Festival Dranouter 2015 – zaterdag 8 augustus 2015 – impressies dag 2
‘We goan ’t zwien deur de bjeten joagen’ , vandaag kon je de West-Vlaamse uitdrukking ter harte nemen met gretig spelende bands op de mainstage …
Een muzikale tsunami waaide over Dranouter met Triggerfinger en de Red Hot Chilli Pipers wuifde letterlijk de zaterdagse topdap uit . De organisatie kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen met 13000 bezoekers . Niks dan lachende gezichten … Het weer, de sfeer, de gezelligheid , het sociaal contact, de ambiance én …de muziek , het zit allemaal goed . Een (v)folkse sfeer … De mensen vinden hun weg in, rond de dorpskern . De nieuwe formule slaat aan!
Muziek?
Dranouter rockt , en het rockte stevig vanavond! Hoofdvogel Triggerfinger spelen maar een paar festivalconcerten en het trio ging gretig ,hard , fel , smerig , energiek te werk. De heren in maatpark zijn sterk op elkaar ingespeeld , wat de nummers ruimte en diepgang geeft. Rock’n’roll met een eigen smoel . Nummers als “Abscence of the sun”, “My baby’s got a gun”, “All this dancin ‘around” en “Is it” kenden creatieve, onverwachtse wendingen; de instrumenten werden strak gespannen door zompige gitaarlicks , noisy effects , een diep , grommende , ronkende bas en begeesterende drumpartijen .
In een folky traditional werd gehakt , Block was niet vies wat reggae in zijn stem te steken en ook Rihanna’s “Man down” kreeg een lekkere dansbare groove mee . Die laatste plaat mag misschien wat minder zijn , Triggerfinger is ‘El pistolero’ en schiet raak! De festivalweide in vuur en vlam! Wervelend optreden , heerlijk genietbaar!
Eerder brachten de Intergalactic Lovers ons in optimale (rock) stemming . Een heel sterke performance , een mooi decor en lightshow , met die schotels siert al jaren hun stekelige pop. De beloftevolle band is groots geworden; hun charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie heeft, slaat aan. De band staat er en Lara met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . Ze speelden hier graag en dat zorgde net voor dat ietsje meer . De singles zaten mooi verdeeld in de set en dan kom je bij “Northern rd” , “She wolf” , “Bruises” , “Islands” en “Delay”, naast hun ander moois dat niet moet onder doen en aangenaam, broeierig , sfeervol klinkt als het opbouwende “Distance” of “Great invader”. Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag zijn … .
Ook Het Zesde Metaal in de vooravond is ‘goe bezig’ . Al een kleine tien jaar in de running, een derde plaat uit , en ze beleven nu hoogdagen , de band rond zanger/componist Wannes Cappelle. Hij heeft sterke artiesten achter zich , opnieuw die Tom Pintens , die de West-Vlaamse songs een extra touch geven . Er zit vanalles in de muziek , van sing/songwriting, pop, rootsamericana en Nederlandse kleinkunst , eenvoudig goed , pakkend en subtiel uitgewerkt . Een mooie lijst hoorden we van “ Nie voe kinders” , titelsong van de laatste cd, “Gie , den otto en ik” , “Ier bue oes” en “Ik haat u nie”. Ook al moet een nummers eens opnieuw ingezet worden, het kan , mag en komt gemoedelijk over . Het Zesde Metaal intrigeert, is goed , spannend, rockt en raakt …
In de namiddag hadden we nog de Schotse The Treacherous Orchestra ; de bigband gaf hun materiaal een swingende beat en zorgden voor ambiance . Een pak instrumenten als doedelzak, accordeon en flutes gaven dat bijkomende kleurtje van de folktraditie . Je kreeg een ferme stamp onder de kilt bij deze (dans) muziek .
Even leuk was de afsluiter van de tweede avond The Red Hot Chilli Pipers . Twee jaar terug waren we al onder de indruk wat dit combo verwezenlijkte met doedelzak , bijhorende trom en blazers , nu vanavond wuifden ze ons uit met een reeks aangename covers en traditionals, van “Gimme all your lovin’” , “Smoke on the water”, “Thunderstruck” over het nieuwe van een Colplay of Avicii . Schitterende vondsten in hun instrumentatie dus! De heren in kilt zijn alvast doorwinterd voor deze boeiende wendingen . De songs rockten , ‘folkten’ en werden met schwung en zwierigheid gespeeld . … ‘Im’n into folk in een We will rock you kilt’ …
Op die manier werd een succesvolle tweede dag besloten …
… En er was nog moois te beleven …
Goed dat één van de Britse traditionals hier terug waren na een Fairport Convention , met name Steeleye Span rond Maddy Prior., een band van enorme invloed op de huidige neofolk. De laatste keer , al een tijdje terug op Dranouter, zaten ze nog bijna te spelen in de modder , herinnerden ze zich , maar nu kon het stof wat verder weggeblazen worden met hun bezwerende , rauwe folkrock , die een melancholische klankkleur heeft , maar vernuftig in elkaar zit . Het zijn songs met een verhaal , die ‘typical old Britsh tradition’ accentueert, wat progrock attendeert , iets Middeleeuws uitstraalt , en een sprookje of een huiverachtig verhaal op z’n Lord of the rings doet opborrelen.
Het alom bekende hippe “All around my hat”, zat middenin de set en sprak de dansspieren aan , maar ook de directe “Lark in the morning” of een “Boys from Bedlam” intrigeerden. Ze mogen dan pensioengerechtigd zijn , de sound en de vocals zijn nog steeds goed , ook al viel er af en toe een gaatje …
Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen. Een graag geziene vaste gast op Dranouter, en vandaag waren zij de ideale geleider voor Steeleye Span . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. “Louise”; “Drie gezellen uit Rosendal en “Deze goden” om er maar een paar op te noemen uit hun uitgebreide oeuvre. . Zangeres Carla weefde de nummers aaneen. En die dansende folkpasjes in de tent kleurden de set.
Tot slot kwamen we bij De Temps Antan (mooi gevonden groepsnaam!), drie Canadezen die intimiteit en uitbundigheid in elkaar deden vloeien . Een aangename folk/cajun door heerlijke klanken van viool , accordeon, harmonica, gitaar en bazouki.
Opkomend talent van bij ons, Jonas Winterland , op radio 1 verheerlijkt, bracht op de Nekka stage een reeks sobere Nederlandstalige kleinkunst , vol tekstuele spitsvondigheden. Er werd gretig geput uit ‘Zwaartekracht en andere verzinsels’ met een “Jaren van verstand” , “Wie ik ben, hoe ik heet” en “Ik hou je warm”. Mooi …
Uitgebreide reviews volgen …
Pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2015 – DAG 07 – Raving George - Oscar & The Wolf – Tori Amos – Rae Morris – Tout va bien
Lokerse Feesten 2015
Grote Kaai
Lokeren
2015-08-06
Sien Ranschaert
Dag 7 van de Lokerse Feesten met aan de aftrap Tout Va Bien. Met hun band konden ze het publiek niet helemaal bekoren hoewel de aandachtige toeschouwer toch deelde in het poëtische gevoel van leadzanger Jan Wouter Van Gestel. Voor de meeste toeschouwers was pas “Ne Me Quitte Pas (“If you go away”) en “This fight” de herkenbare noten. Spijtig voor de Nieuwe Lichting laureaat van 2013, want hun gevoel was er, alleen waren er niet genoeg muziekliefhebbers aanwezig om hun muziek te smaken. Maar hun debuutplaat ‘Kepler Star’ is wel de moeite hoor!
Als tweede in de rangorde stond Rae Morris geprogrammeerd. Pas 22 jaar en al voorbestemd om hoge toppen te scheren in de muziekwereld. Ook hier waren de verwachtingen hooggespannen maar enkel het herkenbare nummer “Under the shadows” kon het publiek tot uitspattingen verleiden. Deze zangeres wordt nogal eens vergeleken met Roisin Murphy en met een The War On Drugs maar dan zal ze toch nog wat nummers met meer punch moeten maken.
Het was een beetje eentonig en toen ze vermelde dat ze aan haar laatste nummer begon was er een zweem van opluchting onder het publiek. Er werd meer gekeken naar de prestaties van de drumster dan naar de lead zangeres. Haar stem is melodieus en afgewerkt, de groep produceert een mooi geluid maar de zangeres heeft nog een beetje meer durf nodig.
De hoofdact van de avond was Tori Amos, een dame die geen band nodig heeft om het publiek te doen luisteren. Met keyboard en piano kan ze haar mannetje wel staan op het podium. “Little Earthquakes”, “Nobodies Who Want To Be Somebodies” en “Bliss” wisten het publiek meteen te bekoren.
De roodharige muzikante had zelf haar eigen drum meegebracht, met name haar piano die ze met haar hand als een drum bespeelde tijdens het nummer “Take To The Sky”. Het publiek kon het wel smaken en ging mee in de dynamiek die Tori uitstraalde.
De neutrale toeschouwer ervaarde het feministische in de muziek minder vooral na Rae Morris. 2 Vrouwen met lyrische teksten zonder echte beats maakten het nu wel een zeer rustige avond. Tori kan teren op haar prachtige nummers van haar beginperiode, de nieuwe nummers hebben toch niet zo'n hoog niveau. Na “Precious Things” en “In Your Room” van Depeche Mode hield Amos het voor bekeken. Zonder toemaatjes voor het talrijke publiek dat op deze zwoele avond naar de Kaai was gekomen. Spijtig …
Max Colombie en zijn groep Oscar & The Wolf hebben de zware opdracht om na een diva als Tori Amos het publiek van de Lokerse Feesten in hun ban te krijgen . Dat lukt ze meteen, ze hebben als jonge groep toch al een paar grote hits zoals “Strange Entity”, “Bloom” en “Somebody Wants” en die laten ze dan ook vol plezier over het plein los. En het lukt, alle blikken zijn naar het podium gericht voor de uitbundigheid waarmee de leadzanger op het podium staat. Ook vuurwerk en confetti zijn van de partij.
De indierock aangevuld met passende beats maakt dat er een waar feest losbarst. Met een verrassend leuke cover van Gala's megahit “Freed From Desire” had de band Lokeren op hun hand.
Zelfs Fatman Scoop en Jennifer Lopez (“Jenny From The Block”) moesten eraan geloven.
Dat de Lokerse feestgangers hun set konden smaken was duidelijk.
Na een verplicht bisnummertje werd Oscar & The Wolf op een minutenlang durend applaus onthaald.
Om het feest compleet te maken was daar Raving George die samen met Oscar & The Wolf de single “You're Mine” maakte. Waarvoor ze donderdagavond een gouden plaat kreeg. Dat was trouwens ook de opener van haar set in Lokeren. Het publiek was er verder minder voor te vinden, maar de rest van haar set bestond uit opzwepende beats die het feest tot in de vroege uurtjes liet verderduren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2015/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2015 – vrijdag 7 augustus 2015 – impressies dag 1
Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter . Onder dit credo kunnen we nu al zeggen na dag 1 dat de missie geslaagd is . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes , die iets dichter bij elkaar staan wat de gezelligheid bevordert . Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, met goede muziek uit alle windstreken; en met de Klakeye/Nekka stage en de Kerk erbij , aan de overkant. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Het was even wennen na al die jaren , na 40 jaar in dezelfde omgeving van de Koudekotstraat ...
En het festival staat in het teken van de ecologie , een goede traditie die ze in ere houden.
De 41ste editie is klaar voor 40000 muziekliefhebbers. U ook?
Wat muziek graag?
Onnoemelijk te zeggen dat Bart Peeters het feestvarken van de eerste dag was … Muzikant, presentator, humorist, animator , hij heeft het allemaal . Een groot sing/songwriter in de Nederlandstalige muziek, die het een kleurrijke swing geeft . Hij heeft na een sabbatjaar een nieuwe plaat uit en is op tour getrokken . Vanavond werden anderhalf uur lang alle zorgen opzij geschoven , met z’n lekkere mishmash aan stijlen. Alles weet hij met z’n band Ideale Mannen te verwerken in zwierige , heerlijke uptempo’s , als ruimte laten voor sfeervolle, intiemere songs . Van “Venus , Pluto of Mars” , “Poolijs”, “Heist aan zee” naar “Konijneneten”, “Denk je nog eens aan mij” of een “Dicht bij mij”. Afsluiten en letterlijk ‘handjes’ uitzwaaien deed hij met de nodige “oohaahs” …
Asaf Avidan is wat de vreemde eend in de bijt in de Kayam, die bij onze Franstalige vrienden meer dan zomaar die “One day/reckoning” is, maar op Vlaamse bodem blijft het eerder bij die ene klassieker, vanavond in een deels folky akoestische versie gespeeld en die voor de nodige ambiance en singalongs zorgde “One day baby, we’ll be old, oh baby, we’ll be old”.
De Israeli heeft een heuse band achter zich en heeft duidelijk meer te bieden dan het gezellige danspasje en gefluit van de single , maar spijtig genoeg raken de andere songs onvoldoende , ondanks alles , wel ingenieus in elkaar zitten, een combinatie van sing/songwriting, semi-akoestisch materiaal aangevuld met snedige rock, blues , indie, reggae en leuke danstunes. Wat irriteert is zijn schelle, hoog uithalende stem . Maar hij kan met z’n band fel van leer trekken. Kijk, veel volk blijft zeker staan en hij werd hartverwarmend ontvangen , wat hem zeer zeker deugd deed . Ook hij wordt uitgezwaaid en sluit de eerste dag af …
Eerder zagen we nog iets van de Amsterdam Klezmer Band , een uitgebreide Brass band die klezmer, balkan en pop dicht bij elkaar brengen . De Nederlanders willen op het vroeger uur de mensen in de juiste stemming brengen .
De huiselijke familie van de Magic Numbers was hier in 2011 al aanwezig. Hun grootste succes zijn ook al van een tiental jaar terug en als we er de laatste platen op nahouden , ondanks de sterke promo op radio 1 , zal het daar bij blijven . De songs hebben een dromerige retro ‘feel good’ tune en een meerstemmige zang ; ze zijn sfeervoller , zeemzoeterig meer dan ooit en de snedige, springerige ritmes zijn op het achterplan geduwd . “Forever lost” en “Love me like you zijn de twee opmerkelijke nummers die in het geheugen gegrift staan …De Magic Numbers schrijven goed uitgewerkt materiaal , maar de magie is wat verloren gegaan …
Naast de Kayam tent was er ook voldoende te beleven op de zijpodia … Een greep
Roosbeef , die nu in Antwerpen woont en met Tom Pintens in zee gaat, brengt op de nieuwe cd ‘Kalf’ een reeks vindingrijke , gedreven en ontroerende songs, die absurditeit, humor en ernst in elkaar doet vloeien. “De Schelde” en de titelsong zijn er maar een paar die wisselen in ritme , onverwachtse wendingen ondergaan en onderhevig zijn aan de stem ‘kronkels’ van de zangeres, die zingt , grauwt, schreeuwt , huilt , er wel eens een valse noot uitkrijst en als een krolse kat over het podium en de instrumenten beweegt ... Een onschuldig, sprookjesachtig en huiverachtig decor borrelen op …
Verder in de clubstage een emotievolle , ingetogen set van William Fitzsimmons . Een sober gehouden instrumentatie met drie , gedragen door z’n warme , innemende stem . Zelfs met een double gitaar weet hij te raken en op het eind werd je nog geprikkeld door die intieme sing/songwriting folky sound als ze midden het publiek zonder versterking lofi gewijs speelden … Harmonie , eenvoud en samenhorigheid vonden elkaar hier ten top …
Onze muzikale duizendpoot Tom Barman heeft nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een energieke , krachtige en sfeervolle hippe freejazzy sound, die een punky sfeertje ademen. Barman laat zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved.
Tot slot konden we nog in de Kerk terecht . Een erg mooi gevonden plaats om artiesten hun ding te laten doen. De akoestiek is wondermooi, plaatst de bands in de spotlights en brengt hen naar ongekende hoogtes o.m. een Douglas Firs rond sing/songwriter Gertjan Van Hellemont , americana/rootspop, en het jonge broertje van onze Bony King Bram Vanparys, die hier vanavond de backing op zich nam .
Een herfstig klanken palet en een dromerige ritmiek in het genre , ‘zomeravondzon’ muziek, die nog wat te vroeg geprogrammeerd stond , maar ok , in het mooie decor kwam het tot z’n volste recht. Een weemoedige sound , hartverscheurend met nummers als “Caroline, “Don’t buy the house” , een paar oudjes van de vorige cd of de acapella aanpak op het eind . Crosby, Stills & Nash zouden erg onder de indruk zijn …
Op die manier konden we met een gerust , goed gevoeld dag 1 besluiten …
Uitgebreide reviews volgen …
Pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2015 – DAG 06 – Kaiser Chiefs – Jesus & Mary Chain – Mark Lanegan Band – La Muerte
Lokerse Feesten 2015
Grote Kaai
Lokeren
2015-08-05
Geert Huys en Johan Meurisse
Met La Muerte (***) haalden de organisatoren één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit het rariteitenkabinet van de Belpop geschiedenis naar de Grote Kaai. Met hun aan The Birthday Party en The Stooges verwante nihilistische rioolrock waren de Brusselaars nooit sant in eigen land. Aan de andere kant van de landsgrenzen was La Muerte in de periode ’84-’94 echter niets minder dan een begrip in de betere undergroundkringen, o.a. dankzij een single of the week in NME, een BBC radiosessie met de legendarische John Peel, en een Europese tour met The Young Gods.
Twee decennia na de officieel aangekondigde dood is er nu eensklaps La Muerte v2.0 die naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J verder nog drie verwante zielen huisvest uit Length Of Time en Channel Zero. Een beetje theater was in het verleden nooit ver weg bij de Brusselaars, en ook in Lokeren hield de band die reputatie enigszins staande. Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium strompelde. Een foute knalgele sweater met het opschrift “Autoshop Johnny Timmermans Ninove” - een zaak die nota bene in het jaar van La Muerte’s comeback na 50 jaar onlangs de deuren heeft gesloten - maakte het plaatje compleet. Ook het muzikale recept, bestaande uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk afgewerkt met een vleugje industrial en wat samples uit westernfilms, bleef beproefd. De manische pletwals van Dee-J & co liet weinig ruimte voor melodie en herkenbaarheid, die kwamen er eigenlijk pas helemaal op het eind met flink vertimmerde versies van “Lucifer Sam” en “Wild Thing”. Luider en smeriger zou het vanavond niet meer worden, missie geslaagd dus voor de outlaws van La Muerte.
Mark Lanegan (****) en de Lokerse avondzon, het leek ons op voorhand eerlijk gezegd geen winnende combinatie. De rijzige Amerikaan, zijn vaste orkestleider Aldo Struyf en hun jonge kompanen maakten echter van de nood een deugd en hadden de perfecte festivalset in elkaar gebokst. Weinig ruimte dus voor verstilde blues of rafelige gospel die enkel in gitzwarte concerttempels tot hun recht komen, maar des te meer uptempo songs die regelmatig de geest van wijlen Screaming Trees opriepen. “The Gravedigger’s Song” gaf het rauwe startsein met Lanegan’s schorre strot als hoofdingrediënt, en weg waren we voor een uiterst gevarieerd festivaluur waarbij voornamelijk uit ’s mans laatste drie albums werd geput. De donkere electronische beats onder “Ode To Sad Disco”, “Harborview Hospital”, en “Floor Of The Ocean” knisperden heerlijk weg op de hete tarmac van de Grote Kaai, maar evenzeer grossierde de ML band in sidderende bluesrock tijdens “Hit The City”, “Riot In My House” en de postume Screaming Trees song “Black Rose Way”.
Net als dit voorjaar in de AB gaf Lanegan een meer relaxte indruk dan zijn reputatie doorgaans laat uitschijnen. Er huist weliswaar geen volksmenner of spraakwaterval in de Amerikaan, maar toch was de man spraakzamer dan gewoonlijk. Hét kippenvelmoment van de avond diende zich aan toen hij het oorspronkelijk met Soulsavers opgenomen “Revival” aan een pas overleden vriend opdroeg. Met een withete dosis “Methamphetamine Blues” nam de groep afscheid van Lokeren, de plaats waar ons groot ongelijk werd bewezen: Lanegan kan je ook op klaarlichte dag diep in de ziel krassen, waarvoor onze welgemeende dank.
Over het Schotse Jesus & Mary Chain (****) van de broers Jim & William Reid kan er veel gezegd worden . Feit is dat hun materiaal medio de jaren 80 baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid . Band die stekeligheid , smerigheid, emotie en gevoeligheid samenbrachten in heerlijk materiaal!
‘Psychocandy’, baanbrekend album net dertig jaar teug, is er eentje dat we koesteren . Een kleine 15 jaar duurde hun carrière , maar hun werk had al beduidend wat minder spankracht sinds 94 met een ‘Stoned & dethroned’ .
Een eerste return van de broers was op het Coachella festival (2007) en 30 jaar na datum van hun debuut doen ze nu ook een rits concerten . De band stond aan de wieg van de shoegaze en samen met Sonic Youth hielden ze graag de gitaarpedalen ingedrukt .
In hun voetsporen hadden we bands als My Bloody Valentine, Ride, Slowdive , Loop en The House Of Love. Met een knipoog naar The Chameleons. Een recentere catalogue brengt ons bij Brmc, The Raveonettes , The soft moon , Big pink en A place to bury strangers . En je kan nog een enorme waslijst opnoemen van psychedelica bands die ook aanklopten bij de Schotse broers .
De ‘rewind’ concertreeks stond dus in het teken van deze ‘Psychocandy’ die integraal werd voorgesteld. De paddenstoelenkapsels van weleer hebben bij Jim plaats gemaakt voor een modale vijftiger , terwijl broer William , goed gezet, het nog graag houdt op zo’n Robert Smith kapsel en moeiteloos die spannende gitaarlicks speelt .
Persoonlijk moet ik al diep in m’n archief kijken wanneer we hen nog eens zagen … Futurama was memorabel mid80ies toen de band – neergestreken op de grond - het hield op (ultra) korte optredens in een mistig decor en sobere spotlights ; verder hadden we nog een optreden op Caracalla in Bellem , in onze buurt.
Dus die nostalgie deed ons hartje sneller slaan als deze plaat nog eens opgehoest werd, en de veertien nummers de revue passeerden .
“Just like honey” was de aanzet om in de juiste stemming te geraken . “Living end” , “The hardest walk” , In a hole” tekenden voor een band goed op dreef in het genre; vooral bij een “Never understand” , “Inside me” en afsluiter “It’s so hard” weet je wel waar vele bands de mosterd haalden , met die zwierige , galmende gitaarlicks en hun (noisy) effects .
Ze wisselden die fellere gitaarrock’n’rollende songs af , met sfeervoller, emotievoller werk , die weten te raken als “Taste of cindy” en “Something’s wrong”.
Even meegeven: de (noisy) effects waren in het totaliteit gedoseerd, en op die manier klonken ze toegankelijker.
Een heerlijk nostalgische trip ervaarden we meer dan een uur lang en de bijhorende nummers waren een schitterende keuze . Een broeierige, intense spanning hadden we van hun oeuvre, “April skies”, “Some candy talking” , “Head on” , Blues from a gun” en “Reverence” , die nazinderde en mooi uitgesponnen werd door de repetitief opbouwende ritmes.
“I wanna just die like Jeus Christ”, die muzikale pijn voelde je na zo’n reeks nummers. Kortom, een ‘rewind’ concert om in te lijsten …
Tja die Kaiser Chiefs (***) van spring in ‘t veld Ricky Wilson , zijn al zo’n goede tien jaar bezig en werden al uitgenodigd op het nostalgisch event , TW Classic. De benevelde sound van die andere Britten werd weggeblazen door broeierige en energieke mainstreampop .
De Kaiser Chiefs zijn altijd wel goed voor een feestje , hoewel … als je de laatste cd’s op nahoudt , dan moeten we eerlijkheidshalve zeggen dat het scherpe randje er wat van af is en de uptempo stampers op het achterplan zijn geraakt . De vinnige stroomstoten hebben we nog steeds bij hun oudere songs , o.m. een “The angry mob” en “Everyday day I love you less & less” , in het begin van de set, en verder werden die mooi verdeeld in de set , waardoor we niet echt in een dip geraakten.
Een gretige Wilson wou zijn publiek knuffelen , het vuur aan de lont steken , alleen het publiek raakte nog niet op dezelfde golflengte en liet de dynamiek wat over zich heen waaien. Het was maar naar het eind toe , met “Ruby” , “I predict a riot”, het recentere “Coming home” en de Who cover “Pinball wizard” dat het publiek in beweging te krijgen was .
Toegegeven, ik genoot wel van die set die nog een paar oudjes tussenin had (“The moden way” , “Na na na na naa” en “Never miss a beat” , maar de nieuwere songs van een ‘Education, education , education & war’ misten die gezwindheid en opwinding.
Tja, na ‘I wanna just die like Jesus Christ’ kon “Oh my God” met handjes zwaaien en confetti het gitaarrock’n’roll avondje definitief besluiten. Een Lokerse Feesten ten top qua affiche dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2015/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Een mooi rammelend indiepopbandje is Twerps , een gezelschap uit Melbourne , die invloeden aanhaalt van een Feelies , Go-Betweens , The Chills , Yo La Tengo en Galaxie 500 … en dan weet je ’t wel … met een dromerige , repetitief opbouwende ritmiek en het rauwe, stekelige randje . Het zijn meestal korte , kernachtige nummers en een paar langere, te koesteren , “I don’t mind” en “Empty road”.
Maar in het genre valt voldoende afwisseling te noteren door stuwende , rockende tunes wat het album boeiend houdt .
Op die manier gaan we van “Back to you” ,”Stranger” naar “Simple feelings” en “Adrenaline” , die het houden op die kenmerkende man- vrouw zang die varieert en elkaar aanvult.
Kortom , dit is heerlijke vintage indie!
Wie het graag over legendarische punkbands heeft: The Real McKenzies uit het Canadese Vancouver is er zo eentje. De formatie telt 23 levensjaren en serveert ons met 'Rats In The Burlap' haar elfde full album.
Opvallend is alvast de cover van de plaat die gelijkt op het etiket van een lekkere fles Single Malt Whiskey. Net als wij liefhebber zijn van deze sterke drank kunnen we ook de nieuwe composities van deze Canadezen smaken.
Net als grote bekende namen Dropkick Murphy's en Flogging Molley brengt ook deze groep een lekkere mix van folk en punk . Terwijl de eerste twee bands het culturele Ierse erfgoed omarmen, hebben de McKenzies middels de figuur van frontman Paul McKenzie Schots bloed door de aderen lopen. Ondanks de vertrouwde muzikale formule doet de band op 'Rats In The Burlap' duidelijk zijn best om variatie te brengen: zo zijn er zowel traditionele folkballads als snelle punksongs, er wordt voor zowel elektrische als akoestische gitaren gekozen en niet iedere track is vergezeld van de obligate doedelzakken. Terwijl "Wha Shaw The 42nd" een onvervalste voetenstamper blijkt, is "Midnight Train To Moscow" bijvoorbeeld een melodieuze punkrocksong in het verlengde van Bad Religion. "Bootsy The Haggis-Eating-Cat" is misschien wel de meest opvallende, atypische song waarbij The Real Mckenzies een jazzy zijsprong maken. De plaat wordt dan weer afgesloten met de authentieke punkrockballad "Dead Or Alive" waar een hoofdrol is weggelegd voor de rauwe vocalen van Paul Mc Kenzie. Ook de andere acht tracks zijn meer dan de moeite en tonen dat er absoluut nog geen sleet zit op The Real McKenzies!
Uit het Amerikaanse Chicago komt District 97, een relatieve jonge band die in 2006 het levenslicht zag. De formatie kende haar doorstart in 2007 toen zangeres en American Idol-finaliste Leslie Hunt de gelederen versterkte. ‘In Vaults’ is ondertussen al het derde album en het moet zeker mogelijk zijn om een doorbraak te forceren in de Lage Landen.
‘In Vaults’ is immers een ijzersterk progressief rockalbum. District 97 lijkt goed geluisterd te hebben naar grote voorbeelden als King Crimson en Yes doch weet aan haar sound een zeer frisse, eigentijdse toets te voegen. De progressieve rock wordt immers vermengd met jazz, metal, blues en zelfs en vleugje grunge. Daarenboven zorgt de soulvolle, ietwat melancholische stem van Hunt voor een absolute meerwaarde.
De negen tracks op ‘In Vaults’ zijn zeer afwisselend, rauw, catchy, meeslepend en minutieus opgebouwd.
Meestal starten de songs vrij rustig om daarna uit te monden in een zinderende finale. Zelf waren wij vooral begeesterd door de uptempostukken zoals in openers “Snow Country” en “Death By A Thousand Cuts”. Ook “On Paper” konden wij als grungeliefhebber meer dan smaken. Naar het einde van het album schakelt District 97 een versnellinkje lager.
Een track als afsluiter “Blinding Vision” weet ons zo minder te bekoren doch dat zal alles te maken met onze voorliefde voor het hardere genre.
In ieder geval is District 97 een aanrader voor liefhebbers van moderne, progressieve rock. Meer info vind je op http://www.district97.net
Opnieuw is er een iconische punkband uit de Fat Wreck Chords-stal die na jaren van relatieve stilte nieuw werk uitbrengt! Dit keer is het de beurt aan Strung Out om met ‘Transmission.Alpha.Delta’, het eerste full album in zes jaar tijd op de wereld los te laten. Kenmerkend voor Strung Out en dit nieuwe album is de eigenzinnige mix van diverse stijlen waaronder (uiteraard) punkrock, speedmetal, poppunk, posthardcore en alternatieve rock. Niet alleen de twaalf diverse nummers op deze plaat verschillen van mekaar maar dat geldt evenzeer voor de nummers op zich.
Afwisseling troef maar er is wel 1 constante: het ongelooflijke tempo dat Strung Out er voortdurend op nahoudt. Sommige punkpuriteinen zullen bij Strung Out de wenkbrauwen fronsen maar wat ons betreft is ‘Transmission.Alpha.Delta’ gewoon een dijk van een plaat die staat van begin tot eind.
Luister zelf maar naar catchy knallers “Rats In The Walls”, “Modern Drugs”, “Tesla” en “Go It Alone” en geniet van een band die jonge concurrenten moeiteloos naar huis speelt!
Een hele opmerkelijke plaat die ons deze maand bereikt, is ‘Hits the Hits’, een coveralbum van Bob Wayne. Deze singer/songwriter uit Seattle componeerde in het verleden al zes full albums met eigen countrysongs doch voor z’n nieuwe werkstuk veranderde hij het geweer van schouder.
Ditmaal opteerde de bebaarde man uitsluitend voor covers van bekende artiesten zoals Led Zeppelin, The Offspring, Ozzy Osbourne, Guns n’ Roses, Adele, Bob Marley, The Offspring,Gnarls Barkley en andere Beatles.
Ondersteund door een uitgebreide band hertimmerde hij verschillende bekende tracks en overgoot die met een flinke countrysaus.
Het resultaat is een zeer leuke plaat met enkele schitterende covers zoals “Sweet Child O’ Mine”, “Skyfall”, “Crazy” en “The Kidds aren’t Alright”. Andere songs zoals “Under The Bridge”, “ I Shot The Sheriff” en “Sympathy For The Devil” konden ons iets minder bekoren maar halen toch een voldoende.
Eén naam komt in iedere song naar voor en dat is die van Johny Cash. Geen toeval want Bob Wayne liet zich voor deze plaat inspireren door het iconische ‘American Recordings’.
Wie dit bijzonder album wil ontdekken, kan dat via http://bobwayne.org .
De NY se sing/songwriter Sufjan Stevens is al zo’n vijftien jaar bezig . Laatste groot wapenfeit ‘The age of adz’ en ‘All delighted people (EP)’ dateren al van zo’n vijf jaar terug. Hij is nu terug , waarbij zijn songschrijverstalent opnieuw tentoon wordt gespreid in een reeks kale , sober gehouden indiefolknummers verweven in vederlichte gitaarmelodieën, - getokkel, piano, elektronica soundscapes en z’n fluisterstem. Geen uitbundig of rijk geschakeerd georkestreerde songs.
Het is een intieme , intense plaat, ragfijn uitgewerkt met elf sterkhouders in het genre en met pijnlijke herinneringen in de teksten .
Uit Birmingham zijn ze afkomstig en een smiley vinden we ongetwijfeld terug bij de groepsleden als de bandnaam , de albumtitels en de hoes . Toegegeven , ze menen het en ze doen ‘t wel oprecht . Zorgeloze Britse indiepop , met een reeks nummers die aangenaam klinken , een sfeervolle groove hebben en een hippie style ademen . Positivisme ervaren we bij de muziek van Peace , die naast de tien inwisselbare catchy tracks er nog acht toevoegen. Na de eerste drie “O you” , “Gen strange” en “Lost on me” weet je wel wat volgt . Ok in z’n totaliteit , maar niet echt verrassend .
Binic Folks Blues Festival 2015 - Rock-‘n-roll springlevend in Bretagne
Binic Folks Blues Festival 2015
Festivalkaai
Binic (Bretagne)
31/07, 01 & 0208/2015
Ollie Nollet
Binic Folks Blues Festival 31/07, 1 & 2/08 - Eén lange maar boeiende aanloop naar de peetvaders van de garagerock, The Sonics
Het idyllische Binic (Cotes d’Armor, Bretagne) begint stilaan letterlijk uit haar voegen te barsten tijdens het Folks Blues Festival. Sprak men vorig jaar van zo’n 25000 à 30000 bezoekers, dan waren er dit jaar waarschijnlijk opnieuw een pak meer. Hoe dit eclatante succes te verklaren is blijft een beetje een raadsel.
De programmatie lijkt me niet meteen de reden voor deze enorme volkstoeloop. Ok, dit jaar hadden ze The Sonics maar wat dacht je van de drie headliners op vrijdag : Son Of Dave, JC Satan en Urban Junior? Dat zijn drie namen die niet eens de Pit’s laten vollopen (de laatste twee speelden er ook effectief) en toch kon je er op de koppen lopen. Een betere verklaring is wellicht het feit dat dit een gratis festival is en misschien nog meer het totaal ontbreken van ook maar enige controle. Iedereen is er vrij zijn eigen drank mee te brengen wat dan ook massaal werd gedaan. Het was echt opvallend dit jaar. Er waren overal glascontainers geplaatst maar die konden de gigantische toevloed aan leeggoed echt niet slikken. Dat kolossale drankverbruik uitte zich ‘s avonds telkens in een immense moshpit met talloze crowdsurfers terwijl de sfeer er steeds opperbest bleef en incidenten gelukkig uitbleven. Een ideale situatie ook voor de groepen die slechts zelden of nooit zo’n respons krijgen.
dag 1 –vrijdag 31 juli 2015
Mijn parcours begon vrij teleurstellend bij James Finch Jr, een halfzachte singer-songwriter uit San Francisco, die enkel te pruimen viel als hij zijn gitaar wat gruizig liet mijmeren. De bassist hoorde dan weer beter thuis op een kermis en dat niet alleen vanwege die onnozele zonnebril.
Hot Flowers, een duo uit Bordeaux, begonnen vol vuur en lieten me twijfelen tussen een oude Crypt-band en Madensuyu maar na zo’n 20 minuten was het vet van de soep en moesten we het stellen met een derderangs Digger & The Pussycats.
Veel beter verging het The Blues Against Youth, een one-man-band uit Rome. Gianni TBay hield het bij tamelijk pure country en blues en kon aardig overweg met zijn gitaar. Jammer van de wel erg vlakke zang maar wie Townes Van Zandt en Hank Williams in één en dezelfde set covert krijgt van mij veel krediet.
La Bastard uit Melbourne was één van de vele groepen uit de stal van Beast Records, het platenlabel uit Rennes. Een surfgroep met een voluptueuze zangeres, het deed me dromen van Shannon and The Clams maar hier hadden we toch geheel ander vlees in de kuip. Powerpop en powersurf met een als bezeten tekeer gaande gitarist die duidelijk de tijd van zijn leven beleefde. Sympathiek, dat zeker maar ik krijg mijn surf liever wat subtieler geserveerd.
‘Subtiel’ zal waarschijnlijk ook niet in het woordenboek van Henry’s Funeral Shoe (Wales) staan. Toch konden de broers Aled en Brennig Clifford me moeiteloos inpakken. Het ging hier om bluesrock in een minimale bezetting met uitvergrootte riffs van een wijdbeense gitarist die het grote gebaar niet schuwde en met vooral een geweldige drummer die regelmatig zo’n half metertje boven zijn stoel uitwipte.
JC Satan uit Bordeaux (enkele leden komen oorspronkelijk uit Turijn) bleek geëvolueerd van een Thee Oh Sees-kloon naar een niets ontziende pletwals van noise, psychrock, garage en zelfs een snuif progrock. Gitarist Arthur Satan trok met zijn, van de smeerolie druipende, gitaar alle aandacht naar zich toe terwijl zangeres Paula zich eerder bescheiden opstelde en me een paar keer deed denken aan onze eigenste Little Trouble Kids. Maar JC Satan is tegenwoordig met niets of niemand meer te vergelijken en hield het volledig volgelopen plein aan de Pommelec scène, dat minstens vijfmaal groter was dan vorig jaar, compleet in de ban.
One-man-band Urban Junior bedient zich van synths, gitaar, drums en een 80’s beatmachine terwijl hij door een megafoon zingt. Niet gewoon dus en daarbij haspelt hij ook nog eens alle genres door elkaar : van blues tot disco. Iets teveel elektronica naar mijn gedacht maar daar zullen de vele danslustigen zeker geen boodschap aan gehad hebben.
dag 2 - zaterdag 01 augustus 2015
De zaterdag werd fijn geopend met meteen één van de revelaties van het festival. The Lame (Turijn) bracht naast enkele ranzige punknummers en een stevige bluesstomper vooral ‘80’s gitaarrrock (zeg maar Green On Red) maar dan wel in Crypt-stijl : twee gitaren en drums. Hun plaat is trouwens gemasterd door Crypt-opperhoofd Tim Warren. Naast de geweldige zanger Stefano Isaia (ook actief bij de Movie Star Junkies) wil ik zeker ook de flamboyante drumster, Maria Mallol Moya, die tevens zorgde voor een sexy tweede stem, vermelden.
Shake It Like A Caveman (one-man-band uit Tennessee) moet tijdens de allereerste editie van BFBF nogal wat indruk gemaakt hebben. Ik vond hem net iets teveel het publiek bespelen met zijn funky blues. Halfweg kwam de Franse saxofonist Pierrot Rault voor een verfrissende wind zorgen.
Delaney Davidson (Nieuw-Zeeland) zorgde in zijn eentje voor een bijzonder indrukwekkend geluid. Hij leek wel te toveren door verschillende lagen samples (van zijn stem, van zijn gitaar en van het getokkel op de klankkast ervan) op elkaar te stapelen. Het mooie eraan was dat het nog feilloos werkte ook. Even mocht Izobel Garcia (Los Angeles), die vorig jaar ook al met Reverend Beat-Man mocht opdraven, hem vervoegen. Maar na twee nummers (waaronder datzelfde Mexicaanse volksliedje van vorig jaar) liet hij haar met een dwingend handgebaar het podium alweer verlaten. Terecht want Delaney Davidson’s blues verdroeg geen inmenging van derden.
Het Franse duo Hummingbird (Nîmes) was op het eerste zicht niet bepaald publieksvriendelijk. De zanger-gitarist, Sylvain Arnaux, zat neer terwijl de drummer zich verborg achter een hangende basdrum. De twee bezorgden ons aan 16 Horsepower verwante americana waar echt wel enkele heel knappe dingen tussenzaten maar waar ik na een tijdje toch het etiket ‘aanvaardbaar’ op kleefde. Zo publieksonvriendelijk waren ze nu ook weer niet want een op het einde duidelijk aangeschoten Arnaux deelde zijn fles whisky gul met het volk.
De laatste plaat “Wayne interest” van Tijuana Panthers vind ik eerlijk gezegd een sof maar hun zonnige surfpop gedijde hier uitstekend. Mede dankzij de uitzinnige reacties raakte de steeds forser spelende band meer en meer op toerental terwijl ik me kostelijk amuseerde met het in de gaten houden van de gitarist, een Benny Hill lookalike!
Afsluiter op het grootste podium (La Banche) was Ought uit Montreal dat een plaat uit heeft op het gerenommeerde ‘Constellation Records’. De vier jongelingen brachten verrassend gevarieerde postpunk, flink gekruid met wat noise, en beschikten met Tim Beeler over een fameuze zanger die zijn stem (ergens te situeren tussen Ian Curtis en Scott Walker ) flink liet galmen. Vooraf leek Ought een wat vreemde keuze maar achteraf kon ik er best mee leven.
dag 3 – zondag 02 augustus 2015
Prima start op zondag met meteen een feestje : Hipbone Slim & The Kneetremblers (Londen) wisten met hun authentieke fifties rock-‘n-roll vooral de vrouwen aan het dansen te krijgen. Af en toe mocht er iemand op het podium kruipen om de maracas te schudden, iets wat dan weer de mannen meer interesseerde. Heerlijk ook hoe ze Gene Vincent nog eens van onder het stof haalden terwijl ik het altijd fijn vind om de flegmatieke drummer, Bruce “Bash” Bland terug te zien.
Kaviar Special, vier jongelingen uit Rennes, laveerden tussen sixties garage, psychrock en grunge wat tot een aanstekelijk en verfrissend resultaat leidde, ook al omdat de Black Lips meermaals om de hoek kwamen loeren.
Heel wat minder vond ik het duo Escobar uit Limoges. Powerpunk met een goeie gitaar en dito drums die na een tijdje de eentonigheid niet kon ontwijken terwijl de zang te veel in de glamrock baadde.
Met Ron S Peno & The Superstitions (Melbourne) had ik het soms moeilijk. Schitterende groep waarin vooral gitarist Cam Butler en toetsenman Tim Deane de uitblinkers waren maar Ron S Peno zelf werkte met zijn licht obscene gebaren me soms op de zenuwen. BFBF is altijd erg karig met informatie over de groepen zodat ik ze niet meteen kon plaatsen. Maar toen ze een cover speelden van Died Pretty (wie kent ze nog?) begon het me stilaan te dagen. Dit was gewoon de zanger van Died Pretty die ook nog bij Screaming Tribesmen een verleden heeft. Wanneer ik mijn aversie wat opzij kon duwen hoorde ik bij momenten de keel toesnoerende gitaarrock met knap uitgewerkte songs.
Harlan T Bobo (Memphis) kwam daarna zijn sympathieke zelf zijn en sprong al snel van het podium om zijn fans uitgebreid te knuffelen. Hij zag er wat sjofel uit mede door die handig, met zwarte tape, herstelde laars maar bleek goed geluimd en vertelde ons zelfs over zijn erotische dromen met Paula H. van JC Satan in de hoofdrol. De set begon met enkele van zijn sterkste nummers, kende daarna een dipje om superieur te eindigen met wat nijdig rockende songs.
Uiteindelijk was het zover : tijd voor de groep waarop iedereen al drie dagen zat te wachten : The Sonics. Ik had strategisch helemaal vooraan postgevat omdat ik wel wist wat er zou gebeuren. Vanaf de eerste noten veranderde het plein in een gigantische moshpit waarboven in een dikke stofwolk talloze crowdsurfers elkaar kruisten. En de veteranen deden, alsof er niets aan de hand was, gewoon hun ding zoals altijd : beginnen met “Cinderella om te eindigen met “The witch”. Tussendoor veel songs uit de nieuwe plaat, ‘This is The Sonics’, die zeker niet stoorden en een geweldige cover, “Keep a-knockin’” (Little Richard), gegild door ‘nieuwkomer’ Freddie Dennis. Ik heb het nu al vele keren gezien en weet telkens perfect wat er zal komen, toch blijft het een verademing om Rob Lind (sax), Larry Parypa (gitaar) en Gerrie Roslie (die op het einde ondanks zijn 71 lentes nog gezwind een been op de toetsen van zijn piano zwiepte) aan het werk te zien. Terwijl het stof geleidelijk neerdwarrelde had ik nog aanzienlijk wat werk om alle ingewanden terug op hun plaats te krijgen.
Binic Folks Blues Festival : het blijft een uniek gegeven.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Lokerse Feesten 2015 – DAG 02 – Marco Borsato – Clouseau – Yevgueni – DJ Dirk Stoops
Lokerse Feesten 2015
Grote Kaai
Lokeren
2015-08-01
Sien Ranschaert
Zaterdagavond, de avond die ingepland staat als Nederlandstalige avond met als afsluiter de Gentse DJ Dirk Stoops. Bij aankomst op de festivalsite, wordt het al duidelijk, het wordt een avond voor vrouwen. Het ‘sterke’ geslacht is duidelijk in de meerderheid, al zien we later dat ook de mannen zo’n avond kunnen smaken. Het terrein is nog niet open maar de wachtende rijen hebben 1 doel … vooraan het podium staan voor hun idool, is het nu Yevgueni, Clouseau of Marco Borsato.
Yevgueni - Als eerste op het programma staat een Belgische groep die zijn debuut maakt op de Lokerse Feesten. Zij zijn de opwarmer op deze mooie zomerse avond. Het plein is nog niet volgelopen, maar de aanwezigen kunnen de muziek zeker appreciëren. Met nummers als “Het is niet veel” kan de avond rustig starten. Met de zon op de rug kunnen we genieten van de discografie van deze groep.
Even tijd maken voor een selfie “Met selfiestick” ( een van de weinige plaatsen waar dit nog toegelaten is) en het concert gaat verder. Ook “Het is niet met mij”, “Kom met me mee” en “Was er iemand” passeert de revue.
Het is een kleinkunst concert zoals het hoort. Het publiek geniet, wiegt wat mee en hier en daar zien we ook enkele benen schudden tussen het gepraat door. Bij het nummer “Robby” werd gevraagd om keihard mee te brullen en kenner of niet, ze kregen de aanwezigen mee … Als laatste nummer staat “Manzijn” op de playlist waarbij ze met een beat, een mooie afsluiter, bekomen.
Het plein loopt langzaam vol, en vol betekent ook VOL. Op voorhand werd reeds gemeld dat de avond uitverkocht was en zowel de abonnees als de mensen met een dag ticket waren massaal aanwezig.
Om 21u30 stipt was het de beurt aan Clouseau. Met het nummer “Ziel” raakt hij onmiddellijk het publiek. Dit jaar doen ze maar 3 optredens in België en de Lokerse Feesten is er één van. Het is te voelen dat iedereen daar blij mee is. Doelt hij op het festival of op de aanwezigen, dat laat ik graag in het midden maar met het volgende nummer “De perfectie”, voelt iedereen zich aangesproken.
Opvallend dat de aanwezige vrouwen graag meezingen met alle nummers van deze populaire groep. Met als toemaatje op de oudere nummers: “ Nobelprijs”, “Zij is van mij” en andere ouwe getrouwe, wordt er gezongen en gesprongen. Tijdens het optreden gaat de aandacht van het publiek even naar een drone boven De Grote Kaai, maar Koen weet iedereen al vlug weer op te pikken voor “Gek op jou”, “Ik, jij, hij of zij” en “Anne”. Het nummer “Dansen” wordt aangekondigd met een lange intro, maar zodra iedereen snapt over welk nummer het gaat, barst het feest los.
Met het nummer “Daar gaat ze” voel je de samenhorigheid van het diverse publiek. Nog een kleine upgrade van de ambiance met de nummers “Het zit van binnen” en “Vonken en vuur” . Na het einde komen Koen en C° terug en veroveren ze de harten van alle dames met “Ik wil niet dat je weg gaat”; als laatste gooit hij er nog “En dans” bij om zijn optreden fantastisch te beëindigen.
De aanwezigen vonden het goed en in mijn oor werd gefluisterd: zet er maar bij: “’t Was in orde!” wat ik ook graag schrijf na dit optreden.
Na dit goeie optreden wilden velen nog een drankje halen of even een plasje maken voor de volgende geplande artiest. Dit werd een Titanenwerk. Het plein was vol, eigenlijk TE vol om de massa mensen te slikken die zich wilden verplaatsen. De duizenden mensen die even naar het toilet wilden, dienden door een trechter van ongeveer 2 meter te gaan. Waarbij de mensen die er in slaagden een toilet te bereiken ook nog eens via die weg naar buiten moesten. De daar aanpalende bar waar mensen probeerden een drankje te bemachtigen, deed er natuurlijk nog een schepje bovenop.
Nu tijd heelt alle wonden en bij de start van het volgende concert heeft iedereen weer een plaatsje gevonden om te genieten van de muziek van Marco Borsato; de Nederlander staat voor de 2de maal op de Lokerse en gaat onmiddellijk van start met “Branden aan de zon”, een matige start van het optreden waarbij te horen is dat zijn stem niet volledig top is.
Het publiek vindt dit echter niet erg en bij het nummer “Je hoeft niet naar huis” wordt duidelijk dat ze dat ook niet van plan zijn. Iedereen doet mee, en o ja ; ook de heren die als verplicht nummer meegekomen zijn met hun vrouw. Hierbij probeert hij (zoals het een Nederlander betaamt) de vrouwen te imponeren en omschrijft zijn volgend nummer als “Ode aan de vrouw” , de eerste tonen van “Zij" klinken door de boxen, menig koppel pakt elkaar eens goed vast en zingt mee in koor.
Het intermezzo over een belofte uit The Voice Nederland , een zekere Marieke Dollekamp, kan het publiek niet echt boeien; tijdens de intieme zang die ze samen brengen , verliest hij jammer genoeg het publiek. Dit maakt hij echter opnieuw goed door zijn volgende nummer “Als de wereld van ons is” te brengen.
Tot hier kon hij niet evenaren aan Clouseau, maar wanneer hij de hit waarmee het begon in België “Dromen zijn bedrog” en als volgt “Ik leef niet meer voor jou” speelt, hoor je het volledige plein meezingen. Marco zou Marco niet zijn als hij niet zou eindigen met een klepper van formaat “Rood”. Toch kan hij het niet laten om als allerlaatste te kiezen voor “Afscheid nemen bestaat niet” met de onderliggende belofte dat hij er binnen 2 jaar terug staat.
Het plein loopt leeg, de liefhebber van de Nederlandstalige muziek vertrekt met een verzadigd gevoel van de fijne concerten. Maar het is nog niet gedaan. Op het podium wordt er duchtig verder gewerkt om de setup van DJ Dirk Stoops op te zetten. De Gentse DJ die reeds heel wat lentes telt, startte zijn radioloopbaan bij Radio Tequila Deinze om over te schakelen naar Studio Brussel, de grondlegger van ‘De Afrekening’ en zo verder aan zijn carrière te werken.
Hij wordt aangekondigd dat één van de tradities van de Lokerse Feesten toch wel dansen op “Stoops” is. Met de stevige bas van een nummer van Queen start hij zijn set. Het ontploffen van de confetti slingers doet ook het plein ontploffen. De Grote Kaai loopt langzaam weer vol maar deze keer met een jongere generatie. Wie na de vorige optredens echter blijven hangen is, kan ook nu niet blijven stilstaan. De DJ laat het letterlijk vonken op het podium maar ook op het plein. Deze traditie mag zeker gehouden worden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2015/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brakrock 2015 - zalig kleinschalig!
Brakrock 2015
Park Kasteel ter Elst
Duffel
2015-08-01
Hans De Lee
Op wereldvlak moet Vlaanderen volgens mij toch de plaats bij uitstek zijn waar tijdens de zomermaanden zowat het meeste festivals doorgaan op zo’n bescheiden oppervlakte! Elk gehucht, dorp of stad heeft wel zijn eigen feesten, openluchtconcerten, festival of muzikaal evenement! En tal van vrijwilligers en muziekliefhebbers zetten wekelijks met een groot hart hun beste beentje voor om elk evenement succesvol te laten verlopen.
Brakrock in Duffel is daar sinds een paar jaar een mooi voorbeeld van en heeft zich vooral toegelegd op een gevarieerd aanbod uit het punkrockgenre. Tot het grootste festival in Vlaanderen zal het allicht nooit uitgroeien, en dat is maar goed ook, maar het hoort zeker bij de kanshebbers om te titel van sympathiekste festival in de wacht te slepen. Ongedwongen, budgetvriendelijk, kleinschalig, met oog voor het milieu en in een prachtige omgeving kunnen zowel inlands punkrock talent als enkele internationale acts hun ding doen op 2 podia tussen de bomen, naast het water van De Nete en in de schaduw van de kasteelruïnes van Kasteel ter Elst.
YOU NERVOUS? uit Lokeren en omstreken mocht de spits afbijten en deed dat met veel plezier en overgave! Hun frisse punkrock pur sang klonk heel aanstekelijk en kon de eerste Brakrockbezoekers meteen overtuigen. Deze gasten hebben de juiste spirit en energie en zullen ongetwijfeld nog groeien en bekender worden. Veel zal afhangen van de kwaliteit en de reactie op hun eerste CD die allicht nog dit jaar wordt uitgebracht. Ik ben alvast fan en wens hen veel succes in de toekomst, te beginnen bij hun optreden in Slovenië op Punk Rock Holiday!
GENERATION 84 was de volgende band, alweer van eigen bodem en alweer van zeer degelijk niveau. In hun (punk)rock zaten live wel iets meer metal en hardcore invloeden verwerkt en ook de zanger wisselde met zijn krachtige stem geregeld tussen cleane vocals en indrukwekkende screams. Het nummer “Production Line” is mij het meest bijgebleven.
Net als Ieperfest kreeg Brakrock af te rekenen met heel wat (last minute) cancels en zo viel Victims of Circumstance in laatste instantie nog weg en zou The Decline pas veel later op de dag kunnen spelen wegens ‘geblokkeerd’ in Duitsland. Eerder had ook al headliner Guttermouth het laten afweten. Jammer maar helaas en hoedje af voor organisator Kim Vervoort en team om toch nog alle gaten in de affiche netjes op te vullen. Respect!
En zo kwam totaal onverwacht het hardcore ensemble MOMENTS uit Tessenderlo invallen op de Riverstage (mainstage naast De Nete). Hun stevige, agressieve set kwam zeer overtuigend en intens over. Wat een brok melodieuze hardcore was me dat. Check maar eens een nummers als “The Architect” van hun recente CD ‘Hopes & Dreams’ en overtuig jezelf. Met dit nummer sloten ze een sterk optreden in Duffel af!
SET THINGS RIGHT zette als het ware het optreden van Moments verder. Opnieuw hardcore van de bovenste plan uit Vlaanderen. Na een bombastische intro werd meteen hard van leer getrokken en wisselden loodzware stukken af met meer melodieuze passages. De dubbele vocalen klonken zeer geslaagd en ‘vloeiden’ mooi in elkaar over. Het deed mij af en toe denken aan Stick to your Guns. De CD ‘This is Home’ bewijst wat deze kerels in hun mars hebben en smaakt alvast naar meer.
THE DECLINE zat zoals reeds gezegd hele tijd vast in Duitsland en kon niet tijdig in Duffel geraken daarom werd F.O.D. zo goed gevonden om het gat in de affiche snel op te vullen en hun optreden was een schot in de roos. De zoveelste punkrockband uit Vlaanderen luisterde dus onverwacht het Brakrock publiek op met hun melodieuze punkrock, goed in het oor liggende songs van CD ‘Tricks of the Trade’ en zelfs een cover van openingsband YOU NERVOUS? (met leden van die band op het podium). Alweer het bewijs dat punkrock in Vlaanderen toch echt wel leeft en er heel wat kwaliteit zit in een generatie van bands die dapper timmeren aan de lange weg naar (h)erkenning en succes.
Met SKIN OF TEARS zag ik de eerste buitenlandse act aan het werk. Deze skatepunk ‘veteranen’ uit Duitsland bestaan al sinds 1991 en hun (bescheiden) succesnummers dateren al van een tijdje terug maar toch rocken ze nog als de be(e)sten en heeft frontman Torsten nog niets verloren aan uitstraling en energie. Zijn rauwe stem klinkt wat a-typisch voor het genre maar niet minder overtuigend. In de set zitten een paar pittige nummers die worden getest alvorens de groep in september de studio ingaat voor opnames van een nieuwe CD. Fijn optreden!
NOT ON TOUR is altijd wel een beetje een vreemde eend in de bijt aangezien de band afkomstig is uit Israël (Tel Aviv) en dan nog geleid wordt door een ferme madam (Sima) on vocals. Ik zag ze een tijdje geleden al aan het werk tijdens Groezrock en wist dus wat er mij te wachten stond : een potige set originele punkrock met ballen. Voor het podium was het vrij druk en Not on Tour bevestigde hun reputatie moeiteloos met een overtuigend optreden. Ondermeer ‘Dirty Envelopes’ klonk snel, fris en energiek. Mooi was het moment waarop een nummer werd opgedragen aan Tony Sly, de zanger van No Use for a Name, die 3 jaar geleden overleed.
Uit Nederland was singer-songwriter TIM VANTOL komen overwaaien. Met zijn originele mix van rock, country en rockabilly was het wel even wennen tussen al het punkrock en hardcore geweld van de dag. Plots stond er immers een contrabas en een ‘klassieke’ gitaar op het podium…maar hij kweet zich met veel lef en enthousiasme van zijn taak en de respons van het publiek was navenant. Mister Vantol en zijn muzikanten rockten en swingden dat het een lieve lust was. Complexloze en heel geslaagde set!
Tijdens het nuttigen van een veggieburger en enkele bio-biertjes hoorden we THE SETUP uit een heel ander vaatje tappen. Zoals altijd trakteerde deze bende uit Antwerpen de aanwezige fans en kijklustigen op een vette hardcoresound recht in het gezicht! Gebracht met veel passie en overgave. En dat al sinds 2002 en met een paar ‘genietbare’ CD’s op hun palmares.
Door het wegvallen van Guttermouth was het voor mij vooral uitkijken naar mijn persoonlijke headliner TEENAGE BOTTLEROCKET uit Wyoming (USA). Dit viertal sierde paar jaar geleden ook al de affiche van Brakrock en stond dit jaar ondermeer op Groezrock.
Hun muziek is net als de heren zelf van pure (punk) rock’n’roll makelij, in de goede traditie van hun grote voorbeelden The Ramones. One, two, three, four…en rammen maar!
Na de gekke intro van Black Eyed Peas begonnen de broers Ray en Brandon samen met collega Kody en Miguel in een rotvaart punkrocknummers van 2 minuten te lanceren op het talrijke publiek! “Skate or die” en “Bigger than Kiss” zaten vooraan in de set zodat de boel al van bij het begin genadeloos ontplofte. Daarna werden vooral nummers gespeeld van de recente CD ‘Tales from Wyoming’ (I found the one, I wanna die, They call me Steve enz…), afgewisseld met een paar krakers van vorige CD’s, een cover van een Tony Sly –song en een medley met flarden van Metallica en The Ramones (Blitzkrieg Bop). Het nummer “Headbanger” werd opgedragen aan hun metalhelden van Slayer. Net als alle vorige optredens die ik van de band zag was het genieten van begin tot einde! Thanks dudes!
Voor mij zat Brakrock 2015 er na deze act op maar voor de blijvers was er nog Get Dead!, The Decline en afsluiter Diablo BLVD! Een uitstekend trio om deze geslaagde en zonnige editie van het Duffelse festival met brio af te sluiten. See you next year brakpeople!
Organisatie: Brakrock
Nieuws van Trix in Antwerpen
Nieuw
- 18 sept: Chester Watson
- 2 okt: Lou Barlow
- 13 okt: Howling
- 24 okt: Diablo Fest II
* Concerten
- 09 sept: The Sword (ism Rocklive)
- 09 sept: Hans Teeuwen + Painkillers
- 10 sept: GZA
- 17 sept: Wand
- 19 sept: Surfer Blood
- 24 sept: Against the current
- 24 sept: Cayucas
- 01 okt: Asking Alexandria, August burns red, In hearts wake
- 03 okt: Scott Weiland & The Wildabouts
- 06 okt: Paradise Lost
- 07 okt: Hoffmaestro
- 09 + 10 okt: Desertfest 2015 – info zie site
- 14 okt: Frazey Ford
- 14 okt: Millencolin
- 15 okt: Rosie Lowe
- 18 okt: Kyle Gass Band
- 18 okt: Public Image Ltd.
- 19 okt: The Sisters Of Mercy (ism Live Nation)
- 23 okt: Fink @ De Roma-
- 26 okt: Pokey Lafarge
- 29 okt: Metz
- 29 okt: Cradle of filth
- 30 okt: Godspeed You! Black Emperor
- 1 nov: Powerwolf, Orden Ogan, Civil war (ism Rocklive)
- 01 nov: Purity ring
- 03 nov: The Jon Spencer Blues Explosion
- 06 nov: Graveyard
- 07 nov: Impericon Never Say Die Tour 2015 : THE AMITY AFFLICTION - DEFEATER - BEING AS AN OCEAN - CRUEL HAND - FIT FOR A KING - BURNING DOWN ALASKA (ism Heartbreaktunes)
- 08 nov: Kitty, Daisy & Lewis
- 09 nov: Slaves
- 12 nov: Twenty One Pilots
- 13 nov: Uncle Acid & The deadbeats
- 16 nov: Mikal Cronin
- 18 nov: Bullet for Valentine (ism Rocklive)
- 19 nov: Lusts
- 20 + 21 nov: Faded Weekender ft. The Underachievers
- 23 nov: Europe (ism Rocklive)
- 24 nov: Built to Spill
- 25 nov: Danko Jones
- 06 dec: Rae Sremmurd (Org: Live Nation)
- 10 dec: Doro (ism Rocklive)
- 12 dec: Kovacs
INFOS
GIRLS Rock – zie info site
Samenwerkingen met De Roma
FRAPPANTPOP
ACTIVITEIT - Workshops
Meer info op trixonline.be of heartbreaktunes.com
TRIX ZAAL = voormalig Hof ter Lo !!
Info: www.trixonline.be
Lamb en A Soldier’s Heart
OLT Rivierenhof
Deurne
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Midden de jaren 90 gaven ze de triphopscene van Massive Attack, Tricky, Portishead een voorname touch; de donkere dreiging die over de songs heen dwarrelde , werd geïnjecteerd door rollende drum’n’bass en etherische pop , die innemend , kwetsbaar kan zijn . Een evenwicht realiseren tussen melodie en elektronica, vol melancholie en (krankzinnige) geluidjes , een chemie die kan exploderen .
De twee zelf lasten een break , adempauze in; tien jaar terug gingen ze hun eigen weg en kruisten elkaar opnieuw in 2012 , wat meteen de return was om er volle gas tegen aan te gaan met het album ‘5’ .
Een goed afwisselend album weliswaar , die net als het vorig jaar verschenen ‘Backspace unwind’ op de radio als door een breder publiek bizar genoeg geweerd werd .
Lamb verdient meer , afgaand op het werk , hun enthousiasme , spontaniteit, speels- en gretigheid. Lamb heeft een trouw publiek , na hun AB concert was vanavond hier ook heel wat volk opgedaagd in het pittoreske Rivierenhof …
Ze creëerden een broeierige spanning in die unieke combinatie van pop en elektronisch vernuft , dat innemend, pakkend, melancholiek en extravert klinkt; elementen uit de folk, jazz, klassiek , techno en drum’n’bass weten ze bijzonder goed te versmelten . De sound is sfeervol, lieflijk, aanstekelijk, grillig en dansbaar.
Barlow wil geen barrière tussen z’n band en z’n publiek , en dat zagen en hoorden we al bij de eerste twee songs “In binary” en “We fall in love” . Hij hitste het publiek op met z’n knopgefreak, een derde man op staande elektrische bas en cello vulde aan, en de warme , indringende , bezwerende hemelse stem van Rhodes ontroerde. Maagdelijk wit was ze gekleed .
Nummers als “Strong the root” en “What sound” ( in de bis) klonken intenser en hadden een diepere inhoud en vorm , tussen toegankelijkheid en experiment, door het bijhorende drumstel en de (elektronische) djembé.
De drie speelden ontspannen en amuseerden zich , een glimlach , een mop , een plaagstootje, een valse start of een gemiste loop … kijk, het kon allemaal en werd probleemloos opgevangen. Het droeg bij tot de charme van dit concert , dat balanceerde tussen dynamiek en ingenomenheid , en zeggingskracht kreeg door de lichteffects en volle maan .
De crescendo opbouw en de lichte explosies toonde de veelzijdigheid, zorgde voor een heupwieg , een dansmove en hield ons bij de leest; oudjes als “B-line” , “God bless” of het recentere “Seven sails” en “Backspace unwind” , waren erg mooi en geslaagd binnen dit concept .
En soms mocht het wat ‘completely different’ zijn … Een andere wending dus bij de breekbare , tedere , emotievolle nummers; de stem van Rhodes en de sobere aanpak waren hier het raamwerk, ongrijpbaar zelfs als “As satellites go by, “Nobody else” en die gekende single “Gabriel” .
Er viel nog meer moois te noteren, een “Butterfly effect” en “ What makes us human”, huiverden door de intieme en krachtige triphop. “Gorecki”, doorbraaksingle toen, en het apocalyptisch slepende , bezwerende, hitsende soundtrackachtige “Trans fatty acid” , met Rhodes die gitaareffects toevoegt, besloten de set .
Live was Lamb de moeite , het nieuwe materiaal moet niet onderdoen en zat mooi verdeeld in de set. Lamb tekende voor een fijn, leuk , gevoelig, krachtig concertje .
A Soldier’s Heart was op zijn plaats als support … Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die kon overslaan op de bandleden , en een zangeres die haar publiek meetrekt in die wondere klankenwereld. Terecht waren ze StuBru’s Nieuwe Lichting , een paar jaar terug …
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, “Ears & eyes”, “New housie” ; en hoorden we niet ergens middenin een “Broad daylight”?! Aangenaam concertje!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soldiers-heart-29-07-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lamb-29-07-2015/
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
Eigenaardig genoeg wordt de muzikale carrière van de Britse sing/songwriter in onze Lage Landen erg goed gerespecteerd , en in thuisland wordt het hoog tijd dat ze eens worden wakker geschud . Hij heeft al een paar platen uit en geeft z’n melanchole, dromerige pop een orkestrale draai . De nieuwe cd is bescheidener van opzet en brengt ‘de man met z’n gitaar’ nog meer naar boven ( “The birds”, “Rising up” , “the devil’s hillside” en de titelsong). De rootsamericana en de orkestrale klanken worden toegevoegd naar een totaal geluid toe als op “Wild fire” en “Walking on air” .
De songs klinken aangenaam , vermakelijk door die bredere opzet en bevestigen mans veelzijdigheid in het genre . Toergegeven , niet echt verrassend , maar algemeen hebben we een goede plaat uit van deze sympathieke Britse songwriter die de kunst van popsongs schrijven uitermate goed beheerst !
Blij dat we opnieuw een Macy Gray als vanouds horen . De nieuwe plaat , na nogal wat ups en downs , refereert naar de begindagen van ‘How life is’ . We hebben hier een reeks spannende , lekkere , sfeervolle en groovende soulpop/r&b . In haar kenmerkende , doorleefde, lichthese, krakende vocals zit er meer variatie en dynamiek dan ooit , wat de songs een aangename boost geeft.
Op opener “Stoned” zingt, speelt ze letterlijk het roemruchte verleden van haar af . De eerste songs zijn alvast meer dan de moeite. Ze maken de sound voldoende kleurrijk. Gospel overheerst op de titelsong. De spanning zakt duidelijk naar het eind , maar het is nog net genoeg om mee te geven dat Macy Gray ‘back in town’ is.
Het Canadese Purity Ring rond de tandem Corrin Roddick en Megan James hebben hun tweede cd uit , die ‘Shrines’ opvolgt . Een doorbraak naar een breder publiek lonkt alvast . We krijgen een rits onschuldige , sfeervolle , fris tintelende popelektronische songs te horen. Een etherisch geluid en indringende , mierzoete vocals bepalen het. Een droomwereld opent zich. Dreampop in z’n totaliteit dus ..
Purity Ring leunt het nauwst aan Lykke Li en is een toegankelijke versie van elektronica wizzards The Knife of The xx .
De eerste songs op de cd, “Heartsigh”, “Bodyache”, “Push pull” , “Repetition” en “Stranger than earth” zijn hier het interessantst , daarna zakt het wat ineen en klinken de daaropvolgende songs iets teveel van hetzelfde . Verrassend is het alleszins niet meer …
Goed plaatje , maar ook niet meer dan dat .
Vintage, retro en voor een keertje niet psychedelisch. JD Mc Pherson brengt ons, net als op de voorganger ‘Signs & Signifiers’, immers terug naar de fifties. Daarmee plaatst hij zich in het rijtje van gelijkgezinden als Nick Waterhouse en Pokey Lafarge, jonge gasten die nietsontziend terugreizen naar een tijd waarin hun grootouders in volle glorie op de dansvloer floreerden.
Als er één album is waarvan de vlag de lading dekt, dan is het dit wel. Aan zo een albumtitel kunnen we eigenlijk weinig toevoegen, behalve dat dit een fris en sprankelend vetkuifplaatje is waar de rock’n’roll van af druipt.
Rockabilly, blues, doowop, soul,… Mc Pherson gaat hier met meerdere genres aan de slag, maar alles brengt hij terug naar een pure en onvervalste authenticiteit. “Bridgebuilder” is een oprechte fifties-slow, een plakker zoals ze die op vandaag niet meer maken. Het lekker wegrockende “It Shook Me Up” is dan weer onverdunde Little Richard. Het inmiddels stokoude rock’n’roll icoon leeft nog altijd, alle respect, maar zo vitaal zal hij zijn eigen songs niet meer kunnen brengen.
Maar denk nu niet dat JD Mc Pherson hier zomaar zijn rock’n’roll idolen staat na te spelen, hij geeft overal een gevatte schwung aan dat we hier van een prikkelende eigen sound kunnen spreken, en dat komt vooral door zijn uitmuntend gitaarwerk, zijn soulvolle stem en een stel hartverwarmende songs.
Stap die teletijdmachine in, steek uw vetkuif in de gel, trek die lederen jekker aan en gooi de beentjes los op heerlijke rockertjes als “You Must Have Met Little Caroline”, “It’s All Over But The Shouting” en “Mother Of Lies”, het zal u niet beklagen.
Wij konden dit talent eerder dit jaar al aan het werk zien in de AB Club, check onze review van dit superbe concertje. Toen was dit heerlijke plaatje nog niet uit, dus hier moeten we spoedig nog eens naar toe, want dit is rock’n’roll in zijne puren.
Boomtown 2015 - dag 5 - Alle genres door elkaar
Boomtown 2015
Kouter
Gent
2015-07-25
Nick Nyffels
We begonnen er deze keer vroeg aan in de Handelsbeurs, met het concert van Cold Specks. Deze Afro-Canadese zong mee op de laatste van Swans, en Michael Gira werkte ook mee op haar tweede album ‘Neuroplasticity’. Niet dat je je aan noise-rock moest verwachten, maar de sound van Cold Specks was toch stevig in de gitaren gedrenkt, met onder meer een Britse gitariste die Ladan Hussein, de echte naam van Cold Specks bijstond. Hussein heeft een stem als een klok, ergens tussen Stefanie Callebaut en Brittany Howard, een knappe frasering en een bevlogenheid die ook aan Bruce Springsteen doet denken.
Stevige indierock, met een soul en jazz accent, door de zang dan vooral, een beetje het vrouwelijke equivalent van TV on the radio. Hussein stond er van te kijken hoe stil en respectvol het publiek was, en besloot dan maar een echte gospel zonder micro te zingen: “There will be peace in the valley”, ging het, en we waanden ons meteen in een kerkje in Alabama, ware het niet dat iemand een bierglas op de grond liet vallen.
Het weer viel goed mee, wij dus naar buiten voor de prettig gestoorde onzin van Kenji Minogue. De twee uit de naar bier en pis stinkende kasseien van de Vlasmarkt gekropen troela’s hadden deze keer voor goudkleurige Mexicaanse worsteloutfits gekozen, de drummer had nog altijd een varkenskopmasker op, en het West-Vlaams van Sarah Vandeursen en Emilie de Roo was in de meeste nummers niet verstaanbaar. Vandeursen stak een vis in haar decolleté richting de schaduw van het kruis om het met Thé Lau te zeggen, en keilde die vis dan het publiek in. Een potje crowdsurfen mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Er was een nieuw nummer met nog wat werk aan volgens de dames, maar het publiek ging natuurlijk het meest uit zijn dak bij “Veranda”, “Naam Familienaam” en “Alwadamehetten”. Veel te vroeg moesten ze er mee ophouden, maar gebald concertje was dit dus wel.
Even de knop volledig omdraaien, en nog een tweetal nummers meepikken van Condor Gruppe. Dit is een 7-koppig instrumentale band uit de Antwerpse scene die iets met spaghetti western muziek doet zoals ze dat bij Tortoise ook deden. Veel dynamiek en sixtiesklanken in lang uitgesponnen nummers dus, met op de achtergrond projecties van halfnaakte danseressen.
De afsluiter van Boomtown 2015 was voor mij het Deense Blaue Blume. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn door de hoge falsetstem van zanger Jonas Smith, maar wij konden het wel smaken omdat het wel iets apart gaf aan deze jaren tachtig gitaarpop. Smith is zelf grote fan van Antony & the Johnsons, en zijn zang was duidelijk geïnspireerd hierdoor. Om het minder vriendelijk te zeggen, het klonk alsof de balletjes nog niet ingedaald waren. De gitaarpop van de band kon je zo linken aan het 4AD-label : snuifje Cocteau Twins met Siouxsie vloeibare bastonen. In “Lemon Tree” stak zelfs de onvervalste lyriek van The War on Drugs. Beloftevolle band, die wel nog groeimarge heeft.
De laatste dag van Boomtown was heel afwisselend, bands met totaal verschillende inspiratiebronnen, zodat je wel iedere keer volledig de knop moest omdraaien tussen de optredens door.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de vorige dagen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2015/
Organisatie: Boomtown, Gent
Geen toegankelijk, makkelijk luistervoer die Bjork de laatste tien jaar weet uit te brengen. De nieuwe plaat ‘Vulnicura’ verschijnt drie jaar na ‘Biophilia’; singles kun je hier praktisch niet meer uithalen . Wat wel binnen dezelfde lijn ligt van vorig plaatwerk, is die grimmige, sfeervolle elektronische pop , ondersteund van orkestratie, trage , slepende (op z’n LFO (wijlen Mark Bell)) beats , en lichte, donkere , neurotische drum’n’bass , die een soort soundtracksfeertje ademen onder haar frêle , hemelse elfenzang . Er is er eentje met Antony Hegarty (“Atom dance”) terug te vinden.
Een klankenpalet, geluidskunst, die de scheiding moet verwerken met Matthew Barney , van bemoeilijkte communicatie , onzekerheid naar afscheid en verdriet .
Besluit in dit ganse concept: Bjork blijft toch aparte muziek maken .
The Charlatans - Britse band uit de Madchester scene die we koesteren , samen met de Inspiral Carpets en The Boo Radleys , in de voetsporen van een The La’s, Happy Mondays, Blur, Oasis en Stone Roses. De muzikale carrière van Tim Burgess in die 25 jaar en de zijnen is er eentjes van pieken en (diepe) dalen. De 90s eerstelingen ‘Some friendly’ en ‘Up to our hips’ gaven de Britpopscene kleur en elan.
De band heeft al wat te verduren gehad . De verslavingsproblematiek van Burgess, het dodelijk ongeluk van Rob Collins en de drummer Jon Brookes die anderhalf jaar door een hersentumor kwam te sterven . Brookes hiep nog mee aan de plaat en het was zijn wens dat ze verder afgemaakt werd .
We krijgen enkele sterke bezwerende pop psychedelische songs door het mooie samenspel drums – orgel en dromerige zang als “Talking in tones” , “So oh”, “Come home” , “Baby, I need you to know” en “Lean in” .
Het was nooit de bedoeling hier nu zware , donkere kost te serveren , maar eerder zalvende, aangename pop aan te bieden , waarin ze en verve geslaagd zijn.
Achter Douglas Firs schuilt sing/songwriter Gertjan Van Hellemont, die zich twee jaar terug al onderscheidde met het debuut ‘Shimmer & glow’ , een mooi americana/rootspop album , waarin hij z’n schrijftalent onderstreept . De muziek van onze jonge gast is zeerzeker de moeite en leunt nauw aan bij een Ryan Adams , Wilco of de Jayhawks . Tja , misschien wel het broertje van onze Bony King Bram Vanparys en eentje die ook kan aankloppen bij Eriksson-Delcroix ….
Een herfstig klankenpalet en een dromerige ritmiek hebben we hier in het genre met een reeks afwisselende songs , die subtiel , mooi uitgewerkt zijn of ingetogen gevoelig zijn, “Caroline”, “Don’t buy the house” , “That kind of thing” of “Pigs in the sky” zijn maar een paar voorbeelden die een hartverscheurend sterk album tonen!
U bent liefhebber van het hardere genre maar nu ook weer niet van hersenloos lawaai ? U draait wel eens een plaatje van Mastodon, Torche of The Sword ? U zit niet verlegen om een stevige lap stonerrock ? U houdt meer van pitbulls van chihuahua’s ? Dan is dit uw ding.
High On Fire beukt zo al een vijftien jaar tegen de gepantserde deuren van de stonerrock en de betere metal en hun nieuwe ‘Luminiferous’ is één van hun allerkrachtigste kopstoten, het album blaast nogal wat muren omver zonder daarbij de melodie en de songs uit het oog te verliezen. Hier gaat brute power van uit, soms aan speedtempo (de turbo gaat door het dolle op “Slave The Hive” en “Luminiferous”), soms iets trager (“The Lethal Chamber” sluipt als een hongerige krokodil door het moeras), maar altijd bijzonder heavy. De snaredrums klinken alsof die rechtstreeks tegen uw voorhoofd worden getimmerd en de helse riffs en sterke leadgitaren loodsen deze plaat constant naar de betere kant van de metal.
Voor wie zijn lief al eens wil vastpakken staat er met “The Cave” zelfs een ballad op, maar dan geen van het gevreesde slijmerige kaliber, dit is Journey niet, wel een ballad met ballen, dus u mag uw lief gerust eens goed in het kruis grijpen.
‘Luminiferous’ is als een woeste buffel die een uur lang hete stoom door zijn enorme neusgaten jaagt, één van het soort die u liever als vriend dan als vijand heeft.
How blue can you get ? Leo Welch, een ‘nieuwe’ naam in de blueswereld, maakte twee jaar geleden zijn debuut plaat ‘Sabougla Voices’, een werkje die diep in de gospel gedrenkt was, op een gezegende 82 jarige leeftijd. Hiermee vergeleken is zelfs Seasick Steve een snotneus.
Welch komt nu aanzetten met een authentieke en doorleefde bluesplaat die wederom door geen enkele kuisploeg werd aangeraakt, denk aan de ongewassen platen van Junior Kimbrough, T Model Ford en R.L. Burnside.
Opener “Poor Boy” is een gospel die nog enigszins in het verlengde ligt van zijn eerste plaat, maar daarna gaat onherroepelijk de rauwe blueskraan open. In “Goin’ Down Slow” en “Sweet Black Angel” hangt de geest van Muddy Waters rond, “Too Much Wine” neigt naar de gekheid van Andre Williams en elders stoten we geregeld op Hound Dog Taylor en Howlin’ Wolf. Eeuwen oud en onverslijtbaar dus, dit is recht van de straat geplukt. Ruwer en groezeliger kan u dezer dagen uw blues niet meer krijgen.
Mamma Mia! – de perfecte zomermusical!
Mamma Mia
Kursaal Oostende
Oostende
2015-07-21
Johan Meurisse
Het Kursaal van Oostende maakt er ondertussen een traditie van om een bekende internationale musicals te plaatsen tijdens de zomermaanden. Ze kleuren dit jaar je zomer met de succesmusical Mamma Mia! , één van hun grootste producties , die na vier jaar terugkeert naar Oostende.
Van 21 juli tem 9 augustus 2015 strijkt de internationale cast hier drie weken neer . Al ruim 20.000 tickets zijn verkocht!
Mamma Mia! is een gigantisch succes , een ‘feel good musical’, een meeslepend verhaal rond de hits van Abba , die nog meer elan en intensiteit krijgen in het prachtige Kursaal .
De nummers zijn perfect gekozen , passen in het liefdesverhaal en zijn een mooi overzicht van Abba’s oeuvre, hit-, popgevoeligheid en emotie. Hand in hand gaan verhaal , dans en muziek samen. Op het eind mag iedereen nog eens uit de bol gaan met die kenmerkende glitter & kitsch van de jaren 70 disco.
Het refrein van “Mamma Mia” brengt alles in de musical op zijn plaats
“Mamma mia, here I go again
My my, how can I resist you?
Mamma mia, does it show again
My my, just how much I've missed you?”
Het verhaal van Mamma Mia! speelt zich af in en rond een taverne op een Grieks eiland. Op de vooravond van haar huwelijk graaft een jong meisje in het verleden van haar moeder, op zoek naar de identiteit van haar vader. Die zoektocht brengt drie mannen uit haar moeders verleden voor het eerst in 20 jaar terug naar het eiland.
De karakters worden in het tweede deel sterk uitgediept , wat de totaliteit van de musical zeerzeker ten goede komt
We krijgen de originele versie met de Engelstalige cast. Geen nood, via projecties worden vertalingen voorzien in het Nederlands en in het Frans .
Wees erbij, samen met vrienden of met het gezin , het is de laatste keer dat Mamma Mia! nog te zien is in ons land …Does it show again?!
Info op http://www.kursaaloostende.be
The Hooters - Geniale The Hooters geven fans een uniek verjaardagsfeest!
The Hooters
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Dominiek Cnudde
The Hooters zijn een Amerikaanse band die in 1980 werd opgericht door Eric Bazilian en Rob Hyman. Hun muziek is een mix van pop en rock met reggae, ska en vooral folk invloeden. De band uit Philadelphia maakte slechts 6 volwaardige studioalbums. Van het tweede album: 'Nervous Night' uit 1985 werden meer dan 2 miljoen kopieën verkocht. In dat jaar stonden The Hooters (later zou blijken dat dit tegen de zin was van Bob Geldof) ook op Live Aid.
Toch werden The Hooters in de States nooit een grote band. In Europa bouwde de band wel een grote fanbasis op. In 1987 werd "Satellite" in de U.K. een bescheiden hit. Ook bij ons kreeg het derde studioalbum: 'One Way Home' toen heel wat airplay.
In 1990 was de band ook te zien in Berlijn, tijdens het imposante 'The Wall' optreden van Roger Waters (hij zou dan wel weer een fan zijn van The Hooters).
In 1993 bracht de band het album: 'Out Of Body' uit, waarna men in 1995 besloot om er een punt achter te zetten.
Tot er in 2007 nieuw materiaal verscheen en het zesde volwaardige studioalbum 'Time Stand Still' een feit was. Sindsdien toerde de band regelmatig in Europa. Al bleef dit wel beperkt tot landen zoals Duitsland, Nederland, Zweden, Noorwegen en Luxemburg.
Deze tour naar aanleiding van hun 35ste verjaardag concentreerde zich op Duitsland (met meer dan 25 optredens) en één enkel optreden in Noorwegen, Zweden en Zwitserland. Gelukkig voor ons passeerde de band ook voorbij Luxemburg waar ze op de Belgische nationale feestdag in de Rockhal van Esch-Sur-Alzette een concert gaven. Omdat ik de band nog nooit live had gezien en het meemaken van een live gig van The Hooters bijzonder hoog op mijn verlanglijstje stond was de verplaatsing naar Luxemburg een absolute must!
De kleine Rockhal Club, die een capaciteit heeft van ongeveer 1000 bezoekers liep slechts halfvol voor een avondje The Hooters. Er was geen voorprogramma voorzien. Toen de band van Bazilian en Hyman met "I'm Alive" openden sloeg de vonk toch meteen over! Onmiddellijk viel ook de opmerkelijke heldere sound op in de hal en was het dus vanaf de start meteen genieten geblazen. De band beloofde een onvergetelijke avond en dat werd het ook!! Er werd geklapt, gezongen, gedanst en het kookpunt in de zaal werd al heel vlug bereikt. Zeker toen tijdens het grappige "Morning Buzz" voor het eerst de accordeon van Rob Hyman werd bovengehaald.
De avond werd een aaneenschakeling van hoogtepunten waarvan het bloedmooie en semi-akoestische "Private Emotion" het eerste was. De band stond op het podium met enorm veel speelplezier en het viel ook op dat elk afzonderlijk instrument perfect in de mix zat. Hierdoor kregen de liedjes alle ruimte om zich te ontplooien en zo kregen we een onvergetelijke uitvoering van de song die ze ook op Live Aid 1985 speelden: "All You Zombies".
Een volgende hoogtepunt was de Don Henley cover "The Boys Of Summer". Wat mij betreft is dit net zozeer een The Hooters song geworden, want door het mandolinearrangement werd deze klassieker naar een nog hoger niveau getild. "Graveyard Waltz" en "500 Miles" kwamen in een medley voorbij. Het folky "Karla With A K" werd bijzonder sterk onthaald.....alsof er een rockstadion gevuld met 30.000 man aan het meezingen was.
De ambiance werd alleen maar groter dankzij een sublieme finale met meezingers zoals: "25 Hours A Day", de hit "Satellite" & afsluiter "And We Danced" met daarin de melodica in een hoofdrol.
Het was ook de verjaardag van zanger/frontman Eric Bazilian. De man werd 62 jaar en had duidelijk een geweldig verjaardagsfeest. Al vlug werd de band terug het podium opgeschreeuwd en bracht men een ode aan de muziek tijdens "Give The Music Back". De blokfluit van Bazilian zette de imposante evergreen "Johnny B" in, wat natuurlijk voor nog meer vuurwerk zorgde. De band kreeg er echter nog geen genoeg van en trakteerde ons op nog een tweede encore ronde met o.a. de Peter Schilling cover: "Major Tom (Coming Home)". Het Luxemburgse publiek werd uitzinnig nu het door Eric in keurig Duits werd toegezongen.
Het van Joan Osborne bekende nummer "One Of Us", (dat geschreven werd door Eric Bazilian en hem ook een Grammy opleverde) en de Cyndi Lauper hit "Time After Time" (maar ook mede gecomponeerd door Hooters boy Rob Hyman) waren de kers op de taart van een onvergetelijk 35ste verjaardagsfeest.
The Hooters waren live een klasse apart. De hechte band speelde een perfecte set en de sfeer in de halfvolle zaal was bijzonder uitbundig. Het geluid in de Rockhal was perfect en ook de man achter de lichtshow mag een dikke pluim op zijn hoed steken.
Na het optreden was er ook nog de mogelijkheid om de heren te ontmoeten tijdens een (kosteloze!!) 'meet & greet'......wat enkele leuke babbels met de band opleverde.
Mijn eerste liveconcert van The Hooters was meteen een van de allersterkste concerten die ik de voorbije jaren zag. Een onvergetelijke concertervaring die ik niet meteen had zien aankomen!
Setlist:
*I'm Alive *Hanging on a Heartbeat *Day By Day *Silver Lining *Morning Buzz *Private Emotion *South Ferry Road *All You Zombies *The Boys Of Summer *Graveyard Waltz *500 Miles *Where Do The Children Go *Karla With A K *25 Hours A Day *Satellite
*And We Danced
----------------------------------------
*Give The Music Back *Johnny B
----------------------------------------
*Major Tom (Coming Home) *One Of Us *Time After Time
Bekijk ook de 'raw video live cuts' van deze magische concertavond van The Hooters in Luxemburg via de link:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxg66j6piBO_FFo1Aj5GzuV
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hooters-21-07-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
Boomtown 2015 - Ronduit sterke openingsdag van Boomtown
Boomtown 2015
Kouter
Gent
2015-07-21
Nick Nyffels
Chantal Acda, de in België wonende Nederlandse, ooit nog bij Isbells, mocht voor ons Boomtown openen. Ze had een uitgebreide band meegebracht, met onder andere Gaëtan Vandewoude, van Isbells, en dEUS bassist Alain Gevaert, die dus niet alleen bij Trixie Whitley bijklust. Haar nieuwe album, ‘The Sparkle in our flaws’, met gastbijdragen van onder meer Peter Broderick and Valgeir Sigurdsson, komt pas in september uit, maar ze beloofde vanavond om al een aantal nieuwe nummers te laten horen. Acda is gegroeid als performer: enkele jaren geleden zagen we nog een uit het nest gevallen vogeltje op een uitgeregend Sint-Jacobs, nu zien we een frontvrouw met zelfvertrouwen op de bühne van de Handelsbeurs. Wat daar nog bij hielp is dat ze een stevige band achter zich staan had, die een warme, gloedvolle sound wist neer te zetten met onder meer viool en tuba. Acda heeft een goeie stem, die bijvoorbeeld extra tot haar recht kwam wanneer ze enkel door viool begeleid werd.
Rustig maar ongedurig, om maar eens een ter ziele gegaan radioprogramma te citeren, zo kon je het geluid van Chantal en haar band nog het best omschrijven. Dit was geen brave folk, er zaten genoeg weerhaakjes en stoorzenders in de nummers, die door Gaëtan Vandewoude en de violist in de nummers gesmokkeld werden, in de vorm van elektronische accenten en loops. Die violist nam trouwens ook een deel van de zang voor de rekening, in een mooi duet met Acda. We kregen een stevige finale, met veel gitaar en drumgeweld en een schreeuwende tuba, waarna alle instrumenten wegvielen behalve de bas van Alain Gevaert. Als opener van Boomtown kon dit al tellen.
Mark Kozelek is een notoir moeilijke mens en ook de frontman van Sun Kil Moon die voor vele critici het album van 2014 uitbrachten met ‘Benji’. De band heeft een nieuwe worp uit met ‘Universal Themes’, maar die plaat wordt over het algemeen iets minder onthaald. Kozelek heeft een voorkeur voor lange songtitels en nummers over seriemoordenaars, net zoals Sufjan Stevens, maar wat zijn nummers vooral onderscheiden is dat ze echte kortverhalen zijn, heel dikwijls over diep persoonlijk onderwerpen. Mark Kozelek had een ruime band meegebracht, met onder meer twee drummers, waaronder Steve Shelley van Sonic Youth zaliger, die hij als een ware orkestleider/crooner strak in de hand hield. Kozelek was voor zijn doen goed gezind, ook al gaf hij nog een sneer naar de organisatie omdat hij bij zijn vorige passage een tand gebroken had op een door de organisatie geserveerde portie stoofvlees, wat hem 3000 dollar had gekost bij de tandarts.
De eerste twee drie nummers roffelde Kozelek op een derde drum, zijn weg croonend door zijn aan American Music Club schatplichtige americana. Daarna speelde Kozelek ook gitaar. In “Carissa” een ode aan zijn door een stom accident overleden achternicht, liet hij het publiek meezingen en de dood kwam ook aan bod in “Today Richard Ramirez died of natural causes “ over deze Amerikaanse seriemoordenaar en een cover van Nick Cave ,“Weeping Song”, naar aanleiding van het overlijden van één van de tweelingzonen van Nick Cave die vorige week verongelukte door van een rots te vallen.
Meer persoonlijk werd het in het stevig rockende “Dogs”, een nummer over adolescentie en onbeantwoorde jeugdliefde, waarin Kozelek stem stevig vervormd was, en wat voor mij het hoogtepunt van deze festivaldag was. De zeventig minuten die Sun Kil Moon toebedeeld waren, waren zo voorbij in een elektriserend concert dat ons nog lang zal bij blijven. Om het in wielertaal te zeggen, dit was een etappe hors categorie.
We waren nog aan het bekomen van het echt uitstekende concert van Sun Kil Moon, en daar was de volgende band al begonnen op het zeer goed gevulde middenplein. Nee, die publiekstoeloop was er niet voor een Belgische band, maar wel voor Unknown Mortal Orchestra. Deze band rond kiwi Ruban Nielson stond hoog op het verlanglijstje van de programmator, die ze onverhoopt had kunnen boeken. Net als Foxygen, de Nederlanders van Jacco Gardner en Tame Impala,, brengt dit Orchestra psychedelische pop, in een rockbezetting. Rijkversierde popnummers met een ijle stem gezongen, maar geen uitgesponnen gitaarsolo’s, dus de liefhebbers van de harde psychedelische rock kwamen hier niet aan hun trekken. Wel uitstapjes naar soul en sixties-pop, bijvoorbeeld in “Multi love” of “Ffunny ffrends”. Heel aangename pop dus, die perfect bij de zomerse nachttemperaturen paste. Zo aangenaam dat we bleven plakken, en zo het optreden van het Australische Tora misten. Maar goed, die hadden we op Best Kept Secret al gezien, waar ze toch nog te groen uitvielen.
Conclusie, dit was een heel straffe opener van Boomtown, het beste dat er in jaren al op de Kouter geprogrammeerd stond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2015/
Organisatie: Boomtown, Gent
Dourfestival Dour 2015 – woensdag 15 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-15
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier
Dour 2015 - Het is weer van dat, muziek ontdekken op wat één van de grootste alternatieve underground festivals van Europa. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het ‘alternative music event’ is er eentje om te koesteren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 250 bands voor te stellen over verschillende podia … En een paar kleine bijkomende podia sieren nog het geheel om zo nog meer bands, artiesten e.a. zaken te ontdekken.
Voor deze 27ste editie hadden ze bij Dour iets speciaal in petto: een extra festivaldag. Deze extra dag werd georganiseerd voor de kampeerders als vervanging voor het campingfeestje, maar ook in het kader van Mons 2015, slechts op een boogscheut van het dorp . Vanaf dit jaar zal deze extra dag een vaste waarde zijn, gezien je volgend jaar ook vijf dagen naar het festival kan gaan.
Dour 2015 was er één die alle records brak, zo’n 228.000 bezoekers over de vijf dagen en ongeveer 270 artiesten kon het festival verwelkomen. Het werd een Dour om nooit te vergeten, heerlijk dampend sfeertje bij ieder concert hoe klein dan ook, uitzinnige taferelen, de geur van eet- en drankstandjes, nachtelijke DJ taferelen , de broeierige temperaturen, het stofferige parcours, de modder en vooral een grote uitbreiding van de Dour-community.
Dit al op woensdag wanneer er zo’n 35.000 aanwezigen waren voor de vijf artiesten op The Last Arena.
dag 1 – woensdag 15 juli 2015
Het festival werd geopend door Gallowstreet een Amsterdamse brassband dat ons meteen aan dezelfde Nederlanders van Jungle By Night deden denken. Hun eigentijdse brass vermengd met wat hiphop en funky trompetten maakten het alleen nog maar warmer aan The Last Arena. Perfecte muziek om een divers festival als Dour te openen. Het was al verrassend druk aan het podium, iedereen had duidelijk zin om te Doureuuuh!
De sfeer zat al goed van bij het eerste concert, en het werd alleen maar beter met de Brusselaars van La Smala. De naam van dit Hiphop-collectief is onmogelijk te vergeten, doordat het in ieder nummer enkele keren voorkomt. Het viertal is perfect op elkaar ingespeeld en kunnen zowel apart als samen perfect rappen. Dit met nog een extra beat onder , maakt het meteen ook dansbare hiphop. Ze lopen heen en weer op het podium. Daarnaast valt ook op hoe serieus ze hun job nemen, het zijn Hip Hoppers waar niet mee te spotten valt. Maar er kon dus wel serieus op gedanst worden.
Na deze Hip Hop en Brass is het nu de beurt aan Indie Rock met funky invloeden. Jungle staat garant voor een sterke liveshow, en ook op Dour was dit niet anders. Te beginnen met echte junglegeluiden bij wijze van intro, waarmee we ons even als een dier waanden. Iedereen wilde een glimp van Jungle meepikken waardoor er meteen al veel volk voor het podium stond, wat resulteerde in veel ambiance.
De band slaagt er in om ieder nummer op elkaar te doen gelijken, toch is er telkens een andere sfeer rond ieder nummer. Dat is wat hun live-shows sterker maakt dan op cd. Het sterke van de band is hun live zang maar ook het uiterlijk. De twee bandleiders zien er niet uit als mannen met zo’n hoge stem. Toch is het de samenzang van de twee die het concert maken, net als de extra bas die we in ieder nummer te horen krijgen.
Hun grootste hits krijgen een plaatsje op het eind waarmee het publiek meteen ontploft. “Busy Earnin’” en “Time” wordt onthaald met uitgebreide danspasjes.
SBTRKT is een grote naam is in het DJ-milieu , die al onder meer samenwerkte met Ezra Koenig, Drake en Jessie Ware. Maar waaraan hij zijn plaats na Jungle had verdiend , vragen wij ons nog steeds af. Het blijkt te gaan om een saaie set , volledig uit de toon van de vorige artiesten . De DJ verzorgt post-dubstep die traag op gang komt, en eigenlijk nooit echt begint. Het zorgt er dan ook voor dat het publiek zich met mondjesmaat naar de eetstanden begeeft. De Visuals die hij heeft meegebracht zijn wel de moeite om te bekijken, alsook zijn kleurrijk masker dat hij voortdurend draagt. Het was jammer dat zijn kleurrijke nummers vanavond niet in het lijstje stonden , wat de avond nog donkerder maakte.
Het hoogtepunt van de avond, en meteen ook de laatste artiest zijn 2manydjs. Het is een eeuwigheid geleden dat de gebroeders Dewaele nog eens optraden (zo lijkt het toch). Maar ze zijn hun trucks nog niet kwijt. Het is geen DJ-set zoals een ander, want al vanaf het begin onderscheidt het duo zich door met een hoge tunes het publiek gek te maken. Het publiek roept massaal “Doureuuuh” … Het Dourgevoel zit meteen snor !
Er passeren verschillende nummers de revue, opbouwend, gevolgd door een zware dansbare bas. Eén nummer eerder die avond , komt zelfs terug in de DJ-set, “Julia” van Jungle , blijkt ook bij 2manydjs een topper. Op een bepaald moment krijgen we zelfs Tame Impala te horen. Eindigen doen ze met Supergrass’ “Allright”, want iedereen voelt zich ‘Allright’.
Het blijkt een wijze raad die 2manydjs ons wil meegeven: “Geniet van de komende dagen”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2015 – donderdag 16 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-16
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier
Dag 2 van Dour is eigenlijk de eerste officiële volledige dag. Op het programma stonden vandaag zowel (onbekende) Waalse bands, ronkende gitaren van Rival Sons en Songhoy Blues, als beats van onder meer Flume en Mark Ronson. Maar daarnaast ook te ontdekken groepen waar we maar al te graag eens een kijkje gingen nemen.
Voor deze festivaleditie had Dour een nieuwe tent in te wijden. In Le Labo kon je elke dag een bont allegaartje aan groepen zien. Nu eens rock of indiepop, dan weer noise of springerige Brits/Japanse electropop zoals Kero Kero Bonito, de band die de eer kreeg om Le Labo te openen. Ondanks het vroege uur was er toch al aardig wat publiek voor de Londense band. De huppeldansjes en verkleedpartijtjes van zangeres Sarah Midori Perry (met Japanse roots) konden echter niet verhinderen dat veel mensen na enkele liedjes andere oorden gingen opzoeken. Hun liedjes over baby’s, huiswerk en afstuderen waren op zich wel schattig (“So kawaii’) maar dat was het dan ook. Het was meer een verijdelde karaoke. En wie dat geweldig vindt, is meestal ‘animefan’, Japans voor zat. Kero Kero tekende wel voor de meest interessante vraag van de dag: “How many shrimps do you have to eat before you turn pink?” Het antwoord vindt u wellicht ergens op het internet.
Samen met Kero Kero Bonito werd The Cannibal Stage geopend door My Dilligence. Deze Brusselse band kan worden beschouwd als het Brusselse antwoord op bands als Queens Of The Stone Age en Mastodon. Stevige maar tegelijk ook melodieuze stonerrock. Dit allemaal uit België, alweer een band waar we trots kunnen op zijn. Het werd een stevige set met luide gitaren en vette solo’s, maar vooral de perfecte opener voor het podium. Soms werd er zelfs een stevig geschreeuwd door de zanger, maar nooit echt met de bedoeling om zijn stem kapot te maken. Het waren melodieuze screamo’s. Om de band te vergelijken met een andere nationale trots: Triggerfinger maar dan net iets steviger.
De eerste band in La Petite Maison Dans La Prairie was Recorders. Ook dit is een band uit het Brusselse maar wel met een totaal andere stijl. Het is Indie Pop in zijn puurste vorm, denk aan Death Cab For Cutie en Phoenix en dan krijg je Recorders. Natuurlijk kan Recorders ook op zichzelf staan, dit hoor je vooral aan hun sterke single “Beach” die lekker catchy klinkt. De zanger van Recorders heeft iets weg van Max Colombie, al klinkt de band net iets leuker en minder melancholisch. De lampjes op de achtergrond tonen dat deze band het licht in het donker aansteekt met hun nummers, al wie vroeg gelukkig wilde worden was aanwezig bij Recorders en het werkte effectief.
Dat Afrika niet vaak wordt geassocieerd met rockmuziek is een understatement. Toch komen er de laatste tijd meer en meer bands uit het continent met onder meer Bombino, Terakraft en Tinariwen. Telkens worden deze band geholpen door een grote naam uit de Westerse wereld. Ook Songhoy Blues is zo’n band. De band is afkomstig uit Mali en werd op hun debuutalbum geholpen door Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs, maar ook Damon Albarn is op hun album terug te vinden. De band onderscheidt zich door teksten te schrijven die over het politieke leven in Mali gaan.
Live is dit vooral een zwoele mix van gitaren en blues. De zanger van de band toont alvast zijn beste moves, het publiek kon dit alleen maar smaken. De entertainmentwaarde van de zanger is zeker een meerwaarde voor het concert die de bloedhete tent alleen maar warmer maakt. Ook live wordt de politieke boodschap van de band verkondigd, weliswaar in het Frans maar we konden er toch uit opmaken dat de oorlog zo snel mogelijk moet stoppen, overal! Mooie woorden die op gejuich werden onthaald, waarna er weer verder gedanst werd.
Orange Goblin was al een stukje bezig toen we er aan kwamen, toch konden we snel afleiden wat deze band is. Een dikke man, een baard en lang haar , die een zware donkere stem heeft, typisch metal zullen we maar zeggen? Hevige bassen die je lichaam zomaar doorzeven en een theatraal geluid kenmerken. Meer moesten we niet horen om zomaar af te leiden dat we na twee nummers genoeg hadden van de band.
Laat je nooit misleiden door de naam van een band. Unknown Mortal Orchestra is niet echt een orkest , en na hun optreden in La Petite Maison Dans La Prairie zijn ze ook niet meer onbekend. De band rond Nieuw-Zeelander Ruban Nielsen kwam verassend dansbaar uit de hoek en leek nog het meest op een funky versie van Tame Impala. Nielsen begon het concert redelijk schuchter. Hij zocht niet meteen contact met het publiek, maar dat hoefde ook helemaal niet. Zijn songs deden dat voor hem. Onweerstaanbare songs als “Ur Life One Night”, “From The Sun” en “How Can You Luv Me” deden niet alleen het publiek smelten, ook Nielsen voelde zich steeds comfortabeler in de rol van frontman.
Met “Multi-Love”, de titelsong van zijn nieuwe plaat, en “Can’t Keep Checking My Phone” breidde Unknown Mortal Orchestra een geweldig eind aan het eerste hoogtepunt van Dour 2015. Dat laatste nummer was trouwens niet van toepassing op het Dourpubliek. Er werden heel weinig smartphones gecheckt. Dat gaat nu eenmaal moeilijker als je danst, denken wij.
Wie niet naar Unknown Mortal Orchestra ging kon bij Josef Salvat een totaal andere sfeer beleven. Net zoals Unknown Mortal Orchestra is ook Josef Salvat zeer geliefd bij online muziekblogs. Natuurlijk zijn de meeste hypes niet altijd terecht, toch is Josef een verborgen schat die maar door weinig mensen werd gevonden. Want de Jupiler Dance Hall lag er verlaten bij toen de zanger het podium betrad. Wat ze gemist hebben? De nieuwe Justin Timberlake als het aan ons ligt! De zanger uit Australië heeft een zeer kenmerkende hoge stem en smijt zich volledig bij ieder nummer. Dit kan letterlijk genomen worden, want de zanger lag ettelijke keren op de grond te zingen. Hij steekt al zijn emoties in zijn nummers en dat is wat zijn concert zo sterk maakt. Doordat de zanger met gevoel zingt, worden zijn nummers automatisch beter. Met een cover van “Diamonds” van Rihanna en zijn eigen hit “Open Season” kon hij het publiek volledig meekrijgen. Zowel de tent als het uur kreeg hij niet vol, maar onze harten werden wel gevuld door liefde voor Josef.
Op The Last Arena waren Rival Sons net aan hun set begonnen. De rootsrockers uit California waren een week eerder nog het voorprogramma van AC/DC en van die set bleven alle nummers over. Gevolg, een saai wederkerende show door net diezelfde nummers. Het nieuwe werk had weinig bijval, het was net op die oudere dat de band echt goed door rockte. Helaas voor de band liep het volk langzaam maar zeker weg, en we gaven ze zeker geen ongelijk. Het ging allemaal nogal wat traag, en dat is precies wat de mensen op Dour niet willen.
Gelukkig kregen we erna te maken met ‘The Little James Brown’ Lee Fields & The Expressions. The Expressions beginnen met een intro die al meteen veel soul bevat. Maar de echte soul, die zit in Lee Fields zelf, wat een man! De zanger betreedt in glitterpack het podium en blaast ons meteen uit onze sokken met zijn stem. De zanger staat nog geen 10 seconden op het podium of iedereen wordt gek. De o zo bekende James Brown schreeuw, is ook aanwezig bij Lee Fields vandaar dat we nu ook zijn bijnaam begrijpen. Lee Fields is een rasentertainer, hij neemt het publiek mee naar waar hij wil. Het publiek volgt hem blindelings, wat tegelijk ook gevaarlijk kan zijn. Maar Lee Fields heeft een te groot knuffelgehalte om echt gevaarlijk te zijn. Het was vooral genieten van zijn soul en bewogen net als Lee Fields zelf met karige moves voor een zestiger.
Gedanst werd er ook op Young Fathers, al was het in een iets andere sfeer. Het Schotse kwartet brengt een soort avant-garde hip-hop die gesmaakt wordt door zowel pers als hipsters. Hun bandnaam mag je gerust letterlijk nemen. Young Fathers is de trotste papa van 2 geweldige platen: de oudste is anderhalf jaar en hun jongste drie maanden oud.
Ze staken al snel het vuur aan de lont met “No Way”, hielden het brandend met “Get Up’”halfweg de set , om dan uiteindelijk de et te blussen met “Shame” en “Only Child”. ‘White heat’ en zonder mededogen voor publiek, zo viel Young Fathers nog het best te omschrijven. Het zijn mannen van weinig woorden. “Do you wanna dance?” was zowat het enige dat de Fathers van het publiek wilden weten. Om daarna zelf het goeie voorbeeld te geven met een ‘pop n’ lock’ dansje waar Jejoen Bontinck nog iets kan van leren.
Op de Cannibal Stage valt er doorgaans veel minder te dansen en met A Place To Bury Strangers was dat niet anders. Met hun noiserock creëerden ze een ondoordringbare geluidsmuur die het publiek met verstomming sloeg. Maar niet echt op een goeie manier, want de apathische houding van de band sloeg over op het publiek , dat de muziek meer onder-gaat dan er in mee-gaat. Alle gitaarmishandeling ten spijt – gitarist/zanger Oliver Ackerman en bassist Dion Lunadon keilden regelmatig hun gitaren tegen de grond -, het leek eerder ‘van moeten’ om de show levendig te houden. Toen de bassist het publiek in dook en crowdsurfte tot ergens in het midden van de tent , had dit niet echt het verhoopte resultaat. Zo veel volk stond er nu ook niet in de Cannibal Stage. Samen met gitarist Ackerman speelden de twee enkele liedjes in het publiek, al vond een groot deel van het publiek het toen al welletjes. Met een lauw applaus trokken de twee uiteindelijk terug naar het podium. Een wat vreemd einde voor een concert , op automatische piloot.
Gelukkig hadden we in La Petite Maison Dans La Prairie te maken met een rasechte Syriër. Omar Souleyman deed de tent propvol lopen. Het publiek werd al lichtjes gek toen de muzikant op het podium de Arabische beats inzette, het duurde toch vijf minuten vooraleer we Omar zelf te zien kregen. Wat volgde was een zweterige danspartij van jewelste. Net alsof we zelf in de woestijn van Syrië waren. Eventjes was er geen oorlog in Syrië, en dat aanvoelen probeert Omar te verwezenlijken. Met zijn beats verenigt hij alle culturen, op Dour danste iedereen vrolijk samen met de Arabier; van Racisme was er helemaal geen sprake! Het zijn nummers die telkens langer dan 10min duren , telkens met dezelfde wederkerende beat , alsook een zanger die het publiek telkens ophitst. Een korte samenvatting dus van hoe het concert er effectief aan toe ging. Saai, zou je denken, maar niets is minder waar. Omar heeft maar enkel die wereldlijke touch nodig om iedereen gek te maken.
Het was al van meet af aan duidelijk dat Starflam een thuismatch speelde op Dour. In een aardig volgelopen Boombox mochten de Luikenaars een uur lang grasduinen in hun al 18 jaar lange carrière. Dat is lang, maar niet uitzonderlijk voor een hip-hop groep. Toch weten ze na al die jaren relevant te blijven. En dat doen ze niet met hippe beats of vindingrijke melodieën, maar gewoon met nummers die ergens over gaan. Starflam is een groep die niet in elk nummer hun eigen bandnaam hoeft te scanderen. Ze maken nummers over broederschap, wapens het zwijgen opleggen en droegen het “Illusions” op aan de Grieken en aan de ‘gens sans papiers’. Drie breakdancers die zich op het podium lieten gaan, en voor ambiance gingen . Dat was niet echt nodig, want het publiek at sowieso al uit hun hand.
Vandaag hadden we al Syrisch, Malinees en Frans gehoord, en alsof dat nog niet genoeg was kregen we nu het Noors . Een stevig concert. Kvelertak is in het milieu een grote naam, die op tour met Slayer later dit jaar gaat. Op Dour bewezen ze dat ze het helemaal alleen (even) goed kunnen. Ze hadden wel een klein probleem: de helft van hun gerief was te laat met het vliegtuig gekomen waardoor ze van andere bands materiaal moesten lenen. Dit had geen invloed op hun set, hoewel de stem van de zanger soms nogal stil was. De vele versterkers op het podium zorgden voor de luidheid van de band. De zanger met baard schreeuwde zich al vanaf het eerste nummer de longen uit het lijf. Een beest van een zanger trouwens , die je liever niet zomaar op straat tegen het lijf loopt. Dit bleek fantastische hardcore metal te zijn, potig maar even toegankelijk. Perfect voor het festival dus.
De grote producer Mark Ronson was van totaal andere gestalte. Hij stond o.m. in voor het werk van Amy Winehouse, Robbie Williams, Adele, Kaiser Chiefs en Duran Duran. Een legende dus. Hij speelde een DJ-Set wat minder indrukwekkend was. De beelden achter hem en de MC waren wel een mooie meerwaarde. Amy Winehouse stond enkele keren geprogrammeerd tijdens de set, samen met een rits grote hits. Wist je trouwens dat “Uptown Funk” van hem was? De song kwam zelfs twee keer aan bod! Volgens Ronson was dit het grootste publiek waar hij ooit voor ‘ge-dj’t’ had, al zullen we dat toch maar met een korreltje zout nemen.
De afsluiter was Flume, waar de verwachtingen hoog waren. Hij begon zijn set met zijn laatste single “Some Minds”; wat volgde waren singles als “On Top” en “Holding On’” in het eerste halfuur van de set. In één adem wat saai door de weerkerende beats; voortdurend dezelfde opbouw en dezelfde ritmische insteeks . De opbouw duurde te lang, en na een uur begon het volk langzaam af te druipen.
We hoopten hier stiekem dat er nog iets tofs ging volgen. Maar de set eindigde met de remix van Lorde’s “Tennis Court” , het enige echte hoogtepunt . De grote DJ uit Australië was zijn publiek dankbaar . Hij zag er moe uit , wat de swing er deels uithaalde. Leuke visuals dat wel, om weg van te dromen en/of van in slaap te vallen.
Na 2u hadden we nog verschillende dj’s, o.m. voor de drum’n’bass liefhebbers waren er Camo & Krooked die hun set eventjes moesten stilleggen voor een gek die de lichtmasten beklom wat super gevaarlijk was. Tot in de vroege uurtjes kon worden gedanst …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Nederlands 
Français 
