Hollis Brown: klaar voor de doorbraak?
Hollis Brown + Bruce Sudano
café De Zwerver
Leffinge
2015-10-24
Ollie Nollet
Het was geen van de minsten die de avond mocht openen in De Zwerver. Bruce Sudano (geboren in New York en verkast naar L.A.) was voorheen actief in minder bekende bands als Alive ‘n Kickin’ en Brooklyn Dreams maar maakt wellicht meer indruk met de hits die hij schreef voor Jermaine Jackson (“Tell me I’m not dreamin’”), Dolly Parton (“Starting over again”) en Donna Summer (“Bad girls”). Aan dat laatste nummer, dat hij hier dus speelde, werd een heel verhaal gebreid waarin hij het voortdurend had over zijn girlfriend en hij vergat te vertellen dat hij gewoon meneer Donna Summer was die trouwens twee kinderen met haar heeft.
Naast hem zat (slide-) gitarist Randy Mitchell die volgens Sudano ooit een Grammy Award won voor zijn werk bij Warren Zevon. Dan zal dat voor “Knockin’ on heaven’s door” uit diens zwanenzang “The wind” geweest zijn, meteen ook het enige nummer waarbij hij op de loonlijst van Zevon stond. Maar Mitchell was wel nog te horen op platen van talloze andere artiesten. Zelfs op eentje van The Osmonds(!) en meer recent ook op “Hobo” van acteur Billy Bob Thornton waarvan hij tevens co-producer was. Bruce Sudano kwam dus met zijn tweeën zijn nieuwe plaat die hij opnam met The Candyman Band, “The Burbank sessions”, voorstellen.
In De Zwerver lieten ze, beiden op akoestische gitaar, zich wel bijstaan door de pianist en de drummer van Hollis Brown maar uiteindelijk hebben we die twee niet vaak gehoord. Sudano heeft een mooie, soulvolle stem waarmee hij meestal lange, verstilde songs bracht, subtiel ingekleurd door de gitaar van Mitchell en waarin de hand van de vakman duidelijk hoorbaar was. Intelligente teksten ook die getuigden van Sudano’s rake observatie van onze maatschappij. Vrij aardig en onderhoudend al vermoed ik dat dit op plaat net iets te gesofisticeerd zou kunnen klinken voor mijn ongewassen oren.
“Ride on the train” (op Alive Records) uit 2013 vind ik nog steeds een hartverwarmende rootsrockplaat. Ook “Gets loaded” waarop ze integraal “Loaded” van The Velvet Underground coverden mag er best wezen terwijl ze me vorig jaar live ook al konden overtuigen in ‘De Nodige Deugd’ te Moorslede. Kortom, een groep waar ik nog veel van verwachtte maar die me toch danig lieten schrikken toen ik hun nieuwste, ‘3 Shots’, onder de naald legde. Wat klonk dit glad en gepolijst, als was het een knieval voor de commercie. Na enige tijd kon ik tussen de laagjes glazuur toch wel enige sterke songs ontwaren maar dat maakte het enkel des te spijtiger.
Gelukkig klonk het op het podium allemaal een stuk potiger. Hollis Brown (pics homepag) had er net een tour in het voorprogramma van de Counting Crows op zitten en dat was eraan te zien. We zagen een groep boordevol zelfvertrouwen, goed geolied en met zeer veel honger. Ze speelden dan ook meer dan anderhalf uur. Opener “Cathedral” klonk meteen al een stuk appetijtelijker dan op die laatste plaat. Mike Montali bleek meer dan ooit een erg begenadigd zanger.
Samen met de vier andere, al even competente muzikanten wist hij een onwrikbare sound te produceren waarin vage sporen van C.C.R., The Band en Neil Young terug te vinden waren. Die laatste werd trouwens geëerd met een cover : “Revolution blues” (uit ‘On the beach’). Eén stinker niet te na gesproken werd dit een set vol deugdelijke songs waarvan er enkele toch wat te vlot binnen hapten. Maar dat laatste werd ruimschoots gecompenseerd door enkele nummers waarin stevig gerockt werd zoals “Rain dance”. Een onafgewerkte song van Bo Diddley die Hollis Brown mocht vervolledigen en die hier met een schitterende Randy Mitchell op slidegitaar uitgroeide tot een machtig epos.
Na de zo al lange set volgde nog een uitgebreide bisronde met onder meer een ietwat bleke versie van “Sweet Jane” en een fenomenaal “John Wayne” waarin Hollis Brown boven zichzelf uitsteeg. Deze song, die begint als iets van Calexico om vervolgens in een gitaarfestijn te belanden waarvoor Drive-By Truckers hun neus zeker niet zouden ophalen, was op zich alleen al de moeite waard om naar Leffinge af te zakken.
Hollis Brown lijkt me klaar voor het grotere werk. Hopelijk zonder verdere toegevingen...
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Apocalyptica ft Franky Perez: creatieve cello en stem werken …
Tracer - Apocalyptica
Ancienne Belgique
Brussel
2015-10-24
Steven De Pillecyn
De AB is altijd een beetje thuiskomen voor mij, buiten de bezoekfrequentie hier gedurende jaren doet de zaal ook aan als een groot uitgevallen muziekkamer. Naast de legendarisch bekende geluidskwaliteit in deze muziektempel is het belevingsgevoel groot en de interactie tussen podium en publiek wordt een evidentie wat hier al vaak voor magische momenten heeft gezorgd. Het is goed toeven in de AB …
… Dit alles had Tracer, die als voorprogramma aantraden, goed begrepen. Ik neem aan dat voor Tracer dit formaat van zalen hun natuurlijke habitat is en dat kon je merken. Recht-toe-recht-aan garagerock op z´n Australisch met een mentaliteit van ‘we hebben niets te verliezen’ en ik denk dat Tracer zijn schare fans met een stevig contingent heeft uitgebreid afgelopen zaterdag. Vaak boeien voorprogramma´s me niet zo maar Tracer had wel mijn aandacht - de CD ‘Water for Thirsty dogs’ heeft een stipnotering op de iPod gekregen.
Toen was het tijd voor de hoofdbrok en omdat Apocalyptica al een tijdje niet meer in België was waren de verwachtingen hoog gespannen bij mij en wel om 2 redenen : 1) ik ben al jarenlang een trouwe fan van hun creaties en interpretaties 2) hoe zou die ‘Shadowmaker’ nu live klinken?
Vooral tegenover deze laatste vraag stond ik ietwat sceptisch want na de aankoop en beluisteren van de CD bij release , werkte de combinatie tussen de creatieve cellopartijen en de stem van Franky Perez niet voor mij ; de CD verdween dan ook in de kast zonder afvallig te worden.
Wat op de CD niet werkte voor mij, werkte op het podium afgelopen zaterdag wel.
Toegegeven: ik word niet betoverd door de stem van Franky Perez, zijn solocarrière verder volgen zie ik mezelf niet doen en een begenadigd zanger kan ik hem niet noemen, maar we kregen wel een aantal heel mooie momenten afgelopen zaterdag die uit ‘Shadowmaker’ kwamen.
Tussendoor kregen we waar we Apocalyptica van leerden kennen, eigenwijze covers van Metallica en Sepultura, maar ook waarvoor ik ze al jaren apprecieer: hun eigen creaties. We werden getrakteerd op “Grace”, “Not strong enough”, “Bittersweet”, “Hope II” en zelfs “Harmageddon”, wat live al een tijdje onder het stof lag.
Een ‘Shadowmaker’-nummer dat indruk heeft gelaten was “Riot Lights”. Dit nummer toont voor de zoveelste maal de genialiteit van Eicca Toppinen als componist/songwriter want dit nummer valt helemaal uit de toon bij alles wat we al van Apocalyptica kennen.
“Riot Lights” zal net niet het Anthem van Tomorrowland worden, maar als titeltrack van bijvoorbeeld de nieuwe Matrix-film zou dit absoluut niet misstaan.
Mede door de knappe maar eenvoudige graphics wordt dit moment als exceptioneel concertmoment in mijn geheugen opgenomen.
Time flies ... en je kon merken dat het zowel bij het publiek als op het podium met volle goesting was , maar de eindronde werd ingezet : vaste waarden als “Refuse/Resist” van Sepultura en “Seek and Destroy” van Metallica werden enthousiast gespeeld vooraan en meegezongen in de zaal. Om dan met hun klassieker te eindigen : “The hall of the Mountain King” van Edvard Grieg.
Het verhaal is sowieso Scandinavisch erfgoed en de legende gaat dat dit verplichte kost was tijdens hun klassieke scholing en bij het live-brengen van dit nummer voel je dan ook de haat-liefde verhouding die ze met dit werk hebben - heerlijk.
Bisnummers werden “I don´t care” en “Dead Mens Eyes” wat ook hun afsluiter op de CD ‘Shadowmaker’ is en mijn advies is om dit nummer vooral tot het einde beluisteren ...
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Het was best koud in Brussel, maar toch beloofde het een warme nacht te worden. In de AB voelde je het Jamie xx-zomersfeertje al hangen. Smijt daar nog eens een zaal vol hipsters bij en je waande je helemaal terug op de zomerfestivals.
John Rust mocht dit dansfeestje op gang trekken. Zijn set, dankjewel Studio Brussel, begon al om 19u. Wat jammer genoeg leidde tot een lang leeg blijvende zaal. Helaas, want deze man weet hoe je een feestje bouwt, met of zonder publiek. Een goed half uur voordat Jamie xx aan zijn set begon, stond de zaal wel al wat vol. John Rust speelde zijn laatste plaatjes en stoomde iedereen klaar om aan het heetste winterfeest van het jaar te beginnen.
En daar stond hij dan, Jamie xx, een van de meest populaire producers en dj’s van het moment, helemaal alleen voor een volle AB. Een hoofdtelefoon, een mengpaneel en wat platenspelers. Meer had deze man niet nodig om een van de grootste feestjes van dit jaar neer te zetten.
Na een top passage op Pukkelpop 2015 en een onmiddellijk uitverkochte AB show had Jamie xx best wat te bewijzen. Wat in London een Jamie xx & friends optreden werd, bleek hier gewoon een DJ set te worden. Geen guest vocals van onder andere xx-vrienden Romy en Oliver. Jammer, maar laat ons niet op voorhand panikeren. Zijn set kwam goed op gang met nummers als “Sleep Sound” en de remix van Florence and the Machine’s “You’ve got the love”. Het publiek leek het te appreciëren en danste enthousiast mee, maar toch ontbrak er iets. Was het de zomerfestival sfeer, of waren het de talrijke pintjes die je anders enthousiast naar binnen giet. Wie zal het zeggen. Aan temperatuur ontbrak er alleszins niets, want het was warm in de AB. Zo warm dat je het zweet van mensen hun voorhoofd zag.
Ook de lichtshow stond op punt. Allerlei kleuren in allerlei vormen, mooi op elkaar afgestemd. Perfect plaatje dus. Het midden van de set was een klein dieptepunt. De nummers werden te langdradig, bevatte niet genoeg hit materiaal en het publiek begon zich daardoor wat te vervelen. Jamie maakte zijn dieptepuntje naar het einde van de set weer helemaal goed. “Loud Places”, “Gosh”, “I know there’s gonna be (good times)”, elke hit kwam aan bod. Het publiek was blij, enorm blij, en zette dat om in dansjes zoals we dat die avond nog niet gezien hadden.
Oké, Jamie xx is niet de beste DJ ter wereld, maar hij weet perfect waar hij mee bezig is. De AB werd omgetoverd tot één grote danszaal en het optreden van Jamie xx werd één groot dansfeest.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Poodles – Sterke liveband!
The Poodles +Maverick & Rebellious Spirit
Kreun
Kortrijk
2015-10-22
Dominiek Cnudde
Een week na het fantastische optreden van Y&T programmeerde Alcatraz al terug een nieuw optreden in De Kreun. Op de affiche stond deze keer de sympathieke Zweedse band The Poodles.
De rocktempel was voor de gelegenheid kleiner gemaakt maar dan nog bleek de capaciteit ruim voldoende want de bezoekersaantallen bleven op deze weekdag ver beneden de verwachting. Naar schatting zo'n 150 bezoekers vonden de weg naar De Kreun. Een beetje vergelijkbaar met het aantal bezoekers dat in andere landen (met uitzondering van thuisland Zweden) naar The Poodles komt kijken. Het blijft een cliché maar ook deze keer hadden de afwezigen ongelijk want de Zweden brachten een wervelende rockshow van ruim 90 minuten!
Maar voor het zover was kregen we ook nog twee supportbands voorgeschoteld.
De eerste band die mocht aantreden was de Noord Ierse band Maverick. De band uit Belfast bestaande uit David Balfour (zang), Ryan Sebastian Balfour (gitaar), Ric Cardwell (gitaar), Richie Diver (bas) en Mike Ross (drums) bracht aanstekelijke melodieuze hardrock met een metalrandje. De set bestond voornamelijk uit nummers van het debuutalbum: 'Quid Pro Quo', dat eind vorig jaar verscheen bij Massacre Records. Frontman David Balfour maakte indruk en de band had met zijn aanstekelijke old school hardrock meteen de zaal mee. Uitzonderlijk vond ook zanger David dit, want hij bedankte het Belgische publiek meermaals voor de warme respons. Deze jongens maken zeker een kans om te promoveren naar een hogere klasse.
Veel minder enthousiasme brachten de jongens van Rebellious Spirit. Deze Duitsers hebben net hun tweede album 'Obsession' uitgebracht maar hoezeer ze ook hun best deden om de nieuwe plaat aan het Belgische publiek voor te stellen, de respons bleef zeer matig en velen verlieten de zaal om in de foyer een pint te drinken. De set zat vol matige rocksongs en ook de sound (die bij voorganger Maverick nog wel heel goed was) trok nergens op. Enkel de nieuwe single en semi-ballad "In My Dreams" kon mij nog enigszins overtuigen. Maar om eerlijk te zijn ben ik Rebellious Spirit nu al vergeten.
Hoofdact van de avond was de sympathieke Zweedse band The Poodles. Binnen het Melodic Rock wereldje toch wel een semi-grote klepper waarbij de vreemde groepsnaam voor discussie blijft zorgen. Helaas bleef zoals eerder gezegd de opkomst klein maar dat lieten de heren niet aan hun hart komen.
In een wervelende rockshow lieten ze nogmaals horen dat Zweden het mekka is voor wat betreft melodische rockmuziek. De band heeft ooit tweemaal meegedaan aan de voorrondes voor het Eurosongfestival maar slaagde er toen niet in de finale te winnen en zo hun land te verdedigen. Mede daarom wordt hun gladde melodieuze hardrock ook wel eens smalend songfestivalhardrock genoemd.
Feit is dat de heren goed weten wat ze doen, weten hoe ze een perfecte melodieuze rocksong moeten schrijven én daarnaast weten ze ook live hun songs zeer overtuigend te brengen. Het nieuwe album: 'Devil In The Details' is al hun zesde studioalbum en bevat net zoals hun vorige platen terug een groot aantal meezingers en potentiële radiohits.
De set van de avond werd aangekondigd als een 'best of concert' en dat werd het ook zo een beetje want het werd een bloemlezing met de beste songs uit hun discografie.
Reeds vanaf de start nam zanger en frontman Jakob Samuel (a.k.a. Jake Samuels) ons bij de keel. De charismatische zanger was in de jaren '90 nog drummer bij Talisman, nu is hij het handelsmerk van deze band. Gekleed in een rood lederen pak met kap was hij een bijzondere verschijning. Opener "Before I Die" brak meteen een potje of hoe je moet openen met een knaller van formaat! Daarna kregen we de meezinger "Caroline" gepresenteerd dat stevig werd meegebruld door de fans maar ons toch even deed grijpen naar onze oordopjes.
Even indrukwekkend waren het aanstekelijke "House Of Cards" en de stadionrocker "Shut Up!". Tijdens deze laatste song kreeg David Balfour, de zanger van openingsband Maverick, de microfoon toegereikt. De sympathieke man was de ganse tijd naast ons komen staan 'in the crowd' om The Poodles show van in de frontlinie te bekijken. Trouwens, puike prestatie van David en toch wel een mooi moment in de show.
Even verderop kregen we ook een zeer gesmaakt akoestisch intermezzo met enkele machtige ballads! Een succesvolle ouderwetse formule die tegenwoordig nog zelden live gebruikt wordt! De vooruitgeschoven single van de nieuwe plaat: "The Greatest" was voor mij het hoogtepunt van de avond. De uitgesproken A.O.R. sound in deze song en de potentiële hitkracht zijn echt mijn ding. Ook erna ging de spankracht tijdens het concert nooit verloren! Lekkere melodieën, sterke songs en een geroutineerde sterk musicerende band waren de ingrediënten voor een onvergetelijke sterke rockshow.
De vernieuwde line-up van de band met de nieuwe bassist Johan Flodqvist is duidelijk een goede keuze. Ondertussen heeft ook gitarist Henrik Bergqvist (gitarist bij The Poodles sinds 2008) zijn stempel weten te drukken, al is hij op het podium wel een stuk introverter dan zijn voorganger Pontus Norgren. Woorden schieten te kort om frontman, entertainer en vooral vocale klassebak Jakob Samuel te omschrijven. De energie die deze man vrijgaf op het podium was werkelijk verbluffend!
The Poodles bewezen andermaal een zeer sterke liveband te zijn. Hun gepolijste melodieuze hardrock is ook live een lust voor oor en oog! Sublieme rockavond daar in De Kreun!
Setlist:
*Before I Die *Caroline *House Of Cards *Shut Up! *I Rule The Night *Flesh And Blood *Cuts Like A Knife *Line Of Fire *Everything *Crying / One Out Of Ten / Leaving The Past To Pass *The Greatest *Instrumental / Drum Solo *Thunderball *Crack In The Wall *Metal Will Stand Tall *Like No Tomorrow *Night Of Passion
-------------
*Echoes From The Past *Seven Seas
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-poodles-22-10-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rebellious-spirit-22-10-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/maverick-22-10-2015/
Organisatie: Alcatraz Music (ism Kreun, Kortrijk)
De ons, in 1993 alweer, ontvallen Frank Zappa lijkt alom tegenwoordig dezer dagen. Vooreerst is er de cd, ‘Dance me this’, met onuitgegeven werk dat hij vlak voor zijn dood opnam, al kan ik me moeilijk inbeelden dat de maestro deze probeersels ooit op plaat zou hebben gekwakt.
Maar ook in de concertzalen is hij niet weg te slaan. Onlangs nog waren de Grandmothers Of Invention in de Spirit Of 66 in Verviers. Op 4 december speelt Sinister Sister (groep Belgische topmuzikanten rond vibrafonist Pieter Claus) werk van hem in de Rataplan in Antwerpen. Op 1 november komt oud Zappa-drummer Terry Bozzio naar de Zwerver in Leffinge en op 30 oktober prijkt Band From Utopia op de affiche van de 4AD in Diksmuide. Die laatsten lijken me, met ex FZ leden Ray White, Bobby Martin en Tom Fowler in de rangen, het interessantst. En dan was er zeer onlangs ook nog het overlijden van weduwe Gail Zappa maar daar repte Dweezil met geen woord over.
Intussen is het project Zappa Plays Zappa, waarmee Dweezil de muziek van zijn vader levend wil houden, ook al zo’n 10 jaar oud. Voor deze avond in een uitverkochte Roma was ons naar aanleiding van de 40ste verjaardag van de plaat een integrale uitvoering van ‘One size fits all’ beloofd. En die integrale uitvoering mag wel erg letterlijk genomen worden. De nummers werden in exact dezelfde volgorde afgewerkt zonder ook maar één woord commentaar tussendoor, als betrof het een klassiek werk. Eerst werden we nog op het verkeerde been gezet met het ellendige thema van ‘Star Wars’ maar na enkele minuten ontwaarde ik toch de eerste noten van “Inca roads” waarin de zang van Chris Norton aardig in de buurt kwam van George Duke destijds.
De meeste zang nam evenwel Ben Thomas voor zijn rekening en daar was ik heel wat minder over te spreken. Zo miste ik tijdens het heerlijke “Florentine Pogen” de van de soul barstende strot van Napoleon Murphy Brock. Voor de rest viel er weinig aan te merken. De uitvoeringen stonden heel dicht bij het origineel. Het instrumentale “Sofa No. 1” viel zo goed als niet te onderscheiden van de plaatversie. We hoefden niet te mopperen want “One size fits all” bevat negen ijzersterke songs die allen zo goed als feilloos gebracht werden. Maar wanneer je het zo brengt , wordt alles wel erg voorspelbaar terwijl de schaarse afwijkingen nooit voor enige meerwaarde zorgden.
Gelukkig volgde hierna nog zoveel moois waardoor ik zeker niet op mijn muzikale honger bleef zitten. Het begon al sterk met “Black napkins” waarin Dweezil zijn talenten als gitarist mocht etaleren. Het eigen “Dragon master”, een heavy metal-pastiche waarvoor vader destijds de tekst schreef, begon met de plots uit de coulissen opduikende stuntzanger Pete Jones niet onaardig maar ontspoorde op het einde toch compleet. Deze uitschuiver was ik echter snel vergeten want wat volgde liet mijn hart toch een paar tellen sneller slaan : “The Grand Wazoo”, titeltrack van één van Zappa’s meest onderschatte platen en wat mij betreft zelfs zijn allerbeste. Een lome, jazzy compositie waarin zowel de blazers , de toetsen als de gitaar uitblonken.
Na deze parel vond The Dweez dat het tijd was voor wat publieksparticipatie. De drie delen van de zaal mochten elk een kunstje leren wat erg vlot ging. Alleen gebeurde er daarna niets mee. Onze taken werden niet geïntegreerd in een song en er werd ook niets nieuws mee gecomponeerd, iets wat Zappa senior wel deed! Totaal overbodige oefening die gevolgd werd door het geweldige “Cletus Awreetus-Awrightus”, ook al uit ‘The Grans Wazoo’, en waarin saxofoniste Scheila Gonzalez een glansrol speelde. Later zou ze nog een paar keer schitteren. Het waren niet meteen de meest evidente nummers die Dweezil had uitgekozen. Neem nu “The evil prince”, een track uit de verschrikkelijk taaie driedubbelaar ‘Thing-fish’, dat volledig gedragen werd door de hemelse samenzang van de bandleden en waarin Ben Thomas wel tot zijn recht kwam. Meer nog, hij zong gewoon de sterren uit de hemel. Vanaf hier bleef het uitermate genieten met onder meer nog “I’m the slime” en het obligate “Montana”.
Tot slot liet Dweezil de helft van de groep vertrekken om zich samen met bassist Kurt Morgan en drummer Ryan Brown te vergrijpen aan een brok verzengende gitaarrock dat begon met “Apostrophe”.
Uiteraard volgde er nog een feestelijke bisronde waarbij het onmogelijk werd te blijven zitten : “Cosmik debris”!, “Dancin’ fool”!!, “Muffin man”!!!
Dweezil Zappa heeft duidelijk niet het charisma van zijn vader in de genen en het concert kende wel enkele pijnpunten. Toch viel er meer dan voldoende te genieten in een bijna twee en een half uur durende set vol tijdloze muziek gebracht door zes schitterende muzikanten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zappa-plays-zappa-21-10-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent ism De Roma, Antwerpen
Enkele jaren geleden waren we onder de indruk van ‘Face The World’, het fijne debuut van The Octopussys. Het was een ongecompliceerde, fijne en snedige punkpopplaat in het verlengde van grootheden als Sum 41, Blink 182, Lagwagon en No Use For A Name. Het was niet alleen bij ons dat ‘Face The World’ enthousiast werd onthaald getuige de vele shows in binnen- en buitenland die The Octopussys daarna wisten te versieren.
Het heeft wat geduurd maar na vier jaar is er eindelijk een opvolger! Verwacht geen grote stijlbreuk hoewel ‘Leagues Below’ over het algemeen iets meer (college)rockgeörienteerd is dan ‘Face The World’.
The Octopussys zijn er opnieuw in geslaagd om een fijne selectie van catchy, poppy punksongs te componeren die na een handvol luisterbeurten zich gegarandeed in je schedelpan nestelen. “Don’t Call me Shirley”, het grappige “Beer Me Up” , onze favoriet “Groundhog Day” ... het zijn tracks die het live uitermate goed zullen doen. ‘Leagues Below’ onderstreept zo dat The Octopussys tot de belangrijkste punkbands in Vlaanderen mag gerekend worden!
Die Conor Oberst is een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist , maar hij komt de laatste jaren nog maar mondjes maat met plaatwerk … het is wat stil geworden , solo als met Bright Eyes of met The Mystic Valley Band en het project Monsters Of Folk.
Net tegen die achtergrond van opmerkelijke stilte schudt hij ons hardhandig wakker met Desaparecidos , die nu na 2002 nog maar hun tweede plaat uithebben . Hier wordt de indie/alt amercana van de man weggeblazen , de donkere gedachtenkronkels maken plaats voor een maatschappijkritische noisy punksound van 14 krachtdadige songs , puur, oprecht, bevlogen , ergens tussen Gaslight Anthem en Dropkick Murphys in . Ze gaan lekker tekeer in een furieus, stevig , gebald geluid . Muzikaal sterk en mooi meegenomen!
Altijd wel iets bijzonders als Stef Camil Carlens als zijn avontuurlijke drummer Aarich Jespers aan het werk zijn Naast het ‘gewone’ werk met Moondog Jr en Zita Swoon schreven ze filmmuziek ( remember ‘Sunrise’) , waren er de inspiratievolle ‘Bandinabox’ optredens , de voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’, Rosas, en voegden ze er het woord ‘Group’ aan de bandnaam toe , wat ‘Wait for me’ opleverde, een muzikale ontdekkingstocht door Burkina Faso en Mali . Het gezelschap opereerde muticultureler dan ooit . En ook met ‘New old world’ toonden de twee dat zij het (vertrouwde) muzikale pad een andere bredere wending geven. Een eindeloze reeks projecten, zo lijkt het wel .
Voor het Klarafestival creëerden de twee vast leden van Zita Swoon ‘Nothing that is everything’ , een kleurrijke performance, die muziek , ritme , beeldende kunst en hun voorliefde aan dadaïsme met zijn klankpoëzie en absurde humor samenbrengt.
De groep vertrekt vanuit een fragment uit de film 'Dada' (1969) van Greta Deses, over de eerste dadaïstische voorstelling in het Cabaret Voltaire in Zürich (1916). Hugo Ball bracht er zijn klankgedicht ‘Karawane’.
Een vloeiende overgang tussen dans en muziek opnieuw , een theatrale, multidisciplinaire presentatie , die groovy , aanstekelijk, sfeervol , filmisch en leuk , ontspannend klinkt door de eigen , unieke identiteit. “Dada for spring radio” en “Why say it once” zijn twee singles , een barometer voor dit project .
De uit Manchester afkomstige Everything Everything is al aan toe aan hun derde cd . In hun indiepop , sijpelt de artrock nog meer dan vroeger door de electro/toetsen. Hun songs zijn toegankelijk, hebben pakkende dromerige melodieën, aanstekelijke, broeierige ritmes, niet vies van dramatiek en pathos , en er is een meerstemmige zang . De falset zang van gitarist/toetsenist Jonathan Higgs is indringend . Finesse en subtiliteit . Stuart Price als producer (zie Zoot Woman, Les Rhytmes Digitales e.a.) is niet vreemd dat de keys een prominent plaatsje innemen. “Sping – sun - winter – dread” en “Fortune 500” zijn de singles die moeten zorgen dat de band een breder publiek bereikt , maar ook “Zero pharaoh” en “No reptiles” dringen zich op . Mooi!
Het land van de doom-metal is een oord waar nevel en mist nooit optrekken, waar de gitaren als sloophamers de grond bewerken en waar tergend trage heavy riffs diep in het canvas snijden. De songs overschrijden niet zelden de tien minuten en laten daarbij steeds een aanzienlijk spoor van vernieling achter. We denken aan bands als Bell Witch, Electric Wizard, Pallbearer en Sleep (pioniers in het genre, hun meesterwerk ‘Dopesmoker’ bestaat uit welgeteld één song, en die klokt af boven het uur).
Vooral met Pallbearer heeft Windhand veel gemeen, het is loodzware slow-motion metal met een heldere melodie die komt aanwaaien vanuit de gure achtergrond. Songs als “Forest Clouds” en het bijzondere lange en intrigerende “Kingfisher” doen een mens wegzweven onder een wolk van loden bassen en bedwelmende leadgitaren die het oneindige opzoeken.
Vrouwen zijn sowieso zeldzaam in de metal-wereld, maar hier zorgen de ijle vocals van Dorthia Cottrell voor aangename nuances in het logge gevaarte, dit is iets helemaal anders dan de potsierlijke kermis-metal van pakweg Nightwitch of Within Temptation. Bovendien weet Cottrell hier ook de gevoelige snaar te raken met “Sparrow” en “Aition”, twee bekoorlijke akoestische rustpunten die een fraai contrast vormen met het brute bulldozergeweld op de rest van de plaat.
Wie zit er nog te wachten op een nieuwe plaat van Joe Jackson ? We weten immers dat de sympathieke halve kaalkop in jaren geen deftig album meer uit zijn kennelijk leeggelopen creatieve brein heeft weten te persen. Op de koop toe werd Joe Jackson dit jaar gevraagd voor Night Of The Proms, het opvangtehuis voor artiesten die hopeloos op retour zijn en hun eigen hits met behulp van de plaatselijke harmonie in een georkestreerde recyclageverpakking terug aan de man proberen te brengen.
Het moet dan ook nog eens lukken dat wij, net nu dat nieuwe schijfje hier voor onze neus ligt, zopas op een tweedehandsmarkt Joe Jackson zijn schitterende debuutplaat ‘Look Sharp’ (1979) op heerlijk zwart vinyl hebben aangeschaft. Briljante plaat, nog steeds, met onsterfelijke klassiekers als “One More Time”, “Is She Really Going Out With Him”, “Got The Time”, “Fools In Love”, “Sunday Papers”,…. Na al die jaren terug enorm van genoten. Wat moeten we dan met deze ‘Fast Forward’ ? Hier kunnen we echt weinig mee aanvangen. Natuurlijk, Jackson’s heldere en mooie stem klinkt onaangetast en zijn fijne pianosound is uit de duizenden herkenbaar, maar songs van het kaliber van hierboven zijn in geen mijlen te bekennen. Zowat alle tracks zijn lauwe doorslagjes van dingen die hij eerder al veel beter heeft gedaan. De ballads, en dat zijn er nogal wat, probeert hij even aangrijpend als destijds te brengen, maar die komen er wat onbeholpen en vooral slijmerig uit.
De uptempo songs ontberen het venijn van de jonge Jackson en ook de coverkeuze is op zijn minst gezegd nogal misplaatst. Geen idee wat Jackson zijn bedoeling was met Television’s “I See No Evil”, maar het resultaat is een draak waar Tom Verlaine zeker niet zal kunnen mee lachen. En het kan nog erger, op een afschrikwekkend onding als “Good Bye Jonny” zouden we Jackson vroeger nooit betrapt hebben, dit vehikel lijkt te zijn weggelopen uit een geflopte Broadway musical. Pijnlijk.
In volle bewustzijn hebben wij beide platen nog eens naast mekaar gelegd : ‘Look Sharp’ is een pittig en fris debuut dat schittert van begin tot einde, ‘Fast Forward’ is behang met een saai motiefje.
Het is helaas waar, Joe Jackson is klaar voor Night Of The Proms. Om het met Will Tura’s woorden te zeggen : Arme Joe.
Het Canadese Ougth is samen met Protomartyr één van de fijnste indie-bands van het moment. Vorig jaar kwamen ze de neus aan het venster steken met het scherpzinnige en frisse ‘More Than Any other Day’, een meer dan veelbelovend debuut. De bevestiging is een feit met de al even indringende opvolger ‘Sun Coming Down’. Ook dit jaar lonken de eindejaarlijstjes.
Geen dwarse stijlbreuken, wel het verder uitdiepen van een eigen hoekige sound die zich manifesteert in een stel fijnzinnige en brandende indie- en postpunksongs. Nog een stuk nadrukkelijker dan op het debuut zijn de referenties naar The Fall, en dat heeft veel te maken met de prompte en vaak declamerende vocals van Tim Beeler.
De man spuwt het er uit op de punktonen van een gebeten “The Combo” (Captain Beefheart in overdrive) en hij begeestert in volle Mark E Smith stijl het absolute pareltje “Beautiful Blue Sky”, het gepassioneerde centerpunt van dit album dat hier zowat acht minuten staat te schitteren.
Een stel furieuze en prikkelende gitaren nemen een prominente rol in op deze plaat. Als de distortion knop zijn gang mag gaan hebben ze bovendien een doordringende Sonic Youth geur (“Sun’s Coming Down”) terwijl ze elders hellen naar de subtiliteit van een gedreven Television (“Passionate Turn”).
Amper acht songs staan er op ‘Sun Coming Down’, zoals op een goeie ouwe vinyl LP met vier nummers per kant. Dus van overdaad geen sprake, alle songs zijn even penetrant en krachtig.
Hoera, weer eentje uit de Ty Segall stal. Voor de tweede keer al zit onze garageheld achter de drumvellen bij Fuzz voor een plaat die alweer grossiert in seventies rock die in een patchouli-bad gemarineerd is. De gitaren doen de groepsnaam alle eer aan en klinken gruizig als het meest zompige van Blue Cheer, de vocals brengen het hele goedje geregeld terug naar de sixties en de drums roffelen alsof Jon Bonham terug tot leven is gewekt. In de garage heeft Fuzz een heet brouwsel van maar liefst 14 driftige songs gesmeed, het gaat van hard-rock langs psychedelica naar stoner-rock en een occasionele streep punk.
Bij wijze van apotheose is de laatste song “II” een 13 minuten durende jam van uitzinnige gitaren, op hol geslagen drums, uitwaaierende echo’s, geschifte riffs, psychedelische weed-wolken en Hendrix-solo’s die in een vat wijn werden ondergedompeld.
Hoewel een bedrijvige Charles Moothart hier onder invloed van een flinke dosis Tony Iommi extracten de gitaar beroert, klinkt dit toch zéér Ty Segall. Benieuwd waar hij hierna zijn tanden zal inzetten.
Sleaford Mods en Sissy Spacek
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods, draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Willamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op, en de bekertje vliegen in het rond .
De punkpoëet - half dichter , half hooligan lookalike - , ergens tussen Mike Skinner van The Streets en Mark E. Smith van The Fall in , rapt , spuugt over de lekker groovende bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen .
Fearn , de pet wat voorover, hoeft niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op drie omgekeerd gestapelde lege Belle-Vue bakken staat; hij staat er wat stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen .
Een statement wat de twee daar in al hun eenvoud staan te doen . Treffend zeker , iedereen krijgt ervan langs, een soort ‘no future’ van veertig jaar terug ….
Een klein uur vuurden ze hun rollercoaster af in korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durfden te dreunen op een repeterende Suicide beat in . Heerlijk dat meer van hetzelfde van hun twee cd’s totnutoe , de recent verschenen ‘Key markets’ en hun debuut ‘No divide and exit’ van vorig jaar. Messcherpe raps van ‘cunts’ , ‘fucks’ , ‘twats’, .. én sounds met opgeheven vuist en middelvinger waar Williamson rond zijn microstatief hangt .
Eenvormigheid dwarrelt , sluipt wel rond maar met een “No one’s bothered”, “Face to faces”, “A little ditty” , “Jolly fucker” en “Jobseeker” hebben we er een handvol die een sterke indruk nalieten .
Williamson is natuurlijk de onderscheidende factor en het stralende middelpunt met zijn duizelingwekkende ‘rants’ en ongegeneerde scheldtirades . Het publiek en de wereld even doen stilstaan van wat er gebeurt , al schuilt er in dat protest ook wat humor . Duidelijk een geruchtmakend optreden van dit duo , Sleaford Mods !
Eén van de supports was Sissy Spacek , die hun naam ontleenden aan de actrice die we kennen van o.m. de horrorthriller ‘Carrie’ , ‘Coal miner’s daughter’ , ‘Missing’ en ‘Crimes of the heart’. 20 minuten lang werden we overspoeld , overweldigd door hun noise terror/– core en experimentjes , geleest op bas en drums (elementen die op tape stonden bij Sleaford Mods btw) , de vooraf opgenomen snijdende gitaarloops en de krijsende, schreeuwende zang … Ergens borrelde hier dat andere noise collectief Lightning Bolt op , te zien op Sonic City Kortrijk binnenkort. Interessant dus …
De volledige Sleaford Mods show staat nu ook online op de AB site - Enjoy it! , https://www.youtube.com/watch?v=34BULg876gQ&feature=youtu.be
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Alexander Giannascoli is niet bepaald een artiestennaam die gemakkelijk bekt, dus houdt de 22-jarige collegestudent uit Philadelphia het maar op Alex G. Alex G. neemt zijn platen thuis op, en krijgt daarbij hulp van zijn zus voor het artwork. Een echte slaapkamerartiest dus, die zijn eigen nummers met gitaar en keyboard in elkaar knutselt in de lo-fi traditie. Vorig jaar leerden we hem kennen met het album ‘D.S.U. (Dream State University)’ en met ‘Beach Music’ dit jaar, zijn zevende plaat al, werd hij nu opgepikt door het Domino-label. Een heel productieve artiest dus, die ons doet denken aan Elliott Smith, Sparklehorse, Guided by Voices, en ook wel de vroege Ween, vooral dan omdat hij naast zijn normale zangstem, zijn falsetstem, ook nummers zingt met een heliumstemmetje, dat in combinatie met de drumcomputerbegeleiding wel heel erg aan Dean en Gene Ween doet denken, die trouwens ook uit Pennsylvania komen en net als Alex G. al op heel jonge leeftijd met muziek begonnen.
De tunnels in Brussel zaten goed dicht, zodat Alex G. al begonnen was toen we in de Witloof Bar toekwamen. Live was Alex G. een viertal in traditionele rockbezetting, drums, bas en twee gitaren dus die een stuk potiger uit de hoek kwamen dan op plaat.
Onvervalste collegerock dus in de stijl van Pavement, maar dan toonvaster gespeeld en gezongen. Built to Spill was nog een naam die bij mij op kwam, vooral dan door de stem van Alex, want op epische gitaaruitbarstingen moest je niet wachten: in pure lo-fi stijl klokten de meeste nummers net boven de twee minuten dertig af, als een song een hoede hook had en er verder niks verteld moest worden, dan werd de song gewoon abrupt afgebroken. Met zeven albums op je conto op je tweeëntwintigste hoeven er natuurlijk ook geen nummers gerekt te worden, gewoon een nieuwe farde nummers opentrekken leek wel het motto.
Instrumentale niemendalletjes onder de minuut zaten er ook tussen, en in een nummer onderbrak een drumsolo gewoon de melodie om in een volledig andere richting verder te gaan. Het kan ook zijn dat er gewoon twee nummers op onhandige wijze aan elkaar geplakt werden, in ieder geval, het was lekker rommelig zoals lo-fi moet zijn. Door het vroege aanvangsuur was er ruim tijd voor bissen, zodat Alex G. een halfuur verzoeknummers aan nam van het publiek. “After Ur Gone” en “Axesteele” waren mijn favorieten, tweeminuten-snoepjes voor headbangers.
… Mark Linkous en Robert Pollard hebben een waardige opvolger, Alex G. is zijn naam …
Organisatie: Botanique, Brussel
Ik herinner me het eerste concert van de Black Diamond Heavies in de 4AD anno 2007 nog als de dag van gisteren. Wat een explosieve kracht school er in dat duo! Later zag ik ze nog talloze keren terug want ze toerden als gekken (drie Europese tournees per jaar was geen uitzondering, eerder de regel) en telkens hing er magie in de lucht.
Tot er eind 2010 een einde aan het sprookje kwam toen de superbe drummer Van Campbell vond dat het genoeg geweest was. Maar organist-zanger James Leg bleef koppig doorgaan met telkens een andere occasionele drummer, zij het wat zwalpend. Net toen ik het ergste vreesde, zag ik in 2013 een herboren James Leg, die de drank en alle andere gevaarlijke genotmiddelen had afgezworen, terug in Middelburg. Dit jaar verscheen dan zijn tweede soloplaat, ‘Below the belt’, die er best mag zijn. Ik verwacht telkens een meesterwerk als die eerste Black Diamond Heavies-plaat, “Every damn time”, mijn wat onredelijke eis werd evenwel niet ingewilligd. Maar James Leg is iemand die je vooral live moet zien, dus trok ik naar Brussel.
Zoals een beetje verwacht bleek het sympathieke Magasin 4 een paar maten te groot voor James Leg. Vooral The Freeborn Brothers hadden hier last van en kregen het her en der verspreide volk moeilijk aan hun kant. Uiteindelijk trok Matt Plesniak dan maar zelf al dansend de zaal rond wat een aardig zicht opleverde met die stompfoot tamboerijn aan zijn ene voet. Het drietal uit Polen omschrijft hun muziek zelf als ‘gypsy hobo trash grass punk-‘n-roll’ en dat zal wel ongeveer hetgene geweest zijn wat we op ons bord kregen. De stevig voortjakkerende songs met een losgeslagen banjo, een ratelend washboard of een pompende accordeon konden alvast de kilte uit mijn stramme ledematen verdrijven. Enkel wanneer er wat gas teruggenomen werd, wat gelukkig niet al te veel gebeurde, kwamen hun beperkingen bovendrijven. Niettemin een aangename opwarmer.
James Leg stoof er als vanouds furieus in en lokte het volk meteen naar voor maar tijdens het eerste nummer al gaf zijn oude Fender Rhodes piano, die zo te zien beide wereldoorlogen nog van nabij heeft meegemaakt, de geest.
Na wat oplapwerk kreeg een duidelijk geïrriteerde James Leg het ding toch weer aan de praat maar tijdens het eerste half uur bleef de klank geregeld wat haperen. Dat vervelende probleem maakte hem bijzonder nijdig - een paar keer had hij duidelijk zin om zijn piano tegen de vlakte te stampen – maar zelfs dat kon geen rem zetten op een gedreven, pittige set.
Samen met zijn tegenwoordig vaste partner in Europa, drummer Mat Gaz uit het Franse Angoulême, die onlangs nog met zijn andere band Mars Red Sky op het Desert Fest in Trix speelde, produceerde hij een stevige bezielde sound waarvan de wortels diep in de soul, gospel en country verankerd waren. De nieuwe songs moesten niet onderdoen voor de talrijke Black Diamond Heavies parels als “White bitch”, Leave it in the road” of “Poor brown sugar”. Vooral “Dirty south” kon zo weggeplukt zijn uit een BDH elpee en was met zijn “Sympathy for the devil” oe-oe’s na “Fever in my blood” met zijn “Gimme shelter” passage de tweede song die verwees naar de Rolling Stones.
Een zich herhaaldelijk voor het slechte materiaal excuserende James Leg zal wellicht niet tevreden geweest zijn, toch haalde hij tijdens de bis nog eens alles uit de kast in een werkelijk fenomenale versie van “Ain’t talking about love” (Van Halen).
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Na vijf jaar was het terug zo ver. Jawel, zo lang is het geleden dat de klauw van Bono en co het Koning Boudewijnstadion inpalmde. Toen was het voor de ‘360°’-tour, anno 2015 is het de ‘Innocence + Experience’ tour. De naam van hun tournee doet al vermoeden hoe de volgende plaat van deze groep kan heten, ‘Songs of Experience’? .
U2 is muzikaal een trendsetter geweest, denk maar aan de ophefmakende plaat ‘Boy’, en met de jaren beseften ze dat het niet alleen om muziek ging bij een concert. Video-walls, projecties, special effects, als één van de eerste wist deze Ierse band daar gebruik van te maken. Tot op vandaag slaagt deze groep erin om altijd iets nieuws te brengen.
Een podiumopstelling die nooit eerder is vertoond en een immense video-wall in de lengte van het Sportpaleis, die synchroon op en neer beweegt. En alsof dat nog niet voldoende was, konden de artiesten de wall betreden alsof ze in de video zelf meespeelden. Vernieuwend!
Muzikaal was de avond te kort om alles in een concert van twee uur te gieten, ook al omdat de twee uitverkochte concerten niet volledig dezelfde setlist hadden. “Out of control” aan het begin van een concert, jah dan weet je het wel. “The Miracle”, “Song for someone”, “Raised by Wolves” en niet te vergeten “Iris”, opgedragen aan de moeder van Bono die veel te vroeg is overleden. Allemaal nummers van het meest recente werk van U2, genaamd ‘Songs of Innocence’.
Tussen al het nieuwe werk, “Sunday Bloody Sunday”. Doe eens de moeite om de versie van 1985 te bekijken tijdens het Live Aid Concert in het Wembley Stadion en bekijk daarna eens de editie van 2015 van deze tour. Typisch voor de band, het herwerken van vroegere successen. Je hoort dan de echte U2 fans tegen elkaar bezig van, die versie heb ik daar gemist, die versie van dat nummer heb ik tijdens die tournee gezien, … Fantastisch!
Verder in de set kwamen nummers als “Pride” en “With Or Without You”, onmisbaar tijdens een concert van U2, en het trio waarmee ze na meer dan twee uur afsloten: “City Of Blinding Lights”, “Beautiful Day“ en “I Still Haven’t Found What I’m Looking For”.
Bono zou Bono niet zijn al hij zich niet zou voordoen als de ideale wereldverbeteraar. Zijn speech over het ideale Europa, zijn mening over de vluchtelingen en niet te vergeten zijn moeilijke jeugd in het soms nog altijd woelige noorden van Ierland. Dat heeft hem gevormd tot wat hij nu is, de zanger van één van ’s wereld meest succesvolle bands allertijden.
Het is door de jaren heen allemaal wat minder heftig geworden, Bono springt niet meer als een jong veulen over een podium, de fans verjongen ook niet maar wat wel is gebleven , is dat typische U2-geluid van The Edge met zijn gitaar. Vanaf de eerste noot weet je het, dit is een concert van U2. Ik ben fan, U2?
Organisatie: Live Nation
Sun Kil Moon is het alterego van Mark Kozelek, de man is al toe aan zijn zevende album , en we vinden acht songs terug, die muzikaal mooi uitgewerkt zijn; openhartige, breekbare , intens broeierige indiefolky songs , die bepaald worden door zijn diep, raspende stem en praatzang , een akoestisch en elektrisch gitaarspel en verder een sobere omlijsting.
Steve Shelley die we van het Sonic Youth materiaal en de Thurston Moore’s bijdrages, is hier ook aanwezig.
Het zijn persoonlijke verhalen , short stories over de dood, de onrechtvaardigheid , maar ook van de liefde voor zijn familie .
Geen enkele song gaat onder de zeven minuten, of ze nu intro- of extraverter klinkt , de sing/songwriting palmt je in . Net als de vorige cd’s mag deze mee bejubeld worden …
Met de overtuigende single “My friend , my stranger” bewees Zornik van Koen Buyse dat ze terug zijn , na vijf jaar stilzwijgen . Die sabbat periode deed de band deugd .
We horen een rits hitgevoelige poprockende nummers , zonder al te veel poeha , waarin de band wel durfde verzeild in geraken . “Too soon” , “Here & now” dringen zich een plaatsje op naast de comebacksingle . Op “Holding back” rocken ze stevig en de gevoeligheid druipt op “Shiver when the shine” , “Friends @ 3.46 AM” en “Home” . Voldoende afwisseling dus , wat een frisse band doet horen die stekeligheid met emotie nauw vermengt . Zornik is back dat horen we overduidelijk op deze plaat!
Een paar jaar terug was Major Lazer hip & hot , de nieuwe Faithless . Op erg korte tijd groots geworden , dit muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo, die een mishmash brengt, pompt van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses. Ze wisten zich ergens te nestelen tussen een Buraka som sistema en Gorillaz.
Een dj set met MC’s, danseressen , visuals, amusement en show ... Een kermistruukje die aansloeg .
De nieuwe plaat duurt een goed half uur , en we noteren (opnieuw) talrijke samenwerkingen die pop met hun sound integreren; algemeen knalt het wat minder . Altijd wel goed met die prachtige feelgood single “Lean on” met Mo , of de uptempo grooves van “Too original” , “Blaze up the fire” , of verderop de plaat “Roll the bass” . Hoedanook een smiley ervaren we als vanouds door de aangename grooves en stijlen , die sprankelen en aanstekelijk klinken. Goed dus, maar ook niet meer dan . Benieuwd hoe het verder zal evolueren …
Nieuw album voor Simi Nah : « Bootleg »
Een jaar na ‘Be My Guest’, haar cover album, is Simi Nah terug met een nieuwe plaat: ‘Bootleg’. Voor degenen die haar niet kennen, is Simi een vrouwelijke artiest van Franse oorsprong die nu in Oostende woont. Ze heeft in de mode gewerkt en speelde bas in verschillende bands als Praga Khan, Coma, The Chicks ...
Sinds enkele jaren ontwikkelt ze een zeer interessant solo-project met haar 'partner in crime', de uitstekende Belgische muzikant / producer KGB aka Kenny Germain B.
‘Bootleg’ biedt 8 nieuwe versies van nummers die reeds op Simi's eerste solo-album, ‘Cherchez La femme’ te horen zijn, een album uit 2004. « Cherchez La Femme », een instrumental, opent het album, klinkt ontroerend en gestript . « Je Joue le Jeu inGénu » werd herwerkt in de mixing en mastering en op de drum ; het is een zeer mooie French Pop compositie, in de stijl van Elli & Jacno. Dan komt « Sans se voiler la face », die toont dat Simi echte dancefloor killers kan maken, hier met een elektro-EBM tintje.
De volgende track, « Le Passé, le Présent, le Futur », is een duidelijk eerbetoon aan Kraftwerk, gevolgd door « Cherchez le Garçon », een cover van Taxi Girl, hier ook geremixt en geremasterd. De nieuwe versie van « L'Ange Je » is er eentje met met gitaren en effects : De donkere , symfonische schoonheid van de compositie doet onherroepelijk denken aan Mylène Farmer: mooi! Na « Je cherche encore », eindigt ‘Bootleg’ met de gotische accenten van "Alice - 2183", een cover van de klassieker van de Sisters of Mercy.
Een 'must-have' voor de fans van Simi Nah maar ook voor de new-wave/darkwave/EBM-liefhebbers !
Bestel het album: http://www.freewebstore.org/why2k-music-store/SIMI_NAH_-__Bootleg__-_Limited_Edition/p1524163_14714698.aspx
Release: 6 juin 2015
Productie : Simi Nah & KGB
Opname en mastering : AtOMiC studio Belgium
Artwork : Why2k Graphics
Simi Nah: www.siminah.com of https://www.facebook.com/simi.nah.music
Hey Colossus is een Britse band die al een tiental jaar in de gure underground vertoeft. Wij pikten ze op met het barbaarse ‘Cuckoo Live Life Like Cuckoo’, een duivelse plaat waarmee de band rioolpunk, sludge metal en ontwrichte post-hardcore op één lijn zette. De bloedstollende openingssong daaruit “Hot Grave” was onze allereerste kennismaking met deze barse band en wij stonden meteen aan de grond genageld.
Hey Colossus is niet in een hokje te wurmen, ze refereren tegelijkertijd naar Killing Joke, Swans, Ufomammut, Kylesa en Thee Oh Sees. U wil er toch persé een genre op kleven, wat dacht u van garage-metal-psych-post-kraut-rock.
Eerder dit jaar kwamen ze aanzetten met het bezwerende en benevelende ‘In Black And Gold’, een plaat die terug de meest duistere krochten van de achterbuurten opzocht. Nu zijn ze hier al terug met het furieuze en geweldige ‘Radio Static High’, wederom een serial killer van een plaat. Wij zijn zo stilaan zware fan geworden.
Met de ingehouden dreiging van de titelsong komt de band nog schoorvoetend binnen, maar daarna zetten ze de beuk er in. “March Of The Headaches” is een bijtend monster die op vernieling uit is, “Hop The Reilings” is krautrock met geslepen slagtanden, “Memories Of Wonder” is een staal sluipend gif in een doommetal verpakking, “Hesitation Time” is loodzware postpunk en “Honey” is nietsontziende sloophamerrock.
Een krachtbom van een plaat.
Y&T - Alcatraz tovert met Classic Rockband Y&T De Kreun om in hardrocktempel!
Y&T
Kreun
Kortrijk
2015-10-13
Dominiek Cnudde
Goe bezig de mannen en vrouwen van Alcatraz! Want naast het gerenommeerde Metal Festival, dat deze zomer goed was voor 13.000 hardrock- en metalliefhebbers, organiseert Alcatraz.be met de regelmaat van de klok ook clubconcerten in de! rocktempel van Kortrijk, de Kreun. Op de affiche voor dit najaar o.a. Annihilator, Michael Monroe & The Poodles maar ook klinkende namen uit de hardrockwereld zoals W.A.S.P. & Y&T!
Aangekomen in Kortrijk bleek het niet zo evident te zijn om een parkeerplekje te vinden. Hierdoor konden we slechts de drie laatste songs meepikken van de set van het Belgische Wizz Wizard, dat een aardig geluid de zaal instuurde. De Kreun was al helemaal volgelopen en de hartelijke respons op Wizz & zijn mannen was best hartverwarmend. Wizz Wizarrd kon slechts een kort setje spelen van 30 minuten maar in die korte tijd hadden ze toch enkele zieltjes gewonnen.
Niet heel erg lang was het erna wachten op Y&T, al was het wel al van 1998 geleden dat ik de Californische hardrockband nog live aan het werk had gezien. Ondertussen is er toch wel het één en ander gebeurd binnen de Y&T rangen. Sinds het overlijden van bassist Phil Kennemore in 2011 is Dave Meniketti immers het enige overgebleven originele Y&T lid. Maar toch heeft de band sinds 2007 een vaste basis opgebouwd met naast Meniketti: John Nymann op gitaar en Mike Vanderhule (aka Bobby Cymbal) achter de drumkit. De flamboyante Brad Lang is sedert enkele jaren de vervanger van wijlen Kennemore. In 2010 bracht de band verrassend via Frontiers Records na 13 jaar nog eens een nieuw studioalbum uit. 'Facemelter' kon slechts deels de strijd aanbinden met het fantastische oeuvre dat de band vooral in de jaren tachtig opbouwde. Goed voor bijna 4 miljoen verkochte albums! Aan klassiekers geen gebrek. De setlist zat dan ook vol met 'Y&T oldies' die iedereen wou horen.
Opener "Hurricane" zette de sfeer voor wat een uitzinnig feestje werd. Een pletwals van hardrockriffs en vette groovy hardrockmelodieën bracht De Kreun al heel erg vroeg tot een kookpunt. Meniketti's begeleidingsband bleek een hechte groep die heel erg goed wist hoe ze het toegewijde publiek moest bespelen.
Toch draaide het allemaal rond één man, de grote Meniketti die op de gezegende leeftijd van 61 jaar zijn ziel uit zijn lijf speelde. Vocaal mag hij dan wel hier en daar wat moeilijkheden hebben in de hoogste regionen, echt storend werd dit nooit. Mijn all-time-Y&T favoriet "Mean Streak" knalde als nooit tevoren en ook het opbouwende "Midnight In Tokyo" was één van de vele onvergetelijke momenten van de avond. Toch was er met 3 songs uit 'Facemelter' ook plaats voor wat recenter Y&T materiaal. Hierbij genoot het publiek evenzeer als tijdens nostalgische pareltjes zoals de waanzinnig knappe monsterballad "I Believe In You". Maar ook de wat commerciëlere songs uit 'Contagious' zoals de titeltrack en "Eyes Of A Stranger" bevestigden de stevige live-reputatie van de band. Ook de 'love it or hate it song' "Summertime Girls" (hun grootste commerciële succes) misstond niet in de set! Met het aan Kennemore opgedragen "I'm Coming Home" nam de band voor een eerste keer afscheid en had het de Kreun ondertussen omgetoverd tot een gigantische sauna. Maar goed ook wat de heren uit California lieten eerder weten dat ze het erg koud vonden in ons Belgenlandje.
Tijd om op adem te komen kregen we amper want ook de bisronde was wervelend. Trouwens alleen al voor de intro van afsluiter "Forever" zou je een Y&T show moeten bijwonen.
Y&T is zo'n band die me live nog nooit heeft teleurgesteld. Je kan kritisch zijn en mopperen dat de band steeds verder teert op successen en songs van vele jaren terug. Maar zouden alle Classic Rockbands dit niet beter doen en toegeven aan wat de fans echt willen horen. De wervelende show deed alvast velen onder ons hun jeugd herbeleven en het was goed om als vanouds de luchtgitaar weer eens te bespelen. Hell Yeah! Sublieme hardrockavond!
Setlist:
*Hurricane *L.A. Rocks *How Long *Black Tiger *Rhythm Or Not *Mean Streak
*Dirty Girl *Midnight In Tokyo *Take You To The Limit *Cold Day In Hell
*I Believe In You *Eyes Of A Stranger *Contagious *I Want Your Money
*Summertime Girls *Rescue Me *I'm Coming Home
------------
*Open Fire *Hell Or High Water *Forever
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/y-t-13-10-2015/
Organisatie: Alcatraz Music (ism Kreun, Kortrijk)
Desertfest 2015 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2015
Trix
Antwerpen
2015-10-09 t/m 2015-10-11
Yentl Stée
Na de succesvolle editie vorig jaar, waarbij het festival volledig uitverkocht was geraakt, was het niet zo vreemd dat er een 2e editie zou gehouden worden in de Trix, Antwerpen. Dit jaar raakte het niet uitverkocht, maar er was toch weer een behoorlijk hoopje langharig tuig afgekomen.
dag 1 - vrijdag 9 oktober 2015
Aangezien ik niet echt op de hoogte was van mogelijke problemen bij het nemen van de trein door een staking (ik leef in een grot en kom enkel buiten voor shows) kwam ik een tijdje later toe. Tel daarbij de wandeling van mijn hostel naar de zaal (een goed uur stappen) en ik was jammergenoeg te laat voor Planet of Zeus en Psychonaut. Het leek er zelfs eventjes naar dat ik Monolord zou missen, maar kwam gelukkig nog halverwege in de set toe. Wie ze eerder aan het werk zag op Ieperfest dit jaar weet dat het niet zo makkelijk zou zijn om die show te overtreffen. Althans dat dacht ik toch, want op Desertfest deden ze het nog een keer dunnetjes over maar dan nog beter. Ook nu sloten ze af met het magistrale “Empress Rising” en ik wist onmiddellijk dat ik gebakken zat voor een fijn festival.
Vervolgens mocht onze noorderburen van The Machine ons met hun fantastische Heavy Rock. Zelf was ik nog niet echt in aanraking gekomen met hun muziek en wist niet echt wat te verwachten. Ik herinner me nog vaag dat ik wel onder de indruk was van hun split met Sungrazer, maar ook niet veel meer. Deze show was alvast enorm motiverend om wat meer muziekjes van hen op te zoeken. Van begin tot einde wisten ze m’n aandacht volledig vast te houden en dat op de positieve manier.
Met Moon Duo leek het net alsof we terug waren in de 60’s op één of ander hippiefeestje. Normaal gezien kan dat alleen maar goed zijn, maar dit viel toch wel wat tegen in het geval van Moon Duo. Muzikaal gezien was het allemaal wel leuk, maar het werd al heel snel langdradig. Er kwam enorm veel herhaling in voor en terwijl sommige bands hier juist iets prachtigs kunnen uit weven wekte het hier gewoon verveling op. Alles werd te lang herhaald wat eigenlijk de vaart volledig uit de show nam en het effect die ze probeerden te bekomen volledig teniet deed. Spijtig, want het zag er naar uit dat ze één van de meer interessante bands gingen zijn deze editie.
Hier ga ik gewoon van de eerste keer met de deur in huis vallen. WAT EEN SHOW. Goed als je bandnaam Stoned Jesus maak je al vrij snel duidelijk wat voor muziek je speelt (in dit geval was het een mix van stoner/doom met psychedelische invloeden) maar dat is nog geen garantie dat het ook goed gaat zijn. Nu kende ik deze band wel, maar ze stonden alvast niet op mijn lijstje van meest interessante bands in het genre. Na deze show prijken ze ergens bovenaan. Vanaf de eerste riff tot de laatste drumslag hadden ze het publiek volledig in de hand. De sfeer die ze maakten was zodanig fantastisch dat het enorm moeilijk is om ze te beschrijven. Enig minpuntje is wel dat ze net iets teveel volk aantrokken en ik daardoor niet naar de bar kon om wat verfrissing te gaan halen, wees eens niet zo goed zodat er minder volk afkomt verdorie!
De headliner vandaag was Dozer en ik moet eerlijk toegeven dat ik niet echt heel tevreden was hiermee. Nu weet ik dat ze behoorlijke legendes zijn in het Stoner Rock genre, maar ze slagen er echter niet in om mij echt te boeien. Op album vervelen ze me al snel en bij vorige passages vond ik ze ook niet echt super. Vandaag maakten ze het echter terug volledig goed door een enorm strakke set neer te zetten. Opvallend was wel dat er niet echt een groot publiek aanwezig was, maar de afwezigen hadden alvast ongelijk. Ik moet zeggen, ik was onder de indruk, de volgende keer dat ze spelen zal ik alvast gaan kijken.
dag 2 - zaterdag 10 oktober 2015
Na een stevige wandeling en een beetje verkleumend buiten (om één of andere reden had ik het in mijn kop gekregen dat de deuren open gingen om 13u ipv 14u30) belandde ik bij Pendejo!. Een nobele onbekende voor mij. Alhoewel deze heren uit Nederland kwamen waren de teksten volledig in het Spaans gezongen (of het was één of ander obscuur Nederlands dialect). Muzikaal viel het allemaal wel goed mee. Hun Stoner Rock/Metal was nu niet echt uniek, maar doordat het met zo’n passie gebracht werd en het heel wat energie bevatte maakte dat eigenlijk niet echt uit. De trompet die af en toe gebruikt werd, gaf het toch wel iets unieks want geef nu toe, hoe vaak zie je een trompet in het Stoner genre? Alvast een mooie opener met heel wat groeipotentieel.
Tijd voor de eerste echte klepper van de dag, niemand minder dan Belzebong. Moest er nog iemand zijn die niet wist waar het tekstueel over ging gaan dan wist die het wel éénmaal ze hun instrumenten omdraaiden en de gevleugelde woorden “Smoke Weed Now” (Bart de Wever zal er blij mee geweest zijn) tevoorschijn kwamen. Zodra de eerste riff werd ingezet werd iedereen heel langzaam in elkaar getimmerd met een grote voorhamer. Op album kan ik deze band niet altijd smaken, vaak worden de nummers net iets te repetitief en gebruiken ze net iets teveel ‘gerecycleerde’ riffs die je al bij zowat iedere Stoner-band gehoord hebt. Live was dit echter een volledig ander verhaal. Spijtig dat ze slechts 40 minuten mochten spelen, ik had wel zin in meer.
Na eventjes wat gegeten te hebben was het tijd om te spacen tijdens Monomyth. Het eerste wat me opviel was dat er toch wel behoorlijk veel volk aanwezig was. Monomyth is doorgaans voor de meesten een nobele onbekende (zelfs binnen het genre) alhoewel ze wat faam verdienen met hun heerlijke psychedelische Space Rock. Degenen die aanwezig waren hadden alvast geen ongelijk want ze werden getrakteerd op een drie kwartier-durende trip van jewelste. Ze slaagden erin om iedereen mee te sleuren in de wereld die ze maken met hun muziek. De set leek wel een eeuwigheid te duren, maar zelfs dit was nog te kort. Volgende keer hoop ik ze toch wat hoger op de affiche te zien want deze gasten verdienen het echt.
Tot die bewuste zaterdag had ik letterlijk nog nooit van Greenleaf gehoord. Eigenlijk was ik van plan om mij gewoon vooraan te installeren totdat Orange Goblin zou beginnen en gewoon de spelende band er bij zou nemen. Ondertussen heb ik al de gehele discografie beluisterd want wow… Eigenlijk kan je hun muziek nog best eenvoudig omschrijven, het is namelijk goeie Stoner Rock met een uniek, eigen gezicht gemengd met zang die je eerder bij Blues Rock zou verwachten. Op papier klinkt dit misschien niet zo indrukwekkend, maar geloof me, je vergist je schromelijk. Ze hebben alvast een vast plaatsje verdiend in mijn muziekspeler.
Tijd wat voor mij de band van de dag zou worden, Orange Goblin. Je kan er niet omheen, als je ooit eens buitenkomt zal je Orange Goblin wel al eens live gezien hebben dus zullen heel wat mensen al op de hoogte zijn van hoe fantastisch hun show zijn. Wie ze al meerdere keren zag kan meestal ook beamen dat hun shows nooit teleur stellen. Voor mij was het ondertussen de 4e keer dat ik ze zag en ik zou wel willen zeggen dat ik mij afvroeg of het de vierde keer ook zo goed zou zijn, maar dat zou een leugen zijn. Ik ging er al vanuit dat het fantastisch ging zijn en dat was het ook. Orange Goblin weet zich op ieder soort festival wel te weren, maar hier waren ze volledig in hun element en leken de heren nog vrolijker dan anders. Het spelplezier spatte er vanaf en het publiek nam dit gretig over. In een uurtje tijd zijn ze er toch weer in geslaagd om hun status als levende legenden opnieuw te bevestigen.
Ik moet een beetje schoorvoetend toegeven dat ik eigenlijk nauwelijks naar Earth luister. Ik was wel op de hoogte dat deze band bestond en ze waarschijnlijk zeer goed was, maar daarnaast was het niet het soort band waar ik eventjes lekker een album van op zou zetten. Ik verbaas me er soms over dat ik niet vaker in elkaar geslagen word want niet naar Earth luisteren is pure blasfemie besef ik nu. Zodra oppersnor Dylan Carlson (serieus, wat een gezichtsbeharing heeft die man) het podium besteeg wist ik al genoeg en ramde ik mij een weg naar voor. Zowat één van de beste beslissingen uit mijn leven want Earth is ronduit fantastisch. Mijn persoonlijke favoriet was toch wel “Torn By the Fox of the Crescent Moon”, wat een heerlijke riff!
dag 3 - zondag 11 oktober 2015
Alweer mocht een Nederlandse nobele onbekende openen vandaag. Dit keer waren het de jongens van Black Bone die mochten beginnen. Niet echt Stoner dit keer, maar eerder lekker energieke, klassiek Hard-Rock. De jongens hadden er alvast zin in en deden hun uiterste best, maar de reactie van het publiek bleef vrij lauw. De reden hiervoor was waarschijnlijk de kater van de dag ervoor want er was eigenlijk niets negatiefs op te merken aan deze show.
Toen ik nog jong en onwetend was (lees: 16 jaar aangezien ik eigenlijk nog steeds jong en onwetend ben) had ik het niet echt voor Glowsun. Ik vond het allemaal maar saai en sloom. Ooit maak ik een tijdmachine om die jongere versie van mezelf in elkaar te slaan want Glowsun anno 2015 is fantastisch. Met een ronduit prachtige achtergrond en idem muziek wisten deze Franse jongens heel wat mensen aan te trekken in de zaal. Toegegeven, er was nog veel plaats maar voor een opener in de grote zaal was het zeker niet mis.
Op aanraden van een vriend was ik eventjes naar Tangled Horns gaan zien, maar dat was absoluut mijn ding niet. Na een zevental minuten besloot ik dan ook om gewoon terug naar de grote zaal te gaan en daar te wachten voor Valient Thorr. Dit is immers het soort band die je moet bekijken vanop de eerste rij om zo dicht mogelijk bij de actie te zijn. Actie was er ook wel degelijk aangezien de frontman ‘Valient Himself’ er zoals gewoonlijk volledig voor ging. Volledig in de stijl van de old-school Heavy Metal met een smerige Punk-attitude dus. Publieksinteractie was er volop en er werd ook een stevige pit ingezet. Tijd voor wat maatschappijkritiek was er ook, voor ieder wat wils dus. Na wat slechts 5 minuten leek was het veel te vroeg afgelopen. Deze mogen ze ieder jaar boeken van mij.
Vreemde eend in de bijt dit jaar was Maudlin. De mix van Sludge, Post-Metal/Rock is er eentje waar ik wel altijd klaar voor ben. Dit was echter niet voor iedereen zo. De opkomst was al vrij bescheiden en tegen het einde van de show was er bijna niemand meer aanwezig. Aan de band lag het zeker niet, deze zette zoals vanouds een intense set neer waarin je van in het begin tot het einde meegesleurd wordt. Spijtig…
Desertfest mag dan wel iedere dag een mooie affiche hebben, de zondag stak er toch wel met kop en schouders bovenuit. Één van mijn absolute favorieten mocht nu aantreden, niemand minder dan het legendarische Ufomammut. Verpletterende riffs, meeslepende muziek en gezichtsbeharing om u tegen te zeggen, ze hadden het allemaal. Met een gemiddelde speellengte van 8 minuten per nummer is het natuurlijk altijd wat schiften in de setlist als je slechts een uurtje mag spelen. Het gevolg hiervan was dat er toch wel enkele nummers ontbraken die ik ook graag gehoord had, maar desondanks was het een magistrale set. Ik ben alvast onmiddellijk wat merch gaan oppikken na de show. Voor herhaling vatbaar!
Net toen ik dacht dat het niet meer beter kon kwam Bongzilla eventjes de beste show ter wereld spelen. De zaal stond afgeladen vol en dat was volkomen terecht want wat een show, wat een band! Alhoewel ze al sinds 2005 niets meer uitgebracht hebben gaf niemand daar een moer om. Hun reeds bestaand repertoire is al indrukwekkend genoeg. Wie denkt dat het onmogelijk is om nog zwaarder te gaan dan hoe ze klinken op album vergist zich schromelijk want Stoner/Sludge was zo zwaar dat de Trix tijdelijk in een zwart gat veranderde en de wereld rondom compleet deed verdwijnen (voor de aanwezigen dan toch). Zowat ieder nummer die ik wou horen werd gespeeld dus mijn avond was alvast compleet. Dit overtreffen zou zeer moeilijk worden.
Jammer voor Goatsnake dat ze na Bongzilla moesten spelen want dat overtreffen was gewoon onmogelijk. Gewapend met hun nieuw album ‘Black Age Blues’ deden ze hun stinkende best, maar ze slaagden er niet in mij te overtuigen. Mijn brein was al zodanig verpletterd door Bongzilla dat ik echt niet meer klaar was voor de toch wat lichtere Goatsnake. Ik heb het gevoel dat ik niet de enige was want ik zag toch precies wat minder publiek. Jammer voor Goatsnake want eigenlijk was hun set ook ijzersterk en ze zouden op zowat ieder ander moment perfect de band van de avond kunnen geweest zijn. Ah gewoon volgende keer beter.
Het was alvast terug een zeer geslaagde editie, ondanks de (mindere) opkomst. Er was meer keuze qua eten en het concept van de speciale afterpartys was ook zeer leuk (spijtig dat ik iedere keer niet lang kon blijven). Er was ook weer voldoende merch aanwezig. Ook leuk (geen idee of het er vorig jaar ook was) was het feit dat je gewoon geld kon afhalen (met 1 euro comissie). Het geluid was, zoals gewoonlijk in de Trix, ronduit perfect. Dit is echt wel eens welkom want het is ronduit deprimerend hoeveel goeie shows eigenlijk minder uitdraaien enkel en alleen omdat het geluid niet goed zit. Een dikke pluim voor de geluidstechnici dus. Het videoscherm op de Desert Stage (grote zaal) was ook zeer leuk en maakte het toch mogelijk om extra sfeer tijdens de bands te creëren. Een minpuntje was toch wel de hoge kost van eten en drinken. Ik besef dat €2,40 een normale festivalprijs is voor drank, maar indien je ook nog iets wou eten (wat wel nodig was want naast een Carrefour was het eventjes wandelen vooraleer je nog ergens anders kon eten) was je al snel zeer veel geld kwijt. Verder was er echter niets op aan te merken en ben ik sowieso volgend jaar terug aanwezig zoals velen. Indien je er zelf niet was , raad ik je echt aan om eens te gaan, al is het maar voor een dag. Je weet niet wat je mist.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2015/
Organisatie: Desertfest, Belgium
Met die Amerikaanse band Vetiver rond Andy Cabic hebben we wel ‘iets’ … De muziek is ideaal bij een ‘long way road’, de blik op oneindig, mijmerend, wegdromend om dan in het laatste stuk geconcentreerde de juiste richting van je bestemming te rijden, maw we sturen de rustig voortkabbelende, dromerige songs die sfeerschepping voorop stellen in de beste neofolky/americana stijl , op het eind bij met een paar groovy uppercuts. De ruim anderhalf uur durende set van de amicale heren, mannen met een pet op , valt op die manier samen te vatten .
Al meer dan tien jaar is Vetiver bezig en spijtig genoeg bereiken ze maar een select publiekje. De band catalogeren we niet als een ‘faits divers’ , het is een band die een zich een belangvol plaatsje mag toe eigenen , naast een Fleet Foxes , The Silos , of de in de running zijnde bands Wilco, Giant Sand, Grizzly Bear, Local natives en een Devandra Banhart.
De uit San Francisco opererende band biedt heel wat ruimte aan het elektrisch en akoestisch gitaarspel, die de easy listening pop bevordert, vooral in het eerste deel van de set ervaarden we een soundtrackgevoel .
De nieuwe plaat ‘Complete strangers’ , de zesde al , vormde de rode draad en laat een iets directere aanpak toe , “From now on”, “Current carry” en “Stranger still” zijn er al drie die sprankelen , tintelen en het gaspedaal dieper indrukken door een dampende, funkende groove.
Heerlijk genietbaar dus … Een frisse bries waait over het songmateriaal heen en Cabic’s indringende vocals op z’n Paul Simon’s zit er mooi in verweven .
Vetiver bood een open, warme sound van innemend, sfeervol materiaal en laat een extraverte groove doorschijnen . We worden hier dan wakker geschud in de mijmering van midzomeravonden … Sing/songwriting + band op z’n best!
Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel
30000 toeschouwers, een fantastische led-wall met verbluffend grafisch en visueel spektakel, een ontzaglijk goeie frontman, een geweldige live band , kicking-ass backingvocals, een super georganiseerde entourage.
Een uitzinnig publiek…..
Som dit op en vertel het aan je vrienden, en ze vragen je naar welke internationale artiest je bent geweest.
Gewoon, naar een Belgische artiest met internationale uitstraling…..
Wittekerke, nooit gedacht dat een ‘kunstmatig’ kustdorp aan de basis zou liggen van een Belgisch toptalent. Stan “ de stakke” voor de vrienden, Van Samang, sloeg geen stap over en bouwde zorgvuldig aan de carrière. Camera-bedrevenheid, podiumervaring, how to become a crowd pleaser…
En dat voel je nu in z’n shows dat alle elementen samenvallen en dat Stan de metier beheerst. En vooral, hij is al die jaren zichzelf gebleven. Geen artiestennaam, geen bling bling, dat zalige Vlaams-Brabantse dialect behouden. Het zijn allemaal elementen die meespelen waarom hij zo’n hoge aaibaarheidsfactor heeft. De “stakke’ is ene van ons.
Zo ook de show. Deze avond dvd-opnames, en dat voelde je. Er hing een opgewonden vibe in de zaal. Stan begon in het tegenlicht van een super led-spot met “Scars”. Verdween daarna om dan aan een opbouwende aftelling te beginnen. Nooit gezien en zo slim de spanning opgebouwd. “Junebug” was de ideale opwarmer als meezinger, waar we vervolgens voor de eerste keer werden weggeblazen door de led-wall tijdens “Poison”. Daar ging het blazertje uit, wat het sein gaf tot een dans-en springfestival J, ook al waanden we ons in de duinen. Om dan de zaal te bestormen tijdens “Second hand life”. Vriend Filip Peeters had Stan gevraagd om mee te werken aan z’n nieuwe film ‘Wat mannen willen’, wat resulteerde in “Lucky me”. De bindteksten, nog steeds in dat zalige dialect, definiëren Stan ten voeten uit. “One for the road” was da aanleiding voor een verhaal rond 1000 pintjes en het ultieme excuus van de ‘allervoorlaatste’. Een adempauze kwam er met “Sirens”, “Thieves”, “All-in my head” ( begeleid door Stan op de drum ), en “Everything starts with one”. Met “Hang on” neigt Stan zelfs een beetje naar de Editors door een zware bas te leggen in z’n stem.
Z’n afkomst van Wijgmaal werd nog eens benadrukt door Stan zelf met een lofrede gericht aan vrienden, kennissen en familie wat resulteerde in “Welcome home” gevolgd door de uptempo nummers “This time” , “Watcha gonna do” en “Is it over you”.
Grote vriend en medeontdekker Eric Melaerts werd erbij gehaald om “Chasing cars” te begeleiden. Dat beiden een diepe respect voor elkaar hebben lieten ze duidelijk blijken. Ook bij “King in my head” en “Some of us” bleef Eric Stan trouw bijstaan.
Dat Stan er graag iedereen bij betrekt en ook aantoont dat dit niet zomaar een vriendenbende is, wordt duidelijk bij het ‘STOMP’-achtige “When doves cry”, de cover van Prince. Heel origineel ( winkelkarren, vaten, emmers?? ) en prachtig qua opstelling en belichting.
Iedereen mocht dan op de stoelen met het aanstekelijke “A simple life”. Hierna gevolgd door de aankondiging van de grote stap richting Sportpaleis. “I didn’t know” gooide nog wat olie op het vuur, en de set werd afgesloten met een andere versie van “Scars”.
Het dak ging er dan bijna volledig af met “Goeiemorgend goeiendag” en het prachtig bewerkte “Een ster”. Letterlijk, want de Lotto Arena hing er vol van tijdens de song.
Her en der werd al gesuggereerd dat er een overkill zou zijn aan Stan Van Samang. Ik kan deze mensen gerust stellen. Aan kwaliteit kan je NIET verwend, noch verzadigd geraken! Laat een buitenlandse artiest deze show brengen, en het gaat de wereld rond. Als Stan dit doet, vraagt men zich af ‘hoe lang dit wel zal duren’… Ik ben er gerust op, deze ster is zich nog volop aan het ontwikkelen en slaat geen stap over. What you see is what you get. Stan is en blijft zijn eigen aimabele zelve. (getuige z’n bindteksten J )
De 2 uur durende show werd moeiteloos gevuld, werd prachtig georkestreerd door de regie, een feilloos zingende frontman , geback-upt door krachtige background singers en een goed ingespeelde band.
Stap voor stap groeiend, alsook de achterban. Nu spelend in de schaduw van het Sportpaleis, volgend jaar deze tijd in ….. de spotlights ervan. Ja , onze Stan, hij wordt GROOT!
Graag had ik nog de entourage en het management bedankt voor de luxe die we als fotograaf /reviewer mochten ervaren. Een vrije rondloop is een unieke ervaring en echt zelden meegemaakt. Ook hierin zie je de symbiose van zanger /management. Echt gewaardeerd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-09-10-2015/
Organisatie: Live-Entertainment
Heel even leek het er op dat de Engelse folkrock god Richard Thompson de herfst van zijn intussen zes decennia overspannende carrière enkel nog zou doorbrengen in het gezelschap van een akoestische sixstring. Voor de adepten van ‘s mans muzikale virtuositeit valt daar natuurlijk weinig op af te dingen, maar anderzijds leverde die unplugged strategie maar weinig bruisende platen meer op.
De jongste jaren lijkt de immer kwieke Thompson echter aan een onvervalste renaissance toe. Alles begon met zijn samenwerking met rootsmuzikant en -producer Buddy Miller wat resulteerde in het toepasselijk getitelde ‘Electric’ (’13), zowaar één van de meest stevige albums uit ’s mans oeuvre én een onverwachte late-career-highlight volgens de critici. Eén en ander inspireerde de 66-jarige Thompson om tijdens de opnames van de eerder dit jaar verschenen opvolger ‘Still’ opnieuw de krachten te bundelen met een Amerikaanse collega. Het alweer voortreffelijke ‘Still’ werd opgenomen ten huize The Loft in Chicago, sinds jaar en dag de muzikale speeltuin van Wilco-opperhoofd Jeff Tweedy. Dankzij die samenwerking met Tweedy mag Thompson zich trouwens weer een beetje ‘hip’ noemen, en dat straalt de man ook ontegensprekelijk uit tijdens zijn huidige tour.
Iedereen die ooit maar één foto van Richard Thompson on stage heeft gezien weet waar de man sinds jaar en dag imago-gewijs voor staat: de eeuwige baret die wel definitief vergroeid lijkt met zijn knikker, de mouwen van zijn doordeweeks hemd netjes opgestroopt, een warrig getrimde ringbaard en vooral, die brede glimlach telkens hij zijn fanlegioen onder ogen komt. En voor alle duidelijkheid, de fans die afgelopen woensdag de weg naar een aardig gevulde AB flex vonden kregen daar een ronduit v-e-r-b-l-u-f-f-e-n-d optreden te zien. U merkt het, dit was één van de zeldzame gelegenheden waar recensenten enig lyrisch taalgebruik achteraf niet hoeven te schuwen, want hoe anders kan je een bijna twee uur durende set omschrijven waarin enkel hoogtepunten te noteren vielen, waar songschrijverschap én muzikale virtuositeit constant de boventoon voerden, en waarbij nog maar eens bleek dat enkel tongue-in-cheek humor de mensheid nog kan redden?
Toegegeven, van een levende legende op leeftijd als Thompson zou je misschien een gezapige performance verwachten, maar niets bleek minder waar. De rijzige zestiger staat tegenwoordig immers op het podium als frontman van The Richard Thompson Electric Trio, een even hecht als virtuoos collectief dat wordt vervolledigd door Davey Faragher (bas) en Michael Jerome (drums). Beiden zijn zondermeer bijzonder straffe muzikanten die eerder op de loonlijst stonden van de tourbands van respectievelijk Elvis Costello en John Cale. Met slechts drie man op het podium kregen creativiteit en subtiliteit bijna automatisch alle vrijheid, waardoor de live ervaring het beluisteren van platen in je luie sofa vér oversteeg. De interactie tussen een elektrisch fel van leer trekkende Thompson en zijn ritmesectie bereikte op die manier hét hoogtepunt der hoogtepunten tijdens het ruim 10 minuten durende opus “Hard On Me”.
Even verderop in de set zou de legende tijdens de toepasselijk getitelde medley “Guitar Heroes” trouwens laconiek bekennen dat ook hij als gitarist maar een nederige leerling is van zijn grote helden uit de jaren ’40 en ’50 waaronder Django Reinhardt, Les Paul, Chuck Berry, James Burton en Hank Marvin.
Vanaf de openers “All Buttoned Up” en “Sally B”, respectievelijk geplukt uit zijn recentste twee platen, sneed Thompson al meteen één van zijn favoriete onderwerpen aan: wispelturige vrouwen. De man is wat dat betreft een bevoorrechte getuige, want veel van zijn beste platen uit de 70ies en vroege 80ies schreef Thompson bij elkaar tijdens zijn tien jaar durende echtelijke en muzikale partnership met folkzangeres Linda (Thompson) Peters. We weten al langer dat uit relationele miserie wel eens een meesterwerk wordt geboren, en het sierde Thompson dat hij zijn eigen muzikale verleden allerminst verloochent door twee nummers vanop de indringende vechtscheidingsplaat ‘Shoot Out The Lights’ (’82) in de setlist te houden. Was de sfeer doorheen de avond anders wel vrij ontspannend te noemen, dan werd die eensklaps een pak grimmiger toen “Did She Jump Or Was She Pushed” en “Wall Of Death” uit dat album werden opgediept. Met “For Shame Of Doing Wrong” haalde trouwens ook nog een derde nummer uit de officiële back-catalogue van Richard & Linda Thompson de set.
Toen zijn twee makkers even mochten uitblazen stond Thompson eensklaps op het podium in de gedaante waarin de meeste folkies hem ongetwijfeld het liefst zien verschijnen: solo en akoestisch. Het bleek het ideale moment om de muzikale erfenis aan te spreken die Thompson vijf albums lang tussen ’68 en ‘70 achterliet bij het door hem mede-opgerichte folkrockinstituut The Fairport Convention. “Meet On The Ledge” tekende misschien wel voor het breekbaarste moment van de avond, een ideale track voor straks op de soundtrack van Allerheiligen.
Wie bij het horen van de naam Richard Thompson enkel herinneringen kan ophalen aan zijn radiohitjes “I Feel So Good” en ‘I Misunderstood”, beiden geboren in ’91 op het album ‘Rumor And Sigh’, keerde van een kale reis terug. De eigenzinnige Brit koos met “1952 Vincent Black Lightning” wel een ander nummer uit die plaat, een technisch hoogstandje wat fingerpicking betreft waarvan de titel overigens verwijst naar de gelijknamige motorfiets die in de weegschaal komt te liggen wanneer de eigenaar ogenschijnlijk moet kiezen tussen een flirt of zijn dierbaarste bezit.
Tijdens de twee encores rondes had The Richard Thompson Electric Trio nog wat materiaal in petto uit de jongste worp ‘Still’, waaronder het naar Wilco neigende “Patty Don’t You Put Me Down” en de wulpse rocker “Fork In The Road” uit de bijhorende ‘Variations’ EP.
Het slotakkoord was voorbehouden voor een remake van “Take A Heart”, oorspronkelijk ingeblikt door het illustere Britse psych r&b gezelschap The Sorrows ergens midden jaren ’60 toen Thompson zelf nog een anonieme muzikant was.
Anno 2015 is Richard Thompson intussen uitgegroeid tot een grandioze gitaarheld, begenadigd songschrijver en stand-up comedian, een unieke combinatie van gedaantes die ons in de AB één van de beste optredens van het jaar heeft bezorgd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In deze tijden waarin internetfenomen uiterst zelden langer dan een dag ‘viral’ blijven en waarin persoonlijke berichtjes amper 10 seconden duren alvorens ze voorgoed verdwijnen (‘snapchats’), kortom, in tijden die gekenmerkt wordt door een ongeziene vergankelijkheid en vluchtigheid, zou het in zo’n klimaat nog lukken om met je gitaargroepje het leven te veranderen van een generatie jongeren, zoals Arctic Monkeys, The Strokes en The Libertines dat gedaan hebben in het eerste decennium van de 21ste eeuw? Kregen de afgelopen jaren, vaak van de Britse pers, die sleutel in handen: The Vaccines, Howler en Palma Violets. Is het hen gelukt? Niet echt. In Palma Violets geloofde ik nochtans. Want toen ze voor het eerst kwamen piepen eind 2012 en ik in het zesde middelbaar zat kón je niet anders dan erin geloven. De bandleden deelden een huis in Londen, gaven er (uiterst rommelige) optredens en namen er hun debuutplaat op. Die plaat, ‘180’, noemden ze “a manifesto” en had als mantra “giving a fuck is back in, we’ll see you on the other side”. Het leek allemaal een beetje op het bohemien sfeertje dat ook rond The Libertines hing. Het mocht echter niet zijn, eerder dit jaar in mei kwam de tweede uit, ‘Danger in The Club’, een plaat die vrijwel geruisloos passeerde, ondanks de vele goudaders die ze wel degelijk aanboort. Geen singles die opgepikt werden door de Studio Brussels van deze wereld, een passage voor een, eufemistisch uitgedrukt, halflege tent op Dour en het feit dat ze nu in de Orangerie van de Botanique geprogrammeerd stonden, daar waar ze twee jaar geleden nog in de AB stonden (een zaal die, toegegeven, ook toen een maatje te groot bleek), als voornaamste indicatoren.
Goed, mij hoort u niet klagen; de Orangerie is wel degelijk een fantastische zaal, ware het niet dat ze op 7 oktober amper half volgelopen was voor de Britse indierockers. De Violets lieten het zich echter niet aan het hart komen en deden, gelukkig maar, gewoon waar ze het allerbeste in zijn: een flink potje rammelen en er een dikke 18 nummers doorjagen aan een redelijk tempo.
Openen deden ze zowaar met een B-kantje, “Five Gold Rings”, waarna ze “Rattlesnake Highway” speelden, meteen goed voor de eerste crowdsurfer. Het werd toen al duidelijk dat de nummers uit de debuutplaat ‘180’ op meer respons zouden kunnen rekenen dan de nieuwe. Jammer eigenlijk, want nieuwer werk als “Girl, You Couldn’t Do Much Better On The Beach” en vooral het fantastische “English Tongue”, een nummer dat alles in zich heeft wat een rasecht anthem nodig heeft, waren zeker niet de mindere broertjes van de ‘180’-nummers. Ook mooi: Palma Violets is niet het soort band dat hun hitjes opspaart tot helemaal aan het eind: “Step Up For The Cool Cats” en “Best Of Friends” zaten, netjes na elkaar, al vrij vroeg in de set. Voor “The Jacket Song” (‘second-hand and made in Japan’) wisselden bassist Chilli Jesson en gitarist Sam Fryer van instrument en kwam de roadie een handje toesteken. Chilli grapte dat we die roadie “waarschijnlijk later nog wel zouden te zien krijgen”, waarna hij doodleuk de mondharmonicasolo speelde in het nummer erna: “Danger In The Club”. Altijd in voor een mopje, die Chilli. Eindigen deden ze even eigenzinnig als hoe ze begonnen waren, met een nieuw nummer dat niet op de plaat verscheen: “Ratway Rock Circus”.
De bisronde kwam traag op gang maar “14” maakte veel goed. Dat nummer leek de essentie van Palma Violets wel samen te vatten: de tekst bestaat uit 2 vrij simpele regels die een ode vormen aan de Londense bus 14 die hen na een nachtje stappen naar hun eigen Studio 180 brengt (Oh, 14, take me all through the night / Oh, 14, take me home) en de song rammelt langs alle kanten, maar het werkt wél. Stilstaan was geen optie. De muziekwereld zullen de jongens van Palma Violets niet veranderen, laat staan het leven van een generatie jongeren. Wél is het een band die steevast een glimlach op je gezicht zal toveren. En hoogstwaarschijnlijk is het fenomeen van (indie)bands die je leven veranderen, mede door de eerder aangehaalde vluchtigheid van het moderne leven, wel een stille dood gestorven. Maar “Death Is Not The End”, zoals ze zelf zongen in hun Dylan-cover (hier bij ons beter bekend in de versie van Freek De Jonge: “Er Is Leven Na De Dood”) die de set afsloot, want misschien is het feit dat Palma Violets nog gewoon een band is die keer op keer een aanstekelijk enthousiasme aan de man kan brengen, wel meer dan genoeg.
Organisatie: Botanique, Brussel
Beetje lullige titel misschien, en ook van die hoesfoto zien wij de humor niet in. Laat ons er van uitgaan dat dit waarschijnlijk een inside joke of een soort statement is. De heren komen dan ook uit het West-Vlaamse Tielt, een gemeente die zo rock’n’roll is als een misdienaar met buitensporige acne. Hetgeen ons wel enorm kan bekoren is een bandje die zich niet in alle hoeken wringt om trendy of hip te zijn maar daarentegen wel de stenen uit de muur rockt, en dat is Kentucky Dare Devils. Ontegensprekelijke raakpunten zijn Queens Of The Stone Age, AC/DC, Blue Cheer, White Cowbell Oklahoma en ook wel onze Triggerfinger, maar de kerels beperken zich niet tot het klakkeloos kopiëren van een stel powerriffs. Ze halen immers een pak licht ontvlambare invloeden uit het grote rockgeschiedenisboek en stoken er hun eigen knetterende vuurtje mee. Dit zootje ongeregeld heeft de gitaren volgegoten met gasoline en een flinke geut dirty-ass-bluesrock in de kolkende stoofpot gekwakt, en er komt verdomme gloeiend hete stoom uit.
Het plaatje staat bol van gemene riff-rock met snedig soleerwerk. “Another Shit Day In Suck City” klinkt gortig en smerig als Nashville Pussy, “People Always Talk About…” sluipt zichzelf een verraderlijke weg doorheen een moeras vol sluikse gevaren en “Drop Your Bomb” is vet als een barrel smeerolie in een Harley Davidson garage.
Hadden we bij hun vorige Ep’tje ‘Yes But No’ niet gezegd dat het gerust iets vettiger mocht klinken? Deze driftige West-Vlamingen hebben onze wijze raad opgevolgd, waarvoor dank.
Roisin Murphy kennen we natuurlijk van haar Moloko avontuur, nu ook al ruim 15 jaar terug! De subtiele electropop/trippopgrooves hebben al altijd verwerkt gezeten in haar soloplaten. Soloplaten? De eerste verscheen in 2005 , ‘Ruby blue’ en de tweede ‘Overpowered’ in 2007. Ze is nu pas aan de derde cd toe . Wat kitsch is er altijd bij , want in die sfeervolle, dampende, funkende, soulvolle electrotrippop , kunnen we haar in allerlei gedaantes voorstellen (wat live steevast te zien is - een pak kostuumwissels tot surrealistische maskers die aan een Grace Jones refereerden), vooral bij het ruim negen minuten durende “Exploitation” door die repeterende beats..
De nieuwe cd houdt het midden tussen het vroegere en haar solowerk , kan eigenzinnig, grillig klinken , maar algemeen ervaren we een concept van zalving, dramatische beats, loops en haar indringende vocals.
Acht nummers maar op de plaat, gekenmerkt van een langere tijdsduur. Muzikaal ook wat braafjes , én toch een dame die ons steeds weet te boeien en te verbazen …
Het Amerikaanse trio Algiers komt sterk voor de dag met deze titelloze cd . We krijgen hier een mishmash aan stijlen, van indie , trippop , funk, elektronica , postpunk, afro en noise, die gospel als kenmerkende rode draad hebben .
Algiers bestaat uit een met gospel opgegroeide soul brother en twee postpunkkids . We hebben elf songs die weten aan te spreken ; ze kunnen grillig zijn of zitten subtieler in elkaar, hebben een lichte dreiging en wat galm, bombast en de gitaren durven door te klinken .
Het zit er allemaal in en het komt er sterk uit .Mooie plaat!
Nederlands 
Français 
