Na jullie show met Amenra in De Kreun in Kortrijk (2013) –die overigens overweldigend was- werd het plots heel stil rond jullie. Persoonlijk dacht ik dat daar een doorbraakmoment lag. Hoe hebben jullie de show en wat erna kwam ervaren?
Het optreden met Amenra was voor ons een overweldigende ervaring en een grote eer. Het betekende in velerlei opzichten ook een doorbraak. Voorheen speelden we vooral kleinere shows en voelden we nooit druk om echt voluit te gaan met de groep. Als groep hadden we lang de ervaring dat onze muziek wat in de marge stond en niet echt werd opgepikt door het publiek. De kans die Amenra ons bood leidde vrijwel meteen tot enkele andere shows met goeie bands, zoals bijvoorbeeld het optreden met Maudlin in de Kinkystar. Het voorjaar van 2013 deed ons inzien dat er misschien toch ‘iets’ in onze muziek zat dat mensen kon aanspreken. De rol van Amenra kan hierbij niet onderschat worden; muzikaal betekenen ze voor enkelen in de groep heel veel, als muzikant en als individu, maar ook door de gesprekken die we met hen hebben kunnen voeren. Deze hebben er ons toe aangezet vertrouwen te krijgen in wat we doen. Maar opnieuw, als opener mogen spelen was vooral een enorme eer voor ons.
Eleanora als voornaam uit het Grieks vertaald betekent licht, is dit ook waar jullie naar streven in het maken van nummers of heeft de naam een heel andere betekenis?
Eleanora stamt inderdaad af van het Grieks. Er wordt aangenomen dat het afkomstig is van de term ‘eleos’ wat staat voor mededogen. Eleanora zelf wordt vertaald als zonnestraal, stralend licht of toorts. Er is ook een Arabische verklaring voor het woord, dewelke staat voor god is mijn licht. De essentie voor ons is hierbij inderdaad telkens licht, in relatie met duisternis. Deze dialectiek tussen licht en duisternis is bij ons heel prominent aanwezig, in het schrijven van teksten en in het maken van nummers. De voortdurende reflectie tussen beiden moet vooral leiden tot persoonlijke bescheidenheid, deernis; barmhartigheid, en dit in volle waarachtigheid en zelfbesef. Dit is meteen ook het thema van onze teksten. Tijdens optredens functioneert de stem, het uitspreken van die woorden, vooral als een lijfelijke ervaring, om aan te tonen hoe pijnlijk dit proces is. Als band proberen we tijdens een optreden dan ook heel explosief naar voor te komen, af te zien in het licht, om daarna terug in onze persoonlijke duisternis te stappen.
Er zijn geruchten dat er een split op komst is met Amenra. Wat is daar van aan?
Wij zijn inderdaad gevraagd geweest door Amenra om samen met hen een split uit te brengen. Het betreft het nummer ‘Mammon’ dat ook terug te vinden zal zijn op onze EP. Naast de optredens die we met hen kunnen doen, is alsook deze kans subliem. Het voelt goed aan, als je de steun kunt krijgen van een groep die gelooft in hetgeen je brengt en waarvoor je staat.
Naar welke bands of artiesten kijken jullie op, halen jullie inspiratie uit?
Iedereen in de groep heeft een verschillende muzikale achtergrond. De inspiratiebronnen zijn dus heel divers. Dat kan dan van Tool en Deftones, naar June Paik, Time to Burn en Perth Express, tot bands als Rise and Fall en Congress gaan. Wat wel altijd meespeelt bij elk van ons, is de intensiteit van bands.
Jullie labelen onder het Belgische label ConSouling Sounds. Een bewuste keuze, of werden jullie gekozen?
Via bepaalde personen zijn we in contact gekomen met Consouling Sounds. Vanaf het eerste moment hadden we de indruk dat het klikte met hen door de transparante houding tussen ons beide. Het idee van een EP sprak hen aan en daardoor hebben we de kans gekregen om ons ding te kunnen doen, mede door hun steun.
Wat zijn de verdere plannen voor 2014 met Eleanora, of wat willen jullie dit jaar gerealiseerd zien voor jullie als band?
Eind maart, begin april zijn we van plan om onze EP uit te brengen onder het label van ConSouling Sounds. Nadien gaan we opnieuw de studio in. Dit betreft een grondige voorbereiding want het volgende nummer zal volgens ons gezien worden als een “epos” in het voorlopig verhaal als band. Daarnaast hopen we nog verschillende optredens te kunnen spelen om zoveel mogelijk ervaring op te doen als relatief jonge band. Deze ervaring zou nog versterkt kunnen worden, mochten we er in slagen om via een kleine tour even kennis te maken met onze buurlanden. Wie weet wat de toekomst ons kan brengen?
Split Amenra/Eleanora kunnen vanaf heden besteld worden via http://consouling.be/amenra.php
Shows Eleanora
21.03 cinéPalace, Kortrijk w/Oathbreaker, Maudlin
https://www.facebook.com/events/759157020767606/?fref=ts
23.03 Mezz, Breda w/Amenra, The Fifth Alliance
https://www.facebook.com/events/219189134930310/?fref=ts
29.03 OJC Kompas, Sint-Niklaas w/The Tragedy We Live In, Charnia, Monnik
https://www.facebook.com/events/1388058641418901/?fref=ts
Met een vader als Barry Andrews, mede-oprichter van hippe Engelse artrock bands als XTC en Shriekback, leek het enkel een kwestie van tijd vooraleer ook zoonlief Finn zijn eigen groepje uit de grond zou stampen. Als bezieler van The Veils werd de naar Nieuw-Zeeland geëmigreerde jongeling een grote toekomst voorspeld ten tijde van de fraaie debuutplaat ‘The Runaway Found’ (‘04), maar de grote meute hapte uiteindelijk niet toe. Na vier albums en een handvol EPs vol broeierige gitaarpop blijft Finn Andrews wat hangen in de schemerzone tussen alternatief en mainstream, een biotoop dat hem als intelligente romanticus overigens prima lijkt te bevallen.
Vorig jaar liet de groep Pukkelpop nog jammerlijk links liggen ten voordele van Lowlands. Met een aantal maanden vertraging én vier jaar na hun vorige doortocht kregen The Veils afgelopen woensdagavond met de Orangerie van de Botanique toch ei zo na opnieuw een Belgische zaal volledig gevuld.
The Veils werden bij hun eerste stappen richting podium opvallend enthousiast onthaald, waarop de groep gevat antwoordde met het epische “Train With No Name” en het nog steeds okselfrisse oudje “Calliope”. ‘It’s good to be back’ liet de goedlachse frontman met de eeuwige zwarte deukhoed optekenen, en dat was niet eens gelogen. De avond ervoor had de groep immers nog een show moeten cancelen wegens stemproblemen, maar wonderbaarlijk genoeg bleek de vibrerende strot van Andrews amper een dag later terug redelijk intact. Vocaal refereert de frontman beurtelings aan wijlen G.W. McLennan van The Go-Betweens en Starsailor opperhoofd James Walsh, twee collega’s die net als Andrews niet vies zijn van een streepje weltschmerz. Voor de zes metgezellen van Andrews, waaronder een bevallig duo strijkers, leek er geen plaats weggelegd in de spotlight. Andrews = The Veils, zo leek het wel, aangevuld met wat sessiemuzikanten die zich gedwee in de schaduw van de frontman nestelden.
Aanvankelijk stonden redelijk wat nummers uit hun laatste en meest gestroomlijnde worp ‘Time Stays, We Go’ op de setlist. “Birds”, “The Pearl”, “Sign Of Your Love” en “Out From The Valley & Into The Stars” behoren dan wel tot het traagste materiaal op die plaat, live kregen ze een serieuze trap onder de kont en werkten de erg goed op elkaar ingespeelde muzikanten steevast naar een broeierige climax toe. Niet alle nieuwe nummers dreven trouwens op subtiele arrangementen. Met de opzwepende single “Through The Deep, Dark Wood” bewezen The Veils dat ze evengoed met sprekend gemak een potige rocker uit hun mouw kunnen schudden die om onbegrijpelijke redenen de radio niet heeft gehaald.
Nog spannender werd het toen de groep ging grasduinen in wat ouder materiaal uit het voorlopige magnum opus ‘Nux Vomica’ (‘06), en met verve bewees dat deze passage uit hun back catalogue moeiteloos overeind blijft. Drijvend op een zompig bluesrock rifje bloeide “Not Yet” open tot een explosief nummer waar Nick Cave zowaar een spreekwoordelijke ‘red right hand’ kwam toesteken. Diezelfde Cave inclusief zijn Bad Seeds waren ook nooit veraf tijdens het dreigende titelnummer “Nux Vomica”. De anders redelijk goedlachse Andrews liet hier plots het manische rockbeest in zich los; reken daarbij nog de broeierige combinatie van een onheilspellend orgel en messcherpe gitaaruithalen en je hebt nog steeds een van de meest intrigerend buitenbeentjes in het oeuvre van The Veils.
Het was vervolgens intimiteit troef tijdens de eerste encores, waarbij Andrews solo en enkel gewapend met een akoestische gitaar de oude publiekslievelingen “Lavinia” en “The Tide That Left And Never Came Back” in alle eenvoud tot hun naakte essentie terug bracht. Het zorgde voor twee kippenvelmomentjes die we nog een tijdje gaan koesteren, net als de furieuze afsluiter “Jesus For The Jugular” waarvan Cave en Beefheart eeuwig spijt zullen hebben dat ze deze averechtse brok bluesrock nooit zelf hebben opgenomen.
Het commerciële momentum van The Veils mag dan al geruime tijd verstreken zijn, vanavond stond hier een allesbehalve uitgerangeerde groep die de aandacht van haar kleine fanschare naar waarde weet te schatten. Pa Andrews mag trots zijn.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Amerikaanse Superchunk rond Mac McCaughan en de zijnen zijn sinds 2010 aan een return begonnen , met de plaat ‘Majesty shredding’ , na een stilte van 10 jaar . Er is de tweede nu in de rij ‘I hate music’ , waarbij ze als vanouds nog steeds in slagen spannende , aanstekelijke power grunge pop materiaal te brengen. De band klinkt enthousiast want er zijn de catchy refreinen , maar de onderwerpen zijn met het jaartje ouder iets zwaarder en het tempo kan wat worden teruggeschroefd . De plaat is opgedragen aan filmmaker en vriend David Doernberg, die in 2012 overleed aan de gevolgen van kanker. Nummers “Out of the sun” en “What can we do” passen in dit gevoeliger concept . Geen nood, Superchunk kan snedig knallen als op “Void”, het (ultra)korte “Staying home” en op opener “Overflows”; ook met “Low f” en “Breaking down” komen ze sterk voor de dag , waarbij de instrumenten wat meer ruimte krijgen en de groep gauw gelinkt wordt aan die bepalende 90 bands als Dinosaur Jr uit de grunge tijd .
Het mag allemaal wat afgelijnder zijn dan vroeger, feit is dat de band nog steeds goed is en hun gruizige rock van jeugdige vitaliteit getuigt.
Madensuyu is het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd .
Het duo overtuigt en onderscheidt zich met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe, zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot hebben we die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo ! Welkom in het Madensuyu – universum dus …
Hier op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder, sfeervoller zijn , een broeierige intensiteit hebben, kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door die spannende opbouw, de tempowisselingen, de variaties en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend.
Op die manier gaan we hollend, bollend rijden en glijden we over het spannende materiaal als “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem” en de rustige afsluiters “Give days & a day” en “Haul in/High tide” . We halen ook “Hush hum” eens aan met de acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ . Madensuyu is nog steeds scherp en spreidt hun talent, kunde en technisch vernuft opnieuw tentoon!
La Chiva Gantiva heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het uitgebreide combo is toe aan hun tweede cd en brengt je meteen in feeststemming door het allegaartje aan stijlen van world – funk –soul – salse - latin ritmes en raps . We hebben hier een reeks fris aanstekelijke dansbare songs . Af en toe komt de popsound wat op het voorplan , is er een ietwat gematigde aanpak, maar al gauw geeft het gezelschap er een leuke wending aan .
Met het Zuiders instrumentarium brengen zij de zon in huis . Referenties naar de Zuid-Amerikaanse/Cubaanse ritmiek en naar bands als Mau Mau en Mano Negra borrelt een optimistische , ontspannende stemming op . Te koesteren!
De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij. Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea. Het viertal starttte rond 2004 als een posthardcore- en screamoband waarna men geleidelijk de screamo inruilde voor postrock. Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album. De muziek die Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld dat velen van Skandinavië hebben. Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar af en toe barst een explosief gedeelte los. Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight en af en toe ook Neurosis. Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren. Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.
Boy & Bear – Folklorische indiemuziek
Boy & Bear
Botanique (Rotonde)
Brussel
2013-03-11
Cis Vliegen
Helemaal vanuit Australië kwam Boy & Bear naar de fantastische Rotonde om zijn Belgische fans te verwennen op een avondje muziek. Het kwintet dat vooral geleid wordt door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin kende in 2011 een waar topjaar. Hun debuut album ‘Moonfire’ verscheen en was in eigen land een groot succes! Zo wonnen ze vijf van de zeven nominaties op de Australische MIA’s. In Europa werden ze eerder verwelkomd als een afkooksel van de succesvolle Mumford & Sons. De gelijkenissen waren er zeker, maar met hun nieuwe plaat ‘Harlequin Dream’ heeft Boy & Bear daar een einde aan gemaakt. De band heeft een eigen indie-folk sound gecreëerd die je kan onderscheiden in het reeds ruime assortiment.
Als voorprogramma konden we rekenen op Dancing Years uit Groot-Brittannië. In mijn ogen een vreemde naam voor een groep die zeemzoete, zachte, dromerige nummers maakt. De dansschoenen mocht je met andere woorden nog even uitlaten en inruilen voor een zitplaats op de bank. Kijken, ogen dicht en genieten was de boodschap. Ik genoot, maar als publieksopwarmer voor Boy & Bear? Dan mocht er wat meer dancing en minder melancholie in zitten.
Boy & Bear : Plots gingen de lichten uit en kwamen de vijf mannen onder begeleiding van een swingend nummer het podium op. Zonder boe noch ba volgde er direct drie nummers die netjes aan elkaar waren gebreid aan de hand van outro’s die plots intro’s bleken te zijn. Een goede start die ook goed werd onthaald!
De setlist was perfect. Iedere toeschouwer kreeg bij wijze van spreken zijn goesting. Zowel het nieuwe werk als het oude werk kwam aan bod in een goede volgorde. Zo was het tweede nummer van de setlist “Rabbit Song” een goeie opwarmer en het laatste nummer “Feeding Line” een perfecte afsluiter waar het publiek zijn laatste energie op kwijt kon.
Tijdens de show kwamen veel anekdotes rond de groep naar boven, maar één is me toch sterk bijgebleven. Zo vertelde Dave Hosking na een vurige gitaarsolo van Killian Gavin dat hij alleen maar wou meedoen met Boy & Bear als hij geen gitaarsolo’s hoefde te spelen. Op dat moment verstopte Killian zich achter zijn gitaar, maar kwam al snel weer tevoorschijn toen het publiek luid begon te juichen als extra bedankje voor zijn geslaagde vingerwerk!
Boy & Bear was puur. Het viel direct op dat ze niet bezig waren met het creëren van een plastische sfeer rond de show. Zo was de enige versiering op het podium de band zelf in een casual outfitje. Niets speciaals dus... ofwel? Men kan zeggen van wel, want op deze manier werd direct duidelijk dat ze zichzelf wouden verkopen via hun muziek en niet via een ‘gemaakte’ show. Op een gegeven moment had de band wel een bijzondere aanvraag voor de man van het licht en geluid. Ik citeer: ‘Weet je nog onze vorige show hier? Toen had je bij het volgende nummer de discobal opgezet. Dat was prachtig! Kan je dat nog eens opnieuw doen?’ Ze creëerden de sfeer werkelijk ter plekke met de middelen die ze hadden. Zo werd de show ook nog onderbroken met een ‘happy birthday song’ voor de drummer die vervolgens een pintje ad fundum naar binnen kapte onder luid gejuich van het publiek. Een tweede ad fundum zag hij helaas niet zitten.
Je kan het zien als het winnen van tijd...Na het nummer “Southern Sun” liet Boy & Bear weten dat ze niet voor vijf minuten van het podium zouden verdwijnen om daarna terug te komen voor een bisnummer. Dat vonden ze tijdverlies waarmee ze zichzelf en zogenaamd het publiek een plezier mee deden. Een ‘echt’ bisnummer is er dus niet geweest ondanks het enthousiasme van het publiek.
Hou je meer van de folklorische indiemuziek en sympathieke mannen die graag babbelen op het podium. Dan is Boy & Bear de formule voor jou! De liveopnames gelijken zeer veel op de studio-opnames dus je weet wat je kan verwachten. Bedankt Boy & Bear!
Setlist: 3 headed woman, Rabbit Song, Lordy May, Herlequin Dream, Old Town Bleus, Milk And Sticks, Back Down The Black, Moment Grace, Real Estate, Stranger, Bridges, Part Time Believer, Southern Sun, Big Man, Golden Jubilee, Feeding Line.
Organisatie: Botanique Brussel
Nadat 2013 voor Bastille werd uitgeroepen tot een Grand Cru, met hun debuutplaat ‘Bad Blood’, zijn ze 2014 ingeslagen op dezelfde weg. Met dezelfde succesformule hanterend, volgen steeds meer steden elkaar op en worden de zalen groter en groter. De schare trouwe fans zwelt gestadig aan. Benieuwd wat dat gaat geven voor 2014.
Chauffe plat van dienst Grizfolk, een Amerikaans/Zweedse groep, had het gewillige , overwegend jonge publiek direct mee. Hun repertoire doet me een beetje denken aan Elbow, maar dan wel met F1-motoren. Ideaal om de halfwas adolescenten op de juiste temperatuur te brengen.
Opener “Bad Blood” was er direct boenk op. Ideale sing-along , de oh-oh-ohs waren niet uit de lucht. Lijkt wel op maat gesneden voor de falsetstem van Dan Smith. De heren van Bastille weten een soort vibe of schwung te creëren die niet meer uit deint eens ingezet. “Weight of living, Pt II” en het recente “Blame” weten dit gevoel perfect te consolideren. Met “Laura Palmer” ging er een eerste zindering door het publiek.
“Poet”, “Overjoyed” met een heel aanstekelijk drumritme, “Laughter lines” en “These streets” brachten toch iets of wat rust in de lotto arena. Om dan weer toe te nemen met, o contradictie , “ The silence”.
Een gevoel van samenhorigheid werd geformeerd door het melancholische “Oblivion”, volgens Dan één van de meest treurige songs ooit door hem geschreven. Maar het onderbouwde wel het machtige stembereik van de leadzanger.
De sfeer werd weer opgewarmd door … “Icarus”, de zaal badend in goudgeel zonlicht. “The draw” was een ideale opwarmer voor “Things we lost in the fire”. Wat een uitbarsting van emotie, alsof iedereen hierop zat te wachten.
Dan trok z’n hoodie terug aan, en mengde zich dan onverwachts in het publiek. Zonder stemverlies werd “Flaws” gewoon tussen het publiek gezongen. Gedurfd, maar het uitzinnige publiek beheerste zich en de gelukkigen die een aanraking mochten koesteren, zullen waarschijnlijk hun hand een maand lang onberoerd laten.
De encore werd rustig ingezet met “Daniel in the Den”. Voor de cover “ Off the night” werd medewerking gevraagd: op teken van Dan moest iedereen zich klein maken om dan los te barsten op de tonen van “This is the rhythm of the night”. Zelden meegemaakt. “Pompeii” werd, hoe kan het anders, gespaard als climax. Het dak ging er net niet af. Aardig als ze zijn , mochten de kerels Grizfolk ook mee het podium op. Een geslaagde avond was een feit.
Bastille blijkt een succesformule, zoveel is zeker. De achterban groeit, concerten raken steeds sneller uitverkocht. Hun geheim? Alles lijkt toch zo basaal te gaan, bijna routinematig. Wat ook helpt, Dan heeft een aaibaarheidsfactor buiten categorie. Vriendelijke jongen, altijd een glimlach klaar, een herkenbare stijl gepaard met een vaak gekopieerde kuif, …
Bastille bewijst ook dat men geen vuurwerk, exuberante lichtshow enz. nodig heeft om een uitstekende format neer te zetten.
Eerst de AB, nu de Lotto Arena. Straks volgt Werchter opnieuw. Maar dit kan de laatste halte niet zijn. Het kan niet anders of de volgende stop ligt naast de Lotto Arena, namelijk het Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bastille-11-03-2014/
Organisatie: Live Nation
Laibach (de Duitse naam van de hoofdstad van Slovenië, Ljubljana) is een collectief van avant-garde Sloveense artiesten. Actief sinds de vroege jaren '80, hebben ze reeds een rijkelijk gevulde discografie. Ze zijn natuurlijk bekend van de hit "Tanz Mit Laibach" en van de covers van Opus, Queen en DAF, maar de echte fans weten dat Laibach veel meer dan biedt en is!
Hun laatste concerten in België dateren van december 2007 in de Botanique, Brussel, december 2010 op het BIM Festival , Antwerpen en september 2012 in Oudenaarde. Vandaag komt de band langs om zijn nieuw album, ‘Spectre’ in het Depot (Leuven) te presenteren. De zaal is in een ‘box’ opstelling (het achterste deel verborgen door een gordijn).
Het eerste deel van het concert wordt uitsluitend samengesteld uit songs van dit nieuwe album. Het « Prelude to Te Deum H. 146 » van Marc-Antoine Charpentier, het themalied van de Eurovisie, is een perfecte introductie voor het lied "Eurovision". Zoals gebruikelijk bij Laibach, is het podium gevuld van twee grote videoschermen en twee projectors aan de voorkant. Het geluid is krachtig , episch en de lage stem van Milan Fras klinkt als een cirkelzaag. Aan zijn zijde, de mooie en fascinerende zangeres Mina Spiler. In de nummers "Walk With Me", "Eat Liver" en "We Are Millions" blijkt haar rol belangrijker dan voorheen, tot grote vreugde van de fans.
Het eerste hoogtepunt van de show is "Whistleblowers" met zijn martiale sfeer en de onmiddellijk herkenbare whistle à la 'River Kwai'. De titel verwijst naar de 'klokkenluiders', mensen als Edward Snowden of Julian Assange, die het dysfunctioneren en de gevaren van onze moderne maatschappij aan de kaak stellen. De bombastische kant van de muziek, de geëngageerde thema's en de totale show doen ons onherroepelijk denken aan ‘The Wall’ van Pink Floyd, maar dan in een 'dark' versie.
"Koran" is een prachtige compositie, die mooi gecomponeerd en gebracht is. Het volgende nummer, "No History" uit ‘Spectre’ is een echt 'killer'. De prachtige electro-riff en de hypnotiserende ritmiek geven indruk tot de ‘final’ prachtige a capella van Milan Fras: een geweldig moment, zie : http://www.youtube.com/watch?v=q1_KLDSEK_g . Over het algemeen klinken de nummers van de nieuwe cd erg krachtig en efficiënt. Het eerste deel is dus een groot succes !
Na een onderbreking van 10 minuten, komt de band terug voor een 'best of'. Die begint met een terugblik naar de '80s, via herwerkte versies van twee nummers in het Sloveens: "Brat Moj" ("mijn broer") en "Ti Ki Izzivas" ("jij, die durft"). Hier is de muziek meer experimenteel, soms dissonant, ontregeld maar nog steeds sfeervol. In de jaren '80 waren de leden van de groep zelfs in een echte fabriek gaan werken, een cementfabriek in Trbovlje precies, om die industriële omgeving, die in hun sound te horen is ,beter te begrijpen. Als Mina Spiler "Ti Ki Izzivas" , met haar mooie glanzende ogen, in haar megafoon schreeuwt, zijn we in de hemel...
De volgende twee nummers, "B Mashina", een cover van de Sloveense groep Siddharta, en "Under the Iron Sky" zijn beide afkomstig van de soundtrack van de film "Under The Iron Sky". Op "Leben - Tod" van '87, hoort men duidelijk de invloed van Laibach op de golf van de industriële muziek van de jaren '88-'95 met Skinny Puppy, Nine Inch Nails en later, Rammstein. "Warme Lederhaut" is een uitstekende cover van "Warm Leatherette" van The Normal (de eerste plaat op Mute/Pias label, het label waartoe Laibach nu behoort !). Om de set af te sluiten speelt de band twee klassieke covers: "Ballad Of A Thin Man" van Bob Dylan en "See That My Grave Is Kept Clean" van Blind Lemon Jefferson (ook door Dylan gecoverd). Deze twee composities zijn zorgvuldig aangepast in een zeer Wagneriaanse stijl binnen Laibach.
De encore wordt ingeleid door een vooraf opgenomen stem : "Let me hear you say Ho !". De stem speelt met het publiek en deze ironie is archetypisch van het werk van Laibach. De muzikanten keren terug op het podium voor een laatste attack . Eerst de ongelooflijke cover van "Love On The Beat" van Serge Gainsbourg ; erg leuk om Milan Fras in het Frans te horen zingen en de kleine, orgastische kreten van Mina Spiner laten ons niet onverschillig... Tot slot eindigt het concert met het grootste succes van de groep: "Tanz Mit Laibach", een door DAF geïnspireerde quasi-militaire mars, waarop het publiek die danspas toelaat.
Helaas zal de tweede encore, die wel op de setlist was voorzien, jammer genoeg niet plaatsvinden. Hoe dan ook : Laibach had een uiterst originele aanpak, die veel verder gaat dan de muziek zelf. Hun concert is een multimedia performance, een totale show met geluid, licht en video, die een enorme impact had. Wat nog belangrijker is, deze unieke kunstenaars brengen een zeer scherpe, sarcastische blik op politieke kwesties, waarbij het totalitarisme en de militaire iconografie in het centrum van het debat staan. Daarmee creëren ze een innoverende stijl, een nieuwe esthetiek, uniek en ongelooflijk sterk. Bedankt voor deze geweldige show !
Setlist : Eurovision - Walk with Me – Americana - We Are Millions - Eat Liver ! – Bosanova – Koran – Whistleblowers - No History - Resistance Is Futile – Intermezzo - Brat Moj - Ti, Ki Izzivaš - B Mashina - Under the Iron Sky - Leben-Tod - Warme Lederhaut (The Normal cover) - Ballad of a Thin Man (Bob Dylan cover) - See That My Grave Is Kept Clean (Blind Lemon Jefferson cover)
Encore: Love on the Beat (Serge Gainsbourg cover) - Tanz mit Laibach
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/laibach-10-03-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’. Op een goed jaar tijd hebben zij na de UK zeer zeker ons landje ook veroverd . Vorig jaar deze tijd stonden nog ze in de AB Club, waar ze het publiek al triggerden met hun radiovriendelijke clubdance. De Londense electrotechneuten deden dan op Rock Werchter de Marquee tent ontploffen en nu , voor deze derde keer was de AB snel uitverkocht en viel Brussel voor de twee!
Het duo speelde een verschroeiende set die het overwegend jonge maar ook het oudere publiek (waaronder mezelf hmhm) opnieuw kon bekoren . Disclosure doet ons terug tuimelen naar de ‘80s discotheek, die ergens de single “My quale idea” van Pino d’Angio doet opborrelen en zelfs me doet mijmeren naar de favoriete discotheek van toen , De Carioca, waar we heel wat beats, bleeps en dampende soulfunky toestanden hoorden . Net die invloeden weet het jonge, klassevolle duo te verwerken met een poppy insteek en aanstekelijke, loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend , pompend , oppeppend en natuurlijk dansbaar is. Het is net die juiste touch om de jongeren voor zich te winnen .
Disclosure stond garant voor anderhalf uur ontspanning en zorgde voor een feeststemming op een ‘after party’ de maandag. Het publiek liet het niet aan z’n hart komen en was in opperbeste ‘zaterdagavond’ stemming, danste zich soms in het zweet en kon uitzinnig zijn . Er was inderdaad een fantastische sfeer! De AB werd al omgetoverd tot een Club en een DJ zorgde voor de nodige setups en opwarming .
Op het achterplan werden heel wat ruitprojecties getoond , met nogal vurige kleuren en zwart-wit vrouwengezichten , die eigenlijk die vocale nummers van Disclosure ondersteunden als “F for you” (ft Mary J Blige) , die de set opende, “You & me” ( ft Eliza Doolittle) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en topper “White noise” (ft AlunaGeorge), gezien zij niet met de heren op tour zijn. Hun gemis werd door dit entertainment sterk opgevangen .
Hun elektronica , opgezweept door percussie en stuwende bassen zat goed snor . Ook op de paar eigen gezongen songs al of niet met vocoder, waaronder “When a fire starts to burn”, “Running”, “Voices” en de instrumentals als “Grab her!”, “Stimulation” kon je je volledig laten gaan . Toegegeven , in de nummers werd wel af en toe gas teruggenomen en kwam de lounge, de soundscapes , de trance op z’n Orbitals en The Orb bovendrijven ( o.m. “Boiling”, “Tenderly”, “Flow”) , maar telkens vingen de twee dit op met hun keys en percussie , uiterst aangenaam , aanstekelijk en dansbaar door die opbouw en forsere beats .
Deze twee hebben een schot in de roos en brachten de clubdance iets dichter bij de popscene . De afwisseling in de twee afsluitende songs “Help me lose my mind” (met de zangeres van London Grammar Hannah Reid) en de oude single “Latch” (ft Sam Smith) waren daar de voorbeelden van!
Overtuigend, dampend dansbaar setje kregen we , die duidelijk inwerkte op de dansspieren en zorgde voor ‘positive feelings’ . Brussels felt Disclosure!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Bonobo brak in 2010 door bij een breder publiek met de fantastische plaat ‘Black Sands’. Vorig jaar bevestigden ze met ‘The North Borders’ en het mag dan ook niet verwonderen dat het Koninklijk Circus weken van tevoren uitverkocht geraakte. Simon Green en de zijnen tilden de loungy en jazzy elektronica live naar een nog hoger niveau, en wisten het publiek van start tot finish bij de les te houden.
Openen deden de aapjes met “Cirrus”, wellicht het meest dansbare nummer uit hun repertoire. Het eerste echte hoogtepunt van de set was echter het tweeluik “Towers” en “Stay The Same”, waarin de groep haar livepotentieel ten volle benutte. Door het trio blazers kregen de songs het nodige reliëf mee en zangeres Szjerdene toonde aan dat ze over een hemelse strot beschikt. Haar krachtige, soulvolle en tegelijkertijd breekbare zang ging een perfecte symbiose aan met de warme, jazzy instrumentatie. Dapper ook dat band het aandurfde om af te wijken van de albumversies. “Towers” kreeg zo een uptempo einde mee en bij “Kiara” zorgden de blazers voor een onweerstaanbare groove.
Het tempo ging maar niet naar omlaag en de groep zinderde doorheen haar set. “First Fires” zorgde halverwege gelukkig wel voor een rustpuntje. Het nummer, op album met de vocalen van Grey Reverend, werd zeer stripped-down gebracht en werd voor de gelegenheid gezongen door Szjerdene. Ook het exotisch klinkende “We Could Forever” was een voltreffer. Nooit gedacht dat een nummer met een fluitsolo zo stoer en sexy kon klinken.
Tegen het einde van de set, na het swingende “El Toro”, kregen de drummer en de saxofonist hun moment de gloire. Beide kregen ze de ruimte om gedurende enkele minuten te soleren, terwijl de rest van de band even het podium verliet. Daarna zetten de twee een geniaal een-tweetje op, waarna de complete band terugkwam om nog enkele nummers te spelen. Het duo “Pieces” en “The Keeper”, weer met de zwoele vocalen van Szjerdene, vormde het prachtige sluitstuk van de avond.
Als je de band al een verwijt kan maken, dan is het dat haar muziek soms wat braafjes klinkt. Maar de zaligmakende melodieën van Bonobo zijn zo hemels, dat je dat gebrek aan spanning er zonder klagen bijneemt. Live durfde de groep al eens wat meer experimenteren en dat pakte gelukkig fantastisch uit. De sensuele magie die in de lucht hing, bracht het publiek in een aangename trance, ergens tussen melancholie en extase in. De zomer mag van ons part al beginnen.
Organisatie: Live Nation
Deerhoof - Vrolijke weirdness
Deerhoof
VK
Sint-Jans Molenbeek
2014-03-08
Simon Van Extergem
Het is niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste keer zijn dat we Deerhoof met open armen opwachten om het beste van zichzelf te geven. En opnieuw brengen ze wat we verwachten.
Deerhoof is dus niet aan zijn proefstuk toe. Maar wat had je ook verwacht van een band die reeds in 1994 voor het eerst samen kwam. 20 jaar dus al dat ze de wereld verblijden met hun muziek. Dus van een zeker routine kan er al eens sprake zijn. Dat het niet altijd even doorzichtig en voorspelbaar moet zijn, lijkt hun motto. Want Deerhoof springt alle kanten uit. De hoofdmoot blijft natuurlijk stevige noiserock, die schut en davert langs alle kanten. Dan weer vrolijk, soms ongeremd gemeen, een beetje pop, een vleugje mathrock. De lijst lijkt wel eindeloos. En dat maakt deze band zo interessant. Het hoge stemmetje van de zangeres/bassiste maakt het geheel af en voegt nog wat extra weirdness en vrolijkheid toe.
De ware ster van de band is evenwel de drummer. Wat hij allemaal uit zijn drumstelletje tovert, het is onvoorstelbaar. Hij brengt het vuur in de nummers en in de band zelf en tilt het geheel naar een hoger niveau.
Kort maar krachtig, zoals gewoonlijk. Want na nog geen uur is alles alweer achter de rug en worden we opnieuw de Brusselse nacht ingesmeten. Deerhoof blijft verrassend en speels. En zo hebben we onze muziek graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun, Kortrijk , 1 dag later
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vin-blanc-white-wine-09-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/deerhoof-09-03-2014/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Het concert van dit Australische kwartet in de AB Club in 2012 was één van de verrassingen van het jaar. We waren onder de indruk van hun pop/rock muziek en van de uitstekende stem van zangeres Hayley Mary. Vandaag komt het combo terug met een nieuwe plaat onder de arm, ‘The Brink’, via Pias en geproduced door Dan Grech-Marguerat, een Engels producer die met Radiohead, Scissor Sisters, The Kooks en Lana Del Rey al gewerkt heeft. Alles op zijn plaats dus voor een concert dat een doorstroom moet kunnen zijn naar een welverdiende respons en succes.
Helaas, eerste probleem: de Orangerie is slecht drie kwart gevuld... Het begint slecht. De houding en de attitude van de muzikanten gaf een algemeen gebrek aan enthousiasme. Vanaf het eerste nummer, "The Brink" is het duidelijk: Hayley Mary zingt perfect, maar ze lijkt een beetje afwezig. Idem voor Heather Shannon op piano/synth en Samuel Lockwood op gitaar. Alleen Nik Kaloper, de drummer, schijnt in 'de mood' te zijn.
Op technisch niveau valt er niks aan te merken: het geluid is perfect en laat ruimte voor de sublieme stem van Hayley, die even sterk is in de intieme als in de bezwerende epische stukken. Ze heeft een look à la Sharleen Spiteri (Texas) en haar stem herinnert ons aan Kate Bush, Florence Welch en soms zelfs Sharon den Adel. De arrangementen leunen op de, zeer U2-esque, gitaar van Samuel Lockwood en doen ons denken aan Coldplay, Crowded House, The Killers of Arcade Fire.
De set legt zich toe op ‘The Brink’ en op het debuut album ‘Prisoner’. Nummers als "Endless Summer", "A Little Piece" en "City Girl" worden goed ontvangen door het publiek. Maar het is "Hurt Me", de single uit 2011, die de meeste reacties teweegbrengt .
De groep sluit zijn set af met "Dark Storm", waarschijnlijk hun meest succesvolle. De gitaar intro doet denken aan The xx en het geheel is meer gestructureerd en bevat meer melodie. Hier is er een lichte boost van energie te zien op het podium, vooral in dat mooi hypnotiserend einde.
In de encore is de sfeer eerst kalm, met een song als "Psychotherapy". Dan komt Hayley Mary eindelijk uit haar ‘cocon’ en gaat vooraan het podium om twee meisjes op de eerste rij te bedanken. Die hebben blijkbaar alle concerten van de tour bijgewoond. Ze wijdt aan hen het laatste nummer, "Easy To Love". Tijdens dit nummer is May meer open, en het nummer wordt gedragen door de tribal ritmes en de majestueuze akkoorden.
Jammer: we hadden graag deze energie vanaf het begin willen zien. Uiteindelijk verlaten we de zaal met gemengde gevoelens. Opnieuw een band die alle aandacht toespitst op de kwaliteit van hun spel maar daarbij vergeet dat live muziek een kwestie van communicatie en enthousiasme ook is! Maar kijk , na het concert waren ze bij de ‘merch’ stand beschikbaar, glimlachend en vrolijk... Raar soms ...
Jezabel was een koningin van Israël; maar voor The Jezabels is de tijd nog niet gekomen om op de troon van wereldwijd succes te treden. Maar dit is slechts uitstel: de afspraak wordt gemaakt voor een derde album, een wereldwijde hit en een nieuwe, hopelijk triomfantelijke tour!
In het eerste deel gaf Abel Caine, een nieuwe Belgische electro-pop combo uit La Louvière, een bemoedigende prestatie. Het deed ons denken aan Bloc Party, Phoenix, Metronomy of Foster The People. Een band om te volgen.
Setlist The Jezabels : The Brink , Endless Summer , Long Highway , Time To Dance , Look Of Love , Hurt Me , Beat To Beat , City Girl, Mace Spray , A Little Piece , No Country, The End , Dark Storm
Encore: Psychotherapy , Easy To Love
vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel
Sferische pop , daar stonden Geppetto & The Whales en support And they spoke in Anthems
garant voor !
And they spoke in Anthems
De eer om de avond te openen lag bij Arne Leurentop. Dit one-man band project wist de zaal in te palmen met zijn impressionante stem en meer dromerige rock. Leurentop neemt je mee in een sferische wereld gecreëerd door zijn stem, gitaar en opname apparatuur. Denk bij zijn muziek zeker aan The Beatles maar vooral ook aan Bob Dylan, zijn cover van “Stuck inside of Mobile with the Memphis Blues Again” is zeker de moeite waard!
Geppetto & The Whales - De mannen van Geppetto & The Whales openden de avond sterk met het nummer “Esther You”. Het rustige begin en de sterke opbouw in het nummer trokken de zaal mee in wat een zeer sfeervolle avond ging worden. De song past in het rijtje van “Jonathan” en “For the Black Hand of Dawn”, die erg ingenieus zijn uitgewerkt en zowel in ritme als in stijl noteren we boeiende, spannende variaties. De band staat met zes op het podium en dat creëert een unieke sound.
Doorheen de avond lieten ze verschillende kanten van zichzelf zien, toch blijft de samenzang een wederkerig kenmerk. Ze namen ons mee doorheen hun cd ‘Heads of Woe’, een geheel van rustige en meer rockgetinte nummers, o.m. “Heads”, “Animals” en “Bright Star in the Morrow” gaven dan weer de ruigere toets aan het concert.
Ook hun nieuwe song kon de zaal zeker bekoren en belooft alvast veel voor volgend materiaal! Met “Maxburg” nam het concert een nieuwe wending, dit instrumentale nummer werd begeleid door een projectie op een scherm van keukenhanddoeken.
Geppetto & The Whales dompelden ons onder in een Sigur Rós achtige wereld, de afsluiter “Time” was de perfecte afsluiter van de avond. Bombast is niet aan hen besteed, maar hun sfeerschepping zorgt voor de nodige emotionaliteit, wat ons doet besluiten dat we van deze jonge knapen nog veel kunnen verwachten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/and-they-spoke-in-anthems-8-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/geppetto-the-whales-08-03-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De vliegafstand tussen Toronto en Brussel is ongeveer is een dikke acht uur vliegen. Maar om Drake te zien moest je deze keer niet naar Canada, homie was right here in Brussel, Palais 12. Wat zelf al een mooie stap op is van Vorst Nationaal twee jaar geleden. ‘Drizzy is winning, family’. Hij is dan ook de eerste rapper die deze plek laat vollopen in België.
Met een glazen constructie boven het hoofd en een gigantisch scherm voor ons begon de show. “Nothing Was The Same” intro “Tuscan Leather” met zijn fantastische Whitney Houston sample gaf een kicker van formaat terwijl Drake van onder het podium naar boven rees. Onmiddellijk daarna passeert “Headlines” die het publiek een tweede keer op touw neemt. Drake is een geboren entertainer. De hele show was een perfecte mix van, het publiek uit zijn hand te laten eten en de juiste balans te vinden tussen zijn bangers en het wat rustigere werk. ‘Drizzy gave us some of that smooth stuff, just to hit us with the bangers right after’. Dat het publiek uit zijn hand eet, maakt hij niet moeilijk. In een uitloper van “Too Much”, Drake’s favoriet van zijn nieuw album, sereneert hij Brussel door de zinnen: je vous aime Brussels… Ik hou van jullie, melodieus te zingen. Melig, maar het werkt enorm. Ik draaide mijn pet wat bij en dacht: “Damn zoiets klein, laat duizenden harten hier smelten.. Dat moet ik onthouden”. Levensles, bro. Simple things work.
Na het wat zachtere werk en de tussenlopers van “Nothing Was The Same” spuwt Drizzy enkel nog fire! “Trophies”, “F*cking Problems”, “The Motto”, ”HYFR”, “Pop That”. De overgang van “Fucking Problems” naar “The Motto” was straight up heat! ‘Shoutout to whoever made the concertmix’. “Pop That” is het meest ignorant nummer ever van Bronxite French Montana, maar die eerste strofes a-capella gaven het nummer een extra dimensie. Ook de visuals waren, uhum, niet voor de groentjes onder ons. “Trophies” was letterlijk en figuurlijk fire. Een epische beat dat het NYE anthem was in Toronto. De horns en de vlammen gaven heet spektakel en na een tijdje vroeg ik me af, wat gaat hij hier nog uit zijn mouw gooien? Uh sorry, hier komt “We Made it”, “No Lie”, ”Bitches love me” en “No New Friends”, een resem van legit guest verses NA EL-KAAR. Whew. Tijdens “305 To My City”, komt het glazen podium dat boven ons hoofd hing naar beneden en wordt Drake’s persoonlijk balkon. Hij begint dan aan een soort van therapiesessie tussen hem en zijn publiek. Weer eens eet iedereen uit zijn hand, en kijkt met grote ogen toe hoe the Canadian kid elke sectie aanwijst. 90 minuten lang speelt Drake het dak van de Brusselse expo. Kan me moeilijk voorstellen dat dit concert voor iemand saai werd tijdens zijn set, want aan moeite en inzet geen gebrek. Misschien bij de serenade van een uitgekozen chick, die dan twee minuten on stage small talk mocht ontvangen van de kwal himself, maar daarbuiten zag je iedereen meegaan en dansen. Mindere shoutout to de koppeltjes in mijn buurt. Zij stonden echt op de verkeerde plek tussen al die dansende singles, ‘looking for a little booty action’.
‘Drizzy Drake’s Would You Like A Tour’ was compleet en zijn 44 euro meer dan waard. Desondanks The Weeknd, die als voorprogramma er een verlengd weekend van probeerde maken en we daarna nog een klein uur moesten wachten op de main act. Op dit tempo zal Drake binnen een dikke drie jaar football stadiums uitverkopen in Noord-Amerika. U2 style.
Quotering: 9/10 Own it Drake
Organisatie: Live Nation
Zo een tien jaar geleden maakte Franz Ferdinand deel uit van een nieuwe lichting verfrissende Britse bands als Bloc Party, Kaiser Chiefs, Maximo Park en The Futureheads.
Bloc Party heeft een sputterende motor onlangs terug een beetje aan de gang gekregen, Futureheads zijn helaas wat in de vergetelheid geraakt (geen idee waarom, nochtans een levendig bandje), Maximo Park is al een tijdje zijn beste pluimen verloren en heeft nooit dat onvolprezen debuut kunnen evenaren en Kaiser Chiefs hebben zichzelf genekt met onder meer een overdaad aan Werchter passages terwijl daar niet echt betere platen van kwamen.
Franz Ferdinand daarentegen lijkt de enige band van die generatie die op vandaag nog de opwinding van weleer kan teweegbrengen. De Schotten hebben de laatste jaren ook niet echt de deuren van de grote zalen en festivals platgelopen, waardoor het goed aanvoelde om ze eindelijk nog eens in onze richting te zien afdrijven. Bovendien heeft de band nog maar 4 plaatjes uit en, ook al zijn de laatste twee niet van hetzelfde kaliber van hun verfrissend debuut, er staan voldoende hitgevoelige punters van songs op om er telkenmale een uitbundig feestje van te maken, zo ook in Vorst Nationaal.
Hun nieuwste album ‘Right thoughts, Right words, Right action’ heeft ook weer zo enkele bommetjes in de aanbieding, zo mochten we bij de kwieke opener “Bullet” al meteen onze feestneus opzetten om die de rest van de avond niet meer te verwijderen. Bij “The Dark of the Matinee” ging ook ons hoedje op en bij een uiterst opwindend “Tell her tonight” haalden we al meteen alle toeters en blazers boven. Nog maar drie nummers ver en Franz Ferdinand had al het kot op zijn kop gezet, faut le faire.
Franz Ferdinand bleek meer dan ooit een band die voluit voor de fun en de positieve vibes ging. Ze hoefden niet zo nodig een portie Britse arrogantie aan de dag te leggen. Het zijn immers Schotten, een nors imago is daar niet nodig om platen te verkopen, als ze hun volk maar kunnen plezieren.
De hits, en dat waren er nogal wat, volgden elkaar op met een ongelooflijke schwung en dito goesting, “Evil Eye”, “Do you want to” en “Walk Away” stemden ons bijzonder vrolijk. Met de aanstekelijke dansmuziek van “Can’t stop feeling” en “No you girls” werd ook nog eens de discometer naar rechts gedraaid en kreeg de kriebelmicrobe in onze broek de vrije loop. En het werd nog lustiger en straffer toen alles nog eens in crescendo ging met “Michael”, een uitzinnig “Take me out”, “Love Illuminaton” en een werkelijk zinderend “This Fire” dat zijn naam alle eer aandeed en Vorst helemaal in lichtelaaie zette (‘This fire is out of control, we’re gonna burn this city, burn this city…’, zong Kapranos samen met een uitgelaten publiek, had je ons een aansteker gegeven, we hadden het nog gedaan ook). De hete funk van “Ulysses” mocht voorlopig de party afsluiten maar hier moest en zou gebist worden.
De bisronde was er wederom pal op met de krasse meezinger “Right thoughts, right words, right action”, de withete punk van “Evil and a heathen” en de okselfrisse funk van “Outsiders”.
Een betere afsluiter dan het hartige “Goodbye lovers and friends” kon men niet bedenken, Franz Ferdinand stak nog voor een laatste keer Vorst Nationaal in zijn binnenzak en was zelf ook onder de indruk van zoveel enthousiasme van een uitermate opgetogen publiek.
Opnieuw te bewonderen op Rock Werchter, ook dat wordt gegarandeerd een geweldig feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/franz-ferdinand-07-03-2014/
Organisatie : Live Nation
Rusty Roots bestaat 10 jaar en we zullen het geweten hebben! Vanavond stellen ze hun vierde album ‘Your host’ voor in de Muziek-o-droom in Hasselt.
De Peerse blues band zorgt voor een heuse volksverhuizing en voor één avond is de Limburgse hoofdstad Peers getint. Speciaal voor deze CD voorstelling worden de backing vocals verzorgd door Bart en Roel van Roza Parks. Peerser als dit kan een avond niet worden, wij zijn er klaar voor.
We hadden al opgevangen dat Rusty Roots was afgeweken van hun typische blues sound, de verwachtingen lagen dus hoog en de nieuwsgierigheid was ook volop aanwezig.
Mixer en producer van het album is niemand minder dan Mario Goossens (Triggerfinger) en het is meteen te horen. Rusty Roots is meer rock als blues geworden, al blijven ze toch heel herkenbaar. Persoonlijk bevonden we ons ergens eind jaren ’60, helemaal ons ding dus en we zijn er absoluut niet rouwig om dat ze hebben besloten een nieuwe weg in te slaan.
De stem van Jan Bas, tja, wat kunnen we daar over zeggen? Zalig! Ogen dicht en genieten maar, want deze nieuwe CD is meer als te pruimen, we zijn content. Het duurt niet lang of we staan te dansen met enorme voldoening..
Het publiek weet de nieuwe sound ook te appreciëren en na ieder nummer merken we dat het applaus sterker wordt. Kippenvelmoment voor ons, was zonder twijfel “Smiling faces”. Een nummer dat we thuis nog veel zullen opzetten met ‘smiling face’.
Gitarist Bob treedt meer en meer op de voorgrond en tijdens het tien minuten durende “Fades out” staan we gewoon met de mond open. Een nummer van 10 minuten dat blijft boeien en een heerlijke gitaarsolo, daar doen we ons pet voor af.
Rusty Roots brengt, gelukkig voor ons, nog 2 bisnummers alvorens ons naar huis te sturen met de woorden: “Tell it like it is”.
Bij deze: Rusty Roots was geslaagd en de CD is na 1 dag al haast grijs gedraaid.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ook na een dijk van een performance in de AB vind ik het nog steeds bijzonder jammer dat Moderat eind september vorig jaar de geplande afspraak in de Henri Le Boeufzaal in Bozar niet heeft gehaald. Deze jammere gedachte werd gisteren echter een anderhalf uur compleet naar de achtergrond geschoven. Zoals voorspeld ging het dak van de AB er af, én van de gemiste kans in Bozar was er even helemaal geen sprake meer!
De Berlijnse drie, een elektronische alliantie tussen de party makers Gernot Bronsert, Sebastian Szary (Modeselektor) en de milderende factor Sascha Ring (Apparat), zijn hét absolute topexportproduct van de Oost-Duitse stad. De alom bekende Berlijnse club scene waar voornamelijk de steeds saaier wordende tech-house-eenheidswurst heerst, vergrijst nóg meer naast die unieke goddelijke sound van Moderat. Ze zijn de perfecte samensmelting van Modeselektor’s bounciness en de emotioneel verfijnde toets van een overigens ontzettend goed en bezwerend zingende Apparat.
“This Time” en “New Error” waren gisteren de opwarmende tracks in deze bijzonder goed opgebouwde set. Het voorspelde basfestijn barstte los met “Rusty Nails”, “Versions” en het übervette “Bad Kingdom” dat door Gernot grappig bedoeld en op een mompelende manier werd aangekondigd als “Get Lucky”, not!! De mannen van Moderat lijken zelf ook heel tevreden te zijn met deze zeer strakke live-set. De geanimeerde Gernot gaf meermaals met een duim-op-wijsvinger-gebaar te kennen heel tevreden te zijn met het geleverde werk. De hele act kreeg bovendien nóg meer diepgang, een extra dimensie, met secuur uitgekiende doch sobere visuele effecten. Geen epilepsieverwekkende lasers en gigantische lichtschermen zoals dit al eens vaker het geval is bij flashy elektronische acts. Duitse oerdegelijkheid zonder opzichtig uiterlijke vertoon! Zo zien we het graag! De twee techneuten van Modeselektor bepalen de stoere beats en de effecten terwijl Apparat – trouwens de sexiness zelve – met gitaar de melodieën voor zijn rekening neemt. Net die combinatie van gespierdheid en tederheid is een sleutelfactor in het succesvol bereiken van een groot en divers publiek zonder dat het een uitgemolken, platte commercie wordt.
Ik dank de goddelijke drie dat ze niet in bonkende beats à la Modeselektor zijn vervallen. Wie dat wou kon best vóór de ietwat flauw ingezette bisronde begon, aanschuiven voor een van de 240 polsbandjes voor de after party in het foyer. Trouwens, een après-feestje met de jonge knullen van Compact Disc Dummies aan de draaitafels in de hoedanigheid van opwarmers voor de dreunende Duitsers van Modeselektor. De obligate bisronde met “Gita” en “Let In The Light” vormden geen absolute meerwaarde en de nummers leken wat verloren te lopen in het anders zeer netjes opgebouwde geheel. Even verdween ik voor zo een gelimiteerd polsbandje, een halve liter bier en een plaspauze. Volledig relax en verzekerd van after party pikte ik toch nog afsluiter “Therapy” mee.
Zalige show, voelde net aan als een aangename klets in mijn gezicht… Met veel plezier bied ik mijn ander kaak aan. Deze fluwelen Berlijnse uppercut slaat zich meteen een weg naar mijn persoonlijke top van beste elektronische podiumacts van 2014. Of dit even goed werkt op Rock Schueremans..? Ik betwijfel het…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/moderat-05-03-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Een dik half jaar geleden waren wij nog uiterst positief over ‘Clarietta’, het debuutalbum van Charlie Boyer & The Voyeurs. Voorzichtig durfden wij deze talentvolle band vergelijken met jonge Strokes en Televison.
Helaas klonk de band live nog niet zo overtuigend. Het vijftal zat zowel qua sound als qua imago in een retro badje (iets te veel zwart-wit fotootjes bekeken van sixties iconen The Velvet Underground, met uitzondering van de bassist die zich eerder heeft verdiept in een teletubbies fotoboek) maar in de Centrale maakten ze geen onvergetelijke indruk en misten ze duidelijk wat overredingskracht, alsof ze zich zelf afvroegen of ze wel de juiste richting uitgingen. Toch hoorden wij geregeld flarden van talent en scherpe songs, vooral naar het einde van hun setje toe, waardoor wij de jongens het voordeel van de twijfel gaven.
Bij Toy konden we van het omgekeerde gewagen. De plaat ‘Join The Dots’ heeft ons niet echt van onze sokkel geblazen, maar live was het een stuk krachtiger, verbetener en grimmiger. De sfeer die zij beoogden op hun tweede plaat ‘Join The Dots’ bleken ze op het podium pas effectief te kunnen bereiken.
Met verslavende tracks als “Fall out of love” en “Join The Dots” begaf Toy zich met succes in het territorium van Spaceman 3, Ride, The Jesus & Mary Chain, The Warlocks, Spiritualized en zelfs heel even Hawkwind. Dit bleek Toy op zijn sterkst, met songs die op kousenvoeten openden om dan met alle knoppen open in een gutsende Krautrock-finale uit te monden. We zeggen ‘Krautrock’ omdat wij heir meermaals aan Can en Neu! moesten denken. En misschien ook omdat wij ons gewillig lieten bedwelmen door dat aangename retro keyboard die toch wel een prominente rol speelde in hun totaalsound.
Psychedelica, retro, shoegaze en krautrock zijn weer volop in dezer dagen en Toy maakte daar handig gebruik van. De band wist dit alles perfect -en zonder overdaad- te integreren in een bedwelmende sound die op het podium nog veel sterker voor de dag kwam dan op hun platen.
De zoveelste nieuwe hype die van over ket kanaal komt aangevaren, maar wij zijn deze keer ook overtuigd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/toy-05-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Toy + Charlie Boyer & The Voyeurs
Amper een goed jaar na hun vorige album ‘Lucky Enough To Live’ zijn The Offenders al terug met een nieuw werkstuk. ‘Generation Nowhere’ is trouwens de vijfde plaat van deze in Berlijn residerende Italianen. Het kwartet grossiert in eenvoudige, eendimensionale skarock die je al na 1 luisterbeurt oppikt. De dertien tracks zijn een combinatie van ska met oude punk, beat, punkrock, soul en powerpop. De teksten zijn even eenvoudig als de opbouw van de diverse nummers die bovendien zeer gemakkelijk mee te zingen zijn. Nummers als opener “Berlin Will Resisit”, “Stay true”, “Rude Fans”, “The Power” en “Pogo in Togo” zullen het ons insziens vooral goed doen op de dansvloer.
Na enkele luisterbeurten hebben we het echter gehad en schuiven we het plaatje uit onze cd-speler. ‘Generation Nowhere’ is zo niet onverdienstelijk maar zeker niet onvergetelijk.
Opnieuw een leuk hebbeding voor de fans van NoFX. De band rond Fat Mike brengt met ‘Stoke Extinghuisher’ een nieuwe EP uit met zes diverse nummers. Slechts 1 nieuwe song (“Stoke Extinguisher”) op dit schijfje maar de knallende punktrack is meer dan de moeite waard en toont een springlevende band! Opvallend is verder “The Shortest Pier”, een nummer oorspronkelijk van de hand van de overleden Tony Sly. Deze versie van NoFX vond je recent op de indrukwekkende verzamelaar ‘The Songs of Tony Sly: A Tribute’. De rest van de nummers zijn b-kantjes van allerhande singles van het laatste full album ‘Self Entitled’.
Een interessant tussendoortje dus van één van de toppers voor het komende Groezrockfestival!
Er was eens …. de bloeiende Amerikaanse hardcorepunkscene, begin jaren 80 , waarbij bands als Dead Kennedys en Black Flag bepalend waren. Ze waren een inspiratiebron voor de stoner/ crossoversound . Greg Ginn, de oprichter/gitarist en songwriter is eigenlijk de enige vaste waarde na al die jaren . Vroeger hadden we hier ook Henry Rollins en Keith Morris van Black Flag uit de 80s , maar die legden zich na een tijdje toe op hun eigen werk . De periode ’80 – 85 waren de actiefste en succesvolste periode.
In deze reünie lazen we het hobbelige parcours dat de band aflegde , wat op den duur zelfs op een soap leek , dat we je wensen te besparen .
‘What the …’ is de nieuwe plaat van 22 nummers, die snedig, uptempo en gedreven klinkt . Een jaren ’90 punkgevoel met het herkenbare gitaarspel van Ginn. Een stekelige ritmiek , die aangenaam en interessant is om terug te horen, maar de spanning en de aantrekkingskracht is met de jaren ten dele fors verdwenen .
Yevgueni zorgde alvast voor een heropleving van het Vlaamse lied en de kleinkunst . Nu dat de groep een sabbatjaar heeft ingeplant , zit zanger en spil Klaas Delrue niet stil en heeft deze Vlaamse artiest zich in het Frans gewaagd . Verwonderlijk is het niet, gezien de man uit de grensstreek Moeskroen – Rekkem perfect de Franse taal beheerst en de Frantstalige wortels hem niet vreemd zijn. Door de liefde aan het Franse chanson komt hij in de voetsporen van Brel , Arno, Daan , Axelle Red en komen ook verder Zita Swoon tot dEUS in de buurt. Leden van z’n band hielpen mee en verder kon hij rekenen op reeks oude getrouwen .
‘Risquons tout’ is een uiterst sfeervolle, broeierige plaat met een reeks subtiel uitgewerkte nummers, of die ook soberder van aard zijn; dit gaat van de uptempo’s “Creme solaire” , “Echolalie”, naar de dromerige “à la gare” en “Pacman” tot de ingenomenheid van de titelsong en “Seul”. Delrue pent alledaagse zaken neer , ervaringsgericht en maatschappijkritisch. “Pas que je voulais pas” raakt enorm en is dan ook meteen de sterkste song.
Zijn liefde voor Gainsbourg, Dutronc, Aznavour , Noir désir en vooral Renaud en Georges Brassens schemeren duidelijk door in het Franse materiaal .
Het Franse lied wordt zeer zeker opgewaardeerd met een album als deze . Puike prestatie dus!
Die Dev Hynes is een man van alle slag heb ik de indruk . Hij maakte eerder deel uit van een noise gezelschap Test Icicles , gaat over naar de sing/songwriting van Lightspeed Champion en nu vinden we hem terug bij Blood Orange , die ook al aan hun tweede plaat toe zijn. Hier wordt indiepoptronica moeiteloos verweven met r&b, hiphop en funk . Die stijl’touch’ levert enkele broeierige , aanstekelijke songs met een lekkere groove op ; het zijn de eerste nummers “Chamakay”, “You’re not good enough”, “Uncle ace” en “No right thing” . De daaropvolgende “Is it what it is”, “Chosen”, “Clipped on” zijn zwoeler , sensueler en doen ons lekker wegdromen en hunkeren naar een lounge event . Of het materiaal nu gezongen , gerapt of een zegzang omvat, ze worden aangevuld , afgewisseld of ondersteund door vrouwelijke partijen die de temperatuur nog wat doen stijgen . Niet alle songs zijn even geslaagd , maar we hebben hier een aangename, leuke , indiesoulpop trip , die ergens een sfeertje van ons eigen Sweet Coffee doet opborrelen !
M.I.A. is het alterego van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. Ze werd muzikaal gedoopt als M.I.A., ‘Missing In Action’.
Haar familie is in haar gebreiteld . De eerste plaat ‘Arular’ werd vernoemd naar haar vader en in de andere platen verwerkt ze wel op één of andere wijze haar familie en zichzelf .
De vierde vernoemde ze ook naar zichzelf ‘Maya – Mathangi’ , toevallig ook de naam van de Hindoe- godin .
M.I.A. brengt een amalgaan aan stijlen, een mishmash , knip - en plakwerk van hiphop, r&b, electro, dance en strakke , donkere breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden, dat avontuurlijk, gedreven, toegankelijk , maar evenzeer hitsend hyperkinetisch gek kan zijn!
Ook hier noteren we die opzwepende hyperkinetische ritmiek , waarin tribal , Arabische melodieën en Indiase elementen verweven zijn en naast de zang , opgekrikt worden met strijdkreten .
Straffe , niet makkelijke kost dus bij heel wat songs , vooral de eerste nummers “Karmageddon”, “Matangi” , “Only 1 u” en “Warriors” vergen al meteen een forse, ferme inspanning . Maar het tij keert en we krijgen meer ademruimte door een sfeervollere reeks, minder heftig , zwaar, donker en gedreven . “Attention”, “Exodus”, “Bad girls” en de afsluitende “Know it ain’t right” en “Sexodus” klinken beduidend gematigder . Verder ook evenwichtig toegankelijk materiaal als “Come walk with me” , “Boom skit” en “Y.A.L.A.”.
Er staat meer ‘rem’ op die electroclash, pompende beats en stortvloed aan geluiden. Een gestroomlijnder album en een meer zalvende aanpak dus om de plaat goed door te komen . M.I.A. vergt nog steeds een luisteroefening , maar we krijgen de kans af en toe eens wat makkelijker weg te dromen .
Unik Ubik - Father Murphy: Dansbare Jazz en tribal offers
Vanavond mag België opwarmen voor Italië en dat in Frankrijk. Blij dat die euro-zone nog tezamen is, want dat maakt het allemaal wat eenvoudiger.
Unik Ubik zag ik vorig jaar al aan het werk op Dour. Toen moesten ze het op een ontiegelijk vroeg uur toen. Dan zullen ze vandaag toch wat langer hebben kunnen slapen. Belgen dus, maar die in Vlaanderen (toch nog altijd een deel van België dacht ik) schandalig over het hoofd worden gezien. Met de Week van Eigen Kweek op StuBru heden ten dage mag je al eens wat meer verwachten. Ze zullen wel niet gedraaid worden. Unik Ubik is een unieke mengeling aan genres: (post-)rock, mathrock, jazz, oosterse melodieën,... Ondanks dat de nummers alle kanten uitschieten blijven ze als één geheel klinken. Dat op zich is al vrij uniek. De jazzy invloeden worden vooral verzorgd door de saxofoonspeler (het Belgisch instrument bij uitstek). Het geheel is heel dansbaar en draagt een ongelofelijke schwung in zich. De mimiek en de bewegingen van de zanger/gitarist is het perfecte toetje en al een show op zich. Zeer sterke prestatie dus van deze brij onbekende Belgen. En zeker meer dan waard om eens te gaan bekijken.
Father Murphy speelde recent nog op het fantastische Sonic City festival in Kortrijk. Toen had ik ze jammer genoeg over het hoofd gezien. Een herkansing dus vandaag, want toen waren ze naar het schijnt heel sterk. En dat bevestigen ze vanavond zonder problemen. Het verschil met de olijke Belgen kan bijna niet groter. Hier geen vrolijke dansbare muziek.
Father Murphy heeft hun naam niet gestolen, want ze bieden een (bijna-)religieuze ervaring aan. Met 2 (1 man en 1 vrouw) slagen ze erin om een het hele publiek in trance en naar hogere sferen te brengen.
Hoe doen ze dat? Door op de achtergrond een constant, monotoon basgeluid te produceren. Deze draagt doorheen het hele optreden alles wat er op het podium gebeurt. En er gebeurt veel op het podium ondanks dat ze maar met 2 zijn. Gitaar, keyboards, zang, keelgeluiden, belletjes, cimbaaltjes, elektronica,… Alles wordt uit de kast gehaald om het rituele boven te halen.
In het katholieke Italië zal dit wel een schok teweeg brengen, maar ook hier in Frankrijk. Het optreden beklijft en doet je wegdrijven naar hogere sferen. Dikwijls wordt je brutaal terug getrokken door de bedrijvigheid op het podium. Geen moment doemt er verveling op, enkel vervoering. Father Murphy is een muzikale ervaring die iedereen eens moet meegemaakt hebben. Ook al denk ik dat niet iedereen er even veel zal van kunnen genieten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ieperfest (wintereditie) 2014
JOC Perron
Ieper
Zaterdag 1 maart zakte ik met nog heel wat mensen af naar Ieper om wat oorlog te gaan voeren in het JOC. Inderdaad het was terug Ieperfest Winter. Alhoewel de reis er naartoe niet zonder kleerscheuren verliep (bedankt NMBS) en ik zowat ieder monument in de Westhoek heb gezien bij het naar Ieper gaan, raakte ik toch nog net op tijd binnen om alle bands te kunnen zien.
Opener vandaag was de Oostendse hardcore punk band DRS ( voluit Dr. Schnabbel). Openen op dit uur is nooit een makkelijke taak, het publiek moet nog toestromen, het aanwezige publiek is nog niet echt opgewarmd en het actieve publiek bestaat waarschijnlijk uit leden van je eigenste fanclub. Op zich is dit al niet leuk en al helemaal niet als je het soort band bent die het gewend is om de boel af te breken in een propvol zweterig jeugdhuis of café. DRS deed erg hun best en alhoewel de muziek niet echt origineel te noemen was, was het wel leuk. Het publiek bleef echter onaangeroerd en het was er dus akelig rustig.
Hetzelfde lot was het Amerikaanse Centuries beschoren. Alhoewel ze een verschroeiende mix van donkere Crust, D-beat en wat sludge brachten stond er hier ook nauwelijks een kat geboeid naar te kijken. Je weet wat ze zeggen ‘onbekend maakt onbemind’ en deze vlieger ging wel zeker op voor Centuries die van mij gerust wat hoger op de affiche mochten. De jongens zetten een kanjer van een show neer en alhoewel dit niet de soort muziek was waarop je volledig wild gaat mocht er toch wat meer reactie uit het publiek gekomen zijn want deze jongens verdienden het vast en zeker. Ik ga toch mijn best doen om ze in de toekomst nog eens te bekijken.
Bij de Kortrijkse H8000 hardcore van Headshot begon het volk toch al wat aan te dikken. Ikzelf meende me te herinneren dat ik de jongens best wel kon smaken op album maar dat er verder niet veel interessants aan was. Ook live was dit zo, de muziek was verdienstelijk maar na 2 nummers had je het allemaal een beetje gehoord. Ook de intensiteit in het publiek dat je anders steevast met een hardcore show associeert ontbrak alhoewel er toch een paar enkelingen zich aan een dansje waagden. Op zo een moment dan afkomen met een hardcore anthem als “Hardcore My Game” komt dan ook volledig niet over als het publiek niet meedoet. Wel pluspunten voor de Spineless cover want die was zeer goed uitgevoerd.
Ook het Finse Wasted die meer dan degelijke punk bracht werd een beetje genekt door de zwakke (edoch ondertussen grotere) publieksrespons. Zelfs was ik niet vertrouwd met het materiaal van deze band maar de punk die doorspekt was met invloeden van bands zoals Black Flag was zeker niet slecht. Je zag ook dat de jongens plezier hadden op het podium en hun hart in de muziek legden. Na een tijdje had je het echter toch wel gehoord en dreigde het wat langdradig te worden maar dat viel al bij al nog goed mee.
Ook met het materiaal van het Duitse Settle the Score was ik niet vertrouwd. In dit geval had ik dit liever ook zo gehouden want deze band krijgt van mij de prijs van saaiste band van deze editie (alsook de slechtste). Goed, van een hardcore band in deze stijl weet je al dat je niet echt veel origineels moet verwachten maar als je volledige repertoire enkel bestaat uit een herhaling van dezelfde dertien-in-een-dozijn riffs waar dan een kerel met een irritante ( dit is nog zacht uitgedrukt) stem een soort van hoge toontjes boven zit te smijten mag je je toch al eens serieus afvragen waarom deze band überhaupt fans heeft. Ok, allemaal slecht was het nu ook weer niet. Ik meen me één of twee goeie riffs te herinneren maar hiernaast was het huilen met de pet op. Ik vraag mij serieus af als die gasten nooit tijdens repetities doorhebben dat het nergens op slaat…
Om de vieze smaak van de vorige band weg te wassen was het nu tijd voor het geweldige Oathbreaker. Alhoewel ik deze band al enkele keren heb mogen aanschouwen blijft het toch fijn om ze aan het werk te zien. Hun liveshows zijn altijd fantastisch, ook deze keer was dit niet anders alhoewel het begin van de set geteisterd werd door een afschuwelijk geluid. Tegen het midden van de set werd dit gelukkig recht getrokken en maar goed ook. Op die manier kreeg Oathbreaker het geluid dat het verdiende en ze gebruikten dit ook god om een fantastische set neer te zetten. Al veel te snel was het voorbij en lieten ze mij op mijn honger zitten. Ondertussen was de zaal al heel wat voller gelopen en kregen ze de grootste publieksrespons tot nu toe.
Eerlijk gezegd had ik verwacht dat dit de kutband van de editie ging worden (dit was voordat ik Settle the Score aan het werk hoorde) en ging ik ook met zeer lage verwachtingen naar Nasty gaan kijken. De muziek is niet echt boeiend te noemen en met maar één semi-interessant album ( ‘Agression’) twijfelde ik even of ik deze band gewoon niet over zou slaan. Gelukkig deed ik dit niet want ze hebben mij enorm verrast. Goed, de muziek werd er niet beter op en veel nummers herkende ik niet maar de sfeer zat er echt in. Als ik er dan bij vertel dat Nasty zich voorneemt om de agressiefste band ter wereld te zijn kan je je al iets voorstellen. Frontman Matthi liet het publiek uit zijn hand eten en het ging hard. Zeer hard. Als je dan op een gegeven moment een kerel onder het bloed ziet afgevoerd worden weet je genoeg.
Na al die boze meneren muziek is het is tijd voor wat blij(ere) meneren muziek. Deze werd gebracht door A Wilhelm Scream. Ook bij deze band had ik oorspronkelijk niet echt bijster hoge verwachtingen maar deze verpulverden als sneeuw voor de zon vanaf de eerste noten werden ingezet. Alhoewel het publiek een stuk minder talrijk was dan bij Nasty lieten deze heren dit niet aan hun hart komen en speelden ze zich letterlijk in het zweet. Gedurende de gehele set was er geen enkel zwak moment te bekennen en de heren leken er ook plezier in te hebben (ondanks hun kater). De melodische hardcore punk van deze heren kan je nog het best beschrijven als een snellere, hardere ( en betere) versie van A Day To Remember en die werd vlekkeloos gespeeld. Die mogen zeker nog eens terugkomen.
Na een hoop afzeggingen mocht uiteindelijk het Nederlandse No Turning Back deze positie innemen om voor een laatste keer deze avond het volk te bestoken met eerder op de oude school gestoelde hardcore. Ik had deze band nog nooit eerder gezien en er werd mij een vurige show beloofd. Die heb ik eigenlijk niet gekregen. Pas op de show was niet slecht, zeker niet, maar bijzonder kon je het ook niet noemen. Het was eerder wat doorsnee en niet echt memorabel. Nochtans was er best wel wat publieksinteractie en speelden deze jongens ook de pannen van het dak. Deze energie sloeg echter niet op mij over. Jammer.
Wie bij de vorige band ‘de laatste keer’ zag staan en dacht “ Maar Yentl, er waren nog twee bands, waar heb je het over?” moet ik het volgende vertellen. Ik had het over de laatste hardcore band van de avond, nu namen de metaalhoofden het over en hoe… Exhumed mag zich onmiddellijk tot band van de dag kronen want hun show was immers fantastisch. De zaal liep aardig vol, de voorste rijen waren bezet en de pit ontplofte. De bikkelharde death metal met grind invloeden van deze heren werd enorm gesmaakt. Combineer dit met een gestoorde show ( hoe moet ik anders de kerel in dokterspak die met een kettingzaag over het podium liep en nadien de gitarist moest reanimeren noemen) en je hebt een perfect recept. Dit feestje was echter veel te vlug voorbij maar niet getreurd want nu was het tijd voor Toxic Holocaust.
Toxic Holocaust mocht de avond afsluiten en deed dit dan ook in stijl. De crossover thrash metal van deze heren zette de zaal in vuur en vlam en perste het laatste beetje energie uit de aanwezigen. Hoewel ze enorm hun best deden konden ze de show van Exhumed jammer genoeg niet evenaren. De heren deden erg hun best maar het publiek raakte niet meer op hetzelfde niveau zoals bij Exhumed. Begrijpelijk aangezien de fut bij het publiek waarschijnlijk aan het op raken was. Ook werd hun show een beetje verstoord door enkele wel zeer irritante fans die het nodig vonden om tussen de nummers door eventjes het podium op te stormen om foto’s te nemen met Joel Grind waarover de man toch ook wel zelf zijn ongenoegen liet blijken. Vreemd genoeg speelde Toxic Holocaust wel minder lang dan Exhumed alhoewel ze de headliner waren wat toch wel een beetje spijtig was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ieperfest-winter-2014/
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)
Er valt geen eenduidig etnisch profiel te schetsen van Young Fathers. Met roots tot in Liberia en Nigeria zou je de uitvalsbasis van dit multiculturele gezelschap eerder in de grimmige achterbuurten van Brooklyn dan in de gezapige hoofdstad van Schotland situeren. Een muzikale stijl afbakenen is nog problematischer.
Hiphop komt best in aanmerking, maar dan wel alleen indien alle hedendaagse clichés uit dit genre vakkundig weggemoffeld en vervangen worden door de withete furie van grondleggers als Public Enemy en Bad Brains. Laat je ook niet misleiden door ‘Dead’, de titel van de debuutplaat. Een dode boel is het zeker niet en de recensies van de plaat zijn wereldwijd lovend. In een goed gevulde Club was Young Fathers live al even indrukwekkend.
De flow tussen de 3 rappers Kayus Bankole, Graham Hastings en Alloysious Massaquoi zat op elk nummer perfect en met opzwepende beats en drums in de rug werden vocale en fysieke acrobatieën van hoogstaand niveau geleverd voor een verbijsterd publiek.
Er werd vaak hard geblaft (“Get Up”, “No Way”, “Daedline”) maar af en toe ook mierzoet gezongen, zoals op de single “I Heard” die op dezelfde etherische R&B dynamiek van Frank Ocean dreef.
Al schemerde op hun beste nummer (“The Guide”) duidelijk de lome, rusteloze invloed door van de jonge Massive Attack, de periode toen Daddy G en 3D nog samen de lakens uitdeelden.
Tussen ieder nummers door staarde Young Fathers met verwilderde blik het publiek in. Alsof ze zich telkens eventjes moesten opladen vooraleer zich opnieuw volledig te smijten. Wellicht waren ze daarom te uitgeput om nog een bisnummer te brengen. Meteen het enige minpuntje van een sensationeel concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brihang-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/young-fathers-2-3-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het werd een hele mooie zondagavond, daar in de 4AD … Het begon al niet onaardig met de Gentse Reena Riot ofte Naomi Sijmons, dochter van wijlen Fons, bassist bij The Scabs na het vertrek van Berre Bergen naar De Kreuners. Voor het eerst opgemerkt tijdens een Radio 1-sessie van, jawel, The Scabs, haalde daarna in 2012 de finale van Humo's Rock Rally en kwam nu een nieuwe EP, die ze heeft ingeblikt met Mauro als producer, voorstellen.
Reena Riot bleek een zelfverzekerde en charmante verschijning op het podium, die over een paar geweldige en bijzonder wendbare stembanden beschikte. Een enkele keer klonk ze wat schril maar toch was het die stem die terecht voortdurend alle aandacht opeiste. Het was dan ook jammer dat die superbe stem omkaderd werd door muziek die veel te dicht bij de mainstream aanschurkte.
Naomi is opgegroeid tussen de platen van haar ouders (Muddy Waters, John Lee Hooker, Bob Marley,...) en die invloeden zouden te horen zijn in haar songs las ik ergens maar in Diksmuide was daar alvast niets van te merken. Toen ze haar gitaar inruilde voor de piano klonk het toch wat meer geïnspireerd maar meestal vond ik de groep (gitaar,bas,drums) veel te braaf, wat met een naam als Reena Riot toch wel anders had gemogen.
Nadat haar volledige tour vorig jaar nog gecancelled werd wegens gebrek aan voldoende belangstelling stond ze nu dus toch in de 4AD. Verre van uitverkocht maar toch had een behoorlijk aantal fijnproevers de weg naar deze club gevonden. Thalia Zedek lijkt al een eeuwigheid bezig : eerst in groepjes met namen als Dangerous Birds, Live Skull of Uzi, later in het gerenommeerde Come, waarmee ze een zekere cultstatus verwierf, en sinds 2001 solo. Of toch weer niet want sinds de plaat ‘Liars and prayers’ uit 2008 opereert ze onder de naam Thalia Zedek Band. Een logische beslissing want het was wel degelijk een groep die we aan het werk zagen.
Had ik bij een paar vorige concerten van haar nog het gevoel van "ok, sterk, maar zat er net niet iets meer in?" dan was het dit keer vanaf de eerste noten er pal op en werden we bij ons nekvel gegrepen om niet meer gelost te worden. De groep, die duidelijk op het toppunt van haar kunnen speelde, creëerde een spanningsboog vol onmetelijke schoonheid die niet meer doorbroken werd. Zelfs niet door een bassist die letterlijk naast zijn schoenen stond en duidelijk wat te veel lokale streekbieren had geproefd. Gelukkig had zijn basspel daar niet onder te lijden want dat ware zonde geweest.
Thalia Zedek kent blijkbaar een creatieve opstoot want na de schitterende plaat ‘Via’ van vorig jaar is er reeds een nieuwe EP, ‘Six’, terwijl ze vorig jaar ook nog een reünietour had met Come. Het waren gunstige voortekens die bewaarheid werden op het podium waar la Zedek in bloedvorm verkeerde. Haar unieke, getormenteerde stem joeg voortdurend koude rillingen over mijn rug terwijl ze ook op gitaar meer dan haar mannetje stond. Hetgeen ze tegenwoordig brengt staat eigenlijk niet zo heel ver verwijderd van haar Come-werk alleen klinkt het nu iets minder hard en vooral veel rijker. Dat laatste komt uiteraard door die twee andere protagonisten in de band die mede verantwoordelijk zijn voor die intense, melancholieke sound. Op viola : David Michael Curry (o.a. Willard Grant Conspiracy) en pianist Mel Lederman (Victory At Sea), beiden zeer bescheiden maar uitermate groots bezig. Rest me nog Winston Braman (bas) en nieuwkomer Jonathan Ulman (drums) te vermelden. Ik hoorde enkel hoogtepunten, de set kende echt geen enkele dip en toch vond ik één song er net iets uit springen : "Want you to know" dat een waarlijk bloedstollende uitvoering mee kreeg.
Na zowat anderhalf uur volgde na aandringen van een niet aflatende fan een derde bisnummer: Leonard Cohen's "Dance me to the end of love". Misschien wel het minste moment van de avond waarmee ik hier geen afbreuk wil doen aan die song. Nee, aan haar eigen nummers viel deze avond gewoon niet te tippen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thalia-zedek-02-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/reena-riot-02-03-2014/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het gaat goed met de Britse muziek, zeker als we de toevloed van getalenteerde nieuwe acts bekijken. Denk maar aan George Ezra, Tom Odell, Sam Smith en, jawel hoor, London Grammar.
Het drietal heeft er een bewogen aantal maanden op zitten, met een carrière die in 2013 plots in een stroomversnelling raakte. Slechts een klein jaar geleden speelden ze voor een publiek van enkele honderden mensen; nu is dat al snel enkele duizenden. In januari tourden ze nog 'down under' in Australië, vorige maand in Engeland en op zondag lieten ze zich in Brussel van hun beste (hoewel jammerlijk korte) kant zien.
Een uitverkochte Orangerie keek reikhalzend uit naar de hoofd act, maar wist zich toch goed te vermaken met de opener Bipolar Sunshine. Een vrolijke band met aanstekelijke tunes die we zeker in de toekomst op de radio zouden willen horen. Mogen we zelf de readymade single "Rivers" voorstellen?
Hoofd act London Grammar liet jammer genoeg een tijdje op zich wachten, maar toen ze uiteindelijk toch op het podium stonden was het concert zoals iedereen het verwacht had: uitstekend. Een stem als een bel heeft ze, die Hannah Reid, en ze kan er uitzonderlijk effectief gebruik van maken.
De set was wat kort, slechts een goede 45 minuten, maar uit de context konden we afleiden dat het niet uit vrije wil was. Toen Hannah halverwege de set het podium even verliet om haar stem te gaan 'steamen' (of zo hebben wij het toch verstaan), kon je eigenlijk al weten hoe laat het was. Toch was het concert zeker de moeite waard want wanneer ze zong vielen alle puzzelstukken op hun plaats en slaagde de band er haast in om het publiek te hypnotiseren met de galmende muziek en die kristalheldere stem.
Bekende en onbekende nummers wisselden elkaar af doorheen de avond: "Darling Are You Gonna Leave Me" en "Interlude" vallen in de tweede categorie, terwijl oude gekenden "Strong" en "Wasting My Young Years" door het publiek enthousiast onthaald werden. Grote afwezige van de avond was "Nightcall", de Kavinsky cover die de laatste maanden hoog scoorde.
Ondanks het late begin en vervroegde einde zeker de moeite waard. Beste London Grammar: veel beterschap en kom snel terug! Beste lezer: indien je nog een opening vindt op je Rock Werchter schema deze zomer, London Grammar speelt op donderdag. Allen daarheen!
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Strong – Flickers – Sights – Stay Awake – Wasting My Young Years.
Encore: Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-02-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Ze zijn op één hand te tellen, succesvolle bands die na de exit van hun frontman weinig of geen van hun artistieke pluimen verliezen. Het overkwam het uit Denton, Texas afkomstige psychedelische softrock gezelschap Midlake toen zanger Tim Smith midden in de opnames van een nieuwe plaat de groep verliet wegens ‘muzikale meningsverschillen’. Aan opvolgers voor Smith was er allerminst gebrek, om op de loonlijst van een groep als Midlake te staan moet nagenoeg elk bandlid immers een aardig stukje close harmony kunnen zingen. Uiteindelijk zette gitarist van het eerste uur Eric Pulido de stap richting spotlight, en verscheen eind vorig jaar met ‘Antiphon’ na drie jaar nog eens een vers Midlake album.
België en Midlake, het blijken de afgelopen maanden twee handen op één buik. Nadat vorige zomer de Club tent op Pukkelpop en eind oktober ook de Botanique zonder slag of stoot werden ingenomen was vanavond de AB aan de beurt, én staan de Texanen straks ook nog eens te blinken op de derde dag van Rock Werchter. Een groep zou er voor minder stadionallures beginnen van krijgen, wat zich bij aanvang van de set vertaalde in een overdosis decibels die ons onverwacht naar de oordopjes deed grijpen. Ergens wel doodzonde, want zo verdwenen de subtiliteiten die vakkundig zijn verstopt in nieuwe nummers als “Ages”, “Antiphon” en “Provider” als sneeuw voor de zon.
De zeskoppige band leek zich van geen kwaad bewust en musiceerde onder de hoede van nieuwbakken frontman Pulido erg geconcentreerd. Vanaf het grotendeels akoustische “Rulers, Ruling All Things” werd het volume wat teruggeschroefd en kreeg de groep meer grip op zijn muzikale mystiek. Zo kreeg het nieuwe bandlid Jesse Chandler zowel letterlijk als figuurlijk nu en dan de spot op zich gericht tijdens zijn middeleeuws aandoende dwarsfluitintermezzo’s, en gingen de stemmen van alle bandleden minus de drummer steeds beter ‘blenden’ tot een meesterlijke harmonie. Een eerste hoogtepunt zat er dus weldra aan te komen, en wat ons betreft ging een meeslepend “We Gathered In Spring” uit het doorbraakalbum ‘The Trials Of Van Occupanther’ (’06 ) met die eer lopen.
Grossierde Midlake op het vorige album ‘The Courage Of Others’ uit 2010 nog duidelijk in 70ies folkrock, dan lijken Pulido & co op hun nieuwste worp wat voorzichtige uitstapjes richting progpop te maken. In het erg knappe instrumentale “Vale” herkenden we om beurten flarden vroege Pink Floyd en Pavlov’s Dog, terwijl in het atmosferische “Corruption” The Alan Parsons Project nooit veraf bleek. De Texanen schakelden daarna moeiteloos over naar hun meer radiovriendelijke nummers waaronder de evergreen “Roscoe” en de op een repetitieve krautrock drijvende nieuwe single “The Old And The Young”.
Dat het recept van Midlake ook zonder enige vorm van muzikaal ballast moeiteloos overeind blijft bewezen de Texanen met verve tijdens de eerste encore. Je kon werkelijk iemand aan zijn bier horen slurpen tijdens een meesterlijke unplugged versie van “Antiphon”, een kampvuurmoment waarbij Pulido en drie van zijn maats dicht tegen elkaar gingen aanleunen en hun close harmony bangelijk perfect tot in de nok van de goedgevulde AB weerklonk.
Met het intimistische “Provider Reprise” en de symbolische afsluiter “Head Home” stuurde de groep alweer een tevreden Belgisch publiek huiswaarts. Als generale repetitie voor Rock Werchter kon dit dus wel tellen. Wedden dat de zusjes Haim die dag vol afgunst vanuit de backstage zullen meegluren?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
