… Shirley Manson heeft het licht gezien (zegt ze zelf) … Als kind toen ze met haar ouders in Brussel was … Na een resem kleine bandjes kwam Shirley begin jaren ’90 terecht bij Garbage. Misschien heeft ze ook in onze hoofdstad inspiratie opgedaan voor de eerste plaat die ondertussen al 20 jaar oud is, waarop deze tour is gebaseerd en ze halt houden in Vorst. En onze Shirley heeft wel iets mystieks, mysterieus om zich. Een rockbitch!
Het podium werd afgeschermd met een groot doek waarop beeldmateriaal te zien was van de band uit lang vervlogen tijden.
Het was wachten, lang wachten tot het doek viel. We kregen de indruk dat het niet wilde vallen. Het was er wel voor gedaan hoor, het eerste nummer werd in de schaduw gespeeld. En die schaduw, toon van het concert, voelden we de ganse avond. Garbage is niet meer die band waarop je van begin tot einde staat te springen. Ze moeten het hebben van net die oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles als “Only happy when it raines” en het prachtige “Stupid Girl”. Maar daar stopt het ook.
Garbage is een goede grunge-, rockband, die mee wou met de tijd en elektronische invloeden niet schuwde. Shirley Manson als zangeres, zorgt altijd wel voor opwinding, is het niet muzikaal dan vindt ze het wel op een andere manier in de show; ‘een attractie’ om bezig te zien op het podium, dartelend als een jong veulen; niet te vergeten dat ze al bijna 50 is! Geen slecht woord over haar zangtalent, haar hits zingt ze na 20 jaar nog als vanouds. Maar het kapsel links gelaten, de wilde haren zijn er een beetje van af.
Ze hebben nog die fans die er al bij waren midden jaren ’90, toen het succes zich opstapelde. Maar die hebben moeilijker de weg naar dit concert gevonden dan gedacht.
Toch moeten we toegeven , het is een band die is blijven bestaan na een overdonderd succesvolle debuutplaat, gebruik makend van allerhande trends. Ze dwingen respect af .
We hoorden dat nieuw werk opborrelt . . Een combinatie om na de clubs hen richting festivals te brengen en ervoor kan zorgen dat iedereen een uurtje recht veert ?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/garbage-5-11-2015/
Organisatie: Live Nation
Voor Anthony en Josephine van het duo Oh Wonder ging het zeer snel. Iets meer dan een jaar geleden brachten ze hun eerste nummer uit dat meteen zwaar gehypet werd. Ze vonden een strategie om iedere maand op de eerste dag een nieuw nummer uit te brengen. Het bleek te werken want iedere maand bleef hun fanbase uitbreiden.
Begin september was er dan uiteindelijk hun debuutplaat. Het was dan ook in het verlengde van die plaat dat ze begonnen met live op te treden. Nog geen twee maand geleden deden ze hun eerste show en in Brussel konden we hun tweede optreden ooit zien op het Europese vasteland.
Dat ze hun hype konden verzilveren bleek al snel door de AB Club volledig uit te verkopen. In Brussel was de zaal dan ook tot de nok gevuld om hun favoriete duo aan het werk te zien. Voor de gelegenheid had de groep wel een band mee die bestond uit een drummer en een bassist. Al vanaf dat de band het podium betrad merkte je dat het publiek hen echt op handen droeg. Het gegil was niet te dragen en ook de band was al meteen onder de indruk. Het was vooral dankzij het voornamelijk vrouwelijk publiek dat dit gegil er zo zwaar bovenuit stak.
De muziek zelf klonk al vanaf het begin zeer teder. Door met “Livewire” te beginnen wist de band dan ook meteen hun kenmerkende stijl naar voor te brengen. Hun rustige electrofolk die we het best kunnen vergelijken met The XX en London Grammar sprak dan ook boekdelen. De muziek was zo kalm en rustgevend dat iedereen al snel in een extase geraakte. Het duo was wel zeer geconcentreerd bezig waardoor ze soms hun voeling met het publiek wat verloren. Gelukkig was er dan nog de grote O & W op de achtergrond die een lichtspektakel van jewelste verzorgden waarin je jezelf wel eens kon verliezen.
Josephine, de zangeres van het gezelschap, is wel een schat van een meisje. De jongedame kon haar gelukzalige lach niet bedwingen telkens het publiek enthousiast meezong. Het zijn de perikelen van een beginnende band. Hierdoor verloor de zangeres soms haar toonvastheid en kwamen de nummers minder emotioneel over dan ze eigenlijk zijn. Toch probeerde ze op een bepaald moment als een echte frontvrouw rond te bewegen op het podium en deed ze dit uiteindelijk toch voortreffelijk. Dit was vooral te danken aan het feit dat ze halverwege het concert haar staart uit het haar haalde waardoor ze wat wilder overkwam en ook wat wilder deed.
Het grote voordeel aan dit concert waren wel de aandachtige luisteraars waardoor het op de gepaste momenten muisstil was en er op de uitbundige momenten meer ambiance aan te pas kwam. De band stopte na net geen uur te hebben gespeeld, en dit leek wel kort. Hoewel ieder nummer van de groep hetzelfde klinkt werd het toch niet vervelend. Alleen moet er nog wat aan hun podiumkunsten gewerkt worden, maar voor een beginnende band deden ze dit toch voortreffelijk.
Het aanwezige publiek was duidelijk getuige van een historische avond van een band die later in wat grotere zalen zal spelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Circa Waves! Nieuw, jong en nog vol energie. Dat laatste viel ook meteen op wanneer ze het podium van de Charlatan opkropen. Het viertal uit Liverpool begon razend enthousiast aan hun set en dat enthousiasme loonde! Nog nooit zagen wij de Charlatan zo energiek.
Vooral meisjes in de zaal, die één voor één wegkwijnden voor de charmes van deze band uit Liverpool. Het is verbazingwekkend hoe een brede fanbase Circa Waves al uitgebouwd heeft voor nog maar net een debuutalbum uit te hebben.
Het optreden van Circa Waves werd een sneltrein vol catchy nummers die het publiek konden bekoren. Van de uptempo nummers ‘Young Chasers’, ‘Good for me’ en ‘Stuck in my teeth’, tot het iets rustigere ‘My love’. Een groepje fans slaagden er in op elk nummer stevig te trekken en te duwen en ook dat stoorde niemand. We waanden ons even op een optreden van Arctic Monkeys in de prille begin jaren.
Tijdens de bis ontplofte de Charlatan helemaal. Fans kropen het podium op, namen de micro over en stelden hun even in de plaats van Circa Waves. Bisnummers waren “101”, dat ons enorm deed denken aan “The view from the afternoon”, en het tegenwoordig enorm populaire “T-shirt weather”.
We waanden ons voor even terug op de festivals en dat is een heerlijk gevoel om een top optreden als dit mee af te sluiten.
Organisatie: Democrazy, Gent
Zes jaar zaten er tussen het debuut ‘Butter’ en ‘Lantern’. De Schotse producer van elektronische muziek zat niet stil , hield zich bezig met de festivalkraker TNGHT en het producerswerk van o.m. Kanye West . Hij heeft een lading ervaring opgedaan en liet zich inspireren door Rick Rubin , om de essentie van zijn muziek beter te laten door- en indringen . Hier wordt toegankelijkheid , melodie en abstractie , experiment naast elkaar geplaatst .
De soul en hiphopsounds vonden hun entree in dit elektronisch spectrum en dat levert toch enkele goede aangename ‘pop’songs op in de letterlijke zin van het woord als “Very first breath”, “Warriors”, “Deepspace” en “Resistance” , naast de instrumentale, donkere , filmische, minimale kraut en dansbare tracks .
Hij heeft op die wijze een goed breed album kunnen uitbrengen , dat intrigeert , maar net niet voldoende beklijft.
Al een paar jaar is de inmiddels 47 jarige Heather Nova terug goed bezig. Ze kan al terugblikken op een muzikale carrière van meer dan twintig jaar . We horen hier een rits sfeervolle popsongs , omweven van een vleugje folk en americana, als een “Lie down in the bed you’ve made” , “Sleeping dogs”, “I’m air” en “Women’s hands” . Een trippende groove hebben we op “Girl on the mountain” .
Haar karakteristieke goddelijke , heldere, emotievolle stem blijft door de jaren iets unieks . De songs klinken lieflijk door de toevoeging van keys , strijkers en voeren ons (ver) weg van de dagdagelijkse drukte en sleur .
Onthaastingsmateriaal , dat tot rust brengt , doet wegdromen en doet stilstaan bij de kleine dingen des levens. Mooie plaat!
Het Londense kwartet Gengahr manifesteert zich binnen de psychedelische indiepop , met die twinkelende , dromerige en zalvende gitaarmotiefjes . Daarbovenop een deels falsetzang en we zijn een goed half uur zoet met hun materiaal, maar niet getreurd , bitterzoet klinken ze op songs als het aanstekelijke “Dizzy ghosts” , die de plaat opent , “Embers”, “Fill my gums with blood” en het overtuigende “Heroine”, die niet vies zijn van wat shoegaze.
Gengahr prikkelt op de plaat en omarmt ergens een toegankelijk Alt-J. Mooi album!
De electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands laten terug van zich horen . Afgelopen zomer waren ze op diverse zomerfestivals te horen en dit najaar verschijnt er nieuw werk na 5 jaar . Ze zijn twintig jaar in de running en die sabbatperiode heeft wel deugd gedaan. Hun kenmerkende chemical break/bigbeats bereikt een jong publiek met de doorsnee veertiger. Ze werkten samen met een pak artiesten , die sing/songwriting , popdance , funk , hiphop en allerhande stijlen samenbrengen o.m. St. Vincent (“Under neon light”), Q-Tip ( de prachtsingle “Go”), Beck ( met het wondermooie “Wide open”) Cate le Bon en All Love. Juist, het zijn originele samenwerkingen, die ons weten te overtuigen.
Er is ook voldoende ruimte om hun eigen (instrumentale) ding te doen , die aanstekelijk werkt op de dansspieren , en hun typerende neurotische sounds en zalvende soundscapes .
The Chemical Brothers doen gewoon waar ze goed in zijn met hun muziek. Fijne return dus!
Hij maakte eerder platen uit onder Ezra Furman & The Harpoons en heeft nu al drie platen op z’n eigen naam uit . Blazers en keys bieden kleur en zijn duidelijk een toegevoegde waarde aan de energieke mix van broeierige pop, rock, punk, doowop , psychedelica en blues met een 60s randje . “Restless year”, “Hark! To the music”, “Tip of a match” en “Pot holes” zijn overtuigende uptempo krakers , americana sijpelt door op “Hour of deepest need” , “Wobbly” en “Ordinary life” en sfeervoller klinkt hij op een “Haunted head” en “Watch you go by” .
Hij sluit akoestisch af met het mooi gevoelige “One day I will sin no more” .
Kortom , veelzijdigheid troef met dit aangenaam materiaal.
Institute - Interessant bandje uit Austin, die rammelrock en postpunk graag weeft met lofi en wave. Hier komen bands als Libertines , The Fall en Bauhaus elkaar tegen in een rits dwarse songs , of ze nu met zang zijn of niet . “Cheaptime morals” kan zo geplukt zijn van de begindagen van Bauhaus en de mompelzang van Moses heeft wel iets mee van The Fall. Veel invloeden horen we dus in die broeierige songs die ons overdonderen . Institute heeft alvast onze aandacht!
Unknown Mortal Orchestra - Moeizaam afkicken van verslavende melodietjes
Unknown Mortal Orchestra
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2015-11-02
Stefaan De Weireld
Ze zijn talrijk en succesvol, de groepjes van vandaag die gretig de zonovergoten popdeuntjes uit de jaren ’60 recycleren, niet zelden aangelengd met nog een extra laagje psychedelische vibe. Maar als we er, naast de onvermijdelijke Tame Impala, ééntje mogen uitpikken die de afgelopen warme zomer onze oren deed spitsen is het toch wel Unknown Mortal Orchestra. Zelfs zovele radio draaibeurten verder blijft hun catchy doorbraaksingle “Multi-Love” ons onverminderd bekoren. Dat we met deze publieke bekentenis lang niet de enige zijn bleek maandag uit een volledig volgelopen en bij momenten bijzonder enthousiaste en zwoele AB Box.
Zoals op basis van hun eerder dit jaar verschenen, gelijknamige album ‘Multi-Love’ te verwachten viel, injecteerde dit Amerikaans viertal hun lo-fi psychedelica met hitsige dosissen soul en funk. Dat leverde een ongemeen boeiend en geslaagd optreden op dat spannend bleef tot de allerlaatste noot uitstierf. Voor een voorspelbare show was je deze avond duidelijk aan het verkeerde adres in de AB. Wie daarentegen voor de verandering gezapige west coast deuntjes à la Simon & Garfunkel vakkundig aan flarden wou horen rijten door spacy gitaar riffs kwam ruimschoots aan zijn trekken.
Tijdens “Like Acid Rain” en “Necessary Evil” kon UMO haar bewondering voor de levende soul legende Stevie Wonder niet langer onder stoelen of banken steken. En wie zich iets muzikaals tracht voor te stellen bij een apestonede versie van Prince werd bij “Ur Live One Night” en “The World is Crowded” op zijn wenken bediend.
Maar wat UMO pas echt onderscheid van de rest is hun vakkennis om, dwars van genres en ondanks de onconventionele aanpak, verslavende melodietje binnen te smokkelen in elke song. En daarmee hun publiek op te zadelen met een moeizame afkick periode.
De toetreding van zanger Ruban Nielson tot het liefhebberslegioen van de Westvleterse trappist, met schuimende kelk ostentatief in de hand, leverde dit optreden in extremis zelfs nog een halve ster extra op.
Een dag eerder waren ze ook nog te gast in de Grand Mix, Tourcoing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In Groot Brittanië moeten ze deze band niet, en bij ons is het al niet veel beter. Waarom ? dat vragen wij ons eerlijk gezegd ook af. Misschien is het omdat Archive niet in één hokje te krijgen is. De band flirt zowel met trip-hop en post-rock als met prog-rock en alternatieve rock. Het gaat van Massive Attack tot Mogwai, van Pink Floyd tot Radiohead. De Britse pers breekt Archive niet echt af, maar wat eigenlijk nog erger is, ze zwijgen hen dood. Archive is niet cool genoeg, en is al zeker de nieuwe Oasis of Libertines niet. Gelukkig maar.
Deze zomer schitterde Archive nog op Rock Werchter. Zij die zich de moeite getroost hebben om dat ‘onbekende ‘ groepje eens te checken, waren allemaal bijzonder enthousiast en vroegen zich terecht af waarom ze deze band nog niet eerder hadden ontdekt. Zoals in Frankrijk bijvoorbeeld, waar Archive steevast voor uitverkochte zalen speelt.
Vlamingen zijn duidelijk hardleers want ondanks die succesvolle passage op Rock Werchter was zaal Depot in Leuven wederom maar half volgelopen voor deze schitterende rockband. Nu goed, wij waren er wel, en we mochten alweer een uitmuntend concertje meemaken. Al heel vroeg in de set liet Archive het adembenemende “Fuck You” op het publiek los, voor ons was dit een duidelijk opgestoken middelvinger naar al die onwetenden die weer eens hun kat gestuurd hadden. Archive speelde met klasse, passie, sfeer en onnavolgbare drijfkracht.
De band wist de ene climax na de andere te produceren, we werden haast duizelig van zoveel pracht. “Finding It So Hard” werd gedreven door jachtige percussie, een song zo opzwepend dat een mens er het bewustzijn zou bij verliezen. Dit was verdomme drum’n’bass, maar dan uit het goeie hout gesneden, en met echte instrumenten. Ook “Crushed”, uit die laatste alweer fantastisch plaat ‘Restricted’, beukte op dat elan door.
De vocals werden vanavond netjes verdeeld onder de twee breinen achter Archive, Darius Keeler en Danny Griffiths, zei wisten onder meer “Dangervisit” en “Bullets’, twee absolute parels uit ’Controlling Crowds’, naar ongekende atmosferische hoogtes te loodsen.
Eén gemis merkten we op. Archive heeft doorgaans één of zelfs twee fabelachtige zangeressen mee op tournee, maar deze waren nu helaas thuis bij de kroost gebleven waardoor de band enkele van hun meest wonderlijke songs noodgedwongen uit de set moesten schrappen.
Maar ook zonder de dames zat er meer dan genoeg spirit en emotie in de set, de aanhoudende spankracht en veelzijdigheid zorgden ervoor dat dit ons eindeloos kon blijven boeien. Waarmee we meteen op gemis nummer twee uitkwamen, de set was te kort, ook al duurde die anderhalf uur. En vooruit dan maar, dan gaan we maar meteen door naar gemis nummer drie, onze favoriete Archive song, het buitenaardse “Again”, haalde helaas de setlist niet. Maar de bis maakte veel goed, het lange sfeervolle en tot iets wondermoois aanzwellende “Lights” was hier een waardige vervanger als absolute apotheose van een alweer ongelooflijk straf Archive concert.
Archive werkt verslavend, volgende keer zijn we terug van de partij. En U?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robin-foster-01-11-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/archive-01-11-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Oscar & The Wolf is één van de Belgische smaakmakers geworden , één cd uit en in hun hoogst vijfjarige carrière hebben ze snel de harten veroverd, want na het clubcircuit, lonkte de grote podia en werden ze op de festivals gegeerd . Terecht lonkte het Sportpaleis dat uitverkocht geraakte. Straf dus wat deze Oscar & The Wolf rond Max Colembie presteert. De band explodeert naar het grote publiek.
Er was al vanaf 19u15 muziek en vertier voorzien. Raving George aka Charlotte De Witte, die al instond voor één van de hits ,warmde het publiek met haar bleeps’n’beats … Het duurde toch even voor dat het publiek in de juiste stemming kwam. Haar lange haren wapperden en daar had ze meer werk mee dan het knoppengefreak …
Tourist MC (Johannes Faes) kreeg met zijn Antwerpse hippop wel het publiek vanaf het eerste moment mee. Antwerpen boven zo blijkt. Vooral de nummers “ Liefde, liefde“ en “De Troubadours” werden fel gesmaakt en meegezongen zelfs. Verrassend leuk en dit kan een blijvertje worden!
Om kwart voor tien begon het dan allemaal rond Oscar & The Wolf … En de boel ontplofte meteen … door zijn verschijning …In een schitterende mantel, die hij in de loop van de avond tot viermaal toe omruilde voor een ander exemplaar, blootvoets en met zonnebril, verscheen Max samen met zijn 3 muzikanten op het riante podium, dat in verschillende niveaus was opgebouwd. Op een reusachtige scherm vonden verassend prachtige projecties plaats.
Max is nog maar amper 24 en deed in een ver verleden (2005) mee aan Junior Eurosong. Tien jaar later neemt hij ons mee in zijn theatrale, dromerige, soms duistere wereld van indie/electropop . Die zweverige , aanstekelijke sound slaat aan en krijgt het publiek makkelijk aan het dansen o.m. op het gekende “Strange Entity”.
Colembie gleed niet alleen over het podium, hij maakte ook gebruik van een tweede klein podium in de zaal waar hij, compleet in een wit glinsterend pak, de lucht in ging met een podiumlift. ‘De Messias’ steeg ten hemel, bracht en predikte heel vernuftig zijn muzikale boodschap, wat uiterst geslaagd was en gesmaakt werd.
Van muzikale uitstapjes is Max niet bang. Een vergeten danshitje van Gala “Freed from desire” werd een ingetogen ballade, en als voorlaatste nummer bracht hij samen met Justine Bourgeus van School is Cool “Back to black” van Amy Winehouse. Ondanks alles ervaarden we dit echter een beetje als een miskleun. Jammer.
Maar geen paniek , we hadden een strak geregisseerde show …”Joaquim, “Undress”, “You’re mine”, Vitamins” en “Princess” met rook, vuur, glitterpapier en straffe visuals op de podia en de schermen. Om dan af te sluiten met een tweede “Strange Entity”, waarop iedereen rechtveerde …Een dansende, zingende , vierende mensenzee in Antwerpen.
Oscar & The Wolf - Een zeer geslaagde professionele en uitgewerkte show die de passage van Coldplay deed opborrelen. Uitnodigend naar een definitieve internationale doorbraak. En dat verdienen ze!
Organisatie: Live Nation
Deathcrusher 2015 met o.m. Napalm Death, Obituary en Carcass
Deathcrusher 2015
Trix
Antwerpen
2015-10-31
Frederik Lambrecht
Wat we al lichtjes vermoed hadden kwam een goede week geleden ook uit, namelijk dat dit minifestival uitverkocht zou geraken. Meermaals werden we eraan herinnerd dat tickets kopen aan de deur een onmogelijke missie zou zijn, dus dat het een drukke bedoening zou worden in zaal Trix te Antwerpen, daar kon je vanop aan!
Herod mocht de aftrap geven, gevolgd door de progressieve metal van Voivod, maar wegens een te lange zoektocht naar een deftige parkeerplaats, en één waarbij we reglementair konden plaatsnemen, heb ik beide show niet kunnen aanschouwen. Gelukkig stond er al veel volk paraat waardoor ik lichtjes kon polsen naar hun optredens, waarbij het woord ‘degelijk’ meermaals aan bod kwam. Maar ja, de meesten kwamen uiteraard niet voor de openingsbands op deze avond maar voor de zware paté van Napalm Death, Obituary & Carcass.
Laten we er maar aan beginnen: enkele pintjes bestellen, een plaatsje zoeken voor het podium tussen de massa om vervolgens een luid applaus te ontketenen voor de Britse grind/death metal band Napalm Death, die het volk verwelkomde en er direct de beuk in gaf met het titelnummer van hun laatste album ‘Apex Predator-Easy Meat’. De moshpit was in het begin wat flauwtjes naar mijn gedacht, maar met “Silence is Deafening” (opnieuw een openingstrack van een album) begon de sfeer er nog meer in te komen. Van hun laatste album werden trouwens ook “Smash a Single Digit” en “How the Years Condemn” gespeeld, nummers die wederom bewijzen dat dit echt wel een goeie plaat is.
Ook aan sterk oud materiaal werd gedacht en zodoende gingen de armen en benen in de lucht tijdens “Scum”, “Deceiver”, het ellendig lange “You Suffer” en “Suffer the Children”. Deze set vloog helaas te vlug voorbij, ook omdat de nummers aan een energiek tempo onze trommelvliezen werden ingeblazen. Oh ja, de traditie werd verdergezet met cover “Nazi Punks Fuck Off” en het hard “Siege of Power” van het machtige album ‘Scum’. Wel, de toon was gezet, en als dit verder ging op dit elan, dan kon je de meesten hoogstwaarschijnlijk van de vloer rapen haha
Obituary dan…voor sommigen is de stem van John Tardy een gesel, maar voor de meesten is dit een death metal stem pur sang. En ja, ik hoor bij deze laatste groep. Instrumentaal stond het als een huis en de hitjes werden van stal gehaald met oa “Redneck Stomp”, “I don’t Care”, “Dying” en “Slowly We Rot”. Zweten, zweten, meebrullen, duw in de nek, zweten, meebrullen, vuisten in de lucht, … en ga zo maar door, want dit optreden was subliem. Weinig tijd om te rusten, want er werd constant wel een bekende en/of harde riff in je gezicht geblazen. Puik werk jongens…en hopelijk tot binnenkort, want dit was een super optreden volgens mijn mening!
Aangezien voorgaande bands behoren tot een legioen van oudgedienden, dan was Carcass de heer een meester inzake death/grind geschiedenis. Althans toch qua naam, want helaas was de show niet veel soeps mijn gedacht. Persoonlijk had ik toch graag de duistere kant van Carcass aanhoort, maar helaas tapten ze teveel van het nieuwe vaatje, met name dus album ‘Surgical Steel’ uit 2013. Op zich is er niks mis met dit album, maar als je op de hoofdaffiche staat NA bovengenoemde bands, dan mag je voor mij wel bewijzen dat je daar met recht en rede staat…
Lijst ze maar op: 319853, 3Cadaver Pouch Conveyor System”, “The Granulating Dark Satanic Mills”, “Unfit for Human Consumption” en “Mount of Execution”… en zodoende was de helft van de set al opgebruikt. Gelukkig voor de oude fans werd ook nog eens in hun repertoire gespeurd waarbij ze nummers “Buried Dreams” en “Heartwork” van het gelijknamige album, “Incarnated Solvent Abuse” en “Corporal Jigsore Quandary” van het album ‘Necroticism - Descanting the Insalubrious’ speelden. Uit hun prille periode werden nog de obligatoire hits “Exhume to Consume” en “Reek of Putrefaction” gespeeld, nummers waarbij de ouwe getrouwen hun vingers en duimen mee aflikten. Maar algemeen gezien had ik toch meer oudere nummers verwacht op de setlist.
De klank in de zaal Trix was wederom subliem en de affiche was een combo van old school bands en mocht er volgend jaar een heruitgave van deze affiche zijn, wel reken dan maar dat ik opnieuw present zal zijn! Er zouden mijn inziens meer van dit soort zaalshows mogen geprogrammeerd worden, want ik heb mij alvast geamuseerd…
Organisatie: Heartbreaktunes
The Hickey Underworld – een uurtje lekker rammelen
The Hickey Underworld
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2015-10-30
Johan Meurisse
Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De harde verwoestende , rauw klinkende sound blijft hun handelsmerk zoals bij de openingssalvo’s van “Floor opened up” en Whistling”, strakke rock’n’roll rollende songs , die een stevige scheut noise verdragen . Met “Mystery bruise” , “Blonde fire”, “Future words” en “High school lawyer”, die laatste, single van de nieuwe cd ‘III’, hebben ze al vier sterke overtuigende singles die mooi verdeeld werden in de set .
De derde cd was klaar in april met Tim Vanhaemel nu in de rangen die Jonas Govaerts vervangt , die zich nu op een rol als filmregisseur heeft gestort (zie maar eens de Vlaamse ‘Welp’). Op zijn eigen unieke manier zorgt hij , net als bij Millionaire of bij Evil Superstars, voor wat tegendraadsheid in de sound , hoewel … het nieuwe werk bevat wat bedaarde slepende tracks, die de indie op z’n Pavements, Slint of Wedding Present goed verteert . “Weed greed” is een klassesong in het genre met zijn verslavende inwerkende , opbouwende gitaarriedels , die ergens middenin de set was ; ook “Frog” zorgt voor die slopende intensiteit en een breed uitgesponnen “Cold embrace” intrigeerde door explosieve injecties .
In het voorjaar moesten enkele optredens worden uitgesteld door de beenbreuk van Tim , maar al kort erna , beperkt in zijn beweeglijkheid , was hij er al (zittend) op het podium. De hese screamo’s van zanger Younes Faltakh, drukken hun stempel op het materiaal .
Alle registers werden in de (korte) bijna uur durende set nog eens opengetrokken op een “Dwamgoz” .
Stevig gedreven rauw rammelende gitaarrock , met een zalvend indierandje , heerlijk genietbaar, daar tekenen ze nu voor tijdens deze tour , die de derde puike ‘III’ elan geeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas (11 november 2015)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-11-11-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Het duo Adam Stephens (zang en gitaar) en Tyson Vogel (drum en zang) hebben nooit het succes gekend van The White Stripes en The Black Keys, maar blijken het uiteindelijk nog het langst van al uit te zingen met zijn tweeën. The White Stripes zijn dood en begraven en The Black Keys staan de laatste tijd met een volledige band op het podium, waarmee ze jammerlijk vaarwel gezegd hebben tegen hun originele sound, wij gaan heus niet verschieten als hun volgende plaat met het filharmonisch orkest wordt opgenomen.
Maar goed dus dat Two Gallants wel trouw blijven aan hun roots. Natuurlijk hebben ze naar Stripes en prille Keys geluisterd, maar ze hebben vooral ook zitten snuisteren in het beste en meest oprechte werk van Bob Dylan en Neil Young. Wij herkennen er trouwens ook de bevlogenheid van de intiemste songs van Buffalo Tom in. Na vijf albums heeft hun mix van blues, rauwe folk en passionele garage-rock een geheel eigen gezicht gekregen. Hun recentste album ‘We Are Undone’ is nog maar eens een ongeslepen diamant die op alle vlakken die halfslachtige laatste plaat van The Black Keys overstijgt.
De vlijmscherpe folk-rock van “Despite What You’ve Been Told” en de ongeschoren bluesrock van “We Are Undone” lieten al meteen het beste verhopen. Dit zou een avondje pure rootsy muziek worden recht vanuit het hart, met zinderende drums en een snedige gitaar die hard kon slaan en gevoelig kon troosten.
Dankzij Stephens emotievolle rasperige stem en zijn rauwe gitaarspel klonk Two Gallants heel bezield. “My Love Won’t Wait” en “Seems Like Home To Me” ontpopten zich als ruwe pareltjes waar we echt stil van werden. Nog zo een adembenemend moment was “Fly Low Carrion Crow” waarvoor Stephens achter de piano ging postvatten om een onversneden brokje emotie op het publiek los te laten. Zaten wij daar al met de krop in de keel en toen moest die piano nog overvloeien in een wondermooi “InvitationTo The Funeral”, gingen we al helemaal in katzwijm.
Met de rauwe folk-rock pareltjes “Steady Rollin’” en “Las Cruces Jail” uit die prachtige plaat ‘What The Toll Tells’ zette het duo een grof staaltje ongekende authenticiteit neer. Nog zo een absoluut hoogtepunt was ongetwijfeld het vurige “Some trouble”, een begeesterde song die dreef op een snedige Crazy Horse gitaar.
Dit duo overtuigde vooral door een vorm van puurheid die we dezer dagen niet veel meer tegenkomen. Two Gallants konden vanavond met hun rauwe songs tegelijkertijd het hardste hout doorklieven en het taaiste vrouwenhart veroveren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Dit was de tweede groep, die zich onledig hield met het spelen van Frank Zappa composities, die ik zag in amper tien dagen tijd. Eerst was er Zappa Plays Zappa in Borgerhout, dit keer Banned From Utopia in Diksmuide.
De vraag die zich hierbij meteen opdringt : wie was er de betere? Moeilijk te zeggen want de omstandigheden waren totaal anders. Zappa Plays Zappa vond plaats in een uitverkochte grote zaal met zitjes (De Roma) terwijl de 4AD een kleine club is met een staand publiek. Ondanks een licht teleurstellende opkomst geniet die laatste plaats mijn voorkeur omdat het gewoon altijd leuker is om een groep in zo’n intiem kader aan het werk te zien.
Ook qua aanpak verschilden beide bands grondig. Terwijl Dweezil Zappa voor jonge muzikanten koos zagen we hier een stel Zappa-veteranen en dat waren dan nog niet van de minsten. Leider Bobby Martin (vocals, toetsen en sax) was van 1976 tot 1984 actief bij de maestro, Ray White (vocals, gitaar) van 1976 tot 1984, Tom Fowler (bas) van 1973 tot 1975 om in ‘78 nog eens terug te keren en Albert Wing was er enkel bij tijdens de allerlaatste tour. Zij werden aangevuld met gitarist Robbie Seaheg Mangano (o.a. Grand Mothers Of Invention) en drummer Joel Taylor (o.a. Al Di Meola, Stanley Clarke).
Wat de bezetting betreft kies ik resoluut voor Banned From Utopia want met Ray White en Bobby Martin hebben zij twee geweldige zangers in huis, iets wat ik bij ZPZ toch (meer dan) een beetje miste. Bovendien was dit een bijzonder hechte band waarbij je nooit de indruk kreeg dat ze krampachtig probeerden het origineel zo dicht mogelijk te benaderen. Nee, alles werd bijzonder vlot uit de mouw geschud terwijl de valkuilen der nostalgie handig vermeden werden. De songkeuze van Dweezil vond ik dan weer misschien wel net iets beter (die twee nummers uit ‘The Grand Wazoo’!). Hoewel, de setlist van Banned From Utopia bestond eigenlijk ook uit niets dan hoogtepunten.
Het begon al indrukwekkend met het fascinerende gitaarnummer “Chunga’s revenge” waarin jongeling Robbie Mangano, die blijkbaar naar dezelfde kapper gaat als Frank destijds, mocht tonen wat hij in de vingers had en Bobby Martin zijn hoorn bovenhaalde.
Meteen was de toon gezet voor een set die vooral focuste op de eerste helft van de jaren zeventig, de periode waarin FZ duidelijk op het toppunt van zijn creatieve kunnen stond. Het blijft heerlijk om songs als “Zomby Woof”, “I’m the slime”, “Village of the sun” en het onvermijdelijke “Montana” terug te horen. Tijdens “Dupree’s paradise” kregen zowel bassist Tom Fowler als saxofonist Albert Wing hun verdiende solospotje en werd nog meer duidelijk wat voor rasmuzikanten hier op het podium stonden en waarop bovendien de leeftijd (resp. 64 & 63) blijkbaar geen vat krijgt.
Tijdens de reguliere Zappa-optredens was er altijd tijd en ruimte voor een gezonde portie waanzin op het podium. Hier probeerde Bobby Martin dat door zijn medemuzikanten te dirigeren met een viertal simpele handbewegingen. Later mochten twee vrouwen uit de zaal dat ook eens proberen. Leuk maar de hilariteit die de oppersnor op de planken wist te creëren bleef hier toch enigszins achterwege. Toch was het beslist beter dan de halfslachtige poging tot publieksparticipatie van Dweezil in Antwerpen. Sympathiekste kerel vooraan was zonder twijfel Ray White die voortdurend contact zocht met de aanwezigen. Zijn moment de gloire was hem dan ook van harte gegund, alleen jammer dat daarvoor het soulvolle “City of tiny lites” onderbroken werd.
Bissen waren het fenomenale “Andy” (Is there anything good inside of you. If there is, I really wanna know) en “Whipping post” (Allman Brothers Band-cover).
Ik vond het toch wat vreemd klinken dat net tijdens dit enige niet Zappa-nummer (hij speelde het wel live en het belandde op wel op één van zijn platen) Bobby Martin het had over de muziek van Zappa die er altijd zal zijn.
Uiteindelijk kwam de band nog een tweede keer terug voor een, door de zaal uit volle borst (la la la la la la) meegezongen instrumental, “Peaches en regalia”! Dat we dit nog mochten meemaken.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Laat het ons hier over eens zijn: ‘Pampered Menial’, de inmiddels 40 (!) jaar oude debuutplaat van het uit St. Louis afkomstige Pavlov’s Dog is méér dan een voetnoot in de rock-geschiedenis.
Het is een meesterwerkje binnen het progressieve rock genre, één van de zeldzame Amerikaanse antwoorden op een overwegend Britse stroom van bands die toendertijd in dit genre de lakens uitdeelden.
De plaat paste perfect binnen de tijdsgeest van die vroege jaren 70 (van punkrock nog geen sprake) : een eigenzinnige en unieke mix van virtuoze prog en folk rock, tevens voorzien van een voldoende potige gitaarsound om ook de fans van het zwaardere werk te bekoren. Daarenboven ook een plaat met echte songs, iets wat destijds binnen het genre nogal eens schromelijk over het hoofd gezien werd.
Amper een jaar nadien, voor opvolger ‘At The Sound Of The Bell’ waren de reflexen al wat afgezwakt, want de nogal makke plaat voldeed totaal niet aan de hoge verwachtingen die gepaard gingen aan het klassieke debuut. Achteraf gezien, kan deze 2e schijf inderdaad absoluut niet tippen aan het debuut, maar toch heeft ie zijn sterke momenten.
Kort daarna gaf de band er dan ook de brui aan, en op een handvol CD’s met live en restopnames na, en één halfbakken teleurstellende reünieplaat in ’90, bleef het voor de fans 35 jaar wachten op een heuse come back. De langverwachte ‘Echo & Boo’ CD uit 2010 bleek jammerlijk genoeg eveneens verre van het verhoopte vervolg op ‘Pampered Menial’, maar pluspunt was dat Surkamp en de zijnen terug regelmatig begonnen touren !
In 2013 speelde de vernieuwde band voor een volle Vooruit in Gent en blies de oude songs terug tot leven. Onze reporter van dienst was toen allerminst teleurgesteld (Zie de vroegere live review).
Intussen alweer 2 jaar verder en Pavlov’s Dog anno 2015 blijkt enkel nog zanger David Surkamp als enig overgebleven oorspronkelijk bandlid. No issue !, want in wezen is Pavlov’s Dog = David Surkamp en vice versa ! De man stond immers in voor het gros van de songs en zijn uniek nasale hoge stem is ook hét handelsmerk van de band ! (Uniek op één andere rockstem na : We durven er ons zieltje op te verwedden dat Rush’s Geddy Lee van diezelfde verafgelegen planeet afkomstig is!)
In Leuven bleek al na enkele songs dat die stembanden in 4 decennia quasi intact gebleven zijn (oef !!). “Late November” en “Fast Gun”, twee pareltjes uit die fameuze eersteling, werden ons al vrij vroeg in de set geserveerd. Geruggesteund door een 50/50 man-vrouw ‘gelijke kansen beleid’ band, putte Surkamp veel uit matig eigen solomateriaal en nieuwer werk, en smeet er als hommage aan zijn vriend Kim Simmonds van Savoy Brown (wie kent die nog?) ook nog een blueske tegenaan. Surkamp en blues ??? No way! : ‘Helmut Lotti goes Death metal’ zou nog beter uitpakken dan die hoge falset stem los te laten op een bluesstamper. Dat wist onze upperdog zelf ook, dus tijd om vrouwlief Sara -de mannenstem ten huize Surkamp- te laten opdraven voor “Crying forever”, een song die hij 10 jaar eerder schreef voor de ‘Steel’ CD van Savoy Brown. Knap, maar de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat moeder de vrouw niet echt de onmisbare factor binnen de band is, wat niet gezegd kan worden van gitariste Amanda McCoy en violiste Abbie Hainz Steiling, die beiden wel 2 uur lang schitterden en de originele Pavlov’s Dog sound alle eer aandeden ! ! Bassist Heinz Steiling (inderdaad ‘man van’, het leek hier wel een familie-uitstap), deed de ganse show vrij onopvallend zijn ding, maar was in die paar minuten waar ie ruimte kreeg om solo zijn 4 snaren te geselen, dermate indrukwekkend, dat zelfs een baswonder als Les Claypool onder de indruk zou zijn !
Alle blues en bas & gitaarsolo’s ten spijt, de goed volgelopen Depot hunkerde duidelijk naar het oudere werk. “Standing here with you”, “Try to hang on” en “Gold nuggets”, drie oudjes uit die onderschatte 2e plaat uit ’76, maakten dit deels goed. Een furieus “Song Dance” was het pièce de resistence van deze avond en het lang uitgesponnen “Valkerie”, met toepasselijke meezingstonde “Bring back the good old days”, rondde de set af.
In de bissen een knap slepend “Theme from Subway Sue”, een pracht van een song waarin onze frontman bewees zelf ook een niet te onderschatten gitarist te zijn, alhoewel hij nagenoeg de ganse show het stunt en vliegwerk grotendeels overliet aan Mss. McCoy. Als obligate afsluiter –hoe kan het anders- “Julia”. Surkamp haalde net niet die vocale hoogtes van het origineel, de song werd dan maar opgesmukt met wat extra snarenplukkerij, maar het blijft niettemin een classic van formaat.
Een nieuw meesterwerk zie ik er niet meer inzitten, maar na 2 uurtjes puik gebrachte nostalgie -en verwachtingen grotendeels ingelost – durven we terecht concluderen dat Pavlov zijn bel nog niet moet opbergen. Zijn beestje kan nog een tijdje mee. Waf waf!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pavlov-s-dog-30-10-2015/
Organisatie : Depot, Leuven
Tourist Lemc neemt A mee op troubadourstocht
Tourist Lemc
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
30-10-2015
Jens Ryckx
Al enkele jaren heel actief in Antwerpen, maar sedert kort ook nationaal aan het doorbreken, met dank aan samenwerkingen met grote kleinkunstenaars zoals Bart Peeters en Flip Kowlier.
Wie van 't Stad is, kent hem dus wellicht al. Wie van de parking is, herkent misschien wel zijn recentste hits "Koning Liefde" en "De Troubadours (met Flip Kowlier)". De Jan Hoet onder de kleinkunstkenners heeft al ‘Antwerps Testament’, ‘Bilan’ (EP), ‘Deze Nacht’ (EP) en ‘En Route’ in zijn platencollectie staan en kan daar binnenkort ook het live album aan toe voegen, dat tijdens dit optreden werd opgenomen.
Om het publiek op te warmen, kon gerekend worden op Brihang: een jonge West-Vlaamse rapper die dankzij StuBru's De Nieuwe Lichting bekendheid kreeg over de dialectische taalgrens. Dat ze op één avond zowel het agrarische West-Vlaams als het stedelijke Antwerps kunnen combineren, heeft alles te maken met de poëtische teksten en meeslepende melodieën van beide artiesten. Het is dan ook niet toevallig dat de set van Tourist aanvoelt als een troubadourstocht die van West naar Oost elke grootstad van Vlaanderen aandoet.
Tourist Lemc start zijn tocht bij het ochtendgloren logischerwijs met "En Route", waar hij letterlijk het publiek mee op stap neemt. Ergens rond de middag houdt de bende halt in de sfeer van een jazz club, waar je overal ergens in het publiek een meeschuddend hoofd ziet. De muzikale begeleiding brengt dan ook een breed gamma aan muzikale genres die niemand onbewogen laat. Zelfs bij stiltes blijft de beat verder zweven door de ruimte, of was het nu door het dynamische verder bewegen van de bassist?
De hele avond werd een interessante mix voor liefhebbers van ska, reggae, hiphop, kleinkunst, Antwerpen, straatlantaarns en rood meubilair. Zelfs fans van The Simpsons kregen een déjà entendu bij het horen van de zwoele tonen van een saxofoon.
De wandeling gaat daarna verder om terecht te komen in, wat Tourist noemt, "Mijn Stad" om slechts enkele nummers later terecht te komen ergens "Weg Van Hier". De avond valt en de set wordt iets intiemer, als bij een kampvuur met akoestische gitaren. Nog een "Klein Gebedje" alvorens te gaan zoeken naar "Liefde, Liefde" en bijgevolg in de straten verdwalen tijdens "Deze Nacht", een ode aan Wannes Van De Velde.
Geen tijd meer voor bisnummers, want Tourist laat een uitverkochte AB Box achter zich en gaat verder naar de volgende locatie om daar zijn verhalen te zingen over de goede en slechte kanten van het leven en de maatschappij. Bedankt voor de fijne tocht en nodig ons de volgende keer ook maar uit!
Setlist: En Route - Bilan - Verhalen van de wijk - De Troubadours - Adieu - Miljonaire - Mijn Stad - Als Ge Wilt Vrijen - Hulpverlener - Weg Van Hier - Man Zijn - Huwelijk van de toekomst - Klein Gebedje - Ik Denk On A - Liefde Liefde - Chanter - Koning Liefde - Meester Kunstenaar - Horizon - Deze Nacht
Neem gerust een kijkje naar de pics van het optreden in OLT Rivierenhof, Deurne afgelopen zomer
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tourist-lemc-02-07-2015/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Battles heeft zijn derde plaat uit, ‘La Di Da Di’ en kwam die voorstellen in de Grand Mix. Anders dan bij de vorige plaat, die we niet echt konden smaken, had Battles deze keer niet met gastzangers gewerkt, dus dit werd een instrumentale show pur sang en dat werkt een heel stuk beter dan de projecties van zangers als Gary Numan en Kazu Makino van Blonde Redhead die bij hun passage in de AB ten tijde van “Gloss Drop” de show in een keurslijf stak die de spontaniteit niet ten goede kwam.
De podium act van Battles blijft vertrouwd: drummer John Stanier centraal, zijn cymbaal hoog uittorenend boven alles, gitarist Dave Konopka links, veelal gehurkt boven zijn batterij aan effectpedalen, terwijl keyboardspeler Ian Matthews op rechts vanavond opvallend veel op gitaar speelde.
Battles bouwt zijn nummers op met aparte noten, korte noten combinaties en korte melodieën, met de beats van Stanier die de groove op het rechte pad houden. Eerder dan bij psychedelische bands, die een nummer laagje per laagje doen aanzwellen, lijkt de muziek van Battles eerder op action painting, waarbij de klanken als verfklodders op het doek gesmeten worden. Ja, Konopka gebruikt graag loops, en het modulaire van een Kraftwerk zit er ook in, maar anderzijds schiet het ritme in een nummer wel vijf verschillende kanten tegelijkertijd uit, als een dolle achtbaanrit die maar niet ten einde komt.
Weinig gebruik van keyboards vanavond, maar toch was dit vernieuwende electronica, maar dan op gitaren waaruit de vreemdste klanken gepuurd werden. Hoogtepunt? Dat bleef natuurlijk “Atlas”, met zijn verknipte kabouterzang, dat nog dynamischer en feller klonk, het soort dansnummer voor alternatieve feestjes die nog veel te weinig georganiseerd worden. Luid gejoel van het Franse publiek was het gevolg, en ook bisnummer “The Yabba”, met zijn verschuivende, slepende klanken in repeat die geen repeat was, was heerlijk complex maar ook heel dansbaar.
Battles, het is zeker complexe muziek, ik zou het nooit kunnen spelen, maar het is ook verbazend toegankelijk en dansbaar.
Organisatie : Grand Mix , Tourcoing
Wiz Khalifa & Asap Rocky - A$AP & WIZ : the kings of rap in Vorst
Wiz Khalifa
Vorst Nationaal
Brussel
2015-10-28
Hans De Lee
Op woensdag 28 oktober was het al Rap en Hip Hop wat de klok sloeg in Vorst. Wie voor het eerst naar de gekende concertzaal afzakte en de weg niet goed wist kon best de geur van weed volgen om op het juiste spoor te raken en tijdig aanwezig te zijn.
Wiz Khalifa stond 2 jaar geleden ook in Vorst, zijn doortocht toen vond ik weinig overtuigend al zullen de fans het hier ongetwijfeld niet mee eens zijn. Maar kijk de immens populaire rapper uit North Dakota (echte naam Cameron JIbril Thomaz) maakte het deze keer allemaal goed met een vrij korte maar intense en gedreven set!
Vooreerst was het echter de beurt aan A$ap Rocky, een andere gevierde grootheid uit het rappersmilieu en afkomstig uit Harlem New York City. Vorst was zeker niet uitverkocht (de bovenste ‘ring’ bleef dicht) maar liep beneden en op de eerste tribune toch aardig vol met een kleurrijke mix van een overwegend jong publiek.
A$sap startte zijn set als ‘silhouet’ achter een immens projectiescherm waarop allerlei beelden uit de hip hop en zwarte cultuur werden de zaal ingestuurd. Zo passeerde ondermeer ML King de revue. De rapper nam een krachtige start en spuwde zijn woordenzondvloed over de zware, luide, vette en eerder trage beats. Af en toe volgde een stukje ‘a capella’ en in het derde nummer hoorde ik zowaar voor het eerst het geluid van een gitaar. Met het interieur van een kerk als achtergrond en de herhaalde slogans ‘Make some fucking noise’ en ‘Jump Belgium jump’ viel uiteindelijk letterlijk het doek en konden we A$ap en band (3 mede rappers en 5-tal muzikanten) echt live aanschouwen. Het publiek kon de show absoluut waarderen en reageerde enthousiast op een regen van dollarbiljetten en op het oeverloos gezever tussen de nummers. Dit haalde jammer genoeg soms wel wat vaart uit het degelijke optreden.
Eerste hoogtepunt was een ballade achtig nummer dat vanuit de zaal uit volle borst werd meegezongen en veel sfeer bracht. De set klonk nu duidelijk meer poppy en meer toegankelijk als bij de aanvang. A$sap benadrukte dat dit het laatste optreden was van de Europese tour en maande aan om er nog eens een behoorlijk feestje van te maken.
Niet voor niets werd toen wat coverwerk ingezet van House of Pain (“Jump Around”) en verrassend, Nirvana (“Smells like teen spirit”)…’Make some noise for Kurt Cobain’ dixit mister Rocky. Helemaal op het einde van de set kwam maatje Wiz Khalifa zijn opwachting maken en rapten ze samen het nummer “Wild for the Night”.
Stipt volgens het tijdschema betrad grootmeester Wiz Khalifa het podium om 21u45 om zijn eigen show ten beste te geven. Zonder veel poeha, bombast of introductie verhaaltjes, gewoon onmiddellijk erin vliegen met liveband en met een stevig nummer! Wat een contrast met het optreden van 2 jaar terug.
Na opener “Taylor Gang” werd “Gang Bang” ingezet…Alle nummers vloeiden gedurende de ganse set naadloos in elkaar over…Wiz kon het niet laten even te peilen naar het weedgebruik bij de fans in de zaal om dan heel toepasselijk “Smoking Good” te brengen. Het publiek reageerde nog enthousiaster dan bij A$ap Rocky en maakte meteen ook duidelijk voor wie ze vanavond in de eerste plaats naar Vorst waren afgereisd. En het moet gezegd…het niveau en de kwaliteit van de heer Khalifa lag toch minstens 1 klasse hoger dan zijn verdienstelijke voorganger.
Hij werd vocaal ook amper bijgestaan door andere crew rappers en handelde alle vocalen met gemak zelf af. Halfweg het optreden besloot het idool zijn blote bast nog maar eens te showen en schakelde hij muzikaal ook nog een versnelling hoger. De gespierde en 80% beschilderde (letterlijk) lichtgewicht rapper bracht de zaal met een heel knappe versie van “Black & Yellow” naar een heerlijke climax.
Ondanks het feit dat hij daarna wat gas terug nam en iets tragere en meer ingetogen nummers bracht, nam hij toch een bescheiden duik vooraan in het publiek en bleef hij constant de fans bespelen. Het voor de hand liggende nummer “Wild and Free” kwam er niet maar een ander nummer dat ontstond na samenwerking met His Highness Snoop Dogg “No Social Media” zat wel in de set.
Na een dik uur werd het einde van het optreden stilaan voorbereid. Een hele bende ‘homies’ kwamen on stage en rapten de ziel uit hun lijf. Het feestje kende een fantastisch einde met het recente en knappe “See you again” dat weer resulteerde in een gemeende hommage aan de overleden acteur Paul Walker.
Geslaagd optreden dat gerust wat langer had mogen duren en een veel betere indruk achterliet dat het optreden van een paar jaar terug! See you again Wiz!
Neem gerust een kijkje naar de pics van twee jaar terug
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wiz-khalifa-30-09-2013/
Organisatie: Live Nation
Spelen in Brussel is voor Swim Deep een beetje zoals thuiskomen. Hun eerste plaat ‘Where the heaven are we’ werd in onze geliefde hoofdstad opgenomen alsook opvolger ‘Mothers’, die eind september uitkwam.
Geen voorprogramma, gewoon Swim Deep in een gezellige Witloof Bar. Meer moet dat niet zijn. Openen deden ze met “Namaste” waarop het publiek meteen meedanste. Je zag heupen bewegen, handen in de lucht zwaaien, kortom iedereen was ontzettend enthousiast. Opvallend is dat het tweede album net iets meer toegankelijk is dan het eerste waardoor de band net dat tikkeltje meer fans uit verschillende invalshoeken aantrekt.
Voor de fans van Swim Deep is frontman Austin Williams een god. Vooral meisjes in de zaal, die een voor een wegkwijnen voor de charmes van de zanger. Hier en daar zag je ook jongens, maar deze werden bijgestaan door hun vriendin die de nummers van Swim Deep enthousiast meebrulden.
De set was zeer fijn opgebouwd en zowel het nieuwe als het oudere materiaal kwam aan bod … “Red Lips”, “Imagination”, “Honey” . Al de hits werden aangehaald.
Het concept ‘bis’ was voor een deel van de band niet echt duidelijk. Cavan McCarthy kondigde het eerste bisnummer al aan, terwijl de anderen gewoon van het podium wandelden. Publiek vond het grappig en zag het foutje door de vingers. Bisnummers waren “Laniekea”, “She changes the weather” en afsluiten deed Swim Deep met “To my brother”.
De Witloof Bar stond niet overvol, maar de sfeer zat er in. Swim Deep leverde een topset af die geen enkele seconde verveelde. Petje af!
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat gebeurt er als je Swans, The Birthday Party en The Stooges veertien dagen ergens in het hartje van de jungle bij een kannibalenstam laat overnachten ? Dan krijg je zo iets als ‘All Things Under Heaven’, de nieuwe van The Icarus Line, een onherbergzame band die alle uithoeken van de ongecultiveerde wereld opzoekt. De band wordt met de jaren meer ongrijpbaar en kleurt steeds verder buiten de lijnen, maar klinkt ook steeds beter.
‘Slave Vows’ en ‘Avowed Slavery’ waren al twee schuimbekkende lappen roerigheid, deze ‘All Things Under Haven’ is zowaar nog uitzinniger, grimmiger en intenser. Gitaren scheuren en barsten open, noise erupties snijden diepe gleuven in het beton en allerlei ongedierte komt voortdurend van achter de struiken geslopen.
Frontman Joe Cardamone spuwt zijn getormenteerde ziel er uit op songs als “Ride Or Die” en “Total Pandemonium”, het zijn agressieve monsters met doordringende giftanden en ongure levensdriften. In zwaarmoedige hompen als “El Sereno” en “Little Horn” huist bijna de geest van Michael Gira, dit is het soort schrikwekkende dreiging die hij ook uit zijn almachtige Swans zou puren. Nog zo een onvermijdelijke invloed die door Cardamone’s aderen loopt is de onvermijdelijke Nick Cave, en dan meer bepaald de jonge Cave toen die nog aan allerlei verboden stuff zat. Of ook de Nick Cave van Grinderman natuurlijk, check de desolate klanken van “Bedlam Blue”, de onbeteugelde agressie van “Mirror” en de ontspoorde gospel van “Solar Plexus” .
‘All Things Under Heaven ‘ is allesbehalve een hapklare brok muziek, het is een gewaagde trektocht doorheen een wildernis van hachelijk struikgewas waarachter allerlei akelige creaturen verscholen zitten.
Bij Killing Joke is het heilige vuur nog lang niet geluwd. Sedert hun ontvlambare comeback plaat ‘Killing Joke’ uit 2003 spelen zij steevast terug in de top van de hoogste klasse. Ook ‘Hosannas From The Basement Of Hell’ (2006), ‘Absolute Dissent’ (2010) en ‘MMXII’ (2012) waren stuk voor stuk hondsbrutale platen waarop Killing Joke zinderende post-punk liet opboksen tegen een muur van striemende metal-riffs. De nieuwe ‘Pylon’ mag fier dit rijtje vervoegen. Met de droge moordriff, de aardedonkere synths en de psychotische vocals op opener “Autonomous Zone” komt Killing Joke nog eens fijntjes tonen dat zij grondleggers zijn van de zogenaamde industrial, een genre die verder werd groot gemaakt door o.a. Nine Inch Nails, Ministry en The Young Gods. Een song als “Euphoria” lijkt wel het ruigere broertje van de eighties hit “Love Like Blood”, maar dan ontdaan van enig hitpotentieel en daarom zo veel beter. Het laaiende “New Jerusalem” is een dansnummer, eentje waarop zombies dansen nadat die zijn teruggekomen van een moordzuchtige bloederige missie. “I Am The Virus” is een terreuraanval, een splinterbom die recht in het gezicht ontploft, denk aan het fenomenale “Asteroid” uit die fameuze hondsdolle plaat ‘Killing Joke’ uit 2003.
Dit is nu toch al weer de derde plaat waarop Killing Joke in zijn originele bezetting schittert, en dat werpt zo zijn vruchten af, hun geluid is stilaan terug onverwoestbaar geworden. Geordie Walker is een gitarist die het begrip moordriff meermaals in ere herstelt, de ritmesectie Youth (bass) en Paul Ferguson (drums) pompen daarachter die massieve donderklanken en halve gek Jazz Coleman voorziet het hele goedje van bezeten en boosaardige vocals. Gevolg : een solide en krachtige sound waar geen speld is tussen te krijgen.
Een plaat die hier nu al lang ligt te broeden op onze desk en één waar wij steeds meer met volle overgave in verdwalen is ‘The Epic’ van Kamasi Washington. Een wel zeer omvangrijk werkstuk die zijn naam niet gestolen heeft, een opus van maar liefst drie cd’s goed voor zo eventjes een droge drie uur muzikale genialiteit.
Let wel, dit speelt zich af ver buiten de wereld van de rock- en popmuziek, het is een ware jazzmarathon die zijn wortels vindt bij grootheden als Wayne Shorter, Donald Byrd, Fela Kuti, Miles Davis, John Coltrane en Herbie Hancock. En dan te zeggen dat dit een debuutplaat is, meer bepaald van een uiterst begaafde 34 jarige saxofonist, een supertalent die voorheen zijn sporen verdiende in de backing band van diverse jazz artiesten, maar ook bij meer hippe namen als Kendrick Lamar en Flying Lotus.
Kamasi Washington gunt op dit epische werkstuk zijn muziek en diens uitvoerders alle tijd om hun weg te vinden, de composities durven al eens uitlopen tot boven de 14 minuten en het soleerwerk is royaal aanwezig. Naast een kwistig aanbod aan virtuoze saxofoonpartijen van de meester zelf is er voldoende speelruimte voor een resem uitmuntende muzikanten die zich hier ten volle mogen ontplooien.
‘The Epic’ is een broeihaard van blazers, strijkers, piano, seventies orgels, geraffineerde bassen en koorgezangen die uit een futuristische film lijken te zijn weggelopen. Er is tijd zat voor kleurrijke en geïnspireerde jams maar het wordt nooit richtingloos. Ook niet-jazzfreaks, en daar rekenen we onszelf toe, kunnen hier met volle teugen van genieten. U hoeft dit niet in één ruk uit te zitten, wij vinden het immers ook een heuse uitdaging om drie uur aan een stuk naar jazz te luisteren, ook al is die van het meesterlijkste soort . U mag het van ons mondjesmaat doen, deze rijkelijke en magistrale jazzmuziek zal sowieso nieuwe deuren openen.
Met zo een imponerend kunstwerk achter de kiezen mogen we deze debutant al meteen een plaatsje geven tussen de jazzgrootheden die wij hier hebben vermeld.
Tip : zet al uw huisgenoten tijdelijk het huis uit (de kat loopt vanzelf wel weg), zet alle ramen open (’t zal nodig zijn, ook al is ’t putje winter), schuif uw complete interieur aan de kant, schenk u zelf een Bloody Mary Extra Strong in, zet een stevige valhelm op uw kop, doe een kogelvrij vest aan en plaats de nieuwe Deafheaven in de cd lader. Op maximum volume, voor wie het aandurft. Als u een beetje vertrouwd ben met de bloeddorstige voorganger ‘Sunbather’ dan weet u wat u te wachten staat, de tijd van uw leven.
Deafheaven is een metalband die meer buiten de grenzen van het genre vertoeft dan er binnen, die met een voorhamer alle muren sloopt tot er niets meer intact is en die na de meest gewelddadige terreuraanval plots alle sirenes stil legt om over te schakelen op een sensitieve serenade. Van loeiharde metal met krijsende vocals (hier worden meerdere varkens gekeeld) gaat het naar wondermooie post-rock met heerlijk uitwaaiende gitaren.
Neem nu bijvoorbeeld het 10 minuten durende “Luna”, dat begint met de meest extreme teringherrie om dan na zes minuten te worden bevangen door glorieuze post-rock gitaren die een prachtige melodie komen neerzetten. Het echte pronkstuk is echter “Baby Blue”, waarbij een glooiende intro na drie genotvolle minuten transformeert in een brok granieten metal met excellent soleerwerk en pompende riffs.
En altijd weer is daar die duivelse George Clarke die zijn zien ziel er op een weerzinwekkende en destructieve manier uitschreeuwt. Vermoedelijk worden diens stembanden na elke take gespoeld met een kokend mengsel van kerosine, cyanide en hyenabloed. Hier houdt hij het vijf songs vol, vijf meesterlijke brokken lawaai die samen goed zijn voor vijftig minuten bloedstollend geraas geflankeerd met weelderige post-rock adempauzes.
‘New Bermuda’ is een plaat die uiterst dodelijk gif spuwt, een helse schijf om op hoog volume te draaien en de buren de gordijnen mee in te jagen, zelfs al wonen die op meer dan 100 meter afstand.
Dat er best nog wat onontgonnen metalen talent in de West-Vlaamse bodem schuilt, bewijst Lost Baron! Het viertal uit Koolskamp komt zomaar op de proppen met een eerste veelbelovende EP. Zes stevige nummers knallen lekker uit de speakers en tonen een gretige band die naadloos metal, stoner, hardrock en sludge tot een geheel verweeft.
Zelf noemen ze High On Fire, Mastodon, Deftones en Your Higness als belangrijkste invloeden. Het niveau van deze grootheden halen ze misschien nog niet maar de band is alleszins goed op weg! Deze in eigen beheer en 1 take opgenomen EP klinkt zeer krachtig en het is duidelijk dat Lost Baron goed heeft nagedacht over haar nummers.
Zo is er opener “We’re All Slaves” dat start met een donkere, repetitieve gitaarrif waarna een machtig refrein en een verrassende outro volgt. Ook “Blackened Heart” is een vakkundig opgebouwde track die bestaat uit enkele donkere riffs en een schitterend refrein met een glansrol voor zanger Jannick Verlinde. Verder nog een eervolle vermelding voor “Reign ’N Chaos” dat verplicht voer is voor iedere rechtgeaarde stonerfan.
Lost Baron hoopt om met dit schijfje letterlijk uit hun kelder-repetitieruimte te kunnen ontsnappen, wat ons betreft zal dit zeker lukken!
Zelf luisteren kan via http://lostbaron.bandcamp.com
Het viertal van Blissard komt met een meer dan een verdienstelijk debuutalbum op de proppen. Deze formatie uit Leuven ontstond in 2011 uit de assen van hardrockband Dial P for Panic.
Al in 2012 werden enkele nummers opgenomen waarna Blissard opnieuw on hold werd gezet. Dit jaar namen de heren de draad opnieuw op en werkten ze hun titelloze debuutalbum af. Zelf noemen ze Motorpsycho, Pearl Jam, Guns n’ Roses en Nirvana als hun grote voorbeelden en daar valt wel iets voor te zeggen.
De mix van indierock, grunge en prog lijkt namelijk zo uit de nineties te komen. Als we één referentie naar voor mogen schuiven, dan is het wel The Dildo Warheads.
Dertigers die fan waren van deze band, zullen nummers als “The Echo Head”, “Ghost Room” en “I Hear Your Name” zeker smaken. Ook de andere zeven tracks zijn meer dan degelijk maar hebben als constante dat ze enige luisterbeurten vergen.
Je kunt deze band zelf ontdekken via www.facebook.com/BlissardBand
Speedy Ortiz, de band rond frontvrouw Sadie Dupuis, bracht in april hun derde album uit, ‘Foil Deer’, maar stonden pas de eerste maal op een podium in Brussel. Wellicht daarom was de Rotonde dan ook maar half gevuld. Vrolijke pop kun je dit niet noemen, Speedy Ortiz speelden in een goeie 50 minuten de tegendraadse, door de jaren negentig geïnspireerde melodieën van hun nieuwe album. Het volume was het hele concert door meer dan stevig te noemen, Sadie Dupuis en de Afro dragende tweede gitarist duwden het hele concert door stevig het gaspedaal in.
Wij misten een beetje de goede hooks, ja , je kon goed headbangen op de nummers, maar niet echt veel songs bleven hangen omdat de band bewust voor prikkeldraad en botsende klanken koos in plaats van herkenbaarheid. Het beste nummer vonden we “Tiger Tank”, omdat Dupuis daar de toonladders aftuimelde zoals Liz Phair in haar feministische klassieker “Exile in Guyvile”. Ook Dupuis had een feministische statement te maken, de slogan ‘Gender is over’ sierde het podium. Soms pakte Dupuis uit met een vibrato, denk aan Sleater-Kinney, die trouwens dit jaar een comeback maakten. Veel nineties-invloeden dus, overgoten met een licht Gothic-sausje, maar ik vond dat geen onverdeeld succes. De band had er vanavond ook niet veel zin in, denk ik, want een bis kon er niet af.
Setlist
Taylor – Graduates – Sk8 – Ginger –Dot X – Casper –Puffer – My dead girl – Mr. Difficult – Tiger Tank – Homo novus – plough – swell content – bigger party – American horror – Ka-prow
Organisatie: Botanique, Brussel
Sales + Sinkane - Een veel te groot contrast
Sales + Sinkane
Charlatan
Gent
2015-10-25
Kimberley Haesendonck
Charlatan Gent, altijd een fijn weerzien! Zeker wanneer er twee topbands geprogrammeerd staan. Democrazy gooide Sales en Sinkane in één zaal en schotelde zo een mooie line-up voor!
Twee jonge enthousiaste mensen uit Florida kropen het podium op en waren klaar om een iets oudere EP en enkele nieuwe nummers aan het publiek voor te stellen. De Charlatan stond behoorlijk vol en terecht, want Sales (zie foto homepag) is een band dat dringend ontdekt moet worden door het grote publiek. De muziek stond behoorlijk stil en dat stoorde. Het gepraat van de ongeïnteresseerde mensen achteraan overheerste. Frontvrouw Lauren stelde voor de muziek luider te zetten en zich niets aan te trekken van de decibelnormen in België. Zorgen voor morgen. En dat werkte. In de set vond je ingetogen nummers als “Getting it on”, maar ook heel dans en beweegbaar materiaal zoals de allereerste single “Renee”. De set was tevens ook zeer goed opgebouwd en eindigde in een absoluut hoogtepunt met “Chinese New Year”. En zo was iedereen opgewarmd voor de volgende act van de avond.
Sinkane, een Aziatisch/Afrikaans viertal die aanstekelijke, dansbare muziek brengt waardoor je niet anders kan dan je heupen te laten bewegen. De frontman deed ons op sommige vlakken zelfs een beetje denken aan Stromae, en dat is uiteraard een compliment. Zowel de hits als nieuw materiaal werden voorgesteld. De set begon swingend, maar werd al snel een beetje langdradig.
De nummers lijken te veel op elkaar, waardoor het moeilijk werd het publiek te blijven boeien. Voeg daarbij nog eens een gebrek aan bindteksten toe en het wordt helemaal moeilijk de aandacht erbij te houden.
Tijdens de bis ronde stond er ook opvallend minder volk in de zaal dan in het begin, wat niet verbazend was. Het optreden was gewoon niet boeiend genoeg. Het contrast tussen de muziek van Sales en die van Sinkane was te groot. En daarmee willen we niet zeggen dat het optreden slecht was, het stond hier gewoon niet op zijn plaats. Zet deze band op Couleur Café, in de vroege avond wanneer de zon onder gaat, dat zou gegarandeerd veel beter werken.
Organisatie: Democrazy, Gent
Yo La Tengo is populair in België, ook nu weer was er heel wat volk naar Het Depot afgezakt voor deze band uit Hoboken, New Jersey. Yo La Tengo kwamen hun veertiende album voorstellen, ‘Stuff like that there’, dat net als ‘Fakebook’ uit 1990 hoofdzakelijk uit obscure covers bestaat. Yo La Tengo heeft er een bandlid bij, Dave Schramm, die hun originele gitarist was tussen 1984 en 1986 en er dus op het nieuwe album en bijhorende tour weer bij is.
Net als bij hun vorige passage in Het Depot, speelde Yo La Tengo vanavond twee sets, met een korte pauze tussenin. Waar de vorige keer deel één akoestisch was, en deel twee elektrisch, speelde de band vanavond de hele avond door voornamelijk akoestisch, dus de fans van de hevige gitaaruitbarstingen, waaronder ik mijzelf reken, waren er aan voor de moeite. Geen rondje headbangen dus, maar de rustige Yo La Tengo biedt ook nog veel lekkers, ideaal voor een zondagavond.
Het podium was wel speciaal aangekleed: de band had 10 schilderijen op katheders opgesteld, werken die ze zelf gemaakt hadden, zo zat er een schilderij tussen van Georgia Hubley en ook een van James Mcnew, maar ook de grafische werken van andere artiesten zoals Jad Fair en het Nieuw-Zeelandse The Clean, hadden een plaatsje gekregen op het podium.
Ira Kaplan, 58 ondertussen, was wat grijzer geworden, maar trad nog altijd op in zijn kenmerkende streepjes-t-shirt. James Mcnew speelde op een contrabas vanavond, en de kleine Georgia Hubley, mocht in het midden de centrale plaats innemend, staand achter haar drums. Zij is erg bepalend voor het geluid van Yo La Tengo, ze speelt meestal met borstels, waardoor de sound een sixties-klank krijgt, schatplichtig aan The Velvet Underground & Nico. Ze was goed bij stem vanavond, of ze nu alleen zong, of in duet met Ira Kaplan. Kaplan was dan weer minder bij stem, breekbaar en niet altijd toonvast.
De set bestond uit een mix van eigen nummers en obscure covers, die allemaal naar de Yo La Tengo-hand gezet werden, zodat je niet kon opmaken wat nu een cover was en wat een eigen nummer.
De enige nummers die echt als covers naar voor kwamen waren “Corona” van The Minutemen, door Jason Mcnew gezongen, dat iedereen kent als het kenwijsje van de MTV stuntreeks “Jackass” en de Cure cover, “Friday I am in love”. Soms waren de covers gewoon kleine, rustige liedjes, niks speciaals eigenlijk, maar toch mooi.
Na de pauze speelde Dave Schramm een aantal nummers op lapsteelgitaar. Het meeste applaus oogstte Yo La Tengo vanavond met dromerige psychedelica, zoals bijvoorbeeld in “Ohm”, waarbij het publiek zo stil was dat je een plastic bekertje kon horen vallen. Afsluiten deed de band met een Johnny Cash-cover, opnieuw een bewijs dat deze indie-veteranen ieder nummer naar hun eigen hand kunnen zetten.
Setlist:
Deel 1 : One to cry – Weakest – Rickety – My heart’s not in it –Ice melting – Take it or – Naples – Corona – The ballad of red buckets – Summer – Before we stopped to think
Deel 2 : Automatic doom– elephant – Double – A while away – Butchie’s tune- Locked door- Hatchet-Friday I’m in love – Wasn’t born – Big day – Ohm- Our way
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yo-la-tengo-25-10-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
