokken zijn. Spinal Tap was nooit veraf, de ganse gimmick weekte bij velen een glimlach los en The Darkness werd met de nodige ironie gretig onthaald bij de Britse pers. De trein was vertrokken, de band was zowaar heel eventjes cool. Tot de lol er af was, natuurlijk.
Dergelijke grapjes hebben immers een beperkte houdbaarheidsdatum, maar dat was buiten The Darkness gerekend. Terwijl de hele wereld toch een beetje smalend deed omtrent dit potsierlijke groepje bleken de heren zichzelf wel serieus te nemen en gingen ze onverminderd door met het maken van hun groteske farinelli-metal.
‘Pinewood Smile’ is nu al hun vijfde album en The Darkness doet gewoon verder alsof er niets aan de hand is. Een gebrek aan vastberadenheid kan je de poedelrockers niet verwijten. De spandex wordt nog wat strakker aangetrokken, de hoge stemmetjes gillen weer iets harder en de riffs wentelen zich alweer royaal in de cliché’s. We horen Kiss, Queen, Judas Priest, Cheap Trick en AC/DC, allemaal soms dik in de stroop gedrenkt.
En toch kunnen we tussen de kitsch en pathos hier en daar een stel degelijke songs bespeuren. “All The Pretty Girls” is dikke fun, het snelle en opwindende “Southern Trains” dendert er lekker in, “Solid Gold” is AC/DC uit de oude doos en “Japanese Prisoner Of Love” is Muse met humor.
Voor de rest vinden we hier natuurlijk ook een paar tenenkrullende ballads, een koppel lauwe popsongs en zelfs een mislukte Beatles pastiche (“Stampede Of Love” is een niet goed te praten verkrachting van het Mc Cartney pareltje “Blackbird”). Maar goed, ‘t is allemaal maar om te lachen.
Grande Royale is een Zweedse rock band. Met ‘Breaking News’ brengen ze hun derde album uit. Ditmaal niet in eigen beheer maar via The Sign Records en met Nicke Andersson (o.a. Entombed, The Hellacopters…) als producer.
Hun muziek heeft zijn oorsprong in de jaren zeventig Detroit scene en de Scandinavische jaren 90 rock scene. Kortweg gezegd: rechttoe rechtaan rock’n’roll met elektrische gitaren, melodieuze vocals en een overdonderende ritme sectie. Vooral de duidelijk aanwezige bas is bepalend voor de vibe in de songs.
Het klinkt niet vernieuwend maar wel aanstekelijk en catchy. Een beetje vintage ook. Ik heb zo een vermoeden dat dit live voor een fijn feestje zorgt. Een heel degelijk album met goed uitgewerkte songs.
Volgens de bijgeleverde bio is Egil Olsen een welbekende singer/songwriter in Noorwegen. Ik ben niet meteen bekend met de scene in Noorwegen noch met deze Egil Olsen. Feit is dat de man met deze release aan zijn vijfde album toe is.
Wanneer je naar hem luistert dan kan je niet om een andere artiest heen en dat is Mark Oliver Everett (Eels). De gelijkenis in de klankkleur van hun stemmen is enorm. De manier van zingen ook. Je zou natuurlijk Egil Olsen daarmee gemakkelijk als een rip off van Everett afdoen. Maar dat is het niet omdat Olsen namelijk heel goede songs aflevert. In vergelijking met zijn vorig album uit 2015 ‘Ooo What Happened’ klinkt ‘You And Me Against The World’ steviger en meer uptempo. De bas en de drums klinken wat vetter en nadrukkelijker terwijl er op zijn vorig album eerder een introvert en fragiel geluid te horen was. Het album klinkt daardoor iets urgenter en vraagt meer om aandacht ivg met zijn vorige releases. Het levert enkele fijne songs op zoals “Better Man” (catchy en warm), het titelnummer heeft dan weer een heerlijke vette gitaarriff en een aanstekelijk refrein, “You And I Forever” heeft een wat naïeve tekst over liefde en de tempowissels tillen het niveau van de song omhoog. “Live Today Like It’s The Last” is vintage Eels. Maar wel een heerlijke song. “You Save The Day” heeft een goed gelukte afwisseling tussen de vocals van Egil en Camilla Romestrand.
‘You And Me Against The World’ is een geslaagd album en een stap vooruit ivg met zijn voorgaande album. Het doet enorm denken aan Mark Oliver Everett zijn werk. Dus fans van die laatste gaan dit zeker weten te waarderen. Maar daarnaast heeft het album voldoende sterktes om een bestaansreden op te eisen en om garant te staan voor het nodige luisterplezier.
The Residents – In between dreams – Muziek – Digitale Mediakunst en Absurd Theater
The Residents
Aéronef + Depot
Lille + Leuven
2017-11-02 + 2017-11-08
Johan Meurisse
Het illustere gezelschap The Residents uit San Francisco slagen er na 45 jaar nog steeds in een unieke combinatie te bieden van avantgarde, experiment, avontuur en theater. Ze blijven anoniem, weerhouden interviews en verschijnen gemaskeerd naar hun fans. De voornaamste bekendheid verwierven ze in de jaren ‘80 met hun ‘grote-oogbol-masker’ met hoed, en met platen als ‘Eskimo’, ‘The Commercial Album’, ‘Mark of the Mole’, ‘13 th Anniversary Show’ en de ‘Kaw Liga’ EP’s.
We werden dit jaar al overspoeld door ‘The ghost of hope’ en de onlangs verschenen aparte compilatie‘80s aching orphans’ . Het unieke gezelschap houdt ervan - nog steeds - verwarring te zaaien. Ze maken onverwachte , vaal surrealistische dingen en experimenteren graag met de nieuwste apparatuur en technieken . En toch ervaren we eenvoud.
In een ‘eyeball’ decor (de iconische oogbolmaskers waren hun referentiekader en herkenbaarheid) kwamen vier thema’s aan bod, collage-achtige deconstructies in de Amerikaanse geschiedenis, nl. ‘the cowboy dream’ – ‘the train wreck dream’ (knipoog naar die laatste plaat gewijd aan grote Amerikaanse treinrampen) – ‘Nixon sings the blues’ en ‘the ballerina dream John Wayne’ , overkoepeld door hun ‘in between dream’ verhaal .
We zien als vanouds vermomde heren … drie verkleed in een blauw-wit dambord kostuum, bolhoed , gierenmasker (gigantische snavels) en een motobril . De zanger is dan op z’n beurt verkleed in een koe pak van zwart- witte bollen .
Muzikaal horen we een soundtrack van sfeervol donkere zelfs toegankelijke nummers in een griezelige , paranoïde , apocalyptische ondertoon . Ze wordt gekenmerkt door heel wat gitaarriffs – effects , bluesy tunes, (ontregeld) elektronisch vernuft , bleeps, psychedelische synthloops, gewone , monotone, gestoorde en vervormde electro/drumritmes tot een subtielere melodie. De sound ademt zelfs Tom Waits-vaudeville en hun James Brown parodie van “It’s a mans mans mans world” werd er mooi in verweven.
De bizarre pasjes , de declamerende zegzangpartijen , de leuke, repetitieve tunes en de gekke, avontuurlijke, onverwachtse wendingen blijven een gegeven en tekenen voor een concept van absurd theater en muziek.
Het draait om hun muziek en hun digitale mediakunst. We onderstrepen het verwarrende verhaal , het theatrale concept en de ongrijpbaar dreigende, onheilspellende, bevreemdende sound, maar met de jaren minder extreem. Zijn The Residents een dagje ouder geworden? Dat zal wel , maar in het ganse geheel hen van harte gegund …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Depot, Leuven op 8 november 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-residents-08-11-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille + Depot Leuven
Left Lane Cruiser - Zinderende trash blues
Left Lane Cruiser
café De Zwerver
Leffinge
2017-11-06
Ollie Nollet
Het café van De Zwerver liep helemaal vol voor dit duo uit Fort Wayne, Indiana. Op een maandag en dat na reeds op drie andere plekken in België (Luik, Brussel en Zwalm) en het toch niet zó veraf gelegen Lille gespeeld te hebben. Deze jongens zijn hier duidelijk populair! En terecht want we werden opnieuw op een pot zinderende trash blues getrakteerd. Precies vier weken na de aftrap van deze tour in Lille waren we, maar enige tekenen van vermoeidheid vielen er niet te bespeuren. Nog steeds even gretig terwijl het spelplezier er zo vanaf spatte.
Bij een Left Lane Cruiser optreden heb je twee zekerheden : er wordt begonnen met “Wild about you” van Hound Dog Taylor en geëindigd met “Hillgrass Bluebilly” (een ode aan het gelijknamige label van de Dirty Foot Family in Austin). Wat daartussen gebeurt hangt af van de inspiratie van het moment. Oude krakers als “Pork ‘n beans”, “Mr. Johnson” of “Big Momma” (hier met een korte maar hevige drumsolo) uit de doorbraakplaat ‘Bring yo’ ass to the table’ uit 2008 ontbreken haast nooit, ook hier niet.
Wel nieuw in Leffinge : “TV Eye”, een cover van The Stooges en het heropgeviste en nog steeds even fenomenaal klinkende “Cheyenne”, één van hun allereerste songs. Verder hoorden we naar goede gewoonte enkele heerlijke covers, die we op hun platen moeten missen, als “Black Betty” ‘'(Lead Belly/ Ram Jam), “Mule plow line” (Jimbo Mathus), “Feel like going home” (Muddy Waters) en het geweldige “Rock ‘n’ roll outlaw” (Rose Tattoo). Uiteraard ook enkele nummers uit hun nieuwe plaat die zich zeker konden meten met het oudere werk : “Claw Machine Wizard”, “The point is overflowing” en “Booga Shaka”. Terwijl drummer Pete Dio één keer zijn raptalenten mocht demonsteren, perfect gecombineerd met de meeslepende gitaar van Freddy J IV die hiervoor de riff leende bij Endless Boogie (The manly vibe). Puristen zullen hier wellicht van gruwen maar zo hoor ik de blues het liefst : rauw, onversneden en met een flinke neut rock-‘n-roll!
Left Lane Cruiser, tot volgend jaar!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Princess Nokia - Hiphop en vrouwelijke agressie in Botanique!
Princess Nokia
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-11-06
Masja De Rijcke
Hiphop ligt bij ons niet altijd bovenaan op onze cd stapel maar voor Princess Nokia maken wij graag een uitzondering. No-nonsens hiphop met een straffe madam die in tegenstelling tot haar collega hiphop artiesten meer geeft om haar muziek dan om haar looks. Haar debuut ‘1992 Deluxe’ dat eerder dit jaar uitkwam viel bij ons meteen gretig in de smaak! Het album omvat op muzikaal gebied aanzienlijk veel diversiteit en haar teksten hebben ook effectief iets te vertellen.
Het explosieve “Tomboy” mocht deze avond de spits afbijten. ‘Who that is hoe? That Girl is a tomboy!’ weerklonk hevig door de boxen van de Orangerie en bracht het jonge enthousiaste publiek in de juiste vibe voor een ongenadig hiphopfeestje. Meteen daarna volgden “Kitana” en “Brujas”. Haar drie grootse kleppers waren er dus in het eerste kwartier al met veel geweld doorgejaagd.
Halverwege de show werd de dames in het publiek een hart onder de riem gestoken tijdens Miss Nokia’s feministische speech. Ze vroeg daarna ook alle mannen om zich naar achteren te verplaatsen zodat de vrouwen op de eerste rij konden staan. Zo moet dat!
Daarna werd het feestje gewoon verder gezet en passeerde ook “G.O.A.T.” de revue. Het eerder subitielere nummer van op haar debuut onderging een transformatie en werd tot vervelens toe hevig uitgeschreeuwd.
Het rappen ging haar vanaf dan ook niet meer zo goed af en deze hiphopster wist enkel nog een verwaande en agressieve attitude te brengen in plaats van een deftige performance. Vanaf dat moment waren haar looks en driftig gedrag opeens toch belangrijker dan haar muziek. Maar bij het naderende einde wist deze jongedame ons toch nog te verassen door “Apple Pie” volledig a capella te brengen en zo steevast te bewijzen dat ze wel degelijk kon zingen en een fatsoenlijke vertoning kon neerzetten voor haar fans.
“Versace Hottie”, dat sterk knipoogde naar het werk van de Brits/Sri Lankaanse M.I.A., kwam als laatste aan bod en zette de gehele zaal nog even in lichterlaaie met wat stevige beats. Zowat de helft van de zaal was toen al aanwezig op het podium …
Organisatie: Botanique, Brussel
Reverend and the Makers – Een Heavyweight Champion of the World in ’t café van het Depot
Reverend and the Makers
Depot
Leuven
2017-11-06
Emile Dekeyser
“Silence is Talking”, “Heavyweight Champion of the World”, “Bassline”. Het zijn van die nummers die je in een voetbalstadion of nachtclub in Groot-Brittannië hoort passeren en waarop iedereen uit de bol gaat, maar jij geen idee van wie in godsnaam dat nummer is. Reverend and the Makers zeg je? Nog nooit van gehoord.
Schande, eigenlijk. De band uit Sheffield heeft echt wel een paar voortreffelijke platen gemaakt. Toen ze in 2007 voorzichtig doorbraken met het eerder vermelde “Heavyweight Champion of the World” leken ze dezelfde weg op te gaan als hun stadsgenoten én boezemvrienden van Arctic Monkeys. Helaas (of juist niet) koos de band ervoor om, tegen de raad van managers, marketeers en indiepuristen in, die vonden dat ze net als the monkeys moesten gaan klinken, te volharden in hun mix van indie en dance. In thuishaven Engeland lukte het met die iets eigenzinnigere mix wel een doorbraak te forceren, daar spelen ze ondertussen in zogeheten academy's. Zo was er in de Academy van Manchester afgelopen zaterdag 2600 man en zondag in die van Leeds 2300.
Wat een contrast met afgelopen maandag, waar de band moest aantreden voor nog geen 100 man in de bar van Het Depot. Hoewel wat onwennig op dat kleine podium, yesterday I felt like a proper rockstar and today I feel like this is me first gig and all me mates have come, werkte de band wel een puike set af. “Banger after banger!”, zou The Reverend zelf meerdere malen uitroepen. En eigenlijk had ie daarmee geen ongelijk: zowel de dansbare tracks als “Shine The Light” en “He Said He Loved Me”, als de op vette gitaarrifs gebaseerde “Too Tough to Die” en “Black Widow” mogen er echt wel zijn en werden gesmaakt door het publiek. Een publiek dat vooral veel moest bouncen, handjeklappen en meezingen, wat The Rev in Engeland allicht geen 2x moet vragen. Hier in Leuven wel, en het siert hem dat ie keihard werkte om dat publiek naar zich toe te trekken, en het uiteindelijk ook wonderwel lukte.
Maar of zijn smeekbedes om de volgende keer al onze vrienden mee te nemen, zodat ze dan toch tenminste in de grote zaal mogen aantreden, nu aangehoord zullen worden valt nog af te wachten. De band zal zélf ook iets harder mogen werken op het Europese vasteland willen ze dat ooit bereiken: ze hadden al sinds 2009 niet meer in België gestaan (hun 2 support slots voor The Libertines in de AB in 2016 niet meegerekend). Maar dat is voor later.
Nu genoot The Reverend zichtbaar en volkomen terecht van een publiek dat ie overwonnen had, als was ie ‘The Heavyweight Champion of the World’.
Organisatie: Depot, Leuven
Sigrid - De toekomst van de pop is verzekerd
Sigrid
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-05
Niels Bruwier
Tegenwoordig is het allemaal pop wat de klok slaat. Als ze dan nog eens uit een Scandinavisch land komen, is de kans nog groter dat het aanslaat. Zo ook bij Sigrid, een jongedame uit Noorwegen die met slechts één EP op zak de AB Club wist uit te verkopen. Het was haar eerste zaalconcert in België en haar tweede optreden naast Pukkelpop ooit op Belgische grond. Dat ze binnenkort niet meer in zo’n kleine zaal te zien zal zijn, staat nu al als een paal boven water. We zagen dat haar toekomst er heel rooskleurig uitziet, al zijn er hier en daar nog kleine beginnersfoutjes te spotten.
Voorprogramma van deze avond was het Gentse Ivy Falls. Voor de gelegenheid een duo, terwijl ze normaal met vier zijn. De kracht die zo’n band dus normaal bevat, ontbrak, maar we doen wel ons hoedje af voor de man die alle instrumenten voor zijn rekening nam. De stem van frontvrouw Fien Deman klonk erg breekbaar en leek perfect de zachte elektronische beats op de achtergrond aan te vullen. Zeer aangenaam om bij weg te dromen, maar na een kwartiertje had je het ook wel gehoord. Gemiste kans dus, want we zijn er zeker van dat ze met een full band veel overtuigender ging overkomen.
Dat zowel mannen en vrouwen bij de eerste aanblik spontaan verliefd werden op Sigrid, is een understatement. De jongedame heeft zo’n schattige looks en uitgesproken geluk dat niemand niet kan vallen voor haar charmes. Dat ze nog maar vier nummers officieel uitbracht, zorgde er voor dat negen nieuwe nummers de revue passeerden, de één al geslaagder dan de andere. Binnenkomen deed ze met “Go To War” waarmee ze rustig begon en haar stem voor een eerste keer liet gelden. Niet veel later ontplofte het nummer en kregen we een catchy refrein rond onze oren gegooid, zeer plezant en meezingbaar!
We moeten het ook eens over die stem hebben. De meeste popzangeressen deze dagen weten zich te bewijzen door in de studio de nodige aanpassingen aan het vocale gedeelte te maken, maar live dan teleur te stellen. Bij Sigrid is die stem net de sterkte. Zij kan alles aan, hoge tonen, lage tonen, luid of stil het lijkt allemaal geen probleem te zijn bij haar. Zelfs als ze terwijl nog eens rond danst en beweegt, blijft ze altijd toonvast. Dat maakt haar shows nog indrukwekkender dan de meezingbare nummers en de strakke beats die ze bevatten.
Toch zijn er ook enkele werkpunten bij Sigrid. “In Vain” bijvoorbeeld deed onze maag nogal keren. Het begon veelbelovend met een zachte intro à la Sigrid maar waar de ontploffing plaatsvond, kregen we een soort van afgekookte EDM drop die we niet verwacht hadden van Sigrid, heel erg jammer. Verder bevat iedere song ook eenzelfde opbouw. Op zich niets mis mee, maar wij worden ook al graag eens verrast. Een rustig begin die daarna explodeert, is namelijk na een tijdje voorspelbaar.
Gelukkig voor Sigrid heeft ze wel sterke nummers en vergeven we haar al die werkpuntjes. Ze is ten slotte nog jong en moet nog veel leren, maar staat toch al mooi matuur op het podium. Nummers als “Plot Twist” en “Fake Friends” worden heel uitbundig meegezongen en je merkt duidelijk dat de muziek van Sigrid aanslaat en makkelijk te onthouden is. Ook nieuwe nummers zoals “Credit” en “I Don’t Buy It” lijken klaar om een volgende hit te worden. Ze brengt trouwens niet enkele energieke nummers. “Dynamite” wordt helemaal akoestisch gebracht wat tot een breekbare sfeer leidt en “Raw” brengt eerder een zwoele vibe naar voor.
Sigrid is duidelijk van alle markten thuis. Zo heeft ze ook nog een heel zonnig nummer op zak met “Schedules” en toont ze bij “Doing You A Favour” dat haar rapinvloeden niet toevallig zijn. Heel tof dus dat we deze muziek allemaal live kunnen ontdekken voor het opgenomen wordt, zo kunnen we een evolutie zien in de sound van haar muziek. Hoewel niet alles even gekend is, weten de toeschouwers na ieder nummer hun enthousiasme uit te brullen, wat tot rode kaakjes bij Sigrid leidt. Dit geeft dan weer af en toe een ‘oohhh’ gevoel bij de fans.
Dat haar fanbase tegenwoordig nog beperkt is, spreekt voor zich. Toch zien we het langzaam maar zeker uitbreiden naar een heuse groep en zien we Sigrid binnen een jaar wel de grote zaal van de AB vullen. Zeker op de manier waarmee ze “Don’t Kill My Vibe” brengt. Ze brengt het nummer met veel power waardoor iedereen niet anders kan dan meezingen. Meer nog, nadat ze het nummer een eerste keer afrondt, beslist ze om het refrein nog eens te herhalen om zo zelfs de stilste toeschouwers over de streep te trekken. Interactie is belangrijk, en op deze manier voelt iedereen zich verbonden met het concert.
Sigrid is klaar om de wereld te veroveren. We zeiden het al toen we haar singles horen, toen we haar zagen op Pukkelpop en ook nu weer blijft ze een straffe artieste. Hoog tijd dat ze haar album afwerkt en ons verblijdt met nog wat nieuwe muziek. Live weet ze alles en iedereen omver te blazen en een zeer strakke set af te leveren. Soms wel eens voorspelbaar, maar wel overtuigend gebracht en meer heb je soms niet nodig.
Sigrid is de popster van de toekomst en we raden aan dat je haar nu ontdekt voor de mainstream haar oppikt
Setlist: Go To War - In Vain - Plot Twist – Schedules – Raw - Doing You A Favour - I Don’t Buy It - Watch Me – Savage - Fake Friends – Strangers – Dynamite – Credit - Don’t Kill My Vibe
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Run The Jewels - Hip Hop zoals bijna geen ander dat kan
Run The Jewels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-05
Kimberley Haesendonck
Een rustige avond zat er afgelopen zondag in Brussel niet in. De Ancienne Belgique liep nog maar eens vol voor alweer een top optreden van Run The Jewels. Support en eigenlijk eerder special guest voor deze show kwam van niemand minder dan Danny Brown.
Ergens een beetje een rare combinatie om Danny Brown bij Run The Jewels te zetten aangezien Brown zijn hiphop genre net iets anders is. Al willen we hiermee niet zeggen dat we niet blij waren met de komst van deze Amerikaan. Afgelopen jaar passeerde hij nog in de Trix en nu was hij volledig klaar om de Ancienne Belgique plat te spelen. Zowel zijn laatste single ‘Kool Aid’ als oud materiaal werd tijdens zijn optreden boven gehaald. Tijdens “Grown Up” ging het publiek volledig uit zijn dagk en maakte duidelijk dat ze helemaal klaar waren voor Run The Jewels.
Naar een show van Run The Jewels is altijd leuk. Gewoon omdat je op voorhand weet dat hij steengoed zal zijn. En effectief, ook deze keer stelde dit duo niet teleur.
Opkomen met “We Are The Champions” is gewoon meteen de bal binnen koppen. En eigenlijk was dat ook hoe de rest van de avond verliep. Enkele hoogtepunten die ervoor zorgden dat 2017 weer een top-concert rijker was. Van “Legend Has it”, “Blockbuster Night Pt. 1” tot “Sea Legs”. Elke plaat werd wel met een paar nummers aangehaald, wat er voor zorgde dat het een beetje voelde als een kleine reis door het Run The Jewels tijdperk.
Killer Mike en El-P wisten duidelijk waarvoor ze gekomen waren: de boel afbreken. Hiervoor maakten ze met het publiek eerst duidelijke afspraken. Eerst en vooral nadrukten ze dat je van de vrouwen die je niet kent af moet blijven. Ook vroegen ze om mensen die op de grond vallen tijdens hun moshpits, op te rapen. Als laatste wezen ze er uitdrukkelijk op dat er niet gerookt kon worden tijdens hun optredens. “Joints roken doen we na het optreden allemaal samen buiten”. En zo waren de regels gemaakt om van deze avond weer een topper te maken.
In het begin was het publiek enorm mee, maar na het einde slabakte hun enthousiasme een beetje naar gewoon wat rustig mee rappen en klappen op de muziek. Aan Run The Jewels zal het alleszins niet gelegen hebben.
Laten we het houden bij het feit dat dit een top-optreden was, maar dat mensen op een zondag misschien liever in hun zetel liggen. Afsluiten doen we met een kleine tip naar deze mensen toe: blijf volgende keer gewoon rustig thuis. Zo is er meer plaats voor de mensen die wel uit hun dak willen gaan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Dire Straits Experience – Muzikale opvoeding van The Dire Straits
The Dire Straits Experience
Kursaal
Oostende
2017-11-04
Filip Gheysen
The Dire Straits Experience - Op een zaterdag, vroeg in november, rijden we door de gietende regen naar een verzopen koningin der badsteden. Als de zaallichten van het uitverkochte Kursaal uitgaan, klinkt er opnieuw onweer uit de boxen. Lichtflitsen evoceren bliksemschichten terwijl de groepsleden in het donker hun plaats bij hun instrumenten opzoeken. Met zijn dwarsfluit opent Chris White (bandlid sinds 1985) de avond met “Telegraph Road”. Daarmee zijn we meteen vertrokken voor het eerste kwartier van de avond want het nummer wordt breed uitgesponnen. In het centrum steelt zanger/gitarist Terence Reis de show als vervanger van Mark Knopfler. Volgens White de beste vervanger van de Onvervangbare die je maar kan wensen. Reis combineert het stemtimbre en de gitaarvirtuositeit van Knopfler met de looks van Richard Gere en heeft daarmee het nodige charisma in huis. Vice versa zou het waarschijnlijk iets minder zijn.
Meteen stoomt de band uptempo verder met “Walk of Life”. We beleven een eerste hoogtepunt als Reis de National Duolian Resonator gitaar (bekijk nog eens de hoes van Brothers in Arms) boven haalt voor “Romeo en Juliet”. Dan weerklinkt een kermismuziekje uit een oude Hollywoodfilm waarmee de twee keyboards “Tunnel of Love” inzetten: Simon Carter op de rechterflank en John Mole op de linker, een nieuw bandlid waaraan alles nieuw is, zelfs zijn onderbroek (sic Chris White). Zo krijgen we een ‘Best Of’ en het publiek geniet met volle teugen. Nadat Chris White "Ostend" uitvoerig bedankt heeft voor de uitnodiging, speelt hij een intro op de saxofoon die in menige muziekquiz juist beantwoord zou worden: “Your Latest Trick”.
Dan wordt er even gas terug genomen met het akoestische “The Man's Too Strong” uit ‘Brothers in Arms’, maar eerst klaagt Reis de muziekschool aan omdat ze niets leren over het zweet dat je in de ogen krijgt op het podium… "Not that I went", besluit hij ironisch. Het siert hem dat hij zichzelf blijft op het podium en geen Copyknopfler probeert te zijn. Maar misschien kon hij toch een zweetbandje geleend hebben van zijn illustere voorganger?
Verder kwijt hij zich meer dan behoorlijk van zijn taak zoals op “Private Investigations”, niet meteen het meest eenvoudige nummer om even uit je mouw te schudden. Tim Walters op gitaar laat zich ook niet onbetuigd en geeft zich ten volle. De pijnlijke gezichten die hij soms trekt moet je erbij nemen. Bij “Once Upon a Time in the West” zorgt Paul Geary op bas voor het reggae-ritme in het nummer en daarvoor mag hij even mee schitteren op het voorplan.
Een tweede hoogtepunt is “Brothers in Arms” dat opnieuw met de dwarsfluit wordt ingezet en met een ingetogen gitaarspel van Reis hier en daar wel voor kippenvel zal gezorgd hebben. Het moet gezegd dat de sfeervolle belichting de hele avond afwisselend ‘kleurde’. Uiteindelijk verklapt Reis dat er nu al plannen zijn om het volgende jaar terug te keren en wordt er afgesloten met de eerste grote hit uit 1978, “Sultans of Swing”. Het nummer wordt flink uitgesponnen en hier moet uiteindelijk dan toch blijken dat Knopfler toch enkele treden hoger mag blijven staan dan Reis op de gitaristenladder. We gaan de pret echter niet bederven met wikken en wegen, dit is tenslotte geen consumentenmagazine!
Vooraf konden we al even spieken op de playlist en ja hoor, ook “Money for Nothing” stond erop als ‘encore’. Chris Whitten (op drums in de jaren 1991-1992) zorgt hier nog even voor een finaal hoogtepunt met een daverende intro onder één centrale spot. Intussen is het publiek uit het rode pluche gesprongen. De gangen en trappen tussen de kursaalfauteuils staan vol dansende jongeren van middelbare leeftijd met vooraan één tiener waarvan zijn pa de muzikale opvoeding wil bijspijkeren. De teugels mochten nog even gevierd worden vooraleer we met “Going Home” huiswaarts gestuurd werden.
PLAYLIST: TELEGRAPH ROAD - WALK OF LIFE - ROMEO AND JULIET - TUNNEL OF LOVE - YOUR LATEST TRICK - THE MAN'S TOO STRONG - EXPRESSO OVE - PRIVATE INVESTIGATIONS - WHY WORRY - - WHERE DO YOU THINK YOU'RE GOING - ONCE UPON A TIME IN THE WEST END - INDUSTRIAL DISEASE - TWO YOUNG LOVERS - ON EVERY STREET - BROTHERS IN ARMS - SULTANS OF SWING - MONEY FOR NOTHING - GOING HOME
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dire-straits-experience-04-11-2017/
Organisatie: Shakalaka + Kursaal Oostende
The War On Drugs - Melancholisch wegdromen op de prairie
The War On Drugs
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-04
Niels Bruwier
Dat The War On Drugs is uitgegroeid tot één van de rockbands van het moment, konden we op 4 november nog maar eens aanschouwen in Vorst Nationaal. Daar gaven Adam Granduciel en de zijnen een show in een tot de nok gevulde zaal. Ze kwamen er hun steengoede nieuwe plaat ‘A Deeper Understanding’ voorstellen. Dat de verwachtingen hoog gespannen waren, sprak dan ook voor zich. De band moest dus heel wat inlossen en dat deden ze op hun eigen zachte manier. Lang uitgesponnen nummer, fraaie gitaarsolo’s en een bepaalde dromerigheid konden ons twee uur lang blijven boeien, al had het hier en daar misschien net niet iets beter gemogen.
Openen deed het gezelschap van The Barr Brothers. De band uit Montreal had de moeilijke taak om een volgelopen Vorst te boeien. Ze maken breekbare muziek met hier en daar wat bluesy en country invloeden. Live bleek het alvast heel goed in elkaar te zitten, maar voor een zaal zoals Vorst was dit net iets te ingewikkeld. Hierdoor ging het publiek na een tijdje al aan het praten en viel de show wat in het water. Jammer, want er zit veel potentieel in de muziek van de band, er doet zelfs een harpspeler mee. Volgende keer zien we ze graag in een kleine zaal bezig!
The War On Drugs, dat is eigenlijk een beetje de Bruce Springsteen van deze generatie. Dat viel ook op gedurende het volledige concert in Vorst Nationaal. Hoewel het nooit heel letterlijk te horen was, doken er toch wel hier en daar eens echo’s van op. Zo heeft The War On Drugs een saxofoonspeler die met een diepe toon de nummers wat zwoelheid bijbrengt en is de muziek duidelijk klaar voor stadia. Meezingers maakt de band dan weer minder, maar de muzikaliteit en de sterkte waarmee alles wordt gebracht maakt alles weer goed.
De band had alles mee om er een mooie show van te maken. Zo waren ze omringd door allerlei lichtgevende driehoekjes die een aparte maar aangename sfeer van de show maakten. De lichtshow was duidelijk ook een meerwaarde want het zorgde er voor dat ieder nummer net dat tikkeltje meer gevoel kreeg. Het viel al op bij opener “In Chains” waarbij de belichting eerder sober en rustig was zoals de song, als “Holding On” als opvolger dan een meer vrolijke sfeer moest meegeven, kregen we ook positievere belichting. Alles was tot in de puntjes uitgewerkt en dat maakte het plezant om de show te bekijken.
Muzikaal kon het hier en daar wel sterker. Toch was het optreden zeker niet slecht maar het klonk soms net iets te soft. Granduciel deed bij bijna iedere song een gitaarsolo en die kwam er niet iedere keer even goed uit, we misten een explosie. De geluidsman achter de PA was er misschien wat te snel over gegaan, want de balans tussen sommige instrumenten kon stukken beter in bepaalde nummers. De kenmerkende piano en synth’s bij “Burning” (net als de gitaar overigens) stonden veel te stil waardoor het nummer die extra panache miste dat het kon brengen. Ook de solo bij “Pain” of “Strangest Thing” verzoop tussen alle andere instrumenten op het podium, wat erg jammer was want dit kon de show nog veel beter gemaakt hebben. Gelukkig kwam hij er bij “Nothing To Find” dan wel weer goed uit, maar daar ontbrak dan de kenmerkende mondharmonica. Gemiste kans, want Granduciel zou hem wel even later nog bovenhalen.
Nu we door onze kritische puntjes van de avond zijn, kunnen we ook zeggen dat The War On Drugs eigenlijk altijd garant staat voor een degelijke show. Je kan er met zekerheid geld op inzetten dat de meerderheid van de zaal met een zeer goed gevoel huiswaarts keerde. Dat goed gevoel werd versterkt door het onnavolgbare trio “Red Eyes”, “Thinking of A Place” en “Under The Pressure”. In een halfuur (want zo lang deden ze over die drie nummers), brachten ze iets dat we nog niet veel zagen op een concert.
Eerst en vooral was er een krachtige explosie in de instrumenten wanneer het refrein van “Red Eyes” er aan kwam (en dit keer was het wel sterk genoeg om overtuigend te zijn). Bij “Thinking of a Place” verscheen een wit doek op de achtergrond bedekt door allerlei psychedelische kleuren om een trippy sfeer te creëren. Het nummer duurt ook meer dan tien minuten en dat bleek niet iedereen te weten. Hierdoor begonnen mensen na vier minuten al te roepen, terwijl je dan net moet zwijgen en genieten van de stilte. Respect was iets wat die personen duidelijk niet kenden, wat tot frustratie leidde bij de echte fans in de zaal. Bij “Under The Pressure” ten slotte, kregen we dan weer een euforisch gevoel door de snelle drums, de aangename saxofoon en de opgewekte ondertoon die er in leeft. Het drietal zijn stuk voor stuk eigenlijk wereldnummers en als je ze na elkaar hoort, sta je toch even met je mond open te kijken.
Naar het einde toe ging de set wat trager wat resulteerde in ons eindelijke wegdromen. Iedereen deed zijn ogen dicht en zweefde mee op de zeemzoete stem van Granduciel en de fijne orgel gecombineerd met de repetitieve gitaargeluiden die je helemaal zen maken. Het leek even alsof al onze zorgen weg waren, maar toen verdween de band van het podium en waren we toch bezorgd dat ze niet meer gingen terugkeren. Gelukkig voor ons, kregen we een bisronde van drie nummers met “Burning” als absolute hoogtepunt. Iedereen leek dit te kennen en zong het dan ook vol passie mee. Wij waren stiekem ook blij dat “Baby Missiles” nog eens de set haalde, samen met “Buenos Aires Beach” het enige nummer van de avond dat niet van hun laatste twee succesplaten kwam.
The War On Drugs bewees in Vorst Nationaal waarom het zo’n geliefde band is. Ze brengen hun muziek vol passie, leven zich helemaal in en hebben verder niets nodig om overtuigend te zijn. In Vorst kon dat muzikale aspect misschien net iets beter afgestemd geweest zijn, maar de beleving was er zeker. Zachtjes genieten met complexloze muziek die je helemaal tot rust brengt, niemand lijkt er echt een afkeer voor te hebben. Nu de band grote zalen aandoet, hadden we even angst dat het niet zou overkomen, maar niets is minder waar. The War On Drugs staat er, doet zijn ding en laat iedereen vooral melancholisch genieten.
Setlist: In Chains - Holding On – Pain - An Ocean Between The Waves - Strangest Thing - Nothing To Find - Knocked Down - Buenos Aires Beach - Red Eyes - Thinking Of A Place - Under The Pressure - In Reverse - Eyes To The Wind
Bis: Baby Missiles – Burning - You Don’t Have To Go
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun optreden in de Lotto Arena, Antwerpen op 29 november 2017 met Few Bits als support act
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-war-on-drugs-29-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/few-bits-29-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Mount Kimbie - Top concert! En onvergeeflijke keuzes…
Mount Kimbie
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-04
Sander Blommaert
Het werd nog eens tijd! Mount Kimbie zat een tijdje in de studio om de laatste langspeler ‘Love What Survives’ in elkaar te monteren. Een plaat die tegenover debuut ‘Crooks & Lovers’ (2010) en publieksfavoriet ‘Cold Spring Fault Less Youth’ (2013) nog meer klinkt als een volledige band dan twee techneuten aan toetsen en knoppen. ‘Love What Survives’ heeft behalve weer een samenwerking met King Krule, nu ook Micachu, Andrea Balency en James Blake in de vriendenkring getrokken. Reden genoeg om naar de AB af te struinen om te zien hoe ze dat gaan oplossen.
Het Portlandse Visible Cloaks mag het publiek warm maken met hun elektronische dekentjes. Het duo bracht dit jaar Reassemblage LP uit. Een album dat te omschrijven valt als een soort Oneohtrix Point Never, onder invloed van valium, in Tokyo. Live waren deze knapen geconcentreerd en beduidend bezig met het vormen van klanken. Meer dan hun silhouetten zagen we niet en dat stoorde een beetje. Het laagje warme elektronica spreidde zich over ons heen en bracht sommigen onder ons in trance. Toch is de grote zaal van de AB meer een praatcafé onder leiding van deze jongens dan een concertzaal.
Onder luid applaus verwelkomen we Maker en Campos. Is dat Andrea Balency die zich een beetje beschaamd achter een synthesizer plaats? Knikje naar de drummer, iedereen in de startblokken? Ze kunnen geen betere keuze maken dan te beginnen met de fantastische intro van het nieuwe album. “Four Years and One Day” brengt de gehele zaal gelijk in de sfeer. Ook Mount Kimbie is fan van silhouetten en laat ons eerst rustig kennis maken met de profielvormen van de (nu) vierkoppige band. Artiest en publiek weten nu al dat het een goede avond gaat worden.
Er is weinig contact met het publiek, maar de energie op het podium en het behoorlijke lichtwerk vergeeft het hen. Tussen elke vier nummers krijgen we een knuffelachtige ‘thanks so much’ en vragende blikken of ze het goed aan het doen zijn. Het publiek reageert met uitbundige diepkeelse uithalen en wiegend dansgedrag. We worden getrakteerd op een greep uit het oeuvre van de jongens. “Audition” wordt opgevolgd door “Marilyn” die dan weer een intermezzo krijgt van ‘Crooks and Lovers’ “Before I move Off”. Het word een festijn voor zowel de nieuwe ontdekker als de oude Mount Kimbie rot.
‘De onvergefelijke keuzes?’ Op zich zijn er wel een aantal opwerkingspuntjes. Het verschil tussen de vertrouwdheid van de oude nummers en die van het nieuwe album waren duidelijk aanwezig. Tijdens vertrouwde nummers stonden ze veel nonchalanter en beter op het podium terwijl ze voor de nieuwe nummers meer hun plek opzochten en hun partij speelden. Een puntje dat eigenlijk eerder als schattig gezien kan worden aan het begin van de tour, dan iets waar we resoluut kritisch over moeten zijn. Muzikaal was de uitwerking van (bijna) elk nummer volledig op punt en kon men, zowel artiest als publiek, ongestoord genieten van een fantastisch optreden.
Maar op twee punten mogen we hard zijn. (1) Als Dominic Maker denk dat hij de rol van Archy Marshall op de nummers “Blue Train Lines” en “You Took Your Time” kan invullen heeft hij het goed mis. Als je het vocaalgewijs niet haalt om dezelfde energie in de nummers te steken, kan je ze beter gewoon niet spelen. De jongens hadden op basis van vocalen in nummers soms toch beter keuzes kunnen maken. Ze hebben beide namelijk niet de beste zangstemmen.
De mannen spelen “Delta” als laatste staaf dynamiet voor ze even lieflijk het podium verlaten als ze opkwamen. Men neemt geen genoegen met dit afscheid, terecht ook, ze mogen nog een uur spelen. Lang laten ze niet op hun terugkeer wachten. We verwachten “Made to Stray”, maar krijgen een aangename verrassing. De pianosamples van Dansende Beer favoriet “Maybes” beginnen te spelen en we voelen stiekem kippenvel onze armen al omhoog trekken. (2) TOTDAT! Ze het gehele nummer, absoluut, volledig, onverwacht, kapot maken! De subtiliteit in vocal samples en percussie is in dit nummer belangrijker dan ooit, de keuze om de vocalen er als een soep overheen te blazen maakt het dan ook tot pulp. Echte afsluiter “Made To Stray” is live de vetste steady die we al hoorden, maar troosten maar half na wat ze ”Maybes” hebben aangedaan.
Hoewel, vooral, het laatste puntje zeer zwaar op onze maag ligt, gaf Mount Kimbie een absoluut topconcert! Prachtige muzikaliteit met een goede duiding voor variatie. Lieflijk contact met het publiek en daarbij ook een publiek om van te smullen (dat lieten ze ons ook weten). We zullen geen moment twijfelen om aanwezig te zijn bij hun volgende podium drang, maar misschien met een iets voorzichtere toenadering.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Dream Syndicate - Wynn for Life!
The Dream Syndicate
Depot
Leuven
2017-11-03
Geert Huys
De achteruitkijkspiegel van de popgeschiedenis is onverbiddellijk. De meeste bands die na een paar decennia radiostilte nog eens een album ophoesten storten zich doorgaans in een risicovolle onderneming die gedoemd is om op een artistieke sisser uit te draaien. Met ‘How Did I Find Myself Here?’ heeft het Amerikaanse indie instituut The Dream Syndicate zonet voor dé uitzondering op die ongeschreven regel gezorgd.
Wat in 2013 nog leek op een éénmalige reünie bleek achteraf de eerste steenlegging van een vijfde volwaardig studio album, 29 jaar na de redelijk onderschatte zwanenzang ‘Ghost Stories’. Met de onvolprezen frontman Steve Wynn als quality manager van dienst werd het ‘oude wijn in nieuwe zakken’ syndroom feilloos omzeild. Wie afgelopen vrijdag de weg vond naar Het Depot in Leuven kan het beamen: ‘How Did I Find Myself Here?’ klinkt vertrouwd maar toch vernieuwend, beheerst maar toch gretig, hors categorie en dus toch maar weer voer voor de eindejaarslijstjes.
De zware wallen onder de ogen van een opvallend tengere Steve Wynn verraden dat de herenigde veteranen op het eind van een intense Europese tour zitten. Tijdens zijn solo optredens (met of zonder The Miracle 3) ontpopt Wynn zich doorgaans al snel tot een goedlachse entertainer, maar The Dream Syndicate is andere koek. Het eerste halfuur in Leuven staat stijf van spanning en dreiging, en contact met het publiek is er amper. De groep begint wat onzeker, maar wint met elk volgend nummer zienderogen aan scherpte en impact. Tussen de onheilspellende opener “Halloween” en de ontstuimige nieuwelingen “The Circle” en “80 West” gaapt een kloof van 35 jaar, maar toch vormen ze een perfect match. Het lijkt meteen ook de conclusie voor de rest van de avond: krakers uit de legendarische Paisley Underground periode en nieuwe nummers wisselen elkaar in ijl tempo af en gaan nagenoeg naadloos in elkaar over.
Na een halfuurtje herinnert Wynn zich plots dat hij en zijn makkers in 2013 op ditzelfde podium één van hun eerste Europese reünieshows hebben gespeeld, en vanaf dan lijkt de ban wonderwel gebroken. De hitsige gitaarduels tussen Wynn en het veel jongere snarenwonder Jason Victor (tevens diens trouwe sidekick in The Miracle 3) geruggesteund door de ervaren ritmetandem Mark Walton (bas) en Dennis Duck (drums) waren toen de sterkhouders van The Dream Syndicate v2.0, en die mayonaise pakt nu nog steeds. Oudjes “Burn” en “Armed With An Empty Gun” lieten er geen twijfel over bestaan: de muzikale progenitors heten nog steeds The Velvet Underground en Neil Young & Crazy Horse. Was dit dan dezelfde strakke show als vier jaar geleden? Neen, want Wynn haat nu eenmaal herhalingsoefeningen en haalde daarom zijn Paisley maatje en keyboards maestro Chris Cacavas (ex-Green On Red en co-producer van de nieuwe plaat) als vijfde man aan boord om wat extra shades of grey toe te voegen. Het met fraaie pianoriedeltjes versierde rustpuntje “Just Like Mary” won hierdoor aan subtiliteit, een bijna onherkenbaar “Medicine Show” schakelde twee versnellingen hoger en kreeg een dosis Suicide madness toegediend, en tijdens het ruim tien minuten durende titelnummer van het nieuwe album waagde de groep zich aan een freaky psychrock workout met Cacavas in de rol van Doors icoon Ray Manzarek.
De namedropping werkte even goed in de omgekeerde richting. Neem nu het kale baslijntje dat “That’s What You Always Say” op gang trok, daar hebben Pixies ooit een halve carrière op gebouwd. Of de opgefokte countrypunk van “The Days Of Wine And Roses” met Wynn in de wat atypische rol van manische predikant: dichter bij generatiegenoten The Gun Club is The Dream Syndicate nooit meer geraakt. Deze signature song is sinds jaar en dag de traditionele afsluiter van het hoofdmenu, maar elke doorgewinterde fan weet dat Wynn altijd een bisronde of twee in petto heeft.
Tijdens dat fameuze laatste halfuur volgden hoogtepunten én verrassingen elkaar in ijl tempo op. Het beste nummer vanop de nieuwe schijf, “Glide”, kreeg een shoegaze anorak aangemeten door feedback wizard Jason Victor en haalt de donkerste observaties van Wynn naar boven: “At this place where I’m hanging now. Corruptible, destructible. Capable of breaking, being broken. I may not be ready for what you’ve got to give”. En wat dan te denken van het door Wynn solo aangesneden “When The Curtain Falls”, het afsluitende nummer van ‘Ghost Stories’ (’88) waarna The Dream Syndicate zichzelf ruim een kwarteeuw lang het zwijgen zou opleggen. In cult classic “Boston” zat een flard van Tom Petty’s “Refugee” verwerkt, een woordenloze knipoog én een kippenvel tribute aan één van Wynn’s muzikale helden.
De indie veteranen besloten de avond daar waar het allemaal begon. Het onheilszwangere “When You Smile” en de garagepunk uppercut “Definitely Clean”, beiden uit de onvolprezen debuutschijf ‘The Days Of Wine And Roses’ (’82), maakten de twee uur grasduinen from past to present netjes vol. In Leuven werd alles wat we vooraf hoopten zonder dralen bevestigd: de levensvatbaarheid van The Dream Syndicate v2.0 is geen fake news maar een onvervalste Wynn for life.
Organisatie: Depot, Leuven
Dua Lipa – Dua Lipa has new rules
Dua Lipa
Lotto Arena
Antwerpen
2017-11-03
Michaël Bultinck
Anderhalf jaar moet het duren om één van de populairste popdiva’s te worden die onze hedendaagse hitlijst kleur geeft. Niet iedereen is zo’n succesvol parcour gegeven. De AB, Rock Werchter en een uitverkochte Lotto Arena, dat op minder dan één jaar tijd. Daar doen wij onze hoed voor af. De naam is Dua Lipa. We denken de oorzaak van haar succes gevonden te hebben: ‘Dua’ betekent ‘Gebed’. Met haar gelovige achtergrond kunnen we ons daar wel iets bij voorstellen maar haar enorme populariteit is gewoon te danken aan die aanstekelijke pop-dance nummers die ze weet te brengen.
Toen we aan de ingang van de Lotto Arena kwamen , stuurde de plaatselijke veiligheidsagent mij een beetje verder. Metallica is verderop in het Sportpaleis vertelde hij me. Ik heb hem met groot verlangen verteld dat ik voor Dua Lipa kwam. Je kon aan alles voelen dat dit wel eens het optreden van het najaar kon worden. De verwachtingen werden de laatste weken alleen maar aangewakkerd met haar hoge notering in de hitlijsten. En dan de oerknal van 2017, “Hotter than Hell”, nee niet Dua Lipa zelf, alhoewel, het weinig stukje stof dat ze aanhad liet weinig aan de verbeelding over. De toon werd meteen gezet en iedereen had de kans om meteen de stembanden warm te laten draaien.
Een paar weken geleden waren we in dezelfde Lotto Arena voor het andere jongeren idool: Lorde. Met evenveel energie en passie zocht Dua Lipa alle hoeken van het podium op. Bij “Lost in your Light” was dat niet anders, zeker als je videoclip er even bijneemt. Daar zien we haar bevrijd door de lucht zweven. Dat ze niet het gemakkelijkste verhaal heeft geschreven in haar jeugd is wel duidelijk. Een vastberaden Britse jonge dame met roods in Kosovo hebben haar duidelijk gemaakt tot wat ze nu is. Een succesvolle, jonge zangeres met heel wat emotionele bagage. Dat komt boven water drijven bij intieme nummers als “Thinkin bout You” en “New Love”. Daar onderstreepte ze dat ze wel degelijk kan zingen maar ook hoe erg ze haar achterban apprecieert.
Rebels is ze dan ook weer, op het randje van de feministe Dua Lipa. “I don’t give a f*ck”, zelf kort ze het liever af “IDGAF” zegt genoeg en de tekst laat weinig aan de verbeelding over. De middenvingers moesten omhoog bij de dames en de mannen, jah die zaten erbij en keken ernaar.
“Be The One” daar draait het eigenlijk om, de boodschap die iedereen het kan zijn op zijn manier. Haar eerst megahit was meteen het eerste bis-nummer. Meteen bij de eerste toetsen op de drumcomputer voelde je de adrenaline komen. De toon werd gezet voor de apotheose van de avond. We hadden het al even over dat nummer dat de hitlijsten aanvoert. Die jonge dame, helemaal bovenaan met ‘New Rules” blies de vier langharige rockers van Metallica die ruim dubbel zo oud zijn van hun podium in het naburige Sportpaleis. Een single die nog eens aan kracht wint in een concertzaal waarbij het publiek terecht uitzinnig was. Uitzinnig is dan nog licht uitgedrukt. Met de nodige gehoorschade veroorzaakt door duizenden gillende dames als gevolg konden we genieten van de hotte dame die nieuwe regels schrijft in muziekland, een jonge dame die aan anderen denkt, haar middenvinger durft op te steken en bereikt wat ze wou.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dua-lipa-03-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/off-bloom-03-11-2017/
Organisatie: Live Nation
School Is Cool - 80’s revival met Good News
School Is Cool
Trix
Antwerpen
2017-11-03
Simon Van Herzele
School Is Cool heeft een nieuw album uit , ‘Good News’ , en dat ‘Goed Nieuws’ nemen we best met een korreltje zout … In oktober kwamen ze hun pareltje al voorstellen in Café Commerce en in Het Depot, Leuven. De uitverkochte Trix Club Antwerpen was nu aan de beurt.
High Hi mag de avond openen. Het trio schopte het in 2014 tot de finale van Humo’s Rock Rally en De Nieuwe Lichting om vervolgens na de release van hun debuut-EP, zich een jaar lang terug te trekken als ‘artists in residence’ bij Trix. Hieruit volgde begin dit jaar hun debuutalbum ‘Hindrance’. Dat album maakte al een sterke indruk op ons en de band bevestigde dit gisteren nogmaals met een enorm sterke live set. Vorige week zagen we ze al eens aan het werk in de AB als voorprogramma van Equal Idiots. Deze week stonden ze even extatisch rond te springen, maar klonk hun geluid nog net dat tikkeltje voller. Met een overvloed aan energie en hitmateriaal als “Baseball Fights” en “Islands Full Of Gold” was High Hi de perfecte opwarmer.
Met een langgerekte (of waren we gewoon ongeduldig?) ‘Stranger Things’-achtige synthesizerintro beklimt School Is Cool het podium. Deze intro vloeide subtiel over in “Run Run Run Run Run”. Hoewel we ons voornamen om de (intussen cliché geworden) vergelijking achterwege te laten, konden we met deze 80’s vibe en kleurrijke lichtshow niet om Arcade Fire heen.
De eerste twee songs werden met heel wat overtuiging gebracht maar misten wat kracht waardoor we niet meteen volledig omver geblazen werden. Zo getuigde de makke reactie van het publiek nadat Johannes Genard ‘Jullie kunnen niet geloven hoeveel zin wij hebben in dit optreden’ uitkraaide. De twijfelaars kregen echter ongelijk wanneer “If So” werd ingezet. Wat volgde was een uitverkochte Trix Club die tot een grote dansvloer werd omgebouwd.
Omdat violiste Justine Bourgeus met Tsar B het solo-pad op ging, kwam Michaël Lamiroy van Tin Fingers de liveband vervoegen. Met zijn sterke backing vocals en multi-instrumentale talenten draagt hij een serieuze steen bij aan de live ervaring die School Is Cool brengt. Hiernaast kwam in de helft van de set ook High Hi’s drummer Dieter Beerten met de band spelen waardoor de groep plots met zijn zessen op het podium stond.
Met “Warpaint” bereikt de set een hoogtepunt die voor het komende halfuur niet meer losgelaten zou worden. ‘Ha! Ha!’ werd heerlijk meegeschreeuwd en met behulp van een kleurrijk lichtspel en een overvloed aan stroboscopen werd de zaal nogmaals aan het dansen gebracht. School Is Cool hield de avond boeiend met tempowisselingen. Rustigere songs als “Fight Of The Century” en “I’m Not Fine” bewezen dat de band naast hun talent voor het bouwen van feestjes ook op meerdere vlakken muzikaal ijzersterk is.
“Trophy Wall”, “The World Is Gonna End Tonight” en “New Kids In Town” werden bij de eerste noot met luid gejuich onthaald en vervolgens luidkeels meegezongen van de voorste tot de laatste rij. Bij dat laatste nummer werd er zelfs zo enthousiast op en neer gesprongen dat het ons niet zou verbazen moest er een kleine aardbeving ontstaan zijn.
Wanneer de band het podium na een klein intermezzo terug opkomt voor hun bis-nummers riep toetseniste Hanne Torfs ‘Dit is echt mega zalig!’ door haar microfoon. Wel Hanne, dat vonden wij er ook van. Hoe uitgelaten de zaal twee minuten eerder was, zo stil is ze bij het ingetogen “Black Dog Painting”. Wanneer de song tegen zijn einde aan een sci-fi-achtige opgepompte beat meekrijgt, kon het feestje weer beginnen.
Afsluiten deed School Is Cool met “All Is Fair In Love And War” inclusief corny saxofoon solo, voor als de 80’s vibe nog niet compleet genoeg was.
Zonder al te veel allures maar met een overvloed aan enthousiasme, toewijding en dansbare muziek wist School Is Cool de Trix Club om te toveren tot één gigantische dansvloer. ‘Good News’ sloeg duidelijk aan en de mensenmassa kon met vermoeide benen en een grote glimlach huiswaarts keren.
Moest u na het lezen van deze review ook zin hebben gekregen in een feestje, kan je de band op 27 december nog live aan het werk zien op Zebrawoods in Gent.
Setlist: Run Run Run Run Run - In Want Of Something - If So - AK-47 - Underrated/Underfed - I’m Not Fine - Whirled Music – Entertainment – Warpaint - Bad Behaviour - Fight Of The Century - Trophy Wall - The World Is Gonna End Tonight - New Kids In Town - Black Dog Painting - All Is Fair In Love And War
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Moses Sumney – Indrukwekkend Mooi!
Moses Sumney
Cactus Club
Brugge
2017_11_03
Annebel Kemel
Als het efemere een klank zou hebben, dan zou het klinken als ‘Aromanticism’ van Moses Sumney. De Los Angeleno kwam gisteren zijn lang geanticipeerde debuutplaat voorstellen in Brugge. Het werd een bijzonder concert dat van de Cactus Club even de mooiste plek van België maakte.
Hoe klein en delicaat de muziek is, zo majestueus is de man die het brengt. Gehuld in een gigantische cape met daaronder iets wat leek op een zwart badpak, was de Ghanese boom zodanig imposant dat zijn elektrische gitaar als een miniatuurversie voorkwam. Sumney beschikt over het soort stem dat elke valse klank kan ombuigen tot iets hemels, en daar maakt hij met lieflijk schelle uithalen dan ook duchtig gebruik van. Hij is een combo van typische Amerikaanse ijdelheid en sarcastische humor, leidde het nummer “Worth It” in als ‘a song about the exchange rate post-Brexit’. Ha!
Al van openingsnummer “Self-Help Tape” werd het duidelijk dat Sumney zijn songs volledig tot zijn recht zou laten komen. Met niemand meer dan een onopvallende gitarist en een saxofonist/multi-instrumentalist zonder schoenen als versterking. “Quarrel” won erg veel tegenover de studioversie, alsof het geschreven was om live te brengen. Het publiek was geïntrigeerd; ‘You can clap / The song is over’. “Don’t Bother Calling” en “Make Out in My Car”, beiden prachtig en enigmatisch voor de verleidelijke liefdeloze wereld die in ‘Aromanticism’ wordt geschept.
En dan, verloor Sumney ons eventjes. “Doomed” en Björk cover “Come to Me” leken ongelukkig geplaatst in een anders welgebalanceerde set. Te traag maakte hij bijna karikaturaal gebruik van de vier micro’s waarmee hij off-album track “Rank & File” voorheen nog indrukwekkend perfect had weten op te bouwen.
Maar daarna volgde “Lonely World” en het publiek ging aan het dansen. Eindigen deed hij – hoe kon het ook anders – met “Plastic” en onze zielen werden geraakt. ‘My wings are made up (of plastic) / And so am I’.
Achteraf in het café hoorden we Sumney zich afvragen of het Belgisch publiek zich altijd zo kalm gedraagt. We konden hem verzekeren, dat had niets met hem te maken, hoogstens te bestempelen als respectvol geluister. Benieuwd hoe het er op 20 oktober in de Botanique aan toe zal gaan.
SETLIST: Self-Help Tape - Don’t Bother Calling - Indulge Me – Quarrel - Make Out in My Car - Rank & File – Doomed - Come to Me - Lonely World - Worth It - Man on the Moon – Plastic
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Helemaal vanuit Austin, Texas, komt Spoon op bezoek in de Botanique. De mannen zijn enorm gekend in Amerika, maar hier in België raken ze maar niet geïntegreerd. Of misschien toch wel? Vanavond is het hun eerste uitverkochte concert in dit kleine landje. De nieuwe plaat ‘Hot thoughts (2017)’ is volgens mij de schuldige. Alle reviews zijn een lofzang die de topkwaliteit van de band bevestigen. Maar goed, ze zijn al bezig sinds 1994 dus ze hebben al redelijk wat kunnen oefenen met als resultaat dat hun sound mee geëvolueerd is met de tijd. Dit maakt van Spoon een blijver.
Het voorprogramma werd verzorgd door Husky Loops. Een band uit Londen waar je de sound moeilijk van kan thuis te brengen in een genre. Dat is dan ook hun recept om zich te onderscheiden van de rest. Hun onverwachte muzikale wendingen en slimme baslijnen waren voor mij een aas om in te bijten. Deze mannen ga ik in de gaten houden.
Tijd voor de hoofdact. In een overdrukke Orangerie brengt Spoon vanavond zijn show.
Het kader waarin Spoon optreedt , is vrij sober. Op de achtergrond zien we een ouderwetse draperie die naargelang de verlichting verschillende kleuren aanneemt en langs de zijkanten van het podium staan er lampen gericht op het publiek. Het creëert een theatraal gevoel en door de lichteffecten zijn de bandleden vaak te zien zijn als zwarte schimmen met een gekleurde achtergrond. Deze simpliciteit van de verlichting ondersteunt bij vele nummers de extra boodschap die Spoon wilt brengen. Het maakt de scène op een subtiele manier compleet, een décor dat ik nog nooit eerder heb gezien. Ahja, en dan heb je nog de kleine ventilator van voor op het podium die Britt Daniel (zanger) zijn haren continu terug in de plooi blaast. Een klein detail dat voor veel leven zorgt.
Potvol-koffie! Dat kan je wel zeggen! Maar liefst 19 nummers zijn de setlist gepasseerd! Zo is het genieten van het hele repertoire dat Spoon tot nu toe heeft. Ik vermoed dat enkel de fans die voor hun cd’s van de jaren negentig kwamen op hun honger zijn blijven zitten, maar voor de rest heeft Spoon het beste van iedere plaat gespeeld en ook kwalitatief! De sound zit helemaal goed en de band weet gedurende de setlist nummers op originele wijze aan elkaar te weven.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is de vijf minuten durende intro voor het nummer “I Ain’t The One”. De opbouw op de synths voeren je mee in een trance die vervolgens verbroken wordt door de melige piano en sterke boodschap van het nummer. Het is de mix van stoerheid en onverschilligheid die hier voor een kippenvel moment zorgt! Een ander hoogtepunt is het bisnummer “I summon you” dat Britt Daniel solo brengt. De optimale gelegenheid om te genieten van zijn stem in alle puurheid.
Zijn interacties met het publiek waren beperkt, maar tijdens een korte interactie met het publiek kwamen we te weten dat Britt Daniel gisteren een dagje vrij had in Brussel. Tijdens zijn bezoek aan de stad had hij gegeten in een slecht Italiaans restaurant. Om zijn volgende bezoek aan Brussel de volgende keer aangenamer te maken, waren suggesties voor een beter restaurant zeker welkom. Verder bedankte de band het publiek om voor de eerste keer in een uitverkochte zaal in België te kunnen spelen.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik vanavond mijn gehoor fijn heb laten lepelen met de muziek van de vijfkoppige band. Ik vat het samen als een aangenaam concert waarbij rustig genieten afgewisseld werd met een danske op hun funky bassen en synth geluiden. Ken je de band nog niet? Zeker de moeite om hen een kans te geven!
Setlist: Do I Have To Talk You Into It, Inside Out, I Turn My Camera On, Everything Hits at Once, The Beast & Dragon Adored, Don’t You Evah, Do You, Via Kannela, I Ain’t The One, Anything You Want, Can I Sit Next To You, My Mathematical Mind, Don’t Make Me A Target, The Underdog, Got Nuffin, Black Like Me; Biss: I Summon You, Hot Thoughts, Rent I Pay.
Organisatie: Botanique, Brussel
Heather Nova - Meer oester dan parel
Heather Nova
Depot
Leuven
2017-11-02
Sam De Rijcke
Zowat 23 jaar geleden kwam ‘Oyster’ tot leven, het doorbraakalbum dat tot op vandaag nog steeds als Heather Nova’s beste werk beschouwd wordt. Kan kloppen, maar wij schatten ‘Siren’ toch even hoog in. Helaas bleef deze laatste vanavond onaangeroerd.
Met de integrale vertolking van ‘Oyster’ bleef Heather Nova trouw aan de originele versies van de songs. Ze koos niet voor andere wendingen of verrassende arrangementen, de songs bleven keurig in hun vaste patroon zitten. Op zich is daar niks mis mee natuurlijk, want dingen als “Walk This World”, “Island”, “May Be An Angel”, “Truth And Bone” zijn nog steeds onsterfelijke pareltjes, maar we hadden toch een beetje meer suspense of venijn verwacht. Er zat iets te weinig pit en vuur in de set. Enkel de gitariste Berit Fridahl, in tegenstelling tot de elegante en sierlijke Heather Nova eerder een grof manwijf, zorgde via een stel driftige gitaaruitspattingen geregeld voor meer opwinding. En dat was nodig, anders was dit concertje verzonken in te veel netheid en oppervlakkigheid. Fridahl soleerde wild in “Blue Black” en “Light Years” en bombardeerde zo die tracks tot de absolute hoogtepunten van de avond. Iemand fluisterde ons in het oor “die lijkt wel naar een andere job te solliciteren”. Het klonk inderdaad zo.
Wat Heather Nova zelf betreft, die oogt op haar vijftigste nog altijd als een sierlijke en ravissante jongedame. De leeftijd had duidelijk zijn tol nog niet geëist op haar persoontje en op haar stem, de hoge noten haalde ze nog steeds met de vingers in de neus. Onder meer “Blind”, dat destijds ‘Oyster’ niet gehaald heeft, klonk als een prachtig verstild momentje. Verder had Heather Nova eigenlijk te veel respect voor haar eigen songs en leek het alsof ze bang was om te veel buiten de lijntjes te kleuren. Jammer. Wij hebben ze destijds in haar hoogdagen, onder meer een paar keer op Rock Werchter, een stuk feller zien tekeer gaan.
Nadat de laatste noot van ‘Oyster’ gespeeld was zou je verwacht hebben dat vanaf dan de teugels wat losser mochten, maar dat was helaas nog te weinig het geval. Enkel “Winterblue” en “Sugar” haalden de power en magie van weleer, en dit terug vooral terug door een uitstekende Berit Fridahl. Maar met de overige bisnummers eindigde Heather Nova haar concert toch een beetje in mineur. Met de melige country van “Sea Glass”, “Like Lovers Do” en “I Wanna Be Your Light” zijn ze in de USA misschien te paaien, maar hier kunnen we niks aanvangen met dit soort Shania Twain-achtige meligheid.
Jawel, Heather Nova is nog steeds een knappe verschijning met een prachtige stem en dito songs, maar het was toch Berit Fridahl die vanavond de show stal.
Organisatie: Depot, Leuven
Intergalactic Lovers – Mysterieuze, melodieuze, intergalactische loverspop
Intergalactic Lovers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-02
Elien De Cock
We kennen de Intergalactic Lovers al van in het prille begin. Ondertussen is het geen ‘hot news’ meer om te stellen dat de band steeds beter is geworden in het ontwikkelen van hun eigen, unieke sound. Met deze tournee gaan ze nog een stap verder in het ontdekken van hun ‘dark side’. Dit vinden we dan ook duidelijk terug in de geluidseffecten, de belichting, de presence van de band op het podium, kortom het totaalpakket.
De band opende de avond met een aantal nummers uit hun laatste nieuwe plaat, ‘Exhale’. Voor het merendeel van het publiek nog grotendeels ongekend terrein. “Let Go” mocht de spits afbijten en zette meteen de toon van de avond: mysterieuze pop. Terwijl Lara nog het podium aan het verkennen was werd “Between The Lines” al ingezet en kreeg het publiek de kans om wat op te warmen, al verliep dit nog wat stroef. Het was dan ook wachten op het publiek tot het alombekende “Shewolf” om zich wakker te schudden.
Het was dan ook een welkome afwisseling met het oudere werk. Nummers zoals ‘No regrets’, “Island”, “Great Evader” gaven het publiek duidelijk wat ze wilden, maar waren toch aangepast aan de ‘nieuwere stijl’. Zo kregen de nummers live een duidelijk hardere, volwassenere ondertoon. “My Eye” was het volgende nummer van de nieuwe cd. Een nummer dat gaat over dat we allemaal wel eens onzeker zijn, maar dat we tegen onszelf moeten zeggen: ‘we zijn mooi, we zijn goed, we kunnen het’. Toegegeven, het optreden was ook echt goed. Lara zong het nummer ook met volle overgave en zelfvertrouwen. Daarna volgenden nog enkele nieuwe nummers, meer van dat goeds.
Hoogtepunten van de avond waren: “No Shame”, “Rivers” en “Howl”. Lara was duidelijk in haar nopjes, wellicht met familie en vrienden dichtbij. Zo was Lara’s ‘Funky Time’ en ‘Poets wederom poets’ een luchtige afwisseling met de muziek.
Ook al was de cd voor de meeste mensen nog volledig nieuw, op het einde was het publiek duidelijk mee en kregen we tot tweemaal toe bisnummers te horen. Hoera!
Lee Anderson - Het voorprogramma van vanavond kunnen we omschrijven als een luchtige, eerste kennismaking met de band. Catchy pop rock nummers, nogal veel over de liefde (zeggen ze zelf) en zichzelf niet al te serieus nemend. De nummers zaten tekstueel tof in elkaar en nodigen alvast uit voor meerdere luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/intergalactic-lovers-2-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Manchester Orchestra - Een openbaring van kracht en emotie
Manchester Orchestra
VK
Sint-Jans Molenbeek
2017-11-01
Niels Bruwier
Op 1 november 2017 stond Manchester Orchestra voor het eerst in hun carrière in een zaal in België. In de VK kwamen ze hun vijfde plaat ‘A Black Mile To The Surface’ voorstellen. Dat mag je heel letterlijk nemen, want meer dan de helft van hun set bestond uit die nieuwe nummers. Gelukkig voor ons, was dit net de sterkte van het optreden. Samen met enkele klassiekers, zorgde Manchester Orchestra voor een fenomenaal concert dat nu nog steeds nazindert.
Openen mocht drietal van Slothrust. Een zeer speelse band die op een nonchalante manier snedige punk bracht. Het begon met het instrumentale “Surf Goth” waarmee de toon meteen gezet werd. De band vuurde het ene strakke nummer na het andere op ons af met vooral de humoristische teksten die ons opvielen. Frontvrouw Leah Wellbaum kan als geen ander haar gitaar meester en bracht dan ook de ene strakke solo na de andere. “If you give us some weed, we will give you some merch” zei ze op het eind van de set. Het is een mooi voorbeeld van hoe laks en speels de band met hun muziek opgaan, en het lukt hen ook. Fijne opener van de avond.
De VK is ondertussen al goed volgelopen wanneer Manchester Orchestra het podium opkomt. De band begint met de opener van hun nieuwe plaat en meteen kan je een speld horen vallen in de zaal. De breekbare stem van Andy Hull laat ons net niet emotioneel worden en de zachte gitaren geven meteen aan dat Manchester Orchestra hier op het gevoel zal inspelen. ‘It’s amazing” zingt Hull, en dat reeds in het begin van de set, das durven. Toch geloven we hem, en als de band daarna met “The Gold” een versnelling hoger gaat, valt iedereens mond open.
Met meer kracht en energie laten ze het publiek, dat de tekst van deze single duidelijk goed kent, voor een eerste keer meezingen. Met “The Moth” sluit Manchester Orchestra hun eerste drietal van de nieuwe plaat af, en hier horen we de brul van Hull voor het eerst helemaal naar voor komen. Hij staat er ook een beetje als een beer op het podium, goed behaard maar toch erg knuffelbaar, hij zou zo voor onze site kunnen schrijven. Waar er agressie nodig is, klauwt hij en dat maakt alle nummers van Manchester Orchestra zeer sterk.
Bij “Pale Black Eye” horen we hoe goed de mannen met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brengen subtiliteit die op plaat nergens te horen is. Een snaar die extra wordt aan geslaan, een noot die eens wat anders klinkt of het geluid die hier en daar wat luider klinkt. Het geeft aan dat de band live nog beter tot zijn recht komt, dan op album. Dit is ook te wijten aan het feit dat ze voortdurend blijven doorgaan. Nergens gunnen ze zichzelf een adempauze, het is de bedoeling om met zoveel mogelijk kracht overweldigend over te komen, en daar slagen ze ook in.
Bij “I’ve Got Friends” zien we het publiek voor de eerste keer helemaal uit de bol gaan. De herkenbaarheidsfactor zal hier zeker een rol bij spelen. Met de nodige power in de vocals en stevige gitaren, krijgen we op het einde echt een soort samenhorigheidsgevoel. De band weet iedereen samen te brengen met de emoties die ze brengen. Het wordt met zoveel overtuiging gebracht, dat je niet anders kan dan helemaal mee te gaan in het verhaal. Als de band vervolgens weer een drietal van hun nieuwe plaat aflevert, valt op hoe goed deze songs bij elkaar passen. “The Alien” loopt vlotjes over in het charmante “The Sunshine” om vervolgens uit te barsten in “The Moth”. Alles is perfect uitgedokterd en laat nergens ruimte voor toeval.
Plots weerklinkt vanuit het publiek “Simple Math”. Hoewel dit nummer initieel niet op de setlist stond, speelt de band het toch. ‘Nu dat we hier toch zijn, kunnen we het evengoed spelen’. Goed dat er zo’n fan in het publiek stond, want dit is niet alleen het sterkste nummer van de band, in deze set zorgt het voor een kantelpunt. De opbouw naar een dreigend slot wordt verder gezet in de volgende nummers. Vanaf dan horen we alleen nog maar bombastische nummers met gitaren die door merg en been gaan, denk maar aan “Cope” (wat een nummer!!!). Ons hoor je alvast niet klagen.
De band komt na hun reguliere set nog eens terug om het publiek verder te beroeren. Dit keer heeft de gitarist zijn gitaar ingeruild voor een piano en dat zorgt er voor dat het eerste nummer in de bis het traagste is van de hele set. Maar dan komt de apotheose in de vorm van “The Silence”, de afsluiter van hun nieuwste plaat en ook van dit optreden. Het begint met synths die zo bij The War On Drugs konden zijn weggeplukt, maar eindigt in gitaarwerk waar Explosions In The Sky nog van kan leren (niet heus, maar je weet wat we bedoelen). Zeven minuten zweven we nog eens mee op de meest breekbare song van de hele avond en voelen hierbij alle emoties die je maar kan bedenken in ons opkomen.
Liefde, hoop, wanhoop, angst, verdriet en ga zo maar door, we voelden het allemaal bij dit concert van Manchester Orchestra. Dat ze geen orkest nodig hebben om te emotioneren, bleek ook live een feit. De band weet alle nummers fijn af te werken tot songs waarin alles zit wat je nodig hebt voor een perfect nummer. Goed gitaarwerk, sterke lyrics en gevoel, de band kan dit allemaal in zijn songs steken en live komt het er alleen maar beter uit.
Dat Manchester Orchestra veel te underrated is, bleek ook vanavond. Ze verdienen zoveel meer hier in België. Wat een band, wat een optreden!
Setlist: The Maze - The Gold - The Moth - Pale Black Eye - I’ve Got Friends - End Of The World - The Alien - The Sunshine - The Grocety - Simple Math – Colly – Cope - The River
Bis: - Hot One - The Silence
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: VK concerts
Der Klinke – ‘The Unexpected’ releaseparty
Der Klinke
B52
Eernegem
2017-11-01
Wim Guillemyn
Der Klinke had de B52 afgehuurd om hun nieuwste album ‘The Unexpected’ voor te stellen. Dit op 1 november, de dag waarop we de doden herdenken. Het optreden stond dan ook een beetje in het teken van twee kennissen van de band die onlangs waren heen gegaan. ‘The Unexpected’ is hun vierde album en komt drie jaar na ‘The Gathering of Hopes’.
iets na 21u en iets minder volk dan gedacht (1 november zal er wel voor iets tussen hebben gezeten) begon Der Klinke aan hun optreden. Het optreden was in twee delen. Het eerste deel bestond uit de integrale uitvoering van het nieuwe album. Chesko meldde alvast dat een aantal nummers voor het eerst en ook voor het laatst zouden gespeeld worden. Dit omdat ze guestvocals bevatten of omdat ze technisch moeilijk uitvoerbaar zijn live. Ze openden met “The Grave” en ze brachten in het donker Chesko naar voren in een doodskist. Kwestie van in de sfeer te blijven. Er werd daarna meteen een versnelling hoger gespeeld en we kregen twee snedige songs voorgeschoteld met “Someone Who Smiles” en “Faith Healer”. Voor “The River White” werd Melissa (heeft meegezongen op hun eerste album) naar voren geroepen. Een mooie versie en track. “Liars” en “My Frozen Heart” (reeds gekend als single) konden mij zeker ook live bekoren. “Mr Pumpkin” , met gastzanger Koen De Brabander, klonk chaotisch en minder overtuigend. Afsluiter “Farewell” was een hommage aan de eerder genoemde overleden kennissen. Hoewel er enkel met klank werd gezongen klonk het zeer verbaal.
Na een korte pauze was het tijd voor het bekende werk. Daar kregen we o.a. “The Second Sun”, “The Gathering of hopes”, “She Lost Control” (Joy Division), “Facts of Life”, het onvermijdelijke en nog steeds beresterke “The Doll” en “Las Fabricas” te horen. Er werd afgesloten met “Where it Ends”. Vanaf “She Lost Control” verloor ook het publiek een beetje de controle en werd er duchtig gedanst. Uiteindelijk werd er nog teruggekomen voor twee extra songs.
Der Klinke kon buigen op een geslaagde presentatie en we hoorden enkele sterke livetracks, die waarschijnlijk zullen blijven meegaan, tussen de nieuwe songs. Nu wachten tot ze ergens op een festival staan volgend jaar.
Organisatie Der Klinke + B52, Eernegem
Zou je denken dat de bevallige Heather Nova de kaap van de 50 heeft bereikt?! Zeerzeker niet. Een bloemetjes fee is haar verschijning en haar stem klinkt uit de duizenden als een nachtegaal.
Ze is in ons landje voor twee optredens in Leuven en Sint-Niklaas . Haar doorbraakalbum ‘Oyster’ (94) wordt integraal voorgesteld . Sfeervolle , dromerige poprock , die live een fellere touch krijgt door een rockende gitaar en emotievoller door de cello. De sound wordt gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De muzikanten van die periode waren er terug bij , en naast het ‘Oyster’ album , kregen we nog een handvol nummers uit haar ruim twintigjarige muzikale carrière. Twee succesrijke songs misten we vanavond , “London rain” en “Heart & shoulder”, maar al het andere materiaal wist ons bijna twee uur lang in te pakken.
Heather Nova is een gelauwerde sing/songschrijfster uit de nineties ‘Oyster’ telt de hoogdagen van Heather en verscheen kort na haar debuut ‘Glow stars’ en de bijhorende live ‘Blow’ . Ze voegde er nog enkele innemende parels aan toe van de sterke opvolger ‘Siren’ en haar andere platen . ‘The way it feels’ was haar laatste worp , twee jaar terug . Het is allemaal lieflijk, mooi , met een poprockend hart op de juiste plaats en met een zeker onthaastingsgevoel.
Haar introvertie heeft ze op het podium met de jaren duidelijk overwonnen . Het heeft plaats gemaakt voor een ontspannende babbel. Haar dagdagelijkse indrukken, impressies en (levens)ervaring horen we. Een boek is ook verschenen , vertelt ze, over haar carrière, de goede doelen , de songkeuze – uitwerking , sessies , foto’s enz …
We hoorden de nummers in chronologie van de plaat. Op “Walk this world” moest de keel nog wat gesmeerd worden, maar daarna werden we letterlijk meegevoerd op de golven van de zee van haar thuishaven Bermuda . “Heal” startte kwetsbaar, broos , bouwde op en klonk gaandeweg extraverter , verbetener . Deze aanpak fungeerde als rode draad , haar gitariste kreeg meer ruimte , de cello kleurde het materiaal en haar stem deed de nummers openbloeien. “Throwing fire at the sun” , “Blue black” , “Truth & bone” , “Light years” en verder in de bis “Winterblue” en oudje “Sugar” waren mooie voorbeelden . De laatste is er eentje om in te lijsten in het genre , die snedig , stevig kon rocken! “Islands”, “Maybe an angel” , “Walking higher” en “Doubled up” zijn zalvend, melig en ontroerden. De rode gloed van de plaat scheen over de artiesten . Op “Verona” werd het refrein van Nirvana’s “Smells like teen spirit” ingepast . De sfeervolle , broeierige “Sea glass” en “Like lovers do” voegde ze er nog aan toe . Mooi .
We ervaarden en genoten van een uiterst aangename set. Op “I wanna be your light” nodigde ze enkele kinderen van de eerste rij uit haar te omringen . De eenheid en samenhorigheid met haar publiek werd hier bevestigd .
Na al die die jaren is ze nog steeds een zangtalent pur sang . De songs worden in al hun eenvoud en schoonheid , intiem en extravert gespeeld. Een emotionele lading als kippenvelmomenten voelden we . ‘Oyster’ was een terechte keuze om in de spotlights geplaatst te worden. Fijn optreden dus!
Sing/songwriter Ed Prosek is mee op tournee en opende een halfuurtje de avond met een rits innemende nummers op akoestische gitaar en zijn stem die hoog kon uithalen . Stemmige muziek en met een innemend charisma knipoogt hij naar Buckley en Sheeran.
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing zelf in de Compound Studio (eigendom van Jan Ooms). Daar ondergetekende onder de indruk was van hun debuut wilde ik ze toch aan wat vragen onderwerpen. Dat resulteerde in een fijn en leerrijk gesprek.
1. Hoe hebben jullie elkaar gevonden? En hoe is die samenwerking gegroeid?
Jan: Voor het 150 jarig bestaan van onze werkgever werd er een wedstrijd opgezet om een jubileum song in een eigen versie te steken.
Jany had daar onmiddellijk een eigen kijk op en om de zang op te nemen kwamen ze in mijn studio terecht.
Jany: Hoewel we mekaar, ondanks het feit dat we beiden 30 jaar op hetzelfde bedrijf werken nog nooit ontmoet hadden, klikte het toch meteen. Het was overduidelijk dat de liefde voor muziek bij allebei veel verder ging dan dit project.
Jan: Jany had echter ook een alternatieve doom versie van het nummer gemaakt die veel nauwer aansloot bij onze muzikale voorkeuren. Dit leidde al vlug tot de opnames van een aantal covers in deze eigen stijl, tot en met de productie van bijhorende videoclips. Maar het werd snel duidelijk dat we onze eigen nummers wilden maken met onze eigen sound.
2. Wat is de inbreng van elk van jullie in het project?
Jan: We vertrekken gewoonlijk vanuit een idee, een muzikaal thema dat door een van beiden wordt aangebracht. Zo’n song krijgt een werktitel, zodat je weet waarover je praat, die het uiteindelijke resultaat serieus kan beinvloeden. De sound van zo’n nummer roept een bepaalde sfeer op en met een basis arrangement werken we de tekst uit. De beste nummers gaan dan een eigen leven leiden, schrijven als het ware zichzelf. Andere songs zijn dan weer een hele transitie doorgaan om tot hun uiteindelijke vorm te komen.
Jany: Alle gitaren, bas, sfeersynths, programmatie neem ik voor mijn rekening. Vocale melodielijn, synthsolo’s en pianosolo’s komen van Jan. Backings doen we beiden, soms samen, soms apart. Mix en productie samen, maar Jan zit aan de knoppen. De mastering heeft Jan gedaan. Computer en techniek is echt zijn ding. Eindproductie steeds door ons beiden. Dit is grosso modo de werkwijze, maar het is zeker niet sluitend. Want zoals reeds gezegd werken we alles samen uit en sturen we mekaar heel de tijd in de goede richting…
3. Ik denk dat project de juiste term is gezien jullie niet echt een band hebben?
Jan: Ik denk dat beide termen correct zijn. We zijn als muzikaal project ontstaan, maar we vormen als songwriters de kern van een band. Gedurende de opnames voor “The Sad Flowers” hebben we ook in gelegenheidsbands opgetreden met covers. Live spelen is fantastisch, maar nummers schrijven met een groep muzikanten is niet zo evident. Eurythmics is toch ook een band, om er maar een te noemen. Voor ons is dit de ideale formule, of en wanneer we met ons repertoire de hort opgaan zien we nog wel.
4. Vanwaar de naam The Sad Flowers?
Jan: Na de opnames van onze eerste doom song ‘A Better Life (Shout it Out)’ en bijhorende videoclip konden we niet langer zonder eigen bandnaam blijven. Omdat we maar met zijn tweeën zijn opperde Jany tijdens het freewheelen “Der traurige Zweig und der angeschlagene Hund”. We hebben dan toch maar gekozen voor een Engelse variant hiervan en vonden “The Sad Flowers” wel een goeie weergave van onze mindset, die je ook kan horen in onze nummers.
5. Was het voor jullie van meet af aan duidelijk welke richting het project ging uitgaan?
Jan: De basis voor onze sound zat er al van bij het begin in, die we gebruikten om bestaande songs te coveren. Een eerste eigen song “Schmetterling” liet zien dat we eigenlijk alles van a tot z in eigen beheer willen doen. Schrijven, arrangement, opnames, mixing en mastering tot en met de videoclips toe willen we zelf doen, omdat dat onze passie is. We willen alle creatieve processen zelf ondergaan en sturen. Zo hebben we een drietal singles uitgebracht in aanloop van dit album. Gaandeweg gingen bepaalde nummers bij elkaar horen en ging het concept van onze eerste plaat bovendrijven.
Jany: De muzikale invloeden van ons die zowel hardrock, progressieve rock, new wave, cold wave, klassieke muziek als een vleugje metal inhouden samen met de speciale stem van Jan en de donkere maatschappelijk kritische teksten waren van het begin bedoeld. Na een aantal songs was het duidelijk dat het een conceptalbum ging worden over het ‘leven’ maar dan door onze ‘donkere’ ogen.
6. Ik veronderstel dat de luxe van een eigen studio ter beschikking te hebben een groot pluspunt is vooral nu labels geen of nauwelijks geld investeren in onbekende bands.
Jan: Dat is inderdaad een groot pluspunt. Vooral voor de manier waarop we samenwerken en het hele proces met zijn tweeen voeren vereist dat we dat in afzondering kunnen doen. Hoewel je vandaag de dag letterlijk overal ‘in the box’ kan opnemen biedt The Compound een omgeving waar we de dingen bij elkaar kunnen brengen, aftoetsen, elkaar inspireren en waar dat alles ook nog eens goed klinkt. Van de music business verwachten we helemaal niks, vandaar dat we alles in eigen beheer doen.
Jany: Een project als dit is indien je geen eigen studio, eigen apparatuur etc hebt totaal onmogelijk. De kans om je als muzikant nog te bewijzen aan de labels is practisch nihil, het enige dat die interesseert zijn verkoopcijfers. Iets dat ons dan weer in mindere mate interesseert. Het zou erg leuk zijn als andere mensen onze muziek tof vinden, maar in hoofdzaak maken we muziek waarbij wij ons goed voelen. Met als doel een sterk goed album af te leveren.
7. Muzikaal zijn jullie een melange van een aantal stijlen/genres. Hoe zouden jullie zelf jullie muziek omschrijven?
Jan: Voor mij zijn dat er een hele waaier van invloeden, maar vooral onderbewust. Ik kan niet echt muziek maken ‘in de stijl van’, maar er zijn wel allerlei dingen die je associeert bij het musiceren. Het is een eigen taal die je hanteert en die sterk beinvloedt wordt door onze manier van samen songs schrijven.
Jany: De invloeden van heel wat muzikale strekkingen liggen inderdaad aan de basis van onze muziek. Er een geheel omvattend genre op plakken lijkt ons ook erg moeilijk. Leuk is om horen dat er steeds gereageerd wordt dat we een heel eigen stijl hebben. Darkwave? J
8. Wat zijn jullie muzikale voorbeelden? Hebben ze een invloed op jullie eigen muziek?
Jany: Er is heel wat muziek die ik graag hoor, ik ben zoals men dat noemt een muzikale veelvraat. Genres gaande van Hard Rock, Progressive Rock, Blues, Blues Rock, Heavy Metal, Rock, AOR, Folk etc. van AC/DC tot ZZ Top en alles wat er tussen ligt dat de titel muziek waardig is. Sommige dingen hebben zeker hun invloed gehad op onze muziek, maar om te zeggen dat ik één typisch voorbeeld heb, dan moet ik passen, er is teveel om op te noemen…
Jan: Jany is inderdaad een muzikale encyclopedie. Ikzelf heb altijd een voorkeur gehad voor het melodische. Tijdens de Punk ging mijn keuze eerder naar Glamrock groepen en Neo Romantics. Ook Electro Pop en American Rock. Maar in alles vind ik het vocale zeer belangrijk. Mijn voorkeur heeft altijd uit gegaan naar vocalists als Bryan Ferry, Peter Gabriel, Robert Palmer of Colin Vearncombe.
9. Waren er zaken die moeilijk of juist makkelijk gingen? Ik doel dan aan het hele proces om tot het album te komen?
Jan: De tijd die we samen kunnen spenderen in de studio is niet onbeperkt. Toch hebben we op relatief korte termijn een mooi resultaat kunnen boeken. Onze manier van werken is heel organisch tot stand gekomen, waarbij ieder zijn specifieke kwaliteiten tot zijn recht kan laten komen. De productie van een album omvat zo veel zaken waarbij je probeert te focussen op wat je er op die moment het beste resultaat mee bereikt.
Jany: We nemen onze tijd, dat is het voordeel van alles zelf te doen. Dat brengt ook rust in alles. Gemakkelijk ? ik weet niet, sommige dagen de muziek, sommige dagen de teksten, soms de opnamen, soms het inzingen. Soms ook niet. Moeilijkste was het proces van wat moet je allemaal moet doen wil je een goede kwaliteitsvolle cd afleveren… maar dat was omdat het de eerste keer was, we hebben veel geleerd J
10. Enig idee wat de toekomst brengt? En op wat hoop je?
Jan: We hebben van het begin tot nu een evolutie doorgemaakt die we willen verder zetten. Blijven groeien, blijven leren en verbeteren. Zo zijn we nu reeds bezig met nieuwe songs voor een volgend album, of die we als singles releasen. We hopen op die manier verder te kunnen gaan en er misschien zelfs wat meer tijd aan te kunnen besteden. Het zou prettig zijn om een groter publiek te kunnen bereiken die TSF daarbij kunnen ondersteunen.
Jany: De lat hoger leggen zit in ons bloed… Leuk zou zijn als we wat erkenning zouden krijgen, iets waar we zeker niet over mogen klagen tot nu toe. We blijven realitisch, het is een harde wereld, we kennen er alles van… luister maar naar onze cd J
Succes en bedankt voor het gesprek!
alternative rock
check us out on Facebook
find our album on www.thesadflowers.com
find our new single: The Legend
find our second single: Never Mind
find our first single: Schmetterling
Waarom en hoe start iemand een nieuwe platenfirma op? Voor Mayway Records uit Kortrijk ging de bal aan het rollen op een muziekquiz zoals er wel elk weekend eentje wordt georganiseerd. Een tip om de prijzentafel te vullen werd een ongelofelijk verhaal dat uitmondde in de release van het verloren gewaande derde album van de Vlaamse cultband Ugly Papas en de eerste Belgische Nuggets 90s-00s-compilatie die onbekende parels uit die periode onder de spotlights brengt. En het verhaal is nog lang niet uitverteld.
Mayway Records-oprichter Tony Vandenbogaerde duikt geregeld op op muziekquizzen, zowel als deelnemer of als organisator. “Op een quiz een tiental jaren geleden komt iemand me vragen of ik nog ‘iets’ nodig had om de prijzentafel van mijn volgende muziekquiz te vullen. Bij de VRT-radio waren ze van plan om ’heel wat’ CD’s weg te doen. Als er geen bod kwam, zouden die naar de verbrandingsinstallatie gaan. Meer informatie had ik niet, maar die tip intrigeerde mij. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en trok naar de VRT. Het ging niet om een paar dozen, maar over niet minder dan zeven paletten met CD’s en CD-singles die platenfirma’s, artiesten en boekingskantoren naar de VRT opgestuurd hadden. Ik deed een bescheiden bod en mocht een vrachtwagen laten aanrukken om de hele lading op te halen”, begint Tony zijn verhaal.
“Als muziekliefhebber voelde ik mij tussen die stapels CD’s als een kind in een snoepwinkel. De promo’s die echt een financiële waarde hebben, zeg maar U2 of Madonna, zaten er natuurlijk niet meer tussen. Een aantal die mij maar matig interesseerden, maar die wel nog wat geld opleverden, heb ik geveild op het net. Maar wat overbleef was een goudmijn, althans voor mij als liefhebber. Zowat alles wat uitgebracht is van de jaren ’90 tot zowat 2010 door Belgische bands en acts, lag daar naar mij te glimlachen, vochten om mijn aandacht. Ik merkte dat er heel wat pareltjes tussen zaten die uiteindelijk nooit de radio gehaald hebben. Soms waren het zelfs demo’s die nooit bij Sabam aangegeven zijn of studioprojecten met nauwelijks de namen op van de muzikanten of producers. Toen dacht ik al meteen vaagweg aan een verzamel-CD, maar het zou nog verschillende jaren duren voor ik die droom begon uit te werken.”
“Ik bleef maar spitten in die stapels en genieten van al die prachtige muziek, zonder er echt iets mee aan te vangen. Maar in mijn hoofd bleef het idee wel spelen. Ook door het succes van gelijkaardige verzamelaars als de Belgian Vaults van Starman Records (compilaties van Belgische sixties-nummers), de verzamelaars van Walhalla Records (cold en andere wave uit het vaderland) en de Funky Chicken-compilaties (Belgische funk en soul uit de seventies) die bv. André Brasseur uit de vergetelheid opgevist en opnieuw gelanceerd heeft. Elk land heeft zo wel zijn compilaties per decennium of genre. Voor België bestond er nog niets voor de nineties en nillies. Nochtans een kantelmoment in de volwassenwording van de Belgische rock, dance en wat we toen de alternatieve muziek noemden. We zijn toen in België gestopt met het kopiëren van wat ons in het buitenland werd voorgedaan en hebben onze eigen muzikale weg gezocht.”
“Ondertussen had ik al een lijstje in mijn hoofd van tracks die ik zeker op mijn compilatie wou, als die er al zou van komen. Op een bepaald moment heb ik de knoop doorgehakt en ben ik gaan uitzoeken hoe ik dat financieel, administratief, juridisch en praktisch moest gaan aanpakken. Daarbij kreeg ik hulp van o.a. publisher Piet Bekaert en Felix Huybrechts van Starman Records. Het grote voordeel van mijn nineties en nillies-compilatie ten opzichte van pakweg een sixties-compilatie is dat de meeste artiesten nog in leven en terug te vinden zijn, wat een stuk makkelijker werkt om de toestemming te krijgen. Ook moet ik niet op zoek naar de originele tapes van de opnames, want CD-kwaliteit blijft CD-kwaliteit.”
De eerste Belgian Nuggets 90s-00s van Mayway Records is voor tweederde gebaseerd op wat Tony vond tussen de stapels van de VRT. “Veel artiesten zijn blij verrast dat ik ze hiervoor geselecteerd heb of feliciteren mij met de terechte keuze voor dit of dat nummer. Er staan een paar bekende namen op als dEUS, Thou, Elisa Waut of Wizards of Ooze, elk met weinig of onbekend werk, maar voorts is het voer voor schatgravers. Het namedroppen in de linernotes was geen plan op zich, maar wie de moeite neemt, ziet waar en hoe vandaag bekende namen als Daan, Mauro en Danny Mommens hun eerste stappen gezet hebben in de muziekbusiness. Evengoed staan er bands op als Prediker die het na één fantastisch nummer bijna onmiddellijk opgegeven hebben. Elke muziekliefhebber, ook in het buitenland, zal hierop iets ontdekken dat hem met verstomming zal slaan. Er staan geen ‘vullers’ op”, belooft Tony. Voor de promotie van mijn eerste Belgian Nuggets 90s-00s heeft hij een promo-CD naar de VRT-radio gestuurd. Zo is de cirkel rond.
Een tweede Belgian Nuggets 90s-00s is al bijna klaar (release april 2018). “Op die zeven paletten ligt genoeg materieel om nog zeker vijf dergelijke compilaties met telkens 20 nummers samen te stellen, zonder kwaliteitsverlies. Maar door contact te nemen met al die artiesten word ik nu ook vaak doorverwezen naar nog meer goede muziek uit die periode en die ook onder de radar is gebleven. Als er genoeg kopers zijn, kan ik wel tien of nog meer dergelijke Nuggets maken. Het is ook zo dat ik op dat onuitgegeven album van de Ugly Papas stootte. Ik wou de toestemming voor één van hun nummers en ze boden me vervolgens aan om die nooit uitgebrachte opnames te bundelen tot een echt album. Voor een muziekliefhebber uit het Kortrijkse zijn die opnames zowat de Heilige Graal. De lovende reacties van fans en critici vertellen me dat ik hiermee goed gegokt heb.”
Behalve een tweede Belgian Nuggets 90s-00s-compilatie plant Tony nog meer releases. Gèsman is een plaatselijke band die op de eerste Nuggets staat en nog steeds actief is. “Ik breng hun nieuwe album uit, net als het debuut van JTOTHEC, wat volgens mij het Belgische antwoord is op Jamie Lidell. Er zijn nog wel plannen om zowel oud als nieuw werk uit te brengen op CD en vinyl. Het werk dat ik moet verzetten voor zo één Belgian Nuggets 90s-00s kan ik financieel nooit terugverdienen. Ik mag al blij zijn als ik uit de kosten kom en elke band op de compilatie een paar centen kan gunnen. In de muziekbusiness worden al lang geen fortuinen meer verdiend. Dus er komen nog meer uitgaves op Mayway Records, maar dan enkel van muziek waar ik volledig kan achter staan. Dat kan zowel metal als rock of dance zijn, als ik het maar goed vind. Dat wordt de graadmeter. Mijn hart klopt ook voor de plaatselijke muziekscene, maar ook acts uit Gent of Antwerpen mogen bij mij aan de deur kloppen. Ik ga geen enkel voorstel vooraf uit de weg. Laat maar komen!”, besluit de Kortrijkse labelbaas.
Het opsommen van alle bands en tracks op de eerste Belgian Nuggets 90s-00s zou ons te ver leiden. Wie nog niet helemaal overtuigd is, surft naar de Facebook-pagina of website van Mayway Records. Daar vind je van heel wat tracks een audiofragment en een korte beschrijving. Maar let op, het werkt verslavend!
Nederlands 
Français 
