My Morning Jacket en Dawes
OLT Rivierenhof
Deurne
De zomervakantie uitwuiven kon niet beter als met My Morning Jacket uit Kentucky, Usa . De band rond Jim James brengt een retrorockend geluid en onderstreept het herfstig palet in het pittoreske Rivierenhof bij valavond . Ze tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept, twee uur lang pittige , broeierige, meeslepende, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs , niet vies van een psychedelisch randje en met een melancholische inslag.
De warme , indringende , hemelse soms hoog uithalende vocals van James zijn met de jaren doorleefd, heser en gedrenkt, doordrongen van whisky.
De Europese festivals weken voor hun concerten in het andere continent; vanavond was het de uitgelezen kans het vijftal aan het werk te zien. Live is en blijft My Morning Jacket een beleven ; de instrumentatie krijgt voldoende ruimte en geeft de songs een subtiele swing wat ze snedig, venijnig , extravert, gedreven maakt .
De heren, in ‘real american style’ , een James in bloemetjeshemd , brengen een heerlijk genietbare, sfeervolle trip die onherroepelijk de 70s doet opborrelen en door het doorleefde karakter het materiaal een saloonbar sfeertje geeft . Crosby, Stills , Nash en Young , The Allman Brothers , Neil Young’s Crazy Horse en Tom Petty zijn ankerpunten; door de jams worden we meegevoerd, -gesleept, die ons nu doen denken aan de gigs van War On Drugs . Ze spelen op kruissnelheid als ’t nodig is, wat we al meteen hoorden op de opbouwende tracks “Circuital” en “Compound fracture” . Hier klinkt het combo potig , compact , directer, zonder de vroegere dromerige inhoud te verliezen . De rauwheid en finesse vloeien in elkaar over . Die oudjes hebben nog dat ietsje meer van emotionaliteit en gevoeligheid , “Way she sings” en “Wordless (chorus)” volgden , en klinken door de begeesterende speelwijze harder; ze houden ons bij de leest en het maakt nu net die band zo mooi en uniek.
Ze wisselden het mooi af , het ouder en nieuwer werk; het warme onthaal dreef de ongekunsteldheid en de stekeligheid naar omhoog , zonder die kenmerkende schoonheid, subtiliteit en finesse te verliezen . Toegegeven , het oude werk koesteren we ; twee zoethouders “The bear” en “I will be there when you” van ‘The Tennessee Fire’ bleven opgeborgen; ze raken ons persoonlijker door het neofolky karakter.
Interessante slepende oudjes “I’m amazed” en “Evelyn is not real” stonden tegenover de nieuwe sterkhouders “Spring among the living” , “In its infancy” en “Believe” van ‘The waterfall’ ; de psychedelica baant zich een baan in het retrorockende concept en James’ stem bleek nu gesmeerder en kon dus hoger uithalen.
Een uitmuntende vertolking hadden we van het opbouwende , hoekig gespeelde “Dondante”, dat lekker mooi uitgesponnen werd en krachtig klonk. Een verdwaalde blazer vulde aan en maakte het plaatje van een donkere, rokerige kroeg compleet. Hier ontbonden ze alle duivels. Een sober gehouden “Bermuda highway” met twee, besloot in alle intimiteit de set . In de bis barstte de band volledig los , “Victory dance” warmde op naar de gekende klepper “Off the record” ; het hypnotiserende” Touch me, I’m going to scream” hanteerde alle stijlelementen en was ‘the big final’ van de set .
In die zestien jaar presteren ze het (nog steeds) om die americana sfeer in z’n extravertie en ingenomenheid in een intense pracht onder te dompelen.
Tja , we werden verwend hoor , in dat alt/americana sfeertje zijn er die andere Amerikanen uit LA, Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith , de ideal geleider op My Morning Jacket.
Ze waren al op tour als begeleidingsband van Conor Oberst, Jackson Browne en klopten ook al aan bij Jim James. Een nostalgisch bed wenkte, die verder ook refereerde aan Wilco en Black Crowes . Ze zijn toe aan hun vierde plaat en brengen een mooi samenspel van hun doorleefde sound, geleverd door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano en gedragen door indringende , meerstemmige vocals. Sterk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dawes-01-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/my-morning-jacket-01-09-2015/
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Masters@Rock Festival 2015 op 28 en 29 augustus 2015 – Geslaagd , gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2015
Festivalterrein
Torhout
2015-08-28 & 29
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Er stond wat druk op de ketel voor de organisatoren van Masters@Rock. Ze haalden meer toegankelijke namen naar het festival na het minder bezoekersaantal van vorig jaar, waarop slechts 5000 mensen aanwezig waren. De oppervlakte van het festivalterrein werd gehalveerd om het wat gezelliger te maken. Er werd zelfs gesproken over een mogelijk laatste editie van het nog jonge festival indien er minder dan 8000 toeschouwers werden gehaald.
Gelukkig konden we al vroeg vernemen dat de combitickets uitverkocht waren en we naar alle waarschijnlijkheid een zevende editie van het festival zullen krijgen. En hoe kon het ook anders. Een enthousiast publiek, een allegaartje van jong en oud, konden genieten van het laatste warme zomerweer met een frisse pint (of cola) in de hand en enkele fantastische streepjes muziek.
dag 1 – vrijdag 28 augustus 2015
Nochtans begon vrijdagavond nogal lauwtjes met het Brugse Vienna. Vienna is één van de Belgische bands die enkele jaren geleden werd opgemerkt door Maurice Engelen. Hij kwam later op de avond optreden met Praga Khan. Dat ze uit Brugge zijn, konden we al snel merken aan hun accent. Via Sonic Angel brachten ze hun enige album ‘One Heart at a time’ uit waar vrijdag hun beste poppunknummers werden uitgehaald.
Het is niet eenvoudig om met een gering publiek de sfeer in de tent te houden, maar we konden toch enkele op- en neergaande voetjes bespeuren. “One heart at a time” klonk goed, net als “Two Wrongs”. De zangeres heeft iets weg van Anouk of Avril Lavigne, maar dan zonder het echte hitgehalte.
Hoewel de zangeres met haar crop top goed haar mannetje kon staan, heeft de band op ons helaas geen blijvende indruk nagelaten. Al kregen we op het einde van de show wel even de toestemming om haar “ass” te checken.
Dan werden we toch gelukkiger als Compact Disk Dummies het podium kwam opgevlogen. De gebroeders Lennert en Janus Coorevits, respectievelijk 22 en 20 jaar jong, donderden zoals gebruikelijk door hun set heen. Deze jonkies zijn al vijf jaar bezig en bevestigden vrijdag hun muzikaal talent. Na een lang uitgesponnen intro en via een stevig “Ulysses” kregen we “What You Want”. Leuk, want een mens blijft niet graag op zijn honger zitten. De Dummies gingen dus vliegend van start, met een steeds op en neer gaande krullenbol van Lennert om ons te entertainen. Maar er was ook ruimte voor melodieuze diepgang, de synths en gitaren konden zich op de goede momenten ook eens inhouden. “Average Girl” was wat ons betreft één van hun best gebrachte nummers, het zat simpelweg sterk in elkaar. Toch was niet elk nummer even fantastisch. “Walls cavin’ inn” was wat chaotisch en vooral heel luid gebracht. Dat showbeest Lennert Coorevits doorheen het publiek ging, versterkte dat effect alleen maar. Daarna hoorden we “The Reeling”. Dat is en blijft natuurlijk een topper van formaat en iedereen hoopt natuurlijk dat de Compact Disk Dummies in de toekomst nog zo’n formidabele platen zullen maken. De set werd keurig afgesloten met de ondertussen bekende cover van “Toxic”. U weet wel, dat is eigenlijk het beste nummer van Britney Spears. Deze jongens maakten het nog (veel) beter.
Wij hebben dus enorm genoten van deze band. De Compact Disk Dummies zijn het levende bewijs dat elektro en rock perfect kunnen samengaan. We durven denken dat zelfs de echte rockers van de set genoten zullen hebben.
Dat zou voor Maurice Engelen wel wat moeilijker worden. Met Praga Khan staat hij al sinds 1989 op het podium. Hij verzorgde een optreden met twee gezichten. Enerzijds zijn er natuurlijk de oorwurmen van een songs die simpelweg iedereen te pakken krijgt. Praga Khan bewees nog altijd een steengoede danceact met een stevige ‘rave’kant te hebben. Aan de andere kant was er Maurice die zich als een gek gedroeg. In het begin van het optreden kregen we nog behoorlijk samenhangend materiaal met “We follow the sun”, “Love” en “Tausend Sterne”. En het moet gezegd, het leek erop dat het een dik feestje ging worden. Daarna ging het alleen maar bergaf met Maurice. Zijn evenwicht was het eerste die ging, samen met de zang. De 56-jarige was duidelijk met nog andere dingen bezig geweest dan zijn stem opwarmen. Zich overal aan vasthoudend geraakte hij nog bij “Breakfast in Vegas”, een hit die luidkeels werd meegezongen door het ondertussen talrijke publiek. Daarna was het tijd voor stagediven -uw reporter zorgde er persoonlijk mee voor dat Maurice niet op de grond terechtkwam- en keyboardslingeren.
Maar liefst zes keer moesten de fotografen zich bukken om een muzikale buil te vermijden. Daarna kwam één van de danseressen onder Praga Khan terecht. O ja, ondertussen konden we nog “Lonely” en “Luv U Still” horen, nummers die we zeker konden appreciëren. Als afsluiter kregen we “Power of the Flower” te horen.
Zo konden we nog ravend zoals in de jaren ‘90 de tent uit. En we konden zeker niet ontkennen, Praga Khan had voor een spektakel gezorgd, al was het niet volledig spek voor onze bek.
Onze favoriet van de avond was Arsenal die het zomerse festivalgevoel meteen terug naar boven bracht. De band viert dit jaar zijn 15de verjaardag en maakt van elk concert nog steeds een feest. Stilstaan was tijdens dit optreden geen mogelijkheid. De set begon met een nummer geschreven in samenwerking met Gabriel Rios: “The Coming”, in hun woorden ‘the new blues’. Daarna volgden de gitaarriffs in “Switch”, opnieuw met een aanstekelijk enthousiasme gebracht. Salsamoves werden ingezet met het Braziliaanse “Saudade” en “Estupendo”. De sfeer zat er goed in en de tent zong luidkeels mee, meer dan bij elke andere band op het festival. Wat opviel, nummers dat we nog niet kenden of niet meer kenden hadden vaak hetzelfde effect als de zogenaamde hits. Zo werd “Amelaka Motinga” terug van onder het stof gehaald, een nummer van hun eerste plaat uit 2003. Op het energieke “High Venus” zwaaide iedereen lustig mee en het exotische “Longee” werd ook ten zeerste geapprecieerd. “Temul” was een goed intermezzo naar de hits “Not yet free” en “Lotuk”. Telkens was er een enorme interactie met het publiek. En als de frontman zei dat ‘hij het één van de beste/leukste optredens van de zomer vond’, geloofden we hem zomaar, simpelweg omdat dat zeker ook voor de toeschouwers gold. Tijdens “Black mountain” was er sprake van ‘beautiful love’, zowel op het podium als in de tent. Als afsluiter kwam er een sterke liveversie van “Melvin” gecombineerd met “A volta” in a-capellastijl. Die song werd lang gerokken door publiek en band. Altijd leuk om zo’n speciale liveversie te horen te krijgen. Kortom, Arsenal mogen we Belgische trots noemen.
Het is natuurlijk niet gemakkelijk om na Arsenal op te komen treden. Het lukte The Subs maar deels om alles te laten ontploffen. Allereerst door de massale leegloop van de ietwat oudere muziekliefhebber. Anderzijds omdat het allemaal dat ietsje minder was. De band trapte het optreden af met “Trapped”. Onze ogen waren in eerste instantie niet weg te slaan van hun kleurrijke, shiny kostuumpjes. “Close to Faith” had nog niet die vuile elektronische klanken die we zo graag horen van The Subs. Met het nummer kregen ze niet de hele zaal mee.
Met “Concorde” ging de groep de Franse toer op en konden ze hun rockability showen met een elektronische gitaar. Dat lukte behoorlijk goed, wij hebben genoten van het eerder onbekende nummer.
Daarna kregen we enkele hits, die zorgden voor beweging bij het publiek. Eerst kregen we “Kiss My Trance” te horen. Daarna kregen we “Mitsubitchi”, echt het nummer dat we bedoelden met die viezige elektro. Met “Face of the Planet” er even achteraan zorgde The Subs voor een stevig middenstuk. Toegegeven, wij konden het niet laten ook even op en neer te gaan.
De band sloot af met “Pope of Dope”, al hadden ze intro en nummer gescheiden door “Fuck that Shit”. “Pope of Dope” klonk niet alles openrijtend, ook omdat enkele dames de groep op het podium mochten vervangen. Sympathiek, maar soms ook wat knullig en vooral de illusie doorprikkend dat er al te veel live werd gespeeld.
Het was een fijne eerste dag op Masters@rock in Torhout. Het absolute hoogtepunt was Arsenal, zelden zo genoten van een optreden. Het optreden van Praga Khan zal ons om andere redenen bijblijven. Compact Disk Dummies en The Subs waren ook zeker de moeite waard. Wij keken alvast uit naar dag 2 van dit gezellige festivall
dag 2 – zaterdag 29 augustus 2015
Zaterdag werd volledig rock-’n-roll ingezet door The Salvador Statement. Voor deze bende jonge knapen was hun optreden een thuismatch. De frontman, die overigens een visuele beperking heeft, is afkomstig uit het Torhoutse. Binnenkort mogen we hun tweede EP ‘The Pleasure Of Being Human’ verwachten. Op Masters@Rock gaven ze het beste van zichzelf met nummers als “W.O.S.A.E (Waste of Sperm and Eggs)”. Later in de set kwam er ook ‘eentje voor alle vrouwen’, een aangename cover van “Jungle Drum”, oorspronkelijk van Emiliana Torrini. En eerlijk als ze waren, kregen we te horen “Ik verkoop geen 10 miljoen platen dus ik ga niet liegen, jullie zijn het beste publiek”. Als mooie afsluiter kregen we nog een cover van “Livin’ la vida loca”. Of Ricky Martin graag mokka-ijs lust, laten we in het midden, maar The Salvador Statement ‘wil graag nen crème met mokka’. We hoorden dus een sterke set van een band die zeker en vast niet uit de toon viel op dit festival.
Wallace Vanborn paste perfect in het plaatje van Masters@Rock. De groep kan heel stevig gitaarspelen. Er kwamen een paar heel sterke nummers voorbij in de set van deze band. De zeurderige stem van frontman Ian Clement past daar uitstekend bij. We konden luisteren naar enkele sterke nummers als “We are what we hide”, “Wave Goodbye” en “Welcome to the Wastelands”. Wallace Vanborn stelde ook enkele nieuwe songs van ‘The orb we absorb’ , die zeker evenwaardig zijn. Maar als we op de site van de band lezen dat ‘they’ll be destroying whatever processed beats are the new flavor of the week with a timeless rock album aimed at opening minds and opening eyes’, dan lijkt ons dat meer dan een beetje te veel hooi op de vork. Hopelijk is het als een mopje bedoeld, want Wallace Vanborn klonk toch een beetje te onzuiver en eentonig om tijdloos te zijn. En anders hebben wij zeker en vast een te gesloten geest.
Bij The Kids hadden we eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel, al hebben zij hun strepen natuurlijk al verdiend. Bovendien hebben ze een fantastische hit met “There will be no next time”, die overigens nog altijd luidkeels werd meegebruld door het publiek. Voor de rest raasden The Kids onder leiding van Ludo Mariman doorheen een set waarin de toeschouwers geen rust werd gegund. Met “No Work” en “Bloody Belgium” begon de punkgroep quasi perfect. Het publiek had er zin in en kreeg in tien minuten vier nummers te horen. Daar wrong echter ook het schoentje. Na een tijdje merk je al snel dat nummers wel erg gelijkaardig klinken, vooral wat de gitaarriffs betreft. Meestal wordt er dan een andere titel bovenop geplakt. “Fascist Cops”, “Money is All I Need”, “I Wanna Get a Job in the City” en “I don’t Care” zijn allemaal uitstekende nummers maar zijn wel erg in dezelfde trant. De rasechte fans van The Kids zullen dus de tijd van hun leven hebben beleefd. De rest heeft een leuk optreden gezien aan een waanzinnig tempo, weliswaar met weinig klankvariatie.
Daarna was het tijd voor het Oost-Vlaamse Bulls On Parade, een straffe Rage Against The Machine-tributeband uit het Gentse. Ze openden met een opdreunende radiostem die zo van een Martin Luther King-toespraak zou kunnen zijn. Daarna speelden ze onmiddellijk het nummer waar ze zichzelf naar noemden. De voorstanders van moshpits konden zich vervolgens uitleven tijdens “Sleep Now in the Fire”, “Bullet In The Head” en “Know Your Enemy”. Alle hitjes passeerden de revue. Bulls On Parade was aanwezig op de 1ste editie van Masters@Rock en kon ook dit jaar de Rage Against The Machine-fans terug bekoren. Last but not least, mocht ook “Killing in the Name” uiteraard niet ontbreken. Door hun enthousiasme vergaten we zelfs af en toe even dat we naar een coverband stonden te kijken.
Ook voor Dog Eat Dog was het al de tweede keer dat ze op het festival speelden. Met de energie die zij uitstraalden is het moeilijk te geloven dat ze dit jaar hun 25ste verjaardag vierden. Vroeger was hun harde rock/punkstijl met rap en een blazer eroverheen waarschijnlijk ongehoord. En eerlijk gezegd, vandaag houdt dat nog steeds behoorlijk stand. Door de tand des tijds lijkt het allemaal wat softer, zeker qua show en lay-out. Geregeld werden mensen op het podium uitgenodigd, eenmaal kwam een bebaard bandlid zelfs met kind op de arm meezingen. Dog Eat Dog bewees dus meermaals ‘het’ nog te hebben. In het begin deed het dat met “If these are good Times”. Het refrein klonk trouwens redelijk melodieus. Ondertussen wist frontman John Connor zich nog eens te bewijzen als uitstekende entertainer. De drummer kwam ook nog even meerappen, er gebeurde dus meer dan genoeg op het goed gevulde podium. Vooral het nummer “Cannonball” straalde veel rock uit, enkele extra gitaren werden daarvoor uit de kast gehaald. “Pull My Finger” gaf een beetje datzelfde gevoel. En dan zijn er natuurlijk nog die songs zoals “Who’s the King” en “Rocky”. Een licht saxofoongeluidje eroverheen en iedereen die nog steeds de lyrics staat mee te brullen, allemaal zuiver gebracht ook. Moeilijk om daar niet van te genieten. Dat daarna nog “Expect the Unexpected” en vooral “No Fronts” nog volgden, meer konden we niet dromen. En dan kwamen de jongens van Black Box Revelation en Golden Earring nog aan de beurt.
Op de valreep kon de organisatie nog een topband met Belgische oorsprong strikken. De Black Box Revelation is terug van even weggeweest en stelde afgelopen zaterdag enkele nummers uit hun nieuwe album ‘Highway Cruiser’ voor. Het duo ging van start met “Do I know you” en “Where has all this mess begun”. Dan werd het al snel tijd voor hun eerste hit “I think I like you”. Het nummer blijft aanstekelijk.
Na “Madhouse” werd dan eindelijk een tipje van de sluier van het vierde album opgelicht “Wild Horse”. Een zangeres van The Gospel Queens vervoegt het tweetal om de bluesy sound te versterken. De nieuwe plaat werd goed onthaald, wat wel opviel was het iets tragere tempo. Tijdens “Gloria”, een eerste, zomerse single uit de langspeelplaat, zorgde de background zangeres voor de nodige shalalalala’s. “Never alone, always together” bracht ons vervolgens terug in de vertrouwde sfeer. Tijdens “Pounding”, een verse on-the-roadplaat werd Jan in de spotlight geplaatst. ‘My heart is pounding for your love so sweet’ weerklonk het in de tent. Het nummer sloot mooi aan bij het vorige.
Na “Two Young Boys” beseften we echter dat het duo de tent niet volledig meekreeg. Hoewel we grote fan zijn van de BBR moeten we toegeven dat ze die dag misschien wel wat futloos bleken. Nochtans leek Dries zich tijdens “High On A Wire” wel volop te vermaken. “Riverside” was de volgende vintage plaat waar we kennis mee mochten maken, gevolgd door de bekende nummers “Gravity Blues”, “My perception”, “Sealed with thorns” en “Set your head on fire”. En al leken ze zich nog steeds niet volledig te geven, het tweetal doet letterlijk Masters@Rock’ eer aan. Mooie vooruitzichten alleszins voor Jan en Dries, die bij de volgende tournee van Seasick Steve het voorprogramma mogen verzorgen.
Na het 25-jarige bestaan van Dog Eat Dog, gaan we nog een stapje verder. De alombekende Nederlandse band Golden Earring viert in december dit jaar zijn 50ste levensjaar. Wij mochten alvast meegenieten van hun spectaculaire liveshow. De aandacht van het publiek werd al onmiddellijk opgeëist met “Another 45 miles”. Het ontroerende refrein weerklonk doorheen de tent. Dan volgden “Twilight Zone” en “Still Got The Keys To My First Cadillac”.
Dat de band nog lang niet uitgeblust is, is duidelijk. “When The Lady Smiles” was wellicht een van de grootste klassiekers die de afgelopen twee dagen werd gespeeld. Het is een song die iedereen nog kent, de Nederlanders brachten hem ook zoals het moest. Met een sterke Barry Hay als frontzanger bulkt de band nog steeds van het charisma. Op een gegeven moment kwam een kranige oude saxofonist het podium op. Hij blies de pannen van het dak in enkele nummers van de set. Na “When The Lady Smiles” kregen we nog “The Devil Made Me Do It” en “Going to the Run”.
Het was heerlijk om te zien hoe deze bandleden vol overgave gitaarsolo’s kunnen spelen. Dat werd nogmaals bewezen tijdens “Long Blond Animal”.
Tijdens “Radar Love” was de uitdrukking ‘old but gold’ wel van toepassing. Eerst dachten we dat de superhit van Golden Earring wel wat vroeg in de set was geslopen. Maar deze versie duurde maar liefst twintig minuten, inclusief mystieke intro met een dubbele basgitaar en een geniale solo van drummer Cesar Zuiderwijk dat van ongekend niveau was. Opbouwend maar zonder te vervelen kregen we uiteindelijk het refrein in stukjes in het nummer te horen. Fantastisch toch hoe Golden Earring een klassieker zo durfde om te vormen, met groot succes bovendien. Ook leuk voor de meeste mensen uit het publiek, die zo’n versie van “Radar Love” waarschijnlijk nog nooit hadden gehoord. “Jangalene” en “Holy Holy Life” waren prima afsluiters van een geweldig optreden.
Voor de echte doorzetters was er nog Dirk Stoops met een niet meteen ontvlammende DJ-set. Enkele nummers die we nog opvingen waren “Rhythm is a dancer”, “I love It”, “Scream & Shout”, “Hangover” en “I Like To Move It”. Maar eerlijk gezegd, het beste hadden we toen al even gehad.
We hebben ons stevig geamuseerd op Masters@Rock en hebben enkele schitterende bands aan het werk gezien. Wij kijken alvast uit naar een zevende editie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/masters-rock-2015/
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Pukkelpop 2015 thru the eyes & ears of Geert Huys
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-30
Geert Huys
PUKKELPOP, Kiewit, 19-22 augustus 2015
Die Chokri toch. Dolenthousiast over de 30 lentes die Pukkelpop intussen achter de kiezen heeft besloot hij om ook al op woensdag schoon muzikaal volk -voornamelijk van eigen bodem- naar Kiewit te halen. Diezelfde 1+3 formule zou naar verluid ook gelden voor volgend jaar, waarmee Pukkelpop dus voorzichtig op weg lijkt om een vierdaagse te worden. Onze routeplanner stond pas op donderdag ingesteld, de neerslag van ons kritisch oor en gescherpt potlood lezen jullie hieronder.
dag 2 – donderdag 20 augustus 2015
CURTIS HARDING (Club, ***½)
Bio: Met 35 lentes op de teller en een verleden als backing vocalist en songwriter bij Cee-Lo Green kan je deze in Atlanta, GA residerende soulman bezwaarlijk een groentje noemen. Toch duurde het tot vorig jaar vooraleer ‘Soul Power’ het levenslicht zag, ‘s mans debuutschijf waarop vintage Southern soul een ferme schop onder de black ass kreeg vanuit r&b (lees: rhythm-and-blues) en garagerock hoek.
On stage: Harding en zijn drie maats serveerden soul zoals we die bij voorkeur graag op ons bord krijgen: zonder kleverige koortjes, maar met een gitaar die al eens mag soleren, kortom meer Stax dan Motown. Op plaat horen daar ook blazers en een Hammond bij, maar die zijn Harding’s band inmiddels ontvlucht waardoor de songs zonder franjes tot hun essentie werden gereduceerd. Covers lijken ons altijd een goed idee om een festivalset wat bij te kruiden met herkenbaarheid. Hulde aan Harding dat hij in deze zonder kleerscheuren weg kwam met “Ain’t No Sunshine” (Bill Withers) en “California Dreamin’” (The Mamas & The Papas).
Highlights: “Freedom” // “Surf” // “Keep On Shining”
PISSED JEANS (Shelter, ***)
Bio: Derde keer, goeie keer moeten deze vier Amerikaanse working-class heroes hebben gedacht toen ze na een veelbelovende start als The Gatecrashers en vervolgens Unrequited Hard-On uiteindelijk toch kozen om voortaan als Pissed Jeans door het leven te gaan. Sub Pop, hét Amerikaanse indie label bij uitstek, kan maar geen genoeg krijgen van hun averechtse grungepunk en verschaft de heren reeds een decennium lang onderdak.
On stage: Pukkelpop zonder deftige headliners? Ja, dat kan. Pukkelpop zonder een portie nihilistische noise? Nee, dat is er vér over. De grootste eer die je Pissed Jeans nu eenmaal kan bewijzen is om hen uit te schelden als bastaardzonen van The Jesus Lizard en The Melvins. Een losgeslagen ritmesectie die je regelrechte stompen in de maag wil verkopen, een gitaar die het liefst zo vlug mogelijk van haar snaren af wil, en een brulboei met spastische tiks: nee, een gezondheidswandeling werd het niet daar in de Shelter. Frontman Matt Korvette, in het echte leven nota bene een voorbeeldige verzekeringsagent, wou maar niet begrijpen waarom zo veel volk zich nu precies kwam vergapen aan zijn band terwijl toch bijna elke andere groep op Pukkelpop over betere looks en sound beschikt. Wij Vlamingen weten nu eenmaal valse bescheidenheid te appreciëren, daarom.
Highlight: “Bathroom Laughter”
MEW (Club, ***½)
Bio: Samen met Kashmir, The Raveonettes en Efterklang maakt Mew sinds begin deze eeuw deel uit van de crème de la crème van de Deense rockscene, maar daar houdt de vergelijking met voorgenoemde bands eigenlijk wel op. Hun ongrijpbare potpourri van progrock, indie en dreampop smaakte het best op de klassieke albums ‘Frengers’ (’03) en ‘And The Glass Handed Kites’ (’05) die hen in hun thuisland een karrevracht aan awards opleverden.
On stage: Negen jaar geleden stonden onze favoriete Denen ook al in de Club van PP, maar deze keer kregen we geen huiveringwekkende versie van hun magnum opus “Comforting Sounds” als apotheose. Enigszins begrijpelijk, want de groep wou toch vooral in de verf zetten dat ze na jarenlange afwezigheid met ‘+-‘ eindelijk nog eens een nieuwe plaat uit hebben. Elk van de 8 nummers leek wel een mini-symfonie waarin bosnimf Jonas Bjerre zich vocaal moeiteloos kon meten met Jon ‘Yes’ Anderson en Jónsi. Etherische sprookjes met weerhaakjes, ook ruim voor bedtijd houden we er wel van.
Highlights: “Special” // “Am I Wry? No” // “156”
CHARLES BRADLEY & HIS EXTRAORDINAIRES (Marquee, ****)
Bio: 24 oktober 1962: wie stond er toen op de tippen van zijn tenen in het Apollo Theater tijdens de live registratie van James Brown’s legendarische live album? Juist, een 14-jarige Bradley wiens leven daarna nooit meer hetzelfde zou zijn. Een leven dat beroepsmatig voor een groot deel werd ingevuld als kok en impersonator van Mr. Brown, totdat hij op een avond de baas van het retrosoul label Daptone Records tegen het lijf liep. Met 63 lentes achter de kiezen was Bradley’s debuutschijf in 2011 eindelijk een feit, en de rest geschiedenis.
On stage: We zijn er nog niet helemaal uit wie we na afloop nu eigenlijk de strafste vonden: Bradley of zijn Extraordinaries? Wie een net niet bleitende Bradley een opener als “Heartaches and Pain” hoort croonen, die weet meteen dat dit soort emoties gewoon niet te faken valt. The Screamin’ Eagle of Soul kneep zijn stembanden zodanig strak dicht alsof hij alle miserie en illusies van jaren life on the street in één keer uit zijn zwetende lijf wou persen. En wat dan te onthouden van His Extraordinaires, een bende jonge bleekscheten wiens retestrakke soulgroove nog meer zweet door de tent deed vloeien. Wie op de eerste rijen stond geposteerd kreeg er zoals gewoonlijk op ’t eind nog een groepsknuffel bovenop.
Highlights: “The World (Is Going Up In Flames)” // “You Put The Flame On It” // “Strictly Reserved For You”
LIANNE LA HAVAS (Club, ***)
Bio: Toegegeven, we zijn altijd extreem op onze hoede wanneer een zekere Prince zijn appreciatie voor een jonge collega laat blijken, maar in het geval van La Havas is er duidelijk meer aan de hand. Een jonge soulgriet die er niet alleen goed uit ziet maar ook nog eens haar eigen nummers pent én een stukje gitaar kan spelen? Kijk, dán heb je onze aandacht beet. Ook Chokri & co waren bij de les, want de Londense met Jamaicaans-Griekse roots mocht drie jaar na haar eerste doortocht opnieuw haar koffers pakken richting Kiewit.
On stage: Na haar succesvol debuut heeft La Havas klaarblijkelijk alleen maar zelfvertrouwen bijgetankt. De Club tent liet zich dan ook moeiteloos opvrijen door de zwoele soulpop die de 26-jarige sympathieke chanteuse en haar vijf makkers in een strak geregiseerde set hadden gestopt. Een tikje te gepolijst naar onze smaak, dat wel, maar in het gezelschap van een vertrouwde Grimbergen Dobbel wordt een mens al snel wat verdraagzamer. Apropos, hoorden we daar tijdens de meeste funky momenten geen echo’s van Meshell Ndegeocello doorklinken? We kennen slechtere referenties voor een artieste die momenteel de Engelse album charts aanvoert.
Highlights: “Unstoppable” // “Grow” // “Is Your Love Big Enough”
INTERPOL (Marquee, ****)
Bio: De postpunk revival die ons begin vorig decennium overspoelde mag dan wel een typisch Brits fenomeen zijn, toch werd de lont eerst aangestoken aan de andere kant van de grote plas door dit stel New Yorkse zwartkijkers. Op hun alom bejubelde debuutschijf ‘Turn On The Bright Lights’ (’02) slaagde Interpol er wonderwel in om tegelijkertijd retro (Joy Division, The Chameleons, The Smiths anyone?) én eigentijds te klinken. Het bleek een succesformule die op de daaropvolgende vier platen verder werd uitgediept, maar zelden of nooit meer de impact van de eersteling kon evenaren.
On stage: De strak-in-het-zwart dresscode, een zuinig belicht podium en de starre blik op oneindig van opperhoofd Paul Banks: de verrassing qua stage act mag er dan al wel een poos vanaf zijn, toch blijft Interpol een band die live moeilijk te betrappen valt op een minder moment. In tegenstelling tot generatiegenoten Editors cultiveren de New Yorkers nog steeds een soort afstandige cool die de live beleving enkel maar versterkt. Ook met de setlist zat het wel snor, want op een handvol songs na werd enkel uit de eerste twee platen geciteerd. Interpol mag dan al de laatste jaren creatief wat ter plaatse zijn blijven trappelen, maar stilstaan is in deze vooral niet achteruit gaan.
Highlights: “The New” // “All The Rage Back Home” // “PDA”
THE GET UP KIDS (Shelter, ***)
Bio: Echt kids kunnen ze zichzelf ondertussen al lang niet meer noemen als je weet dat deze bende emo/powerpoprockers uit Kansas inmiddels voor de vierde (!) keer op PP staan ter gelegenheid van hun 20th Anniversary Tour. In die tijd brachten ze ‘amper’ vijf platen uit die hen weinig grote roem hebben opgeleverd, maar achteraf gezien wel de template bleken te zijn voor het gladgeschoren wegwerpspul waar posterboy bandjes als Blink-182 vervolgens een ferme stuiver hebben aan verdiend.
On stage: Op het moment dat het Amerikaanse vijftal zich de ziel uit het lijf aan het spelen was stond de huidige generatie kids zich te vergapen aan de pregefabriceerde kunstjes van ‘headliner’ Linkin Park voor de Main Stage. De Shelter bleef hierdoor akelig leeg, maar de groep liet dat niet echt aan haar hart komen en trakteerde de fans op een fraaie bloemlezing uit hun back-catalogue waar terecht veel songs vanop hun beste plaat ‘Something To Write Home About’ (’99) tussen staken. Met een gevatte cover van “Beer For Breakfast” bekenden de heren bovendien maar al te graag dat ze nu en dan eens de mosterd zijn gaan halen bij The Replacements. We zijn er echt het hart van in: nu wordt er eens een volledig nummer aan onze hoofdredacteur gewijd, en dan is de man in kwestie in geen velden of wegen te bekennen.
Highlights: “Holiday” // “Action And Action” // “Stay Gold, Ponyboy”
DJANGO DJANGO (Club, ****)
Bio: Tijdens de dooie momenten tussen de lessen middeleeuwse literatuur en post-modernistisch beeldhouwen besloten deze vier voormalige studenten van het Edinburgh College of Art om in ’09 een indiebandje te beginnen. Uit hun titelloos debuut bleek een voorliefde voor o.a. Bo Diddley, The Beach Boys en The Beta Band, allemaal referenties die terug te vinden in de onwaarschijnlijke oorworm “Default”. Toen Chokri & co te horen kregen dat er afgelopen lente een tweede Django Django album zou verschijnen werd prompt een headliner slot in de Club gereserveerd.
On stage: Dat ook art school studenten een feestje kunnen bouwen hadden we enkel van horen zeggen, maar nu weten we het zeker. De aanstekelijke mix van psychedelische pop, hippe electronica en okselfrisse indiefolk maakte van Beck eerder al een wereldster, en ook Django Django doen er nu meer dan ooit hun voordeel mee. Stilstaan was dan ook geen optie bij de uitgekiende combinatie van uber catchy songs en neo-psychedelische visuals. Een artistiek verantwoord feestje, dat was het.
Highlights: “First Light” // “Storm” // “Default” // “Waveforms”
dag 3 – vrijdag 21 augustus 2015
OSCAR (Main stage, *)
Bio: PP houdt naar eigen zeggen de vinger aan de pols van nieuwe en nog te ontdekken muziek, dus kon een NME New Band of the Week uiteraard niet ontbreken op de affiche. Eén van de 13 in een dozijn bandjes die op die manier van over het kanaal is komen overwaaien is Oscar, de éénmansband van de 23-jarige Londenaar Oscar Scheller wiens eerste muzikale brouwsels het predikaat ‘infectious lo-fi bedroom-pop’ opgekleefd kregen.
On stage: Een mens die vroeg uit de veren is om de eerste band van de dag op de Main Stage te spotten, het kan een primeur opleveren waar je achteraf flink mee kan opscheppen maar het kan evengoed al eens ferm tegenvallen. Neem nu Oscar, met de ‘O’ van onschuldig, ongevaarlijk en overbodig. Edoch, elk nadeel heb z’n voordeel, want nu kennen we tenminste de definitie van die fameuze ‘bedroom-pop’: slaapverwekkend geneuzel verpakt in futloze liedjes.
Highlight: Oscar die een akelige stilte als antwoord kreeg op de vraag waar ergens hij goeie chocolat kon kopen.
ALGIERS (Club, ****)
Bio: Maatschappijkritische bandjes kan je tegenwoordig op één hand tellen, de jeugd van tegenwoordig wil tenslotte alleen maar chillen met “Drank en Drugs” on constant rotation. Wat kort door de bocht zegt U? Wel, wij vlogen zowaar uit de bocht toen het titelloze debuut van Algiers een paar maanden terug op onze draaitafel belandde. Voor dit experimentele trio dat opgroeide in het zuiden van de VS -Atlanta, GA om precies te zijn- kent het gedachtengoed van Malcolm X en M.L. King maar weinig geheimen meer, maar minstens even straf als de boodschap is de muzikale verpakking. Met hun eclectische en beklijvende mix van gospel, soul, post-punk en electro is Algiers immers één van de weinige bands op PP die het predikaat ‘vernieuwend’ écht verdienen.
On stage: Hun zorgvuldig opgebouwde street credibility vertalen naar een soort rauw spiritualisme op het podium, dat bleek de voornaamste missie van Algiers. Aangevuld met het voormalige drumbeest van Bloc Party Matt Tong transformeerde het eigenzinnige trio zich tot een stel losgeslagen gospelpredikanten die de ene na de andere donderpreek de tent inspuwde. Toegegeven, dit was zware kost zo vroeg op de dag, maar wie bij de les bleef kwam echt wel ogen en oren tekort. De getormenteerde zwarte frontman Franklin James Fisher die samen met zijn blanke kompanen een vlammende negrospiritual inzette als intro van het toepasselijk getitelde “Black Eunuch”, een gitarist die zijn sixstring dissonant afranselde met een strijkstok, of een trits archieffragmenten uit historische toespraken die de pauzes tussen de nummers moesten opvullen: het zijn maar enkele impressies die de permanente staat van dreiging tijdens die 40 min durende confrontatie tussen band en publiek illustreren.
Highlights: “Black Eunuch” // “Blood” // “Irony.Utility.Pretext” // “Claudette”
BAD BRAINS (The Pukkelpop Album Sessions)
And now for something completely different. Even ontsnappen aan het festivalgewoel op een cultureel verantwoorde manier? Het kon dit jaar in de oude pastorij van Kiewit waar voor het eerst tijdens PP het populaire Classic Album Sundays event werd georganiseerd. Het concept? Onder leiding van vinyl junkie Colleen ‘Cosmo’ Murphy werden per festivaldag vier classic albums integraal onder de naald gelegd op één van de beste en duurste installaties op deze aardkloot (voor de audiofreaks: een McIntosh C2500 preamplifier + Sonus Faber Lilium speakers). Alles werd telkens ingeleid door een PP act of vriend des huizes voor wie de plaat in kwestie inmiddels de status van desert island album heeft bereikt. Wij gingen resoluut voor ‘I Against I’ (’86) van Bad Brains, voor deze gelegenheid voorgesteld door de Amerikaanse Afropunkers van HO99O9. Dit album was aanvankelijk enkel een mijlpaal in de progressieve hardcore scene rond hun thuishaven Washington DC, maar achteraf beschouwd blijkt het kleinood de eerste geslaagde poging tot cross-over. Voor onze jonge lezers: cross-over medio eind jaren ’80 betekende in wezen een potpourri van metal en funk, maar Bad Brains ging nog wat verder en kruidde het geheel af met reggae, hardcore en prog. De integrale ‘I Against I’ draaibeurt was niet enkel een onvergetelijke luisterervaring (oprichtster Murphy gebruikt niet voor niets de term ‘sonic oasis’), ook werd nog maar eens duidelijk waar latere en veel succesvollere bands zoals Living Colour, de Peppers en Faith No More de mosterd hebben gehaald.
FRANK CARTER & THE RATTLESNAKES (Shelter, ***½)
Bio: Tussen ’05 en ’11 fungeerde Frank Carter als brulboei in de Engelse hardcore punk band Gallows die met debuutschijf ‘Orchestra Of Wolves’ meteen een klassieker in het genre uitspuwde. Na zijn vrijwillige exit uit dat gezelschap leek de man even het spoor kwijt bij het vervolgproject Pure Love dat gevaarlijk dicht in de buurt kwam van tenenkrullende stadionrock. Het is hem allemaal vergeven, want Carter vond net op tijd de weg terug naar de spuwbak toen hij zich recentelijk omringde met The Rattlesnakes.
On stage: Je hebt frontmannen met tattoos en verder niks, en je hebt Frank Carter. De Britse bonenstaak valt niet enkel op door zijn niets minder dan impressionante body art, maar we verdenken hem er ook van over een bovengemiddelde longinhoud te beschikken. Een andere verklaring voor de vocale furie waarmee hij zijn drie Rattlesnakes het vuur aan de schenen legde kunnen we immers niet verzinnen. Gallows evenaren wordt moeilijk, maar het nieuwe spul geplukt uit de debuutschijf ‘Blossom’ bewijst wel dat de termen ‘melodieus’ en ‘hardcore’ niet per definitie elkaars tegenpolen hoeven te zijn. Dat Carter zich daarbij graag
profileert als een alles en iedereen ophitsende driftkikker met Henry Rollins fixatie zien we bij deze graag door de vingers.
Highlights: “Juggernaut” // “Devil Inside Me” // “Fangs”
THE DISTRICTS (Club, ***½)
Bio: Vier jonge snuiters die in hun heimat amper de legal drinking age hebben bereikt maar toch al sinds ’09 gelden als één van de meest opwindende rockjonkies in en rond thuisstaat Pennsylvania. Ondanks hun groeiende populariteit blijven The Districts halsstarrig weigeren om de ruwe randjes van hun epische garagerock bij te schaven. Het heeft hen intussen een onderdak opgeleverd bij het greasy bluesrock en indie label Fat Possum Records dat hun tweede album ‘A Flourish And A Spoil’ met man en macht probeert te promoten aan de andere kant van de grote plas.
On stage: Toegegeven, The Districts maken weinig aanspraak op de prijs van meest originele indie bandje op PP. Op het hoogste toerental lonken ze naar de je m’en fous rammelrock waar The Libertines en The Strokes in hun begindagen nog écht het verschil konden maken, wanneer ze gas terug nemen komen My Morning Jacket en Band Of Horses in beeld. Anderzijds willen we niet gezegd hebben dat dit geen genietbaar setje was. Het was een plezier om eindelijk nog eens een bende jonge honden te zien die vol overgave een stomend potje rafelige indierock serveerde. Nu nog een beetje zelfgekweekte kruiden in dat recept verwerken, en we komen gegarandeerd terug voor het dessert.
Highlights: “Peaches” // “Young Blood” // “Chlorine”
GAZELLE TWIN (Wablief?!, ***½)
Bio: Als ze vanuit haar Engelse thuisbasis Brighton niet aan de slag is als producer of remixes in elkaar knutselt van o.a. John Foxx dan mag je er van op aan dat Elizabeth Bernholz zich aan het uitleven is met haar eigen studioproject Gazelle Twin. Als prominent lid van het ‘Anti Ghost Moon Ray Arts Collective’ liggen artpop en avant-garde haar nauw aan het hart, en zeker voor wie een zwak heeft voor weirde bliepjes is haar laatste worp ‘Unflesh’ een hebbeding.
On stage: Naar aanleiding van de 30 kaarsjes die Chokri trots in de Pukkelpop verjaardagstaart mocht prikken kreeg ene Mauro carte blanche om op dag 2 een festivalprogramma in elkaar te boksen in de Wablief?! tent. In het geval van Mauro spreken we in feite beter over het samenstellen van een rariteitenkabinet, zo eentje waarin Twin Gazelle een schoolvoorbeeld van perfecte casting bleek te zijn. Op een in de hoek verscholen knoppendraaier na had Bernholz de stage voor zich alleen, en al snel bleek waarom. Verscholen achter een steriel masker leefde Bernholz zich uit in een soort avantgardistische balletoefening die mijn psychiater misschien zou interpreteren als schaduwgevechten met onzichtbare demonen, maar in muzikale kringen eerder performance art wordt genoemd. Het geheel werd voorzien van een claustrofobische soundtrack waar dubstep, EBM en kale soundscapes door de mangel werden gehaald. Fans van Laurie Anderson, The Knife, Fever Ray en de zotste capriolen van Björk hadden hier wellicht een vette kluif aan.
Highlights: “Anti Body” // “Belly Of The Beast” // “Guts”
OUGHT (Club, ****)
Bio: In hun beginjaren had het uit Montreal, Quebec afkomstige viertal Ought veel weg van een communion band naar het voorbeeld van Andy Warhol’s The Factory. Niet alleen deelden de groepsleden dezelfde flat en waren ze wel eens party crashers op elkaars feestjes, ook hun respectievelijke muziekcollecties vertoonden opvallend veel overeenkomsten. Hun voortreffelijk debuut ‘More Than Any Other Day’ (‘14) is gemaakt op maat van college kids die van hun ouders straffe verhalen hebben gehoord over Talking Heads, Television en The Feelies, maar zelf toch liever dwepen met een fris jong DIY bandje als Ought.
On stage: De vier Canadezen hadden aan de waanzinnig strakke intro van “Pleasant Heart” genoeg om de toon te zetten voor de rest van hun wervelende set. Ondanks Ought’s vrij korte staat van dienst is hun handelsmerk instant herkenbaar: een kregelige gitaar die zich via tal van tempowisselingen in allerhande U-bochten wringt, de aan Mark E. Smith refererende nasale stem van de flinterdunne frontman Tim Darcy én de subtiele keyboards van Matt May. Amper 7 nummers stonden er op het menu die elk vlotjes de kaap van de zes of zeven minuten overschreden, wat maakt dat Ought een allesbehalve typische indie band is. Officieel ziet hun tweede albumworp ‘Sun Coming Down’ pas ergens midden september het levenslicht, maar toch had het vooruitziende Canadese gezelschap al een try-out van drie nieuwe nummers in petto. Meest in het oog springend daarbij was “Beautiful Blue Sky”: zo ongeveer moet het resultaat geklonken hebben na een nachtje in het repetitiehok met Television en The Fall. “I’m no longer afraid to die, because that is all that I have left” sneerde Darcy telkens weer in dat nummer. Stoppen op het moment dat de weg naar eeuwige indie roem definitief open ligt? Ach meneer, een bevlieging die zo overwaait, meer is het niet.
Highlights: “Pleasant Heart” // “The Combo” // “Beautiful Blue Sky” // “Today, More Than Any Other Day”
THE GERMANS (Wablief?!, ***½)
Bio: Een Belgisch vijftal dat experimentele pop en noise door de mangel haalt én dwars van alle trends absoluut niet geïnteresseerd lijkt in enige radio airplay? Ja, dát is natuurlijk koren op de molen van Mauro die deze vanuit Dikkelvenne naar Gent overgewaaide halve finalisten van Humo’s Rock Rally editie 2004 maar wat graag op zijn verlanglijstje aanvinkte als curator van de Wablief?!
On stage: Wie The Germans ooit al op de planken zag staan kan getuigen dat improvisatie geen vaag begrip is bij deze Gentenaars, maar wat het onconventionele gezelschap in de Wablief?! tent neerzette durven we bestempelen als het absolute summum van hun kunnen. De voortekenen waren alleszins gunstig: het jongste Germans album ‘Are Animals Different’ huisvest één nummer dat afklokt op 39 min en 50 sec, en van Mauro kregen ze welgeteld 40 min om het publiek in de Wablief?! dé sonische trip van hun leven te bezorgen met dat ene fameuze nummer. Van sinistere psychedelica over kosmische ambient soundscapes, Oosterse percussie, averechtse dubstep en downtempo krautrock naar monotone mathrock als zinderend orgelpunt: thuis in je luie zetel haal je gegarandeerd de finale niet, maar in Kiewit voelde nagenoeg niemand de onweerstaanbare drang om de tent te verlaten en -ik zeg zo maar iets- Passenger uit te checken op de Main Stage. Oh ja, en dan hadden we bijna nog met geen woord gerept over de drie bodypaint kunstenaars op het podium wiens gladde witte lijven en suggestieve balletkunstjes de trip ook visueel aantrekkelijk maakte. Na afloop van deze trip naar het onderbewustzijn van The Germans hebben we de wetten van de fysica zelden zo hard gevoeld: what goes up, must come down.
Highlight: “Are Animals Different”
COURTNEY BARNETT (Club, ****)
Bio: Opvallend veel mooi volk uit downunder kreeg dit jaar een uitnodiging in de bus van Chokri & co, en wat ons betreft is de 27 lentes tellende Courtney Barnett de meest klinkende naam in die delegatie Aussies. In haar jonge jaren kregen Barnett’s songschrijverstalent én gitaarspel ruim de tijd om te rijpen in allerhande weinig beduidende bandjes zoals het garage grunge gezelschap Rapid Transit en het psych/country combo Immigrant Union vooraleer ze besloot om in ’12 resoluut voor eigen rekening te gaan. Eén en ander resulteerde in de oprichting van haar eigen Milk! Records label, een aantal bejubelde indierock EPs en uiteindelijk een debuutschijf van formaat ‘Sometimes I Sit and Think, And Sometimes I Just Sit’ die gewoon geboren is om in elk zichzelf respecterend eindejaarslijstje op te duiken.
On stage: De toestroom richting de Club tent loog er niet om. Barnett ligt goed in de markt bij zowel StuBru als Radio 1, en daar zullen de weinig verhullende referenties naar andere acts in de categorie gitaarspelende-vrouwen-met-nonchalante-aanblik-uit-de-90ies (zie ook o.a. Liz Phair en Juliana Hatfield) wellicht niet vreemd aan zijn. Dat haar muzikale aanpak dus niet écht vernieuwend kan worden genoemd, daar zijn we het over eens, maar wat van Barnett toch een regelrechte aanwinst maakt is de ongedwongen cool in haar zegzang stem, het verheffen van alledaagse observaties tot bescheiden levenslessen in haar lyrics, én haar rauwe gitaarspel. Al die puzzelstukken vielen het best op hun plaats in “Small Poppies”, dat ene nummer waarbij ze samen met haar ritmetandem de platgetreden paden van de catchy indierock voor één keer verliet richting psychotische bluesrock. Er zijn er steeds minder, maar Barnett is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wellicht één goede reden om volgend jaar toch naar Werchter af te zakken.
Highlights: “Pedestrian At Best” // “Small Poppies” // “An Illustration of Loneliness (Sleepless in New York)”
FFS (Marquee, ****½)
Bio: Twee bands die (even) fusioneren tot één, het verkleint niet enkel (even) de ecologische voetafdruk van de muziekindustrie maar het zorgt bovendien ook voor wat extra zuurstof bij bands die even wat creatief uitgeblust zijn. Zo bleek de laatste worp van Franz Ferdinand maar een pluimgewicht vergeleken met het eerdere werk van de sympathieke Schotten, en hebben we in dit decennium ook maar weinig of niets van enig muzikaal belang meer vernomen van de Amerikaanse broers Ron en Russell Mael, oftewel Sparks. Het helpt bovendien dat beide groepen in kwestie zelfverklaarde fans zijn van elkaars back catalogue, dus bleek de mathematische samensmelting tot FFS enkel een kwestie van agenda’s op elkaar afstellen, in het geniep nummers uitwisselen, en tenslotte een erg fraaie debuutschijf uit de hoed toveren.
On stage: Gelegenheidsprojecten en supergroepen, zo zijn er in het recente verleden wel een aantal gepasseerd in Kiewit. Them Crooked Vultures (Josh Homme + Dave Grohl + John Paul Jones), Radikal Slave (Mauro + Buscemi), Broken Bells (Danger Mouse + Shins frontman James Mercer): klinkende namen die samen allemaal wel iets boeiends deden, maar zelden met een onvergetelijk resultaat. Aan die ongeschreven wetmatigheid komt nu een eind met FFS die de Marquee tent in geen tijd omtoverden tot een pop-up danstempel waar je al Geert Bourgeois moest heten om stil te blijven staan. Theatrale artpop, campy disco en funky indierock, het werkte gewoon allemaal dankzij het aanstekelijke enthousiasme van de androgyne Russell Mael en de gekende bariton van Alex Kapranos. We trappen een open deur in door te stellen dat het speelplezier van het tentzeil droop, temeer er naast FFS nummers ook campy herwerkingen van Franz Ferdinand en Sparks evergreens in de set staken. FFS sloot de deuren van de keet met het nummer dat ze eigenlijk als 10 jaar in de kast hadden liggen en de relativiteit van hun succes perfect verwoord: “Piss Off”. De wishlist van Schueremans voor volgend jaar begint inmiddels al aardig aan te dikken.
Highlights: “The Man Without A Tan” // “Collaborations Don’t Work” // “Call Girl” // “Michael” //
“This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us”
THE GASLIGHT ANTHEM (Marquee, **)
Bio: Jammer maar het is niet anders: sommige bands kunnen echt niet kiezen. We lezen in de bio van dit gezelschap dat ze een jaar of tien geleden geboren zijn in de punkscene van New Jersey, terwijl ze thuis heimelijk naar platen van Bruce Springsteen luisterden. Geen van beide inspiratiebronnen heeft uiteindelijk de bovenhand gehaald, maar dat bleek enig succes allerminst te hypothekeren. Een stuk of vijf albums in de running blijkt The Gaslight Anthem uitgegroeid tot een goed geoliede rockband die dankzij het afvijlen van de scherpe randjes ook in Europa middelgrote concerttempels vlotjes doet vollopen.
On stage: Misschien kregen we één en ander toch wel verkeerd voorgespiegeld door FFS, en is het leven in de praktijk allerminst een pretje. Teddybeer-tegen-wil-en-dank Brian Fallon en zijn vier maats hebben dat maar al te goed begrepen, alleen, waar waren de songs die écht geloofwaardig getuigen over de dagdagelijkse miserie en overlevingsdrang in the American Heartland? In plaats daarvan kreeg het publiek een carriére overspannende selectie van steriele blue-collar rock voorgeschoteld die gemaakt is voor het soort stadions waar Foo Fighters sinds enige jaren kind aan huis zijn. Zijn we rouwig omdat de groep inmiddels heeft aangekondigd om voor onbepaalde tijd de gitaren aan de wilgen te hangen? Beluister hun (we wikken onze woorden) ‘interpretatie’ van “The House Of The Rising Sun” die ze zonodig ook in Kiewit moesten ophoesten, en oordeel zelf.
Highlights: “45” // “The ’59 Sound”
GOAT (Wablief?!, ****)
Bio: Het leven van een recensent is soms bedrieglijk eenvoudig. Neem nu het Zweedse gezelschap Goat, waarvan we verder enkel kunnen melden dat de eerste reïncarnatie van de groep 30 tot 40 jaar geleden ontstond in het voornamelijk door voodoo worshippers bevolkte dorpje Korpilombolo. Namen en gezichten van bandleden blijven verhuld in een waas van mysterie, en hetzelfde kan worden gezegd over hun epische cocktail van wereldmuziek en West Coast psychedelica. Vreemde geit in de bijt of niet, het Amerikaanse SubPop label bleek voldoende gecharmeerd om het jongste Goat werkstuk ‘Commune’ wereldkundig te maken.
On stage: Na de doortocht van The Germans bleek onze laatste afspraak met het experimentele discours van Mauro in de Wablief?! qua muzikale trip de alles overtreffende trap. Louter en alleen al visueel was dit een sterk geregisseerd totaalspektakel waarbij de voodoo maskerade van de zeven groepsleden, de kwistig geprojecteerde vloeistofdia’s en de traditionele danspasjes van de twee zangeressen als stukken van een veelkleurige puzzel perfect op hun plaats vielen. En het uitzinnige publiek, wel dat wou koste wat kost het einde halen van deze door hypnotiserende percussie en acid rock aangedreven tribal gathering. Enig minpuntje was dat een wild overstag gaande Mauro nergens te bekennen was, maar ach, de man had toen mogelijks al de handen vol om zijn collega Evil Superstars nog tot zaterdagnamiddag in het gareel te houden.
Highlights: “Words” // “Goatman” // “Gathering Of Ancient Tribes”
dag 4 – zaterdag 22 augustus 2015
POND (Club, ****)
Bio: Oudere PP gangers opgelet, het betreft hier niet de creatieve heropstanding van het gelijknamige Amerikaanse fuzzrock trio dat in de 90ies een beetje furore maakte tijdens de nadagen van grunge gekte. Nee, deze Pond komt overgevlogen vanuit Perth, Western Australia en huisvest met gitarist Nick Allbrook en drummer Jay Watson twee (voormalige) leden van de meest gepushte band van 2015, Tame Impala. En meteen komt elke beetje muziekkenner er moeiteloos achter dat de ‘P’ in Pond staat voor ‘psychedelica’ en ‘pop’.
On stage: Pond lijkt één van die zeldzame groepen die op het moment dat de doordeweekse ambtenaar aan zijn klokvaste lunchbreak toe is al met ongelooflijk veel goesting en branie op het podium staan. Bovendien bestaat het frivole viertal uit stuk voor stuk virtuoze muzikanten die op ingenieuze manier flarden dreampop, progrock en spacefunk integreren in hun neo-psychedelische basisformule alsof het niets is. De titel van de song in kwestie ontglipt ons even, maar er was zelfs een moment in de set waarop we in een kortstondig auditief visioen pakweg King Crimson, MGMT en Beach House hoorden rommelen in elkaars repetitiehok. En wat hebben we vandaag geleerd Chokri? Wel euh, dat het preventieve drugsbeleid op PP publiekelijk heeft gefaald, met oprechte dank aan Pond.
Highlights: “Waiting Around For Grace” // “Don't Look At The Sun Or You'll Go Blind”
TOXIC SHOCK (Wablief?!, ***½)
Bio: Antwerpse thrashmetal bands en integere politici: je veronderstelt ergens wel dat ze bestaan, maar er in 1-2-3 een naam op kleven is een uitdaging. Voor alle duidelijkheid, Toxic Shock behoort tot de eerste groep en hun ster is rijzende. Wally, PC, DK, White en Wotte voor de vrienden verzekerden zich o.a. door een split 7’’ release met hun Amerikaanse genregenoten Iron Reagan intussen van behoorlijk wat buitenlandse aandacht, én kleurden dit jaar de affiche van Groezrock.
On stage: Wat Mauro deed op vrijdag mocht Meuris nog eens overdoen op zaterdag: een ganse festivaldag lang zijn eigenzinnige goesting programmeren in de Wablief?! tent. We verdenken de hyperkinetische Limburger van veel goed en kwaad, maar niet dat hij The Dead Kennedys, Black Flag, Suicidal Tendencies en D.R.I. thuis of onderweg regelmatig heeft opstaan. Want ja, zó klonk dit vijftal uit ’t Stad wel. Het hielp alvast dat wij bovengenoemde bands regelmatig eens een draaibeurt gunnen om van dit oerdegelijke portie oldskool-hardcore-met-een-scheut-thrash te genieten, zeker als er eensklaps een Bad Brains cover (daar zijn ze weer) uit de losse pols wordt geschud en in “PMA” (Police Malfunction Attitude) de politiezone Hazodi te kakken wordt gezet. Besluiten doen we graag door ons welgemeend respect te betuigen aan de duchtig heen en weer marcherende frontman Wouter 'Wally' Verhaegen: de man kreeg vorig jaar nog een kanker diagnose te verwerken, maar zette in Kiewit toch maar mooi de beste cameo van een jonge Henry Rollins neer die we in jaren hebben gezien. Het opschrift ‘Not Afraid’ op zijn shirt mag dan wat vrijpostig ogen, in dit geval was de waarheid nooit dichterbij.
Highlights: “PMA” // “Monday Is Cancelled”
BENJAMIN BOOKER (Club, ***)
Bio: Hoezo, de jeugd kent haar klassiekers niet meer? Deze 26-jarige zwarte bluesjongen alleszins wel, getuige het feit dat T. Rex, The Gun Club en Blind Willie Johnson regelmatig terugkerende antwoorden zijn wanneer in interviews naar diens inspiratiebronnen wordt gepeild. Het is bovendien allesbehalve een handicap dat de vanuit New Orleans opererende Booker goede maatjes is met Jack White, wat o.a. heeft geresulteerd in een paar redelijk straffe gezamenlijke jamsessies én een live plaat (vinyl only uiteraard) uitgegeven door White’s befaamde Third Man Records.
On stage: Net als White is Booker geen spraakwaterval op het podium, maar waar zijn buddy dat doorgaans ruimschoots weet te compenseren door een breed muzikaal spectrum af te tasten viel Booker door zijn eenzijdige aanpak aanvankelijk wel wat door de mand. Geruggesteund door een powerhouse ritmesectie werkte de Amerikaanse belofte zich in een ijl tempo door een resem rauwe punky rockabilly en garageblues songs die net iets te snel inwisselbaar begonnen te klinken. Maar kijk, toen Booker overschakelde op een doorleefde interpretatie van de ruim één eeuw oude jazz/folk/bluegrass standard “Li'l Liza Jane” werden we al wat milder in ons oordeel. De jeugd kan niet zonder klassiekers, quod erat demonstrandum.
Highlights: “Violent Shiver” // “Li’l Liza Jane”
VIET CONG (Club, ****½)
Bio: Achteraf is het makkelijk praten, maar deze vier Canadezen zijn de eerste om toe te geven dat ze iets meer subtiliteit aan de dag hadden kunnen leggen bij het verzinnen van een band naam. Soit, geen kat kon voorspellen dat de nieuwe groep die verrees uit de as van het gevierde indie gezelschap Women in no time zou uitgroeien tot één van de meest gehypte bands van 2015. We weten al langer dat hypes in muziekland verdacht veel gemeen hebben met verkiezingsbeloftes, maar gun de titelloze debuutschijf van dit artrock kwartet toch maar een paar luisterbeurten om nadien vast te stellen dat een eindejaarslijstje zonder Viet Cong niets minder dan een schromelijke vergissing zou zijn.
On stage: Was Viet Cong dit voorjaar reeds outstanding in De Kreun, dan dient hun doortocht in Kiewit als gewoonweg verbluffend te worden bestempeld. Merkwaardig toch, dat de zeven songs die het talrijk aanwezige publiek in de Club voor de kiezen kreeg -waarvan net geen half dozijn uit die fameuze debuutplaat- makkelijk afkomstig konden zijn van evenveel verschillende bands. Terwijl de eerste splinterbom “Silhouettes” het beste van Joy Division en Bloc Party liet opborrelen ging “Bunker Buster” eerder grasduinen in de erfenis van Shellac en Bauhaus. Viet Cong’s ‘arty’ gehalte bereikte een hoogtepunt in “March Of Progress” waar achtereenvolgens een flard uit de Warp catalogus, The Beach Boys en The Shins met de nodige branie aan elkaar werden genaaid. Piéce de resistance was ook nu weer de ijzingwekkende afsluiter “Death”, een epische brok nowave noiserock die als een langzaam tot eruptie komende vulkaan na een kwartier afklokte. Zoveel artistieke vrijheid bleef natuurlijk niet zonder gevolgen. Een deel van het publiek trok voortijdig naar de toog, met of zonder het besef dat ze in de persoon van Mike Wallace hier net de beste drummer van PP15 aan het werk hadden gezien.
Highlights: “Silhouettes” // ”March Of Progress” // “Bunker Buster” // “Continental Shelf” // “Death”
CONDOR GRUPPE (Wablief?!, ***½)
Bio: Stijn Meuris heeft de reputatie om een veeleisende frontman te zijn, maar tegelijkertijd biedt het ook zo voordelen als je op de loonlijst van diens groep prijkt. Neem nu Kris Delacourt, een erg getalenteerde muzikant die niet enkel op commando van de Limburgse wereldburger gitaar & toetsen verzorgt, maar ook zijn ding doet bij Condor Gruppe. Dat Meuris de touwtjes in handen had om de Wablief?! een ganse dag lang te vullen met talent van eigen bodem was dan ook niets minder dan een mooie opportuniteit voor dit exotisch klinkende gezelschap uit Antwerpen om in het jaar van hun bescheiden doorbraak één van ’s lands grootste festivals aan hun erelijst toe te kunnen voegen.
On stage: Met zeven man was het podium aardig gevuld, en ja, die bleken echt wel allemaal nodig om de weelderig aangeklede nummers van Condor Gruppe ook live aan de man te brengen. Van enige muzikale navelstaarderij kon je dit Antwerps gezelschap overigens moeilijk beschuldigen: met spaghetti westernmuziek à la Morricone, John Barry soundtracks, surf, worldbeat, psychedelische jams en krautrock kwamen ingrediënten vanuit een trits verschillende genres aangewaaid. Let wel, hier stond geen inderhaast bijeengeraapt filmorkestje die de videoprojecties met fragmenten uit obscure B-films ter plaatse van een soundtrack kwamen voorzien. Neen, Condor Gruppe bleek live een ferm uit de kluiten gewassen retrorockband met beide voeten in het nu.
Highlights: “Ondt Blood” // “Dusty Fingers”
THE WAR ON DRUGS (Main stage, *****)
Bio: Na de ellenlange tour ter promotie van het tweede War On Drugs album ‘Slave Ambient’ (’11) zat frontman Adam Granduciel met een langdurige post-adrenalin homecoming blues opgescheept. De Amerikaan besloot om niet gewoon thuis te zitten kniezen maar schreef in vier verschillende steden ‘Lost In The Dream’ bij elkaar, een plaat waarvan al snel duidelijk werd dat ie een modern classic zou worden. Check de end-of-year lijstjes van vorig jaar en probeer het tegendeel te bewijzen.
On stage: Weinig bands slagen erin om binnen de 12 maanden te promoveren van de bescheiden Club naar de Main stage op PP, én dan en passant nog eens het beste optreden van de volledige driedaagse te serveren. Waarom deze doortocht van Granduciel & co nog meer vonkte dan vorig jaar hoor ik U vragen? Wel, omdat ‘Lost In The Dream’ zich best laat vergelijken met een cuvee die na een jaartje on the road inmiddels volledig uitgerijpt is. De epische grandeur van de songs, de zelfzekere Dylan-on-speed personificatie van Granduciel, en de ongelooflijk hechte groep met de trefzekere motorik krautrock beat van drummer Charlie Hall als kloppend hart: kortom, geen enkele andere band op PP15 kwam zo akelig dicht bij de perfectie.
Highlights: “Under The Pressure” // “An Ocean In Between The Waves” // “Burning” // “Red Eyes” // “Disappearing”
EVIL SUPERSTARS (Marquee, ****)
Bio: Luc Nilis, Regi, én Evil Superstars: allen hebben ze Heusden-Zolder ooit op de wereldkaart gezet wegens bepaalde verdiensten waarover de meningen nogal uiteen liggen. Over één zaak betreffende de Superstars zijn de meeste van onze bronnen het echter wel eens: dit zijn met voorsprong de meest weirde winnaars ooit van Humo’s Rock Rally (editie ’94 alweer), die bovendien met Mauro Pawlowski en Tim Vanhamel twee van de kleurrijkste muziekambassadeurs van ons landje hebben gebaard. Erg uiteenlopende figuren, dat wel, maar samen 30 PP kaarsjes komen uitblazen op een boogscheut van hun heimat, kijk dat vonden ze nu eens wel een leuke uitdaging.
On stage: Intussen weten we al beter (zie o.a. de uitstekende affiche van Sonic City), maar de doortocht van Evil Superstars in de meest ‘succesvolle’ bezetting (Pawlowski - Vanhamel - Vandebroek - Requilé - Schroyen) werd door velen geanticipeerd als dé eenmalige reunie van het jaar. Eén en ander leverde de grootste media aandacht op waarvan Mauro & co ooit hebben mogen proeven, ja zelfs Marcel Vanthilt werd uit zijn Villa opgetrommeld om het vijftal met laaiend enthousiasme aan te kondigen. Nagenoeg niemand was zo naïef om een soort ‘best of’ van de Limburgers te verwachten, maar tussen alle gekte in kregen we toch de intro van “Satan Is In My Ass” en een witheet “B.A.B.Y.” als herkenningspunten geserveerd. En voor de rest? Een eigenzinnige selectie outtakes, B-kantjes en albumtracks waarbij de rauwe avant-blues van Captain Beefheart en een opgefokte Queens Of The Stone Age in overdrive al snel de overhand kregen. Alsof dat nog niet weird genoeg was kregen we video animaties met o.a. acrobatisch bewegende vrouwenbenen en doodshoofden, twee items die je ook wel eens op planeet Evil aantreft. Wacht, zei daar iemand ‘planeet’ zoals in “It’s A Sad Sad Planet”? Juist, die gedroomde afsluiter zorgde in de Marquee voor een uniek sing-along moment waar de generale repetitie van het Nationaal Zangfeest alleen maar kan van dromen.
Highlights: “1.000.000 Demons Can’t Be Wrong” // “Good News For Women” // “Darkagedisco” // “It’s A Sad Sad Planet”
TIGA (Dance Hall, ***½)
Bio: De meningen liggen wat uiteen over de rol van Tiga James Sontag in de geschiedenis van de dance. De één vindt hem een ordinaire copycat, terwijl de ander hem als niets minder dan een pionier bestempeld. Dan maar terug naar de feiten, die leren ons dat de Canadees begin jaren ‘90 zowat eigenhandig de acid house in zijn thuisland importeerde, er de allereerste rave parties organiseerde én één van de eerste lokale techno platenzaken opende. Intussen kennen chillers aller landen Tiga als DJ, remixer, producer, vriend van de Dewaele Bros. én trotse maker van vette electrohouse schijven als ‘Sexor’ (’06) en ‘Ciao!’ (’09).
On stage: Erg ‘Hot in Here’ was het toch niet in de bijna lege Dance Hall toen Tiga en zijn collega knopjesdraaier de eerste beats afvuurden. Maar wat wil je, het imago van de stijlvol gecoiffeerde Canadees in maatpak refereert dan ook sterk naar Gary Numan en John Foxx, twee onvervalste 80ies electropop iconen die hun beste werk afleverden in een periode toen van de gemiddelde Dance Hall bezoeker op PP nog geen DNA spoor te bekennen was. Ook qua sound knipoogt Tiga nog steeds erg nadrukkelijk naar dat decennium, dus kan je beslist van een uitdaging spreken wanneer je als prille veertiger tussen jong geweld als Gorgon City en Wilkinson staat geprogrammeerd. Geen nood, de tent liep geleidelijk aan toch redelijk vol toen bleek dat je ook op de tonen van campy en afgeborstelde electrohouse zoals het onlangs samen met Boys Noize ingeblikte “100” een feestje kan bouwen. Grappig trouwens om te zien hoe een deel van het jonge volkje plotseling een aha-erlebnis ervaring kreeg toen “Sunglasses At Night” (’01) weerklonk. Amai, is die gast al zó oud?
Highlights: “Bugati” // “100” // “Shoes”
TAME IMPALA (Marquee, ***)
Bio: Net als Pond is Tame Impala van Australische makelij en worden ze gemakkelijkheidshalve in de neo-psychedelische hoek gestopt. In tegenstelling tot eerstgenoemde band is Tame Impala eerder een eenmans-studioproject, ontsproten aan het brein van de bangelijk perfectionistische Kevin Parker. Debuut ‘Innerspeaker’ (’00) zorgde dankzij de spacy mixkunsten van David Fridmann (ex-Mercury Rev) meteen voor een wereldwijd auditief orgasme, en alhoewel de gitaren intussen wat op de achtergrond waren geraakt kaapte ook opvolger ‘Lonerism’ (’12) vlotjes een aantal prijzen mee. Behalve indien U deze zomer op planeet Mars heeft doorgebracht is het genoegzaam bekend dat Parker intussen ook het bestaan van aalgladde disco heeft ontdekt, dat Tame Impala’s nieuwste worp ‘Currents’ heet en dat iedere hipster dit dé plaat van het jaar hoort te vinden.
On stage: U merkt het al, met enige reservaties trokken we de tjokvolle Marquee tent in, maar middels de pompeuze opener “Intro” werden we toch al onmiddellijk op ons gemak gesteld. “Intro” is niet echt een nummer vanop ‘Currents’, maar in een uitgesponnen versie die status wel waardig én vooral één van de zeldzame keren dat Parker effectief de gitaar beroerde om de door synths opgetrokken wall of sound met wat extra punch te behangen. Ook de selectie uit de eerste twee platen was best genietbaar, ook al staken ze in een nieuwe outfit waarvan alle uitgerafelde draadjes netjes waren weggeknipt. Wanneer materiaal uit ‘Currents’ werd opgedist duurde het echter niet lang vooraleer Parker en zijn vier metgezellen vervelden tot een popgroep die disco, r&b en synthpop tot kunst probeerden te verheffen. Een zeldzame keer lukte dat aardig, zoals tijdens “Let It Happen”, maar meestal gleed de fusie tussen disco en psychedelica pijnlijk uit over zijn eigen oppervlakkigheid. De Darwin in ons voorspelt dat een Aepyceros melampus die meer bokkesprongen maakt dan goed voor hem is geen schijn van kans maakt in de evolutie, maar laat dat een boodschap zonder enig belang zijn voor de hipsters die begin volgend jaar Vorst Nationaal gewoon vlotjes doen vollopen voor Parker & co.
Highlights: “Intro” // “Let It Happen” // “Elephant”
ALT-J (Main stage, ****)
Bio: Over de Mercury Prize editie 2012, zowat de meest prestigieuze muzikale onderscheiding aan de andere kant van het kanaal, werd langer dan normaal gepalaverd. Tot eenieders verrassing ging de beker toen niet naar de radiovriendelijke pop van Ben Howard, Michael Kiwanuka of Lianne la Havas maar wel naar het debuut ‘An Awesome Wave’ van het studentikoze kwartet Alt-J uit Leeds. Dat hun arty mix van folktronica en indiepop in weinig of niets lijkt op wat andere bands eerder hebben gedaan is in deze een compliment dat kan tellen. De band overleefde intussen de vrijwillige exit van bassist Gwil Sainsbury, getuige de evenwaardige opvolger ‘This Is All Yours’ die nog geen zichtbare sporen van creatieve bloedarmoede vertoont.
On stage: Eerlijk waar, het heeft een beetje geduld gekost om te wennen aan de neuzelzang van frontman Joe Newman, maar eens voorbij dat punt blijkt Alt-J een groep die hun promotie van de Castello tent (PP12) naar de Main stage dit jaar dubbel en dik heeft verdiend. Netjes op een rijtje gepositioneerd en dicht tegen elkaar aan schurkend slaagde het vierkoppige gezelschap er wonderwel in om de intimiteit van een huiskamer te benaderen, maar voor alle zekerheid had de groep toch een extra lading stuiterende beats meegebracht om ook de laatste rijen van de goedgevulde weide gedwee te laten meewiegen. Voor een groep zonder uitgesproken imago die zich bovendien amper bezondigd aan gratuite oneliners wist Alt-J het publiek overigens vlotjes aan zich te binden. Meerwaardezoekers kunnen gerust zijn: artfolk for the masses, yes they can.
Highlights: “Fitzpleasure” // “Taro” // “Nara” // “Every Other Freckle”
RIDE (Club, ****½)
Bio: Chokri & co hebben iets met reünies van legendarische shoegazers. Na My Bloody Valentine (PP09) en Slowdive (PP14) was het dit jaar de beurt aan Oxford’s finest Ride. Na vier platen, waaronder het lichtjes fenomenale ‘Nowhere’ (’90) en de puike opvolger ‘Going Blank Again’ (’92), konden spilfiguren Andy Bell en Mark Gardener niet langer door één en dezelfde deur. Bell stelde vervolgens zijn pensioenfonds veilig als bassist bij Oasis en Beady Eye, maar na de voortijdige euthanasie van die laatste groep had de veteraan plots de handen vrij om de jarenlange speculaties rond de wedergeboorte van Ride samen met zijn drie voormalige spitsbroeders in de praktijk om te zetten.
On stage: Na 2min15sec, oftewel de precieze tijdsduur die de epische intro van “Leave Them All Behind” in beslag neemt, wisten we al dat de tweede doortocht van Ride op PP een memorable trip down memory lane zou worden. Ook de vrij kwiek ogende Bell herinnerde zich trouwens nog de editie van ’91 waar de toenmalige jonkies de affiche deelden met bandjes als Nirvana, Sonic Youth, The Pogues en Ramones. De trommelvlies strelende wall of sound, de vocal harmonies van Bell en Gardener en de kurkdroge ritmesectie: alle ingrediënten die Ride tot missing link maakte tussen My Bloody Valentine en de daaropvolgende Britpop generatie bleken een kwarteeuw na datum hun houdbaarheidsdatum amper te hebben overschreden. De groep ging bovendien wel erg diep in de plooien van de tijd gaan grasduinen en disselde daar maar liefst vijf nummers uit hun allereerste EPs op, en laat dat nu net de periode zijn waar wij het liefst worden aan herinnerd. Ride kwam, zag en overwon middels een begeesterende demonstratie van hun kunnen. Laat daar maar vlug nieuwe plaat van komen, denken we dan.
Highlights: “Leave Them All Behind” // “Polar Bear” // “Seagull” // “Drive Blind” // “Chelsea Girl”
UNDERWORLD (Dance Hall, ****)
Bio: Invloedrijkste danceproject van de jongste twee decennia? Check! Is “Born Slippy” de populairste rave track ever? Check! Stond Underworld in ’94 in de eerste (inderhaast geïmproviseerde) dance tent ooit op een Belgisch festival? Check! Verdienden deze Britten om 30 jaar PP met enige artistiek verantwoorde luister af te sluiten op de Main stage? Euh, ja natuurlijk check, maaaaaaaaaaar ‘Wat moeten we dan antwoorden aan de manager van Netsky?’ moeten Chokri & co zich toch enigszins vertwijfeld hebben afgevraagd. Ah, weet je, PP is er in de eerste plaats voor de jonge hipsters met beperkt muzikaal geheugen, dus dan boeken we toch gewoon de Dance Hall voor die ouwe jongens?
On stage: No regrets, want net ver weg genoeg verwijderd van het volstrekt onschuldige Netsky circus stonden Karl Hyde en Rick Smith (naar we vermoeden vergezeld door Darren Price als tweede knopjesdraaier) geschiedenisles te doceren voor een bende niet altijd even frisse dertigers en veertigers. Fris en monter, dat was wel het minste wat je kon zeggen over de 58-jarige Hyde die, als ie even zijn maatje Smith niet aan het knuffelen was, met zijn donkere gedweeë stem moeiteloos het weinige stof van de Underworld legacy blies. Alle anthems in de set, die vooral uit ‘Dubnobasswithmyheadman’ (’93) werden geplukt, kregen bijna onhoorbaar een eigentijds randje mee waardoor een ‘golden years’ effect netjes uitbleef. Aan dit bpm tempo hadden de heren in tegenstelling tot hun jongere collega’s trouwens weinig of geen nood aan flashy visuals. De songtitels werden gewoon netjes geprojecteerd op een groot scherm, vooral handig als je memorie na 20 jaar en 3 dagen PP enige moeheid begint te vertonen.
Mea culpa, Chokri & co, vergeet het bovenstaande. Uit de bol gaan in een tent die gevuld is met leeftijdsgenoten op muziek die -naar analogie met classic rock- we zonder schroom kunnen bestempelen als ‘classic dance’, ja dát was nu eens een verjaardagskado dat kon tellen. Tot PP16 dus, en hopelijk staat die handtekening onder dat contract met Tool dan eindelijk in onuitwisbare inkt.
Highlights: “King Of Snake” // “Pearl’s Girl” // “Dirty Epic” // “Cowgirl” // “Rez”
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Baroness - Sloop die muren met een fluwelen hamer
Baroness
Grand Mix
Tourcoing
2018-08-27
Sam De Rijcke
Tussen de zomerfestivals door (Pukkelpop en Dynamo zijn er geweest, Leeds en Reading zitten er aan te komen) neemt Baroness ook graag nog eens een cluboptreden mee, daarin zijn ze immers niet aan een strakke tijdstabel gebonden en kunnen ze een volwaardige set spelen voor een publiek dat volledig dat van hen is (dit is trouwens in een notendop de reden waarom wij zaaloptredens altijd zullen prefereren boven de festivals).
Het is overduidelijk dat een begeesterd Baroness vanavond met volle teugen geniet van deze clubset en ze smijten zich helemaal, wat van het publiek trouwens ook kan gezegd worden. We herinneren ons nog levendig hun wervelende passage in dezelfde zaal zo een twee jaar geleden, toen ter gelegenheid van het schitterende dubbelalbum ‘Yellow & Green’. U mag er gerust onze review van oktober 2013 terug bij halen, een copy paste is hier verantwoord. We komen tot identieke bevindingen : zelfde gedrevenheid, beestige power afgewisseld met finesse, gitaren die melodie en brute stoomkracht in evenwicht houden en een massieve sound met subtiele ademruimtes.
Kortom, dynamische metal met ballen, brains én gevoel. Als geen ander kan Baroness zalvende intro’s laten overvloeien in granieten metalsongs die staan als een bunker. Het zijn mokerslagen van songs, maar dan toegediend met een fluwelen hamer, check onder meer “Eula”, “The Line Between”, “Isak” , “The Gnashing” en “Take My Bones Away”. Dit is nog zo een zeldzame metalband waar de songs even belangrijk zijn als de decibels die ze veroorzaken.
De setlist is in grote lijnen dezelfde als bij hun vorige Grand Mix doortocht met alweer een flinke hap uit dat fantastische ‘Yellow & Green’ album. De band zit nochtans op een nieuwe plaat te broeden (zou voor het najaar moeten zijn) maar laat het nieuwe materiaal zo goed als links liggen. Dat is het enige jammere aan de avond, we zijn uiteraard zeer benieuwd naar vers gerief en blijven wat dat betreft op onze honger zitten.
De band kondigt echter aan zo snel als mogelijk hier met een nieuwe tournee terug te komen, ons ticket is bij deze al gereserveerd.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Cuz
café de Zwerver
Leffinge
Hoog bezoek in café De Zwerver! Mike Watt, vooral bekend als bassist van de legendarische bands The Minutemen en fIREHOSE, kwam er zijn nieuwste project voorstellen. De lijst collaboraties van de man is schier eindeloos (Sonic Youth, The Stooges, J. Mascis om er maar de bekendste uit te pikken).
Dit keer vond hij een partner in Sam Dook, gitarist van de indie-pop band The Go! Team. Gezien het leeftijdsverschil en de verschillende muzikale achtergronden niet meteen voor de hand liggend. En dat is hun muziek ook niet. De titel van de plaat alleen al : ‘Tamatebako’ wat een origami-ontwerp van een kubusje, gebruikt in een Japanse legende, zou zijn. En er zitten nog meer Oosterse invloeden in, vandaar misschien de keuze voor E-da Kazuhisa (ex-Boredoms, Drum Eyes) als (voortreffelijk!) drummer.
Het internationale gezelschap (USA, UK, Japan) beperkte zich tot het spelen van nummers uit die ene plaat en de nieuwe single. Geen oudjes dus of het zou de bis, die me net iets bekender in de oren klonk, moeten geweest zijn. Niet alles was even geslaagd : de spielereien op elektronica en de zoetgevooisde stem van Sam Dook (op gitaar kwam hij wat beter uit de verf) konden me gestolen worden.
Maar zelfs in die zwakke momenten bleef het nog steeds genieten van het onimiteerbare basspel van een erg sympathieke en spraakzame Mike Watt. De nummers waarin hijzelf het voortouw nam mochten er wel zijn. Een paar keer kwam hij in de buurt van Pere Ubu om een andere keer richting jazz af te slaan.
Wellicht stond nog niet alles op punt -dit was pas het tweede CUZ optreden ooit- toch viel er voldoende moois te horen om de afwezigen ongelijk te geven.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene, de aanzet gaven naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …
Van The Man heeft met ‘Duets’ een plaat uit met opnieuw opgenomen oude nummers. Het is een genuanceerde selectie , maar met de openingsreeks “Some piece of mind” (met wijlen Bobby Womack) , “If I ever needed someone” (met Mavis Staples) , “Wild Honey” (met Joss Stone) , en de afsluitende reeks “Irish heartbeat” (met Mark Knopfler) ; “Real real gone” (met Michael Bublé) heb je al een mooi overzicht van wat moois en verrassends dit album te bieden heeft , zeker ook als je verder nog een “Eternal Kansas City” (Gregory Porter) , “Born to sing” met Chris Farolowe of de in vergetelheid geraakte PJ Proby “Whatever happened to …” beluistert. Een mooie heerlijke trip dus .
Zoals de titel het al doet vermoeden , betreft het hier een lijst van indrukwekkende samenwerkingen .
In zijn roots muziek zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijke nummers, die mooi uitgewerkt zijn , een breed instrumentarium hebben en waarop Van The Man’s zalvende stem doorklinkt met de anderen. Puik album!
Tout Va Bien , rond Jan Wouter Van Gestel – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug , hebben nu een mooi sferisch debuut uit . Ze zijn niet zomaar in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Er valt voldoende afwisseling te noteren in de ingenieus in elkaar gestoken songs . Met “Old love”, “This fight” en “Sometimes in life” hebben we drie subtiele , aanstekelijke, toegankelijke nummers. Het intieme “If you go away”, waarmee de band doorbrak , geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, staat hier niet op . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . In die hemelse stemmenpracht varieert hij voldoende , waardoor het niet volledig richting bombast gaat . ‘Kepler star’ is een mooi meeslepend , breekbaar album.
Black Tolex speelt stevige melodische rock met een grunge randje. Ze creëren daarmee een sound die dezer dagen misschien niet meer zo sexy lijkt -de nineties zijn al een tijdje achter de rug- maar die wel eerlijk en zonder gène uit de speakers knalt.
Tegenwoordig is het al een unicum voor een Belgische band dat men niet de hippe Britse bands of de nichtenpop van Oscar & The Wolf als voorbeeld neemt, maar wel oerdegelijke rockbands als Mad Season, Bad company en Pearl Jam. Bij die laatste ligt het er trouwens wel vingerdik op, we herkennen Vedder en co in zowat elke riff en song (’t is ook niet voor niks dat de frontman om de haverklap met een Pearl Jam t-shirt op het podium verschijnt).
Het geheel klinkt bij momenten heel Amerikaans en een paar rockballads (“Someday”, “Watch Me Fall”) overschrijden een beetje te pijnlijk de slijmbalgrens, maar toch is dit een potige rockplaat die moeiteloos een kroegentocht langs de bruinste bikercafés kan ondernemen.
Bezieler van deze band is Milo Meskens, een uiterst begaafde gitarist die in een ander leven ook wel eens solo optredens pleegt op te fleuren met een stel songs die nogal neig stinken naar Milow (u kent hem wel, de singer/songwriter die evenveel rock’n’roll in zijn lijf heeft als haar op zijn hoofd). Bij Black Tolex blijft Meskens gelukkig in een stomende rock modus en gooit hij geregeld een Hendrixiaanse solo in de ring, en in combinatie met een strak spelende rockband geeft dat geregeld vonken.
Puike rockplaat.
Pukkelpop 2015 – woensdag 19 augustus 2015 + donderdag 20 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-19 +2015-08-20
Niels Bruwier en Johan Meurisse
Pukkelpop kon dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer , meer gezelligheid én … uiterst genietbare muziek. Een gevoel van samenhorigheid. Wat een 30ste editie … Cheers!
De drie dagen waren uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feestje is . Pukkelpop kreeg (opnieuw) terecht het bordje uitverkocht . 66000 festivalbezoekers per dag!
Pukkelpop maakte na al die jaren z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen in de Wablief?! en op de andere podia.
Tja niet voor niks is hun logo dit jaar ‘Happy PKP To You!’
Kleurrijk wordt het festival ingedeeld door de dance acts en dj’s, die qua belangstelling op de rockbands en artiesten sterke winst maken en het (jonge) publiek naar zich toetrekken. En in die beats wordt attractief geïnvesteerd …
Ogen tekort? De terreindecoratie, de randanimatie, de kermisattracties, de bijkomende tentjes, de intieme sessies bij de Pukkelpop Album Sessions, de immense diversiteit van eet- en drankstandjes en het ecologisch bewustzijn sieren het geheel. Respect!
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Een overzicht van ons parcours
Een dagje meer dus , dat moet kunnen als er feestje is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs & guests; het sfeertje werd eerder op gang getrokken o.m. met een Jacco Gardner en 2 Bears’ Rad Daddy. Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst, waaronder The Hickey Underworld en Novastar in de Castello. Goed dat we op die manier in Pukkelpopland ondergedompeld worden …
Pukkelpop woensdag – pré-dag - woensdag 19 augustus 2015
Voor de dertigste verjaardag van het festival besloot de organisatie van Pukkelpop om iets speciaals te doen. Om alle trouwe festivalgangers te bedanken , organiseerden ze een extra dag met bijna alleen Belgische bands. Daarnaast werd ook een podium gecureerd door niemand minder dan Radio Soulwax.
Double Agent 7 is een duo dat enkel 7” draait uit de jaren 50-60. Maar dit zijn vooral de onbekende , zeer zeldzame plaatjes. Het jonge publiek wist niet wat ze precies met dit soort muziek moesten doen. Uiteindelijk durfde de huidige generatie hun beste dansmoves boven te halen op muziek dat ver van hun geboortejaar afligt.
Om de sets vlot te laten verlopen was er tussen de dj-booth en het podium een mooi, groot doek. Dit doek ging nu open en daar stond Hong Kong Dong klaar. De gekke bende uit Gent begon zeer speels en ging vooral luid. De gitaren knalden door de geluidsboxen. Voor de gelegenheid hadden ze twee dansers mee. Ze toonden beiden hun beste kunstjes tijdens de weird muziek van de band. De set eindigde in een goed gevulde tent. Dit smaakte naar meer.
De eerste elektronische dj-set volgde. Sequential viel wat uit de toon gezien de dj tussen rockgroepen gepland stond. Dit viel ook meteen op wanneer Jacco Gardner aan zijn set begon. Toen bleek dat er niet echt te dansen viel op de muziek , verliet het grootste deel van het publiek de tent. De echte muziekliefhebbers zagen wel een prachtig psychedelisch concert. De Nederlander leek op bepaalde momenten zelfs sterk op … José Gonzalez in een psychedelische rockband . Hij vervulde zijn rol goed en bracht iedereen in optimale stemming met zijn rustige psychedelica. De set duurde zelfs iets langer dan voorzien, u hoort ons alvast niet klagen.
Snel nog eens naar de Castello want daar waren The Hickey Underworld al begonnen. We konden nog net sterke songs als “Future Words” en “Blonde Fire” meepikken. De band speelde in het donker, maar was energieker dan ooit. Tja wat wil je met een Tim Vanhamel , die nu uit het gips is . De energie was perfect om een set op Pukkelpop te spelen.
Daarna was het even stil op de weide, we gingen kijken naar de dj-set van The 2 Bears’ Raf Daddy maar dit leek in geen geval op het duo. De funky beats werden vervangen door platte electronica. Opvallend was dat Joe Goddard (de andere beer) voor de leuke muziek bij de twee zorgt.
Languit liggend op de wei was het dan vooral wachten op het vuurwerk.
Dat kwam er dan ook meteen na Raf Daddy. Een verlichte kermisattractie was het mooie decor voor het prachtige openingsvuurwerk. Pukkelpop is officieel begonnen!
Snel naar de Belgische singer-songwriter Novastar dan . Hij was minder populair dan de vorige bands, maar daarom niet minder goed. Joost Zweegers’ muziek is mooi en gevoelig. Hij wisselde nieuwe nummers af met het oud bekende . Slotsom: hij heeft al verdomd een pak fijngevoelige hits uit , solo op gitaar op piano, als met een band die hem muzikale sterkte gaf. Novastar kon zowel rustig als bombastisch uit de hoek komen.
De absolute headliner van de dag bleek toch 2Manydjs. Al moesten we toch even wachten tot Steve Mackay & Jarvis Cocker hun dj-set hadden beëindigd. Er bleek geen einde aan te komen en het volledige publiek vond de set maar niets. Het was te obscuur en te industrieel. Daarnaast praatte Jarvis nogal veel wat de sfeer dempte. Toen ze eindelijk het podium verlieten , zag je een zucht van opluchting .
Toen het doek viel en er een rockband op het podium verscheen , keek iedereen toch even verschrikt op. Het was Hong Kong Dong nog eens die een nummer van Soulwax speelden, met de danser van daarnet.
De dansliefhebbers kwamen dan aan de beurt . De gitaren verdwenen van het podium en werden vervangen door de Dj-booth van de gebroeders Dewaele. De broers zetten meteen de toon met “Alors On Dance”. Gedanst werd er effectief, en ook voor de ‘visuals’ kwam men aan z’n trekken.
De broers hadden telkens beelden klaar , een albumcover, op de verschillende nummers. Op die manier konden we onder meer uit de bol gaan op ‘Currents’ (het nieuwe album van Tame Impala) een zee aan psychedelica, waar Stromae weg smolt. Ook oude albumcovers werden opgefrist … de set besloot met de klassieker in een remix “Kids” van MGMT …
Het was een dampend sfeertje de eerste dag …
dag 1 – donderdag 20 augustus 2015
Wat viel op? Op de eerste volwaardige dag bracht de mainstage het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren met een Dropkick Murphys , Limp Bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste wordt geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden! Zelf hadden we fileleed te verwerken om dan het volgende parcours te doorspartelen ….
Zorgeloos de avond in met Dropkick Murphys en hun zwierige punkfolk … Inderdaad , met de jaren klinken ze nog even gedreven , maar de voorspelbaarheid is even sterk. Steevast gaan ze samen met de fans uit de bol voor een wild feestje . Ierse volksmuziek , hardcore en punk , live blijft het combo een leuk , uitbundig , opwindend alternatief. De streekbierenbar voer er wel bij . Cheers
Limp Bizkit gaat achterna gezien even gemakkelijkheidshalve te werk . Feest blijft het stramien op de mainstage , want Fred Durst (vandaag 45) en z’n compaan Wes Borland in carnavalesk kostuum , hoesten op z’n beurt de beste hits op + een reeks covers, en gooien er wat sampling tussenin van “Rollin”, “My generation” naar “Nookie”, “My way”, “Killing in the name of” tot “Take a look around”. Ze betrekken op elk moment er het publiek bij ( ladies on the stage bij “Nookie”). Muzikaal werden de nummers soms oeverloos uitgerokken , maar voor wat entertainment is de band altijd wel te vinden . Tja , vroeger deden ze eigenlijk niet anders op de festivals… “Staying alive” van The Bee Gees wuifde de band letterlijk uit … Nieuw werk lieten ze achterwege . De stemming optimaal dus , maar verrassen of verbazen deden ze echt niet meer …
Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band ; die maar sporadisch in ons land te zien is btw!, toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ook qua zang varieert het enorm, van screamo’s tot raps en een zalvende zang. Onontbeerlijk is het oude materiaal , ankerpunten, als een “One step closer” , “Papercut”, “Points of authority”, “Runaway” , “Numb”, Bleed it out” en “In the end” , die het verbeten , pittig bandje presenteren die we het liefst van al horen . Dan hotst , springt iedereen of zingt luidkeels een refrein mee . Voor de rest was Linkin Park wat flets en selecteerden ze zelfs enkele Fort Minor (soloproject van één van de zangers) ‘niemandalletjes’ nummers. Net als bij Limp Bizkit klonken die dance grooves wat vervelend.
Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental, met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement Jaxx en recent Major Lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’bass en dance) en MC’s, zangers en zangeressen toevoegen. Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “Changing” , “Higher”, “Nobody to love” en Robin S “Show me love” ; de band rond Cameron Edwards en Joe Lenzie bracht heel wat volk mee en was in bloedvorm . Ze spelen in op het publiek , die met t-shirts zwaaien en op elkaars rug klimmen enz . Ambiance , show, party! Top in de namiddag …
Even top als afsluiter waren die andere Britten Rudimental met “Never let you go”, “Right here” “Not giving in”, “Waiting all night”, “Feel the love” en het mooie soulfulle “Love ain’t just a word “. Songs die de zomer nog zonniger maken … DJ Locksmith zweepte de menigte op met z’n crew en het 300ste optreden ooit in de 30 jarige PP geschiedenis kreeg extra kleur en bubbels … Terecht dit najaar in Vorst Nationaal!
Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen, een zoektocht van beloftevolle bands …
We hielden halt in de Wablief tent met bands van eigen bodem
waaronder ruimte voor De Nieuwe Lichting. Een mooi in drie verdeeld podium en 10 minuten kennismaken met de winnaars. Dit was in het geval van Zinger genoeg, een poppy fanfare met folky invloeden, niets speciaal dus. Singer-songwriter St. Grandson kwam dan aan de beurt, maar zijn nummers en performance verdween in het niets toen de laatste artiest optrad, I Will, I Swear , die al een paar jaar bezig zijn; hun doorbraak zit er nu toch wel aan te komen. Ook op het podium merk je deze ervaring. Ze slagen erin het publiek stil te krijgen , ja zelfs met verstomming te slaan.
Opvallend van de drie van De Nieuwe Lichting, het zijn allemaal indiefolkgroepjes, een nieuwe trend?! (Niels Bruwier)
De Walen van Mountain Bike bouwden in hun typische basketoutfits de Wablief?! om in een deftige garage. Hun geluid is net niet vuil genoeg om echt in een vuile garage te spelen. Hun potige muziek brengt de eerste headbangers aan het werk. (Niels Bruwier)
The sha-la-lees, intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll . De mondharmonica dwarrelde door de nummers heen . De kaart van een rock’n’roll radio werd getrokken , met vlijmscherp materiaal als “Long way to the Usa”.
Team William maakt na al die jaren een sterke return met de plaat ‘Drama’ en het popgevoel borrelt op met een reeks overtuigende frisse, aanstekelijke singles, check maar hun “Stormy weather” of “1995” eens. ‘Real teamwork’ van dit combo , die naast het broeierige, catchy gitaargeluid de keys een belangrijk plaatsje geven , balancerend tussen speelsheid en melancholie. Sterk!
…Of een even energiek , dynamisch Stuff , de ‘artist in residence’ in de AB, freestyle crossover met van alles en nog wat , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typisch hectisch, hitsende ritmiek. We werden hier meegesleept in hun groovy psychedelische trip van maffe jams en fusion, verrassend, creatief, avontuurlijk zonder de melodie uit het oog te verliezen. Stuff bevestigde zondermeer!
Tot slot pikten we nog een deeltje Neon Judgement mee , die definitief een streep trekken onder hun bestaan, een ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop . Hun backcatalogue was meteen raak met een “Fashion party” , die net als andere nummers wat aangescherpt , opgepoetst werden …
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding
Gengahr was een aangename ontdekking . Een band die je beslist eens moet zien (najaar in de Bota). Ze worden vergeleken met Alt-J , en dit is terecht. De zanger heeft een hoge stem en maakt er goed gebruik van. Wat verschilt is het geluid, de gitaren zijn meer uitgesproken en de muziek psychedelischer. Denk dus aan een mix van Tame Impala en Alt-J. Live doen ze er nog een tikkeltje bovenop door hun gitaren een beetje luider en harder te zetten, wat zorgt voor een eigen sound. “She’s A Witch” & “Heroine” zijn hoogtepunten. (Niels Bruwier)
Bleachers is dan een popband naar ons hart . Met twee drummers en een groots geluid wil de band Imagine Dragons achterna. Ook Fall Out Boy en The Kooks horen we hier. Het verrast dan niet dat een vrouwelijk publiek bij deze groep uit de bol gaat. Hun catchy nummers blijven lang nazinderen. De sfeer zit goed en de groep speelt met “Rollercoaster” in het midden van de set een grote hit. De tent is niet helemaal vol, maar iedereen danst. De band is in hun opzet geslaagd om met Springteeneske nummers een publiek te verbazen. “I Wanna Get Better” is helemaal niet nodig, ze zijn al goed!(Niels Bruwier)
Een Kodaline deed de jonge meisjesharten sneller slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop .
Melodramatiek dus met tranenreeks “All I want”, “High hopes” en verder friste, subtiliteit, gevoeligheid bood met een “Love like this”, “Why back when”, “Coming alive” en “The one”. De band kan in z’n bombast soms zover gaan dat de emotie niet meer doordringt . In die opbouw, wisseling en aanpak heeft Kodaline een Coldplay gehalte , gaat vocaal soms uit de bocht, maar raakt de jongere zondermeer!
George Ezra , die zijn sing/songwriting een breder concept biedt en het de troubadour gehalte is ontgroeid; singles “Cassy o”, “Barcelona” en “Budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend was de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe bariton tot hoog uithalende vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers. Eenvoudig , treffend , goed dus!
Verder een Interpol , die een grimmig, pittig gedreven, zelfs stevige set speelde van hun recente cd en het ouder werk , waaronder “Say hello to the angels”, “Narc” “Evil” , verder “Slow hands”, “PDA”, en het nauwer brengen naar hun laatste werk. Die broeierige spanning in/van donkere ritmische waverock van Paul Banks en C° staat er duidelijk nog, maar of ze er (jongere) fans mee bijwinnen , is een andere zaak …
Tot slot de clubtent , waar vandaag de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag kwamen –
check Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt; de ingenieuze instrumentatie dwarrelt op ons neer op een “Birds of prey” … tot de cover van Paul Simon’s “Sound of silence” …
Eerder kwam de Nieuw-Zeelander Thomston optreden . Hij wordt omschreven als de nieuwe Lorde, maar die vlieger gaat bij ons niet echt op. Hij maakt chill muziek met een hemelzoete stem, dat wel. Maar zijn muziek is complexer en zijn zang beduidend mannelijker. Het festival begon hier uitermate rustig . We hebben alvast dat hij liever niet de poprichting uitgaat . (Niels Bruwier)
Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul rock en klinkt venijner, scherper dan op plaat; zijn begeleiding kreeg voldoende ruimte met wat bluesy tunes , wat net het materiaal zo intens , slepend , bezwerend goed maakte . Zijn doorleefde , warme stem gaf iets extra’s. Toegegeven, af en toe zakte de spanning wat , en droomden we even weg op de Bill Withers cover “Ain’t no sunshine” . Die Harding houden we best in het oog, hij kan de kleine clubs ontgroeien …
Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … Hun sfeervolle , dramatische benadering op plaat , groots , breed , uitwaaierend, stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit, wat versies als “Satellites” , “156” en hun doorbraak oudje “The zookeeper’s boy” naar een hoger niveau brachten. Muzikaal sprookje in een grilliger decor …
Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk fel, gedreven. Een enthousiaste en bijzonder dankbare Showalter gaf meteen het beste van zichzelf. De intimiteit op plaat herkennen we onvoldoende en is letterlijk op het achterplan geduwd. De kaart van extravertie, fraaie krachtpatserij , met een link naar de roots van Neil Young’s Crazy Horse , The Waterboys en J. Mascis aandoende riffs , werd gekozen zonder verlies aan melodie en gevoeligheid . Knap wat we allemaal geserveerd kregen . Met een knipoog naar Ayco , Eppo, Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Verbazend! Subliem!
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ zo omschrijven we maar al te graag de muziek van Django Django. Het kwartet besloot feestelijk de avond door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen als uitgeholde kokosnoten en rockte door de elektrisch en akoestisch galmende gitaren; de pulserende, twinkelede , huppelende , hitsende tunes , de percussieve ritmes, de zwierige keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Al van in ‘t begin was het raak met “Hail bop”, “Storm” , en verder “Waveforms”, “WOR” en die single “Default” . Catchy, aanstekelijk, speels, kortom alternatief dansbaar! Puike set !
Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-21
Johan Meurisse
Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major Lazer , Bastille, Christine & the queens of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …
Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . De Vlaamse kwam al in de spotlights met een nummer voor Netsky , “We can only live today”. Ze heeft nu zelf al een bescheiden hitje op zak “Give me the knife” . Buiten die aanstekelijke nummers , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal klonk het allemaal gewoontjes , onschuldig en drong haar doorsnee elektronische pop nog niet echt door …
We bleven verschillende keren haperen in de Wablief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos, gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , trashrock metal , drones, whatever het klinkt donker , dreigend , repetitief slepend en durft te exploderen . Af en toe een verdwaalde vocal. Mauro schreef er zo zijn eigen perstekst van (zie de Pukkelpopsite) . Wat een intense spanning hielden ze aan . Tja een link met Ufomammut of een Amenra is hier al gauw gelegd. Met een soort kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Bizar, apart, goed … Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trance-trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, opzwepende, hitsende percussie keys, psychedelisch ontspoorde gitaarlijnen en ga zomaar door , die een ‘La guerre du feu’ sfeertje doen opborrelen. Een beredeneerde jamsessie met paranoïde kantjes . Tja , hier gaat men naar het ‘oer’princiep. Niet voor niks heet de laatste plaat ‘Are animals different’ . En de lijn tussen mens en dier werd flinterdun. Jawel , een performance artiest deed zijn laatste rondedans , ontblootte zich en smeerde zich in met witte bodypaint . Naakt werd hij vergezeld door een andere heer en dame , ook ingewreven met witte bodypaint , die zich van in het publiek naar de stage verplaatsten . Ze dansten als schimmen hallucinant de laatste twintig minuten in . Hier kwam de oude beleving van de Butthole Surfers naar boven die ook al met naaktdansers(essen) werkten . Swans en Battles zouden zich erg goed gevoeld hebben bij deze band . Een performance die verbaasde en kleefde op het netvlies. Schitterend wat deze O-Vlamingen hier deden .
The soft moon aka Luis Vasquz wandelt op zijn recentste platen door de duistere krochten van de wave en industrial en trekt live alle registers open , de pedaaleffects ingedrukt en de vocals vervormd . In een mistig decor horen we een claustrofobische trip van postpunk, no wave en shoegazelawaai . Ook hier is de sound van Swans niet vreemd door de repetitieve , onrustige, venijnige , verslavende ritmiek . Alles lijkt letterlijk door een steen gruismolen gemaald … Psychedelisch donker , opzwepend en hitsend . Muzikaal paranoïde gekte ..
Gekte ook bij Fat white family , die hun cluboptredens al wisselend afwerkten , en tot allerlei zottigheden en ongepast gedrag in staat zijn , hielden het hier binnen de lijntjes . Vurige , vunzige garage rock’n’roll , hardcore met wat psychedelica en hardcore , kortom een sound met een hoek af, start toegankelijk , ontspoort al gauw , brengt het combo in overdrive en maakt het geheel weird en geschift . . Een onstuimigheid die hen muzikaal als in de act sierde .
Het Scandinavische Goat was de volgende in de rij , die zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte. In underground kringen worden ze legendarisch omschreven, iets unieks, magisch , een mélange van een psychedelische, funky, groovy, kosmische 70s retro worldtrip. Ze voerden je in een meeslepende trance naar hun eigen beschaving. De inkleding maakt de sound nog intenser en bezwerend . De leden zijn gesluierd op z’n Touraegs of met boerka en de twee zangeressen/danseressen hebben een afromasker op.
Het ensemble creëert een hypnotiserende trance met die drums , bongo’s , galmende fuzzende wahwah gitaar golven, enz - die ergens de Master Musicians Of Bukkake en Tinariwen doen opborrelen. Regendansjes, heksenpassen, projecties werden toegevoegd . Moeiteloos bewoog je. Wat een beleven. Een verslavende ‘Goat- slave’, net als de titel van één van hun nummers. Verbazend
Wat een dagje in de Wablief, mensen …
- Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogtepunt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw, melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Check “Small poppies” en “Dead fox” maar eens . De gevoeligheid verhoogde door de ruimte die ze gaven aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
- Ervoor hadden we het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The Districts uit Lititz, Pennsylvania, die in hun indierock dynamiek en dynamiet brachten. De gasten gaan gretig te werk en houden van wat smerig- en slordigheid , maar verliezen nergens de melodie uit het oog ; veertig minuten spelplezier. “Peaches” en “bold” dreven het concert omhoog , en een fel , snedig ontspoord “Young blood” (met fantastische solo’s) maakte je nog gelukzaliger …
- Ought stak onbevangen en speels spanning en intensiteit in hun sound door hakkende , zalvende repetitieve ritmes; ze weven moeiteloos The Fall , Pavement , Districts, Parquet Courts en Thurston Moore aan de Nieuw-Zeelandse indie van The Clean en The Chills.
- Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die een ‘best of’ van drie platen in hun (korte) bestaan voorstelden . Hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop mag live aangenaam , lichtvoetig, eenduidiger zijn , toch brengt Little Dragon heel wat fijne vertakkingen , die af en toe meer trance en percussieve ritmes mee kreeg, maar niet meer dan een halve tent bereikte .
In de Marquee lieten we ons overspoelen door All Tvvins. De Ierse band is een samenraapsel van Adebisi Shank en The Cast of Cheers. Hun geluid is even poppy als van die vorige bands. Al is het nu net iets toegankelijker en populairder. Ze speelden hier erg aanstekelijke , hoekige pop rock. Een heupwieg was niet vreemd. Een extra gitaar zorgt voor dat rockgevoel en ergens borrelt een Two Door Cinema Club op ; bandje om in de gaten te houden! (Niels Bruwier)
De jonge wolven van Radkey brachten Living Colour en een Jimi Hendricks attitude in een stevig , snedig punky retrogeluid. Lekker onstuimig goed van de broers, maar dat ietsje meer ontbreekt. Ohja, vorig jaar waren ze op een even vroeg uur op Rock Werchter te zien …
The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende, retestrakke retrorock’n’roll. Hun laatste platen hebben niet meer de vitaliteit en spontaniteit van vroeger , maar live zijn ze en blijven ze sterk op dreef met “American slang”, “45” , “The backseat” en “The 59 sound”. Een breed grijnzende Fallon verwelkomt zijn fans , die de band als vanouds op handen dragen . Het vuur is op het podium zeerzeker nog niet uitgedoofd , maar een bezinningsperiode staat hierna voorop …
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks ; heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “Do you want to” , “Michael”, “Take me out” en “When do I get to sing my way” of “This town ain’t big enough” . De ooit zo statische, koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . “Collaborations don’t work” , nee hoor … De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand . Wat wil je met het positivisme van de Ferdinands… Het sarcastische “Piss off” sloot een zinderende set af . Een overrompelende samenwerking!
Chvrches hebben we niet kunnen zien , technische problemen nekten de set vroegtijdig ook al bracht zangeres Lauren Mayberry vocaal een pleister op de wonde . Nieuw werk zou worden voorgesteld , maar het zal uitkijken worden naar het concert dit najaar in de AB …
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer , staat als een blok en stopte wat progrock in hun sound , die het metaal rockend geluid minder straight forward maakt, maar iets breder nu. Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Hij schreeuwde en gooide het van zich af . Zijn begeleidingsband The Rattlesnakes volgden de rosse Carter op de voet en zorgden voor een ruw , rauw , ongepolijst , stevig, strak geluid. Met een knipoog naar de oude Rollins en Lightning Bolt.
En die mainstage .. zijn we niet vergeten hoor
Oscar is de artiestennaam van de 22jarige Oscar Scheller. Het is de eerste keer dat hij met zijn band op een podium speelt. De opkomst is bitter weinig, wat jammer is voor de groep. De man speelt de perfecte kamerpop om de dag te starten. Lekker rustige Mac DeMarco gitaren en een grote streep Blur. Britpop die een kleiner club verdiende , maar wel een leuke ervaring bleek voor de artiest zelf. (Niels Bruwier)
De jeugd van tegenwoordig gaf de Nederlandse no-nonsens hiphop vaste grond in ons landje. Zij zijn tien jaar bezig en bliezen hun kaarsjes uit om het jonge publiekje te vermaken en te verblijden . Ze zitten na al die jaren nog steeds in de lift , wat het succes van Ronnie Flex & ‘lil Kleine (die hier gisteren waren ) verantwoordt. De beats, de bleeps en raps vlogen om de oren , eerst wat op gang getrokken met “Watskeburt” en “Hollereer” met de handjes in de lucht ; op dreef kwamen ze na de pianoloop van “Deze donkere jongen komt zo hard” , en verder met kleppers als “Sterrenstof” en “De formule”. Een hitmachine die eens lekker gek mag doen op de vroege namiddag …
We pikten nog een deel Christine & the queens mee. Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt . Ze veroverde na Werchter Pukkelpop nu. Het zijn sfeervol aangename, lekker in het gehoor liggende , dromerige popliedjes waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinkt, soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. Die muzikale eenvoud zet ze om in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie met vier dansers in o.m. “Christine “en “Saint claude”. Muziek en dans gaan hand in hand , wat sterk werd geapprecieerd. Een grote madam!
Ook konden we nog een glimp zien van Ellie Goulding die de meisjesharten sneller deed slaan , maar evenzeer de jongens met hits als “Starry eyes”, “Anything could happen”, “I need your love”, “Lights” en “Burn” . In één adem te noemen met Emilie Sandé en Birdy bereikt haar electropop iedereen . De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads ; een artieste die je in optimale stemming brengt en de dagdagelijkse zorgen op het achterplan brengt . Mooi …
Beetje heen en weer tussen Major Lazer en Jamie xx als afsluiters … Major Lazer kwam om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set als vanouds , met MC’s, danseressen , amusement en show . Hun kermistruukje blijft bewaard , maar was minder erotiserend dan op de vroegere sets . De ganse wei in beweging brengen, smileys alom , was het hoofddoel. Singles als “Get free” , “Watch out fort this” en het recente “Lean on” zaten verweven . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Jamie xx liet een presentatie van het eigen werk of van The xx links voor een disco , house breakbeat warme , broeierige opzwepende DJ set …
Dansend wuifden we op die manier de tweede Pukkelpopdag uit …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – zaterdag 22 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-22
Johan Meurisse
Op deze derde Pukkelpopdag hadden we een gevarieerd lijstje af te werken. Vandaag lieten we de verschillende genres op de podia over ons heen komen. Voor elk wat wils dus …
Van Netsky , Underworld naar de droompop van Tame Impala, de reünie van het Britpopgeraas van Ride tot de gekte van de Belpop van Evil Superstars en Raketkanon.
Op de mainstage stonden we stil bij volgende bands: The Subways , The War On Drugs , The Offspring, Alt-J en Netsky.
De zo eenvoudige gast Boris Daenen aka Netsky blies letterlijk de 30 kaarsjes van Pukkelpop uit . Hij heeft een knuffelbeergehalte en iedereen valt voor z’n drum’n’bass en dance met popinvloeden . De recente single “Rio” is niet vies van wat bossonava op z’n Basement Jaxx en Buscemi’s . Hier hadden we enkele Braziliaanse danseressen , die de set compleet maakten . Grootse uitvoering met snippers , vlammen en vuurwerk .
Hij heeft een goede cast achter zich met MC (Script) , een drummer en enkele gastvocalisten als Billie; “Come alive” en “We can only live today” zijn er maar twee die je aan het dansen brengen. Een paar jaar terug leverde hij al een stomend concert ter afsluiting, vanavond moest hij niet onderdoen en oversteeg zichzelf. Een ontspannend leuk magistraal concert! Nestsky zindert na …
Spijtig dat dit concert nu tegelijkertijd stond met Underworld , die de dance hall afsloten en er schitterden met een deel van hun memorabele ‘Dubnobasswithmyheadman’ van 20 jaar geleden, die ze in de spotlight plaatsten . Karl Hyde en C° bedankten ons landje voor wat we voor hen betekenden . Bij Netsky was het publiek wel jonger , maar ook hier was er ook veel (wat ouder) volk samengetroept , om deze vroegere danssensatie aan het werk te zien .
Een heerlijk genietbare trip waar we in meegevoerd en -gezogen werden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen en een zang in een web van flashy lights. Over de pompende , zalvende trancy beats en soundscapes zweefden de zanglijnen . Het publiek genoot ervan en ging ook hier een laatste keer uit zijn dak . ‘The time of our/their life’ beleefden we met “Pearls girls” , “Rez” , “Dirty epic” , “Cowgirl” , maar ook een intrigerend “Mmm skyscraper” en “Born slippy” barstten los en maakten het boeltje compleet!
In de vroege namiddag The Subways . Zij hebben ook iets te vieren . Ze zijn al tien jaar bezig en het trio staat steeds garant voor een rock’n’roll party . Alle zorgen opzij en ‘go for it’!, op songs als “We don’t need money to have a good time” , “Shake! shake” , “Celibrity” en “Rock’n’roll queen” . Ze tappen steeds uit hetzelfde vaartje, proberen hun publiek te prikkelen en het smaakt goed. Het contact met het publiek is een voorname factor; op het einde dook Billy Lunn het publiek in . Levendige muziek met een ‘positive vibe’. Mooi …
The War On Drugs zijn een grootse band geworden . Vorig jaar nog in de Club van Pukkelpop , nu op de mainstage, met die plaat van ‘t jaar ‘Lost in the dream’ onder de arm (2014). Loon naar werk. Een klein uur lang werden we meegesleept in die aantrekkelijke, zweverige, psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefde . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefde de songs aan elkaar. Een heerlijk genietbare set van maar hoogstens acht nummers , die lekker uitgesponnen werden, “Baby missiles” , “An ocean between the waves” , en kleppers “Red eyes” , “Under the pressure” en “In reverse” . Een uitgebreid gezelschap is het intussen geworden , die meer diepgang biedt , met een sax als toegevoegde waarde . Klasse!
Later op de avond The Offspring - Om eens lekker te kunnen meebrullen was je bij hen aan het juiste adres. De eeuwige pubers hadden een ‘greatest hits set’ klaar , aangevuld met één nieuw nummer. Het publiek hield van deze nostalgische trip , wilden hun jeugd herbeleven en brulden alles luidkeels mee, van “Come out & play”, “Bad habit” tot “Why don’t you get a job” en “Pretty fly (for a white guy)” . De bijna dolle vijftigers bewogen wat minder op het podium, de buikjes zijn wat toegenomen . Misten we op het podium energie en dynamiek , het publiek zorgde dan weer voor elektriciteit. “Self Esteem” was de gepaste afsluiter van een minder gewaagde set. (Niels Bruwier)
Ook een band die op korte tijd het clubcircuit is ontgroeid, is het uit Leeds afkomstige Alt-J . De indietronicaband brengt dromerige , sfeervolle schoonheidspop die af en toe wat harder , feller mag klinken . Ze balanceren tussen toegankelijkheid en avontuur; in al die grilligheid ervaren we prikkelende melodieën die een breed publiek aanspreken; de huppelende en ingewikkelde ritmes vinden elkaar en de keys en percussie dringen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang.
Goed uitgewerkt , uitgekiend materiaal dus . En als er een foutje is, wordt dit al gauw goedgemaakt . “Hunger of the pine” , “Something good” , “Left hand free” en “Every other freckle” doen iedereen inpalmen , maar ook een innemende “Mathilde” of enkele Kraftwerk trucs weten aan te slaan . “What a lovely day” en … hop die Bill Withers cover kreeg een nieuw jasje aangemeten . Alt-J mag dan statisch zijn , het publiek laat zich probleemloos meedrijven …
In de diverse clubtenten stonden we stil bij volgende acts
Marquee
- Al vroeg op de middag was daar het duo Slaves om ons wakker te schudden, met hun onstuimig felle rock’n’rollende punk . Een goed half uur hard en meedogenloos, uit hetzelfde schuitje als Sleaford Mods, waarbij de drums (simpelweg twee trommels en twee cimbalen) en de gitaar onder helse spanning stonden. Typical Britten met een vuil mondje van alledaagse verhalen. Sjiek. Beloftevol duo!
- Ook Manchester Orchestra kon zeerzeker boeien . Deze Amerikaanse band uit Atlanta weliswaar en niet uit Manchester , hebben live wel iets gemeen met My Morning Jacket , die even begeesterend te werk gaan. Potige rock , met een americana/stoner invloed , die de melodie niet uit het oog verliest . Een stevige set , waar de gitaren voor zich spraken , ondersteund door de honingzoete stem van Andy Hull. We hoorden een handvol sterke nummers als “Shake it out” en “Friends”. In de VS zij ze al een ferm gerespecteerde band , hier in Europa zijn ze op ontdekking , die nieuwe fans kan opleveren .
- Gematigder was het beloftevolle Bear’s den. Ze waren onder de indruk van het festival en van de warme respons; de band rond zanger/gitarist Andrew Davie houdt het midden tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro , ergens tussen Mumford & Sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang en meerstemmige zangpartijen . Muzikale schoonheid , die nog kleur kreeg door de blazerssectie . Een reeks mooie luistersongs die je een goed gevoel geven als “Elysium” , “When you break” en het betoverende “Magdalene”.
- De lettergreep Ma bleek populair in de Marquee, want ook The Maccabees gaven daar het beste van zichzelf. De Britten kwamen er hun vierde album voorstellen ‘Marks To Prove It’. Dat viel op want de set was volgestouwd met nieuwe nummers. Bovendien besloot de band om zeer luid te spelen. De hoekige Indie Rock kwam goed tot zijn recht door de vele gitaren. De keuze van een pianiste was niet slecht. “Toothpaste Kisses” als “Ayla” waren hoogtepunten in hun geoliede set . (Niels Bruwier)
- Voor muzikale gekte , genialiteit tekenden Evil Superstars van Mauro , die in 94 de Humo’s Rock Rally wonnen. Een overweldigende ervaring met die gitaarkronkels , de zwaar grommende bas , de psychedelische keys , de bleeps ,de hyperkinetische , wisselende ritmiek en de vocale capriolen van Mauro . Ze refereerden het nauwst aan Barkmarket . Deze band klinkt nog even eigentijds als twintig jaar terug, avontuurlijk , compromisloos op elk niveau . Een dosis sludge , noise wordt geïnjecteerd. Mee verantwoordelijk is Tim Vanhamel die als 16 jarige toen de band vervoegde . Twee albums werden uitgebracht , en vanavond kregen we een reeks outtro’s , obscuriteiten en ja ook nieuw materiaal. De surrealistische visuals, die ergens de Residents oproepen, spraken tot de verbeelding .
In de AB waren er al eens twee reünie concerten. En het zal even geflipt, geschift geweest zijn, en die je toch weet te raken . Openers “1000000 demons can’t be wrong” , “A few screams for the teens” en “If you cry I’ll go to hell” weerspiegelen de set in z’n totaliteit . “I’m on high” van Millionnaire werd ook door de mallemolen gehaald en een Arno carroussel on speed voelden we aan naar het eind. Om tot slot wat toegankelijkheid toe te voegen o.m. met een “Baby (smart seks with a winner)” en “A sad planet” die ontspoorde en explodeerde. Waanzinnig , hallucinant. “Wij waren Evil Superstars , Onthou die naam” . Evil Superstars deed zijn naam alle eer aan . Wat een reünie!
- De Aussies rond Kevin Parker , Tame Impala zijn het clubcircuit ook ontgroeid. Hun retropsychedelica brengt verschillende generaties dichter bij elkaar . Een kosmische trip hadden we bij het vorig werk , de synths spreken op het recente ‘Currents’ , meer (disco)beats, die de dansspieren aanspreken . Alle kleuren van de regenboog zie je bij deze muziek . “Let it happen”, één van de twee singles van ‘Currents’ werd al meteen sterk onthaald , “The less I know the better” zat verderop in de set . Parker en C° lieten zich niet verglijden tot de laatste cd , die door fans van het eerste uur wisselend ervaren wordt . Een dikke laag galm in het hun kenmerkend muzikaal galacticastelsel kregen we met “Mind mischief” en “Elephant”. Heerlijk genietbare spacey trips met weerhaken! Boeiend , kleurrijk op elk moment , die droom en dans met elkaar doen versmelten . Bij de eerste cd zagen we hen nog in de Bota, vervolgens in de AB en nu wordt er al uitgeweken naar Vorst Nationaal . Psychedelica met een grote P dus …
Wat nog?
- In de Castello hielden we halt bij de Londesne rapster/dichter Katie Tempest met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen; emotioneel geladen teksten in een web van sobere , indringende verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. We werden hier overstelpt door een spervuur aan raps, onnavolgbaar , prekend , declamerend . Om kippenvel van te krijgen. Een spoken words van Rollins verbleekte hier zelfs …
- In de shelter hadden we de interessante Zweedse stonerrock van Truckfighters . De heren drukken graag de pedalen in en geven het beste van zichzelf. Een desert sound die het sterkst was op “Desert cruiser” , die hier Kyuss deed opwaaien . “Get lifted” en “Mastodont” komen ook van onder het stof , zorgen voor een slepende intensiteit en hebben snedige tempowisselingen en dynamiek . Alle registers werden hier opengezet en ook al haperde er eens een versterker , de drie losten het handig op . Sterke set!
- In de wablief tent kon je niet omheen Raketkanon , die hun naam niet gestolen hebben . Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en een frontman die Kurt Cobain in zijn hoogdagen doet heropleven. Raketkanon is een live – beleven , slaat je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Hier werd lekker gecrowdsurft . Een allesverslindend geluid , afbraaknoise … niet voor groentjes .
De clubtent? Jawel hoor
- We waren vroeg op post voor Dolomite Minor , die al enkele jaren nummers uitbrengt die sterk aan The White Stripes doen denken. Live ziet het duo er echt wel jong uit. Deze jonkies slagen er in om zware gitaren vast te houden en donkere rock te brengen. Denk aan een zwaarder Royal Blood en minder toegankelijk. Het is directer, vuiler , sterker zelfs dan een Royal Blood . De drummer is een gek die alles aan diggelen slaat. De gitarist is nog wat onzeker en zegt weinig, hoeft ook niet gezien de sound voor zich spreekt. (Niels Bruwier)
- In de vroege namiddag hadden we de jonge twintiger uit New Orleans Benjamin Booker , die in het voorjaar al een opmerkelijk concert gaf in de Bota . Net als Alabama Shakes, Bloc Party en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft hier diep in de Amerikaanse wortels. Een reeks gruizige songs zonder al te veel tralala, met zijn raspende als warme stem. De rem kon wel eens gezet worden op een nummer , maar in zijn totaliteit werd het tempo opgeschroefd en speelde het trio erg gretig en opwindend .
- Die Allah-Las uit L.A. brengen de zomer naar je toe . Strand – zon – zee – zwetende, dampende lichamen – mooie meisjes … én festivals . Hun 60s westcoastpop klinkt lekker aangenaam en ontspannend en ze voegen er moeiteloos wat surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe . Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar klinken, maar door het rauwe , garagerockend randje de aandacht behouden . Retro inderdaad . Ergens halen ze er een Steve Wynn of Feelies gitaarmotiefje bij. Ideale on the highway music.
- We keken enorm uit naar die set van Ride die 25 jaar terug met het album ‘Nowhere’ de shoegaze kleur gaven , Tja , dan kom je uit op een reeks bands als Slowdive (vorig jaar hier) , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain .
Wie dacht dat ‘Nowhere’ integraal ging gespeeld worden , werd maar deels op zijn wenken bediend, en zat dus wat op zijn honger om die gitaareffects , wahwah en stroboscoops om de oren te zien vliegen. Daar knelde het schoentje wat , gezien het daaropvolgende werk met de jaren beduidend gepolijster Britrock klonk . Zeerzeker niet slecht , maar het vuur sloeg net niet uit de pan , en die vonk , vlam miste ik net , en dan denk ik terug naar hun memorabel concert op het 80s Futurama .
“Leave them all behind” was een schitterende opener die de set deed openbloeien met “Lika a daydream” , die een intense spanning had. “Polar bear”, “Seagull”, “Dreams burn down” en “Vapour trail” zorgden voor de (feedback) explosies, die we maar al te graag horen en de rest liet ik wat aan mij voorbijgaan … Heeft Andy Bell iets te lang bij Oasis gespeeld?!
Geslaagd jawel , maar geen top als de returns van Slowdive of Jesus & mary chain …
Op die manier besloten we PP 2015 - Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois te bieden had.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015 – impressies dag 2
Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major lazer , Bastille, Christine & the queens,of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij te schuiven voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …
Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . Ze heeft al een bescheiden hitje op zak “gimme the knife” . Buiten de aanstekelijke single , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal raakte haar elektronische pop net onvoldoende …
We bleven verschillende keren haperen in de Wabief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos , gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , donker , dreigend , spannend , repetitief slepend , explosief . Met een kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, die een ‘la guerre du feu’ sfeertje doet opborrelen. Twee heren en een dame dansten de laatste twintig minuten, ingesmeerd met een soort crème , naakt op het podium . Schitterend .
The soft moon trok alle registers open en hielden de pedaaleffects ingedrukt , de vocals vervormd en veel donkere wave en shoegazelawaai . Psychedelisch donker opzwepend en hitsend .
Gekte bij Fat white family , wat toegankelijk startte , ontspoorde al gauw en ging het combo in overdrive .
Goat was op zijn beurt goed in hun retropsychedelica en verwerkte heel wat afro . Regendansjes, heksenpassen, projecties sierden het geheel en voerden je mee naar andere oorden . Goat blijft verbazen .
Wat een dagje in de Wablief, mensen …
Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogte punt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw, melodieus , emotievol rakend. Een straf jengelend geluid in een strak melodieuze outfit . Check “small poppies” en “dead fox” maar eens ; de gevoeligheid verhoogde door de ruimte aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
Vooraf het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The districts , dynamiek en dynamiet gingen samen , en Ought, die meer spanning en intensiteit in hun sound staken; Districts , Pavement en Thurston Moore linken aan de Nieuw-Zeelandse indie van The clean en The chills , onbevangen en speels .
Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die hun ‘best of’ in hun korte bestaan voorstelden . Hun electropop kreeg af en toe mat meer trance en percussieve ritmes mee .
In de Marquee lieten we ons overspoelen door de jonge wolven van Radkey , die Living Colour, Jimi Hendricks attitude in een punky retrogeluid brachten. The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende , retestrakke retrorock’n’roll. Sterk op dreef waren ze met “american slang”, “45” , “the backseat” en “the 59 sound”.
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The sparks , heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “do you want to” , “take me out” en “this town ain’t big enough” . De ooit zo koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . Wat wil je met het positivisme en levendigheid van FF…
Chvrches hebben we niet gezien , maar technische problemen deden de set vroegtijdig eindigen hoorden we …
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer en stopte wat progrock in hun sound , Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Met een knipoog naar Lightning bolt.
En die mainstage .. niet vergeten hoor met De jeugd van tegenwoordig , die het jonge publiekje vermaakte en verblijdde . De beats , bleeps en raps vlogen om de oren , met de handjes in de lucht op de pianoloop van “deze donkere jongen komt zo hard”, “sterrenstof” en “de formule”. Christine & the queens , die haar muzikale eenvoud omzet in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie van o.m. “christine “en “saint claude”. Een grote madam.
Ellie Goulding doet de meisjesharten sneller slaan , maar bereikt de jongens evenzeer met hits als “starry eyes”, “anything could happen”, “i need your love”, “lights” en “burn” . Haar electropop bereikt iedereen .
Tot slot kon Major lazer besluiten om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set , met MC’s , danseressen , lapdance , amusement en show . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Tussenin even een glimp opgevangen van Jamie xx , die eigen werk of dit van The xx links liet voor een opzwepende DJ set …
Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Pukkelpop 2015 – donderdag 20 augustus 2015 – impressies dag 1
Pukkelpop kan dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer én … uiterst genietbare muziek. De drie dagen zijn uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feest is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs en guests . Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst ( o.m. A soldier’s heart – The van jets - The hickey underworld en Novastar) .
Ons parcours dag 1 - De mainstage brengt het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren.
Na het fileleed hebben we het volgende parcours doorsparteld …
Op deze officieel eerste festivaldag viel het op dat de 90s dichter naar het publiek en de jongeren werden gebracht met een Dropkick murphys , Limp bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste werd geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden!
Zorgeloos de avond in dus , met Dropkick murphys en hun zwierige punkfolk ; Limp bizkit die op z’n beurt zijn beste hits ophoest + een reeks covers ( “rollin” – “my generation” – “nookie” – “my way” - “killing in the name of”- “take a look around”) en betrekken er op elk moment het publiek bij (de meisjes op de stage) . Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ok qua zang klinkt het allemaal fijner en zalvend . Onontbeerlijk is het oude materiaal als een “one step closer” , “in the end” die een verbeten , pittig bandje presenteren .
Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement jaxx en recent Major lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’ bass en dance) en zangers, rappers en zangeressen toevoegen. Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “changing” , “nobody to love” en Robin S “show me love” ; Rudimental met “never let you go”, “waiting all night”, “feel the love” en het opvallende “love ain’t just a word “.
Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen een zoektocht van beloftevolle bands … We hielden halt in de Wabief tent met bands van eigen bodem waaronder The sha-la-lees , intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll , Team william die na al die jaren een sterke return maken en het popgevoel doet opborrelen met een reeks overtuigende singles (check maar hun “1995”) of een Stuff , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typische hektisch, hitsende ritmiek. Tot slot hadden we Neon judgement die definitief een streep trekken onder hun bestaan met hun ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop .
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding met een Kodaline , die de jonge meisjesharten sneller deden slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop , George Ezra , die het sing/songwriting een breder concept biedt ; singles “cassy o”, “barcelona” en “budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend, de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers .
Verder een Interpol , die een grimmige , pittige gedreven set spelen van hun recente cd en het ouder werk waaronder “say hello tot he angels”, “evil” en “slow hands” , en het nauwer brengen tot hun laatste werk. Die donkere ritmische waverock staat er duidelijk nog …
Tot slot de clubtent , war de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag komen – check maar Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt, Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul en klinkt venijner, scherper dan op plaat, Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … hun sfeervolle benadering stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit (wat een versie van “satellites” en hun doorbraak oudje “the zookeeper’s boy”) . Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk erg gedreven. Met een knipoog naar Ayco , Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Subliem! Django Django besloot feestelijk de avond in de club , de twinkelende, hitsende tunes , de percussieve ritmes , de keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Alternatief dansbaar! Puike set !
Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …
Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Royal Headache is een Australische band die rauwe soul, garage-rock en punk op een bijzonder catchy wijze bij elkaar brengt op hun fijne tweede album ‘High’. Het is punksoul die we ook al wel eens bij The Dirtbombs en Reigning Sound gehoord hebben.
Wij horen The Jam met een jonge Paul Weller in het snelle halve punkertje “Another World” en elders neigen onze gedachten ook nog naar The Replacements.
In amper een klein half uurtje worden tien tomeloze songs er met een geduchte slagkracht doorgejaagd. Gemene rockers als “Garbage” en “Little Star” worden afgewisseld met soulvolle ballads “Wouldn’t You Know” en “Carolina” (waarin Paul Westerberg ronddwaalt). “Electric Shock”, een hondse punkkopstoot van anderhalve minuut is de daadkrachtige afsluiter van dit hartige straight-to-the-edge plaatje.
Uit het Nederlandse Rotterdam komen de vijf heren van The Fuzzbrats. Deze formatie ontstond in 1993 en wist in de beginjaren enkele fijne optredens te scoren in Duitsland, Litouwen en Letland. In hun thuisstad verzorgden ze zelfs het voorprogramma van Radiohead. In 2003 hielden The Fuzzbrats er mee op om tien jaar later terug van start te gaan. Vooral veel shows spelen lijkt daarbij de belangrijkste drijfveer. In 2013 en 2014 waren er tournees in de UK en ook dit jaar trekken deze zuiderburen de plas over..
Nu is er met ‘Fuzzed Senseless’ een eerste full album met 13 eenvoudige composities. Zelf noemen ze hun muziek grunk oftewel punky grunge of grungy punk. Wij houden het op ietwat gedateerde, eendimensionele en rechttoe rechtaan punkrock. Hoewel niet ieder nummer even sterk is, staan er met “Comply”, “E”, “Arabian Gum” en “Time To Destroy” enkele degelijke songs op waarbij The Fuzzbrats zelfs Spaanse en Arabische invloeden in hun sound integreren.
‘Fuzzed Senseless’ is zeker een leuke kennismaking is, maar waarschijnlijk was een EP een betere keuze geweest. Voor meer info kun je terecht op www.fuzzbrats.com .
Alweer een nieuwe naam van een groepje die uit Engeland komt overgewaaid, maar deze keer eentje om te onthouden. Het veelbelovende debuut van Gengahr staat vol met aanstekelijke, bijna verslavende, psychedelische pop. Hier en daar neigt de band wat naar Temples, maar de Londenaars creëren toch een heldere eigen sound via een handvol frisse songs die ons blijven prikkelen.
Tintelende gitaartjes versieren lentefrisse songs als “Dizzy Ghosts”, “She’s A Witch” en het bitterzoete en wonderlijke “Bathed In Light”. Met het zonnige instrumentaaltje “Dark Star” wordt ons humeur danig opgefleurd en “Powder” brengt ons tot bij het beste van My Morning jacket.
Misschien duurt het allemaal ietsje te lang want de laatste twee songs “Lonely As A Shark” en vooral “Trampoline” flirten een beetje met meligheid, maar groeifoutjes als deze zien we met plezier door de vingers.
Psychedelica kan ook boeiend klinken zonder dat de gitaren gedurig uit de bocht moeten vliegen, dit plaatje is daar het levende bewijs van.
Ieperfest 2015 - Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 14 augustus t/m zondag 16 augustus 2015
Ieperfest 2015
Festivalterrein
Ieper
2014-08-14 t/m 2015-08-16
Hans De Lee en Yentl Stée
Afgelopen weekend was het weer eens tijd voor één van de grootste Hardcore-festivals van Europa. Jawel, het was weer fijn dansen geblazen op Ieperfest. Jammergenoeg gingen er (letterlijk) zwarte wolken boven het festival. Veel mensen die de donderdag aankwamen konden fijn verzuipen in de regen of hun tent aan stukken zien waaien als randentertainment. Aan de infrastructuur was er ook wat schade door het noodweer. Enkele hekkens op de camping gingen de lucht in en ook wat eetkraampjes raakten beschadigd. De pre-party moest eventjes uitgesteld worden vanwege het noodweer, maar ging daarna alsnog toch door. Dit liet de organisatie echter niet aan hun hart komen en Ieperfest kon de volgende dag dan weer mooi van start (met enkele plensbuien erbij natuurlijk).
dag 1 - vrijdag 14 augustus 2015
De dag begon al ietwat in teneur. Ik kreeg te horen dat Black Tongue moest cancellen, spijtig want naar deze band keek ik toch wel uit. Daarnaast leek Tinner ook spoorloos te zijn toen ik in de Trench aankwam waar ze moesten spelen en ik heb verder ook geen geluid meer uit die tent horen komen. Spijtig.
Door het cancellen van Black Tongue was er ook wat schuiving in het schema. Goed nieuws voor Skin Crawler want die mochten nu de mainstage openen. Het jammere dat Black Tongue niet kwam opdagen was hierdoor onmiddellijk goed gemaakt want met Skin Crawler kan er gesproken worden van een belachelijk goeie opener. Ze spelen een lekker smerige vorm van H8000 Hardcore waarbij er gretig gebruik gemaakt wordt van wat de scene in het verleden heeft voortgebracht, maar ze slagen er toch in om er een eigen, modernere toets op aan te brengen. In tegenstelling tot veel nieuwere bands in de H8000 had ik hier niet het gevoel dat ik naar een zwakke kopie zat te luisteren, maar wel degelijk een volwaardige band. Zeker eentje om in de gaten te houden.
Terug naar de Trench voor een lekker staaltje Hardcore Punk geleverd door het Braziliaanse DisXease. Dit was de laatste show van de tour, maar van enige vermoeidheid was er geen sprake. Veel geluk hebben ze immers niet gehad. Als ik het goed begrepen heb waren er serieus wat personeelswissels voor en tijdens de tour. Daar was echter niets van te merken en het equivalent van een horde dolle neushoorns werd op het publiek afgestuurd. Enkel spijtig van de dodelijke hitte en het feit dat er niet zo bijster veel mensen stonden te kijken. Anders hadden we gerust die dolle neushoorns kunnen imiteren want de muziek paste er perfect bij. Zeker een aanrader om nog eens te bekijken.
Enough Said mocht door het afzeggen van Black Tongue wat later op de mainstage spelen. Deze jongens uit de Kempen spelen het soort beatdown dat nogal behoorlijk veel gespeeld wordt hier in België. Echt mijn ding was het niet muzikaal en ook live was het niet echt super. Voor een deel kwam dit waarschijnlijk wel doordat ze op de mainstage stonden en er bijgevolg heel wat meer ruimte was in het publiek wat de energie die je doorgaans op dit soort bands ziet serieus ten nadele kwam. Zelf had ik het gevoel dat deze band wel een stuk beter kon, ook al was het mijn ding niet.
Tijd om een beetje te huilen in de tent met de Noord-Franse jongens van Fall of Messiah. Ik ben maar recentelijk beginnen luisteren naar deze band en vervloek mezelf daar behoorlijk hard voor. Fall of Messiah speelt een emotionele mix van Screamo, Post-Hardcore met hier en daar ook wat Post-Rock er tussen gesmeten. Kortom, emotioneel en atmosferisch maar met een (weliswaar breekbare) rauwe toets. Ook interessant was dat de drummer de vocals voor zich nam. Geheel ongezien is dit niet, maar toch nog zeldzaam genoeg om het interessant te maken. De hitte in de Trench was weer behoorlijk ondragelijk, maar doordat dit niet echt een harde band is , maakte dat niet zoveel uit. Veel geluk hadden ze wel niet, middenin één van de songs besloot de technologie dat het welletjes was geweest en alles viel uit. Dit haalde wel wat de vaart uit de set en doordat ze niet zo lang konden spelen nam dit ook wel een fameuze hap uit hun speeltijd. Gelukkig slaagden ze er in onmiddellijk de draad terug op te nemen zodra het weer mogelijk was en speelden ze verder alsof er niets was gebeurd.
Sweet Jesus was een nobele onbekende voor me, maar een band die een ex-lid van Have Heart bevat kan niet anders dan goed zijn. Ik bleek er niet naast te zitten want de melodieuze Hardcore ging door merg en been. Wie één of andere Have Heart 2.0 verwachtte had pech. Door het stemgeluid van Patrick Flynn waren er zeker wel gelijkenissen, maar voor de rest was het een geheel eigen geluid. Een band met zeer veel potentie en hopelijk nog een paar toekomstige bezoekjes aan Ieperfest.
Over Lionheart had ik ietwat mijn twijfels of ik wel de moeite ging doen om ze te zien. Ze spelen nogal vrij stereotiepe 90’s Metalcore en aangezien ze nogal geliefd zijn bij het tough-guy Hardcore publiek verwachtte ik bijgevolg dus ook heel wat macho-gedrag op het podium (iets waar ik niet zo’n fan van ben). Dit bleek echter goed mee te vallen want het waren uiterst sympathieke jongens. Muzikaal bleef het echter wel zwakjes, maar het is wel goeie muziek om live te spelen. Er konden heel wat grapjes vanaf en het publiek ging volledig uit de bol, dat ze wisten hoe ze een feestje moeten neerzetten , was overduidelijk. De band had ook duidelijk veel plezier in wat ze doen wat ook altijd leuk is om te zien. Onverwacht toch nog best een leuke show.
Monolord kan eigenlijk in één woord samengevat worden: “niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice”. De mix van Stoner, Sludge en Doom Metal uit Zweden was by far één van de beste shows die deze editie van Ieperfest had. Het aanbod aan dergelijke bands was dit jaar wel erg magertjes, toch hadden ze en absolute topper uitgekozen. Als er iets is waar over te klagen valt was het hun toegewezen tijd om te spelen. Alhoewel voor heel wat bands 40 minuten ruim voldoende is , heb je hier met een gemiddelde van 12 minuten per nummer wel heel weinig ruimte om je setlist op te maken. Zeker als je er in slaagt om je nummers zo goed te maken dat het ongeveer even lang aanvoelt als het gemiddelde Noisecore nummer. Een echte rijsende titaan in het genre.
Qua vrolijkheid en intensiteit mocht Ramming Speed vandaag toch met de hoofdprijs gaan lopen. Zelden een band zich zo zien amuseren en het publiek zo naar z’n hand te zetten. Ik denk niet dat er ook maar één moment geweest is dat er niemand in de tent aan het bewegen was , wat waarschijnlijk ook onmogelijk was (ik heb het alvast niet geprobeerd). Muzikaal mochten ze er zeker ook wel zijn, de mix van D-Beat, Hardcore, Crust Punk en Thrash Metal was van een uiterst hoog niveau en in plaats van deze genres samen te mixen tot een onherkenbaar soort appelmoes , slagen ze er in om een eigen gezicht te kneden.
Na de toch ietwat teleurstellende set van Carnifex op Groezrock (alhoewel dit eerder aan het geluid lag dan aan de band zelf) mochten ze het nog eens proberen op de mainstage van Ieperfest. Gelukkig voor hen zat het geluid nu wel helemaal strak en de band zo mogelijk nog strakker. Het ging er behoorlijk hard aan toe op het podium, maar voornamelijk vóór het podium. De aanwezigen daar gingen volledig los en ik zou toch ietwat teleurgesteld zijn moest de EHBO-post hierna niet wat meer werk gehad hebben. Song-gewijs was er niet echt een verschil tussen wat ze op Groezrock brachten en wat ze hier brachten. Het grootste verschil is dat het geluid goed zit , en ze nu echt konden tonen wat ze in hun mars hadden en blijkbaar was dat heel wat.
Tijd voor wat levende legendes in de marquee met Extreme Noise Terror die je toch wel gerust als één van de grondleggers van de Grindcore mag zien. Vorig jaar hadden ze nog moeten afzeggen, maar dit jaar waren ze er dus wel degelijk. Aangezien ze al bezig zijn van in 1985 vraag je je toch af of er wat sleet zou zitten na al die jaren van dergelijke harde muziek te spelen. Neen, hoe durf ik die vraag zelfs te stellen? Extreme Noise Terror ging een stuk harder dan de meeste bands vandaag nog maar durven van dromen. Koppel dit met de subtiliteit van een dronken frontman die de missing link tussen mens en aap lijkt te zijn en je zit gebakken voor een enorm sterke show. Ze mogen volgend jaar zeker nog eens terugkomen.
Of ik Ceremony nog eens wou zien, moest ik me niet afvragen. Na Extreme Noise Terror spurtte ik onmidellijk naar vooraan de mainstage met de hoop dat hun ronduit magische show van op Groezrock nog eens overgedaan worden. Onderweg naar daar zei ik nog al grappend tegen een vriend dat het wel hilarisch zou zijn moesten ze vandaag uitsluitend hun Post-Punk/New Wave nummers spelen. Toen de gitarist met uitgesmeerde schmink op het podium kwam , begon het al duidelijk te worden dat ik waarschijnlijk de toekomst kan voorspellen via slechte grapjes. Net zoals op Groezrock werd er geopend met een zachter nummer die op het openlucht podium toch een stuk minder goed overkwam. De razendsnelle Hardcore bleef echter uit en men bleef in hetzelfde stramien door gaan. Toen er dan uiteindelijk wat oude nummers gespeeld werden , bleek dat ze in een nieuw jasje gestoken waren en dat ze verweven waren met hun nieuwe sound. Voor sommigen waarschijnlijk uiterst fijn, voor mij persoonlijk wat minder. Uiteindelijk was het op zich geen slechte show, maar het was ongelooflijk veel zwakker dan voorheen. De afwisseling tussen de twee stijlen die anders zo’n gigantische energie-uitwisseling gaf, bleef hier ook uit. Toch wat teleurstellend.
Al vanaf ik Black Tusk op de affiche zag pronken was ik blij om te ziet dat ze toch verder gingen na de tragische dood van Jonathan Athon. Ik was ook onmiddellijk nieuwsgierig naar hoe het nu verder zou klinken; ik herinner ze me nog van op Hellfest en ze waren één van de meest vrolijke bands die ik gezien had zonder aan hardheid in te boeten. Het nieuwe bloed in de band had echter geen enkele negatieve invloed hierop en het was weer zoals vanouds. Er was aardig wat volk komen opdagen en de sfeer zat er goed in wat als resultaat een mooie show opleverde. Echt fijn om te zien dat Black Tusk er nog altijd voor kan gaan.
Wie Horse the Band al eerder aan het werk zag , heeft hier eigenlijk geen review van nodig want die weet perfect dat het de beste show ter wereld was (naast andere shows van Horse the Band natuurlijk). Voor diegenen die ze nog niet gezien hebben (hoe overleven jullie zo’n leeg bestaan) is hier toch een poging tot een review. Opvallend (naast het niet aanwezige gouden broekje van de keyboardist) was dat ze dit jaar een pak vriendelijker waren dan een paar jaar terug. Toen mochten we ons nog vergrijpen aan de smerige sarcastische humor van de frontman. Die was nu ook nog altijd even smerig, maar er werden minder slagen met de microfoon uitgedeeld , dus dat is al een pluspunt. Al vanaf de eerste noten ging de gehele tent volledig los en dat kan ook niet anders met de compleet geschifte Nintendocore van deze band. Het beste aspect was dan toch wel het feit dat ze een Straight Edge triangelspeler mee hadden voor de gehele tour. Die ging trouwens het hardst van al tijdens de show. Nog nooit in mijn leven heb ik een triangelspeler willen zijn, maar na die jongen aan het werk te zien lijkt het een droomjob. De set duurde veel te kort (Ieperfest enkel en alleen met Horse the Band zou nog te kort zijn) en het was eigenlijk ook geen goed idee om hen de eerste dag te programmeren aangezien het nu onmogelijk nog beter kon worden.
Volgende aan de beurt in de marquee was de legendarische Punkformatie GBH die tegelijk waarschijnlijk ook de oudste band op Ieperfest waren. Veel was er daar niet van te merken want de energie die ze hadden , deed de gemiddelde 16-jarige als een hoogbejaarde met een plastic heup lijken. Tegelijk hadden ze ook één van de hardste pits die ik die dag mocht meemaken, kunnen ontketenen , wat op een festival als Ieperfest toch wel al iets kan zeggen. Muzikaal gewijs werd er een mix van oud en nieuw materiaal gespeeld wat voor een leuke afwisseling zorgde. Oude zakken of niet, één van de betere bands deze editie.
Met Judge mocht Ieperfest zich op de borst kloppen aangezien ze toch wel een behoorlijke legende zijn binnen de NYHC. De verwachtingen waren hoog gespannen en die konden ze bij mij jammergenoeg helemaal niet inlossen. Ik moet nu wel toegeven dat ik niet de grootste Judge-fan ben, maar ik durf wel al eens een paar nummertjes er van opzetten. Live waren ze voor mij persoonlijk echter gewoon saai, de nummers waren vrij inwisselbaar en na 10 minuten had je eigenlijk alles al gehoord. Alhoewel het publiek zich wel leek te amuseren , heb ik toch achteraf van verschillende mensen gehoord dat ze het een teleurstellende set vonden en dat ze normaal een stuk beter zijn. Jammer.
dag 2 - zaterdag 15 augustus 2015
Is er een betere manier om je dag te starten dan met een lekker sneetje Powerviolence? Waarschijnlijk wel, maar het is alvast fijn. Nervous Mothers uit Antwerpen was dan ook wekker van dienst om de kater van de afterparty uit je kop te kloppen en dat is ze gelukt. Als een razende furie werd er doorheen de set geblazen en alhoewel ze opener waren , slaagden ze er toch in om niet hun volledige tijd te benutten. Erg was dat niet want je was ondertussen al zo muzikaal murw geslagen dat wat extra nummers waarschijnlijk je dood zouden betekenen. Het enige jammere was dat het publiek nog wat moe was en bijgevolg niet echt een krater heeft achtergelaten.
Door de korte set van Nervous Mothers had ik nog net genoeg tijd om de marquee binnen te glippen en nog een stukje Deconsecrate op te pikken. Daar heb ik dan ook geen minuut spijt van gehad want net zoals Skin Crawler de vorige dag is Deconsecrate één van de beste bands binnen de nieuwere H8000-lichting. Ook hier was er sprake van smerig klinkende Metalcore waarbij je een douche na het beluisteren nodig hebt. Jammer dat ik niet de volledige set kon beluisteren want wat ik gehoord heb was zeker dik in orde.
Volgende was de Poolse Hardcore Punk band Government Flu. Ik heb ze eigenlijk pas leren kennen toen ik zag dat ze op Ieperfest speelden en was al van de eerste noot verkocht. Live vraagt deze muziek om een intense show en dat miste ik hier toch wel wat. Niet zozeer door de band want die deed absoluut hun best , waarbij vooral het boos vooruit en achteruit lopen in exact dezelfde positie door de frontman mij het meest opviel (less is more geldt ook voor stagemoves blijkbaar). Er werden wat bescheiden pitjes ontketend, maar het mocht gerust een stuk harder. Op de performance van de band zelf was er niets aan te brengen (alhoewel ik toch wel graag “Standing Tall” had gehoord)
Tijd voor wat lekkere Hardcore Punk van eigen bodem, namelijk Cheap Drugs. Wie wat thuis is in de Belgische Hardcore Punk-scene is vast en zeker wel op de hoogte van de heerlijke shows die deze band neer zet (het is ook nogal moeilijk om ze niet live te zien omdat ze op ieder moment wel ergens lijken te spelen). Zelf heb ik ze al verscheidene keren live gezien en geen enkele keer stelden ze teleur. Ook dit keer was dit niet het geval in een oververhitte Trench. Toegegeven, ik heb ze al harder weten gaan dan vandaag maar dat was misschien best. De kans bestond immers dat er enkel appelmoes overbleef in plaats van publiek.
Aangezien Rings of Saturn moest cancellen (waar ik nog steeds voor aan het huilen ben) moest Psycroptic maar mijn dosis Technical Death Metal verschaffen dit weekend. De verwachtingen lagen best hoog aangezien Psycroptic niet de kleinste speler in het genre is en toch al serieus wat sterke albums heeft. Toen de set begon , leek het eventjes wat zwakjes te zijn. Ik ben zelfs eventjes naar Loma Prieta gaan kijken, maar daar was het ook niet echt denderend. Eenmaal terug in de tent teruggekomen had Psycroptic alle duivels los gelaten en brachten ze een sterke set. Echt overtuigen deden ze bij mij persoonlijk niet, het was allemaal wel goed maar toch miste ik iets.
Tijd om wat te gaan fanboyen op Doom. Als deze naam je niets zegt (niet het spel of het muziekgenre) raad ik je vriendelijk aan om zo snel mogelijk jezelf in afzondering te gaan met enkel hun discografie. Deze band wordt als één van de grondleggers van de Crust Punk genoemd en die titel verdienen ze terecht. Tevens zijn ze ook nog steeds één van de beste bands in het genre en er ook een pure belichaming van. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen en die losten ze in, zo lang ze aan het spelen waren immers. Blijkbaar was de frontman niet zo’n grote fan van rokende mensen en maande tussen zowat ieder nummer aan dat het slecht voor je was. Ietwat spijtig dat ze het vooral daar over hadden want Doom heeft wel een pak meer te zeggen. Langs de andere kant kan je ook gewoon vriendelijk zijn en eventjes niet roken als de band vlak voor je er om vraagt. Muzikaal was het wel allemaal dik in orde, maar het miste toch wat power achter zich. Conclusie, vette show maar ik had het gevoel dat het nog een pak vetter kon zijn.
Als je het over lekker harde 90’s Metalcore hebt , gaan de meesten mensen onmiddellijk aan een band als Hatebreed. Geheel onterecht want het genre heeft een pak meer te bieden zoals All Out War die gewapend met een nieuw album de mainstage aan gort mochten stampen. Dat deden ze dan ook volledig. Jammergenoeg is het muzikaal allemaal wat eentonig. Ze hebben goeie muziek, maar ze vallen al snel in herhaling waardoor je het gevoel hebt dat je het allemaal al eens gehoord hebt. Het belemmerde dat ik ten volle kon genieten van de set. Dit kan echter ook mijn fout zijn doordat ik besloot achteraan te staan. Enkel die levend terug keerden van de frontlinie keken mij maar vreemd aan toen ik zei dat het ietwat een saaie show was en ze hadden blijkbaar een totaal andere beleving gehad daar vooraan. Volgende keer wat dichter kruipen denk ik zo.
Als er nu eens een band is die altijd een feestje brengt op wat voor festival dan ook, is het wel Entombed (A.D.). Slechts een maand eerder had ik ze nog mogen aanschouwen op Obscene Extreme en nu terug op Ieperfest. Je zou al snel vrezen dat een herhaling wat saai zou zijn (er zat niet echt veel verschil in de setlist). Dit was echter niet het geval en er werd duchtig los gegaan op hun typische Death Metal geluid (ook wel Death ’n Roll genoemd) waar ze zo bekend mee geworden zijn. Echt hoogtepunten waren er wel niet tijdens deze show, er tegenover staat dan geen dieptepunten. Een goeie show zoals het hoort.
Omdat het blijkbaar Kerstmis, Pasen en Sinterklaas op hetzelfde moment was voor de liefhebbers van alles wat naar Crust, D-beat en Grind ruikt stond Discharge ook ineens te blinken op het podium. De godfathers van de D-beat zijn eigenlijk maar in laatste instantie op de affiche geplaatst als vervanging. Ik denk niet dat iemand dat erg vond (behalve Mörser die op hetzelfde moment moest spelen). Ergens was ik een beetje bezorgd of het wel goed ging zijn, ik ving eerder al gemengde reacties op over de meest recente shows. Bij één ervan werd me zelfs afgeraden om te gaan kijken omdat ik echt te hard teleurgesteld zou zijn. Geen idee welke band die mensen zijn gaan zien, maar het zal alvast Discharge niet geweest zijn , want die waren zo strak als het maar kon. De tent stond aardig gevuld en daar maakten ze gretig gebruik van door het publiek volledig los te laten gaan. De band is alvast niets aan kracht verloren alhoewel ze al van 1977 bezig zijn. Mogen ze vaker boeken.
Bij het buitenkomen werd al snel duidelijk wat voor show Walls of Jericho zou spelen aangezien ze de meest cheesy banner die ik me kon voorstellen op Ieperfest mee hadden (MOSH ARMY!!!!!!!!!!!!!). Vroeger was ik wel te vinden voor de ruigere Metalcore die deze band brengt. De dag van vandaag is dat al een pak minder. Ook live kwam het allemaal maar zeer middelmatig over, een beetje een dertien-in-een-dozijn-Hardcore show wat zelfs naar de saaie kant aan het neigen was. Er was echter wel veel volk komen opdagen en zowel op als voor het podium werd er een stevig feestje gebouwd. Eh, smaken verschillen I guess.
“What have I seen under that what the puddle looks like?”. Meer had ik niet nodig om de drie rijen mensen die nog voor me stonden omver te lopen zodat ik lekker vanvoor kon staan (sorry). Een beetje mijn favoriete nummer spelen als eerste nummer terwijl ik nog niet op een rustige manier naar voor geraakt ben , is dan ook om problemen vragen. Het zette alleszins de start in van een goeie show (alsof iets anders mogelijk is met Touché Amoré). Zowat alles wat fantastisch was , werd in een recordtempo doorgejaagd waarbij er weinig tijd werd gemaakt voor gepraat tussen de nummers door. Iets wat je misschien van een Powerviolence of Grindcore band zou verwachten. Maar erg was het niet, hierdoor werden heel wat goeie nummertjes gespeeld. Het publiek zelf bleef eigenlijk nog behoorlijk rustig in vergelijking met de vorige keren dat ik ze zag (ik herinner me een lawine aan stagedivers en veel hoofdpijn). De band en met name de frontman waren duidelijk onder de indruk en blij dat ze op Ieperfest mochten spelen. Ik zou ook wel blij zijn als ik tussen Discharge en Biohazard in zou mogen spelen.
Bij Biohazard had ik serieus gemengde gevoelens. Iedereen kent deze legendarische Crossover band wel die Thrash, Hardcore en zelfs wat Rap wist te mengen tot een succesvolle stijl waar zovelen faalden. Nu gaan ze al een tijdje mee en is eigenlijk niet zo bijster veel nieuws rond deze band te beleven. Hun meest recente album dateert al van 2012 en was nu niet om te zeggen een echte hoogvlieger. Ook hoorde ik wel vaker dat hun shows behoorlijk teleurstellend zijn. Met wat gemengde gevoelens zocht ik mij dan ook een plaatsje op aan de mainstage. Met diezelfde gemengde gevoelens ben ik ook uiteindelijk vertrokken. Op zich was het wel een leuke show, er was sfeer en de band deed hun best. Maar bij een band als Biohazard verwacht je meer dan gewoon leuk. Misschien verwacht ik teveel, maar ik had het gevoel dat het net niet goed genoeg was voor een band van dergelijk kaliber.
dag 3 - zondag 16 augustus 2015
Stevig beginnen met de dag is een traditie op Ieperfest, zodoende begon ik dan ook de dag met Gust in de trench. Ze spelen een smerige mix van Black Metal, Grindcore en Hardcore die momenteel met bands als Nails en Full of Hell behoorlijk wat populariteit heeft. Een slap afkooksel waren ze alvast niet, aangezien ze even hard door raasden als een neushoorn op speed in een kinderspeeltuin. Wat meer neushoorns waren welkom geweest want ook al was het vroeg, het was te rustig in het publiek. Wel spijtig dat ze achteraf niet meer bij hun eigen merch zaten waardoor ik geen shirt kon kopen.
Het was een pijnlijke beslissing, maar uiteindelijk besloot ik wat lekkere feministische Hardcore Punk op te zoeken in de marquee met de Amerikanen van War on Women (sorry Briqueville, ik maak het wel nog eens goed). Dit bleek een goeie keuze te zijn alhoewel ze iets te vroeg speelden. Bij veel aanwezigen zat de vermoeidheid er nog net iets te goed in. Ik nam plaats vooraan het podium en het viel op dat er behoorlijk weinig volk aanwezig was. Dat liet de band niet aan hun hart komen en speelden een vette set waarbij voornamelijk frontvrouw Shawna de show stal. Ondanks de makke reactie van het publiek probeerde ze toch nog wat publieksinteractie uit te lokken. Jammergenoeg voor haar koos ze net mij uit en had dat dus als effect dat ik gewoon een been in mijn gezicht kreeg terwijl ik die blijkbaar moest vangen, sorry daarvoor. Gelukkig loonde haar moeite wel nog tegen het einde van de set , waarbij er los gegaan werd vooraan in het midden. Zeker een band om nog eens te zien in een kleinere zaal wat later op de dag.
Het was behoorlijk afwachten geblazen wat Treha Sektori zou doen. De muziek leunt zich meer in een vochtige kerker dan in de goed verlichte, warme trench. Ik herinner me nog dat dit echt vet was op Church of Ra, maar de vrees dat het hier even slecht ging aflopen als Syndrome vorig jaar was nogal groot. Uiteindelijk viel het allemaal wel nog goed mee, het grootste deel van het publiek bracht de set al zittend door wat eigenlijk wel passend was. Er werd een poging gedaan om beelden te projecteren maar daar was de Trench niet echt ideaal voor. Jammergenoeg liep de set wat uit met als gevolg dat je plots No Turning Back op de mainstage door Treha Sektori hoorde spelen wat de sfeer wel behoorlijk naar de knoppen hielp. Desondanks werd er gewoon verder gespeeld en is het nog gelukt om de sfeer te doen heropleven. Volgende keer zie ik ze hopelijk terug op een meer geschikte locatie, alhoewel het zeker goed was op een festival.
In hetzelfde laantje zoals Gust eerder op de dag , speelt ook Hierophant en eigenlijk kan hier gewoon dezelfde review geschreven worden. Het was smerig, hard en had ik al smerig gezegd? Dit is het soort muziek waarbij je na het luisteren een lang bad en wat schuurpapier nodig hebt om de vuiligheid van je te krijgen. Het grootste verschil met Gust was dat er hier wel meer volk was, maar de drukkende hitte maakte het moeilijk om echt volledig los te gaan. Spijtig want dit was zonder twijfel één van de beste bands op Ieperfest.
NASTY speelde net als een week tevoren op Brakfest in Lokeren een zeer vette en strakke set! Met hun pure en keiharde hardcore kregen ze het publiek moeiteloos mee en speelde zich een stevig feestje af voor het podium. De zanger vertelde dat hij zo’n 16 jaar geleden zelf als broekventje voor het eerst afzakte naar Ieperfest en daar de liefde voor hardcore te pakken kreeg. Het was voor hem een hele eer nu zelf met zijn band op de mainstage te mogen staan! Nummers als “Fire” en “My brain went terribly wrong” zijn ware splinterbommen die weliswaar voor geen slachtoffers zorgen maar wel heerlijk blijven nazinderen.
EVIL INVADERS had misschien niemand verwacht op de affiche van een hardcore festival maar deze kerels uit Limburg trokken zich daar niets van aan en speelden een heerlijke ouderwetse partij speed en thrash metal van topklasse. Wat een energie en gedrevenheid! Sinds ik hen een heel poos geleden aan het werk zag als support van Ostrogoth , is deze band enorm gegroeid, hebben ze een prima CD uit en is hun populariteit en aanhang terecht enorm gestegen! Na hun doortocht in Ieper reisden ze af naar Japan voor een paar concerten in oa. Osaka en Tokyo! Heel knap wat deze band uit Leopoldsburg aan het presteren is.
Alhoewel Rosetta een pareltje van een band is , is die geen competitie voor Oathbreaker. Ook al heb ik hen al een zevental keer aan het werk gezien. Zoals het Oathbreaker beaamt, stelden ze weer geen minuut teleur en was er van begin tot einde een gevoelige, zware atmosfeer. Er mocht een beetje gehuild worden, of een beetje veel. Alhoewel ze er niet in slaagden om iedere andere band van het podium te blazen en me in foetushouding achterlieten op de grond , waren ze toch wel weer één van de betere bands van deze editie. Zoals vanouds ging ook de band terug volledig op in de sfeer waarbij frontvrouw Caro perfect de muziek kon uitbeelden (in kettingen gewikkeld dan nog deze keer). Ik heb ze al beter gezien, maar toch was dit terug een fantastische show. Op naar een negende keer.
BRUJERIA is een legendarische band uit begin jaren 90 (evenwel opgericht in 1989) die extreme muziek maakt en in de huidige bezetting ondermeer bestaat uit muzikanten van Napalm Death en Carcass. Bij de oprichting zaten ook gekende muzikanten als Dino Cazares (Fear Factory) en Jello Biafra maar zij verlieten om diverse redenen het project. Typisch is het gebruik van de Spaanse taal, de gemaskerde tronies en hun brute versie van “La Macarena” voor de verandering omgedoopt tot “La Marijuana”. Hun optreden in Ieper kon me maar mateloos boeien omdat het muzikaal allemaal niet zoveel voorstelde en alle nummers vrij gelijkaardig klonken, op die fameuze cover na. De macho Mexicaanse brulboeien en de wulpse dame die geregeld de vocalen kwam ‘versterken’, konden daar maar weinig aan veranderen.
“EINDELIJK” was mijn eerste reactie toen ik zag dat Anaal Nathrakh op Ieperfest gingen spelen, gevolgd door heel wat bewegingen en geluiden die doorgaans gemaakt worden door een veertienjarige bij All Time Low. Om eerlijk te zijn was ik toch niet echt super enthousiast om ze nog eens te zien. De vorige keer dat ik deze band aan het werk zag in Lille, kwam de smerigheid en hardheid op het album helemaal niet over live, en was ik eigenlijk zwaar teleurgesteld. Ik was niet zeker of ik die ervaring nog eens wou meemaken. De vrees voor een nieuwe teleurstelling was onterecht aangezien ze het nu dubbel en dik goed maakten. Het gespeelde materiaal werd eigenlijk vrij gelijk uit de verschillende albums genomen, alhoewel hun nieuwste album nog niet zo vrij lang uit was. Ook leuk is dat het elektronische gedeelte dit keer live wel helemaal over kwam en een beetje aanvoelde als een voorhamer in het aangezicht. De frontman was ook vrij enthousiast over het concept van Ieperfest en over het feit dat er een anarchistische boekenwinkel aanwezig was. Hopelijk werd er ook geluisterd naar zijn oproep om dat standje een bezoek te brengen want er was wel interessant materiaal aanwezig.
Eigenlijk was ik speciaal voor STICK TO YOUR GUNS afgezakt naar Ieperfest. Een band uit Orange County, California die al sinds 2003 aan de weg timmert met hun hardcore /punk maar die vooral de laatste jaren echt is doorgebroken en enorm aan bekendheid heeft gewonnen! Het uitbrengen van een paar zeer sterke CD’s zal daar allicht niet vreemd aan zijn en de manier waarop ze hun keiharde hardcore toch met de nodige melodie brengen is (wat mij betreft) geniaal.
De belangstelling voor de set van Stick To Your Guns was massaal, heel wat fans troepten samen voor het podium, klaar om er een wild feest van te maken. Met een opener als “We still believe” was het natuurlijk van bij het begin goed prijs! Frontman Jesse betuigde heel wat lof voor Ieperfest en de voorziene randanimatie. De band stond reeds eerder op de affiche en kwam met plezier terug naar één van hun favoriete festivals. Ze schaarden zich ook volledig achter de waarden die het festival uitdraagt (oa. ecologie, anti-racisme, vegetarisch enz.) en zetten het sterke “What choice did you gave us?” in, gevolgd door “Amber”! Daarna was het tijd voor nummers van de meest recente CD ‘Disobedient’ : “Nothing you can do to me”, “To whom it may concern” en de nieuwste single “The Charm” klonken heel sterk en konden op heel wat bijval rekenen door de enthousiaste menigte fans.
Prachtig was ook de cover “Burning Fight” van de band Inside Out! Inside Out is misschien niet zo gekend maar als je weet dat het de eerste band was van Zach (zanger van Rage Against The Machine) dan snap je wel aan wat je je kan verwachten.
Afsluiter van de potige set was het gekende “Nobody”. De verwachtingen waren hoog maar Stick To Your Guns stelde zeker niet teleur en waren voor mijn part het hoogtepunt van de zondagaffiche.
Aangezien de organisatoren van Ieperfest ons blijkbaar zeer graag zien besloten ze om bij het afsluiten van de trench iedereen met een klinische depressie op te zadelen door er Birds in Row te laten spelen. Voor wie ze niet kent, hun mix van Hardcore, Screamo, Crust,... is niet echt om te zeggen iets waar je vrolijk van wordt op een warme zondag. Ik was dan ook behoorlijk opgewonden om deze band eens aan het werk te zien. Jammergenoeg slaagden ze er niet in om de zwaarmoedige ruwheid die ze bezitten live te brengen. Bij een dergelijke band moet je een soort van speciale atmosfeer crëeren waarbij je opgeslorpt wordt door de muziek en je nekharen de gehele set overeind gaan staan. Vandaag leek het echter gewoon meer op een band die hun muziek kwam spelen, niet meer niet minder. Spijtig als je weet dat ze doorgaans wel een zeer sterke live-reputatie hebben. Het leek ook alsof de band zelf wat onwennig was, wat je vooral hoorde tijdens hun bindteksten. Dit had dus ook z’n effect op de muziek wat er voor zorgde dat dit een vrij middelmatig optreden was.
“Eventjes een band binnensleuren die al een veertigtal jaar speelt en een beetje anders is dan wat we normaal boeken” moet Ieperfest gedacht hebben. Het resultaat was wel leuk aangezien de oude zakken van Pentagram op het podium stonden te blinken. Deze ware doom-legendes mogen dan wel niet het eerste zijn waar je aan denkt als Ieper Hardcore Fest hoort, maar dat kon niemand ook maar iets schelen aangezien de marquee behoorlijk aardig gevuld was. Ook al hebben de heren er al heel wat jaartjes op zitten, muzikaal merk je daar niet zo veel van. Waar een Black Sabbath-set voornamelijk bestaat uit ‘je afvragen of Ozzy het wel zal overleven’ moest je die vrees niet echt hebben bij Pentagram want ze waren nog springlevend. Er konden zelfs wat dansjes vanaf. Een 50 minuten lang werd de Marquee ondergedompeld in die speciale atmosfeer die enkel een band als Pentagram kan crëeren, er was geen drugs nodig om je in hogere sferen te wanen. Een vreemde eend in de bijt, maar het was eentje om u tegen te zeggen.
Ondanks (alweer) het slechte weer en (alweer) heel wat bands die in de aanloop van het festival besloten hun kat te sturen , is de organisatie van Ieperfest er toch weer in geslaagd om een leuk, betaalbaar festival met meer inhoud te maken dan pakweg een Graspop. In de More Than Music-tent was er terug heel wat interessante informatie te vinden, documentaires en de mogelijkheden om goeie doelen te steunen. De waarden waar Ieperfest voor staat (tegen iedere vorm van racisme, sexisme, speciësme,...) is eentje waar ik en vele andere bezoekers zich volledig kunnen in vinden Hoe ze er trouwens in slagen weet ik niet, maar het eten was dit jaar terug veel te goed (serieus, maak het minder lekker. Ik heb meer dan 140 euro aan voedsel uitgegeven). Er was ook duidelijk enorm veel inspanning gedaan om Ieperfest zo groen mogelijk te houden. Dit alles zorgt ervoor dat Ieperfest een uniek festival blijft waarvan het zeer moeilijk is om het te evenaren. Zelfs al stormt het volgend jaar nog harder, mij zie je sowieso terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ieperfest-2015/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
FeestinhetPark 2015 – vrijdag 14 augustus 2015
FeestinhetPark 2015
Donkvijvers
Oudenaarde
2015-08-14
Mariska Willems en Johan Meurisse
FihP had dit jaar iets te vieren , gezien ze aan hun 20ste editie toe zijn . Op woensdag was er ‘A special day in the Park’, een prachtinitiatief voor de mensen met een beperking, de donderdag was er al een dansfeestje losgebroken , de vrijdag was er eentje voor de rockers met o.m. een dEUS, die net als Arsenal op zaterdag iets te vieren hadden . Tot slot mag Milow (zondag) de feesteditie letterlijk uitzwaaien …
We laten ons maar al te graag onderdompelen in de gezellige sfeer, de openlucht mainstage en met een (muzikale) cocktail maakten we volgende impressies, zie de lives en pics …
Redactioneel zijn we er dit jaar enkel op vrijdag en hielden we het dus op de rockkleppers aan de Donkvijvers …
dag 2 – vrijdag 14 augustus 2015
Op plaat mag het Gentse Wallace Vanborn wat minder grillig en zompig klinken , live gaan de drie er stevig tegen aan en klinken ze smerig, vuil en ruig . Een slepende ritmiek als rode raad . Hard en gruizig als we “Supply & the damned”, “A bee and a buzz” en “Cougars” in een hels tempo begin de set al meteen horen. Ze zijn toe aan de derde cd ‘The orb we absorb’, met niemand minder dan Chris Goss aan de knoppen . Dit is goede rock’n’roll die door het strot gaat en raakt , vooral het afsluitende “Cowboy panda’s revenge” is er eentje met veel gif en venijn. Sterke set .
Vorig jaar waren ze praktisch op elk festival te zien , onze Franstalige vrienden Girls In Hawaii , die definitief –en terecht- doorbraken in Vlaanderen . Dit jaar zijn de optredens minder in aantal , en ze staan nog steeds in het teken van hun cd ‘Everest’, eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans. Het uitgebreide combo rond het duo Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans brengen dromerige indiepop , die live een levendige injectie krijgen , en door de prachtige lightshow , in het geprojecteerde ‘Mount Everest’ , een link maakt naar het Pink Floyd prisma . Grandaddy is en blijft een voorname referentie voor de heren door de psychedelicatunes. GiH is live weerbarstig , snedig, gedreven en boet niet in aan emotie en intensiteit, o.m. “Sun of the sons”, “Misses” , “Not dead” en “Rorscharch” . Op het eind (“Flavor”?) werd de strakke ritmiek onderstreept en het tempo en de effects opgedreven. Schitterende finale!
Ook het uit Southampton afkomstige trio Band of skulls hebben al drie platen uit en ook hier evolueert hun zompige rock’n’roll blues naar meer gevoeligheid . Het rauwe randje is er wat van af , de sound gepolijster, maar kijk ook live verliezen ze hun roots niet en klinken ze extravert . We hadden alvast een evenwichtig geheel van frisse , broeierige, los swingende rocksongs , die durfden te exploderen . “Brothers & sisters” , “Asleep at the wheel”, “Himalayan”, “The devil takes care” of “His own patterns” en doorbraaksingle “Death by diamonds & pearls” zijn een handvol nummers die voor deze afwisseling zorgden. Af en toe zong de imposante bassiste , maar haar vocals kwamen wat te licht over. De band evenaart wel het succes niet meer van hun debuut , toch was de belangstelling meer dan voldoende , wat de band zichtbaar deugd deed .
Tot slot nog dEUS – zij hebben dit jaar iets te vieren. Al vijfentwintig jaar zijn ze bezig en al twintig jaar hebben we plaatwerk van de band Barman en C° , die diverse bezettingswisselingen heeft gekend , maar nu al een pak jaar consistent functioneert . Na de clubconcerten komen de festivals nu aan de beurt en zo waren ze o.m. op Cactus , Lokerse Feesten en bij onze Franstalige vrienden op Heartbeats, Les ardentes en Ronquieres . De jubileum is een ‘best of’ met wat wijzigingen in de setlist .
dEUS heeft er op de festivals duidelijk zin . Een gretig , hecht spelende band op scherp , door Barman geleid , maar eerlijk gezegd gedragen door elk groepslid die dat ietsje meer in de sound injecteren. De songs krijgen een spannend broeierig kantje , die heersen in een constante dreiging.
Blij dat we vanavond een “Via” en “Theme from turnpike” hoorden, het laatste misschien ook wel de inspiratie voor z’n ander bandje Taxiwars. Ze grossierden door het uitgebreide oeuvre waaronder “The architect”, “Fell off the floor man”, “If you don’t get what you want“, “Constant now” en “4 mains”. “Little arithmetics” en “Hotellounge” balanceerden tussen subtiliteit en felheid . Het sfeervolle “Instant street” kreeg een stevige outtro mee en de intimiteit hadden we op een “nNothing really ends” . Natuurlijk de classics op het eind “Roses”, “Suds & soda”, in de bis, waaiden en zwaaiden ons letterlijk uit.
dEUS - een nieuw hoofdstuk kunnen ze aanvatten met nieuw werk in 2016… Zij sloten nu af in schoonheid, in goddelijke stijl …
Naast de rock’n’roll op de mainstage , was er ander leuks te zien en te horen op de bijkomende stages . Hiphop , dubreggae en aangename pompende , geschifte danstunes trokken evenveel volk waaronder een Safi en Spreej , die de Vlaamse hiphop een warm hart toedragen . De twee MC’s , deejay en keyboards maakten hun hiphop breder, dieper, sfeervoller. Niet direct my cup of tea , maar het jonge volkje hield er van . Tja, die hiphop van de Jeugd van Tegenwoordig zit in de lift. Ze hebben al een handvol singles uit , die het publiek in feeststemming brachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics 14.08 en 15.08
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feest-in-het-park-2015/
Organisatie: FihP, Oudenaarde
Pop/Rock
Take/The Point – Take Forever/Meat Slurry
Teen Creeps & Mind Rays
Eigen Beheer
2015-08-16
Sam De Rijcke
Een goeie ouwe vinyl splitsingle, waar vind je dat nog terug ? Fijn punky artwork, leuk hebbedingetje, we hebben dat te danken aan de twee venijnige Vlaamse bandjes Teen Creeps en Mind Rays die hier elk twee straffe tracks brengen.
Teen Creeps speelt garage-rock met een punkrandje en doet ons terugdenken aan de eerste platen van The Replacements en ook wel aan de primitieve razernij van een prille Sonic Youth en Dinosaur Jr.
Mind Rays bonkt nog wat feller tegen de muren en laat punkrock verder leven zoals het oorspronkelijk bedoeld was, vuil, onbezonnen en een stamp in de kloten van iedereen die in het gareel loopt.
We hebben hier nog wat obscuur werk van The Scientists, The Gun Club, The Bomb Party en Dead Boys in onze vinyl kast zitten, dit singletje hebben we er mooi tussenin geschoven, al zou het in een vettige garage ook wel lekker gedijen.
Liefhebbers van de Classic rock band Queen zakten massaal af naar Oostende waar in het Kursaal de Queen tribute band Queen Extravaganza op de planken stond. Coverbands, je hebt ze in alle geuren en kleuren en dus zijn er ook van de befaamde Engelse Rockband Queen heel wat afkooksels. Toch heeft Queen Extravaganza zoveel meer en niet op zijn minst omdat deze groep muzikanten door de oorspronkelijke leden zelf werden gekozen. 'Het moederschip' Queen bestaat ook nog altijd en kende sinds het overlijden van boegbeeld Freddy Mercury in 1991 wisselende bezettingen. In de recente geschiedenis was de formule Queen + Paul Rodgers (van Bad Company) best wel de moeite waard. Nog recenter namen Brian May & Roger Taylor American Idol Adam Lambert mee op tour en dit met wisselend succes. Dit jaar werd het concert van Queen in Brussel nog afgelast vanwege stemproblemen bij Lambert.
Terwijl sommige Classic Rockbands krampachtig proberen te overleven - in een al dan niet gemuteerde vorm van de originele bezetting - hebben andere bands er definitief het loodje bij neergelegd. Wat Queen betreft kunnen we voorlopig dus nog van twee walletjes eten. Maar voor hoe lang nog?.......want zowel Brian May (68 jaar) als Roger Taylor (66 jaar) hebben inmiddels de pensioenleeftijd bereikt en lijken tour moe.
De Queen Extravaganza band is ongelooflijk straf en bestaat uit zanger Marc Martel, gitarist Nick Radcliffe, drummer Tyler Warren, bassist Francois-Olivier Doyon en toetsenist-'orkestmeester' Brandon Ethridge. Jeff Scott Soto die nog deel uitmaakte van de band tijdens de vorige toer is er nu niet meer bij.
Het zalige a capella stuk uit "The Prophet's Song" luidde het concert in. Tijdens de beukende opener "Tie Your Mother Down", gevolgd door het sublieme "Don't Stop Me Now" viel meteen de sublieme stem op van Marc Martel. Deze sympathieke Canadees bracht vorig jaar met 'Impersonator' een bijzonder sterk poprock album uit en deze avond bevestigde hij zijn uitmuntende zangkwaliteiten. Vaak kwam hij heel dicht in de buurt van Freddy Mercury maar wist toch met een eigen stemtimbre zich te onderscheiden van zijn grote voorbeeld. Bovendien is Martel ook geen imitatie van Mercury wat andere tribute bands wel eens durven te beogen.
Het Kursaal van Oostende bewees eens te meer over een sublieme akoestiek te beschikken want het geluid in de zaal bereikte de perfectie. Minder geschikt is deze mooie concertzaal dan weer voor een echt rockconcert want ook nu waren er weer kleine conflictjes tussen toeschouwers die rechtopstaand uit de bol gingen en anderen die liever bleven zitten in hun mooie gereserveerde rode zitjes. Rocken deed de band bijna 120 minuten lang met een indrukwekkende setlist vol Queen klassiekers en enkele verrassingen. De diversiteit die Queen doorheen de jaren aan de dag legde werd nog maar eens duidelijk in bijzonder knappe versies van "Save Me" (monsterballad), "Hammer To Fall" (stadion rocker) en afsluiter "Somebody To Love" (gospelsong).
In de set waren ook enkele minder bekende Queen songs opgenomen zoals het door drummer Tyler Warren gezongen: "Dragon Attack" en wat later "Stone Cold Crazy", dat vooraf werd gegaan door een boeiende drumsolo. Knappe drummer met een bijzonder sexy stemgeluid! Voor "Bohemian Rhapsody" kreeg de band in het meerstemmig middenstuk hulp van de originele videoclip, waarbij de band heel even van het podium verdween om na een kort visueel intermezzo de song naadloos te hervatten. Hoogtepunten waren er genoeg maar als ik er toch eentje moet noemen dan was dit voor mij het aan Freddy Mercury opgedragen en kippenvelmoment: "Love Of My Life".
Ook visueel zag alles er keurig uit met enkele videoschermen waarop gedurende het concert leuke animaties en Queen vintage foto's en videoclips verschenen. Een machtige lichtshow zorgde voor een totaalspektakel al moet ik wel beklemtonen dat het toch vooral het muzikale was dat zo sterk imponeerde. Tijdens de wervelende finale met klassiekers als"Show Must Go On", "We Will Rock You" en de afsluiter aller tijden "We Are The Champions" was het alsof het kampioenenfeest van K.V. Oostende al losgebarsten was.
Queen Extravangaza was een waar feest voor elke Queen liefhebber. Op een indrukwekkende manier en met een zekere waardigheid en authenticiteit, slaagden de zeer getalenteerde muzikanten van het Queen Extravaganza project er in om de erfenis, die Freddy Mercury & co ons achterlieten, te laten herbeleven. Queen was één van de succesvolste popgroepen uit de muziekgeschiedenis....vandaag is dit Queen Extravaganza misschien wel beter dan het huidige Queen + Lambert!
Setlist:
*Tie Your Mother Down *Don't Stop Me Now *Save Me *Seven Seas Of Rhye *Killer Queen *Hammer To Fall *Dragon Attack *Crazy Little Thing Called Love *Love Of My Life *A Kind Of Magic *Lazy On A Sunday Afternoon *I'm In Love With My Car *Bohemian Rhapsody *Under Pressure *I Want It All *Another One Bites The Dust *Stone Cold Crazy *I Want To Break Free *Radio Ga Ga *Fat Bottomed Girls *Somebody To Love
----------------------------------------
*The Show Must Go On *We Will Rock You *We Are The Champions
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/queen-extravaganza-13-08-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent
Fuzz, het Californisch Garagerock collectief rond Ty Segall, Chad Ubovich en Charles Moothart hield op hun eerste echte tour door Europa halt in Hasselt. Ty Segall is een gerenommeerd drummer, producer en muzikant die met Fuzz het hevigere werk opzoekt. Geflankeerd door Chad Ubovich (Meatbodies) kan er, qua gitaarspel, alvast niet veel mislopen. Dat ook zijn vaste gitarist Charles Moothart deel uitmaakt van het collectief bewijst des te meer de grote waarde van dit drietal. Live kwamen ze hun tweede album voorstellen dat in oktober uitkomt, maar ook nummers van hun debuutplaat ontbraken niet.
De avond werd weliswaar geopend door de lokale band Double Veterans, die een jaar geleden een bescheiden StuBru-hit scoorden met “Beach Life”. De groep heeft meer in zijn marge dan enkel een kort surfnummer, want live speelden ze alvast een stevige set. Het was vooral gericht op hun psychedelische gitaren, dat wel eens stevig uit de hoek kon komen. Op het einde volgden zelfs enkele lange solo’s om zo het podium te verlaten.
Tweede band van de avond was niet zo lokaal, maar wel nog steeds Belgisch. De Brusselse band Moaning Cities kwam het beste van zichzelf geven op het podium. Hun geluid is exotischer en klinkt zeer zuiders. Dit is vooral te danken aan de eerste twee nummers die met een sitar werden gespeeld. Het concert kwam dus zeer rustig en gezapig op gang waarbij er vooral gedacht werd aan de gouden jaren 60. Maar naarmate het concert vordert en de sitar verdwijnt wordt het concert psychedelischer en heviger. Deze rustige, maar directe opbouw bereidt ons perfect voor op het concert van de hevige bende die straks komt. De set wordt afgesloten met een nummer dat perfect voor een Parquet Courts, Mazes of Thee Oh Sees liedje zou kunnen weggaan.
Fuzz - Net na het laatste voorprogramma gebeurde iets heel vreemd, het volledige publiek werd de zaal uit gestuurd. Dit had waarschijnlijk te maken met Ty Segall en zijn kleine sterallures, gokken we. Maar wat normaal een kwartier duurde werd al snel drie kwartier en de band begon dus met een halfuur vertraging aan het concert. De band had duidelijk wel goed gesoundcheckt want toen de deuren opengingen stonden ze al in zweet. Ty Segall nam met zijn drumstel en geschminkt voorhoofd een opvallende plaats in op het midden van het podium. Hij werd geflankeerd door Chad die voor de gelegenheid een kleurrijk kleed aanhad en Charles die zijn mooiste lippenstift aandeed. Wat volgde was een explosie van geluid, beginnend met een rustige gitaarsolo waarna al snel de zware, donkere en vuile gitaren volgden.
Wat natuurlijk niet mocht ontbreken waren de moshpits, deze werden al vanaf seconde één gevormd en nooit meer ontbonden. Het concert was vooral gericht op zware gitaren zoals ze bij Black Sabbath of Led Zeppelin , die het hen al voordeden. Op bepaalde momenten deed Chad ons zelfs denken aan Ozzy himself, wat op zich al heel straf is. De centrale man in het gezelschap ging bij ieder nummer als een gek tekeer op zijn drumstel. Het was zelfs een mirakel dat het er nog stond op het einde van het concert …
Wat opviel aan de volgorde van de nummers was de uitstekende mix tussen oud en nieuw. Telkens er een nieuw nummer gespeeld werd , volgde er een oud, herkenbaar nummer. Hoewel in ieder nummer dezelfde vuile klanken terugkeerden , was het toch aangenaam om telkens weer iets herkenbaars te onderscheiden. Daarnaast was er ook afwisseling in de vocals, want ieder groepslid zong wel eens een nummer. Toch leken de stemmen sterk op elkaar wegens hun vuile klank.
Op het einde van de set slaagde de band in om een nummer te spelen van iets langer dan tien minuten, dit boordevol solo’s en nagenoeg geen zang. De mensen in het publiek waren niet te stoppen en iedereen belandde in de moshpits.
Het einde van het concert was er al na een kleine drie kwartier; de band kwam nog eens terug. Ty nam een slurp van zijn wijn en zette zijn ‘The Joker’-face nog een laatste keer op. Want door zijn schmink had hij iets mee van deze legendarische super schurk. “What’s In My Head” was de perfecte afsluiter, want in ons hoofd was een tornado gepasseerd die alles eens goed op zijn plaats had gezet. Dat bleek ook letterlijk gebeurd te zijn toen we ons naar buiten begaven …
Organisatie: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
De Britse familie Macintyre van Marmozets brengt een melodieus rockend album . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore, The Subways en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze hebben een levendige zangeres , Becca, in huis , die zingt, schreeuwt en krijst . Her haalt ze Dillinger Escape Plan aan als invloed .
Een hakkende ritmiek heb je op het eerste deel van de cd “Born young and free”, “Why do you hate me” en “Captivate you” , dan neem de vaart wat af op “Cry” en de titelsong .
Goed in het gehoor ligt het allemaal en het wordt op die manier door een jong publiek sterk geapprecieerd …
Die Kendrick Lamar is een grote meneer geworden . Dr Dré was bepalend voor zijn debuut in 2012 met enkele opmerkelijke singles als “Good kit, maad city” . Hij komt nu drie jaar later met onvervalste souljazzy hiphop en p-funk .
Het album duurt bijna 80 minuten over 16 nummers heen . We krijgen tussenin wat outtro’s met een rits mooie geformuleerde (maatschappijkritische) verhalen . Hij weet een breed publiek te bereiken en daar zit de groovy, opzwepende single “King kunta” wel voor iets tussen ; ook “The blacker the berry” en “i” zijn meer dan de moeite in die uptempo’s . Maar overwegend noteren we sfeervoller , zelfs rustiger werk.
Zoals elk gerespecteerde rapper komen hier anderen aankloppen als George Clinton en Thundercat op de opener “Wesley’s theory” , “Institutionalized” en “These walls” met Snoop Dogg , Bilal en Anna Wise ; verderop de cd “Complexcion” met Rapsody en ga zo maar door. Vinnige en zalvende raps wisselen elkaar af of vullen elkaar aan . Soms noteren we een spervuur aan raps .
Het niveau is in het genre alvast meer dan geslaagd …
‘Desolation sounds’ is de tweede cd van de Engelse punk/metalhardcore Gallows uit Watford. De band doet het nu al twee platen zonder hun Frank Carter , maar heeft met zanger/gitarist Wade MacNeil , die heel wat samenwerkingen had o.m. met Alexisonfire, een nieuw evenwicht . De muziek heeft tien nummers lang een aanhoudende dreigende, donkere spanning en klinkt stevig , fel , broeierig , gedreven; de screamo’s leveren een positieve bijdrage. De single “Bonfire season” is een ode aan Siouxie Sioux. Kwalitatief meer dan de moeite … én een stijl dat de band nu zeerzeker verder zal doen …
Alcatraz Metal Festival 2015 – dag 1 - zaterdag 8 augustus 2015
Alcatraz Metal Festival 2015
Lange Munte
Kortrijk
2015-08-08
Frederik Lambrecht
Alcatraz festival – dag 1: Overkill smijt een bom en de organisatie creëert een terrein die het concept fantastisch naar voren brengt!
In het begin van augustus konden metalheads zich opnieuw opmaken voor een feestje in Kortrijk, want dan staat het jaarlijkse rock- en metalfestival Alcatraz gepland. Dit jaar ging het festival door op 8 en 9 augustus en voor deze editie werd opnieuw uitgeweken naar een nieuwe locatie. Dit keer werden de tenten en het podium opgeslagen op het domein van ‘De Lange Munte’, een perfect terrein mijn inziens!
Aangekomen aan de parking van Kinepolis kon je direct op een shuttlebus springen richting de arena waar de diverse bands hun opwachting maakten, heel praktisch dus, zeker aangezien de kostprijs van deze parking heel goedkoop was, en die bussen vlotjes heen en weer reden. Aangekomen op ‘De Lange Munte’ stond een immense rij aan te schuiven om hun bandjes rond hun polsen te rijgen, om later opnieuw wat geduld uit te moeten oefenen om drankbonnetjes in de wacht te slepen. Ik persoonlijk had daar niet veel last van omdat ik dus via de VIP binnenkon, maar ik kan me wel voorstellen dat het voor sommigen ietwat te lang wachten was naar hun goesting. Persoonlijk zou ik meer loketten voorzien voor de bonnetjes, maar ja, gewoon efkes tanden bijten was de boodschap. Het terrein was opnieuw perfect opgesteld, met 2 tenten die de toeschouwers enige schaduw boden, de eetstanden perfect samengevoegd, gevolgd door de drankkraampjes om de dorstigen te laven. Shoppers konden ook perfect hun gading vinden in de merchstanden en de VIP-tent had een soort balkon waarop ze een perfect uitzicht hadden op het podium (met bijhorende parasols tegen de warmte). Het podium was volledig omgetoverd in een ware gevangenis met bijhorende torens waaruit sporadisch een immense vlam ontsproot. Leuk als het concept van het festival in gans de lijn wordt doorgetrokken.
Soit, alle algemene info hebben jullie nu gehad…op naar de muziek dan maar J
Openen deden de mannen van WOLF en ze waren blij om de boel te mogen aftrappen! De Zweedse heavy metal van deze heren raasde lekker over het publiek en de hoge uithalen kwamen zuiver uit de speakers. Veel kaas had ik nog niet gegeten van deze band, maar de meeste vuisten gingen de lucht in tijdens hun afsluiter “Speed On”, deze clip stond trouwens ook ter voorstelling van deze band op de site van Alcatraz. Nee, het was niet mis.
De band waar ik nieuwsgierig naar was, waren de Amerikanen van Armored Saint! Deze band bestaat reeds uit het gezegende jaar 1982, maar heeft al vele watertjes doorzwommen. Ook het feit dat zanger John Bush een aanbod van Anthrax om te fungeren als frontman aannam legde hen ook niet bepaald windeieren. Gelukkig keerde Belladonna terug naar Anthrax, zodat Bush stilaan de focus terug richtte op zijn band Armored Saint. Albums ‘Raising Fear’ en ‘Symbol of Salvation’ zijn de topalbums in hun carrière (toch volgens mij) en met een nieuwe plaat getiteld ‘Win Hands Down’ kregen wij als toeschouwers ook een soort primeur voorgeschoteld. Openen deden ze met het titelnummer van deze nieuwe plaat en eerlijk gezegd leek het erop dat weinig fans reeds kennis hadden gemaakt met dit nummer. De frontman zijn stem klonk gevarieerd en de instrumenten waren goed op elkaar afgestemd. Enig minpuntje die mij opviel was het feit dat de versnellingen er niet altijd even goed uitkwamen. De meeste reacties kwamen toch bij de oude hitjes zoals “Reign of Fire” en “Last Train Home”. Oh ja, ook een klein jongetje in een kleurrijk pakje maakte nog zijn opwachting tijdens de set om in een nummer zijn gitaarkunsten en backing vocals te etaleren. Mijn verwachtingen waren niet totaal ingelost, maar toch een leuk optreden.
De thrashers van Death Angel stonden klaar en er was toch heel wat volk vooraan te vinden. Na de eerste tonen ontsproot er al stof uit de pit, dus dat was al een goed begin. Deze band is ondertussen een echte machine geworden en het leek dus allemaal als vanzelf te gaan. “Buried Alive”, “Seemingly Endless Time” en “Caster of Shame” gingen er lekker in en afsluiter “Thrown to the Wolves” met de intro van ‘The Ultra Violence’ zorgden voor een goede set. Maar als ik het algemeen bekijk, dan moet ik wel vaststellen dat ik deze Amerikaanse band al beter aan het werk had gezien. Het publiek liet het alleszins niet aan zijn hart komen en de moshpits werden gretig aangevat.
De mix van gothic en black metal van het Portugese Moonspell was nu aan de beurt en helaas kwamen de duistere klanken er niet echt door. Hun nieuwe plaat ‘Extinct’ kwam wel aan de beurt, maar blijkbaar ook niet echt gekend door het publiek aan de reacties te zien. Neen, helaas vond ik dit een saai optreden met weinig of geen hoogtepunten…een gemiste kans voor deze band volgens mij…
De leeftijd van de muzikanten ging met 1 ruk omhoog, want het was tijd voor Michael Schenker’s Temple of Rock. En ze openden verdorie sterk met het nummer “Doctor Doctor” van UFO, het nummer die altijd gebruikt wordt door Iron Maiden om hun show aan te kondigen. Met “Lights Out”, “Natural Thing” en “Rock Botom” was het eerbetoon van Schenker’s contributie aan UFO alvast geslaagd, maar hij had nog een leuke verrassing in petto nl. hit “Rock You Like a Hurricane” van The Scorpions, die luidkeels door de aanwezigen werd meegebruld. Het gitaarspel was van topniveau en zorgde dat dit optreden lekker aansloeg op Alcatraz!
Progressieve metal, jap, het was dus tijd voor Queensrÿche, die destijds met ‘Operation Mindcrime’, ‘Rage of Warning’ en ‘Empire’ veel betekenden in de metal historie. Todd La Torre kwam op het podium met een energieke uitstraling en zijn stem was van zuivere kwaliteit, zeker als je de nummers “Breaking the Silence”, “The Needle Lies” en “Eyes of a Stranger” van het album ‘Operation Mindcrime’ hoorde tijdens dit optreden. De fans waren overduidelijk tevreden en met nog nummers zoals “Arrow of Time” en opener “Anarchy-X” kon dit optreden beschreven worden als een van de betere op Alcatraz. Ja, ik was een blij man J
Overkill oftewel Over Kill met boegbeeld Bobby ‘Blitz’ Ellsworth stond voor festivaldag 1 aangekruist als mijn hoofdgroep die ik absoluut wou zien en ik heb mij geen moment verveeld. De thrash van deze mannen klinkt zo venijnig dat het door je lichaam raast. Op het eerste topmomentje moesten we niet lang wachten want “Hammerhead” schalde als 2e nummer uit de boxen. De moshpits schoten constant uit de grond en alhoewel crowdsurfen op voorhand als verboden werd aangeduid, hadden de veiligheidsmensen meer dan hun handen vol om de massa over de hekkens te trekken. Ja hoor, ook ik kon het niet laten en bij hitjes “In Union we Stand”, het sublieme “Rotten to the Core” en “Iron Bound” waren mijn hielen zichtbaar boven de mensenmassa. Het was lang geleden dat deze Amerikanen in België aanwezig waren (of ik zou al een optreden over het hoofd hebben moeten zien) en het deed deugd dat de fans nogmaals konden meeschreeuwen bij hun agressieve klank. “Elimination” schakelde een versnelling hoger en afsluiter “Fuck You” sloot dit optreden af met een duizendtal middenvingers die naar de zon reikten. Vette set mannen!
Blackie Lawless kroop op het podium (en hij blijkt jaarlijks te verdikken) dus wist je dat W.A.S.P. aan de beurt was. En het moet gezegd zijn, zoals bij hun laatste optredens die ik heb gezien, was het opnieuw een carrousel aan hitjes! Nummers als “On your Knees”, cover “The Real Me”, “L.O.V.E. Machine”, “Wild Child”, “I Wanna Be Somebody” en de laatste op de lijst “Blind in Texas” waren de uitschieters en werden met bravoure gespeeld door de band. Oké, ook het uitrekken van nummers was in de set verwerkt, maar dit zijn wij al lang gewoon van hen. Niet meezingen tijdens dit optreden bestond niet, stilstaan evenmin. Pinten drinken en dansen was verplicht. We wisten wat te verwachten, dus klagen over herhaling daar had ik geen boodschap aan.
Trivium werd destijds bestempeld als ‘de nieuwe Metallica’, maar deze verwachtingen werden nooit ingelost. Met het album ‘Ascendancy’ werden ze een grote toekomst toegedicht, maar jaren later blijft daar helaas niets meer van over. Niettemin speelden ze in mijn ogen een meer dan degelijk set vandaag in Kortrijk en kregen ze het publiek moeiteloos met zich mee. Ook de podiumopbouw van deze band mocht er zijn. De instrumenten werden met meer dan klasse gehanteerd en frontman Matt Heaffy was ook in zijn nopjes. Veel van hun repertoire ken ik helaas niet maar op zich vond ik dit een meer dan geslaagd optreden.
Festivaldag 1 zat er bijna op en als hoofdact werd gekozen voor Nightwish. Deze band werd in het begin van hun carrière geroemd door de media en met albums als ‘Angels Fall First’, ‘Oceanborn’ en ‘Wishmaster’ bewezen deze Finnen dat ze met recht en rede als opkomend talent mochten aangesproken worden. Veel had uiteraard te maken met de topstem van Tarja Turunen en een mooie toekomst was dus gepland voor Nightwish. Helaas bleef niet alles rozengeur en maneschijn en begonnen er stilaan barsten te komen in de band, met als uiteindelijk dieptepunt het aftreden van de frontvrouw die deze band tot een hoger niveau tilde. Een nieuwe zangeres werd gevonden nl. Annette Olzon, maar dit was ook geen lang leven beschoren. Nu, in 2015 werd dan eindelijk de perfecte opvolgster aangeduid volgens de band, niemand minder dan Floor Janssen van Revamp en After Forever. Ondertussen werd de samenwerking bezegeld met een nieuw album getiteld ‘Endless Forms Most Beautifull’ die dus ook vandaag nogmaals werd voorgesteld aan het publiek.
De weide was volgelopen, want blijkbaar wou iedereen deze band aan het werk zien met de nieuwe zangeres.
De nieuwe nummers kon ik er niet uithalen, en aangezien er volgens mij weinig oudere hitjes werden gespeeld was het voor mij in feite ook een nieuwe kennismaking met deze band. Het enige nummer die mij bekend in de oren klonk was “Stargazers”. De band speelde vol overtuiging en wou bewijzen dat ze terug zijn, wat dus grotendeels geslaagd te noemen was.
De zang van Floor overtrof mijn verwachtingen en instrumentaal klinkt deze band als een klok. Het nieuwe album werd goed gepromoot met nummers “Shudder Before the Beautiful”, “Yours is an Empty Hope”, “My Walden” en “The Greatest Show on Earth”. Een meer dan deftig optreden maar toch miste ik klassiekers zoals “The Riddler” en “Wishmaster”.
Dag 1 van Alcatraz zat erop en voor mij was Overkill de band van de dag, met Queensrÿche als mooie tweede.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2015/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Alcatraz Metal Festival 2015 – dag 2 – zondag 9 augustus 2015
Alcatraz Metal Festival 2015
Lange Munte
Kortrijk
2015-08-09
Frederik Lambrecht
Alcatraz Festival – dag 2: het eerbetoon aan Chuck Schuldiner van Death (DTA) was alweer machtig, Behemoth won zonder moeite van (who is?) Sabaton , en als dieptepunt het respectloos gedrag van Jeff Waters (Annihilator)!
In vergelijking met de zaterdag is het op zondag een makkie om binnen te geraken op het terrein. Geen immense wachtrijen, nee, gewoon van de shuttle bus stappen en direct richting een frisse pint hollen en een leuk plekje uitzoeken was mogelijk.
Ik was te laat voor D.A.D. en Powerwolf (die blijkbaar toch een grote fanschare heeft) spreekt mij niet echt aan, dus begin ik mijn verslag met Death (DTA). De menigte stond klaar, want niemand kan eromheen dat Death destijds een band was die death metal op de kaart zette, en voor vele bands een inspiratie is geweest in hun loopbaan. De bandleden werden trots aangekondigd en beginnen deden ze met “The Philosopher” van het album ‘Individual Thought Patterns’ die dus meteen aangaf waarvoor deze band staat! Een hommage aan de muziek en aan Chuck Schuldiner sprak Steve Digiorgio om vervolgens nummer “Suicide Machine” aan te vatten. De muziek die deze mannen brengen zijn dus allemaal Death klassiekers en des te meer werd met dit optreden bewezen dat oprichter Schuldiner een meester was in het maken van death metal muziek, death metal riffs en teksten die de kroon spannen. “Overactive Imagination” was niet door iedereen gekend blijkbaar, maar bij “Spiritual Healing” gevolgd door “Within the Mind”, “Symbolic” van het gelijknamig album, “Zombie Ritual’/’Baptized in Blood” van cd ‘Scream Bloody Gore’ en “Crystal Mountain’” gingen de handen in de lucht. De crowdsurfers beleefden de dag van hun leven en de old school death metal fans gingen euforisch uit hun dak. Een laatste nummer werd aangekondigd en “Pull the Plug” zorgde voor extra glans. Een fantastisch optreden!
Annihilator, de band van Jeff Waters was nu aan de beurt en ik was persoonlijk benieuwd om hen nogmaals live aan het werk te zien. Vooral de oudere albums spreken mij aan… Beginnen deden ze met “King of the Kill”, om vervolgens een ander nummer in te zetten, om dan opeens er de brui aan te geven... De leden gingen allen achter het gordijn staan, om een tiental minuten later iemand van de organisatie te laten meedelen dat het materiaal kapot was, en het onmogelijk was voor Mr. Waters om de show verder te zetten. Ondertussen zijn al diverse scenario’s van deze stop de wereld ingestuurd als zijnde ze niet tevreden zouden geweest zijn met het tijdstip voor hun show, miserie met de organisatie, een mega-kater van de frontman,… Voor mij persoonlijk mocht de reden zijn wat het wou, maar een messteek in de rug van de fans noem ik dit, en als je zelf het lef niet hebt om de menigte toe te spreken, dan verdien je het respect niet van je fans! Neen Annihilator, en dan meer bepaald Jeff Waters, wij hoeven dit niet te pikken!
Na een beetje chillen, zoeken naar die ene zeldzame cd, een frietje stekken en zo meer, was het dan tijd voor Carcass. Starten deden we met “Unfit for Human Consumption” van hun laatste release ‘Surgical Steel’ en dit zou niet het laatste nummer zijn van deze plaat. Ook “Cadaver Pouch Conveyor System”, “Captive Bolt Pistol”, “The Granulating Dark Satanic Mills”, en “A Congealed Clot of Blood” stonden op de setlijst. Niet iedereen was daar blij mee, want voor velen klinkt dit album te melodieus in hun ogen. Tussendoor was frontman Jeff Walker duidelijk in zijn nopjes en had hij zelfs tijd om de draak te steken met Slayer (‘I heard these guys have hard times cause they’re getting old’) en duidelijk te maken dat de headliner van deze avond geen muziek brengt. De oude albums kwamen minder aan bod maar krakers als “Buried Dreams” en “This Mortal Coil” van ‘Heartwork’, “Exhume to Consume” en “Reek of Putrification” van ‘Symphonies of Sickness’ deden de menige oude fans kraaien van plezier. Zo moet het zijn, van begin tot het einde het gaspedaal indrukken! Dank u.
En de goeie bands bleven maar komen want nu was het de beurt aan Behemoth. De donkere black/death metal van deze Polen klinkt live lekker vet en ook deze keer was het niet anders. De achtergrond van het podium was mooi ingekleed en op momenten leek het of de gitaristen vleugels hadden wanneer ze in een specifieke positie stonden. Ja, het oog wil ook wat. Qua muziek spatten de vonken ervan af, maar ook letterlijk, want de vlammen ontsproten gewillig uit de grond. De vele blastbeats zijn zo goed uitgevoerd dat het onmogelijk was om je nekspieren niet los te schudden. Openingsnummer “Blow Your Trumpets Gabriel” van hun sublieme album ‘The Satanist’ maakte duidelijk dat Behemoth hier aanwezig was om de boel op stelten te zetten en de ongelovigen naar de donkere kant te lokken, iets waar ze zeker en vast in zullen geslaagd zijn. Als je dan nog “Conquer All”, “Messe Noir”, “Alas, Lord is Upon Me” en afsluiter “O Father O Satan O Sun” achter je kiezen krijgt dan weet je dat het meer dan uitstekend was!
Heavy metal in een old school jasje…jaja, Accept, zoals je weet zonder boegbeeld Udo Dirkschneider ondertussen, stond paraat. Zanger Mark Tornillo is al sinds 2009 de vervanger van Udo en hij doet zijn job met verve…ja, ook zijn stem past perfect met de klank van deze Duitse machine. Het eerste dat opviel was dat Wolf Hoffman een heel grote gelijkenis heeft met acteur Bruce Willis en dit kon ik toch niet laten om mee te delen J 4Yipi Kayee Motherfucker4 zei de band en ze gaven plankgas met hitjes “Restless and Wild”, “Princess of the Dawn” en meezinger “Metal Heart” waar de solo’s wat langer duurden dan gewoonlijk. Het dak ging er uiteraard af bij klassiekers “Fast as a Shark” en afsluiter “Balls to the Walls”. Leuke set met een gedreven band.
Cronos en zijn band Venom waren aangeduid als voorlaatste band op de affiche en ik moet zeggen dat ik bij een vorig optreden niet echt onder de indruk was van deze band. Ja inderdaad, ze hebben blijkbaar black metal uitgevonden en ze hebben een duivels imago, maar ook vandaag in Kortrijk klonk alles te clean en gepolijst om hen nog met dit etiket op te zadelen. Het laatste album toonde al een band die niet meer het ‘bad ass’ imago had en als Cronos ook geen venijn meer uit zijn stem krijgt, dan heb ik toch serieus twijfels. Maar gelukkig maakten ze vroeger goeie nummers en bij het aanhoren van “Countess Bathory”, het furieuze “In League with Satan” (met bijdrage van Nergal van Behemoth) en oerhit “Welcome to Hell” kreeg ik toch een beetje een nostalgisch gevoel. Helaas werd dit niet over gans de lijn doorgetrokken in mijn opzicht.
Als laatste band mochten de Zweden van Sabaton hun opwachting maken. De oorlogsgetinte power metal heeft blijkbaar veel aanhangers, maar voor ondergetekende heeft deze band niets in petto om deze band als metal te aanzien - en als ik bekijk hoeveel mensen richting de uitgang wandelden, dan sta ik waarschijnlijk niet alleen in mijn mening, zeker niet als je super optredens had als Death (dta) en Behemoth. Als je luistert naar de nummers dan weet je dat frontman Joakim Broden geen James Hetfield is, maar meer neigt naar het repertoire van Vlaamse schlagerzangers zoals De Romeo’s en Christoff…simpelweg omdat de teksten euh…simpel zijn en gewoon meezingers zijn die blijkbaar in je hoofd nestelen (één of andere ziekte in mijn ogen)…dusja, ik ben blij dat er dingen bestaan zoals death, thrash en black metal om mijn hoofd te vullen.
Natuurlijk moet ik als verslaggever een neutrale visie aanhouden dus fans van het eerste uur zullen ongetwijfeld vol lof zijn over hun optreden in Kortrijk, maar ik zat al met mijn gedachten in mijn zetel. Niemand heeft ooit gezegd dat de oorlog leuk was, en ik wil hen hierin gerust bijstaan! Zij die trouw zijn aan deze band, hopelijk hebben jullie genoten, maar smaken verschillen nu eenmaal.
Alcatraz festival 2015 was dus op zijn einde gekomen en dag 2 wist mij meer te bekoren dag 1 op gebied van muzikale smaak. Maar het moet gezegd zijnde, de organisatie heeft opnieuw alles in het werk gesteld om er een fantastische tweedaagse van te maken! Een welgemeende proficiat en tot volgend jaar zou ik zeggen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2015/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Festival Dranouter 2015 – vrijdag 7 augustus 2015
Festival Dranouter 2015
Festivalterrein
Dranouter
2015-08-07
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter . Onder dit credo kunnen we zeggen dat de missie geslaagd is . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes , die iets dichter bij elkaar staan wat de gezelligheid bevordert . Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, met goede muziek uit alle windstreken; en met de Klakeye/Nekka stage en de Kerk erbij , aan de overkant; kleinere stages die tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Het was even wennen na al die jaren , na 40 jaar in dezelfde omgeving van de Koudekotstraat ...
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De 41ste editie overtuigt ruim 40000 muziekliefhebbers en beschouwt hiermee haar verhuis, nieuwe formule, kortom haar heroriëntering als optimaal geslaagd . Festival Dranouter ziet de toekomst zonnig tegemoet.
Wat muziek graag? Vrijdag 7 augustus 2015 – dag 1
Onnoemelijk te zeggen dat Bart Peeters het feestvarken van de eerste dag was … Muzikant, presentator, humorist, animator , hij heeft het allemaal . Een groot sing/songwriter in de Nederlandstalige muziek, die het een kleurrijke swing geeft . Hij heeft na een sabbatjaar een nieuwe plaat uit en is op tour getrokken . Vanavond werden anderhalf uur lang alle zorgen opzij geschoven , met z’n lekkere mishmash aan stijlen. Alles weet hij met z’n band Ideale Mannen te verwerken in zwierige , heerlijke uptempo’s , als ruimte laten voor sfeervolle, intiemere songs . Van “Venus , Pluto of Mars” , “Poolijs”, “Heist aan zee” naar “Konijneneten”, “Denk je nog eens aan mij” of een “Dicht bij mij”. “I’m into folk” werd in het Nederlands omgebogen, “Ik hou van folk” en zette Dranouter op z’n kop … Letterlijk ‘handjes’ uitzwaaien met de nodige “oohaahs”. Bart Peeters houdt van Dranouter en Dranouter van Bart Peeters , dit was overduidelijk …
Asaf Avidan is wat de vreemde eend in de bijt in de Kayam, die bij onze Franstalige vrienden meer dan zomaar die “One day/reckoning” is, maar op Vlaamse bodem blijft het eerder bij die ene klassieker, vanavond in een deels folky akoestische versie gespeeld en die voor de nodige ambiance en singalongs zorgde “One day baby, we’ll be old, oh baby, we’ll be old”.
De Israeli heeft een heuse band achter zich en heeft duidelijk meer te bieden dan het gezellige danspasje en gefluit van de single , maar spijtig genoeg raken de andere songs onvoldoende , die ondanks alles , wel ingenieus in elkaar zitten, een combinatie van sing/songwriting, semi-akoestisch materiaal aangevuld met snedige rock, blues , indie, reggae en leuke danstunes. Wat irriteert is zijn schelle, hoog uithalende stem . Maar hij kan met z’n band fel van leer trekken. Kijk, veel volk blijft zeker staan en hij werd hartverwarmend ontvangen , wat hem zeer zeker deugd deed . Ook hij wordt uitgezwaaid en sluit de eerste dag af …
Eerder zagen we nog iets van de Amsterdam Klezmer Band , een uitgebreide Brass band die klezmer, Balkan en pop dicht bij elkaar brengen . De Nederlanders willen op het vroege uur de mensen in de juiste stemming brengen .
De huiselijke familie van de Magic Numbers was hier in 2011 al aanwezig. Hun grootste succes zijn ook al van een tiental jaar terug en als we er de laatste platen op nahouden , ondanks de sterke promo op radio 1 , zal het daar bij blijven . De songs hebben een dromerige retro ‘feel good’ tune en een meerstemmige zang ; ze zijn sfeervoller , zeemzoeterig meer dan ooit en de snedige, springerige ritmes zijn op het achterplan geduwd . En toch, het kwartet legt voldoende creativiteit aan de dag , tovert een geweldige solo en een vocale prachtprestatie vulde aan .
“Love’s a game”, “Forever lost”, “See you , see me” en “Love me like you do” zijn nu net die oudjes die zich onderscheiden … De Magic Numbers schrijven goed uitgewerkt materiaal, maar de magie is wat verloren gegaan …
Naast de Kayam tent was er ook voldoende te beleven op de zijpodia … Een greep
Roosbeef , die nu in Antwerpen woont en met Tom Pintens in zee gaat, brengt op de nieuwe cd ‘Kalf’ een reeks vindingrijke , gedreven en ontroerende songs, die absurditeit, humor en ernst in elkaar doet vloeien. “De Schelde” en de titelsong zijn er maar een paar die wisselen in ritme , onverwachtse wendingen ondergaan en onderhevig zijn aan de stem ‘kronkels’ van de zangeres, die zingt , grauwt, schreeuwt , huilt , er wel eens een valse noot uitkrijst en als een krolse kat over het podium en de instrumenten beweegt ... Een onschuldig, sprookjesachtig en huiverachtig decor borrelen op …
De jonge Bert Dockx laat zich niet voor één gat vangen. Met zijn bands Flying Horseman richt hij zich op het melodische, rustige Engelstalig werk. Met Dans Dans gaat hij volledig los, samen met een bassist en een drummer en kan hij zich op zijn gitaar volledig uitleven. Hij treedt ook op onder zijn eigen naam. Maar met Strand gooit hij het nog eens over een andere boeg. Hier primeert de Nederlandse taal. Hij begeleidt zichzelf op akoestische gitaar. Een mooie, ingetogen set krijgen we te horen, met luisterliedjes en gitaarspel die zijn virtuositeit op gitaar nog maar eens onderlijnd. Na 45 minuten zijn de Nederlandstalige nummers echter op (hij heeft ook nog maar 1 album uit onder de naam ‘Strand’) en vraagt hij beleefd aan het publiek of hij enkele Engelstalige covers mag spelen. Dat is uiteraard geen probleem. En met nummers van Joy Division en Bob Dylan breit hij een mooi eind aan een even mooie set. Klassevent, die Bert Dockx. (dank aan Simon Van Extergem)
Verder in de clubstage een emotievolle , ingetogen set van William Fitzsimmons . Een sober gehouden instrumentatie met drie , gedragen door z’n warme , innemende stem . De tweede gitarist was genoodzaakt zittend op een stoel te spelen , met een gebroken voet . Tja , waar hoorden we nog zo’n nieuws een goede maand terug …
Met akoestische en double gitaar wist hij te raken , elektronica sijpelde door en op het eind werd je nog geprikkeld door die intieme sing/songwriting folky sound als ze midden het publiek zonder versterking lofi gewijs speelden … Harmonie , eenvoud en samenhorigheid vonden elkaar hier ten top …
Onze muzikale duizendpoot Tom Barman heeft nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een energieke , krachtige en sfeervolle hippe freejazzy sound, die een punky sfeertje ademen. Barman laat zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved, wat het materiaal ophitste. Sterk.
Tot slot konden we nog in de Kerk terecht . Een erg mooi gevonden plaats om artiesten hun ding te laten doen. ‘Jezus kleurt je dag’ als we Kerk binnenstapten … De akoestiek is wondermooi, plaatst de bands in de spotlights en brengt hen naar ongekende hoogtes o.m. een Douglas Firs rond sing/songwriter Gertjan Van Hellemont , americana/rootspop, en het jonge broertje van onze Bony King Bram Vanparys, die hier vanavond de backing op zich nam .
Een herfstig klanken palet en een dromerige ritmiek in het genre , ‘zomeravondzon’ muziek, gedragen door z’n indringende , doorleefde stem , die nog wat te vroeg geprogrammeerd stond , maar ok , in het mooie decor kwam het tot z’n volste recht. Een weemoedige sound , hartverscheurend solo of met band met nummers als “Caroline, “Don’t buy the house” , een paar oudjes van de vorige cd (“Pretty legs & things to do”) of de acapella aanpak op het eind . Crosby, Stills & Nash zouden erg onder de indruk zijn …
Op die manier konden we met een gerust , goed gevoeld dag 1 besluiten …
Neem gerust een kijkje naar de pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2015 – zaterdag 8 augustus 2015
Festival Dranouter 2015
Festivalterrein
Dranouter
2015-08-08
Mireille Tansens en Johan Meurisse
‘We goan ’t zwien deur de bjeten joagen’ , vandaag kon je de West-Vlaamse uitdrukking ter harte nemen met gretig spelende bands op de mainstage …
Een muzikale tsunami waaide over Dranouter met Triggerfinger , en de Red Hot Chilli Pipers wuifde letterlijk de zaterdagse topdap uit . De organisatie kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen met ruim 13000 bezoekers . Niks dan lachende gezichten … Het weer, de sfeer, de gezelligheid , het sociaal contact, de ambiance én …de muziek , het zit allemaal goed . Een (v)folkse sfeer … De mensen vinden hun weg in, rond de dorpskern . De nieuwe formule slaat aan!
Muziek?
Dranouter rockt , en het rockte stevig vanavond! Hoofdvogel Triggerfinger spelen maar een paar festivalconcerten en het trio ging gretig ,hard , fel , smerig , energiek te werk. De heren in maatpark zijn sterk op elkaar ingespeeld , wat de nummers ruimte en diepgang geeft. Rock’n’roll met een eigen smoel . Nummers als “Black panic”, “Abscence of the sun”, “On my knees”, “My baby’s got a gun”, “All this dancin ‘around” en “Is it” kenden creatieve, onverwachtse wendingen; de instrumenten werden strak gespannen door zompige gitaarlicks , noisy effects , een diep , grommende , ronkende bas en begeesterende drumpartijen .
In een folky traditional werd gehakt of inspiratie gehaald , merkte Ruben Block op; hij was ook niet vies wat reggae in zijn stem te steken en ook Rihanna’s “Man down” kreeg een lekkere dansbare groove mee. Tja, zeker beter dan die andere cover “I follow rivers” …
Die laatste plaat mag misschien wat minder zijn , Triggerfinger is ‘El pistolero’ en schiet raak! De heren staken er vanavond nogal show in, met drummer Goossens als performer op het einde. De festivalweide in vuur en vlam! Wervelend optreden , heerlijk genietbaar!
Eerder brachten de Intergalactic Lovers ons in optimale (rock) stemming . Een heel sterke set, performance , een mooi decor en lightshow met die schotels , siert al jaren hun stekelige pop. De beloftevolle band is groots geworden; hun charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie heeft, slaat aan. De band staat er en Lara Chedraoui met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . Ze speelden hier graag en dat zorgde net voor dat ietsje meer . De singles zaten mooi verdeeld in de set en dan kom je bij “Northern rd” , “She wolf” , “Bruises”, “Islands” en “Delay”, naast hun ander moois dat niet moet onder doen en aangenaam, broeierig , sfeervol klinkt als het opbouwende “Distance”, “Great invader” en “Obstinate heart”. Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag zijn … .
Ook Het Zesde Metaal in de vooravond is ‘goe bezig’ . Al een kleine tien jaar in de running, een derde plaat uit , en ze beleven nu hoogdagen , de band rond zanger/componist Wannes Cappelle. Hij heeft sterke artiesten achter zich , opnieuw die Tom Pintens , die de West-Vlaamse songs een extra touch geven . Er zit vanalles in de muziek , van sing/songwriting, pop, rootsamericana en Nederlandse kleinkunst , eenvoudig goed , pakkend en subtiel uitgewerkt . Een mooie lijst hoorden we van “ Nie voe kinders” , titelsong van de laatste cd, “Gie , den otto en ik” , “Ier bue oes” en “Ik haat u nie”. Evenzeer te koesteren: “Ip min knieën” en “Ploegsteert”, streek-toepasselijk, die van onder het stof werd gehaald . Ook al moet een nummers eens opnieuw ingezet worden, het kan , mag en komt gemoedelijk over . Het Zesde Metaal intrigeert, is goed , spannend, rockt en raakt …
In de namiddag hadden we nog de Schotse The Treacherous Orchestra ; de bigband gaf hun materiaal een swingende beat en zorgden voor ambiance . Een pak instrumenten als doedelzak, accordeon, banjo , flutes en ga zomaar door gaven dat bijkomende kleurtje van de folktraditie . Je kreeg een ferme stamp onder de kilt bij deze (dans) muziek . Een stomend concert …
Even leuk was de afsluiter van de tweede avond The Red Hot Chilli Pipers . Twee jaar terug waren we al onder de indruk wat dit combo verwezenlijkte met doedelzak , bijhorende trom en blazers , nu vanavond wuifden ze ons uit met een reeks aangename covers en traditionals, van “Gimme all your lovin’” , “Smoke on the water”, “Thunderstruck” over het nieuwe van een Coldplay of Avicii . Schitterende vondsten in hun instrumentatie dus! De heren in kilt zijn alvast doorwinterd voor deze boeiende wendingen . De songs rockten , ‘folkten’ en werden met schwung en zwierigheid gespeeld . … ‘Im’n into folk in een We will rock you kilt’ …
Op die manier werd een succesvolle tweede dag besloten …
… En er was nog moois te beleven …
Om 12 uur werden we al verwacht in de kerk van Dranouter. Daar speelde Jahwar. Ze werden aangekondigd als popmuziek, doorspekt met Arabische invloeden. Maar die Arabische invloeden waren niet echt te horen. Mooie popnummertjes die makkelijk te verteren waren op dit middaguur, dat kregen we wel voorgeschoteld. Ik miste toch een beetje die Arabische invloeden. Het ging het geheel zeker wat meer spanning gegeven hebben.
(dank aan Simon Van Extergem)
Claran Lavery & Marc O’Reilly - Twee Ierse songsmeden maken hun opwachting in de Kerk. De twee maken er een aflossing van. Terwijl de ene enkele nummers speelt, wacht de andere achter de coulissen op zijn beurt. 2 traditionele singer-songwriters, die met een klassieke gitaar en een mooie stem het publiek in de Kerk proberen te beroeren. En dat lukt hen ook. Beide heren lijken gelukkig van stemkleur totaal niet op elkaar en de afwisseling tussen de beide heren klinkt goed in de oren. Mooie nummers dus, die prachtig begeleid worden. (dank aan Simon Van Extergem)
Lula Pena is een Portugese fadozangeres, die in eigen land heel populair is. Van fado is geweten dat het niet meteen de meest opbeurende muziek is, en dat wordt ook nu snel duidelijk. Donkere nummers die met veel overtuiging worden gebracht. Een vrouw met een hele mooie stem, die haarzelf perfect en summier begeleid op de gitaar. Helemaal alleen trotseert ze het publiek en ze brengt het er heel mooi vanaf. (Kerk) (dank aan Simon Van Extergem)
Goed dat één van de Britse traditionals hier terug waren na een Fairport Convention , met name Steeleye Span rond Maddy Prior., een band van enorme invloed op de huidige neofolk. De laatste keer , al een tijdje terug op Dranouter (94?, 99?), zaten ze nog bijna te spelen in de modder , herinnerden ze zich , maar nu kon het stof wat verder weggeblazen worden met hun bezwerende , rauwe folkrock , die een melancholische klankkleur heeft , maar vernuftig in elkaar zit . Het zijn songs met een verhaal , die de ‘typical old Britsh tradition’ accentueert, wat progrock attendeert , iets Middeleeuws uitstraalt , en een sprookje of een huiverachtig verhaal op z’n ‘Lord of the rings’ doet opborrelen.
Het alom bekende hippe “All around my hat”, zat middenin de set en sprak de dansspieren aan , maar ook de directe “Lark in the morning” of een “Boys from Bedlam” intrigeerden. Ze mogen dan pensioengerechtigd zijn , de sound en de vocals zijn nog steeds goed , ook al viel er af en toe een gaatje …
Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen. Een graag geziene vaste gast op Dranouter, en vandaag waren zij de ideale geleider voor Steeleye Span . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. “Louise”; “Luiaardsgild”, “Drie gezellen uit Rosendal en “Deze goden” om er maar een paar op te noemen uit hun uitgebreide oeuvre. Zangeres Karla Verlie weefde de nummers aaneen. En die dansende folkpasjes in de tent kleurden de set.
Tot slot kwamen we bij De Temps Antan (mooi gevonden groepsnaam!), drie Canadezen die intimiteit en uitbundigheid in elkaar deden vloeien . Een aangename folk/cajun door heerlijke klanken van viool , accordeon, harmonica, gitaar , bazouki en foottics.
Opkomend talent van bij ons, Jonas Winterland , op radio 1 verheerlijkt, bracht op de Nekka stage een reeks sobere Nederlandstalige kleinkunst , vol tekstuele spitsvondigheden. Er werd gretig geput uit ‘Zwaartekracht en andere verzinsels’ met een “Jaren van verstand” , “Wie ik ben, hoe ik heet” en “Ik hou je warm”. Ook Raymond met z’n “Warme dagen” werd opgehoest . Mooi …
Neem gerust een kijkje naar de pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2015 – zondag 9 augustus 2015
Festival Dranouter 2015
Festivalterrein
Dranouter
2015-08-09
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de afsluitende Dranouterdag kunnen we niet omheen de fijne reeks namen op de mainstage, Calexico, The Waterboys en Flogging Molly , voorname bands die kleur en elan gaven aan de affiche .
Flogging Molly - Even dachten we dat deze Ierse Amerikanen nog niet waren geweest, maar als we even in ons archief bladerden , dan was het amicale gezelschap hier al in 2009. Het festival kon feestelijk worden uitgezwaaid met deze amusante bende onder de bebrilde Dave King , die de nummers aan elkaar zong en praatte . De blikken Guinness mochten nu de hoogte in bij hun freaky punkfolk , op leest van The Pogues, The Whiskey Priests en Dropkick Murphys, die verwijzen naar de roots van The Chieftains en Dubliners.
Op plaat met de jaren wat minder opwinding en energiek , live nog even zwierig gezwind door die banjo , viool , accordeon, gitaargetokkel en tin whistles. Op speelse, luchtige wijze grossierden ze door het uitgebreide oeuvre en passeerden een rits FM classics de revue, “Swagger”, “Revolution”, “Drunken lullabies”, “Requiem for a dying song” en “Devil’s dance floor”. Op het eind kon iedereen mee hotsen en dansen op de laatste hevige folky tunes van de Californiërs . De Belgian Beers konden nog een keer gehesen worden. Schitterend . ‘I’m into folk … in een rauwe punkkilt’. Cheers mates!
Eerder waren The Waterboys van Mike Scott hier terug; ook zij zijn een graag geziene gast op het festival en bedankten op hun manier Jan De Smet om hen in te leiden . Het Schotse gezelschap bracht een nieuwe cd ‘Modern blues’ uit en is opnieuw op tour . Hun muziek nu: een evenwichtig geheel van retro , rootspop met folky , blues , doowop tunes . In hun dertigjarige carrière slagen deze -Boys er nog steeds in bij het nekvel te grijpen en je kippenvel te bezorgen . Ook hier kregen we een band op scherp , met oudjes als “A girl called Johnny”, “Medicine bow” , een aparte innemende versie van “Don’t bang the drums” (viool – piano – vocals) als “Fischerman’s blues”, “We will not be lovers”, en het memorabele “Glastonbury song”, die alle genres van de band in een nummer brengt!
Van de nieuwe cd hadden we een sterk “Destinies entwined” (opener), “Rosalind”, “I can see Elvis” en een mooi uitgesponnen “Long strange golden road” .
Slotsom : The Waterboys brengen voldoende variatie en pootten een glansprestatie neer, die zowel de retrorocker, de indieliefhebber ( jaja deze band is de inspiratiebron voor een War On Drugs, mensen!) als de folkie aanspreekt. Vanavond bleven wel enkele hits in de koelkast als “Whole of the moon” en “A man in love”. Samen met vaste violist Steve Wickham en brother Paul op keys hitsten ze de anderen en het publiek op; ze dompelden ons onder in die doorleefde sound , die ruimte liet voor elk instrument , natuurlijk werd hier de gitaar , de piano , de keys als viool geaccentueerd. The Waterboys waren alive & kicking , al hadden we er nog graag een bis-je bij , maar we hoorden dat Scott het al niet makkelijk had om meer dan een uur op te treden door z’n verkoudheid .
Tja de vooravond kon ook al niet stuk , want Calexico was de derde in rij op de mainstage. Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteerde , een soort ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s, mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS … al die beelden, zaken flitsten voorbij op hun intens spannend , zwierig, broeierig en dromerige geheel van rootsamericana/mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk in het stofferig heuvelachtige Dranouter.
Inderdaad het duo Joey Burns en John Concertino , trekt al een paar jaar op met Jairo Zavala (Spaanse gastzang) en een Mexicaans klinkende trompet, die zorgen net voor dat ietsje meer … Hun kleurrijke, warme rootsamericana krijgt een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje ; wat een soort exoticapop oplevert. De band had er duidelijk zin in, een gretig spelend combo , wat we optimaal apprecieerden. Verschillende stemmingen en aangename , twinkelende ritmes op ongedwongen wijze , daar zijn ze sterk in , en dat bracht ons al vroeg bij een “Falling from the sky” en “Cumbia de donde” van de nieuwe cd , die voldoende in de spotlights kwam. Meer moois kregen we evenzeer als ze dieper in hun oeuvre begonnen als met “Across the wire”, “Sunken waltz”, “Corona” en een “Crystal frontier”, die ze na jaren terug in de setlist plaatsen. Ingetogener werk als “Maybe on Monday” werd op het achterplan geduwd .
Elk groepslid met z’n instrument kreeg hier zijn kans om de sound in zijn totaliteit op te vrolijken en dit was echt mooi meegenomen op deze ontspannende, aangename zondagse namiddag. Een link naar Los Lobos latino getinte ‘La pistola y el corazon’ (88) was zeker op z’n plaats, en feestelijk in die context sloot “Guero canelo” hun ruim uur durende set af . Calexico nodigde ons meermaals uit tot een swing en danspas …
In de namiddag genoten we van Jan De Wilde , die naar gebruikelijke traditie een reeks vrienden mee heeft om zijn handvol optredens op festivals te sieren en dan denken we aan die van Labadoux en Dranouter . Met zijn Nederlandstalig (kleinkunst) werk heeft hij een paar pareltjes uit , niet in het minst van de hand van Lieven Tavernier . Het album ‘Hé hé’ is er zo eentje. “De eerste sneeuw” , “Zussen” en de titelsong “Hé hé” brachten ons in die wereld van de kleinkunst , die met de jaren nog altijd charmeert . Vocaal horen we meer en meer een Tom Waits grauw doorleefde praatzang en met “Walt Mathilda” maakte hij een terechte referentie .
Hij mag er wat verwaaid uitzien, houden van de traagheid en luiheid (= heeft zich enorm moeten weren om op tijd op te staan om dan van Aalst naar Dranouter te komen ), op alles heeft hij wel een woordje uitleg klaar. Met z’n band en blazerssectie konden die fijne oudjes niet ontbreken, “Walter (ballade van een goudvis)” , “Daar is de lente (vrolijk lentelied)” , “De fanfare van honger en dorst” en “Joke” … Kleinkunst die we een warm hart toedragen …
Op de kleiner stages stonden we stil bij de Nederlandse Erik de Jong aka Spinvis die z’n huiskamer van instrumenten transfereerde naar de Kerk . Hij had de Belgische Saartje Van Camp mee . Beide multi-instrumentalisten en samplefreaks gingen terug naar de bron van Spinvis om songs in elkaar te steken, te knutselen en te componeren . Heerlijk te zien wat er daar allemaal op het podium stond , gebeurde en hoe de twee switchten in het materiaal . Moderne kleinkunst van twee liedjes- en woordkunstenaars , alsof ze met een heuse begeleidingsband voor de dag kamen , verder waren vooraf opgenomen lofi geluidjes en ingespeelde stukjes, die soms op het moment zelf laag per laag gearrangeerd werden door de laptop , ingebed .
Mooi hoe alles subtiel op zijn plaats viel, sober ingehouden , innemend , pakkend en emotievol. Sterk ! “Ik wil alleen maar zwemmen” , “Bagagedrager” of een indringende versie van “Kindje van God”.
Een overtuigende weemoedige trip van twee personen die zich onderscheiden en aanvullen , geluidskunst, een breikunst van geluid en woord .
Tot slot nog de West-Vlamingen Amenra , vaandeldragers van de postmetal/doom /sludge, die voor de doorsnee Dranouterganger in hun ‘electric version’ wel even de wenkbrauwen zouden doen fronsen . Geen nood , Amenra kan hun aparte gitzwarte muziek, die onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig klinkt, ook in z’n puurste , integere vorm spelen . Oerenergie op z’n zachtst, rakend , hartbrekend. In een even sober zwart decor zagen we een paar schimmen die hun slepende sound , rustgevend , teder, zalvend speelden. Op die manier werd het intens beleven een postrock op z’n Mogwai’s , zelfs donkere ambient , zoals ik me liet vertellen , die we eigenlijk heel graag in de Kerk hadden gezien, maar vanavond stonden ze in hun donkerste op de clubstage …
De 41ste editie van Festival Dranouter toont met deze selectie nog maar eens aan dat ze goed bezig zijn , goed hebben nagedacht over het concept en er uiterst geslaagd uitkomen …
Festival Dranouter kon terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die nieuwe feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2015 – DAG 08 – Goose – Leftfield – Superdiscount – Trentemoller
Lokerse Feesten 2015
Grote Kaai
Lokeren
2015-08-07
Nick Nyffels
Leftfield’s acid house dub reggae - overtuigt nog altijd na vijftien jaar radiostilte
Dag 8 van de Lokerse Feesten stond in het teken van de elektronische dansmuziek. Wij pikten in bij Superdiscount, het Franse drietal rond Etienne De Crécy en Alex Gopher. Het parkeerterrein van de Lokerse Feesten was nog redelijk leeg op dat moment, wat samen met het daglicht toch wel een beetje spelbreker was voor de respons. Ook al heeft Superdiscount een elektronummer dat “ Sunset “ heet, het Ibiza gevoel ontbrak toch op de Grote Kaai, dat ondanks de stand van een pastis producent. De eerste vijf rijen bouwden een feestje, voor de rest van het publiek was dit vooral aangename muziek om bij te praten bij een drankje en een hapje. Wat op Tomorrowland wel kan, sfeer overdag bij dj’s, lukt nog niet op de Lokerse Feesten. Misschien dat de organisatie een kamion of veertig met zand moet aanvoeren om er een beach party van te maken? Aan de muziek lag het niet, De Crécy wist te scoren met “Hashtag my ass”, “Prix choc” aka Sensemillia Marihuana en “Fast track”, met zijn baslijntje, mijn persoonlijke favoriet.
Tegen dat Leftfield er aan begon, was het donker, wat de sfeer direct maal tien verhoogde. Het publiek bestond vooral uit veertigers, de jonge gasten kennen Leftfield niet, wat logisch is aangezien deze dance-pioniers in de tweede helft van de jaren negentig actief waren, tot dit jaar, toen Neil Barnes Leftield weer oprichtte als solo-project met de derde plaat ‘Alternative Light Source’. De andere helft van het jaren negentig – duo, Paul Daley, besloot niet meer mee te doen. Nu Barnes was natuurlijk niet alleen gekomen, hij had een volledige band mee met een aantal gastzangers, en had ook voor een passende lichtshow gekozen.
Leftfield begon er aan met een reeks nieuwe nummers uit de laatste plaat, die door de lichtshow met sobere pulserende witte lijnen ondersteund werden. Tegenover plaat 1 en 2, zijn de nieuwe nummers meer house en electro, en is de dubreggae invloed een beetje verdwenen. Niettemin knappe electro, met Barnes op vocoder, ergens tussen Afrika Bambaataa, Gesaffelstein en Chemical Brothers a la “Hey boy, Hey Girl” in, bijvoorbeeld in “Little Fish”, een hypnotiserende en heftig scheve en scheurende track. Op een bepaald moment moesten we zelfs denken aan de heerlijke old-school house van “House Nation” van “The ultimate seduction”. Ook de natuurkundigen onder ons kwamen visueel aan hun trekken met een heat map van het universum die mogelijks het bestaan van anti-materie of dark matter aantoonde. Dark matter was de muziek van Leftfield zeker, toen de gastzangers er bij gehaald werden en de dubreggae invloeden de nummers binnenslopen. Hevige bassen, echo’s en een mannelijke reggaezanger zorgden voor het hoogtepunt van de avond voor mij, in het ronduit magistrale “Swords” uit “Rythm en Stealth”. Terwijl op de originele versie, een vrouw de zang deed, namelijk Nicole Willis, de vrouw van Jimi Tenor, nam vanavond een mannelijke rastafari de zanglijn op zich, wat toch heel geslaagd was door de falset stem. Een beetje zoals Horace Andy bij Massive Attack dus, waar Leftfield toch ook veel raakpunten mee heeft. De volgende dubschijf werd niet door een rastafari gezongen, maar door een kaalgeschoren hooligan in hoodie, niettemin met een Jamaicaans accent: “Inspection check one” was er ook boenk op en deed de vuisten in de lucht gaan om naadloos over te gaan in “Afrika Shox”, door Barnes ingezet op vocoder, om dan tot een heftig dansanthem over te gaan waarin we luidkeels “Afrika Bambaata” meezongen. De nieuwe nummers duwen de set vervolgens richting acid house en als toetje krijgen we nog de blikmetalen echos van “Phat planet”. Dit was een schitterend concert, Leftfield staat er weer.
We moeten toegeven, Goose vinden we meestal ronduit slecht: als je als rockgroep je invloeden in de dance gaat zoeken en je kiest voor Bonzai en platte electroclash, terwijl er zo veel betere dansmuziek bestaat om je te laten inspireren, dan ben je fout bezig. Niettemin is dit de publiekstrekker vanavond, en begot, ze wisten ons nog positief te verrassen. Dat kwam omdat ze verrassend subtiel uit de hoek kwamen, het was veel meer Depeche Mode dan rechtdoor beukende electroclash. Genoeg hits hebben ze natuurlijk met onder meer “British mode”, “Words”, “Control”, “Cant stop me now” en “Synrise”. Muzikaal was Goose het equivalent van een vuile pitta, maar hey, dat kan ook smaken, zeker als je al een paar pinten op hebt. We vinden wel dat ze in een doodlopend straatje zitten, en dat ze uit een ander muzikaal vaatje zullen moeten tappen om nog verrassend uit de hoek te komen met een volgende plaat, net zoals Soulwax. Maar plat entertainment is niet altijd slecht, maar liefst met mate, zoals vanavond op de Lokerse Feesten.
Afsluiten mocht Trentemøller met een dj-set. Een projectie van een gezicht met rode ogen staarde ons aan, en Trentemøller verwerkte zijn eigen hits in de set, maar wij gingen de echte clubsfeer nog even opzoeken in de Red Bull Elektropedia Room bij Karotte, een Duitser die iedereen viel spaß bezorgde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2015/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
