The Rott Childs waren wat mij betreft totaal overbodig. Scherp en agressief gitaargeweld, geruggensteund door loops, andere electronica en visuals als was het dat ze het warm water hebben uitgevonden. Robijntje wasverzachterbeertje dat halfduits spreekt, lijkt mij eerder voer voor vierdejaarsstudenten in de kunstschool in hun poging om origineel te zijn.
Gruppo Di Pawlowski - Het is algemeen geweten dat Mauro een van de beste gitaristen van Belgie en omstreken is. Het is algemeen geweten dat hij tevens een geniaal muzikant is. Het is algemeen geweten, sedert zijn passage op de muzikantendag in AB, dat hij een begenadigd entertainer is. En nu is het algemeen geweten dat Mauro een enorm podiumbeest is die zijn duivels als geen ander kan ontbinden. Mauro zonder gitaar op het podium, wie had dat nu kunnen bedenken? Gruppo Di Pawlowski heeft ons in de Kreun meer dan serieus van ons sokken geblazen. De genialiteit van de waanzin. Undergroundlegende Albini, producer van hun album ‘Neutral Village Massacre’, heeft duidelijk zijn stempel op hun sound.
Eigenlijk is het een kloteklus om hierover een verslag te schrijven. Deze vulkanische muziek moet je zien, voelen, horen en vooral live meemaken. Dit zootje ongeregeld en tevens supermuzikanten begonnen hun demonische trip met “Do the watching the ex-wives dance dance”, waarin het begrip noise wordt geherdefinieerd. Elko Blijweert scheurt de ene riff na de andere uit zijn zessnaar, Jeroen Stevens en Ben Younes – het weze hem vergeven dat hij bij de Rott Childs speelt – zorgen voorde retestrakke ritmesectie. Pascal Deweze en Sjoerd Bruil zorgen voor de aanvullende gestructureerde chaos.
Op deze Beefheart van de jaren 2010 mag onze Pawlowski zijn duivels en zijn chaotische gekheid op het hoogste niveau ontbinden. Als een bezetene raast hij vreemde klanken wouwelend over het podium. Het laatste optreden eer de wereld vergaat. Eigenlijk deden de songs er niet meer toe. Toch nog even ‘Jonge Helden’ van Arbeid Adelt! vermelden, alsook het donkere ‘Phone call from a ruin’ en de waanzin van ‘experiments in haste’. Het enige mindere en absurde aan dit super optreden was een soort intermezzo waarin een of andere stand upper enkele flauwe grappen debiteerde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gruppo-di-pawlowski-10-04-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De uit Seattle afkomstige sing/songschrijver is een laatbloeier. Hij is eigenlijk al vele jaren bezig , maar persoonlijk leerden we hem pas kennen met z’n tiende ‘Maroqopa’ van een paar jaar terug, melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young.
Hij heeft er al een grillige carrière opzitten, maar een homogene lijn valt er nu zeer zeker te noteren . 10 songs in een goed half uur, een reeks sfeervolle , integere , maar ook intens broeierige songs met een americana/psychedelica inslag, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Magic number” , “Silver Timothy”, “Return to Maroqopa” en “Silver Donna” raken het sterkst door de mooie arrangementen en opbouw . Intiemer zijn een “Jericho road” en “Metallic cloud”; of je smelt voor een ontroerend “Silver joy”, waar hij zich begeleidt op akoestische gitaar en de song gedragen wordt door z’n melancho donkere stem . Dit is sing/songwriterpop op z’n best!
Beck Hansen laat na zes jaar opnieuw van zich horen. ‘Morning phase’ volgt ‘Modern guilt’ op en zoals we het horen op mans laatste platen, blijven we in hetzelfde elan zitten van de sing/songwriterpop , gekenmerkt van vakmanschap en kunde .
De muzikale indiemishmash van ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en‘Midnite vultures’, ingenieus in elkaar zittende nummers van pop , hiphop, elektronica , lofi , blues , folk en funk, liggen al ver weg!
‘Sea change’ beklemtoont z’n sing/songwriterschap en de soberheid van z’n materiaal , waar weemoed en melancholie doorsijpelden . Kwetsbare, openhartige nummers over eenzaamheid, verlating en afscheid nemen .
Ook hier weet hippe ‘60s sing/songwriting het materiaal te bepalen in een reeks wondermooie, eenvoudige , sobere of subtiel gelaagde nummers . Beck raakt met “Blue moon” en “Unforgiven” als twee prachtsongs!
Verder weerklinkt de echo van Gram Parsons , Crosby, Stills, Nash & Young of Simon & Garfunkel , wat ons o.m. brengt bij” Morning”, “Heart is a drum” en “Turn away” . Sterk emotioneel en gevoelig zijn “Don’t let it go, say goodbye” en het afsluitende “Waking light”. Overgangen zijn er ook, “Cycle” om de plaat in te leiden , “Wave” met z’n filmische orkestratie en “Phase” als intermezzo.
Kortom , sing/songwriterpop op z’n best , niet opzienbarend , maar wel goed - Beck is Back , mensen!
Grails - deze postrockband uit Portland is al een pak jaar bezig en eigent zich een apart plaatsje toe tussen postrock en psychedelische doommetal .
Een geweldige filmische trip brengen ze , een wall of sound , emotioneel hoogstaand, met dreigende soundscapes, apocalyptische beelden, diepe donkere drones die onheil , zwaarmoedigheid, onrust, bevreemding uitstralen en afgewisseld wordt met sferische , bezwerende stukken, rustpunten door de ingehouden sobere instrumentatie en orkestratie, wat op z’n beurt een lieflijke zachtheid en gevoeligheid brengt.
Een aantrekken en afstoten dus , waarbij hun instrumentale (langgerekte) hypnotiserende nummers en eclectische experimenten met een dramatune in de serie ‘Black Tar Prophecies’ worden samengebracht . Geluidsconstructies, een locatie voor rituelen vol geheimzinnige, onderhuidse spanning.
Boeiend en intrigerend allemaal , wat ergens Earth, Sunn O))), Motorpsycho, Pink Floyd op 1 lijn brengt … Grails is toch wel een uniek bandje hoor !
Keith Morris is als eerste zanger van Black Flag en oprichter van Circle Jerks één van de pioniers van de Amerikaanse hardcore punk-scene. Op vandaag is die kerel springlevend en loopt hij over van de adrenaline, als geen ander klinkt Morris op de nieuwe van OFF! boos, razend, urgent en explosief.
De hardcore veteranen van Off! hadden elkaar al gevonden in 2010 met hun gelijknamige ‘debuutplaat’, een collectie splinterbommen die stuk voor stuk dwars in ons gezicht ontploften. Nu rammen ze gewoon naarstig op hetzelfde elan door. Naar goede ouwe hardcore gewoonte vliegen er ons 16 vlammende lappen hardcore punk van één tot twee minuten om de oren. ‘Wasted Years’ is een onstuimige lap stootkracht van amper 23 radicale minuutjes, energieker en vitaler dan dit lijkt ons onmogelijk. Wij kunnen ons geen enkele hedendaagse band voor de geest halen die het genre met zoveel ‘grinta’ bedrijft als deze oudjes, dit is the real thing.
Op 11 oktober komen ze hun bloedstollende hardcore in uw gezicht rammen in de AB Club. De zaal zal er trouwens worden opgehitst door de jonge punkhonden van Cerebral Ballzy, een stelletje ongeregeld die in dezelfde ongedwongen hardcore geest de boel al op voorhand aan flarden zal rijten. Allen daarheen, zouden wij zo zeggen, en zet uw helm op !
Oh, ja, nog dit, het hoesje is wederom een knap staaltje streetpunk-art. Kopen, die handel !
Manchester Orchestra is ondertussen al sinds 2004 bezig. Maar nog steeds zijn ze niet doorgebroken. Dit is zeer jammer aangezien de band al drie topplaten uitbracht die drie maal verschillend waren. Ze bleven na drie platen volop in de alternatieve scene. Zelfs met ‘Simple Math’, dat als conceptalbum bedoeld was. Dit album moest hun doorbraak betekenen dankzij een gouden deal, maar niets is minder waar. Zelfs met Sony als label lukte het niet. Na ‘Simple Math’ zijn ze weer volop achter de gitaren gekropen.
Dit resulteert in een zeer zwaar album waarbij elk nummer zalige uithalen heeft die je kan verwachten van Foo Fighters of zelfs Wolfmother. Maar de stem van zanger Andy Hull stelt je meteen weer in een droomwereld waardoor de gitaren perfect in het plaatje passen.
Met “Top Notch” heeft Manchester Orchestra het perfecte nummer om deze plaat te openen. Samen met de gitaren en de stem van Andy Hull hoor je meteen waarvoor deze plaat staat: “Duistere gitaren met een feeërieke stem”.
Manchester Orchestra kan zich zeker tevreden stellen met dit album. Ieder nummer op deze plaat is een potentiële hit. Wie weet is de doorbraak dichter bij dan iedereen denkt.
De avond werd geopend door Thierry Steady Go!, naar verluidt de ongekroonde koning van de Brusselse soul. De man draaide zeldzame en naar alle waarschijnlijkheid erg kostbare 45-toerenplaatjes uit de jaren ‘50 en ‘60. Ideale stuff om het publiek op temperatuur te laten komen (voor zover dat nodig was) alhoewel ik een dj als voorprogramma een beetje vreemd blijf vinden.
De 27-jarige Nick Waterhouse (uit Los Angeles) kwam zijn nieuwste plaat ‘Holly’ voorstellen. Die klinkt wat gesofisticeerder dan zijn eerste ‘Time’s all gone’ en ik ben er nog niet uit of ik dit beter of slechter moet vinden. Wat ik wel weet is dat zijn concert in een helemaal volgelopen Orangerie een regelrechte voltreffer was.
Waterhouse had een uitgebreide groep (allen keurig in het pak) meegebracht : twee blazers (tenor sax en bariton sax), een congaspeler, een drummer, een bassist, een toetsenist en de schitterende backingzangeres Roberta Freeman. Ondanks dat vele volk bleef de muziek vrij transparant en waren het enkel de tenor saxofonist en de pianospeler die af en toe ruimte kregen voor een solospotje.
Al heel vroeg in de set kregen we twee hoogtepunten met “Time’s all gone” waarbij het kookpunt in de zaal een eerste keer bereikt werd en “Dead room”, dat vooruit gestuwd werd door een soulvolle piano, die me onwillekeurig deed denken aan James Leg. De muziek van Nick Waterhouse zou je kunnen omschrijven als een mix van authentieke rhythm ‘n blues en soul, gekruid met een mespuntje jazz. Retro, dat zeker maar hij is bijvoorbeeld ook niet te beroerd om een recent nummer als “It # 3” van Ty Segall te coveren. Alles werd bijzonder smaakvol gespeeld met veel zin voor details en nuance. Het enige wat men hem zou kunnen verwijten is dat hij het net iets te braaf bracht. Bij de wat steviger gespeelde songs of toen hij plots een oerkreet uit zijn strot ramde waren de reacties van het publiek meteen een stuk uitzinniger. Nu, het volk wat op zijn honger laten zitten kan eigenlijk ook geen kwaad. Tijdens het laatste nummer, een lekker stomend “(If) you want trouble”, gooide de groep dan toch alle remmen los en ging het er een stuk wilder aan toe.
Daarna was het een beetje bang afwachten want wat bisnummers betreft heeft Nick Waterhouse stilaan een wat kwalijke reputatie gekregen. Vorig jaar in Trix kwam hij ondanks lang en luidruchtig aandringen niet terug en onlangs op Motel Mozaïque in Rotterdam presteerde hij het om een bis van welgeteld anderhalve minuut te spelen. En zo zijn er nog verhalen. Ook hier werd er lang en hard geschreeuwd. Dat laatste vooral door het vrouwelijk gedeelte van het publiek dat een regelrechte aanslag op mijn zo al geteisterde trommelvliezen pleegde.
Uiteindelijk verscheen de band opnieuw op het podium, voor één of twee nummers wist Nick ons te vertellen. Het werden er uiteindelijk drie (!) met als laatste een weliswaar hertimmerde maar briljante versie van “Pushin’ too hard” (The Seeds) waarin zijn garagerockroots nog eens opborrelden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het deed wat vreemd aan toen we rond 15u een mistige AB Club binnen stapten om ons vrijwillig van het heldere daglicht af te sluiten. We zouden immers getrakteerd worden op een Brits onderonsje ‘om ter donkerst’ tussen Forest Swords en voorprogramma patten. Beide heren wéten wat duistere electronica is en hebben genoeg vers en degelijk materiaal op zak om ons een interessante zondagnamiddag te bezorgen.
Het Londense electronicawonder patten, zonder hoofdletter, mocht de spits afbijten en zette meteen alle registers open. Met ‘ESTOILE NAIANT’ heeft deze Brit uit de Warp-renstal een nieuw album uit en die kwam hij hier even demonstreren. Terwijl de rest van het publiek nog langzaam aan het binnendruppelen was ondergingen de al aanwezige toeschouwers een bombardement aan flashende visuals en alles verpletterende geluidsmuren.
We zagen de Brit af en toe in z’n micro spreken en op een telecaster pingelen maar deze nuances gingen bijna volledig verloren in de noise. Wat definitie in de structuren was welkom geweest, en even de tijd om adem te halen ook. Als een bezeten voodoodokter zat patten aan knoppen te draaien en kanalen te schuiven en bleef hij de geluidssalvo’s maar afvuren. Na net niet te hyperventileren was de set gedaan en werd het opnieuw wat minder zwart voor de ogen. Spijtig, want op plaat werkt deze aanpak uitstekend. Live was het gewoon te veel van het goede. Toch in de gaten houden voor de toekomst.
De zaal was goed volgelopen toen Forest Swords het podium besteeg en de show kon beginnen. Geflankeerd door een stevig bebaarde bassist was Forest Swords, aka Matthew Barnes, er klaar voor ons mee te nemen naar een universum waar tijd en ruimte van geen tel meer zijn.
Beginnen deed het duo met 2 nummers uit de vorige, zeer degelijke EP, ‘Dagger Paths’. Meteen werden we meegezogen in een heerlijk psychedelisch bad van Oosterse gezangen, woestijnritmes en andere wereldse klanken. Eens “Ljoss”, de opener van de recentste plaat ‘Engravings’, van start ging was het volledige publiek al in een diepe trance gebracht. Prachtige visuals waar duidelijk veel tijd in was gestoken werkten het tripgehalte nog meer in de hand. Totempalen, vallende bloemen, headbangende meisjes, beelden van kosmos en autosnelwegen, het passeerde allemaal de revue. De melange aan invloeden bleef maar komen. Heerlijk surfend op dit rijke geluidspallet reisden we naar verschillende uithoeken van het muzikale spectrum; van relaxerende dub naar Massive Attack achtige triphop tot weidse filmarrangementen, de zaal liep er van over. Bovendien bewees Forest Swords meer te zijn dan enkel een knoppendraaier en haalde hij af en toe de gitaar boven om, vooral bij “The Weight Of Gold”, een heerlijke Morricone sound te creëren en anders nog wat postrock vibes uit te sturen.
Wat verder in de set konden we ons verwarmen aan de zalige gloed van het lekker nasmeulende “Friend you will never learn” en kregen we enkele nieuwe nummers voorgeschoteld. Het einde was misschien een tikkeltje abrupt en het deed ons toch wat verlangen naar meer.
Maar goed, no bad feelings na zo’n ijzersterke performance. Dankbaar dat er niets van de infrastructuur naar beneden gekomen was door de dreunende bassen konden we ons rond een uur of 5 nog laven aan een laatste pint. De Ronde van Vlaanderen hadden we dan wel gemist, deze zondagnamiddag was meer dan geslaagd!
Forest Swords is de juiste band op het juiste moment met z’n mysterieuze, weidse en zeer eigentijdse sound. Hier gaan we ongetwijfeld nog veel van horen, en zien.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De zaal werd opgewarmd door Syd Arthur uit Canterbury, en om verwarring te vermijden, dit is wel degelijk een groepsnaam. Met zo een naam (wij durven er gerust een joint of drie op verwedden dat de groepsnaam veel te maken heeft met een adoratie voor opper weirdo Syd Barrett) en afkomst kon het haast niet anders dan dat er een kloeke folk-rock invloed in het geluid moest binnendringen. In combinatie met een vlucht psychedelica, een gezonde scheut prog-rock en zelfs wat Zappateske jazzrock bracht dat een fraai geluid en dito songs teweeg. Een klein half uurtje volstond om ons te overtuigen. Ook de voortreffelijke debuutplaat ‘On and On’ is de moeite waard, tenminste als retro geen vies woord is voor u.
Jonathan Wilson is met zijn 40 lentes een kind van de jaren zeventig, ook zijn muziek lijkt te zijn geboren in die periode. Wilson grijpt met zijn songs terug naar de grote namen van de traditionele Amerikaanse muziek als Neil Young, Jackson Browne, Steely Dan, Bob Dylan en Little Feat. De man heeft er al een rijkelijk verleden op zitten als studio- en sessiemuzikant maar heeft zelf nog maar drie platen op zijn palmares. Zijn laatste ‘Fanfare’ bracht hem en zijn schitterende band naar de AB Box.
Op de heerlijk vloeiende soft-rock van ‘Fanfare’ komen er nog wat strijkers en sax aan te pas om het mooie weer te maken. Deze had Wilson op het podium achterwege gelaten wat uitmondde in een rootsy aanpak waarin zijn gitaar een prominente rol kreeg. Hij bleek dan ook een uitmuntend gitarist te zijn wat zich liet uiten in vaak lange songs met adembenemende solo’s, zo was een werkelijk fenomenaal “Dear Friend” om duimen en vingers bij af te likken. Ook “Valley of the Silver Moon”, een meesterwerk die hij opspaarde tot op het einde, was meer dan tien verrukkelijke minuten kippenvel.
De excellente soft-rock van de plaat evolueerde dus naar een vorm van bedrijvige classic-rock gebouwd op traditionele songs die gemaakt waren naar het oeroude Amerikaanse concept, een aanpak waarin Wilson zeer bedreven leek.
De uiterst getalenteerde songwriter bleek ook nog te beschikken over een glasheldere stem waarmee hij zijn innemende songs nog een stuk intenser deed klinken, in combinatie met diens wervelend gitaarwerk en een geweldige groep achter zich zorgde dit voor een wonderlijk concert.
De man zat er ook niet om verlegen om zijn broeiende songs in te leiden met innig smeulende intro’s, een prachtsong als “Desert Raven” pakte ons alvast van de eerste seconden bij het nekvel. Wilson’s adembenemende gitaarstijl laveerde tussen die van David Gilmour (het uiterst knappe “Lovestrong” was een wel heel vette knipoog naar Pink Floyd), Neil Young (“Illumination”) en zelfs Frank Zappa. Hij beroerde zijn instrument met de passie en klasse van de grote voorbeelden en liet bijna twee uur lang een warme gloed door de AB Box vloeien.
Dit was overheerlijke ouwerwetse muziek die lak had aan allerlei trends en hypes die morgen toch alweer de deur uit zijn. Was deze moderne hippie twintig jaar eerder geboren (dertig kan ook) dan stond hij nu zij aan zij met de eerder vermelde grootheden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jonathan-wilson-06-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/syd-arthur-06-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De ‘Badly Drawn Boy’- look is in tegenwoordig: zowel Blaudzun, als de man die vanavond in de Centrale optrad, gaan goedgemutst door het leven. Asgeir Trausti Einarsson is momenteel de populairste artiest in IJsland , wat op zich niet zoveel voorstelt, als je weet dat er meer mensen in Antwerpen stad wonen dan in heel IJsland. Asgeir komt dan nog uit Laugarbakki, een gehucht op de duizend kilometer lange ringweg halfweg tussen Reykjavik en Akureyri, dat uit niet meer dan een benzinestation en enkele huizen bestaat. Asgeir liet zijn IJslands gezongen album ‘Dýrð í dauðaþögn’ door John Grant in het Engels vertalen, wat dan ‘In the silence’ werd, en ook in de sprookjesachtige video van “King and Cross”, mag Grant Monty Python-gewijs opdraven, enkel de kokosnoten ontbreken.
Asgeir heeft dus twee versies van elke song, een in het Engels en een in het IJslands, en zou vanavond afwisselend in de ene of de andere taal zijn nummers brengen. Dit was best interessant omdat iedere taal toch zijn eigen klankkleur heeft en de nummers toch net een andere emotionaliteit krijgen.
De set vanavond begon met een tapeloop met IJslands a cappella gezang, wat ietwat Gregoriaans aandeed, waarna vijf boerenjongens met cowboyhoeden het podium betraden, waarbij de bebaarde drummer in korte broek en Hawaiihemd de opvallendste verschijning was.
Asgeir begon eraan met “Head in the snow”, dat met zijn combinatie van falset en glitchpop klonk alsof Justin Vernon bij The Notwist aan het werk was. Einarsson speelde afwisselend op keyboards, electrische en akoestische gitaar en ook de oudere broer van Asgeir die deel uitmaakt van de band wisselde tussen keyboards en gitaar. In totaal zaten er een drietal nummers in de set die niet op de plaat stonden, plus een heel originele bewerking van Nirvana’s “Heartshaped box” dat heel ingenieus in mekaar zat met rustige passages op piano waarna de volledige band inviel met een voorname rol voor de drumpartijen die deze donkere grungeclassic vertimmerden tot een tribal remix. Heel toepasselijk ook, het is nu 20 jaar na de dood van Kurt Cobain, en op weg naar de Centrale draaide Studio Brussel de vijftig favoriete platen van Cobain, met heel wat obscure punk en hardcore.
Het bereik van Asgeir’ stem was heel ruim, gaande van falset naar donker murmelend, maar altijd met een heel warme klankkleur en ook met het grappige IJslandse accent in de Engels gezongen nummers. Het publiek maakte het niet uit in welke taal er gezongen werd, het vroeg zelfs om de nummers in het IJslands te zingen toen Asgeir er om vroeg. De bekende nummers zaten aan het einde, met “King and cross” en in de bis mocht natuurlijk “Torrent” niet ontbreken, heel dynamisch door de afwisseling van falset en orkestrale stukken. Dit was een heel warm sfeervol concertje geweest, en pure reclame voor het zien van artiesten in een kleine zaal.
Setlist: Head in the snow - In the silence - Lupin intrigue – Ocean – Higher - Summer guest - Was there nothing - Going home - Heart shaped box – Dreaming - Nu Han blǽs - King and cross - On that day – Torrent
Organisatie: Democrazy, Gent
Wie sinds jaar en dag al een plaat van Sixto Rodriguez in de collectie heeft zitten mag zich met recht en rede Een Muziekkenner noemen. De twee albums die deze illustere Amerikaanse troubadour met Mexicaanse roots in de prille jaren ’70 op het erg bescheiden Sussex label uitbracht werden weliswaar meteen de hemel ingeprezen door een handvol critici, toch gingen toen amper een honderdtal exemplaren van beide platen over de toonbank. De maatschappij kritische teksten verpakt in psychedelische en jazzy folk deuntjes leverden hem al gauw het etiket van ‘The Next Dylan’ op, maar nadat hij zijn C4 kreeg van Sussex verdween Rodriguez even snel als ie gekomen was terug in de achterbuurten van Detroit.
Sinds de release in 2012 van de intussen met awards overladen muziekdocu ‘Searching for Sugar Man’, verwijzend naar zijn signature song “Sugar Man”, weet intussen ook de rest van de muziekminnende planeet wie Rodriguez is en verkopen reissues van zijn twee studioalbums als zoete broodjes. Net als generatiegenoot Leonard Cohen voor hem heeft ook deze kranige zeventiger inmiddels zijn weg gevonden naar het lucratieve live circuit, en laat hij in no time de grootste concertzalen vollopen.
Bij aankomst aan een hopeloos uitverkochte AB stond dit keer geen tourbus aan de voordeur geparkeerd, maar wel een opzichtige promostand van Volkswagen die aan de tweedaagse (donderdag en zaterdag) doortocht van Rodriguez de nodige commerciële ruchtbaarheid moest geven. Sommigen zullen er al dan niet terecht een deuk in het imago van de zelfverklaarde working class hero in zien, wij waren vooral benieuwd hoe de man vocaal uit de hoek zou komen. Op basis van recente concertreviews werd het strot van Rodriguez immers unaniem afgekraakt als afgeleefd en versleten, dus het leek ons beter om met luttele verwachtingen de zaal in te trekken.
Lag het aan de sloten thee met honing die hij vlotjes naar binnen werkte of had de man gewoon een begenadigde dag? In ieder geval, iedereen was meteen gerustgesteld toen bleek dat de bijna 72-jarige Rodriguez als liedjesvertolker een zeer degelijke beurt maakte in de Brusselse concerttempel. Geflankeerd door zijn twee dochters werd de langzaam blind wordende Amerikaan schoorvoetend naar de micro geëscorteerd, op zich al goed voor een eerste emo moment, om vervolgens solo “Love Me Or Leave Me” in te zetten. Deze Broadway evergreen werd onsterfelijk gemaakt door ondermeer Nina Simone, in de AB bood de versie van Rodriguez een aardig voorsmaakje van het folkjazz recept waarop veel van zijn liedjes gebaseerd zijn. Er zouden nog meer covers volgen tijdens het verloop van de set, en jammer genoeg vertoonden ze niet allemaal evenveel affiniteit met Rodriguez’ eigen back-catalogue. Met speelse rockabilly versies van “Lucille” en “Blue Suede Shoes” wou de bejaarde Amerikaan waarschijnlijk hulde brengen aan nog een paar andere van zijn muzikale helden, maar zowel qua tempo als qua impact bleken het zowat de enige spelbrekers van de avond.
Veel beter kwamen Rodriguez en zijn driekoppige begeleidingsgroep dus uit de verf toen zowat elk nummer uit debuutplaat ‘Cold Fact’ (‘70) de revue passeerde. Gitarist Matthew Smith vulde hierbij de gaatjes die hier en daar tussen het rudimentaire gitaargetokkel van zijn baas gaapten vakkundig op, zoals tijdens de funky protestfolk van “This Is Not A Song, It’s An Outburst: Or, The Establishment Blues”, de melancholische crooners “Forget It” en “I Wonder”, of de huppelende psychedelica van “Inner City Blues”. Heel wat spaarzamer werd omgesprongen met de wat miskende tweede plaat ‘Coming From Reality’ (‘71), waaruit we enkel het naar de broeierige West Coast sound ruikende “Climb Up On My Music” en het aan Harry Nilsson schatplichtige “I Think Of You” optekenden.
In tegenstelling tot genre- en leeftijdsgenoot Dylan waagt Rodriguez zich nooit aan grote lappen tekst en ellenlange songs. De strakke opeenvolging van de vrij compacte nummers zorgde zo voor een dynamiek die je niet meteen van een illustere 70+ artiest zou verwachten. Enkel aan zijn pièce de résistance “Sugar Man” bleek wat gesleuteld om de grens van de 5 minuten te bereiken; straf trouwens hoe het nummer ook zonder de wenende blazers en psychedelische effecten van de studio versie moeiteloos overeind bleef.
Naarmate de avond vorderde werd Rodriguez steeds spraakzamer en spontaner, liet hij paar ontwapenende levenswijsheden los op het publiek (“Hate Is A Too Powerful Emotion For Someone You Don’t Like” kan zo in het citaten handboek van King en Mandela), en riep hij als eeuwige humanist op tot vrede in Oekraïne. Zijn hoge zwarte hoed ging meerdere malen af als publieksgroet, en dit terwijl het omgekeerde gebaar evenzeer op zijn plaats was. Tijdens de encores haalde de man zelfs de Belgische driekleur boven, een guitige geste voor het AB publiek dat duidelijk verschillende generaties overspande en waarvan de overgrote meerderheid ongetwijfeld pas onlangs met het intussen ruim 40 jaar oude oeuvre van Rodriguez in aanraking kwam.
Net als Frank Sinatra hem ooit voordeed verdween de kranige Amerikaan met een doorleefde interpretatie van Al Hoffman’s “I’m Gonna Live Until I Die” van de bühne. Het spreekwoordelijke doek lijkt dus nog niet gevallen voor Sixto ‘Sugar Man’ Rodriguez, een uitzonderlijke singer-songwriter die het reeds bij leven en welzijn klaarspeelt om uit te groeien tot een mythische figuur én er zelf nog kan van genieten ook.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rodriguez-03-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bird-03-04-2014/
Organisatie: Jazztronaut + Ancienne Belgique, Brussel
Op de nieuwe plaat ‘Rave Tapes’ is voorzichtig wat elektronica binnengeslopen, maar van een echte stijlbreuk kunnen we nu ook niet echt spreken. Mogwai is een band die hoogstens wat evolueert binnen het post-rock genre en die gelukkig trouw blijft aan de waarden en de intense sound die hen kenmerkt, een geluid die ze met de klassieker ‘Young Team’ op de wereldkaart hebben gezet en sindsdien in een resem van indrukwekkende platen verder hebben uitgebouwd. Hun set in de l’Aéronef is niets minder dan een wonderlijke samenvatting van hun rijkelijke repertoire, met uiterst gevoelige episodes afgewisseld met geniale uitbarstingen en een paar elektronische uitstapjes.
In het begin van de avond is het vooral genieten van de innemende, rustige en subtiele Mogwai met onder meer de heerlijke mijmeringen “Heard about you last night”, “I’m Jim Morrison, I’m dead” “Take me somewhere nice” en het verrassende oudje “Ex Cowboy”.
Later gaan onherroepelijk de geluidsmuren open, voor een eerste keer in “Mexican Grand Prix” en “How to be a werewolf”, twee kleppers uit die vorige plaat ‘Hardcore will never die, but you will’. Als de decibels naar omhoog gaan blijft de subtiliteit echter steeds aanwezig. Dat is wat Mogwai zo schitterend maakt, de groep kan achtereenvolgens heel verstild en snoeihard te keer gaan, maar steeds blijven ze loepzuiver verder musiceren en raken ze ons tot ver in de onderbuik. Zo wordt van het innemende intense pareltje “Friend of the Night” vlotjes overgeschakeld naar de verschroeiende brok hemels lawaai “Rano Pano”, een gerichte aanval op de trommelvliezen waarbij zowel de distortion- als de volumeknop volledig worden opengedraaid.
Vocale partijen zijn we niet gewoon bij Mogwai, maar de prachtige uitvoering die kippenvelsong “Cody” hier meekrijgt doet ons half verdoofd in de atmosfeer zweven. Dit bloedmooie rustpunt blijkt een verstilde voorbode te zijn voor een verschroeiende apocalyptisch finale die we enkel en alleen maar van een Mogwai in supervorm mogen verwachten. Loeihard baant het Schotse gezelschap zich een weg doorheen een magistraal “We’re No Here” als afsluiter van de reguliere set. Dan is het onder luid applaus alleen maar afwachten op een zinderend vervolg.
De bisronde wordt ritmisch ingezet met het fijne “Deesh” uit die fantastische nieuwe plaat ‘Rave Tapes’ en daarna worden alle registers opengetrokken met een duo machtige klassiekers om U tegen te zeggen. Vooreerst worden we nog volledig bedwelmd door een niet stuk te krijgen majestueus “Hunted By a Freak”. Daarna volgt natuurlijk het moment suprême van elke Mogwai set, de apocalyps, het muzikale orgasme, een uit al zijn poriën openbarstend “Mogwai Fear Satan”. Mogwai laat de bloedstollende song eerst in alle hevigheid ontluiken en vervolgens geleidelijk in fluwelen gitaren uitglijden, om die dan met een genadeloze oerknal terug open te rijten. Het is een extatisch moment van haast een kwartier waarbij de l’Aéronef in een hartstochtelijke staat van trance verkeert. Als de wereld dan toch moet vergaan, dan mag het van ons gerust op de tonen van “Mogwai Fear Satan” zijn.
Ze hebben ondertussen al een onaanzienlijke hoop volgelingen in het genre, maar vandaag lijkt eens te meer bewezen dat Mogwai nog steeds de terechte koningen van de post-rock zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-03-04-2014/
Organisatie: Aéronef, Lille
Geen vrolijke avond vanavond in de AB, want Bohren komt langs. Ik moet bekennen dat voor mij, tot mijn scha en schande, deze band een grote onbekende is. Maar op aanraden van enkelen heb ik mij toch eens de moeite getroost om naar de AB af te zakken voor een avondje heerlijke tristesse.
De toon wordt perfect gezet door de zaal. Deze wordt volgespoten met rook, zodanig dat de blik wordt onttrokken van hetgeen er op het podium gebeurt. Slechts 4 spotjes verlichten het podium minimal, waarbij de klemtoon wordt gezet op de contrabassist en de saxofonist. Het geheel krijgt de feel van een jaren 40 jazzbar, waar er van rookverbod geen sprake was en de muziek zich een weg moet banen door oude en nieuwe rook. Een goede atmosfeer om Bohren & der club of gore perfect te laten getijen.
Want ook die is ondoorgrondelijk als de rook in de zaal. Bohren werpt een laag mist op je trommelvlies en bouwt daar dan op verder. De ondertoon is altijd diep en monotoon. De contrabassist (electrisch) en de drummer voeren het tempo nooit op. Ze zetten een solide basis neer waarop de piano, het klokkenspel en zeker ook de saxofoon vrij mogen spelen. Die saxofoon is de ster van de avond. Het meest veelzijdige blaasinstrument wordt hier alle eer aan gedaan. De jazzy toon wordt hier heel duidelijk. Dit ondersteunt door de drone-like bastonen zorgen ervoor dat Bohren een totaal eigen geluid voortbrengt.
Bohren & der club of gore doet wat er van hen verwacht wordt. Niet meer en niet minder. Een donkere avond in de AB club.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel +Inspired By Black Metal (IBF)
Deep Purple - No Image Just The Product
Deep Purple
Lotto Arena
Antwerpen
2014-04-02
Arin Melis
Het was al 7 jaar geleden dat er nog nieuw studiowerk verschenen was, toen er eind april vorig jaar een nieuw album kon worden toegevoegd aan de collectie. Met ‘Now What ?!’ brachten de Britse rock-dinosaurussen van Deep Purple wat de fans van hen gewoon waren: een ronkende combinatie van gitaar en orgel overgoten met hoge zangnoten.
Een band die al meer dan 40 jaar meespeelt in de hoogste rangen van de rockwereld, oerknallende klassiekers afleverde, maar nog steeds blijft touren met plezier en energie….??? Kan dit wel? Dat was de onderzoeksvraag waarmee we afzakten naar een onbegrijpelijk onuitverkochte Lotto-Arena in Antwerpen.
Het Gentse Horses On Fire viel de eer te beurt om ons op te warmen en deed dit met een mix van energieke explosieve alternatieve rock. De drie jonge mustangs waren zich goed bewust van het feit dat het publiek echt wel stond te wachten op Deep Purple en speelden een goede set en riepen de massa op om zich te laten horen voor Paice, Glover, Gillan, Morse en Airey.
Deep Purple: Uiteindelijk galde de openingstune “Mars, The Bringer Of War” van Gustav Holst uit de boxen terwijl het podium nog verstopt was achter een wit doek waarop paarse lichtstralen werden geprojecteerd. Duidelijk op wie we stonden te wachten. Toen het doek viel kregen we als eerste nummer “Après Vous” gepresenteerd. Geen knallende klassieker waarop we gehoopt hadden, maar een goede song uit het recente album.
Het was wachten tot het vierde nummer van de playlist vooraleer de massa echt volop kon meezingen. “Strange Kind Of Woman” zette de Lotto Arena voor het eerst in vuur en vlam. Gillan droeg voor de gelegenheid een t-shirt dat de illusie moest opwekken van een smoking te zijn. Eerder een vreemd beeld voor een oer-rocker die geassocieerd wordt met ruige biker-muziek.
Wat volgde was een afwisseling van nieuwe nummers met vooral veel solo-werk. Morse schudde enkele sterke noten uit zijn gitaar en deed dit met een ongeziene overgave. Ook Paice stelde zijn drumvellen flink op de proef en had zelf van kleur veranderende lichtgevende drumsticks meegebracht. Deze combinatie van nieuwe nummers met het vele en lange soleerwerk maakte het voor vele aanwezigen toch iets moeilijker om zich volledig te smijten. Bij momenten leek het alsof er op het podium meer plezier gemaakt werd dan in de zaal.
“Smoke On The Water” was als afsluiter van de setlist dan ook veruit het hoogtepunt voor de meeste aanwezigen. Het legendarische verhaal uit Montreux werd luidkeels meegebruld door een voor het eerst echt uitzinnige massa. De luchtgitaren werden uit de kast gehaald en de veelal oudere en te afgeborstelde heren toonden zich nog eens als de wilde rockhonden uit hun jeugdjaren. Mooi om te zien dat muziek deze spirit opnieuw naar boven brengt.
Laat dit dan ook de grootste verdienste zijn van een band als Deep Purple vanavond. Blijven touren met enthousiasme en plezier en zonder allures eenvoudigweg spelen wat ze willen. Gillan had dan ook gelukkig zijn kitsch-smoking shirt ingewisseld voor een eenvoudig t-shirt met als opschrift “No Image Just The Product”. Dit vat Deep Purple dan ook het best samen: trouw blijven aan wat je wil doen en graag doet.
De bisnummers maakten het uiteindelijk een voor mij geslaagde avond. “Hush” en “Black Night” blijven immers meesterwerken van rockgrootheden die mee aan de wieg stonden van de heavy metal en hardrock. Wat er ook mag beweerd worden door kritikasters dat Gillan’s stem de hoge noten niet meer aankan en dat Paice en Glover karikaturale rock-opa’s zijn geworden; ik vind dat ze respect blijven verdienen voor het onaflatend het beste geven van zichzelf.
“Gonna Be Hell … Hell To Pay” hopelijk tot gauw!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/deep-purple-02-04-2014/
Organisatie: Live Nation
Het leek lange tijd wel alsof Band Of Skulls was gedoemd tot het spelen van voorprogramma’s en het deed dan ook deugd om ze nog eens in volle glorie te kunnen gaan bewonderen. Het brengen van potige, alternatieve rock in een minimale bezetting heeft sinds de komst van The White Stripes heel wat volgelingen opgeleverd. Denken we maar aan The Black Keys, het recente Rad Fru en ook onze eigenste Black Box Revelation voor wie - jawel - Band Of Skulls ook ooit als voorprogramma heeft gespeeld. Na hun geslaagde passage op Pukkelpop hebben ze hier in België een hele schare trouwe fans en het hoeft dus ook niet te verbazen dat het concert was uitverkocht.
Het begon alvast sterk met twee nieuwe nummers, maar we moesten toch even wachten tot het bekende “I Know What I Am” eer het publiek helemaal mee was. Onmiddellijk gevolgd door het uitstekende “Get Yourself Together”, eveneens uit het nieuwe album.
De stemmen kwamen er in het begin niet zo goed door, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het enthousiasme van de bandleden en niet in het minst ook van drummer Matt Hayward, die tijdens het verloop van het concert steeds meer op Mick Fleetwood begon te lijken.
De klank werd steeds beter naar het einde toe en zeker tijdens de bisnummers zat het helemaal goed.
Russel had zoals steeds een ruime collectie gitaren meegebracht en het leek wel of de band gesponsord werd door Gretsch (inclusief drums). Hij kwam steeds meer onder stoom en wanneer je elk nummer van gitaar wisselt heb je geen stemproblemen en zit je safe denk je dan… totdat er een snaar sprong tijdens “Diamonds & Pearls”. Toch bracht hij totaal onverstoord zijn bekende solo. Grote klasse.
Een geslaagde avond in een broeierige Orangerie. Het nieuwe album is een aanrader trouwens.
Setlist: Asleep At The Wheel – Himalayan - You're Not Pretty But You Got It Goin' On - I Know What I Am - Get Yourself Together - Brothers & Sisters – Patterns – Nightmares – Bruises - I Guess I Know You Fairly Well - Hoochie Coochie – Fires - You Are All That I Am Not - The Devil Takes Care Of His Own - Holywood Bowl
- bis: Sweet Sour - Light Of The Morning - Diamonds & Pearls
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/band-of-skulls-02-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
ID!OTS – Laaiend explosief!
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde. Cd werd opgenomen in La Chapelle eind oktober 2013. Redelijk vlug na hun eerste optredens werden Dick, Luc , Tom en Wouter opgepikt door Waste My Records, en werd Peter Verstraelen hun vaste booker.
Men schreef al dat ID!OTS veel potten zal breken en dat het een schande zou zijn indien ze geen Mia zou vinden. Wel, ze zitten er geen millimeter naast. Opener “Mosquito” grijpt je meteen vakkundig naar de strot om je gedurende de rest van deze schijf niet meer los te laten. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn. John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers!
Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou ID!OTS oneer aandoen. De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Een eerste luisterbeurt geeft je al meteen enkele nieuwe favoriete nummers (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H”, “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te bespeuren. Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en je hoort alleen al aan de zanger Dufo dat hij een podiumbeest is.
Noteer ook dat deze ID!OTS nu reeds een livereputatie heeft. Deze idiots savants komen op 25 april aanstaande in de Kreun hun cd voorstellen. Wie er niet bij zal zijn is een idioot.
In het Amerikaanse Kentucky kwamen recent vier bevriende muzikanten van illustere bands als Hank 3, Afghan Whighs, Hermano en Valley Of The Sun bij mekaar om samen aanzienlijke hoeveelheden bier en whiskey te verorberen. Terloops namen de heren de tijd om een plaat te componeren met als resultaat het knappe debuut ‘The End Of Time’!
Onder aanvoering van frontman en zanger Matt Bisschof levert Moonbow 7 flinke woestijnrocksongs af die afklokken in amper 31 minuten, net genoeg om de klasse van deze veelbelovende formatie te illustreren. In songs als opener “The End Of Time” (met heerlijke folk intro), “Journey Of the Iron Horse” en “Octavia” vliegen stonerrifs en knallende solo’s rond je oren.
Fans van Fu Manchu, Clutch en uiteraard Kyuss zullen smullen van Moonbow. Des te meer als ook de grootmeester himself John Garcia (gewezen zanger van Kuyss en de frontman van Vista Chino) ten tonele verschijnt bij “Take It for Granted”, het absolute hoogtepunt van deze plaat. Nog opvallend isSaved” oftewel Soundgarden meets Fu Manchu met een hoofdrol voor de solo’s van gitarist David Mc Elfresh. Afsluiten doet Moonbow met “Black Widow” waar de klemtoon ligt op traditionele heavy metal en power rock. ‘The End Of Time’ is zo een prima, catchy en luistervriendelijke rockplaat die in de stonerwereld hoge ogen zal gooien.
De dames van Warpaint uit LA hebben een tijdje op zich laten wachten . Ruim drie jaar na hun debuut ‘The fool’ en de EP ‘Exquisite Corpse’ is nu die langverwachte opvolger daar met hooggespannen verwachtingen .
Toen vielen de dames op met bevallige indie, omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide, die deed denken aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Siouxie sioux en Belly en de link maakte naar Beach house , The xx, Here we go magic en Best coast .
Hun etherische, zweverige wavepop blijft het centrale gegeven op die tweede plaat . De psychedelicatunes en shoegaze effects gaan er over heen, net als de fluistervocals van Emily Kokals.
In die dromerige sfeer merken we een mooie spanningsopbouw; maar op songs als “Disco/groove”, “Go in” en “CC” horen we diepere basslines en dampende funk van het vroegere Luscious Jackson , een vervlogen damescollectief uit de 90s.
“Keep it healthy” , “Love is to die” ( in een commercial toegevoegd) en “Hi” bepalen de sfeervolle , broeierige intensiteit van de plaat .
Het zijn kleine variabelen die wel degelijk die overtuiging bieden op hun tweede plaat. We ervaren opnieuw mooie muzikale momenten .
De rauwe , melodieuze, speelse nonchalance was onontbeerlijk in het geluid van Pavement, en die unieke stijl slaagt de vroegere frontman Stephen Malkmus nog steeds te verfijnen. Hij is met de Jicks al toe aan de zesde plaat , een afwisselend luchtig, poppy, catchy album vol stekelige, hoekige broeierige en sfeervol , dromerige nummers .
Een tof indieplaatje van twaalf nummers , af en toe aangevuld met wat blazers , siert net die spontaan , losse ongedwongen aanpak van Malkmus door de jaren, gekenmerkt van een subtiel , doordacht randje.
“Planetary motion” en “The janito revealed” dompelen ons meteen onder in dat Malkmus wereldje en sfeertje, en laat ons verder niet meer los ! Een spannend plaatje dus!
Childish Gambino is het alter ego van Donald Glover die in de VS ook al populair is als acteur in de comedyreeks ‘Community’ en ook zijn mannetje kan staan in standup comedian. Muzikaal is hij een aparte weg ingeslagen , wat bizar en bevreemdend binnen de r&b/hiphopscene.
Bijna twintig tracks kort -/longtracks sieren de plaat , waarbij ze in elkaar vloeien, broeierig, spannend dreigende en lome, relaxte beats, sounds en tunes bevatten, bepaald door een neurotische zangrap of gedragen door een reeks onnavolgbare raps .
Ook zijn er samenwerkingen , o.m. de feats met Chance the Rapper (“I. The Worst Guys”), “I. Pink Toes” met Jhené Aiko en “Earth – the oldest computer” met Azealia Banks .
Een bijzonder plaatje dus , niet echt in één adem te beluisteren, maar spitsvondig , avontuurlijk , boeiend … en vermoeiend binnen het genre . Da’s nu dus Childish Gambino!
Toch eigenaardig dat de programmators van de Botanique of AB niet tijdig bij de les waren om deze nieuwe hype te strikken. De potige debuutplaat van Eagulls werd namelijk op lovende recensies onthaald bij de betere pers (Pitchfork, Uncut, All Music, NME, Musiczine,…) , de band heeft er al een tournee opzitten als support act van onder meer Franz Ferdinand en kwam als één van de revelaties terug van het gegeerde SXSW showcase festival in Austin, Texas. De eer bij ons was echter aan het bescheiden Subbacultcha om met deze nieuwste Britse post-punk revelatie uit te pakken.
We troffen Eagulls dan ook niet aan in een hippe club, maar wel ergens aan de ouwe Gentse dokken in een afgedankte loods die met behulp van enkele zwarte doeken en wat provisoir timmerwerk was omgebouwd tot een geïmproviseerde concertzaal, met een podium (nou ja, podium) van zowat twintig centimeter hoogte (hadden ze er Prince opgezet, hij kwam nog maar tot aan uw broeksriem). Beetje grappig ook dat zanger George Mitchell het publiek feliciteerde met ‘this brand new venue’, de man had zich waarschijnlijk wel iets anders voorgesteld bij een splinternieuwe concertzaal.
Eigenlijk was dit een ideale locatie voor de gruizige post-punk van Eagulls. De jongens joegen in veertig verschroeiende minuutjes, met de rookmachine op de maximumstand, een portie venijnige songs door dat luizige kot. De gitaren gingen hard, snedig en liepen over van reverb en distortion. De furieuze songs klonken als overstuurde lappen Joy Divison met een guitige scheut Killing Joke en een striemende streep A Place To Bury Strangers. Hoogtepunten waren de driftige tracks “Nerve Endings”, “Footsteps”, “Hollow Visions”, “Amber Veins” en “Possessed”, allemaal hevige uppercuts en instant post-punk classics als je ‘t ons vraagt.
Misschien moesten we hen als detailkritiek wat gebrek aan variatie verwijten, maar met een tomeloze energie en een frontale geldingsdrang klonk Eagulls in Gent uiterst overtuigend en was de hype gerechtvaardigd.
Net daarvoor hadden Ping Pong Tactics met hun gretig ontspoorde rammel-indierock al voor enig vermaak gezorgd. Ze zweefden ergens tussen de ook al niet bepaald toonvaste Sebadoh en Mc Lusky in. De zang was bij momenten verschrikkelijk vals, maar het geheel kon ons toch bekoren als een sympathiek zootje rommel waarbij een stel puike songs achter de gitaarherrie verscholen zaten.
Het mocht ons dan ook niet verwonderen dat dit trio uitgekozen werd door niemand minder dan Mauro voor De Nieuwe Lichting van Stu Bru. Mauro heeft het niet zo voor gestroomlijnde rock.
Organisatie: Subbacultcha
Temples is de zoveelste opkomende naam in de nieuwe lichting psychedelische retro rockbandjes. De heren springen er wel degelijk bovenuit omdat ze niet alleen aan een retro sound gewerkt hebben, maar daarbij niet vergeten zijn er een portie sterke en prompte songs aan toe te voegen die met beide voeten stevig in het heden staan. Bij een verwant groepje als Tame Impala raakt de song wel eens zoek in een poel van retro geluiden, iets waar men zich bij Temples niet heeft aan laten vangen.
Temples brouwt overwegend opgewekte songs met hitpotentie, maar ook met klauwen. Verantwoordelijk hiervoor is vocalist/gitarist en bovendien ook nog eens producer James Bagshaw, een frontman die, totaal in de geest van zijn muziek, voorzien is van een imposante haardos waar een kloeke kerkuil zijn hele huishouden in kwijt zou kunnen. Al snel is duidelijk dat Bagshaw de drijvende kracht is achter Temples, de songschrijver die de lijnen uitzet en zijn overigens helder spelende bandleden vooruit stuurt.
De indrukwekkende debuutplaat ‘Sun Structures’ die in februari is verschenen, is de reden waarom de Orangerie zo goed als volgelopen is. De plaat wordt hier met klasse, frisheid en een geweldige flow aan het Belgische publiek voorgesteld. De sound en songs lijken te zijn ontstaan aan de zonnige Californische westkust, waar bijvoorbeeld ook gasten als The Allah La’s hun voelsprieten hebben uitgezet, maar Temples hebben er een typische Britse vibe aan toegevoegd, en dat houdt het spannend.
De frisse retro gitaartjes laten zich nog voorzichtig gelden in openers “Colours To Life” en “Prisms”, maar met de broeiende en dreigende hoogtepunten “Sun Structures” en “A Question isn’t answered” wordt er al meteen met scherp geschoten, Temples is hier op dreef als een zonnige versie van The Black Angels die ontdaan zijn van al hun demonen.
Een onbevangen orgeltje is mee bepalend voor de verfrissende sound, in het levendige “Mesmerise” en het kloeke b-kantje “Ankh” is dat dingetje zo nadrukkelijk aanwezig dat we er spontaan vrolijk van worden.
Om het niet te luchtig te houden, haalt James Bagshaw geregeld nog het nodige venijn uit zijn gitaar en zo geeft hij een bezwerende tint aan een bruisend “Sand Dance”, wat helaas ook al het einde inluidt van dit voortreffelijke concertje. Na amper een uur zet Temples er een punt achter met als ultieme bis de montere klepper “Shelter Song” , een hit als je ’t ons vraagt.
De hype is nog maar eens gerechtvaardigd, Temples is een bruisend retro bandje met kilo’s potentieel, bedrijvige songs en een uiterst kwieke live sound.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-31-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Broken Bells – hier staat niet zomaar een bandje , nee Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel deels te horen in de hartverwarmende sound van de twee , die op hun tour worden bijgestaan door een drummer en gitarist . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn!
Hun sound en live gig kreeg elan door de visuals die net als de platenhoes in een halve cirkel te zien zijn . Op het podium nog wat futuristisch materieel en tuig , die ons wat doet denken aan de V-serie op tv. Verder wensen ze ons onder te dompelen in een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet . En een webcammetje op z’n Flaming Lips , die het publiek wat nauwer wenst te betrekken.
De songs van de twee platen ‘After the disco’ en het titelloos debuut , waar vier jaar tussen zat, kregen een diepere , extraverte groove door de elektronica, de drums , de basstunes en de gitaarriedels of ze nu elektrisch of akoestisch waren . Ohja, om bij Broken Bells te mogen spelen, moet je nog menig instrument kunnen bespelen en beheersen .
De twee protagonisten met hun aanvullende leden, wisten een technisch perfect staaltje te verwezenlijken . Alles zat mooi op zijn plaats , sound en visuals , kleurschakeringen , wat het concert uitermate boeiend maakte .
“Perfect world” was de ideale geleider van die broeierige , sfeervolle indietronica, gedragen door die zalvende , dromerige , indringende zang. De respons was er meteen toen het mooie, subtiele “The ghost inside” werd ingezet. De forsere tunes gaven dat iets extra’s. En op die manier laveerden we op gemoedelijke wijze door het concert , met o.m het oudere “Mogril heart”, dat prikkelde door de variaties , “The mall & misery”, gekenmerkt van een weemoedig laagje en een electrorockende groove, die het nauwst aan het oude New Order beantwoordde , de electrowave van “Vaporize” of die sterke popsingle “holding on for life”. Tja , al die kleine melodieuze wendingen, die het kwartet bracht , maakte het hoogst interessant.
Danger Mouse was diegene die het sterkst geconcentreerd was op z’n instrument en het geluid, terwijl de anderen onder Mercer alvast meer enthousiasme uitstraalden .
Een prachtig samenspel noteerden we , dat verder in nummers te horen was als het snedige “Meyrin field” ; het avontuurlijke “Sailing to nowhere” , de sprookjespop van “Changing lights” of “Leave it alone” en het directe “Medicine” . Elke song valt op door die fascinerende sound en die finesse aanpak . De puntige “The high road” en “October” , met een knipoog naar Mark Linkous, die ze in het hart dragen, besloten de set.
Toen de twee Danger Mouse – Mercer in de bis eens alleen on stage stonden met het nummer “Citizen”, kwam de link van het solowerk van Albarn naar boven.
Broken Bells zorgde voor een verrassend evenwichtig, overtuigend concert , die een reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica met prachtsfeerlichtjes omvatte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Schotse naar Londen uitgeweken Alex Hepburn heeft nog maar 1 plaat uit, ‘Together alone’ en de Bota Orangerie bleek al uitverkocht. De single “Under” , middenin de set te horen, is alvast een mooi prijskaartje voor haar sfeervolle , broeierige soulpop , gedrenkt in 70s retro, dampende funk en bluesy tunes. De diepere grooves van de instrumenten en specifiek ook de toetsen dringen zich op in de nummers , die worden gedragen door haar sterke, doorleefde emotioneel indringende stem .
Vrouwelijke soulartiesten flitsten ons door het hoofd, en vooral Neneh Cherry werd hier op handen gedragen in de cover “Woman” . We kregen een afwisselende set te horen van Hepburn en haar enthousiasmerende band , mooi uitgewerkt materiaal en een reeks sober gehouden nummers. Ze was onder de indruk van het warme onthaal , wat de onwennigheid en nervositeit opving .
In uitgesteld relais kwam ze vanavond dus, gezien in november het optreden last instant werd gecanceld . “Keep talking” , “Bang bang into bad girl” en “Get heavy” dompelden ons meteen onder in die hartverwarmende sfeer; hier werd al duidelijk dat zij op een affiche als Couleur Café of Esperanzah! zeker niet zou misstaan . De daaropvolgende “Broken record” en “Reckless” en iets verderop het sfeervolle “Please , help me” koesteren een semi-akoestisch kantje en raken door dat intiem, broos, kwetsbaar randje wat we in haar materiaal vinden .
Het tempo krikt omhoog met het opbouwende “Angelina” en “Miss misery” , die opvallend ademruimte laten aan de instrumenten en de handclaps van het publiek; extravert klonken “Yeah yeah yeah” en “Look what you’ve done“ waarbij de backing vocalisten een prominente rol toebedeeld kregen.
In een mum van tijd was het concert voorbij …Een gevoelig “Pain is” zette de bis in, spaarzaam begeleid van akoestische gitaargetokkel , fingertics en haar warme stem. Een snedige aanpak hadden we op het afsluitende retrogetinte “Big boys” , gekenmerkt van een funkende groove en 70s Hammond.
Alex Hepburn zorgde voor de eerste echte lentekriebels na deze winterperiode …Ideaal nu met het zomeruur die z’n intrede deed …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alex-hepburn-30-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
The Benelux - een ietwat ordinaire naam voor een band , maar ok , deze Amsterdammers hebben in z’n totaliteit toch wel een goed debuut uit, broeierige melodieuze poprock met groovende elektronica en strakke, stuwende, dampende, funkende basslines op z’n Level 42s. De nummers klinken ietwat inwisselbaar, maar de frisse aanpak en het duidelijke live gevoel intrigeren. Met de single “Liar” heeft het kwartet een sterke single uit . benieuwd hoe ze verder zullen evolueren …
Bijkomende info op o.m. http: www.dgrmusic.com
Gudinöv , een kwintet uit de omgeving van Tienen zijn al ervaren muzikanten . Sommige maakten een paar jaar terug deel uit van het beloftevolle Yearn’d die we hier al eerder bespraken .
Op de vijf tellende EP horen we directe aanpak van rauwe , broeierige, catchy vintage rootsrock . “Damaged goods” is er alvast eentje die ons meteen weet in te palmen .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en dat horen we zeer zeker in rakend materiaal .
Toegegeven, niet verrassend in het genre weliswaar , maar Gudinöv heeft een reeks snedige, frisse, goede rockers uit . Ohja, de naam is ontleend als eerbetoon aan Emma Gudinöv, die in 1662 tijdens de burgeropstand het verzet leidde tegen de tsaar Aleksej (die muziek en dans toen in Rusland verbood) . Vandaar het rockend concept van de heren …
EP is gratis te downloaden .
Info http://www.gudinov.com
12” Split LP
Masda/Dustbug
Kinky Star records/Eigen Beheer
Masda/Dustbug is een splitrelease die we op volgende wijze kunnen opsplitsen :
Masda draait rond Tuur Delodder en Mathias Spriet . Vier nummers tellen we hier, deels instrumentaal zelfs, die ergens baden in de donkere romantiek en ritmiek van Dez Mona. Ze zijn gekenmerkt van een wisselende opbouw die sober , treffend , filmisch, dreigend, onheilspellend spannend is door het gitaargetokkel, de keys en de soundscapes . “Wake me”, en “Shots for fun” zijn al intens, maar het is vooral “All things grow in springtime” dat hier intrigeert!
Dan hebben we verder drie songs op deze release van Dustbug , het éénmansproject van Karel Thant , ook al gebaad in donkere soundscapes en klanktapijten . Twee ervan zijn mooi uitgediept door repetitief stuiterende , sferische tunes .
Beiden hebben dus duidelijk iets speciaals binnen dat donker concept …
Lady Linn (and her Magnificent Seven)
Handelsbeurs
Gent
Lady Linn kwam in de Handelsbeurs in Gent haar nieuwste plaat ‘High’ voorstellen. De plaat brengt ze uit als solo-artieste, maar vrijdagavond werd ze gesteund door haar zevenkoppige begeleidingsband. En dat ging allemaal schitterend.
Eerst was het tijd voor Binti om zich aan Gent te onthullen. De zes zingende zussen zongen zalig mooi samen, ondersteund door rustige muzikale elementen. Het deed soms een beetje denken aan de vibe van Balthazar of Intergalactic Lovers, maar het is vooral fantastisch om naar te kijken. “Those Days” en “Movin’ On” waren de topnummers. We zullen er nog van horen.
Leuke intro dus, en een ideale sfeer bij aanvang van het optreden van Lady Linn. Na openers “Remember’, “Regret” en “Drive” kon het eigenlijk al niet meer kapot. Telkens goed opgebouwd, zonder teveel aan de structuur te blijven plakken bij een welgemikte solo, dat typeerde de songs van Lady Linn. “Regret” heeft iets van Spaans gitaarspel in zich, “Drive” is lekker catchy. The Magnificent Seven deden Lady Linn meermaals lachen met rake trompetintro’s en van die dissonante jazz van het positieve soort.
Lady Linn’s liedjes klinken live nog beter dan op de plaat. Er zit een spontaniteit in de platen door de vrijheid van de Magnificent Seven waar je kunt om glimlachen, en niet op je horloge kijkt bij een lang uitgesponnen einde. Iedereen werd voorgesteld, telkenmale inclusief solo. Elk z’n solo, elk z’n leute.
“Little Bird” is een tof nummer met een tamboerijn in verwerkt. Het zorgde voor een chillax momentje, de hoofdrol was deze keer voor de trombonist. Met “The Beat” bewees Lady Linn dat haar nieuwe nummers inderdaad wat dansbaarder zijn. De nieuwbakken hit werd kalm ingezet, maar ontplofte algauw en kreeg het hele publiek mee. Tijdens de “Building Up” dook de frontvrouw de coulissen in voor een quick change. (Kleed werd vervangen door een soort blinkerige poncho)
Bij “Sassy” gingen de bassen door ons lijf, de mannelijke backing vocals zorgden op nogal amusante wijze voor de hoge bijhorende toontjes. Het publiek bewoog lekker mee op de vrolijke (hoge) noten. “En dan onze discoplaat”, kwinkeleerde Lady Linn. “High” had inderdaad wat van de disco weg en bewees dat de band van vele markten thuis is.
Simpel en geniaal tegelijk.
En dat gold trouwens ook voor de bisnummers, “Love Affair” was een fantastisch opstapje naar “I don’t wanna dance”. Daarin kregen enkele fans de kans om met Lady Linn mee te dansen. Hoogtepunt waren de twee jonge meisjes die een stukje a cappella mochten meezingen, waarna het hele publiek, mannen en vrouwen apart invielen. Lady Linn had op haar geheel eigen en sympathieke manier een fijne samenhorigheid gekweekt waardoor iedereen straalde van contentement.
Ten slotte hoorden we “Feeling Me”. Dat was een intieme afsluiter, met veel gevoel ingezongen. Lady Linn and her Magnificent Seven schitterden dus in de Handelsbeurs. Bovendien hebben we Binti leren kennen, wat meer dan mooi meegenomen is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lady-linn-28-03-2014/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Arsenal deed vanavond in De Kreun een try-out naar aanleiding van hun nieuwe vijfde plaat, ‘Furu’, en hun grote concert in april, de Lotto Arena. Die nieuwe plaat komt er drie jaar na de vorige, ‘Lokemo’, en afgaande op de set vanavond, met toch wel 5 nieuwe nummers in de set tussen al de crowdpleasers, zal dit een meer gitaargerichte plaat worden. ‘Furu’ kan zowel Japans, Noors als Surinaams zijn en betekent respectievelijk, ‘uit de hemel vallen’, een soort spar of den, of ‘veel’ of ‘vol’. We gokken dat deze plaat naar het Japans verwijst.
Veel oefenen was er precies niet nodig, Arsenal stond er als een huis vanavond, ze zijn klaar voor de Lotto-Arena, Rock Werchter en het Cactusfestival. Toch bleef dit een echt cluboptreden, met de bandleden dicht bij elkaar, wat voor een intieme en gemoedelijke sfeer zorgde. We vragen ons wel af of de Lotto-arena niet een beetje meer spektakel nodig zal hebben met een uitgebreidere lichtshow of projecties, want de Lotto Arena blijft toch een betonnen basketbalzaal.
Als we dan toch enig puntjes van kritiek op de set mochten hebben vanavond: het eerste deel van de set, met de meeste nieuwe nummers in, was wel heel gitaargericht, en dus minder dansbaar dan wat je van Arsenal gewoon bent: bij wijlen klonken ze als een echte rockgroep, de funk ontbrak soms een beetje. Ook de stem van frontvrouw Leonie Gysel zat soms wel heel erg naar achter gemixt, dat is geen probleem voor de nieuwe backingzangeres Charlotte, maar voor een echte frontvrouw die Leonie toch wel is, had ze soms een te veel ondersteunende rol vanavond. Anders geen kritiek, Arsenal heeft toch wel een indrukwekkende lijst van meezingers en dansers, gaande van de kosmische italo-disco van “One day at a time”, de gitaarriff van “Switch”, waar het lekker op hoofdbangen was; “High Venus”, met zijn refreintje “Nothing lasts forever” met zijn hoogmeezinggehalte, het stuiterende “Lotuk”, met Joan Roan in de rol van Shawn Smith, terwijl Leonie en Charlotte met de vele ‘oohs’, ‘eehs’ en ‘ahs’ peper in dit nummer brachten. Absolute toppers vanavond waren het Braziliaans gezongen “Saudade”, de nieuwe single “Black mountain (Beautiful love”, het vrolijke “Estupendo” en de voor de bissen opgespaarde “Longee”, mijn favoriet, en het door iedereen meegezongen “Melvin”.
Arsenal wint dit jaar wellicht niet de Premier League, ondanks de duizend matchen van Wenger, maar voor de Arena’s en de festivals zijn ze wel klaar.
Setlist: Temul - Not yet free - High venus - One day at a time – Switch - Sharp teeth – Golden - Saudade 1&2 - The coming – Lovesongs – Estupendo – Lotuk - Black mountain – Longee – Melvin
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-28-03-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Al zo’n kleine twintig jaar zijn ze bezig , deze Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts, door de MIA’s al uitgeroepen tot beste Belgische groep. Rond 2010 kreeg hun muzikale carrière een nieuwe wending door het vertrek van Geike Arnaert . Noémie Wolfs werd de nieuwe zangeres en ‘The night before’ het eerste resultaat . Er werd afstand genomen van de kenmerkende trippop en het aspect ‘pop’ kwam sterker op het voorplan. Ook de koele uitstraling en terughoudendheid boog om naar een interactieve , hartverwarmende band , die zelfs hield van een vleugje humor . Zo zie je maar hoe Hooverphonic is geëvolueerd . En ze staan steeds open voor iets aanlokkelijks, fris en nieuws . Na de ‘orkestratie’ tour verscheen een paar maand terug ‘Reflection’ , gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie met haar indringende, lichthese vocals de songs met gemak naar zich toe trok . Een open, direct , sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , niets vies van een vleugje rockabilly en waarbij de emotie belangrijk is en blijft.
Op de livegigs nu worden de strijkersarrangementen op het achterplan geduwd en komt die directe , eerder rauwere aanpak van ‘The President of the LSD Golfclub’ naar voor , zonder in te boeten aan jun subtiele melodie.
Hooverphonic is een duidelijk rockende band geworden met een poppy dromerig geluid , die de vocale capaciteiten van Noémie optimaal benut en over twee sterke backing vocalisten beschikt , die op hun beurt aanvullend op gitaar of toets spelen . Mooi.
Hun ‘Reflection’ - Tour in het clubcircuit kan (bijna) steevast rekenen op het bordje ‘Uitverkocht’. Natuurlijk kwam in het eerste deel het recentere werk aan bod , “Boomerang” opende en verder kregen we een “Roadblock” , “Wait for a while” , “Gravity”, “Bad weather” en de single “Ether” . Aandacht was er ook meteen voor de broos, kwetsbare aanpak, enkel geleest op stem en een pianospel. Al af toe sijpelde een oudje door als “Expedition impossible”, “Mad about you”, “One two three” en “Happiness”. In deze songs eigende het gitaar-/basspel en de drums zich een plaatsje toe en de toetsen en piano kregen wat meer vrije ruimte.
De reeks hits verder door de jaren, “Eden”, “Anger never dies” , “The night before”, “Sometimes”, “Strange effect”, “2 wicky” en de huidige prachtsingle “Amalfi” , in welke hoedanigheid ook , zaten mooi , eigentijds, ingenieus in elkaar, gingen als een trein en toonden die boeiende afwisseling aan .
Kortom , goede wijn behoeft geen krans , dat is onderhand wel geweten bij Hooverphonic, die een breed doelpubliek heeft bereikt , van jong tot oud! Een leuke band , live sterk overtuigend en die we best (mogen en blijven) koesteren . Het is weinigen gegeven om na zo’n tijd nog steeds intens te raken en afwisselende spannende sets te spelen !
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in het KC, Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-04-04-2014/
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in Théâtre de Mons, Mons
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-07-05-2014/
Organisatie Greenhouse Talent
Horisont – Scorpion Child
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Het nakende zomeruur verplichte ons de klok een uur vooruit te draaien, maar wij hebben die van ons koppig 40 jaar teruggedraaid, naar de hoogdagen van Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin.
We mochten ons verheugen op een avondje pure onversneden old-school hard-rock en hebben er met volle teugen van genoten.
Het Zweedse langharig tuig van Horisont mag dan al een vrij jonge band zijn, hun sound is dat hoegenaamd niet. Die grijpt eerder schaamteloos terug naar de seventies prog rock van Uriah Heep en hardere Jethro Tull in combinatie met prille Judas Priest en Iron Maiden. Zanger Axel Soderberg (t-shirtje van Bob Seger en jeans vestje met zo een ouderwets plakkaat van Status Quo op de rug genaaid, waar heeft u dat het laatst nog gezien?) klimt vaak erg hoog en een duo leadgitaristen is niet zuinig met een arsenaal aan flitsende solo’s. Natuurlijk klinkt het allemaal wel wat cliché, kan ook niet anders, maar die gasten zijn er wel erg bedreven in en hebben bovendien een pak vlijmscherpe songs in de aanbieding.
Scorpion Child is ook zo een band die flirt met het kitscherige van de 70’s hardrock en ergens balanceert op de grens tussen gimmick en ernst, maar in iets mindere mate dan pakweg Airbourne en The Darkness, bands waarbij men zich luidop mag afvragen of het om een grap gaat of niet.
Het gimmick gehalte wordt bij het Texaanse Scorpion Child namelijk fel aangedikt door frontman Aryn Jonathan Black die de aandacht het ganse optreden door naar zich toezuigt. Het is een charismatische entertainer die met zijn bijna karikaturaal rock’n’roll imago ons een beetje doet denken aan acteur, komediant en fulltime seks-symbool Russell Brand, u weet wel, de flamboyante acteur die vooral befaamd is omwille van zijn banale rolletjes waar tienermeisjes massaal voor in zwijm vallen maar die niet bepaald een te vrezen oscar-kandidaat is.
Qua looks en charisma neigt de zanger wat naar Brand, maar Aryn Jonathan Black is een echte rocker, geen poseur, hij meent wat hij doet en hij doet dat met volle overgave, présence en - waarom ook niet- een beetje theater. Hij heeft een verdomd indrukwekkend vocaal bereik, met een stem die vaak epische proporties aanneemt en zich perfect leent voor dit soort muziek. Hard-rock anthems als “Kings Highway” en “Polygon Of Eyes” , twee van de sterkste songs, worden door Black naar hogere sferen gebracht, het zijn songs die schreeuwen om grote zalen of arena’s.
Alle tracks baden trouwens in die wat uitvergrote seventies sfeer, zo is “Liquor” een immens vette knipoog naar Led Zeppelin en wordt er elders nadrukkelijk teruggegrepen naar de hoogdagen van Deep Purple, Thin Lizzy, Rainbow en Uriah Heep.
Maar de sound, de songs en de riffs zijn sterk genoeg om Scorpion Child niet als gimmick te laten verder leven, wel als een beloftevolle nieuwe band die de waarden van de old school hard-rock hoog in het vaandel draagt. Bovendien wordt met hun overtuigende set van amper een uur in de sympathieke en compacte AB Club (al dromen ze gegarandeerd van grotere zalen en stadions) het genre danig opgefrist en ontdaan van overbodige en ellenlange drum- of gitaarsolo’s.
Hun voorvaders in het genre zouden in dergelijke tijdsspanne met moeite drie nummers bij mekaar gespeeld hebben. Dat is nu even anders, met dank aan Scorpion Child.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jackson-firebird-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horisont-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-28-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
