AB-Bota 2014 @Bota – dag twee - Interessante rock uit Vlaanderen …
AB-Bota 2014
AB–Bota is al een pak jaren bezig en de formule is nog steeds even aantrekkelijk en boeiend. De krachten van beide organisaties worden gebundeld : de ene dag (vrijdag 28 februari) krijgen een reeks bands van over de taalgrens een kans, Robbing Millions, Vismets, The Feather, King Dalton en Yuko in de AB; op de tweede dag ( zaterdag 1 maart 2014) schijnen de spots over een handvol interessante bands uit Vlaanderen . Vanavond checkten we Hitsville drunks, Nicolas Michaux, Mintzkov en The Sore Losers …
De indietronica van de eerste band Billions of comrades moesten we aan ons laten voorbijgaan, gezien zij om 19h al aan de slag waren.
Iets later , ook nog erg vroeg hadden we één van Mauro’s nieuwe projecten Hitsville drunks. Artistieke duizendpoot Mauro heeft hier één van z’n meest lichtvoetige en toegankelijke projecten van z’n Mauroworld uit , wat het nauwst leunt aan Evil superstars en Mauro & The Grooms, en hem toont van z’n meest melodieuze kant. Naast het dEUS werk botviert hij maar al te graag z’n creativiteit in obscure , donkere en experimentele acties.
Dit voorjaar komen we uit bij Gruppo di Pawlowski , waarbij hij beroep deed op Steve Albini, en de heerlijke retropop van Hitsville drunks . De plaat ‘Sincerely Avarage’ is net uit en hij is hier samen met gitarist Sjoerd Bruil (Sukilove, Dez Mona), bassist Jan Wygers (Creature With The Atom Brain) en drummer Herman Houbrechts (o.m. vroegere Dead Man Ray).
We kregen een 45 minuten lang catchy spannende , broeierige , meeslepende poprock, indringend, intens doorleefd, en gedragen door z’n lichthese , gruizige stem , die nergens boven de schreef ging . Jawel , de kunst van z’n popschrijven kwam hier volledig tot z’n recht, waarbij de instrumenten wat ademruimte kregen . Op ongedwongen, speelse , ontspannende wijze speelden ze boeiend materiaal , die aan de vingers bleef kleven, als “Don’t tell her”, “Clean adult fun”, “Calm love”, “Sandy coast” en “I was never there” . Ook covers van o.m. Nick Lowe’s “Cracking up” werden ergens in de set gezwierd . Hij trakteerde ons op een overtuigend puike finale van “Distant life” en “Elsewhere” als we er de list op nahouden . Deze Hitsville drunks klinkt beduidend goed en leuk. Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven . Sterk!
Tussen de drie bands zagen we één van de Franstalige vrienden Nicolas Michaux. Frans/Engelstalig materiaal dat meeslepend , intens gevoelig klonk en niet vies is van een electrobeat. Een muzikale veelvraat is hij wel , een ‘découverte’ voor de Franstalige aanwezigheid en die graag onze Vlaamse vrienden omarmde.
Het Antwerpse Mintzkov koesteren we door de jaren . De ex Humo Rock Rally winnaars brachten vorig jaar al hun vierde cd uit ‘Sky hits ground’. Terecht krijgen ze heel wat lof toebedeeld, maar een serieuze doorbraak bleef totnutoe uit : Ze spelen een reeks melodieus weerbarstige songs die rauw, subtiel uitgewerkt zijn , en strak, sfeervol, opwindend als gevoelig klinken. We houden van die aanpak die voldoende afwisseling biedt van springerige, slepende als innemende broeierige ritmes en kleurrijke groovende keys , samen met de overtuigend fraaie vocale harmonieën van gitarist Philip Bosschaerts en bassiste Lies Lorquet. Die dromerige pop met weerhaken palmt ons gaandeweg de set in , die een naar een schitterende climax ging , van het sfeervolle “Mimosa” naar de broeierige stekelige dynamiek van “The state we’re in” , “Returns & smile” en de uiterst originele versie van Stromae’s “Wonderful/ Formidable” , waarbij het Frans en het Engels elkaar gedegen kruisten. Oudjes als “Opening fire” en “Ruby red” hebben nog steeds die opbouwende diepe , zalvende basstunes en stuwende drums.
Tussenin toonden ze nog maar eens aan met “Author of the play”, “Word of mouth”, “Slow motion , full ahead” en “Old words“ dat ze een eigen identiteit hebben ontwikkeld, die definitief dat dEUS lint doorknipte .
Opnieuw hadden we hier een sterk gretig , gemotiveerde band die degelijk doordacht en emotievol hun materiaal brengt!
Even sterk waren we onder de indruk van The Sore Losers , ook al een gretig spelend jong kwartet , die vier jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterige, bloedhete Rotonde , waar ze eigenlijk liefst van al spelen . Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar een Black Keys , QOSA , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Een potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende set noteerden we , waarbij maar af en toe eens het gaspedaal wordt afgeremd , als op “Blue shoes” en “Gold in them hills”. Straf spul leverden ze al meteen af met “Don’t know nothing” , “Working overtime” en “Your smile” .
De vier zijn een geoliede machine , waarbij leadgitarist Cedric Maes sterk soleert, af en toe een tandje bijsteekt en het publiek hierbij opzweept; Jan Straetemans zweeft sober en elegant over de nummers . Verdere zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Muzikale kopstoten dienen ze toe! Ze worden telkens sterk onthaald en de temperatuur stijgt zelfs nog beetje in de nokvolle Rotonde met een “Girl’s gonna break it” , “Silver seas”, “Juvenile heart attack” en “Beyond repair” , niet voor niks de reeks overtuigende singles.
The Sore Losers zijn een straf bandje mensen , hun tweede plaat ‘Roslyn’ is net uit; twijfel niet: aankopen die plaat!
Onze eigen kweekvijver mogen we gerust koesteren. Vanavond hadden we straffe bands en een geslaagd AB-Bota ! Cheers!
Organisatie: Botanique – Ancienne Belgique, Brussel
Deze avond worden vergezeld door BirdPen in Brussel … Niet direct een band die hoge ogen gooit bij het grootste deel van Vlaanderen. Maar als je weet dat de frontman van Archive ook hier de plak zwaait, dan doet het misschien al wat meer een belletje rinkelen. In Frankrijk, Wallonie, Duitsland en ander plaatsen in Europe zijn ze al een grote naam. In Vlaanderen wil dat om één of andere reden niet lukken. Waarom is mij nog altijd een raadsel.
Maar Birdpen nu. Hun naam is een samenvoeging van David Penney (zanger, gitarist) en Mike Bird (gitarist). Zij zijn de vaste waarden en de spilfiguren in de band. Ze worden live aangevuld door een bassist en een drummer. Waar het bij BirdPen vooral om draait is de prachtige stem van David. Dat hij kan zingen wisten we al, maar hier heeft hij het rijk voor zich alleen. Het is een stem die zich perfect leent tot bombast. En dat hebben ze maar al te goed door. Veel subtiliteit komt er niet aan te pas. Slechts bij één nummer (“Sorrow”) gaat het tempo echt naar beneden en krijgt de piano de bovenhand. Een prachtig, emotievol nummer dat heel de zaal beroert.
Maar waar het vooral om draait is dat de muziek vol, luid en bombastisch mag en moet klinken. Voor de ene is het misschien wat te veel, voor de ander kan het niet genoeg zijn. Voor mij kan het geen kwaad. Laat het maar eens goed daveren en kletteren. Het moet niet altijd braaf en rustig zijn. Misschien op tijd en stond toch even wat gas terug nemen en wat meer subtiliteit aanbrengen. Op die manier zullen ze nog meer volk trekken.
Want deze avond was de Witloofbar te klein, aangezien ze het bodje”complet” mochten boven halen. De meeste kwamen misschien voor de naam Archive, maar ze zullen terugkeren voor BirdPen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra
Botanique (Orangerie)
Brussel
Donderdag ontving de Botanique de band Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra . De band , oorspronkelijk uit Montreal, kwam zijn laatste album, uitgebracht vorig jaar, getiteld ,« Fuck off Gel Free We Pour Light on Everything » (wat een titel btw!) presenteren. De band geniet van een uitstekende live-reputatie en het publiek was massaal afgekomen. Er bleef geen plaatsje meer over in de Orangerie!
In het eerste deel vinden we Eric Chenaux, nog een muzikant ondergebracht bij het beroemde label Montreal Constellation. Alleen op het podium, praktiseert hij een experimentele, moeilijk toegankelijke soort folk. De Canadees zal een half uur spelen, dat is ook best goed. Moeilijk om zich te verdiepen in zijn wereld , en de vermoeidheid slaat snel toe bij het publiek.
Rond 21.00 betreed Thee Silver mt.Zion Memorial Orchestra de scène. Zoals gebruikelijk staat de groep opgesteld in een boog. De twee violisten staan zijwaarts op het podium met achter hen, de leider , mede-oprichter en bassist van Godspeed You Black Emperor, Efrim Menuck . De drummer, als laatste in de groep, maakt de boog mooi rond. Vanaf het begin, straalt de groep klasse uit. Met een baard van enkele maanden, neemt Efrim Menuck onmiddellijk het woord, zijn stukken presenterend. De charismatische Canadees richt zich zonder micro naar het publiek wat direct de barrière, mocht die er zijn, tussen de band en het publiek doorbrak.
Dus zonder tijd te verspillen, bracht Silver mt.Zion nummers van hun laatste album, te beginnen met "Fuck Off Get Free" welke direct de toon zette! De sound, eenmaal goed afgesteld, klinkt vet , krachtig, en bevestigt dat het laatste album meer rock uitstraalt dan de vorige. Efrim Menuck zingt klagend en is communicatief. De vocale harmonieën zijn perfect. De groep rijgt de nummers van het laatste album aan elkaar. Een enkel nummer uit een ander album, "E.piphany Rambler" zal de analen niet halen. De groep speelde een perfecte set, maar elimineerde de langste stukken, die we wel terugvinden op de cd.
Tijdens de encore werden nog verschillende stukken gespeeld, waaronder« What We loved Was Not Enough ». Meesterlijk geïnterpreteerd en perfect om een goede concert af te sluiten!
Berenger Ameloot - vertaling Gerrit Van De Vijver
Organisatie: Botanique, Brussel
U kent Heather Nova? De zangeres uit Bermuda had 'mainstream' succes in de jaren '90, dankzij hits als "Walk This World" en "Island". Tijdens haar carrière bleek ze nooit in de verleiding van het 'star system' en ze verkoos het gezinsleven met haar man en haar zoontje. Vandaag, na acht studio albums, geniet zij van een zeer trouwe 'following' van meer en meer fans. Tijdens haar Europese tour, gaf zij ons een interview in Leuven, kort vóór het concert in het Depot …
"Ik werd beïnvloed door 'sing/songwriters' in het algemeen. Door artiesten die liedjes schrijven met hun hart en hun eigen ervaringen." U ziet het: Heather Nova past helemaal niet in het 'hype' perspectief. Zij is een zangeres binnen de grote Angelsaksische traditie van bijvoorbeeld Joni Mitchell. "Ja, ik was beïnvloed door haar toen ik jong was." Of van Leonard Cohen, voor wie ze een oprechte bewondering koestert." Ik hield ook van Patti Smith... En Suzanne Vega! Ik was trouwens onlangs met Suzanne in Hamburg. Ik stuurde haar tweets maar we speelden op hetzelfde moment, dus hebben we elkaar niet kunnen ontmoeten...”
Tijdens deze tour speelt Heather Nova akoestische versies van nummers uit haar volledige repertoire. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts Arnulf Lindner en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, maar ook een aantal elektronische effecten. Voor de sfeerbepaling wisselen we regelmatig van instrumenten.
Het visuele aspect is ook belangrijk, vooral via geprojecteerde animaties van de schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. "Ik heb hem gekend toen ik student was, in Rome. Zijn schilderijen zijn geïnspireerd door microbiologie, door cellen, neuronen en DNA. Ik voel me heel dicht bij hem, we zijn beiden geïnspireerd door de natuur, maar op een verschillende manier." Deze artistieke combinatie werkt inderdaad perfect op het podium.
Het is een lang verhaal tussen Heather Nova en België. Ze gaf op z’n minst dertig concerten in ons land. "Ik herinner me vooral het Marktrock festival in Leuven, op het marktplein. Het uitzicht vanop het podium was indrukwekkend!"
De tour is niet beperkt tot grote steden! Nova brengt ook een bezoek aan steden zoals Borgerhout, Heist-Op-Den-Berg, Beveren, enz..
Heather Nova is afgestapt van eindeloze wereldtournees. "Ik beperk mij tot Europa, en dit sinds de geboorte van mijn zoon, tien jaar terug. Ik wil meer tijd thuis doorbrengen. En ik neem hem mee op de baan; het is een prachtige opleiding voor hem, zo te reizen. Bermuda is mooi, maar er zijn geen musea, heel weinig cultuur dus. Dus, als we op tournee zijn, bezoeken we enorm veel dingen, en het is erg leuk!"
De geboorte van haar zoon heeft natuurlijk een belangrijke invloed gehad op de artistieke inspiratie van Heather Nova. "Dit is een complete verandering. Alles wordt belangrijker, meer aangrijpend. Je moet verder dan je eigen leven denken, je moet je projecteren in de toekomst. Je voelt je meer betrokken met wereldproblemen zoals de opwarming van de aarde, enz , al deze dingen." Een bijzonder cruciaal probleem voor onze bewoners! "Inderdaad! We wonen net boven het niveau van de zeespiegel! Dus proberen we kleine dingen te doen op ons niveau, Bv. ons huis maakt alleen gebruik van zonne-energie."
Nova heeft trouwens een lied gewijd aan de problemen van de klimaatverandering: O.m. "Save A Little Piece of Tomorrow", op haar laatste album. "Normaal hou ik niet van cruciale onderwerpen in mijn liedjes, want het klinkt snel als een preek. Ik heb het onderwerp benaderd vanuit emotioneel oogpunt. Ik dacht aan mijn kleine jongen, die opgroeide in deze idyllische plek en op een dag komen we terug en het huis is onder water...”
Laten we praten over de laatste elpee, ‘300 Days At Sea’, in 2011 verschenen. Na twee meer akoestische albums keert Nova hier terug naar de pop/rock van haar jaren '90. "Ik wilde terug naar het gevoel dat ik had op het niveau van 'Oyster' en 'Siren'. Ze deed trouwens beroep op een deel van het originele team voor deze nieuwe opnames. Dit is dus een 100% pop-rock productie.
" Toont deze terugkeer naar de bron en dat de cirkel op die manier rond is? Nova gaat niet akkoord: "Oh nee! Ik ga door! Nu ben ik al bezig met het volgende!
” En hoe ziet deze volgende eruit? "Ik weet het nog niet. Ik heb veel nummers geschreven, maar ik heb nog geen keuzes gemaakt qua aanpak en qua productie. Maar het zal verschillen van de laatste ... "
http://www.heathernova.com/
Aankomende concerten van de tournee :
26.02.2014 - Gloria - Köln - DE
27.02.2014 - Ter Vesten - Beveren - BE
28.02.2014 - C-Mine - Genk - BE
01.03.2014 - Zwaneberg - Heist op den Berg – BE
03.03.2014 - Theatherhaus 2 - Stuttgart - DE
04.03.2014 - Wilmink Theatre - Enschede - NL
06.03.2014 - Redoutensaal - Erlangen - DE
07.03.2014 - Stadttheater - Konstanz - DE
09.03.2014 - Kofmehl - Solothurn - CH
10.03.2014 - Volkstheater - München - DE
12.03.2014 - Nordportal - Baden - CH
13.03.2014 - Kammgarn - Schaffhausen - CH
14.03.2014 - Schüür - Luzern
15.03.2014 - Mühle Huniken - Rubigen / Bern - CH
17.03.2014 - Union Chapel - London - UK
Interview: V2 Records Belgium
Concert: Het Depot – Leuven
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Amenra - Er weeral boenk op!
Amenra
Nijdrop
Opwijk
2014-02-28
Simon Van Extergem
Voor de elfendertigste keer naar Amenra tijdens deze wel eeuwigdurende tour van Amenra in navolging van hun Mass V.
Wat valt er nog te zeggen na zoveel shows? Eigenlijk nog veel te veel. Amenra slaagt er telkens weer in om het onderste uit de kan te halen. Niet alleen bij hunzelf, maar ook bij publiek. De beleving, de emotie, de kracht, maar ook de broosheid. Alles wordt over het publiek gestort. Want Amenra gaat dieper dan alleen maar een muur van geluid en agressie. Wie zich openstelt voor hetgeen hij te horen krijgt merkt dat er heel wat meer gebeurt dan je op het eerste moment zou verwachten.
Amenra grijpt naar de keel van bij het begin en laat je nadien nooit meer los. Niet meer tijdens het optreden, maar ook lang daarna blijft de geladenheid hangen.. De terugweg naar huis is altijd het moment om te ontnuchteren van de roes die Amenra opwekt. Muziek is meer dan alleen maar noten spelen en melodieën zingen en spelen. Het is pure emotie, die blijft zinderen en mensen beroert tot op het bot.
Amenra slaagt daar ook vanavond naar goede gewoonte weer perfect in. De terugweg naar huis belooft weer lang te worden. Maar het alleen zijn omarm ik om even weer alles op de rijtje te zetten.
Amenra is zonder twijfel de beste Belgische band van het moment. Voor degene die ze nog altijd niet gezien hebben: je zal wat verder moeten rijden, want dit was hun laatste optreden in België. De tour zet zich voort over heel Europa, waar ze zonder twijfel ook alle zalen op hun weg zullen kapot spelen en menig harten zullen veroveren.
Support was Family Of Dog , kwintet uit Deinze/Gent die de lijn verder doortrekken naar de hardcore/punkscène … Dit was Hondsdolheid op Kruissneheid !
Neem gerust een kijkje naar de pics van beide bands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/family-of-dog-28-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-28-02-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
De laatste jaren duiken er heel wat soulzangers op in Engeland die de featuring doen op dubstepnummers die de festival hymnes zijn: denk maar aan Sam Smith, Ella Eyre en ook John Newman die je wellicht kent als de zanger van het extatische “Feel the love” van Rudimental, maar deze 23-jarige Engelse soulzanger schrijft ook zijn eigen nummers op zijn debuut ‘Tribute’, dat in Engeland als zoete broodjes verkoopt. Newman groeide op in North Yorkshire, in het platteland boven Leeds, straatarm nadat zijn alcoholische vader het gezin verliet, en leefde zijn liefde voor soul uit door als DJ op Northern Soulparties te gaan draaien voor bomma’s en bompa’s.
Geen bomma’s en bompa’s vanavond in een uitverkochte AB, maar wel een heel divers publiek gaande van jonge meisjes tot veertigers en vijftigers. Dat publiek zag dat er een blauwe doek voor het podium gespannen was, en toen de lichten uitgingen, werd daar de beeltenis van Newman op geprojecteerd terwijl een robotachtige stem een countdown deed, zodat het wel leek of we naar een spektakel a la Black Eyed Peas gekomen waren. Het doek viel, en Newman en zijn band, die naast de reguliere bezetting van gitaar, drums en keyboard ook twee achtergrondzangeressen meegebracht had, werd luid toegejuicht door de eerste rijen van de zaal en bracht ons de volgende vijf kwartier zowat alle nummers van zijn debuut. Newman paarde zijn zijden soulstem aan kwieke danspasjes, pirouettes en zelfs een moonwalk, wat vooral bij de jonge meisjes vooraan veel respons uitlokte.
Hoewel dit recht uit de Northern Soul traditie kwam, deed het ons toch heel erg aan foute boysbands denken. Terwijl de stem van Newman goed zat, waren we heel wat minder te spreken over zijn band. Niet dat die slecht speelden, maar het niveau van een echte goede soulband , denk bijvoorbeeld aan de bleekscheten die James Bradley begeleiden, werd nooit gehaald. Ook het feit dat de violen en de blazers vanavond uit blik werden opgediend, m.a.w. uit de keyboard kwamen, hielp niet echt.
Na een tijdje begonnen alle nummers ook wat eenvormig te klinken, de zanglijnen hadden wel een goeie melodie, maar de gitaar- en pianolijnen kabbelden maar wat voort, puur ondersteunend, maar niet memorabel.
Er werden ook iets te weinig rustpunten ingebouwd in de nummers, in plaats van neo-soul klonk het soms als hi-energy, alsof je het concert door oortjes van je smartphone beluisterde in plaats van op een goeie stereo.
De singles staken er boven uit, we onthielden “Cheating”, vooral “ Loosing sleep” ,“All I need is you” en het rustige “Out of my head”.
De bisronde was er dan wel weer boenk op, “Love me again” had live heel veel dynamiek en melodie, ook omdat het dichter bij dubstep dan bij soul aanleunde. In plaats van de piano-house break, liet Newman het publiek a-capella meezingen, en dat werkte heel goed.
John Newman heeft nog wat werk aan de winkel, op het niveau van een Adele of een Emilie Sandé staat hij nog niet, maar dat komt er in de toekomst zeker wel uit.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Op ‘REV’ is The Reverend Horton Heat eindelijk terug in bloedvorm. De band klinkt zoals we die het liefst hebben, gezwind, spits, krachtig, snel, met een hoog fungehalte en gebeten door het rock’n’roll beestje.
Jim Heath’s gitaar knalt als vanouds in spetterende psycho- en rockabillysongs, zijn flitsende solo’s vliegen door de lucht als bij Brian Setzer in betere dagen. Health leeft zich volop uit in sfeervolle snelle intrumentals als “Victory Lap” en “Zombie Dumb”, gaat de punkabilly toer op met “Schizoid”, transformeert zich in een volwaardige jonge Elvis in “My Hat” en doet een gooi naar allerhande snelheidsrecords in “Smell of Gasoline”, “Never gonna stop it” en “Let me teach you how to eat”. De gutsende contrabassen van Jimbo Wallace en roffelende rockabilly-drums van Scott Churilla volgen hem overal met schwung op zijn haastige pad.
Er zit weer volop vaart in The Heat, het was verdomd een tijdje geleden dat het flitsende rock’n’roll combo nog eens zo goed op dreef was. ‘REV’ barst van dynamische up-tempo rockers die wederom met zijn allen gaan over wulpse meiden, blitse auto’s, zombies en de geneugten des levens. Dat is net de reden waarom wij altijd van The Reverend Horton Heat gehouden hebben. Niks nieuws, natuurlijk niet, waarom zouden ze? Gewoon wat extra fixing-gel in die vetkuif en vooruit met de geit!
The Dead Color - Interessant debuterend bandje die al de tweede plaats wegkaapte bij de Beloften in Gent . Het kwartet zweert wel ergens bij de electro/soundscapes van Moroder en Vangelis , maar maakt verder de link naar de donkere, bezwerende elektronica van New Order en Depeche Mode en zorgt voor een strakke ritmiek op z’n NIN en de pompende beats van Goose . Allemaal is het dus wel te horen op het afwisselende plaatje. “Wasteland”, “Places”, “Driver” en “Cyanide” zijn al vier schitterende toonbeelden van hun debuut en toont de muzikale veelzijdigheid en sterkte van een synthpopsong . De instrumentale tussendoortjes ervaren we als een verademing.
The Dead Color is geen doorsnee synthbandje hoor , zij brengen avontuur en toegankelijkheid samen en dat maakt nu net de slotsom van een fijn overtuigend debuut!
Meer info http://www.thedeadcolor.be
Each is a DREAM
Alice Rose
Alice Rose is afkomstig uit Kopenhagen en is al toe aan haar vijfde plaat . Het Deense multitalent resideert in Keulen en verweeft sing/songwriting van Amos/Obel met Björk keysgeluidjes en freefolk op z’n Cocorosies .
Ze heeft lang aan deze plaat gewerkt , waarbij de nummers sfeervol, ingenomen zijn, minutieus uitgewerkt zijn en gedragen worden door haar zachte , dromerige, engelachtige stem . Ze betreedt nu zeerzeker de akoestische paden, wat door de inbreng van piano, strijkers een bijna sprookjesachtige sound en betoverende beelden oplevert. De single “Teardrop” is er alvast een mooi voorbeeld van . De hedendaagse elektronica verloochent ze niet wat te horen is op “Shadow princess” of bij titelsong die van zangrap getuigt .
Het bewijst de muzikale veelzijdigheid van het genre waarin ze (veel) speelruimte creëert. Info http://www.alicerosemusic.com
The Feeling is een Britse band die de kunst van popsongs schrijven beheerst, vooral als we terugblikken naar het debuut ‘Twelve stops and home’ met de hits “Sewn” en “Fill my little world” uit 2006 . Een prachtige muzikale toekomst leek weggelegd voor het vriendengroepje van Dan Gillespie-Sells ; maar het succes evenaren , persoonlijke crisissen en interne spanningen beslisten daar anders over .
Het is nu pas met de vierde cd dat de band herboren blijkt . Een herontdekking hebben we met de plaat ‘Boy cried wolf’ , waarbij we opnieuw die popsongs horen van weleer . “Rescue” geeft een heerlijk ontspannend gevoel en heeft een aanstekelijke groove en ritme . Het zijn sfeervolle, broeierige popsongs die in de buurt komen van Keane , Air Traffic (waar zij die nu naartoe?!) en het vroegere Coldplay, die meteen ook aansluiting vinden bij een Imagine Dragons en Bastille door de pianoriedels, de keys en de percussie. .
In één trek kun je die plaat probleemloos beluisteren .
The Feeling heeft opnieuw de liefde gevonden van frisse, sprankelende en innemende, gevoelige pop . Meer info op http://www.thefeeling.com
Deze 21 jarige IJslandse sing/songwriter is een fenomeen in eigen land en doet zelfs Björk en Sigur ros een verbaasd gezicht trekken . Zijn debuut (we sparen U de titel in het IJslands!) bevat wonderschone , sfeervolle pop , gedragen door z’n zachte stem en de toegevoegde koortjes . De meeslepende , ingenomen , dromerige songs bieden een fijn muzikaal avontuur , en gidsen ons door het IJslandse landschap door de smaakvolle arrangementen, die elektronicariedels van piano en keys als rode draad hebben . Nummers als “Higher”, “In the silence”, “King and cross”, “Head in the snow” en zeker “Torrent” weten direct te raken . Soms borrelt ergens een Bon Iver en James Blake op .
Zijn debuut werd in het IJslands opgenomen , maar door het succes was het voor de jonge gast tijd om met het album naar Europa te trekken . Hij nam John Grant onder de arm, die de teksten naar het Engels vertaalde . Ook hier slaat de muziek erg aan en hebben we een sterk debuterend artiest erbij!
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, die al een handvol platen uitheeft. We prijzen mans schrijverstalent en veelzijdigheid. Hij is een muzikale kameleon, gezien z’n muzikale avontuurtjes van sing/songwriting, aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica.
We horen op deze nieuwe plaat een reeks stekelige, luchtige, sfeervolle dromerige indiepopsongs die door de voorthuppelende ritmiek ergens een Das Pop van Bent Van Looy doen opborrelen . Rode draad binnen z’n sound is toch wel dat de zalvende elektronica , de piano en toetsen elan geven aan het materiaal . “Hushed tones”, “Becoming the gunship” en “Wave forms” zijn de sterkste songs. Het materiaal zit goed in elkaar , daar niet van, maar de meeste nummers blijven niet hangen.
Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” ) weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!
Dit is een fijn afwisselend , onschuldig , kortstondig debuut van een bandje die we graag tippen! Zeker om live eens aan het werk te zien!
Een man en zijn akoestische gitaar … Een man die Cohen en Dylan als zijn favoriete sing/songwriters koestert . De 31 jarige NY-er Matthew Siskin brengt twaalf sober gehouden, kale, doorleefde, intieme songs . Ze worden gedragen door z’n indringend melancholiek, echoënde zang. Ze geven je een brok in de keel en ze treffen je recht in het hart . Geen vrolijke plaat dus, check naast de muziek maar eens de tekstvellen van deze bohémien dichter. Brrr! Hij schreef het materiaal in z’n vrije tijd, gezien hij web developer is van Beyoncé en hij de online campagnes bedenkt en vorm geeft .
Siskin heeft z’n gevoel en indrukken enorm sterk weergegeven in een uitermate breekbare klinkende plaat!
Scorpion Child grijpt met dit debuut schaamteloos terug naar de hoogdagen van Led Zeppelin en Deep Purple en doet daar enorm zijn voordeel mee. Dit is nog eens een groepje die de goeie ouwe hardrock formule met brio hanteert : gitaren die om de haverklap gierende solo’s en robuuste riffs uitspuwen, een zanger die noten op kathedraalhoogte nastreeft, bonkende drums die geregeld de orde komen verstoren en een gutsend retro keyboard die zich af en toe in de debatten tracht te mengen. Meer retro kan u het zich dezer dagen niet voorstellen, zelfs de groepsfoto’s zien er uit alsof ze veertig jaar geleden zijn gemaakt.
Dit alles uit zich in een stel stevige en potige hard-rocksongs die wel eens moeite hebben om de clichés van het genre te omzeilen, maar die sterk genoeg zijn om er een kanonskogel van een album uit te smeden. Na een paar stomende volbloed rocksongs als “Kings Highway” en “Polygon of Eyes” vinden we natuurlijk ook de obligate rockballads terug, hier heten die dingen “Antioch” en “Red Blood”, maar Scorpion Child weet het slijmbalgehalte daarbij tot een minimum te beperken.
Laat u ook niet misleiden door de Scorpion in de groepsnaam, de band heeft hoegenaamd niks te maken met het Duitse poedelcombo Scorpions wiens geföhnde hardrock nog het best gedijt in hondenkapsalons.
Zoals gezegd staat Scorpion Child op 28/03 in de AB Club, met het hier al eerder vermelde Zweedse langharig tuig van Horisont in het voorprogramma. U heeft nog ongeveer een maand tijd om uw haar te laten groeien.
Endz speelt vrolijke indiepop. Hier en daar hoor ik ook een zweem van My Bloody Valentine, maar net iets te weinig. Het klinkt allemaal iets te vrolijk, te poppy om lang te boeien.
Heel anders gaat het er aan toe bij Yuck. Alhoewel ook hier de melodieën heel poppy klinken krijgen we het hier gepresenteerd op een aangenaam fuzzy bedje. Een beetje shoegaze hier en daar. Ze hebben ook het voordeel van 3 zangers in de band te hebben. Wat een heel grote variatie oplevert in zanglijnen en -stijlen. 4 bandleden, waarvan de vrouw op de bas speelt. Wat is dat trouwens toch met vrouwen in een band. Blijkbaar mogen ze maar één instrument bespelen. Maar deze is wel heel goed, dus vanavond geen klachten. Want niet alleen is ze een voortreffelijke bassist, ze heeft dan ook nog eens de beste stem (ook al is het niet zij die het leeuwendeel van de zangpartijen op haar neemt).
Ze starten met enkele nummers uit de eerste plaat. Hun huidige grootste hit “Lose my breath” is na 5 nummers al achter de rug. Een gedurfde keuze voor een band die niet echt grossiert in hits. Maar wel één die ik enkel maar kan toejuichen. Want nu wordt het tijd om de band wat van naderbij te bekijken en mogen ze bewijzen dat ze meer zijn dan een one-hit-wonder. De nummers van de eerste plaat blijken ook de sterkste te zijn.
Het grootste probleem is echter dat er niet echt enthousiasme aanwezig was, zowel bij de band als het publiek. Het optreden krabbelde wat voorbij. En dat is nooit een goed teken. Alhoewel ik hou van hun sound en een groot deel van hun nummers, de dadendrang of juist het gebrek eraan, is wat mijn het meeste stoorde.
Na 50 minuten was het reguliere deel van het optreden reeds achter de rug. Na nog 2 bisnummers laten ze het publiek achter.
Ik denk dat er meer in zit dan hetgeen er nu uit kwam. Ik weet het, want enkele jaren geleden speelden ze wel de pannen van het dak. Even herbronnen en de volgende keer mee volle goesting het podium op. Ik ga zeker nog eens langs.
De dag nadien hebben ze hun optreden in Amsterdam moeten inkorten wegens ziekte van de zanger. Misschien dat dit de mindere prestatie van de avond in de Botanique verklaart.
Organisatie: Botanique, Brussel
'Het Depot' in Leuven zit barstensvol om Heather Nova te verwelkomen, de zangeres uit Bermuda, die bekend is van haar pop-rock hits uit de jaren '90 als "Walk This World" en "Island". Ondanks de korte succesvolle periode, geniet ze niettemin van een 'following' van meer en meer fans. Dit was een akoestisch concert in het kader van haar Europese tour.
Zoals ze ons vertelde in het interview vóór het concert speelt Heather Nova op deze tour akoestische versies van nummers uit haar volledige œuvre. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts een muzikant en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, af en toe aangevuld van een aantal elektronische effects. Voor de sfeerschepping wordt van instrument gewisseld."
Interview - http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/interviews/heather-nova/heather-nova-een-discrete-pop-ster/
De muzikant in kwestie is Arnulf Lindner, een Oostenrijkse multi-instrumentalist, die met onthutsend gemak cello, keyboards en gitaar speelt. Gehuld in een mooie ‘robe’ speelt ze akoestische gitaar, wisselt ze af en toe met de keys en zingt ze met een opmerkelijke schoonheid en elegantie.
De setlist van het concert spant haar 20-jarige carrière, waarvan de 'focus' op 'Oyster' en 'Siren' kwam te liggen , haar twee meest bekende platen ; maar ook '300 Days At Sea ', haar recentste productie.
Het visuele aspect is ook hier belangrijk, via geprojecteerde animaties en schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. De combinatie van de animaties en het zeer 'natuurgerichte' universum van Nova werkt perfect.
Een hoogtepunt van het concert is het nummer "Save A Little Piece Of Tomorrow", een song over de opwarming van de aarde, waarin Heather Nova vocaal wisselt tussen haar gewone micro en één met elektronische effecten.
Een ander hoogtepunt was "The Good Ship Moon", over de vele reizen die ze maakte met haar vader op de boot 'Moon' toen ze bitter jong was. Haar stem, de piano, de cello en de leuke video bezorgen kippenvel en vormen een perfect geheel. Later wordt de emotie nog groter toen ze een (nieuw) 'unreleased' nummer zong, "Tree House", over haar jonge zoon en de vergankelijke schoonheid van onze kindertijd. Prachtig.
Die magische momenten worden verdergezet met de interpretatie van de prachtige hit « Island », die het concert op magistrale manier afsluit. Heather Nova keert terug voor het prachtige "Truth And Bone" en "Until The Race Is Run", uit haar nieuwste album.
Een prachtig concert van een niet te classificeren artieste, die vanuit een pure, oprechte, eerlijke attitude al een even indrukwekkende carrière heeft, momenteel (ver) weg uit de spotlights. Super Nova !
Bekijk het interview van Heather Nova op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=qytSFyz6Bs0
Setlist : I Miss My Sky (Amelia Earhart's Last Days) - Higher Ground – Avalanche - Out On A Limb – Winterblue - Walking Higher - Save a Little Piece of Tomorrow - Fool for You - Like Lovers Do - Paper Cup - Do Something That Scares You - The Good Ship "Moon" - I Wanna Be Your Light - Heart and Shoulder - Tree House – Stay – Island
Encore: Truth and Bone - Until the Race Is Run
http://www.heathernova.com/
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Depot, Leuven
‘3 is the magic number’ voor vele bands: ofwel ben je als groep creatief uitgeblust tegen dat de derde schijf er ligt, ofwel verdwijnen alle voorgaande platen in het niets in vergelijking met album nummer drie. Het uit Long Beach, CA afkomstige gezelschap Crystal Antlers koos, al dan niet vrijwillig, overduidelijk voor het laatste scenario. Op de vorig jaar verschenen derdeling ‘Nothing Is Real’ dwingt de band immers voor het eerst hun onstuimige mix van garagerock, psychedelica en punk in het strakke keurslijf van echte songs met kop en staart. Op grond van wat gerust één van de beste gitaarplaten van 2013 kan worden genoemd lijkt een bescheiden doorbraak op het Europese continent niet meer dan normaal, maar aan de erg magere opkomst in een gerenommeerde club als De Kreun te oordelen liggen Kortrijk en omstreken nog niet echt wakker van deze Amerikanen.
Na een trits personeelswisselingen is het oorspronkelijke vijftal dat Crystal Antlers in 2007 boven de doopvont hield inmiddels afgeslankt tot een trio, maar op tour hebben de Californiërs wel altijd een extra organist in de rangen die erg bepalend is voor de vintage sound van de groep. Niet toevallig klonken in de opener “Pray” echo’s door van The Animals, The Doors en The Stranglers, stuk voor stuk potige bands die van een krakkemikkige orgelsound hun handelsmerk hebben gemaakt.
Crystal Antlers blijven echter niet steken in de muffe 60ies en 70ies en blijft tot nader order een bende jonge honden die niet vies is van een portie onversneden neo-psychedelische garagerock. Wanneer de groep na een relatief rustige aftrap al gauw het gaspedaal indrukt met een paar punky uppercuts uit de vorige twee platen ‘Tentacles’ (‘09) en ‘Two-Way Mirror’ (‘11) verdwijnen de subtiele orgelpartijen prompt naar de achtergrond en wordt er stevig ingehakt op de trommelvliezen. Dat het gruizige strot van frontman/bassist Jonny Bell hierbij laveert tussen de vocale power van indieveteranen Mark Arm (Mudhoney) en Paul Westerberg (The Replacements) is overigens niks minder dan een compliment.
Hoe groot hun inzet ook was, echt imponeren deden Crystal Antlers pas wanneer het tempo wat zakte en de onstuimige uppercuts het moesten afleggen tegen de meer gelaagde en melodieuze songs vanop ‘Nothing Is Real’. In ons notitieboekje stonden de meeste uitroeptekens naast het van melancholie doorwrongen “We All Gotta Die”, een wereldnummer dat in een meer rechtvaardige wereld gerust een paar maanden in De Afrekening zou kunnen kamperen. Bijna even indrukwekkend was het met machtige tempowisselingen aaneenhangende “Rattlesnake”, de vooruitgeschoven single die vorige herfst al aankondigde dat er iets bijzonders op til was in het repetitiehok van de Californiërs.
Na een opgejaagd “Better Things”, een muzikale battle van het betere soort tussen Pixies en Hüsker Dü, en het nieuwe aan hun heimat opgedragen “California” hadden Crystal Antlers nog één salvo op overschot. Enkele die-hard fans gingen prompt uit de bol toen de eerste noten van die ruim zeven minuten durende afsluiter door de speakers knalden. Na enig opzoekwerk zijn we uitgekomen op “Parting Song For The Torn Sky”, de debuutsingle uit 2006 waarvan slechts 500 exemplaren ooit het levenslicht hebben gezien. Deze epische brok neo-psychedelica, die overigens niet zou hebben misstaan op de eerste platen van Monster Magnet, was in zowat alle betekenissen van het woord een brutale afsluiter van de avond.
Nothing is real? Toch wel, nadat we onszelf even in de arm hebben geknepen blijkt de herinnering aan deze maandagavond levensecht. On stage lijken de uiterst gretige Crystal Antlers een muzikaal evenwicht te hebben gevonden tussen de sturm und drang uit de begindagen en hun huidige meer geraffineerde aanpak. Niet dat we de verzamelde muziekrecensenten elkaar zagen verdringen in De Kreun, maar wat ons betreft staat de poort naar de bredere erkenning wagenwijd open.
Eerder op de avond mochten The Glücks als opwarmer komen bewijzen waarom ze de laureaten van Westtalent 2013 zijn geworden. Het piepjonge Oostendse duo ging wel erg nadrukkelijk rondneuzen in de back catalogue van The Cramps, Dead Moon en The White Stripes, maar compenseerde dit gebrek aan een eigen muzikaal smoel ruimschoots met een gezonde portie Westvlaamse branie en een energieke stage performance.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-glucks-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crystal-antlers-24-02-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sinds een paar jaar wordt door de ‘BBC The Sound Of…’ gehouden, een poll bij critici en belangrijke figuren in de muziekindustrie met als doel de meest veelbelovende acts in de schijnwerpers te zetten. Onder de laureaten zitten onder meer Ellie Goulding, Jessie J en Adele. Om maar te zeggen: geen kleine eer dus dat in 2013 de prijs in de schoot van zusjes Este, Danielle en Alana Haim viel.
Haim is een pop rock band uit Californië die pas sinds 2010 echt toegewijd aan hun muziek werkt maar op korte tijd van een groot succes kon genieten. Niet onverdiend, want de zussen slagen erin om in een door elektronisch gedomineerde muziek business eerlijke rock muziek populair te maken.
Opener van dienst op maandag was Sway Clarke II, een Canadese singer-songwriter die vanuit Berlijn de wereld wil veroveren. Hij heeft in elk geval al een goede basis: intelligente teksten en behoorlijk charisma. Nu al geloofd worden als ‘R'n'B's next big Internet stud’ is niet mis; met nog een beetje meer polish komt hij er vast wel.
Wat Haim betreft: de AB was volledig uitverkocht en had er duidelijk zin in. Toch was er jammer genoeg nooit die ontploffing die een concert van 'erg goed' naar 'fantastisch' katapulteert. Maar laten we niet al te luid klagen: Haim zette een zeer goed concert neer met uitstekende vocals, geen greintje verlegenheid om met het publiek te communiceren en een bewonderenswaardige controle over hun instrumenten. Het gebeurt niet vaak dat je een dame de ene na de andere gitaarsolo uit haar mouw ziet schudden alsof het niks is. Petje af, Danielle!
Openen deed de band met de bekende single “Falling”. Van daar kozen ze nummers uit hun (overigens uitstekende) album, ‘Days Are Gone’. De titelsong moesten we missen, maar de gespeelde nummers (o.m. “Honey & I”, “My Song 5” en “Go Slow”) maakten dat ruimschoots goed. Een schitterende cover van Fleetwood Mac's “Oh Well” was één van de hoogtepunten van de set. De jongste zus (Baby Haim, naar eigen zeggen) blonk uit in de encore tijdens “Running If You Call My Name”, en toen moest “The Wire” zelfs nog komen.
Al bij al zeker voor herhaling vatbaar, vooral omdat de dames steeds beter zullen worden en uit een steeds grotere back-catalogue zullen kunnen graaien. We kijken er alvast naar uit om Haim in de late namiddagzon (opnieuw) een relaxte set te zien spelen op één van de zomer festivals!
Setlist: Falling - If I Could Change Your Mind – Oh Well (Fleetwood Mac cover) - Honey & I - My Song 5 - Go Slow - Don't Save Me – Forever
Encore: Running If You Call My Name – The Wire – Let Me Go
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Iedereen heeft ze wel, jeugdhelden van de muziekwereld. De muzikanten die mee uw jeugd hebben doorstaan en gevormd, het zijn haast echte vrienden. Apart kan ik hen onder verdelen in NOFX, No use for a name, Re-volt en Lagwagon. Samen vormen ze sinds 1995 Me first and the gimme gimmes. Vanavond staan ze in het Depot in Leuven, ik kan nog net mijn enthousiasme bedwingen en onderdruk de wil een paar Airwalks aan te trekken. Op naar Leuven.
Twee bands verzorgen het voorprogramma. Homer, een hardcore punkband, mag de spits afbijten. Zanger Johan Quinten doet me een kalende Max Cavalera denken, zowel van uiterlijk als stem. Dat mag dan al een groot compliment zijn.
Homer lijkt een soort schizofrene mix van Life of Agony, Iron Maiden en Sick of it all. Slecht is het zeker niet, maar ik ben meer op zoek naar het verband tussen de hoofdact en deze act. De kenners in het hardcore genre zullen er meer over kunnen vertellen vrees ik. Gitarist Bert Quinten wist nochtans een stevige indruk op me na te laten, de man spreekt duidelijk de taal van de gitaar.
Old man Markley tourt momenteel samen met Me first door Europa en meteen na het eerste nummer snap ik ook waarom. Deze punk bluegrass band is een aangename verrassing. Tijdens hun optreden betrap ik mezelf er meer dan eens op dat ik spontaan sta te glimlachen. Ze brengen een cover van No use for a name “Feel good song of the year” en dragen dit ook expliciet op aan Tony Sly, zanger van No use die in 2012 onverwacht overleed. Een zeer emotioneel moment voor velen in de zaal, ikzelf kreeg het er ook koud en warm tegelijk van.
Behalve dat Old man Markley aangenaam verraste, kan ik ook zeggen: dit is een band om in te gaten houden, ze zijn zeker en vast de moeite waard om nogmaals te kijken en meermaals te luisteren.
“ This next song is a cover” - We zullen het nooit beu worden, de steeds wederkerende opening van Spike Slawson (Re-volt) voor ieder nummer dat de Gimmes starten. Opvallend en toch ook wel een beetje sneu, de afwezigheid van Fat Mike (NOFX) hij wordt deze tour vervangen door Jay Bentley (Bad Religion) toch nog een extra jeugdheld voor dezelfde prijs zullen we maar denken. Verder wel aanwezig: Chris Shiflett (ex-No use for a name, nu Foo Fighters) Dave Raun en natuurlijk Joey Cape (Lagwagon)
De jongens starten met “I will survive” en de toon lijkt gezet. Maar zonder Fat Mike is het nooit hetzelfde, we missen de oneliners die de man altijd weet te brengen. Tijdens “Sloop John B” komen de benen toch al wat losser en de eerste crowdsurfers zijn een feit. Ik weet zelf een dansje te placeren, al komt dat vooral voort uit de overheersende nostalgische emoties en niet zozeer door de performance van vanavond. Klassiekers als “Rocketman”, “Jolene”, “Leaving on a jetplane” en “Over the rainbow” passeren de revue, elk in het typisch Me first and the gimme gimmes jasje natuurlijk en in het Depot barst een klein feestje los.
‘Boys will be boys’, en zo ook deze jongens, hun volgend album zal “Diva’s” heten en we krijgen enkele primeurtjes te horen. “Straight up” van Paula Abdul klinkt al knap, maar “Crazy for you” van Madonna lijkt toch onfortuinlijk gekozen.
“I believe I can fly” is de absolute meezinger, evenals “All my loving” Nooit gedacht dit te zeggen, maar The Beatles passen wel in een punkversie. Na de zoveelste keer te hebben gehoord dat het volgend nummer een cover zal zijn, brengt Slawson een Duitse schlager op ukele. Geen idee van wie het origineel was, maar hilarisch was het zeker.
De Gimme’s sluiten af met “End of the road” en ik ga toch voldaan terug richting huis. De performance is al beter geweest, maar het zijn en blijven jeugdhelden waardoor het hun al vlug wordt vergeven. Al weet ik wel weer waarom we vroeger altijd zeiden: Sk8rs have more fun.
Me first and the gimme gimme’s zijn een avondje fun, zonder uitzondering!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/homer-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/old-man-markley-24-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/me-first-and-the-gimme-gimmes-24-02-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
Bootsy Collins. Je moet hem maar één keer in je leven gezien of gehoord hebben en de man maakt een blijvende indruk achter. De extravagante look met de gekke hoeden, zonnebrillen en kleren om nog maar te zwijgen van zijn typische, stervormige basgitaar maar ook zijn atypische basklank, overladen met effecten en geen noot die niet funky gespeeld wordt. Zijn zwoele stem en relaxte levensvisie daarbovenop maakt van de man een levende legende. Het lijstje artiesten waarmee Bootsy heeft samengewerkt is dan ook ronduit indrukwekkend te noemen. Artiesten als George Clinton, James Brown en Snoop Dogg zijn maar enkele voorbeelden.
Zondag in de AB komt eerst de begeleidingsband van Bootsy het podium op in ruimtepakken, volledig volgens het spacy imago van Bootsy. Zij warmen het publiek op voor de komst van de grootmeester, wiens naam reeds luidkeels gescandeerd wordt. Boot-sy, Boot-sy!
Hij komt op bij het nummer “The Name Is Bootsy” en blijft enkele nummers grooven tot na “Pinnochio Theory” waar het publiek eindelijk de kans krijgt om uitgebreid te applaudisseren. Terecht. “Hollywood Squares” dat bombastisch en theatraal opent, valt snel terug naar de groovende formule na iedereen even terug wakker geschud te hebben. Alsof het nodig was. Bootsy laat het publiek meeroepen met uitspraken als ‘Do you give a funk?’ en ‘We love to funkenstein’ bij “Mothership Connection”, een cover van George Clinton waarnaar wordt gerefereerd als ‘The Mothership Captain’. Qua publieksinteractie een dikke pluim.
Bootsy verdwijnt van het podium en de band zet “Groove Is In The Heart” van Dee-Lite in. Toch jammer dat Bootsy niet aanwezig is bij misschien wel de grootste hit van de avond. Het feest wordt er gelukkig niet minder op. Bootsy blijft ook nog even weg bij “Don’t Take My Funk Away” waar de band vrijheid krijgt om onder andere wat spacy keyboard-solo’s in te zetten. Even later horen we de melodie van De La Soul’s “Me, Myself and I” terugkomen. Die blijken het nummer “Knee Deep” van Funkadelic, waarbij Bootsy in de jaren 70 onder andere bas en drums speelde, gesampled te hebben.
Bootsy komt terug in een andere, minstens even glitterende outfit en laat het publiek weer participeren door ‘Funk: making something out of nothing’ mee te laten scanderen. De combinatie van deze mooie levensvisie en de naar gewoonte geweldige begeleiding van de band doet mij en ongetwijfeld vele anderen rond me even wegdromen. ‘Genoeg!’, denkt Bootsy, en hij laat zijn basgitaar nog even zwaar rocken op “Roto Rooter”.
Daarna komt er terug een rustpunt met het downtempo “I’d Rather Be With You”. Alle achtergrondzangers en zangeressen -vier in totaal- krijgen één voor één de kans om hun kunnen te laten zien. Bootsy bouwt op met een lange bassolo die nét niet verveelt. Bootsy verlaat het podium maar weer eens en de band brengt “Them Changes” van Buddy Miles en “Stretchin’ Out”, mede geschreven door George Clinton. De muzikanten krijgen weer wat solo momenten. Ook de bassist, die het grootste deel van de tijd de ondersteunende rol voor Bootsy speelt, mag even het beste van zichzelf geven vooraan het podium.
Bij “Touch” komt Bootsy het podium terug op met een indrukwekkende led-verlichting op zijn basgitaar die hij enkele momenten voor zich laat spreken en duikt wat later het publiek in waar hij zich duidelijk op zijn gemak voelt want hij klimt pas een hele tijd later het podium weer op.
Afsluiten doet de band met de à capella tekst “It’s official. Family approved. One nation. Under a groove.”
Een bisronde spelen ze niet meer, maar als je zo hard groovet dat je een volledige zaal dwingt meer dan twee uur lang mee te knikken op de muziek, dan heb je een geweldig optreden gegeven. Boot-sy! Boot-sy! Boot-sy!
Organisatie: Greenhouse Talent + Ancienne Belgique, Brussel
Beady Eye ‘Oasis zonder Noel Gallagher’ noemen is Noel oneer aandoen. Noel was de creatieve spil en is dan ook een bijzonder grote aderlating voor het geluid. We moeten echter ook niet gaan overdrijven, zonder the big mouth en Manchester attitude van zanger Liam Gallagher had Oasis nooit een gezicht gehad en hadden ze het hoogstwaarschijnlijk ook nooit zo ver geschopt.
Toch is het voortdurend vergelijken met Oasis eigenlijk misplaatst, Beady Eye is (sinds kort) een compleet andere band met ook een nieuw geluid. Zou je Liam Gallagher vroeger gevraagd waarvoor zijn ‘V’ staat zou dat hoogstwaarschijnlijk niet ‘Vooruitgang’ of ‘Verandering’ geweest zijn, maar “Fuck Off” (het peace-teken, dat NVA blijkbaar heeft gemonopoliseerd, maar dan omgekeerd).
Na ‘What’s The Story Morning Glory’ klonk ongeveer elke Oasis-plaat hetzelfde en ook de eerste van Beady Eye, ‘Different Gear, Still Speeding’ bleek die formule te volgen. Al die platen bleken ook stuk voor stuk 2 à 3 echt goede nummers te hebben en de rest gold vooral als ‘opvulling’. ‘Verandering’, ‘Vooruitgang’ en zelfs ‘Volwassenheid’ kwam er met tweede plaat ‘BE’, waarvoor ze Dave Sitek achter de knoppen plaatsten. Er werd door de fans aanvankelijk getwijfeld aan eerste singles “Flick Of The Finger” en “Second Bite Of The Apple”, maar al snel wende men aan het nieuwe geluid en beseften de meesten dat dit tot het beste behoorde wat Liam de laatste jaren heeft uitgevreten.
Afgelopen zomer hadden ze de Britpopavond op de Lokerse Feesten met Primal Scream en The Fratellis moeten afsluiten, maar ze zegden op het laatste nippertje af. Een enorme domper, gelukkig was Primal Scream die avond in bloedvorm.
Opvallend: voor een ticket dat al gauw 37 euro koste kreeg je geen voorprogramma. Wel mocht broer Paul ‘het vijfde wiel aan de wagen’ Gallagher plaatjes draaien. Voor een DJ die “Kick Out The Jams” van MC5, “New Rose” van The Damned, “Bodies” van Sex Pistols en “1969” van The Stooges draait steken wij maar al te graag onze handjes in de lucht. Daar kan onze vriend Regi nog een puntje aan zuigen.
Net zoals Oasis vroeger het eigen instrumentale “Fucking In The Bushes” als intro door de boxen knalde, gebruikt Beady Eye nu hun “White Smoke”, waarna “Flick Of The Finger” werd ingezet. Zo ongeveer de beste binnenkomer die er is. En toen Liam tijdens de spoken word outro, dat via een geluidsbandje werd afgespeeld, ongeïnteresseerd doch fucking cool voor zicht uitkeek (iets waarvan je je afvraagt of hij dat heeft uitgevonden) wist je waarvoor zijn ‘V’ stond. De ‘V’ voor ‘Vedette’. Cooler dan Liam wordt het niet. Hoe hard anderen ook mogen proberen.
Dat het wel eens stevig kon worden bewezen ze door na “Flick Of The Finger” “Face The Crowd” en “Four Letter Word” te spelen, amok in de eerste rijen, een kleine grijns op Liam’s gezicht.
Ze namen gas terug met onder andere fantastische versies van “Soul Love”, “Shine A Light” en “Second Bite Of The Apple”. Toen was het tijd voor het eerste Oasis nummer. Stoere mannen sloegen de armen omheen elkanders nek want het was tijd voor “Wonderwall”. De extra punch die Liam in tegenstelling tot broer Noel wel aan het nummer geeft maakte het een meesterlijke versie.
Klein minpuntje: stevige nummers à la “Cigarettes and Alcohol” (Oasis nummer opgedragen aan iemand met een Manchester City sjaal) en “I’m Just Saying” kwamen er niet volledig uit door het lage volume in de zaal. Gelukkig merkte je het minder tijdens meer psychedelische nummers als “Soon Come Tomorrow” en “Start Anew”. Een open kans lieten ze liggen door in plaats van te eindigen met “The Roller” en “Bring The Light” erna nog “Wigwam” te spelen, zowat het minste nummer van de avond.
Gelukkig kwamen ze terug om een ode te brengen aan The Rolling Stones door hun “Gimme Shelter” te coveren. Van The Stones blijf je af, maar Liam Gallagher lapt zulke ongeschreven regels maar wat graag aan zijn laars. En maar goed ook, het klonk niks minder dan groots.
Na het optreden spookten de woorden die Alex Turner van Arctic Monkeys gebruikte tijdens zijn speech op de Brit Awards door het hoofd: “That rock 'n'roll, eh? That rock'n'roll, it just won't go away”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beady-eye-24-02-2014/
Pics @ Damon De Backer – Indiestyle.be
Organisatie: Live Nation
Rock ’n roll is zoals u allen weet dood, of doodverklaard, wie zal het zeggen, maar dat zeiden ze van God ook ooit. Om het tegendeel toch voor de avond te bewijzen was de Kreun afgeladen vol met lang niet allemaal oude en lelijke mannen, het doelpubliek van rock ’n roll, nee, die oude en lelijke mannen hebben tegenwoordig koters die enigszins volgroeid beginnen te zijn en dat betekende dat het drummen en wringen was om nog maar gewoon aan je pintje te raken, laat staan om headbangendgewijs de eerste rijen te vervoegen zonder het risico op handgemeen, wat natuurlijk altijd heel rock ’n roll is.
De reden voor dit spektakel waren de Amerikaanse vuile rockers Black Rebel Motorcycle Club die als ik het goed heb deel uitmaken van de al weer ter ziele gegane revival van de garagerock begin anno 2000. Dat deden ze met het nog altijd onvolprezen ‘B.M.R.C.’ uit welja, 2000. Rock was het toen, garagerock, waar hun nog altijd hun grootste hits op stonden, maar intussen zijn ze muzikaal behoorlijk sterk geëvolueerd naar eerder introspectieve lullaby’s die je al indertijd op ‘Howl’ kon horen, een sound die ze voor een deel ook meenamen naar hun laatste creatieve worp, ‘Specter at the Feast’ van vorig jaar, maar die bevat ook nog meer dan vaak genoeg de af en forse uithaal van een rechttoe-rechtaan rocker. Naast die garagesound hebben ze ook wat men dan blijkbaar tegenwoordig dreampop noemt, die heel wat invloeden heeft van jaren 90 Britse psychedelische rock als pakweg Spiritualized. Nu ja, die gasten komen niet voor niets uit de Bay Area.
Dat alles kon je ook horen in hun concert dat daardoor mij soms een beetje vaart miste. Introspectieve trage nummers van hun laatste platen, zo zagen we dacht ik ondermeer “Lullaby” en “Firewalker” passeren. Heel intimistisch en het gaf toch wel een andere kant van de band te zien dan wat ik van hen gewend ben. De leeftijd zal het vast zijn, en naar ik aanneem zal ook het overlijden van de vader van Robert Been er voor iets tussenzitten. Zoals te verwachten was er op het einde tijd voor het hardere werk, waar het publiek ook wel voor gekomen was, met een opzwepend “Spread Your Love”, en bij de bisnummers raar genoeg dan in het begin weer een paar akoestische nummers, die door het wel langzaamaan flink aangeschoten publiek werden verstoord. Beetje rommelig kwam het over en ook niet helemaal geslaagd, maar daarna mocht het dak er weer af met een stomend, u had het al geraden, “Whatever Happened to My Rock ’n Roll”.
Goed concert zonder meer, en het mag de volgende keer nog net iets vuiler.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-22-02-2014/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Woensdagavond was James Vincent McMorrow nog te bewonderen in de Botanique, vrijdag was het alweer tijd voor de rockers van Black Rebel Motorcycle Club. Het overwegend hipsterachtige jongerenpubliek werd vervangen door mannen met leren jacks en zwarte band T-shirts, aangevuld door enkele wijven met ballen. Wat het optreden betreft, het was simpelweg indrukwekkend.
BRMC trapte af met twee loeiers van platen van hun nieuwste album, “Specter at the Feast”, met “Beat the Devil’s Tattoo” als aanvuller. “Hate the Taste” en “Rival” waren zo ruig als maar kan en kunnen natuurlijk wel tellen als binnenkomers. Robert Levon Been en Peter Hayes maakten het publiek wild met hun gitaargebulder, terwijl ze zelf van een ongelimiteerde coolness getuigden.
Fans van het oudere werk konden gelukkig hun hartje ophalen, deze set was geen echte voorstelling van de nieuwe plaat. “Ain’t No Easy Way” krijgt altijd zo’n heerlijk blues en country toon terwijl de mondharmonica eroverheen dartelt, ook in andere nummers meesterlijk bespeeld door Hayes. Dat nummer werd dan weer gevolgd door “Berlin”, nog zo’n fantastische song. En kijk, waar andere artiesten dan bijna in de helft van het optreden zitten, heeft BRMC er nog een stuk of twintig klaar zitten. Wat zelfs sterker is, deze rockers gaven zich telkens volledig.
Maar eerlijk gezegd mochten er misschien een paar nummers uit. “Returning” en “River Styx” zijn natuurlijk geen slechte nummers, maar zorgden ervoor dat de aandacht af en toe verslapte. De keuze voor “Lose Yourself” als een soort rockballad na een hevig nummer zoals “Teenage Disease” is bovendien een beetje vreemd. Aan de andere kant was het misschien een mooie kans voor een welgekomen rustpauze in de set. “Teenage Disease” werd door support act Dead Combo nog straffer en pakte het publiek bij zijn nekvel, zo oerend hard was het. Daarmee was de eerste finale helemaal ingezet, met moshen en al. De fotografen vluchtten alle kanten uit met hun camera’s. “Red Eyes and Tears”, “Six Barrel Shotgun” en “Spread your Love” waren stuk voor stuk geniaal. Niemand kon ontsnappen aan de storm gitaargedonder die onze kant uitkwam. Mensen werden van het podium gehaald, er werd gebruld en deze rock ‘n’ roll vanuit de onderbuik zorgde voor een meer dan geslaagd optreden.
En dan was het tijd voor de tweede finale. Ze lieten wat op zich wachten maar uiteindelijk kregen we nog vier (!) bisnummers. Eerst kregen we een mooie akoestische cover van “Cool Water” van Hank Williams, jammer genoeg kon het opgefokte publiek zich niet stilhouden en leek er zelfs een beetje lacherig gedaan door sommigen. Heel onterecht natuurlijk, want we willen altijd nog eens aan Johnny Cash terugdenken. Daarna speelde BRMC een sterke akoestische versie van “Shuffle your Feet”. Drumster Leah Shapiro kon even in de coulissen blijven staan, want Hayes en Been bleven maar gaan. Voor “Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll” en “Sell It” kwam ze wel weer tevoorschijn. Een meer dan sterke bonus, dreunende bassen met jankende gitaarriffs erbij, wat wil een mens nog meer.
Daarmee sloot BRMC zijn concert in de Botanique af, we konden eindelijk uitgeput maar voldaan huiswaarts keren. Dit was nog eens zo’n optreden met echte rock ‘n’ roll, zoals hij hoort te zijn. Hopelijk zien we deze band nog vaak terug in België, want dit is een echte must see voor alle rockliefhebbers.
Neerm gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het moeten niet altijd beats of rockgitaren zijn. Vanavond staat The Jazzoline Orchestra op het programma. Koper- en houtblazers die het beste van zichzelf geven.
Met 18 muzikanten en een zangeres mag Jazzoline met recht en reden als een 'bigband' worden omschreven. Ook hun gevarieerde repertoire gaat in dezelfde richting en de referenties heten jazz, funk en soul.
In een zo goed als uitverkochte zaal is het eerste wat ons opvalt dat er zitplaatsen zijn voorzien. Gezien de aard van het concert is dit wel een jammerlijk gekozen detail, hoge tafels en sfeervolle verlichting waren wellicht de betere optie geweest. Maar, flexibel als we zijn, passen we ons aan en zoeken naar een lege stoel. Dansvoetjes komen ook zittend tot beweging.
Jazzoline brengt nummers van alle grootheden zoals Ray Charles, Cab Calloway, Etta James, Duke Ellington en Nat King Cole. We worden getrakteerd op enkele solo’s gespeeld op trombone of saxofoon. Toch nog even melden, het geluid van de saxofoon herinnert ons er weer aan waarom jazz nog altijd leeft. Heerlijk instrument.
Puur muzikaal gezien verwachten we haast Etta James herself uit de coulissen te zien verschijnen, maar de zangeres kan jammer genoeg niet aan onze verwachtingen voldoen. Hoewel de zang juist was, bracht het niet echt een meerwaarde. Het miste de zekere ‘zsa zsa zsu’ of ‘je ne sais quoi’, die een jazz stem net zo aantrekkelijk maakt, waardoor we toch een beetje op onze honger blijven zitten.
Tijdens de pauze wordt er hier en daar gefluisterd dat de tweede act verschillende verrassingen in petto heeft.
Belgian bluesman PC (Patrick Cuyvers) vervoegt de rangen en bespeelt, tot ons aller plezier, de Hammond. Door een klein technisch probleem gaat zijn eerste nummer een beetje de mist in, waardoor hij twee maal moet herbeginnen. Maar zijn diepe soulstem en natuurlijk ook de Hammond maken dit ruimschoots goed. De meerwaarde waar we in de eerste helft een beetje wanhopig op wachtten is nu duidelijk wel aanwezig.
Een paar duetten verder begint “I just want to make love to you” , het wel bekend nummer van Etta James, dat halverwege de jaren ’90 een nieuwe boost kreeg door Cola light. En net als in de reclame verschijnt er een bouwvakker (een van de muzikanten) en is er volop ambiance in de zaal. Wat animatie betreft is Jazzoline er in geslaagd hier iets onvergetelijk van te maken.
“Minnie the moocher” van Cab Calloway was nog zo een hoogtepunt. En ook zeer opvallend, men gebruikte op de achtergrond de beelden van het gebande Betty Boop filmpje dat bij deze song hoort. We krijgen nog een bigband versie van Queens’ “Crazy little thing called love” en sluiten de avond af met “Zoot suit riot” van Cherry poppin’ daddies.
The Jazzoline Orchestra zorgde voor een zeer swingende avond, al mogen ze volgend jaar de zitplaatsen achterwege laten. Terwijl we de zaal verlaten, blijven volgende woorden toch hangen: “shoo-doo-shoo-bee-ooo-bee-doo-bee-doo”
Organisatie: CC Poorthuis, Peer
Cate Le Bon – Een bezwerende V.U. ritmiek
Yuck en Cate Le Bon
Grand Mix
Tourcoing
Mooie dubbelaffiche hadden we in de Grand Mix met het beloftevolle Cate Le Bon, die een paar maand terug intrigeerden met ‘Mug Museum’ en het Engelse Yuck , die ons raakt met twee cd’s vol charmante catchy, gruizige gitaarpop.
De uit Wales afkomstige , maar in LA residerende Cate Le Bon is eigenlijk al een tijdje bezig, want ze is aan haar derde cd toe . Meteen valt op hoe sterk de V.U. en Nico in de sound is geïntegreerd . En die invloedssfeer was snel duidelijk met nummers “No God” en “Are you with me”, in het begin van de set, “Cuckoo thru the walls” en “Wild” op het eind. Een indiepsychedelisch geluid en een bezwerende ritmiek die je bedwelmt en overmeestert .
Het kwartet concentreerde zich op hun instrumenten, maar waren uitermate ontroerd van de warme respons . Een reeks dromerige lofi songs van hoekige ritmes, repeterende orgeltjes en gitaren volgden . Ergens voelden we dan ook een sfeertje van The Doors door dat riedelorgeltje. Heel wat emotie schuilt in hun materiaal , of het nu wat soberder, opbouwender of breder van aard is; nummers als “I can’t help you”, “Duke” , “Mirror me” en “Sisters” gingen van vrolijk relaxt naar mysterieus tot innemend, pakkend .
Cate Le Bon mag dan wat terughoudend zijn , ze ontpopte zich met haar band als een aangename ontdekking!
Ondanks het feit dat de tweede cd door sommige critici maar matig onthaald werd , zijn wij enorm te vinden van wat het Engelse Yuck doet . Ze houden op hun tweede ‘Glow & Behold’ het midden van onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop , niet vies van wat shoegaze pedaaleffects .
De band had het vóór de release van de tweede cd niet voor de wind, gezien het vertrek van (mede) frontman Daniel Blumberg. Op die manier nam Max Bloom het voortouw, en kreeg de bassiste Mariko Doi wat ademruimte qua zang, zoals op “The wall” en de huidige emosingle “Lose my breath”, die vanavond live ook werden gespeeld. Qua vocals moet ze nog wat zelfzekerder en overtuigender voor de dag komen; de gevoeligheid druipt van deze nummers en konden op die manier niet ten volle tot hun recht komen. Een paar dipjes middenin niet nagelaten, genoten we van deze heerlijke meeslepende, melodieuze gitaartrip, die natuurlijk Dinosaur Jr/Pavement/Sebadoh/Buffalo Tom/Built to Spill/Sonic Youth opriepen.
Nummers “Middle sea” (sterke opener van de set btw!), “Another one” en “Holing out” zijn Yuck op z’n best: rauw jengelend en broeierig spannend! Het afsluitende “Operation” linkte zelfs aan de ‘Daydream nation’ plaat van Sonic Youth .
Net als Cate Le Bon konden ze rekenen op een sterk onthaal. Iemand riep hen nog een saluut aan Kurt Cobain toe – op 20 februari ’67 geboren en dit jaar twintig jaar overleden . Yuck pikte er op in , maar had geen song van Nirvana voor handen , maar het alternatief, New Order’s “Age of consent” uit ’83 (check die plaat maar eens ‘Power, Corruption & Lies’!), was even snedig, bedreven als het origineel. En die intrigerende wavetune hoorden we ook op het sfeervol opbouwende “Rebirth”.
Yuck beet sterk van zich af en speelde een boeiende, afwisselende set!
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Yuck – Broeierige, emotievolle set
Yuck en Cate Le Bon
Grand Mix
Tourcoing
Mooie dubbelaffiche hadden we in de Grand Mix met het beloftevolle Cate Le Bon, die een paar maand terug intrigeerden met ‘Mug Museum’ en het Engelse Yuck , die ons raakt met twee cd’s vol charmante catchy, gruizige gitaarpop.
De uit Wales afkomstige , maar in LA residerende Cate Le Bon is eigenlijk al een tijdje bezig, want ze is aan haar derde cd toe . Meteen valt op hoe sterk de V.U. en Nico in de sound is geïntegreerd . En die invloedssfeer was snel duidelijk met nummers “No God” en “Are you with me”, in het begin van de set, “Cuckoo thru the walls” en “Wild” op het eind. Een indiepsychedelisch geluid en een bezwerende ritmiek die je bedwelmt en overmeestert .
Het kwartet concentreerde zich op hun instrumenten, maar waren uitermate ontroerd van de warme respons . Een reeks dromerige lofi songs van hoekige ritmes, repeterende orgeltjes en gitaren volgden . Ergens voelden we dan ook een sfeertje van The Doors door dat riedelorgeltje. Heel wat emotie schuilt in hun materiaal , of het nu wat soberder, opbouwender of breder van aard is; nummers als “I can’t help you”, “Duke” , “Mirror me” en “Sisters” gingen van vrolijk relaxt naar mysterieus tot innemend, pakkend .
Cate Le Bon mag dan wat terughoudend zijn , ze ontpopte zich met haar band als een aangename ontdekking!
Ondanks het feit dat de tweede cd door sommige critici maar matig onthaald werd , zijn wij enorm te vinden van wat het Engelse Yuck doet . Ze houden op hun tweede ‘Glow & Behold’ het midden van onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop , niet vies van wat shoegaze pedaaleffects .
De band had het vóór de release van de tweede cd niet voor de wind, gezien het vertrek van (mede) frontman Daniel Blumberg. Op die manier nam Max Bloom het voortouw, en kreeg de bassiste Mariko Doi wat ademruimte qua zang, zoals op “The wall” en de huidige emosingle “Lose my breath”, die vanavond live ook werden gespeeld. Qua vocals moet ze nog wat zelfzekerder en overtuigender voor de dag komen; de gevoeligheid druipt van deze nummers en konden op die manier niet ten volle tot hun recht komen. Een paar dipjes middenin niet nagelaten, genoten we van deze heerlijke meeslepende, melodieuze gitaartrip, die natuurlijk Dinosaur Jr/Pavement/Sebadoh/Buffalo Tom/Built to Spill/Sonic Youth opriepen.
Nummers “Middle sea” (sterke opener van de set btw!), “Another one” en “Holing out” zijn Yuck op z’n best: rauw jengelend en broeierig spannend! Het afsluitende “Operation” linkte zelfs aan de ‘Daydream nation’ plaat van Sonic Youth .
Net als Cate Le Bon konden ze rekenen op een sterk onthaal. Iemand riep hen nog een saluut aan Kurt Cobain toe – op 20 februari ’67 geboren en dit jaar twintig jaar overleden . Yuck pikte er op in , maar had geen song van Nirvana voor handen , maar het alternatief, New Order’s “Age of consent” uit ’83 (check die plaat maar eens ‘Power, Corruption & Lies’!), was even snedig, bedreven als het origineel. En die intrigerende wavetune hoorden we ook op het sfeervol opbouwende “Rebirth”.
Yuck beet sterk van zich af en speelde een boeiende, afwisselende set!
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
De Ierse singer-songwriter James Vincent McMorrow slaagde er afgelopen woensdag in een uitverkochte Orangerie adembenemend stil te krijgen. De artiest stelde er met grote kunde zijn nieuwe album ‘Post-Tropical’ voor. Al kregen we gelukkig ook nog wat van ‘Early in the Morning’ te horen.
James Vincent McMorrow startte zijn set met “The Lakes”, een mooie intro voor anderhalf uur zoetgevooisde fluistermuziek. Voor ons stond een echte vent, met baard en al, waardoor je soms moeilijk kan geloven dat hij echt die perfecte hoge klanken zijn strottenhoofd uit jaagt. Dromerige muziek is de specialiteit van de Dublinner en die werd ondersteund door de lichtpiramides op het podium en de maanachtige achtergrond.
Dat wil niet zeggen dat er geen ruimte was voor meeslepende ritmes. In “Glacier” kreeg hij het overwegend vrouwelijke publiek zelfs aan het bewegen. Het nummer bewijst tegelijkertijd dat stilte erg mooi kan zijn. Het applaus klonk vaak luider dan de zachte liedjes zelf, al was de zaal duidelijk gevuld met doorwinterde McMorrow-volgers.
Die ritmes zijn trouwens een rode draad door het nieuwe album, met het gelijknamige nummer “Post-Tropical” voorop. Er was zelfs even een leuk meeklapmoment, jammer genoeg verpestte McMorrow dat zelf door vreemd genoeg volledig uit het ritme te gaan voorklappen. Het was bovendien het moment dat we ons een ietsepietsje begonnen te vervelen. De muziek is prachtig, niets aan te merken op de zangkwaliteiten van deze artiest, maar soms wordt het geheel een beetje te serieus, te correct gezongen ook. Alles is tot in de puntjes afgewerkt, er is geen hoek af. Nu ja, misschien moet dat wel bij dit genre van kopstemfolk en toegegeven, McMorrow bekritiseren op een te perfecte stem is wellicht wat pietepeuterig.
Gelukkig was het snel de beurt aan “We don’t Eat”, het hoogtepunt in deze set. Schitterend gebracht, vooral doordat de zanger het nummer versnelde door als een gek op zijn trom te gaan slaan.
Vanaf dan gooide James Vincent McMorrow zijn mantel van stilzwijgen af en ging zowaar in interactie met het publiek, waarmee hij bewees best een grappige, zij het bescheiden, man te zijn. Verder maande hij bij “All Points” aan ‘om te dansen als een robot’. Het dansen bleef ietwat achterwege maar er zat wel degelijk dansbaarheid in de song, zeker naar het einde van het nummer.
Als bisnummer kregen we nog het geweldige “And If My Heart Should Somehow Stop” volledig solo. Daarna kwam de band nog eens op om met een haarfijne apotheose “If I Had a Boat” te spelen.
Tuurlijk wordt in dit soort reviews altijd de vergelijking met Bon Iver gemaakt. Qua sound klopt die vergelijking wel maar door dit optreden mogen we James Vincent McMorrow beschouwen als iemand die eigenlijk geen vergelijk kent. James Vincent McMorrow was een uitspatting van fantastische supersereniteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-19-02-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Een goede drie jaar brachten Callier – Geerts , tandem van Hooverphonic , een nieuwe wending aan hun muzikale carrière . Zangeres Geike Arnaert werd vervangen door Noémie Wolfs en ‘The night before’ was het eerste resultaat . Hierbij werd afstand genomen van hun kenmerkend trippopgeluid en kwam het popgeluid in de spotlights. De songs waren mooi in elkaar gekunsteld, klonken dromerig, kregen kleur door strijkersarrangementen en konden een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje, waarbij de stem van Wolfs meer & meer werd uitgediept .
Daarna kregen we nog twee platen met ‘Orchestra’ , waarbij het beste werk in een orkestraal jasje werd gestopt en Wolfs zich vocaal meer en meer kon profileren .
En dan is er na die uitgebreide tour de opvolger , ‘Reflection’ , die op 4 verschillende locaties in ons landje werd opgenomen . Hooverphonic houdt van wat spanning , zocht en vond de opnamelocaties via audities , net zoals ze toen Noémi naar zich konden halen.
We hebben hier gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie vocaal de songs naar zich toe trekt . Een open, direct sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , waarbij de emotie belangrijk is en blijft. De singles “Amalfi” en “Plasticine” vormen het uitgangsbord , maar verder valt er voldoende afwisseling te noteren, met nummers als “Ether” , “Gravity” , “Copper” , “Bad weather” en “Devil kind of girl” tot het gevoelige “Boomerang” en “Wait for a while” .
Opnieuw een overtuigende sterke Hooverphonic dus die we mogen koesteren . Het is weinigen gegeven om nog steeds zo intens te raken met dit sing/songschrijven .
Nederlands 
Français 
