De uit Wales afkomstig , maar in LA residerende Cate Le Bon is al aan haar derde cd toe . In deze eerste kennismaking valt het op hoe sterk V.U. en Nico in haar sound zijn geïntegreerd , luister maar eens naar “No God” en “Cuckoo through the walls” . We hebben een indiepsychedelisch geluid , die het sing/songwriting van deze artieste onderstreept . Dromerige lofipop , met hoekige ritmes, repeterende orgeltjes en gitaren; “Duke” , “Wild” en het duet met Perfume Genius, “I think I knew” zijn hier de voorbeelden .
Verder een folky inslag en een sober gehouden spel met “I can’t help you”, “Are you with me now?” , “Mirror me” en de titelsong , waarbij vooral haar ijle, monotone zang wat kan doorschemeren .
Verschillende sfeerscheppingen noteren we , van vrolijk, relaxt , mysterieus tot innemend, pakkend . Een fijn plaatje dus, dat heel emoties uitstraalt!
Al ruim veertien jaar is sing/songwriter en ornitholoog Jonathan Meiburg bezig met z’n Shearwater en brengt hij evenwichtig materiaal , pure indiefolkende songs , die intens spannend klinken , broeierig , opbouwend en organisch zijn . De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt dor z’n pakkende zang. Hij heeft nu een tussendoortje uit , met deze ‘Fellow travelers’ , een verzameling nummers/covers, die hij heeft opgenomen van artiesten, waarmee hij samen op toer was . Het zijn cd tracks van o.m. Jesca Hoop, Xiu Xiu, St. Vincent, Clinic, Wye oak en The Baptists Generals. De bekendste zijn “Natural one” van de Folk Implosion en “Hurts like heaven” van Coldplay , die de originele doen verbleken . En er is één eigen song van Meiburg met Sharon Van Etten .
‘Fellow travelers’ is een tussendoortje die zeer zeker naast het andere eigen plaatwerk van Shearwater mag geplaatst worden .
Deze 16 jarige Nieuw-Zeelandse jonge schone lady heeft met haar debuut ‘Pure heroine’ meteen een schot in de roos . Ella Yelich-O’Connor is een pittige, jonge, zelfverzekerde , dame die een reeks sfeervolle , groovy electropopsongs uitheeft . De mosterd haalt ze natuurlijk van vroegere elctrobands , van New Order tot The xx en Bjork.
Ze overtuigen en intrigeren door een sterke melodielijn, zijn mooi en subtiel uitgewerkt, tintelen en worden bepaald door haar indringende, zalvende, dromerige zang . De nummers slaan duidelijk aan door de lichte groove en beats , luister maar eens naar de singles “Royals” en “Team”. Ook andere nummers als “Tennis court”, “400 Lux” en “A world alone” moeten niet onderdoen .
Eenvoudigweg hebben we hier te maken met een sterk debuut van een talentvolle dame!
Je kan de twee bands van songwriter/gitarist Eric ‘Ripley’ Johnson, Moon Duo en Wooden Shjips in één adem opnoemen . We ervaren een soort rock’n’roll/spacerock, een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, bezwerende , gedreven ritmes en psychedelische poptunes . Een hallucinante sound, die in de sfeer hangt van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide , minder paranoia, meer wegdromend en rustgevend door de aanstekelijke , bezwerende ritmische onderbouw , de meeslepende drones, de poppy tunes en de zalvende, ingehouden na-echoënde zang.
Er is voldoende variatie in de 8 nummers , die lekker dreunen, en ons naar hogere regionen voert . Die lofispacerock en sixtiespsychedelica valt dus uitermate te appreciëren!
Jake Bugg, een jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur ondergedompeld en noemde de cd naar de studio’s van Rubin, ‘Shangri La’. En ergens horen we die voorliefde aan Johnny Cash en Neil Young .
Rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen .
Op die manier kom je aan een afwisselende , maar overtuigende aanpak als de uptempo’s “There’s a beast and we all feed it”, “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” , de broeierige “Messed up kids”, “All your reasons” en de intense “Me & you” , ”Pine trees” en “Storm passes away” .
Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap druipen er van af. Te koesteren dus.
Big Ups bedient zich van het soort gruizige punk waar de bloedresten nog zijn blijven aanhangen. Rauw, rudimentair en zonder franjes, uit de school van Big Black, Shellac, Fugazi en Black Flag. Dit klinkt alsof iconen Steve Albini en Henry Rollins hier met hun ongewassen fikken hebben aangezeten.
De onstuimige songs zijn kurkdroog, frontaal en kwaad. Primaire riffs, striemende vocals en loden bassen heersen over de plaat. Eén en ander slaat geregeld over in briesende hardcore (“Grin” en “Disposer”) en maar heel zelden maakt de rauwe energie plaats voor een korte adempauze. Het Pixies-achtige “Wool” lijkt op het eerste zicht zo een rustpunt tot ook hier een meedogenloos eindoffensief wordt ingezet en de song uitmondt in een brok uitgespuwde agressie.
Amper een half uurtje (11 songs) hebben Big Ups hier nodig om een paar muren te slopen en hun ophitsende punkrock recht in ons gezicht te rammen, een pak slaag die we met graagte incasseren.
Her name is Calla - I Like Trains - De latente stem in het post-emotionele waanzin
Her Name Is Calla mag vandaag openen in de Rotonde, die opnieuw vol (of overvol, zo u wilt) zit. Her name Is Calla zit vol met verschillende invloeden. Met een viool en cello krijgen ze een heel folky klank. Naar wanneer er elektronica aan te pas komt, gaat het stukken meer new-wave klinken. Her name is Calla klinkt zoals een moderne folkband moet klinken. Geen ukelele à la of Monsters and men en Mumford and sons. Maar interessante, verrassende muziek die alle genres overstijgt. Er zitten ook vleugjes in van het vroege Balthazar, voor het hip en elektronisch moest zijn. Ze zijn meegebracht door I Like Trains. En dat blijkt een goede keuze te zijn. Het is band die terecht wat meer aandacht verdient.. Dat het al eens heel episch en bombastische gaat klinken, nemen we er met alle plezier bij. De jongens van I Like Trains lieten zich ook van hun beste kant zien en kwamen met twee de band vervoegen op drums.
I Like Trains is een band die al jaren de post-rock verdedigt op tal van podia. Vorig jaar nog waren ze headliner op DUNK-festival (het beste post-rock-festival van Europa, in Zottegem). Daar gaven ze al een straf voorbeeld van hun kunnen. Ze trekken niet ongewapend ten strijde: 3 gitaren, 1 basgitaar, drums, keyboards en tientallen effectpedalen hebben ze tot hun beschikking om het publiek in vervoering te brengen. Dat post-rock niet altijd instrumentaal moet zijn, dat bewijzen zij. Integendeel, het kan een absolute meerwaarde zijn. Zeker als je gezegend bent met een stem als deze zanger. Een diepe, warme klank komt uit zijn keel. Het timbre van deze stem verklankt perfect de triestesse die deze muziek zo verlangt.
Waarin zit dan het post-rock-element van deze band hoor ik u vragen. Wel, traditionele songstructuren worden overboord gegooid. Geen strofe, refrein, strofe, refrein,... Hun songs worden zorgvuldig opgebouwd. Laag na laag wordt de klank aangedikt, de melodie voller, het ritme omhoog. Om dan uiteindelijk uit te barsten in spectaculair muziekaal vuurwerk dat tot op het eind beklijfd. Een zorgvuldig opgebouwde tocht dus, door een wereld vol spelplezier en vertrouwde tonen die een geborgenheid oproepen. Door de stem van de zanger wordt het geheel aanzienlijk mooier en aangrijpender.
Dat I Like Trains er live staat als een huis mag zonder overdrijven verklaart worden.
Het 10-jarige bestaan van deze band is dus niet zonder emotie voorbij gegaan. Dat er nog heel wat jaren mogen volgen. Vanavond was het laatste optreden van hun tour. Ze mogen tevreden naar huis terug keren en genieten van welverdiende rust. En nogmaals: dank u.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/i-like-trains-16-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Aan explosiviteit geen gebrek vanavond, vooreerst raasden de onstuimige kerels van het Canadese Pup als een bezeten bende door de Charlatan. Het bleken vrienden te zijn van stadsgenoten Metz, beide bands komen uit Toronto. Qua gedrevenheid wisten ze dus de juiste makkers te kiezen. Qua sound waren er wel wat verschillen, daar waar Metz soms met Nirvana flirt, ging de felle post-hardcore van Pup wat meer naar Fugazi of Quicksand neigen. Maar even stuiterend en hectisch ? jazeker !
De ruimte voor het podium was amper halfgevuld, maar dat weerhield dat lefgozertje van een zanger er niet van om met de nodige risico’s te gaan skydiven. Om maar te zeggen, energieke bende, die van Pup. En een verdomd strakke sound en dito songs. Een ontdekking.
Hadden we het enkele maanden geleden niet over het beste Belgische debuut van 2013 ? Yep, en daar was geen jota van overdreven. Het pittige plaatje ‘Suburban Guide to Springtide’ heeft sindsdien herhaaldelijk de weg gevonden naar onze cd lader en i-pod, en steeds blijft dat schijfje ons verbluffen. Ware het niet van die spelbrekers van Madensuyu, we spraken zelfs ook van het beste Belgische album van 2013.
In de Gentse Charlatan, een ideaal gruizig kot voor deze in your face rock, bleek dat Psycho 44 probleemloos de energie van de plaat naar het podium kon vertalen. Meer nog, het viertal spuwde er zonder omkijken hun songs nog een stuk opwindender uit. Het vinnige combo raasde een uurtje lang lustig door.
Dit was een retestrak, hitsig en wild concertje van een stel jonge hongerige wolven die met een gretige punkspirit quasi hun ganse repertoire er door joegen.
Het klonk alsof die Black Flag T-Shirt er voor iets tussen zat, rauw, snedig en hard. En ook wel pokkenluid, Schauvliege heeft vooralsnog geen vat gekregen op de Charlatan. De prijsbeesten “All my demons have distortion” en “Dance, motherfucker, dance” werden tot het eind opgespaard om het boeltje extra te doen ontploffen en slaagden met glans in hun opzet.
De Charlatan was verre van volgelopen, maar de opgekomen fans zorgden voor het nodige zweet en enthousiasme om hier samen met een uiterst potent Psycho 44 een memorabel avondje van te maken.
Psycho 44 moet zowat het meest explosieve Belgische bandje zijn die er dezer dagen op onze podia te bewonderen valt. Moge dit een warme oproep zijn tot allerhande festivalorganisatoren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/psycho-44-16-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pup-16-02-2014/
organisatie: Democrazy, Gent
De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos een Vorst Nationaal te vullen . Op een paar jaar tijd is haar populariteit nogal gestegen . Net als bij Emeli Sandé en Birdy (eerder de week nog goed voor 2 concerten!) bereikt de 27 jarige blondine een overwegend jong meisjespubliek, die de zangeres duidelijk op handen droegen . Was zij bij haar vorig optreden eerder nog wat onwennig op het podium , dan staat ze nu zelfzekerder dan ooit te zingen en te dansen. De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads , die zeer zeker met Valentine’s day de hartjes sneller deden slaan of langs de andere kant net een hartenbreker konden zijn .
De goed afgetrainde , sportieve lady heeft een uitgebreide band achter zich; de keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding . Een breder geluid dus in haar melodieuze synthpop; de soulfulle backing vocalists gaven de sound en de set nog meer kleur en elan. Inderdaad , Ellie Goulding is duidelijk de kleine podia ontgroeid .
Na wat donder en bliksemschichten konden de danspasjes worden gezet met “Figure 8” en “Ritual” , die meer keys en percussie kregen aangemeten. Ze zorgden al direct voor een ‘positieve vibe’ . Een leuk , ontspannende start en een sterk optimisme , dat spijtig genoeg doorkruist werd door een abominabele geluidsmix , waarbij zelfs haar indringende , lichthese vocals wat de mist ingingen; de twee songs kwamen op die manier niet volledig tot hun recht. Een overdonderend begin werd hier geremd . Geen nood , Ellie en haar band werden door het jonge publiek op handen gedragen en ze koesterden haar in hun hart .
Het derde nummer “Goodness gracious” was meer doorsnee synthpop . Het klonk allemaal goed en ging erin als zoetenkoek .
Ze hield haar publiek op Valentijn muzikaal in een wurggreep , eerst o.m. de oudere single “Starry eyed” tintelde en klonk opzwepend; het refrein werd luidkeels meegezongen , net als de twee covers, iets verderop , “Your song” (van Elton John) en de huidige single “How long will I love you” (van The Waterboys) die een sfeervolle benadering en een verhoogd emotionele waarde hadden. Ze zijn sober, gevoelig , met een pakkende pianotune in een decor van gsm-zaklamplichtjes. Dit knuffelgehalte van dromerige, trippende synthpop ( niet storend btw!) bleef nog een beetje aanhouden met “The writer”, “Explosions” en “My blood” , die de hitgevoeligheid en de lovestory’s benadrukten .
In het laatste half uur ging het tempo terug naar omhoog . De sound , de beats en de tunes van M.I.A.’s “Bad girls” was de ideale geleider om pompende elektronica en popsounds met elkaar te vermengen. “Everytime you go/this love (will be your downfall)” was de aanzet naar een uitstekende climax van danshits “Anything could happen” , “I need your love” en “Lights”, die overspoeld werden van housebeats en hier Vorst Nationaal op z’n kop zetten; Netsky drum’n’ bass beats hadden zich zelfs een weg gebaand en maakten het triootje nog sterker, completer en opwindender .
Die strakke dance aanpak werd nog doorgezet in de bis met “You my everything” en natuurlijk “Burn” , die letterlijk het uitverkochte Vorst in lichterlaaie zetten. Straffe songs toch wel met heel wat lichtverkeer en brandende projecties, die explodeerden en haar liefdevolle synthpop een energieke push bezorgden.
Deze lieve live artieste werd dan ook terecht bejubeld! Ze bracht je in optimale stemming, bood het nodige vertier en speelde een avondje heerlijke pop. Rock Werchter is gewaarschuwd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chloe-howl-14-02-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ellie-goulding-14-02-2014/
Organisatie: Live Nation
Als we Gary Numan op het podium van het Depot in Leuven zagen optreden, dachten we dat hij echt iets van de eeuwig jonge Dorian Gray van Oscar Wilde had. Op 55 jarige leeftijd is hij nog steeds die onstuimige (jonge) man! Na een donkere periode en depressies, is hij terug, en hoe, met een overtuigende ‘electric ‘ prestatie on stage!
Laten we niet vergeten dat Numan tussen 1979 en 1985 een pionier van de elektronische 'new-wave' was. Hij liet zich inspireren door Kraftwerk (« Man Machine »), David Bowie (« Low ») en vooral het Ultravox van John Foxx (« Systems of Romance »). Hij creëerde een nieuwe muzikale stijl, gebaseerd op het gebruik van synths, postpunk energie en dystopische concepten, belichaamd door zijn humanoïde persona. Het nummer "Are Friends Electric ?" en de elpee ‘Replicas’, onder Tubeway Army, waren in 1979 een onmiddellijk succes en werden gevolgd door twee solo-albums , pure meesterwerken: ‘The Pleasure Principle’ en ‘Telekon’.
Zijn carrière werd er één van ups en downs, vooral downs, tot een aantal ‘masters’, zoals Dave Grohl, Trent Reznor, Prince of Jack White, hem in de vroege jaren 2000 terug op het voorplan brachten , om zijn unieke invloed op de moderne muziek te benadrukken. Numan was op zijn beurt beïnvloed door zijn ‘studenten’, vooral Trent Reznor (Nine Inch Nails), die nu zijn vriend en buurman in Los Angeles is, en evolueerde meer in de richting van ‘power pop’ met meer industrial/ metal-achtige accenten.
De dualiteit van deze twee periodes vormt de basis van de recente shows van Numan. In Het Depot, zijn negende concert in België, wisselde hij tussen de onvermijdelijke hits uit zijn eerste periode : "Cars", "Films" of "I Die: You Die" en nummers van zijn laatste album, ‘Splinter’ (waarvan hij maar liefst negen nummers speelde), plus een paar tracks uit ‘Pure’ en ‘Dead Son Rising’. Op het podium was hij begeleid door een volledige band, met een drummer, een gitarist, een bassist en een toetsenist. De oude nummers zoals "Cars" en "Metal" werden op een meer 'punchy' manier gespeeld, iets sneller en met meer stekelige gitaren, een beetje à la Nine Inch Nails.
Precies : de link met NIN was nog duidelijker in het recentere repertoire van Numan. De intro van "I Am Dust" bevat de typische industrial sounds van de Amerikaanse band. "We Are The Unforgiven" doet vooral in de gitaarlijnen denken aan "Help me, I'm In Hell". De rustige nummers, zoals "The Calling" doen denken aan de « ambient » kant van Trent Reznor, en ze zijn gekenmerkt door eenvoudige melodieën op piano en fluisterstem. Soms is de illusie nog opvallender en stelt men doodleuk vast dat Numan geïnspireerd wordt door Reznor, die zelf oorspronkelijk door... Numan werd geïnspireerd. De cirkel is rond hiermee!
De houding van Numan op het podium is allesbehalve van een koude humanoïde. Hij geeft alles en zijn vocale prestaties zijn onnoemelijk sterk. Op sommige tracks, vooral uit de laatste elpee, gebruikt hij een soort soundtrack. Vind je deze methode keurig of niet, het is onvermijdelijk om de zeer complexe arrangementen, geluidseffecten en ook vrouwenstemmen te kunnen reproduceren.
De oude songs worden daarentegen 100 % 'live' gespeeld. In sommige meer recente nummers, gaat de muzikale stijl te veel naar metal, in mijn mening. "Here In The Black" roept zelfs de symfonische zwaarte van Within Temptation op en "When The Sky Bleeds, he Will Come" doet te veel aan Rammstein denken. Maar dit is natuurlijk een kwestie van smaak.
"Lost", uit "Splinter", werd met heel veel gevoel gespeeld en was zelfs ontroerend. Numan zei ooit dat dit nummer zijn huwelijk had gered, toen hij en zijn vrouw Gemma depressief waren. Na een fel toegejuicht "Love Hurt Bleed", sloot Numan zijn set af met het prachtige "Prayer for the Unborn", ook een lied over zijn huwelijk, en de moeilijkheid om kinderen te hebben.
Tijdens de encore, speelde de band een zeer energieke versie van « I Die: You Die » en dan kwam het langverwacht moment: "Are Friends Electric". Numan speelde een flink herwerkte versie, vol contrasten en nuances. Super! Bekijk de video hier: http://www.youtube.com/watch?v=3DphQfjs_nY . Ten slotte nam hij afscheid met een laatste rustige "My Last Day"...
Het was een concert van twee snelheden. Mooie momenten op de oude en minder enthousiasme voor de recente composities. Deze laatste zijn inderdaad veel meer geformatteerd en meer voorspelbaar , terwijl "Cars", "Down In The Park" of "Are Friends Electric ?" verblindende energie zijn en geniaal klinken. In de oudere composities overstijgt Numan de vertrouwde kaders (er zijn geen couplet-refrein structuren) en brengt hij een unieke eigenschap, die ik « hyper- melodiciteit » noem : dat betekent dat elk instrument een herkenbare melodielijn ('riff') speelt. Jammer genoeg weigert Numan om muziek uit zijn meest vruchtbare periode verder te exploreren, wat jammer is, want er is precies een heel levendige nieuwe scène (de 'minimal wave'-scène) die precies nu de muziek van de jaren '80 doet herleven.
Ik betreur deels het management van Numan, die ons geen interview toegaf, terwijl « VIP meet & greets » tegen 100 EUR voor de meer welvarende fans plaats vonden . Een ander minpunt : er was er geen support-act : dat is jammer, want deze voorprogramma's zijn unieke mogelijkheden voor lokale groepen om zichzelf een beetje bekend te maken. Zo hadden we graag, bijvoorbeeld, de uitstekende band ORGANIC vóór Numan zien spelen!
Maar laten we positief zijn: het was een groot plezier Gary Numan in zo'n 'olympic' vorm te zien. Het concert was enorm kwaliteitsvol : het geluid was perfect, de lichten toepasselijk en de algemene ervaring, 'electric' !
Setlist : Resurrection - I Am Dust – Metal - Everything Comes Down to This – Films - Here in the Black - The Fall - The Calling - Down in the Park – Lost – Cars – Pure – Splinter - When the Sky Bleeds, He Will Come - We're the Unforgiven (NIN help me I'm in hell) - Love Hurt Bleed - A Prayer for the Unborn
Encore: I Die: You Die - Are 'Friends' Electric? - My Last Day
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gay-numan-14-02-2014/
Organisatie: Depot , Leuven
De Zweed Tim Bergling, alias Tim Berg, alias Tom Hangs, alias AVICII, bracht z’n debuutplaat ‘True’ uit, en ging op pad om de wereld te veroveren. Voor zover dit nog nodig was…
Na samenwerking met o.a. Tiësto en Sebastian Ingrosso, heeft Avicii nu z’n eigen carrière vormgegeven, en zelf de te volgen weg uitgestippeld. En dat het de juiste weg is, blijkt uit het feit dat het sedert de start wel elk jaar weer prijs is. “Le7els” in 2011, “I Could Be The One” in 2012 en vooral het bluegrass-achtige “Wake Me Up” van afgelopen zomer waren de visitekaartjes.
Het publiek werd opgewarmd door de Rotterdamse producer Oliver Heldens. Jammer van de veel te zwaar dreunende bassen. Een marteling voor lichaam en leden. M’n lever zit nu waar m’n nieren zaten en omgekeerd. Het wachten duurde eindeloos, mede door de veel te kleurloze en monotone set. Gelukkig werd ons geduld beloond…
Avicii - Zitplaatsen waren er, maar waren waardeloos. Oorzaak: de helse start van de set. Die werd ingezet met “Hey Brother”, en nadien denderde de show met een rotvaart verder. De hit werd begeleid door beelden van een rollercoaster. Zitten was geen optie meer…
Een tsunami van hits kwam op ons af, goed ondersteund door het volledige arsenaal showelementen wat er maar voorhanden is. Confetti, slinger- en rookkanonnen, lasers, stroboscoop, vuurwerk, enz.
De gigantische beeldschermen maakten het geheel compleet. De 3e beste DJ ter wereld, is blijkbaar toch diepzinniger dan we allemaal denken. De naam Avicii komt van de ‘avici’, welke de laagste Boedhistische hel moet voorstellen. Alle 4 de natuurelementen , samen met melkwegstelsels, trafficimages, enz. , werden heel toepasselijk verwerkt tijdens de werkelijk superieure klank-licht- en beeldshow. De verf spoot net niet de zaal in tijdens de remix van “Reload” van Sebastian Ingrosso & Tommy Trash. Ik ben er van overtuigd dat er een diepere persoonlijkheid schuilt achter dat blonde snoetje en spiritueler is dan we allemaal denken.
De ene hit werd afgewisseld door het andere kassucces. Remixen van o.a. Swedish House maffia, Air Traffic, John Legend, Martin Garrix , Coldplay, Rihanna , … vormden een ideale symbiose met het eigen werk. Rihanna zou jaloers geweest zijn zoals een remix van haar “Diamants” in beeld werd gebracht.
Wat Avicii heel erg goed doet, is af en toe een rustpauze, hoe kort ook, inlassen, om de crowd op adem te laten komen, om zich dan opnieuw te relanceren. En hoe!
Sowieso heb je altijd believers en non-believers. Na een geslaagde passage op Tomorrowland staken ook al geruchten op dat er op de bühne geen live-manipulaties aan te pas kwamen. Een kleine, geprefabriceerde set, samen met de imposante beeldenstroom, lijkt me deels aannemelijk en bedrijfszeker, maar dit gaat zeker niet op voor het geheel. Zulke allusies zijn inherent aan het werken in het digitale universum. Geen Avicii-adept , main target = having fun!!, die er om maalde. Zij beseffen ook dat er op eender welk feestje wel een groepje kribbige nonkels zijn die alles over-analyseren.
Is dit commercieel? Zeker. Maar geen enkele diehard-fan van Bergling die er zich gisteren aan stoorde.
Deze topentertainer, -dj, -producer en top-remixer zorgt voor een totaalspektakel waar weinig op aan te merken valt. Toch een kleine noot van kritiek. Reduceer de te zwaar kreunende bassen. En laat het playbacken achterwege. Beter niet playbacken en je focussen op de knopjes, dan een te opvallende missynchronisatie van de lippen overwegen. Die overigens nog eens fel benadrukt worden door de close-ups op de grote schermen.
De fans, die dansten zich obligaat de pleuris uit het lijf. Die kregen een imposante, fenomenale en eminente show voorgeschoteld met een herwerkte versie van “Wake me up” als waardige afsluiter. Spektakel: check, show: check, ambiance: check.
Avicii verplicht het zittende volk te dansen, en het dansende volk te zweven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/avicii-13-02-2014/
Organisatie: Live Nation
In april 2013 bracht Roza Parks hun debuutalbum ‘Eleven is nine’ uit. Een album dat we een jaar later nog steeds van begin tot eind kunnen luisteren, zonder ook maar 1 verveeld moment te beleven. Ondertussen kon u hen al horen in ‘De Afrekening’ en net deze week behaalden ze de halve finale van Humo’s Rock Rally. De ambities van de band spreken bij deze voor zich.
Roza Parks trapt de deur in met “A head like a fighter plane cockpit” en grijpt je meteen bij de keel. Een greep die ze 40 minuten lang, zonder verpinken, zullen vasthouden. Het publiek kan geen kant meer uit en naar hoe wij het ervaren, willen ze dat ook niet.
Hun derde nummer “Lattitude” werkt hypnotiserend en bij elke kick van de drum merken we dat we meer en meer verliefd worden op deze band. De opbouwende melodie van gitaar en de backing vocals zijn enkel met ‘orgastisch’ te omschrijven. Een live album kan en mag niet meer achterwege blijven.
“Longshore drift”, onze persoonlijke favoriet en hun debuutsingle, ontbreekt gelukkig niet op de playlist en ook het publiek weet deze enorm te appreciëren. Zang, gitaar en drum vormen een bijna perfect geheel, waardoor we stiekem hopen dat er geen eind aan komt.
Roza Parks brengt noise op een uiterst genietbare manier en wat ons betreft mag het optreden nog lang doorgaan. Tijdens het optreden is het dan ook nooit zoeken naar een hoogtepunt, Roza Parks is heerlijk buitenaardse seks met alleen maar hoogtepunten.
Zanger Roel Vanbuel zorgt nog voor enige verwarring als hij bij het volgend nummer “Riders on the storm” door de micro fluistert. Maar tot onze verrassing horen we een buitengewoon gedurfde cover van “Such a shame” (Talk Talk) Als Roza Parks op deze manier nummers uit de jaren ’80 weet te brengen, mogen ze dat gerust met heel het gamma doen van die periode. Te beginnen bij “Never gonna give you up” van Rick Astley.
Ze sluiten de avond af met “Cold, hungry and dry”, een nummer waarin de gitaristen zich volledig mogen uitleven en laten zien wat ze in hun mars hebben. Drummer Joris Thys mag zeker niet onvermeld blijven, hij weet van de drum een protagonist te maken in het hele verhaal. Knap!
28 februari keert Roza Parks terug naar de Vooruit in Gent, voor de halve finales van Humo’s Rock Rally. Wij zullen er zeker bij zijn, u toch ook?
Organisatie: Charlatan, Gent
Pas sinds 10 februari ligt de tweede plaat van Renée, genaamd ‘Marching’, in de winkelrekken. Enkele dagen later kwam de band de nieuwe nummers al voorstellen in de prachtige theaterzaal van NTGent. Het voorprogramma werd verzorgd door de Nederlandse Eefje De Visser, die na twee cd's al een geduchte reputatie heeft opgebouwd als singer-songwriter.
De afgelopen jaren speelde Eefje De Visser vrijwel altijd met een full band, maar op deze tour probeert ze het eens alleen. Wel deelde ze ons mee dat er een nieuwe tour met full band in de pijplijn zit, die hoogstwaarschijnlijk ook een tussenstop zal hebben in Gent. Eefje bewees dat je met de Nederlandse taal hele mooie dingen kan doen. Je vroeg je spontaan af waarom niet meer Nederlandse en Vlaamse artiesten Nederlandstalige teksten schrijven in plaats van geforceerd te proberen hun gedachten naar het Engels te vertalen. De manier waarop ze parafraseerde en speelde met taal was zelfs poëtisch te noemen. De romantiek en de melancholie droop in Gent van haar songs af. In ‘Schip’ zong ze: 'Ik wil naar Rome, samen met jou'. Ondergetekende heeft zijn valiezen al klaarstaan.
Renée had daarentegen wel een liveband meegebracht. Maar liefst vijf muzikanten vergezelden haar op het podium. De bekendste was ongetwijfeld Gianni Marzo, die ook bij Isbells en Marble Sounds speelt. Volgens Renée zorgde hij er voor dat ‘Marching’ steviger klinkt dan de voorganger ‘Extending Playground’.
De huiskamerpop van de band schakelde af en toe inderdaad een versnelling hoger en ook de andere muzikanten (piano, cello, contrabas, drum, backing vocals) kleurden de songs mooi in.
Zangeres Renée heeft daarnaast een mooie en lieve stem, die je onmogelijk kon tegenstaan. Toch vonden we het allesbehalve een fantastisch optreden. De band kleurde te veel binnen de lijntjes, miste een eigen geluid en ook de songs wisten ons zelden te grijpen. Het hitje “Dum Dum Dum” was nog aardig, maar het banale refrein verpestte helaas veel. Desondanks was het wel duidelijk dat Renée haar hele ziel in de songs stak. Zo was “Mr. Alzheimer” een nummer over haar dementerende grootmoeder. Ook storend was dat er tussen de nummers veel te vaak gepauzeerd werd. Misschien wel logisch dat Renée uitgebreid de tijd nam om iedereen te bedanken die zijn of haar steentje bijgedragen had aan de productie van ‘Marching’, maar het haalde de vaart wel heel drastisch uit de set.
Gedurende het hele optreden veerden we geen enkele keer echt recht. We misten een soort magie die Eefje De Visser ons wel kon bieden. Die laatste hopen we dan ook snel terug te zien in Gent met full band.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTGent)
Het was aan het New Yorkse Dead Combo om de avond snerende rock in te zetten. Ingrediënten : een duo rockers van middelbare leeftijd, 2 gitaren en een drumcomputer bediend door een ruige frontman die een heuse dagtaak had aan het showen van zijn tattoo’s. De sound was scherp, vet en bij momenten very rock’n’roll, maar na een tijdje werd het zootje een beetje te eenzijdig om echt te blijven hangen.
Uit de Ierse hoofdstad Dublin kwam een ander duo overgewaaid, Kid Karate. Zij hadden een bijzonder interessante sound gesmeed ergens tussen White Stripes en de punkfunkers van Radio 4 en The Rapture. Frisse songs en een overtuigende zanger/gitarist wisten de zaal perfect op te hitsen. Een band om in de gaten te houden.
Twee deftige opwarmers dus, maar de hoofdschotel was van nog een ander kaliber.
We hebben de groep al meermaals aan het werk gezien, nog nooit werden we ontgoocheld, maar vanavond slaagde een zinderend BRMC erin om ons nog meer te overdonderen. Het trio stond op scherp, het ronkte en brieste, bassen en drums klonken hemels en duister tegelijkertijd, gutsende gitaren sneerden met branie en gevoel, er hing gewoon magie in de lucht. Ook de setlist was nagenoeg perfect in balans. Smerige gehaaste rockers “Rival”, “Hate the taste”, “White Palms”, “Conscience Killer” en een verpletterend “Six Barrel Shotgun” werden afgewisseld met vuile blues (“Ain’t no easy way”, een almachtig “Spread Your Love”) en zwevende kippenvelsongs (“Lose Yourself”).
Robert Levon Been ontpopte zich nogmaals tot de beste zanger van het combo, hij wist met zijn ingrijpende vocale uithalen de gretige songs nog meer diepgang en gevoel te geven.
De immer coole Peter Hayes vulde wel telkens knap aan maar wist natuurlijk het meest te overtuigen met zijn ziedend en bruisend gitaarwerk. Na nogal wat problemen bij het zoeken naar een nieuwe drummer, lijkt de groep nu toch met Leah Shapiro de ideale ruggesteun gevonden te hebben. Shapiro mepte het boeltje perfect bij elkaar en bleek het perfecte sluitstuk van een optimaal geolied trio.
Peter Hayes en Robert Levon Been zetten tot slot een bijzonder knappe akoestische bisronde in om vervolgens nog eens finaal te ontploffen met een uit al zijn voegen barstend “Whatever happened to my rock’n’roll”. Die geweldige lap onstuimige punkrock, die destijds voor BRMC de deuren opende, is uitgegroeid tot een absolute klassieker, het ultieme genadeschot bij hun uiterst opwindende live shows.
BRMC was vanavond groots en denderde als een TGV doorheen de Franse Aéronef. De band komt deze maand nog drie keer naar België (De Kreun, Trix en Botanique) maar helaas is alles uitverkocht, U zal moeten wachten tot de festivals …
Organisatie: Aéronef, Lille
Vanavond hield Monster Magnet, in het kader van hun ‘European Last Patrol Tour’, halt in Brussel. Nooit vergeet ik hun passage in de Vooruit in Gent (november 2000, na het verschijnen van hun succesvolste CD ‘Powertrip’) waar Dave Wyndorf, op het hoogtepunt van zijn carrière en van zijn liederlijk bestaan, de gewoonte had aangenomen op het einde van elk concert zijn gitaar in de fik te steken om daarmee het haar van de fans op de eerste rij te verschroeien…
Laatste keer dat ik ze aan het werk zag was afgelopen zomer tijdens de Lokerse Feesten, toen kon de band me maar matig overtuigen, ook al deed iedereen op het podium zijn stinkende best om er een knallende avond van te maken.
Door de overvloedige parkeermogelijkheden en het vlotte doorgaand verkeer in onze gezellige hoofdstad, moest ik het voorprogramma Church of Misery helaas missen.
Monster Magnet - Net op tijd voor de hoofdact, want Mister Dave Wyndorf en de zijnen betraden al iets voor 21u00 het podium. Eerlijk gezegd had ik een veel grotere publieksopkomst verwacht! De zaal was slechts voor 70% gevuld en alle balkons en seats bleven gesloten. Is het de populariteit van Monster Magnet die de laatste jaren wat taant? Is het omwille van het tijdstip van het concert op woensdagavond? Wie zal het zeggen? Maar de afwezigen hadden voor de zoveelste keer ongelijk!
Dave Wyndorf is intussen bijna 58 jaar oud en nog het enige overgebleven lid van de originele band. Het moet gezegd, zijn buikje is met de jaren fors toegenomen maar zijn stem en zijn begeestering staan nog altijd als een huis en zijn rock’n’roll attitude is authentiek!
De opzet van de tour is simpel : Monster Magnet speelt hun laatste CD ‘Last Patrol’ (verschenen in oktober 2013) integraal en identiek! Opener “I live behind the clouds” is meteen goed voor 9 minuten stonerrock met een trage, sferische opbouw zoals wel meer nummers van de CD klinken.
Titelsong “Last Patrol” gaat iets snediger van start en Wyndorf brult zich boven het heerlijk beukend ritme van de song. De zanger geeft een bijzonder frisse indruk , hij is goed bij stem en lijkt op het eerste zicht ‘clean & sober’.
Het nummer “Three Kingfishers” omschrijft de frontman zelf als heel ‘psychedelisch’ en hij roept het publiek vriendelijk op om zich daar naar te gedragen. Mooie opbouw van rustig naar uitzinnig, bezwerende zang en dito gitaren! “Paradise” dat volgt, is niet anders…
Eerste hoogtepunt wordt genoteerd bij het krachtige rockepos “Hallelujah”. Klinkt veel steviger als op CD en het publiek (tot hiertoe vrij tam) reageert voor het eerst ook enthousiast!
In wat volgt gaat de vaart een klein beetje uit het optreden…”Mindless Ones”, “The Duke of Supernature” en “End of Time” zijn geen slechte nummers maar live iets te mager en iets te lang uitgesponnen gebracht! Tijdens het slot van “End of Time” mogen de gitaristen zich eens behoorlijk uitleven en laten zien wat ze in hun mars hebben.
Na een uurtje houdt de band het voor bekeken en sluit het de set af met een geslaagde versie van “Stay Tuned”. De akoestische inzet, de zweverige opbouw en de fluitende Wyndorf zorgen voor een mooi slot, al breekt het nummer nooit echt open en blijft het publiek een beetje op zijn honger zitten.
Gelukkig keert Monster Magnet nog eens terug om de fans te bedanken en te trakteren op een uitgebreide toegift met een aantal knallers. “Twin Earth” uit 1993 en “Look to your Orb for the Warning” uit ‘Dopes to Infinity’ (3de CD van Monster Magnet uit 1995) kunnen op heel wat bijval rekenen en klinken toch iets gebalder en sneller dan het werk van de recentste CD! Maar het feest zit helemaal in de staart van het optreden wanneer Dave Wyndorf en zijn bende “Dopes to Infinity” en vooral “Spacelord” inzetten. Vooral dat laatste nummer (van CD ‘Powertrip’) is een echte klassieker en wordt van begin tot einde meegekeeld door het voltallig publiek.
Heel energiek einde van een degelijk concert! Het monster brult nog altijd (h)eerlijk…ook al is het stilaan op leeftijd en schrikt het minder af dan vroeger!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een dag na de geniale muzikale rommeligheid van Pete Doherty & de zijnen was op het podium van de Aéronef alweer een roemrijke naam uit muziekbusiness te gast. Het Amerikaanse gezelschap Dream Theater is muzikaal misschien wel de tegenpool van de Babyshambles en spreekt vooral liefhebbers aan van technische hoogstaande melodieuze progressieve rock & metal. Met John Petrucci (gitaar), John Myung (bass), Jordan Rudess (Keyboards), 'nieuweling' Mike Mangini (Drums) en James LaBrie (zanger), is de band uit New York momenteel bezig aan het Europese luik van de wereldtournee die hun nieuwste titelloos album promoot. Eerder in de week stonden ze op de planken van een niet-uitverkochte Brielpoort in Deinze. Wij zakten af naar Lille om in een nokvolle Aéronef één van de allerbeste progressieve metalbands 'van het moment' mee te maken....en dat al meer dan 25 jaar.
Een eerste grote verrassing was de overweldigende opkomst voor dit optreden want de Aéronef zat zo eivol dat velen de show van op de trap of in de gang van de concertzaal probeerden mee te maken. Het is bijzonder lang geleden dat ik dit in Vlaanderen nog zag. Opnieuw hadden immers ook weer heel wat (West-)Vlaamse fans de weg gevonden naar Lille. Voor enkelen die ik sprak was dit al het tweede Dream Theater metalfeestje in een week die ze mochten meemaken. Doch zij die hoopten op een andere show dan in Deinze, kwamen van een kale reis terug want tijdens deze tour neemt Dream Theater afscheid van roterende setlists en speelt de band 'gewoon' elke avond dezelfde set. Het werd een onvergetelijk progressief metalfeest in Lille...een muziekfeest dat bestond uit twee delen met daartussen een korte pauze van 15 min.
Na de symfonische tonen van "False Awakening Suite" trok de band meteen stevig van leer met de schitterende opener: "The Enemy Inside", een track uit het nieuwe twaalfde studioalbum. Een knaller van formaat en het startshot voor bijna 3 uur Dream Theater extravaganza! In de openingsfase was het nog wat zoeken naar de juiste geluidsbalans maar toen "On The Backs Of Angels" weerklonk was het zaalgeluid perfect! Dit epos uit 'A Dramatic Turn Of Events' kende onverwacht een gigantisch succes en werd zelfs genomineerd voor een Grammy Award (maar won er geen!). Superlatieven en kleurrijke vergelijkingen als 'wow dit is beter dan seks' weerklonken in de zaal. Toegegeven het was het eerste hoogtepunt van de avond! De huidige single: "The Looking Glass", verblijdde dan weer de fans die meer houden van een wat commerciëler melodieus geluid. Een weinig originele gerecycleerde song maar wel een leuk catchy refrein!
Daarna kwam het meest progressieve deel van de avond en konden de techneuten hun hartje ophalen en zich blind staren op de capriolen van vooral Petrucci en Rudess. Hoe waanzinnig sterk deze mannen kunnen musiceren lieten ze nogmaals horen in het - lang niet meer live gehoorde - "Trial Of Tears" maar nog meer in het nieuwe werkstuk "The Enigma Machine", dat begeleid werd door een hilarisch cartoonachtig filmpje. Hier kreeg drummer Mike Mangini een korte solospot. Persoonlijk vond ik zijn drumsolo minder geslaagd en minder imposant dan hetgeen zijn voorganger in het verleden liet horen maar voor de rest past Mangini perfect in het DT-plaatje en is hij meer dan een waardige opvolger voor medeoprichter Mike Portnoy die in 2010 de band verliet. "Along For The Ride", de ballade uit de nieuwe plaat waarnaar de tour genoemd werd, was een welgekomen rustpunt in dit eerste deel. Voor de rust kregen we ook nog "Breaking All Illusions" voorgeschoteld, één van de tracks uit 'A Dramatic Turn Of Events' (2011) waarin vooral de virtuositeit van keyboardwizard Jordan Rudess tot uiting kwam.
Na de pauze, tijdens Act 2, werd de twintigste verjaardag gevierd van Dream Theater's derde studioalbum: 'Awake', door vele fans nog steeds als een van de beste DT platen aanzien. Uit 'Awake' bracht de band 5 songs. Waaronder de schitterende semi-ballad en persoonlijke favoriet: "Lifting Shadows Off A Dream". Ook hemelsmooi en toch wel bijzonder was de atypische ballad "Space-Dye Vest"...bijzonder vanwege het feit dat de song zo goed als nooit live wordt gespeeld.
Na het 'Awake' luik kwam het absolute hoogtepunt van de avond in de vorm van het 22 minuten durende werkstuk: "Illumination Theory", een prachtige song uit vijf delen (waaronder ook een instrumentaal stuk met strijkersorkest) waarin alles aan bod kwam wat Dream Theater zo typeert. Prachtige muzieklijnen, gebalde stevige technisch complexe solo's, krachtige melodieuze zanglijnen overspoelden ons en brachten ons in een ware extasesfeer. Bissen deed de band door 4 songs te halen uit het album: 'Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory', ook al omdat dit album 15 jaar geleden het levenslicht zag. Een perfect einde van een waanzinnig sterk optreden.
De vakbekwaamheid en bezetenheid van de instrumentalisten bij Dream Theater was ook nu weer indrukwekkend. Soms wordt een Dream Theater optreden wat gedevalueerd door een wat mindere zang van James La Brie. Echter deze avond was James LaBrie bijzonder goed bij stem en zong hij geïnspireerd en toonvast de pannen van het dak!
Het moge duidelijk zijn. Dream Theater staat ook na meer dan 25 jaar nog steeds aan de top en dat terwijl ook jongeren nog steeds de weg vinden naar deze technische band en hun complexe rockmuziek. Dream Theater is dus duidelijk nog niet op z'n retour!!!
Subliem avondje progressieve rock!
Setlist:
(False Awakening Suite) / *The Enemy Inside *The Shattered Fortress *On The Backs Of Angels *The Looking Glass *Trial Of Tears *Enigma Machine *Along For The Ride *Breaking All Illusions
---------------------------
*The Mirror *Lie *Lifting Shadows Off A Dream *Scarred *Space-Dye Vest *Illumination Theory
--------------------------
*Overture 1928 *Strange Déjà Vu *The Dance Of Eternity *Finally Free / (Illumination Theory- Outro)
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Brielpoort Deinze , eerder op 8 februari 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef)
Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven op het concert van de Britse Babyshambles . Natuurlijk zit spil Pete Doherty daar wel voor iets tussen . Een natuurtalent qua songschrijven, maar een veelbesproken figuur door z’n turbulente levensstijl; hij kwam natuurlijk veel in het nieuws door z’n overmatig druggebruik , de cancels en z’n aan-af relaties .
Maar de getalenteerde sing/songschrijver heeft (toch wel) deels z’n leven terug op de rails . Hij IS er telkens, dat is heel wat! , soms hoe, laten we in het midden. Hij schudt op spontane, losse wijze de songs uit z’n mouw en heeft zich nu ‘dranksgewijs’ verlekkerd op cocktails .
Babyshambles waren enkele jaren ‘on hold’ en hij focuste zich op een solotoer. En kijk, Babyshambles is ‘back’ met hun derde ‘Sequel to the Prequel’, een afwisselend leuk plaatje met frisse rocksongs, lichtvoetiger van aard , minder venijnige Britpunk en met enkele stijl toevoegingen als country en ska op z’n Specials/Madness. Aangevuld worden ze met een keyboardspeler, die de sound kleurrijker maakt!
Het lange wachten werd beloond . Bijna een half uur na aanvangsuur kregen we een kleine twee uur lang fris, kwiek en rammelend het overzicht te horen van Babyshambles. Pete mag dan wel onvast zingen, z’n tekst kwijtraken, het drinkgedrag stimuleren, wat zwalpen over het podium , sleutelen aan de setlist en een solootje inzetten , het hoort er allemaal bij, en hij wordt op handen gedragen , wat hij ook maar zegt, zingt en uitvoert .
Het rauwe melodieuze “Delivery” zette in . “I wish” liet al een dosis ska doorsijpelen en de gepolijste, melodieuze singles “Nothing comes to nothing” en “Fall from grace” zaten ook al in het begin van de set . Daarna kregen we een reeks rommelige , soms snijdend scherpe nummers te horen als “Farmers’s daughter”, “Stranger in my own skin”, “Penguins” en verder “Fireman” en “Hooligans on E” , nummer van z’n oude Libertines , die de Britpunk toen alvast nieuw leven inblies.
De meegereisde fans uit de UK kregen nog een stuk “Forever blowing bubbles” , clublied van footballclub West Ham. De skatunes van “Dr No” werkten aanstekelijk en zorgden voor een huppelende Doherty als een half duracell konijn .
Op die manier genoten we van de variaties die Bayshambles steeds opnieuw wisten aan te halen . Meer vuur en opwinding hadden we bij “Maybelline” en “The man who came to stay”, mooi ingeleid door de bass/gitaartunes van “She’s lost control” van Joy Divison . Tja , die leuke interventies werden sterk onthaald . Het afsluitende “Pipedown” klonk ruw, stevig en snedig.
Een hardere noot in de bis (opnieuw werd het wachten beloond!) , want op een songs als “Fuck Forever” valt er altijd wel iets te noteren en te beleven als het door de Masters themselves wordt gespeeld . Geen spelregeltjes meer. Hier kon eventjes alles, als in de punk/grungetijd van vroeger: microstatief en micro het publiek in, gitaar naar roadie gooien, skydiving, ontspoorde ritmes & sounds, een hoog meebrulgehalte, jamming en ga zo maar verder ….
Na een outtro op piano werd nog onverwachts door Doherty een halve “Albion” ingezet, die even zeer lekker mocht ontsporen . ‘Liberty’, ‘Equality’, ‘Doherty’ hoorden we van ‘The Man Himself’ ergens middenin scanderen . Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn van Babyshambles . Cheers Pete ! Tot op Rock Werchter!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/babyshambles-11-02-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism l'Aéronef, Lille)
Best te omschrijven als Indie Grunge met wat Ska erbij. Nirvana meets The Strokes meets Jimi Hendrix meets Sex Pistols, ...
New Killer Shoe zijn ongeveer rond met hun debuut, opgenomen in de Gospel Oak Studio ligt dra in de winkelrekken.
Het eerste lied “Pretty Reckless” begint met een sterke intro en zet meteen de toon voor de verdere nummers en het volledige album. “Crooks” is mij iets te plat en commercieel. Precies als was het dat honderden andere bands reeds zoiets geschreven hebben. Gelukkig hebben ze met “Leave me alone” direct weer de juiste vibes te pakken. Idem dito voor “Throwing Shapes”, “Make Your Move” en “Love Rocket”.
Mijn favoriet op deze schijf is de bonus track “Losing My Mind”. Met zo’n nummer wakker worden is de garantie dat er een goede dag op komst is. Q-uotering: 8/10
By Surprise is een viertal eeuwige vrienden uit New Jersey die al in 2006 met muziek begonnen zijn. Devin P. Carr, Patrick R. Gartland, Daniel J. Saraceni en
Robert J. Wilcox maken van die heerlijke herrie die je het best kan omschrijven als indie punk met een emotioneel kantje aan.
It doesn’t look like they’re going to play in Belgium this moment, but you better keep an eye on it.
Na eerst hun 3 Ep’s te hebben samengebracht in hun extended plays is er eindelijk een debuutalbum. Hun druilige shoegaze lijkt op deze van My Bloody Valentine maar is toch de moeite om te beluisteren. Het begint al bij het eerste nummer, een gitaar die enkel wat noise maakt leidt het album als het ware in. Daarna komt “Geographic” en dit nummer zet meteen de toon van het album. Een dromerige plaat die toch poppy genoeg is om een hele dag mee in je hoofd te zitten. Het zijn zeer aantrekkelijke gitaren die worden gespeeld. Hierna valt het album even stil en in een dal.
Maar “Get Tight” zorgt ervoor dat je weer wakker wordt geschud. En die aandacht is ook nodig want “Get Tight” is een topnummer. “The Swan” volgt hierna, dit is een van hun bekendste nummers en stond ook op de ‘Sans EP’ (hun debuut). De gitaar zorgt voor een echt melodisch nummer, het is hun beste nummer van het album. De volgende nummers zijn dan ook een stuk heviger en aangenamer om naar te luisteren. “Cut The Grass” zorgt voor nog wat afwisseling in de nummers want hoe je het ook draait en keert, alle nummers lijken eenheidsworst. Afsluiter “Loon Calls” vat het volledige album eigenlijk samen, shoegaze met een druilige gitaar die toch aanstekelijk is.
Cheatahs zal dit jaar wel terug te vinden zijn op verschillende festivals, een mooie toekomst staat hen te wachten. Maar hun hoge verwachtingen voor het debuut zijn niet ingelast, het kon beter en er kon meer variatie in gebracht worden. Toch blijven er sommige nummers hangen en is het zeker de moeite waard om te kopen.
Geen idee van waar ze komen, maar de shoegaze bands blijven als paddestoelen uit de grond rijzen.
Jaren geleden waren bands als Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine cultgroepen die zich wentelden in een interessant nieuw genre die weliswaar niet voor de mainstream bestemd was. Nu, een paar decennia later, blijken deze bands meer dan ooit pioniers te zijn en zijn ze verantwoordelijk voor een hele generatie nieuwe bands als Toy, Splashh, The History of Apple Pie, No Joy en een resem andere.
Het Engelse Cheatahs is de volgende in de rij en hun debuutplaat is een schot in de shoegaze roos. De groep bouwt verder op de fundamenten die door Ride en My Bloody Valentine zijn aangelegd en ze gieten er een gutsende Dinosaur Jr saus. Een aanpak die meermaals zijn vruchten afwerpt, want Cheatahs deelt hier een paar werkelijke mokerslagen uit met “Get Tight”, “The Swan”, “Cut the grass” en “Kenworth”, gloeiende songs die zich messcherp een weg banen doorheen een snijdende gitaarmuur. Achter die muur zitten echter ook vaak melancholische, dromerige en mooie songs verscholen, “Mission Creep” en “Fall” dragen een mistige schoonheid in zich.
Met dit debuut heeft Cheatahs al een klassieker in het genre beet, en ze zijn nog maar begonnen.
Het Nederlandse Best Kept Secret Festival (20 tot 22/06) heeft alvast deze beloftevolle band geboekt, en in combinatie met een hoop andere kleppers (Mogwai!, Babyshambles!, Pixies!, Interpol!, …) ziet het er daar nu al veelbelovend uit.
Het Canadese collectief Arcade Fire, rond Win Butler & Régine Chassagne, heeft opnieuw een fijn meesterwerk , epos afgeleverd . ‘Reflektor’ verschijnt een drie jaar na ‘The suburbs’ en is verspreid over twee in sfeervolle, intens broeierige , spannende, toegankelijke plaatkanten.
Dertien songs, in een totaalconcept, waarvan een groot deel mooi uitgediept is , krijgen meer toevoeging van toetsen , elektronica en klinken deels euforisch, opgewekt, dansbaar, deels introvert en onheilspellend .
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt. Ze hebben opnieuw een standvastig, consistent, evenwichtig album uit . Ze hebben de kunst van het songschrijven , wat uitermate boeiend materiaal oplevert . Je kom natuurlijk snel uit op de singles “Afterlife” en “Reflektor” die het uitgangsbord vormen . Maar ook “Here comes the night time” , “Normal person”, “Awful sound” (oh Eurydice) + “Tt’s never over (oh Orpheus)” intrigeren en overtuigen sterk!
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, zonder in bombast te vervallen . Die valkuil ontlopen ze gelukkig . Resultaat dus, een te koesteren klassieker !
Het Engelse Yuck debuteerde met heerlijk onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects. Daniel Blumberg verliet de band bij de opnames van de opvolger ‘Glow & Behold’ ; op die manier komt gitarist Max Bloom op het voorplan . Was er toen die Dinosaur Jr/Pavement/Sebadoh/Buffalo Tom/Built to Spill/Sonic Youth invloedssfeer , dan klinkt het op de tweede duidelijk gevoeliger in die zin dat we een intens sfeervolle , broeierige dromerige sound meer hebben. Opgelet, het rauwe, jengelende, meeslepende melodieuze karakter blijft hierin behouden , maar minder scherp , snedig , hard; wat breder door de toevoeging van blazers en piano , maar nog steeds overtuigend. Met “Lose my breath” en “Rebirth” hebben ze een paar rakende singles trouwens.
De Leuvense Customs van Kristof Uittebroek hebben hun derde cd uit. Het kwintet liet op de vorige cd’s ‘Enter the characters’ en ‘Harlequins of love’ een gestoffeerd, gepolijst waverockend jaren ‘80 geluid horen van retrocollega’s Editos/White Lies/Interpol. Hier waren de singles “Rex”, “Justine”, “The matador”, “Shut up, Narcissus!” en “Harlequins” de sterkhouders.
Op die nieuwe plaat ‘The market’ hebben we songs die strak melodieus klinken, meer funk, glamrock en disco tunes toelaten en houden van puntige solo’s. Een breder geluid dus , dat we al hoorden in de vooruitgeschoven groovy single “Hole in the market”. Ook “Love to the lens”, “Are you with me?” , “Gimme entertainment” en “A sea of chablis” hebben dat rauw, extravert tintje, wat de nodige dynamiek en opwinding teweeg brengt. Ook is er ruimte voor wat gevoeliger materiaal ; op “Dear Ann (worthless on the market)” klinken ze het best door die filmische aanpak , de toevoeging van strijkers , de diepe basstune en de zegzang.
Customs klinkt aanstekelijk, steekt wat meer schwung en laat die broeierige wavetune wat meer op het achterplan.
Al ruim vijf jaar is hij bezig , deze Amerikaan Ryan Lott , die met de derde cd ‘Lanterns’ een doorbraak kan forceren . De multi-instrumentalist/alleskunner heeft in Sufjan Stevens een leermeester gehad, heeft veel naar Beck geluisterd en integreert die gekunstelde , subtiele sound van Alt-J in zijn eigen ‘mishmash’ van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . De nummers mogen sfeervol , dromerig , broeierig klinken, zijn troostend , melancholisch of hitsend en hebben een muzikale complexiteit en finesse. Ze zijn mooi uitgewerkt , hebben een sprookjesachtige inhoud en worden gedragen door zijn fragiele stem en achtergrondkoren . Fascinerend materiaal dus , waarbij Son Lux ons uitnodigt optimaal te genieten van die allerhande avontuurlijk sounds . Grootse plaat dus !
Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça heeft nieuw werk uit, ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Het sfeervolle trippopmateriaal heeft meer diepgang en een voller geluid.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop komt sterk uit de verf, intrigeert , behoudt dat unieke donkere kantje en wordt nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Channy Leaneagh, die live graag een pak gracieuze bewegingen en danspasjes uitvoert .
Het tot een kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigt zeer zeker op deze plaat en blijft een (on)draaglijke spanning creëren . De songs krijgen alvast meer elan door de dubbele percussie, de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
We horen voldoende afwisseling in hun trippy sounds ; “Chain my name” en “Very cruel”, zijn gejaagd, gedreven en hebben een tintelende friste en groove; “Smug”, Spilling lines” en “Vegas” zwellen crescendo aan en hebben een broeierige spanning; ofwel klinken ze ietwat sfeervoller op een “Warrior lord”, “Tiff” en “Torre” , die een lichte dreiging uitstralen en zalvender zijn.
Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Die afwisseling geeft kleur en emotie aan de songs. Sterke plaat bijgevolg!
Het NYse duo Derek Miller – Alexis Krauss zijn al toe aan hun derde cd . Muzikaal versmelt het duo nog steeds electro , rock , shoegaze en bubblegumpop, dat uptempo, opwindend, broeierig als zeemzoeterig kan zijn. Het duo kan een strakke electroritmiek aanhouden met een schel , fel , blikkerig gitaargeluid gedragen door bedwelmende, lieflijke zanglijnen. Het eerste deel van de cd valt volledig onder deze categorie, “Sugarcane”, “Minnie” en de titelsong; de spanning daalt halverwege en dan zijn we nog maar een kwartier ver!
Wat op de vorige cd ‘Reign of terror’ al wat doorklonk is de gepolijste sound o.m. op een “To hell with you” en “You don’t get me twice”. Ze trekken dus de kaart van een rijker klankenpalet, en accentueren het melodieuze karakter van een song. Het schroeiende , gespierde maakt duidelijk plaats voor een, breder, dromerig geluid . In één adem te beluisteren dus, gezien de cd maar hoogstens een goed half uur duurt …
Twee avonden lang kunnen we genieten van de mooi gearrangeerde , gevoelige, breekbare, dromerige pop van de Britse Birdy . Duidelijk was dat ze vanaf nu , op 19 jarige leeftijd, haar vleugels spreidt en wisselt van (zo goed als) solo gespeelde nummers/covers als meer rijkelijk klinkende nummers van haar tweede plaat , die het meer houdt op pop, folk en alt.country, zonder het ontroerend aspect uit het oog te verliezen . Vóór en na het optreden hoorden we de invloed van Emmylou Harris op haar …
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en werd in de UK al getipt op jonge leeftijd , gezien ze op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht won.
Een goede twee jaar viel ze op met haar titelloos album waarbij een veelbelovend coveraanbod te horen was van nogal wat Afrekeningsbands als The National , Bon Iver, Phoenix, Fleet Foxes en The xx; nummers die op intieme, gevoelige, spaarzame wijze gespeeld werden op piano, keys of akoestische gitaar .
En dit vogeltje mag dan nog zingen zoals het gebekt is , de tweede cd ‘Fire within’ , klinkt volwassener. Vanavond werd ze dan ook begeleid door een kwartet, die aanvulden op gitaar , drums, cello, bas , gitaar , keys , wat net uitnodigde tot een breder geluid.
De hitgevoeligheid, haar emotievolle , indringende soms sterk uithalende soulfulle stem en haar piano waren alvast de rode draad in deze klein anderhalf uur durende set , waar we konden we genieten van de goed in elkaar gestoken , subtiele , afwisselende set .
Het publiek bestond vooral uit vrouwen, dertigers/veertigers (ouders met hun …) en jonge meisjes.
Ze mag dan ietwat schichtig lijken , ze begon overtuigend , onder een volle, felle witte spotlight, solo op piano met “Shelter” van The xx, die verder wat spaarzaam werd ondersteund . Sjiek! Een popmelodieus “Youngblood” (van The Naked & Famous) met haar begeleidingsband volgde; de cellist/bassist speelde zich hier vooral in de kijker.
Ze had een goed op elkaar ingespeelde band hoor ,want songs als “Learn me right” ; “Words as weapons” , “Standing in the way of the light” en een prachtig uitgewerkt “Terrible love” (van The National) zorgden voor een prikkelend lentegevoel van ontluikende bloemen, wat we zagen op de projecties .
Tussenin hadden we een sfeervolle “Strange birds”, “Home”, “People help the people” , een akoestische gehouden “Older” met een overtuigende samenzang, de single “Light me up” , die een gepaste dosis elektronica toegemeten kreeg, en een solo gespeeld pakkende “No angel”, waarbij de emotie over ons heen dwarrelde.
Birdy kwam even goed voor de dag op haar gitaar en keys . Ergens borrelde Amy Macdonald op , maar evenwichtiger en beter. Het warme onthaal deed haar en de band uitermate deugd.
Die andere single “Wings” besloot de set en werd gekenmerkt door aanzwellende partijen en een spannende opbouw.
In de bis behield ze die sfeervolle spanning en benadering. Net als “Shelter” , speelde ze ook “Skinny love” solo. Een hartenbreker … Muisstil werd het! Op “Comforting sounds” (van Mew ) en James Taylor’s “Fire & Rain” kregen de instrumenten (nog maar eens) voldoende ademruimte , en besloten ze een knus, boeiend, fijn, dromerig, gevoelig concert.
Birdy - Deze zomer op Rock Werchter dus! Hier zal ze zeer zeker op handen gedragen worden en mag ze in onze handen de tent uitvliegen . Birdy wordt groots, én terecht!
Organisatie: Live Nation
MIAVA en Caspian - Post-rock masterclass
Caspian
Les 4ecluses
Duinkerke
MIAVA had de taak om de eer te verdedigen van België deze avond in het Noorden van Frankrijk. Maar dat moet voor deze gasten geen probleem zijn. Vorig jaar bracht MIAVA hun eerste langspeler uit: 'Essay On Bentham'. MIAVA schippert tussen post-metal en post-rock. Met hun uitgesponnen, uitgebouwde lappen muziek die de nadruk leggen op stevige riffs en díe deze plaatsen waar ze horen, in de spotlight. Met jeugdig enthousiasme trekken ze stevig van leer en laten boog nooit meer ontspannen. Uit zowel de nieuwe cd als de vorige EP's worden er duchtig nummers geplukt. Enkele jaren geleden zag ik ze al een paar keer spelen. In vergelijking met toen is er al heel wat babyvet verdwenen, zowel van hun fysieke présence als hun muziek. Passie en kracht, dat zijn de codewoorden van MIAVA.
Tijd voor grootheden uit de post-rock: Caspian. Amerikanen die al heel wat optredens achter de rug hebben. 600 om precies te zijn. Dat weten ze ons te vertellen en ze beloven ons om er een extra lange show van te maken. Hoeveel geluk kan je niet hebben. Want Caspian mag van mij gerust uren door gaan. Want als het op post-rock aankomt zijn er niet veel die beter doen dan hen. Dat hebben ze deze avond opnieuw bewezen.
Caspian weet perfect 2 belangrijke onderdelen van hun genre te verweven tot één geheel: de zachte, lyrische stukken samen met de stevige zwaardere mokerslagen. Ze laten je zweven, dromen, verlangen, wiegen wanneer het tempo naar beneden gaat. De piano speelt hierin een grote rol. Ze bouwen laag na laag hun muziek op, meestal gefundeerd op zangerige pianotonen. Ze duwen het gaspedaal op de juiste momenten in en schakelen één à twee versnellingen hoger als het moet. Beide delen van de band vloeien natuurlijk in elkaar over en klinken op geen enkel moment verplicht, bedacht of geknutseld. Het hele optreden trekt vliegt voorbij, zonder ooit een moment van verveling, maar eerder roept het een verwondering op, verwondering om de pracht van de muziek, de klank de tonen.
Een prachtige, doch sobere lichtshow ondersteund de sobere show perfect. Hier staan geen ego's op het podium, maar stuk voor stuk steengoede muzikanten die weten hoe het moet.
Een ware masterclass in post-rock dus, die weinig bands op die manier kunnen benaderen.
Bekijk ook even de foto's van deze avond, die er bijna niet waren geweest omdat men daar blijkbaar heel graag moeilijk over doet. Volgende keer wat betere afspraken onderling in de club graag.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/maria-isn-t-a-virgin-anymore-09-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/caspian-09-02-2014/
Organisatie: les4ecluses, Duinkerke
Het is ondertussen bijna 30 jaar lang dat Dream Theater symbool staat voor het prog-rock genre. En deze eervolle aanvoerderstitel verdienen ze als geen ander. Bewijs hiervan een majestueus optreden in een onverklaarbare onuitverkochte Brielpoort.
“An evening with…” luidt ook nu weer de naam van deze tournee. Hier wordt natuurlijk verwezen naar het feit dat er geen openingsact meereist en dat de fans direct voorgeschoteld krijgen waarvoor ze zijn gekomen. Ook qua timing worden de fans niet in hun geduld getest, stipt om 20h gaat het licht uit en weerklinken de eerste noten van “False Awakening Suite” in een uitvoering van Eren Basbug. Dit alles tegen een achtergrond van fraaie videobeelden die de fans meenemen doorheen de tot leven komende artworks van hun voorbije albums.
Wanneer het doek valt, stappen we binnen in het eerste deel van de zorgvuldig opgebouwde show. Hier nemen Labrie en Petrucci ons mee doorheen een muzikale wandeling van songs uit de laatste 2 albums. Het podium baadt in hevig spotlicht als de band “The Enemy Inside” inzet. Het publiek is direct mee voor 3 uur muzikale perfectie! “The Shattered Fortress” en “On The Back Of Angels” houden ons in het verleden tot wanneer “The Looking Glass” wordt ingezet vanop het titelloze album dat in september 2013 verscheen.
Het drumzitje innemen van stichtend lid Mike Portnoy is niet bepaald een geschenk te noemen. Toch toont Mike Mangini ons dat hij niet voor niets sinds 2011 verscholen zit achter een drumkit waarvan de omvang en de structuur iedere drummer doen wegdromen. Tijdens “Enigma Machine” geeft Mangini een volgens sommige fans iets te korte drumsolo, maar toch krijgt de man van het publiek waar hij recht op heeft!
Ondertussen zijn we al bijna anderhalf uur aan het genieten geweest en geeft Labrie ons afspraak over een kwartier. De band verlaat het podium en de fans die niet roken of geen dorst hebben gekregen, kunnen ten tweede male genieten van een filmpje. Een rare zelfrelativerende knipoog van deze muzikale geniën naar zichzelf. Van action figures over wasmiddel…alle mogelijke licensing en merchandising producten passeren de revue.
En zo breekt het tweede deel aan van deze avond waarin het album ‘Awake’ centraal staat. Het is immers dit in 1994 verschenen album dat volgens de meeste fans beschouwd wordt als het beste album van de band. Hier is het vooral de song “Space Dye Vest” die eruit springt. Het is voor het eerst dat de band dit nummer live speelt en de fans wisten dat ze getuige waren van een legendarisch moment.
Aan de linkerzijde van het podium was het Myung op de 6-snarige basgitaar die toch wel wat in de schaduw bleef op vlak van performance in vergelijking met Jordan Rudess op de keyboard. Een ingenieuze technisch uitgedokterde constructie maakt dat de keyboard alle kanten op beweegt en zorgt voor fraaie taferelen.
Het laatste nummer van deze tweede act is het machtige “Illumination Theory” dat ons meer dan een kwartier laat aanschouwen hoe John Petrucci terecht beschouwd wordt als 1 van de beste gitaristen van dit moment. Live klinkt de afsluit-song van hun nieuw album nog perfecter en de fans beantwoorden deze perfectie dan ook niet voor niets met een daverend applaus en een terechte kreet naar “we want more”!!
En dan is het toch wel opmerkelijk te zien hoe sterren als Dream Theater hun fans respecteren en er direct tegenaan gaan met enkele bisnummers. Vooral het laatste nummer “The Dance of Eternity” blijft hangen en kenmerkt nogmaals de passie en virtuositeit van deze band.
Maar het is toch de welgemeende manier waarmee de fans bedankt en begroet worden die mijn respect nog doen toenemen. Nooit gezien hoe ’s werelds beste gitarist moeite deed om zijn plectrum te geven aan de ongetwijfeld grootste fan aanwezig die avond. Verdiend belandde dit museumstuk dan ook in haar handen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Live Nation
Moonface + Chantal Acda – Pure schoonheid
Op voorhand werd Moonface aangekondigd als headliner van de avond. Groot was dan ook mijn verrassing toen bleek dat Spencer als eerste mocht aantreden in de Magdalenazaal. Hij kreeg ook slechts één uur en blijkbaar ook geen bisnummers.
Maar niet getreurd, want Spencer kan in een uur meer dan één hart beroeren. Hij kreeg van de Cactus een prachtige piano ter beschikking, een vleugel deze keer. En daar was ik heel blij om, want een vleugelpiano geeft toch altijd een veel betere klank dan een buffetpiano.
Spencer Krug heeft zijn punten al verdiend in het verleden. Hij speelde eerder al bij Wolf Parade, Sunset Rubdown, …
Maar na al dit ongein heeft hij zijn pijlen gericht op een solocarrière. Hij heeft reeds 3 full-albums uit (en 1 EP) onder zijn solo-project-naam Moonface. Drie platen die zeer verschillend zijn qua muziek. Maar het dragende en verbindende element op al deze platen is zijn typisch stemgeluid. Voor de ene een zegen, voor de andere iets minder. Ik behoor tot de eerste categorie. Op zijn laatste plaat ‘Julia With Blue Jeans On’ kiest hij resoluut voor eenvoud: stem en piano. En meer moet het niet zijn.
Ook vanavond staat hij alleen op het podium, met piano dus. Hij start verrassend met een nieuw nummer maar nadien duikt hij met veel overtuiging in zijn laatste CD. Door de tijdsbeperking kan hij niet zijn volledige plaat spelen, maar toch krijgen we meer dan waar voor ons geld.
Moonface excelleert opnieuw in gevoelige, emotionele, mature nummers over liefde, afscheid,… Hij neemt ons mee doorheen zijn wereld. Zijn stem lijkt door de goden gezonden en vereert. De emotie die ervan uitstraalt gaat diep. Het publiek zit met open mond de genialiteit van Spencer te aanschouwen. De piano laat hij zingen. En tijdens de instrumentale stukken toont hij zijn kunnen. Niet altijd even perfect gespeeld. Maar het geluid en het gevoel dat van zijn pianospel uitgaat, verovert alle harten in de zaal. “Barbarian”, “Barbarian II”, “Dreamy Summer”,… Enkel “Black is Back in style” krijgen we niet te horen. Het ging een mooi bisnummer geweest zijn. Maar het was ons niet gegund.
Spencer overtuigd opnieuw, net als eerder in het Stuk in Leuven. Toen voor mij één van de beste optredens in 2013. Zou ik vandaag al het beste van 2014 gehoord hebben. Ik hoop van niet, maar ver zal dit optreden er niet van zitten.
Spencer, een grote meneer.
Nadien was het aan Chantal Acda. Ze is al lang geen onbekende meer in België. Ze verdiende eerder haar strepen bij bands als Sleepingdog, True Bypass en is momenteel nog altijd lid van Isbells. Maar onlangs heeft ze haar eerste album uitgebracht: ‘Let Your Hands Be My Guide’. Hierop kreeg ze de hulp van Nils Frahm (A winged victory for the sullen), Peter Broderick en Gyda Valtysdottir.
Geen van allen was mee deze avond. Wel had ze een drummer en een gitarist (Gaëtan Vandewoude van Isbells) mee. Wat we te horen kregen was hetgeen we van Chantal Acda zijn gaan verwachten. Zachte luisterliedjes die moeiteloos op Duyster kunnen gedraaid worden. De drummer deed ook iets moois met een xylofoon en delay. Gaëtan toonde zich een goede gitarist die perfect aanvoelt wanneer te spelen, maar ook wanneer niet.
Het blijft echter jammer dat de headliner van de avond als eerste moet aantreden. Ook het feit dat de zaal ondanks het toch niet zo groot publiek, volledig werd opengesteld en dat er op een groot podium moest gespeeld worden, maken dat dit nog veel beter kon zijn. Misschien volgende keer toch maar wat kleiner maken, die Magdalenazaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chantal-acda-07-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monface-07-02-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
