Festival les femmes s’en melent: Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing
Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.
In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart” hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …
Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Festival les femmes s’en melent - Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing
Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.
In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart” hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …
Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Van net over de taalgrens komt het veelbelovende vijftal van Attagirl. Deze formatie uit Doornik ontstond in 2008 als een viertal en bracht in 2009 een bescheiden demo met drie nummertjes uit.
Attagirl bleek niet echt volmaakt gelukkig met de eigen sound en vond met de figuur van toetsenist Anatole Zéphir dé missing link. Hij vervoegde de band bij het opnemen van deze eerste EP. ‘In The Limelight’ is een aangename kennismaking want het plaatje bestaat uit vijf frisse, afwisselende indierocksongs.
Vooral in het oog springt de onderhoudende, melancholische opener “Flashpoint” waarbij de mooie stem van Benjamin Dufour opvalt. In perfect Engels doet hij ons qua klankkleur denken aan Richard Ashcroft. Ook knap is “Anyway”, een ballad die sterk refereert aan bands als The National en de Stereophonics. Andere aanknopingspunten zijn er te vinden bij Coldplay getuige de bombastische afsluiter “Never Be Apart”. Er zijn voorwaar minder mooie namen om mee vergeleken te worden.
Attagirl is dus een naam die wij in de gaten blijven houden.
Meer info vind je op www.attagirl.be .
Een potje authentieke soul krijgen we van de ruim 55 jarige dame Sharon Jones, die haar nieuwe vijfde album later ziet verschijnen toen bekend werd dat deze optimistische zangeres galwegkanker had . Die wordt en is intussen behandeld en de zangeres vliegt er dus dit jaar duidelijk in met een reeks vaardige , uptempo en traag slepende nummers , gedrenkt in de sixties soul en funk van uit de tijd van James Brown, Aretha Franklin, Tina Turner, Sam Cooke en Otis Redding.
Dampende en hitsige muziek , meer dan zomaar wat kracht bijgezet door haar geweldige expressieve stem; de percussie en de blazers geven er nog een extra opwindend of sfeervol tintje aan .
Tien afwisselende songs, die eenvoudigweg de titel van de cd ‘Give the people what they want’ onderstrepen , gaande van “Stranger to my happiness”, “We get along” naar “You’ll be lonely” tot “Long time , wrong time” en “Slow down , love” , alles in de geest van meer dan 40 jaar geleden.
Tijdloos weliswaar en als vanouds hebben we hier lekker groovende up tempo soul, funk- en motown songs afgewisseld met heerlijke ballads.
Een must see die zorgt voor een prachtig avondje pure en onvervalste soulmuziek. Als alles blijft goed gaan , is deze dame nagenoeg goed voor een reeks onvergetelijke optredens!
Een icoon is hij ondertussen wel , de Boss Bruce Springsteen , die geen voorstelling meer hoeft! De man heeft met de E Street Band al een pracht van een carrière en gaf de rock en rootspop een verfrissende wind. Ook tekstueel schrijft hij met een scherpe pen . De maatschappijkritische blik van de vorige ‘Wrecking ball’ zet hij hier gewoon verder en muzikaal kan hij met een artiest als Tom Morello (RATM) snedige en scherpe gitaarduels uitvechten; de indringende en de hoekige partijen kruisen elkaar in twaalf mooi uitgewerkte composities , waarbij country- en folkinvloeden mooi verweven zijn in de gekende Springsteenrock.
Naast enkele eigen bewerkingen “American skin (41 shots)” en “The ghost of Tom Joad”, worden andermans songs in een overtuigend rockjasje gestopt , o.m. het prachtige titelnummer van de Californische rockgroep The Havalinas, “Just like fire would” van de Australische The Saints, of het sfeervolle “Dream baby dream” van de Suicide electro. “Harry’s place” rockt van zich af ; met “Frankie fell in love” en “This is your sword” toont deze 64 jarige dat hij nog steeds spannend materiaal aflevert . De andere nummers zijn dat eigenlijk even zeer , wat betekent dat ‘High Hopes’ een totaalindruk nalaat van een sterk kwalitatief overtuigende plaat.
Slotsom, de muziek van Springsteen laat je niet onberoerd . Hij haalt nog straffe krachttoeren uit, die Boss !
De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow is aan z’n tweede plaat toe . ‘Early in the morning’ was een veelbelovend debuut binnen de sfeervolle folky rootspop. Die intimistische, dromerige, broeierige aanpak blijft zeer zeker bewaard op die tweede , maar de toetsen/elektronica krijgen wat meer toegang dan voorheen . De single “Cavalier” is een adembenemend mooi nummer . Z’n zachte , fluwelen stem dringt door en zweeft over de mooi gearrangeerde nummers heen . Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan Stevens zijn alvast referenties aan het adres van de sympathieke , veelzijdige artiest . Op “Red dust” wordt de vocale prestaties van de Ierse songwriter sterk onderstreept . Het subtiel uitgewerkte materiaal is relaxt en in deze tijden zijn het ‘ware’ onthaastingssongs . Ideaal bij ondergaande zon met die veelzeggende titel ‘Post tropical’.
Eagulls had al eerder de neus aan het venster gestoken met een gedreven debuut EP’tje met een vijftal driftige post-punk songs. Het titelloze full album is een geslaagd vervolg daarop. Eagulls delft gretig in de grondvesten van de punk en de post-punk en stoot daarbij op bij The Clash, PIL, Joy Division, Killing Joke en een ontspoorde Cure.
De jongens uit Leeds weten hun gezonde invloeden om te zetten in 10 potige en rusteloze post-punk songs die gedragen worden door angstige gitaren die vaak in duistere echo’s zijn ondergedompeld. Ze bezondigen zich nergens aan overdaad, er zit een gespannen drive in dit plaatje die de ganse tijd wordt aangehouden.
Over het kanaal wordt er nogal wat buzz gemaakt rond dit groepje, maar deze kerels zijn het meer dan waard.
Samen met al even fervente bands als Beastmilk, Ice Age, Merchandise, Holograms en Solids kunnen we hier stilaan van een indrukwekkende post-punk revival beginnen spreken.
Beyoncé heeft het allemaal! Stijl, klasse en, in tegenstelling tot haar collega zangeressen (Rihanna en consoorten), veel talent. Ze heeft een prachtige stem, geeft wervelende shows en geen mens die kan ontkennen dat zij de grootste R&B-ster aller tijden is.
Al kan ik niet zo lovend zijn over het laatste naamloze album van onze Queen B. Het beginnende trio “Pretty hurts” ,”Haunted” en “Drunk in love” geven je het gevoel dat dit de R&B-parel van 2014 zal worden maar niet is minder waar. Buiten “Partition”, “Flawless” en “Grown Woman” staat er helemaal niks verrassends meer op. Enkel een hoop trage songs die allemaal op elkaar lijken en meestal aangevuld worden door één of andere irritante rapper. Telkens opnieuw hetzelfde dus. Je zou toch denken dat een sterke vrouw en feministe als zij een album met wat meer pit zou maken?
Maar laten we eerlijk zijn, Beyoncé is een symbool van vrouwelijkheid en seks en dat is wat de fans aanspreekt. Muziek is bij de meeste van deze R&B sterren gewoon bijzaak.
Dit Canadese duo smeedt hier op hun debuut een smerige soort fuzzy punk die is opgerezen uit de beginselen van Dinosaur Jr., Sonic Youth en een lo-fi versie van And You Know Us By The Trail Of Dead.
‘Blame Confusion’ klinkt heftig, furieus en gruizig. Het is gedreven en vaak ontspoorde indie-rock die we dezer dagen ook horen bij bands als Cloud Nothings, Traams en Parquet Courts.
Het duo gaat de ganse tijd fel en snedig door met ferme lappen rockgruis als “Off White” (Trail of Dead is in de buurt), “Blame Confusion” , “Cold Hands” en het driftige “Not Complaining”, een punksneer van amper twee minuutjes. Enkel op eind kan even naar adem gehapt worden met “Terminal”, een halve ballad laat ons zeggen, maar toch nog altijd met de gitaar op scheurstand.
Solids is te ontdekken op Les Nuits Botaniques op 22/05, ze delen er de affiche met de vuige retrorockers van Royal Blood en de duistere garagerockers van The Amazing Snakeheads, allemaal gespuis uit de donkerste kelders van de rock’n’roll.
Laat ons stellen dat de albumtitel op zijn zachtst uitgedrukt een beetje misleidend is. ‘Say Yes To Love’ is niet bepaald een ode aan de liefde maar een brok striemende noise punk die uw oren er genadeloos afblaast, uw maag ondersteboven keert en uw brein doorboort met een op hol geslagen nagelpistool. De songs van deze explosieve New Yorkers worden er door de razende frontdame Meredith Graves uitgekotst met een ongecontroleerde passie en vernielingsdrang. Graves komt ons voor als het vrouwelijke equivalent van Henry Rollins ten tijde van de eerste Black Flag platen, het soort dame die scheermesjes eet als ontbijt en die zonder schroom uw kop in een kokende frituurketel ramt als je haar te veel lastig valt.
Zoek het ergens in de richting van van Bikini Kill of Be Your Own Pet, maar voeg er gerust nog wat decibels aan toe, want dit hier gaat ijzingwekkend hard. Ook Sonic Youth lijkt ons een aanvaardbare referentie, maar dan wel de meest snerende hardcore punkversie ervan.
Dit is een brutale plaat die meer ontspoort dan ze rechtdoor gaat, een bloeddorstig monster die niet alleen blaft maar ook nog eens tot op het bot doorbijt, een terreurplaat die een gepantserde tank dwars doorzeeft.
Het moedige lid die dit perfect pussy wil betreden komt er gegarandeerd zwaar gehavend uit. Nadat u deze ‘Say Yes To Love‘ ondergaan heeft kan u misschien een eigen bandje beginnen, Damaged Dick.
Een pittige dame , die Britse Anna Calvi die we al omschreven als een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. De dame , vroeger de haren strak achterover gekamd , staat nu op het podium, nog meer sexy met losse krullen en de lippen mooi gerood .
Ze is toe aan haar tweede cd , ‘One breath’, die het titelloos debuut opvolgt . Zij kwam in de spotlights als support van Nick Cave’s Grinderman , en heeft zich intussen ontpopt als een ‘rockchick’, die ergens te situeren tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave himself.
Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, grimmig, indringend gitaarspel – getokkel en gedragen door haar helder innemende zang, die doet denken aan Julee Cruise en Alison Goldfrapp . Haar muziek kruist de soundtracks en de paden van A. Badalamenti , D. Lynch en E. Morricone.
Oude songs “Desire” en “Jezebel” betekenden de doorbraak en zijn op het netvlies gebrand. Het huidig materiaal is ietwat sfeervoller, maar die unieke mystieke , mysterieuze spanning verliest ze nergens.
Live zorgt ze ervoor dat de stoere songs als “Rider to the sea”, Cry”, “I’ll be your man”, “Carry me over” , “Love won’t be leaving” in het gitaarspel en in de instrumentatie meer vrij spel hebben; ze refereert hier aan ‘The firstborn is dead’, één van de eerste platen van Cave & The Bad Seeds door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend. Die nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos.
Meer sfeervoller en slepender klonken “Suzanne & I” en “Eliza”, in hun sobere treffende aanpak bleef de dramatiek bovendrijven. Invloedrijk zijn die zachtheid en subtiliteit, wat we ook horen op “Sing to me”, “First we kiss” en “Piece by piece” , de dromerige, ontroerende melanchole songs; de elektronica en de soundscapes eisten hier z’n plaatsje op. Calvi’s leefwereld laat een Dave Eugene Edwards en Leonard Cohen toe.
Een boeiende afwisseling noteerden we . Enkele covers ontbraken niet in het geheel, “Surrender” van Presley werd een echte nighttime rock’n’roll killer en solo speelde ze een bezwerende “Fire” van Springsteen , volledig ingenomen door haar gitaarspel, de effects en haar vocals . ‘Emotie’ nam dus een belangrijke rol in.
Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; in haar onwennige positie op het podium beet ze makkelijk van zich af . De stroomstoten die ze toediende, boden dynamiek, levendigheid en scherpte!
In de bis smeulden de broeierige uptempo riffs duidelijk na, “Kiss to your twin” , “Blackout” en natuurlijk “Jezebel” (van E. Piaf btw). Door het warme onthaal kwam ze solo terug en kregen we een pakkende “The devil” bovenop .
Spijtig genoeg wordt het tweede album wat in de kiem gesmoord; onterecht, gezien Calvi een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lightnin’ Guy + John Mayall
Ancienne Belgique
Brussel
Hoe begin je een optreden in de Brusselse rocktempel AB als je net voor één der hogepriesters van de blues moet spelen? Wel, je zet a capella een song in waarbij je jezelf begeleidt met simpel handgeklap. Als statement kan dat tellen: de blues tot zijn rauwste essentie herleid. Zo deden ze het 100 jaar geleden op de veranda in the deep south, after a hard days cotton pickin’!
De jarige Lightnin’ Guy kon zijn geluk niet op: “Verjaardagen vier je thuis met familie en vrienden”, zei hij “maar dit is het mooiste verjaardagscadeau dat ik me kon wensen!” De sympathieke West-Vlaming zagen we (het lijkt wel een eeuw geleden) al in een klein parochiezaaltje met zijn band The Mighty Gators en in 2011 op het Ingelmunsterse Labadoux maar ook in de grote AB hij kreeg het publiek meteen op zijn hand! West-Vlamingen met notie van Frans en Engels hadden het meest aan de bindteksten die inderdaad afwisselend in die drie talen gebracht werden. Deze man blijft zichzelf, al zingt hij met de hartstocht en de weemoed van de zwarte slaven uit de Mississippidelta. Met The Weatherblues en de bottleneck op de snaren bouwde hij aan de echte bluessfeer in de zaal! Het enige wat een One Man Band nog nodig heeft is een oude koffer als kick drum. Eenvoud siert!
Meteen daarna kwam de eerste Grote Geest van die avond de zaal binnengewaaid: de Weissenborn guitar op schoot, kondigde hij Voodoo Child aan: ”This one is for Jimmy”. Het werd muisstil in de zaal… Even later bracht hij ons dan weer bij de rauwe realiteit van de vluchtelingen die Fort Europa willen binnen geraken. Als die met een klein kind op de schouders proberen op Lampedusa te geraken, dan moeten ze wel liegen: stil maar kindje, alles komt goed; It’s gonna be all right. Als een echt entertainer weet hij dat de boog niet altijd gespannen kan staan. To find a piece of heaven inside your Head wordt ‘opgedragen’ aan de personen die een mens kopzorgen en muizenissen bezorgen. “Gooi ze buiten, geef ze nog een busticket” en met de kazoo blaast Guy ze de deur uit! Grappig maar tegelijk uit het leven gegrepen!
Met The Winter Blues bracht hij nog eens de harde winter van vorig jaar in herinnering. Hij martelde zijn steelguitar en zweepte ‘zijn’ publiek nog eens op vooraleer hij het in handen van de oude meester moest geven. In een optreden van amper 40 minuten kregen we een heel scala aan sferen, muziek- en zangstijlen, gekruid met de nodige humor en maatschappijkritiek! Il faut le faire!
Voor wie houdt van wiskunde: deze Lightnin’Guy moet (“nog veel boterhammen eten” –zei hij zelf- en) nog 4 jaar wachten voor hij half zo oud is als John Mayall!
Muziek lijkt wel een elixir voor het lange leven. Nog maar pas heeft onze eigen Toots besloten om zijn publieke leven af te sluiten; maar daarom zal hij het niet o.i. niet laten om thuis te musiceren. Als je John Mayall bezig ziet, dan heeft hij duidelijk ook nog reserve om minstens 12 jaar door te gaan!
Voor wie hem niet echt kent: John Mayall is geboren in midden-Engeland op 29 november 1933. Hij is één van die mensen die de bluesmuziek in de jaren zestig van de twintigste eeuw immens populair maakten. Met zijn band de Bluesbreakers, is hij verantwoordelijk voor de grootste namen uit de rockgeschiedenis: Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor, … Nadien speelden die lui in bands als Cream, Feetwood Mac en de Rolling Stones. Meester Mayall kan trots zijn op zijn leerlingen!
Wikipedia vertelt dat hij in zijn jonge jaren bekend stond als een wat autoritaire bandleider. Hij zou in het busje op de weg terug van een optreden wel eens aan bandleden een gitaarversterker op schoot gegeven hebben zodat hij languit kon liggen. Van autoritair optreden was in de AB geen sprake. Al voor de eerste noot werd gespeeld stelde hij zijn drie bandleden voor:
De Texaan Rocky Athas speelde al gitaar met zijn schoolvriend Stevie Ray Vaughan. Op zijn 23ste werd hij in een Texaans muziekblad bij de 10 beste gitaristen ter wereld gerekend. Thin Lizzy schreef ‘Cocky Rocky’ nadat ze hem hoorden spelen in Dallas en Brian May van Queen liet zich beïnvloeden door zijn speelstijl. (http://www.bluearmadillo.com/rocky-athas-artist/ ) Hij werkte voor het eerst mee met John Mayall aan het album TOUGH (2009).
Greg Rzab (zeg: “ArZab”) verdiende reeds zijn sporen op de bas bij Otis Rush en andere grote blues legendes als Albert Collins, Willie Dixon en John Lee Hooker. Hij speelde 12 jaar met Buddy Guy en kreeg toen een aanbod van John Mayall voor een Europese tournee in 1999 en 2000. Daarna accepteerde hij een aanbod van Jimmy Page. Later speelde hij nog met Carlos Santana, Eric Clapton, Jeff Beck, The Allman Brothers Band, Stevie Ray Vaughan en The Black Crowes. Aan het begin van 2009 kreeg weer een aanbieding van Mayall. Sindsdien heeft hij meer dan zijn sporen verdiend als een steunpilaar op het podium en in de studio met John.
De ritmesectie is compleet met de imposante Jay Davenport op drums, geboren in 1960 en getogen in Chicago. Hij groeide op met jazz, jazz-fusion en seventies R & B. Hij leerde de kneepjes van het vak van de gepensioneerde oude Bo Diddley drummer, Clifton James. Zo verzeilde hij in de bloeiende Chicago Blues scene. De afgelopen jaren heeft hij het drumstel bemand voor de virtuoze gitarist Melvin Taylor, wiens meest recente bassist Greg Rzab was. Deze introduceerde hem bij John Mayall. De kracht en de goede smaak van zijn spel is sindsdien verbeterd door cd-opnames en live-optredens met John.
Na vijf jaar samenwerken met John Mayall, zei deze in een interwiew: "De band die ik nu heb is de beste band die ik ooit heb gehad. Beter dan dat kan niet! " En dat was er in de AB dan ook aan te zien! Ze staken met een van wal met een eerste Otis Rush (!) nummer: All Your Love. Meteen was duidelijk dat Rocky de rots in de band is. Zijn gitaarspel overstemde de piano van Mayall. (Maar met je buik tegen het podium hoor je waarschijnlijk ook niet de meest evenwichtige muziekbalans. Ik ga dus zeker de eerste steen niet gooien!) Dit eerste nummer begint stapvoets, maar gaat halfweg uptempo verder als Mayall de mondharmonica boven haalt. Deze grijsaard verkeert duidelijk nog niet in ademnood. (We moeten opnieuw denken aan Toots…) Met een guitige glimlach kondigde hij het volgende nummer aan: Somebody is acting like a child. Zo lang mogelijk een kind blijven, misschien is dat het resept voor zijn levenselixir?
Voor Walking on Sunset ruilt hij de piano in voor de gitaar. Hij houdt het stevige geluid van Rocky in bedwang maar nu en dan mag deze eens van de leiband door een simpele hoofdknik van de meester. Dan demonstreert de Texaan zijn virtuositeit. We horen nog de echo van Stevie Ray Vaughn zaliger! Het publiek vond het ook zalig… Mayall gaf hem na zo’n magistrale solo meer dan één keer een open doekje. Autoritair zag het er in ieder geval niet uit. Maar wie zei ook alweer dat de mens milder wordt met ouder worden?
Uit het album ‘Though’ (dat ook met deze line-up werd opgenomen) kwam het volgende nummer Nothing to do With Love. Een bijtend nummer waar hij onze maatschappij op de korrel neemt: materialistische ‘liefde’, oorlog in naam van één of andere ‘god’… Kan muziek de wereld redden? In Dirty Water, een nummer van het album voor zijn 70ste verjaardag, houdt hij dezelfde toon aan. Net zoals de vorige nummers wordt het instrumentale middengedeelte lang uitgesponnen. Niet alleen de gitaristen Mayall en Athas soleren. Dit keer mag ook Rzab solo gaan. Met de slap-stijl die we leerden kennen door Mark King van Level 42, imponeerde hij zijn publiek. Zo kwam er toch nog heel wat afwisseling in de soms lange nummers.
Voor afwisseling zorgt ook een dame in het publiek. Mayall kondigt een nummer aan uit zijn album Wake Up Call: I’m a Sucker for Love en dan komt uit het publiek een hoog stemmetje met een verzoeknummer. Mayall kijkt eerst verbaasd en begrijpt niet goed wat de vraag is. Als een echte gentleman probeert hij de onderbreking netjes af te handelen: “This lady is confusing me!” Maar ze houdt vol en legt uit wat ze eigenlijk wil. De Brit blijft cool en heeft het perfecte excuus van een heer op gezegende leeftijd: “Why do I have so many songs on my repertoire?” Hij legt het zelfs mooi uit zodat we allemaal op de hoogte zijn: ze blijkt een nummer aan te vragen dat hij 30 jaar geleden op plaat heeft gezet maar nooit meer live heeft gebracht. En dan besluit hij fijntjes met “I’m gonna end this conversation because there are people who want to hear music.”
Give me one more Day is een ironische lofzang op zijn vroegere levensstijl. De krasse knar heeft reeds 25 jaar alcohol laten staan! Een enthousiaste toeschouwer wordt meteen als alcoholicus bestempeld. En dat is toch de kers op de taart bij een optreden: een performer die contact heeft met zijn publiek en die ons tussen de muziek door verwent met een verhaaltje uit eigen koker.
Een hoogtepunt werd Chicago Line uit zijn eerste album uit 1965. Mayall zette in met een snedige harmonica die werd ondersteund door de snare-drum van Davenport. Eens gitaar en bas ook aansluiten, zijn we vertrokken voor een dolle treinrit die ons via de klassieke Mayallblues meevoert naar een jazzy improvisatie op de bas en het orgel van Mayall met de klank van een vibrafoon. Om van te snoepen!
Uiteindelijk had men in de AB er niet op gerekend dat we nog een bisnummer zouden krijgen. Zaallichten aan, gordijnen omhoog, de installatie uitgeschakeld en… daar verscheen het viertal weer. Mayall, verbaasd dat zijn instrumenten uitgeschakeld zijn: ”Panic, they switched everything off! They weren’t aware of your enthousiasm!” Terwijl de technici hals over kop aan het werk gaan, krijgen we info over website: “There you’ll find everything you want to know about these guys, because are they fantastic or what?” In een mum van tijd was alles weer intact en vlogen ze er voor een laatste keer in met Hideaway, een Freddy King instrumental waarmee de jonge Clapton zichzelf bij de prille Bluesbreakers de goddelijke status in speelde! Het publiek ging uit zijn dak dat met zowel 18- als de 68-jarigen uit drie generaties muziekliefhebbers bestond. Mijn eigen vader is onlangs 80 geworden; maar ik betwijfel of er van dat bouwjaar nog present waren vóór het podium.
Hats off for this great godfather of the blues!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lightnin-guy-22-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-mayall-22-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
‘Lefto presents’ Andrew Ashong, Fulgeance & Sampha – Fulgeance redt het feestje
Fulgeance
Lefto – ons meest succesvolle exportproduct in soulfunkjazzland – was vrijdag opnieuw aan een veelbelovende editie toe met zijn steeds verrassende partyconcept . ‘Lefto Presents’ pakte voor deze lente-editie uit met een gevarieerde line-up. Neo-soul-artiest Andrew Ashong, de Franse producer Fulgeance en de nu al legendarische Sampha hadden de eer op Lefto’s affiche te prijken. Fulgeance – in extremis aan de affiche toegevoegd ter vervanging van de gecancelde Dorian Concept – mocht misschien tweede keuze zijn maar de Fransman bewees een meer dan waardige vervanger te zijn voor het Oostenrijkse wonderkind Dorian Concept. Meer nog, Fulgeance was de absolute redder van deze licht tegenvallende avond.
Multi-instrumentalist en vocalist Andrew Ashong (zie foto) kwam het voorbij jaar keihard in de spotlight te staan met zijn absolute hit “Flowers”. Deze productie in samenwerking met techno/house-pionier Theo Parrish was vorig jaar niet weg te slaan in de top van mijn playlists. Deze fluweelzachte oorworm lokte ongetwijfeld heel wat nieuwsgierigen naar de Vooruit. Vraag is of deze nieuwsgierigen de performance van Ashong en zijn vierkoppig gevolg al even matig vonden als ikzelf. De dromerige souljazz-getinte sound waaide als een aangenaam frisse bries door de Balzaal maar het jongensachtige stemgeluid van Andrew gaat na een tijdje wel stevig vervelen. “Waar is de soul, en niet iets teveel poo-pa-poo-papa”, dacht ik wel vaker!
Het vijftal eindigden hun korte set met een creatieve variatie op “Flowers”. Het werd duidelijk dat de Parrish-touch in het origineel dé sleutel is geweest om Ashong die gehoopte carrièreboost te geven.
Een tweede ontgoocheling van de avond was in de maak toen Fulgeance zijn opwachting maakte. Een uiterst getalenteerde Micro Korg-tovenaar Oliver Thomas Johnson aka Dorian Concept als headliner vervangen lijkt me een moeilijke uitdaging. Wel, de showman uit het Franse Caen heeft zijn rol als substituut perfect uitgevoerd. Zijn persoonlijke sound leunt heel dicht aan bij de club funk en future beats van Dorian zelf. De electro-geïnspireerde futureclubfunkdisco van de hyperactieve Fulgeance slaat ogenblikkelijk over op de heupen van de half gevulde Balzaal. Een dikke pluim op de hoed van Fulgeance. Hij heeft er een fan bij en we houden hem in het oog.
Tenslotte was de veelbelovende Sampha uit de Young Turks-stal de rol toebedeeld om de avond naar een nog hoger niveau te tillen. Sampha Sisay is de singer-songwriter dat vooral gekend is van zijn collaboraties met SBTRKT, Jessie Ware, Drake, Katy B en Solange Knowles. Geen live vanavond, wel een dj set. De energieke vibe van voorganger Fulgeance wordt meteen keihard in de grond geboord. Openen met zijn eigen “Too Much” schoot als lood in de benen van het publiek en het leek er ook op dat zijn makke verschijning de sfeer helemaal naar beneden zou halen. Enthousiast dj’en is vooral weggelegd voor de ubergetalenteerde Lefto. Misschien was het niet de beste keuze om een producer als Sampha op te voeren als party-dj. Zijn set met de obligate SBTRKT-nummers “Living Like I Do” en “Hold On” hebben mijn idee over deze flauwe verschijning nooit kunnen veranderen.
Eerlijk, dit is de eerste ‘Lefto Presents’ waarbij ik serieus op mijn honger ben blijven zitten. De verrassende Fulgeance, de immer oerdegelijke Lefto-intermezzo’s en mijn excellente gezelschap waren de welgekomen lichtpuntjes van deze avond. Mijn steun voor Lefto’s avonden zal ondanks deze tegenvaller eeuwig blijven leven. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie.
Organisatie: Democrazy, Gent
Sophia , het alter- ego van Robin Proper-Sheppard was voor drie optredens in ons landje . Het afsluitend concert van onze droefgeestige sing/songwriter was in de Kreun, Kortrijk. Onze man overtuigt in giftig en pittig donker songmateriaal over de dramatiek in z’n ‘lief en leed’- relaties. De autobiografische pijn weet ons te pakken. Hij was reeds in allerhande bezettingen en gedaantes te zien . Geen nieuw materiaal voorlopig, maar een handvol ‘Zomaar’ optredens. Tja, hij houdt van ons landje die Proper-Sheppard …
De opkomst voor de support New Found Land uit Zweden was mager, maar de afwezigen hadden ongelijk. De voor mij onbekende band , kon me zeerzeker de veertig minuten boeien. Drie jonge muzikanten en een bevallige, rondborstige blondine, die goed met de trommelstokken overweg kon, speelden een ingetogen set; muzikaal zitten de songs goed in elkaar; het zijn vlotte , aangename, soms breekbare luisterliedjes. Uitermate positief zijn we dus voor dit kwartet .
En dan over naar de hoofdact van de avond Sophia, rondom onze multi-culturele Robin-Proper-Sheppard die ergens huisvest tussen Usa – UK en ons eigen landje . Na de weergaloze sound van The God Machine , zijn we al jaren te vinden voor die melanchopop van Sophia . Persoonlijk was het al van 2004 op RW geleden dat we hem aan het werk zagen . Toen werden ze tijden hun concert in de Pyramid marque , tot ergernis van Sheppard, weggeblazen door Muse op het hoofdpodium.
In de Kreun liep het goed vol en waren er geen storende nevengeluiden dus . Zes muzikanten stonden hem bij. Bijna twee uur lang brachten ze de die broze , weemoedige sound ; dat depri-kantje blijft als vanouds over verdriet , afscheid nemen en vervlogen, vergane en onbeantwoorde liefdes gaan . Sheppard was zeer spraakzaam en focuste zich ook op het oudere werk.
Muzikaal een zwaarmoedigheid die doorweegt, en gedragen wordt het prima gitaarspel van Proper-Sheppard himself en z’n bijzonder heldere, breekbare stem. De sound krijgt ook een extraverte tint , waarbij er gelinkt wordt aan The God Machine , zoals de crescendo’s op “The river song”. De hoogtepunten waren dan ook "Bastards”, “Razor blades”, “Desert song n°2”, “I can't believe the things i can't believe" en het nummer waar ze hier een breder publiek mee bereikten, "Oh my love".
Twee nieuwe nummers exclusief kregen we op het laatst te horen, "The drifter" als de huidige single "It's easy to be lonely" zijn veelbelovend!, en als we Proper-Sheppard mogen geloven, het allerbeste voor de nieuwe plaat die vorig jaar, het jaar daarvoor, dit jaar of volgend jaar moest , kan of zal verschijnen. De Belgische festivals vissen al naar hem, maar voorlopig houdt hij de boot af. Spijtig genoeg ziet hij o.m. het Cactusfestival niet zitten, gezien Massive Attack er geprogrammeerd staat . Tja, een kronkel die niet begrijpen valt , maar ok we hadden hier een zeer stijlvol, fragiel, boeiend en uiterst aangenaam concert in een daarvoor prima zaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sophia-21-03-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Wye Oak is een duo uit Baltimore, US of A, die in april hun vierde album uitbrengen, ‘Shriek’ en dit onbekende album alvast in de Witloof Bar van de Botanique kwam voorstellen. Koerswijziging op dit nieuwe album: terwijl op voorganger ‘Civilian’ Jenn Wasner nog heftig gitaarsolo’s rondstrooide, is het nieuwe album volledig op keyboards en bas geschreven.
Live betekende dit dat Wye Oak nog meer multi-instrumentaal te werk ging dan voordien, Andy Stack speelde drums met de rechterhand en keyboards links, terwijl Jenn Wasner zowel bas, gitaar als keyboards speelde in de catacomben van de Botanique.
Wye Oak had veel goesting om de nieuwe nummers voor te stellen, de set bestond ongeveer voor de helft uit nieuwe keyboard en bascomposities, en voor de andere helft uit gitaarnummers die vooral uit ‘Civilian’ geplukt werden. Bij de nieuwe nummers waren we vooral gecharmeerd door de nummers die op bas geschreven waren, Jenn Wasner beheerst dit instrument met even groot gemak als de gitaar. De nieuwe keyboard nummers bleven net iets minder hangen, omdat ze te midtempo bleven en te weinig op de dansvloer mikten.
De moordrif van “Holy holy” was er dan wel weer boenk op, en ook het huppelend aanzettend titelnummer “Civilian” werkte prachtig naar een apotheose toe, met zijn afwisseling van rustige passages en gitaaruitbarstingen, met daarbovenop de louterende countrystem van Jenn Wasner.
Absoluut hoogtepunt voor mij vanavond was “For Prayer” uit ‘The Knot’, het “Cortez the killer” van Wye Oak, met Jenn als de bastaarddochter van Dinosaur Senior.
Wye Oak is een heel versatiel duo, dat net als Yo La Tengo gitaarrock en keyboardnummers afwisselt en nooit de songs uit het oog verliest. Wij waren vanavond net iets meer onder de indruk van de oudere gitaargebaseerde nummers, maar dat komt wellicht ook omdat de nieuwe nummers nog niet uit zijn en er dus geen aanknooppunten waren.
We pikten ook nog twee nummers mee van Sylvan Esso, en als je graag naar London Grammar of Poliça luistert, dan is dit ook iets voor jou: een hoge zang op een aanstekelijke groove.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Sore Losers + Horses On Fire
Net op tijd waren we voor Horses On Fire, een waardig voorprogramma, die net hun 2de plaat ‘Any Kind of Storm’ hebben uitgebracht. Een rockband met de juiste uitstraling die het publiek en vooral mijzelf aangenaam verraste. Stonerrock met poppy invloeden kunnen we dit noemen. Zij zijn hun set gebald begonnen met “Battle Royal”. We wisten meteen dat we een stevig optreden voorgeschoteld zouden krijgen. Om het publiek helemaal mee te krijgen trakteerden deze mannen ons op nog een paar vette tracks. “Houdini”, één van mijn persoonlijke favorieten, kon je heel sterk vergelijken met Queens of the Stone Age. Daarna kwam “Raw Meat”, dat zijn naam zeker niet gestolen heeft en waarvan ook een official video is gemaakt. “Any Kind of Storm” heeft naar het einde toe nog een extra boost gegeven aan hun set en ook het mooie “Giant hand” heeft mij helemaal ingepakt. Zalig dit nummer! Ze eindigden met “Draw the Line” van hun debuutplaat. Een sterke afsluiter als je het mij vraagt. Kortweg deze band heeft het helemaal! Well done guys!
En na deze aangename verrassing hebben The Sore Losers ook nog eens het dak er af geblazen in een uitverkochte 4AD. Zij hebben in stijl hun nieuwe album ‘Roslyn’ voorgesteld. Met hun rauwe rock en af en toe een tikkeltje blues zijn zij toch wel één van de beste Belgische bands van het moment. Hun shows laten dan ook niets aan de verbeelding over. Een krachtige set was het waarin hun toppers zoals “Juvenile Heart Attack”, “Beyond Repair”, “Silver Seas” en “Girls Gonna Break It” uiterst krachtig tot hun recht kwamen en het publiek helemaal wild maakten.
Om het even kort te zeggen, ze hebben eigenlijk te veel goede songs om op te noemen. Hun nieuwe plaat is dan ook weer een topper van formaat. Deze Limburgers weten duidelijk van aanpakken! Het nieuwe “Tripper” en “All My Friends” werden met volle overtuiging gebracht en gaven een meerwaarde aan deze stevige set. Ook het vette “Gold in Them Hills” mocht zeker niet ontbreken. Dit was een optreden om ‘U’ tegen te zeggen en ik ben er van overtuigd dat zij deze zomer een paar festivals in vuur en vlam zullen zetten. Tot de volgende, jongens!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-sore-losers-21-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horses-on-fire-21-03-2014/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het vijfkoppige The girl who cried wolf komt aandraven met een boeiende EP. Drie nummers hebben we, te situeren binnen de sfeervolle , broeierige indiedreampop. Een wonderschone sound met weerhaken gedragen door de hemels bitterzoete zang van Heleen De Stuyver, die over de nummers heen zweeft .De toevoeging van cello geeft kleur . “Volt” is snedig en valt op door de gitaarerupties , “Shuffle” is intens pakkend en de titelsong, opener van de EP, kenmerkt zich door trippy partijen .
Spannend dus! We zijn alvast benieuwd wat zij nog meer in petto zullen hebben .
info http://www.thegirlwhocriedwolf.com
We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe cd van het Gentse Little trouble kids, tot vóór deze cd rond de tandem Eline Adam en Thomas Werbrouck . Ze kregen voor deze derde cd de hulp van drummer Jonas Calu , die hun vroegere stompbox inruilt . Qua rauwe intensiteit heeft het gezelschap nog niks ingeboet. Eerder werd hun materiaal ingeblikt door Tim Vanhamel en Micha Volders .
Ze namen nu zelf de touwtjes in handen, de DIY aanpak is back to basics en is iets dat ze hoog in het vaandel houden . Resultaat (opnieuw) : een afwisselend zompig doorleefd broeierig, gevoelig album die teruggrijpt naar de roots/noiserock , blues en touareg; de gitaareffects , de percussieriedels en die indringende zangpartijen, ze zorgen maar voor terechte referenties aan Cave (+ het oudere Birthday Party), Kim Gordon (Sonic Youth) en Polly Harvey; ook ergens ademen ze het sfeertje van ons eigen Triggerfinger en Black Box Revelation.
Ze hebben letterlijk een erbarmelijk jaar 2013 van zich afgespeeld met charmant stevig en intens donker materiaal , luister maar eens naar de variaties van een “Myrninerest”, “Medals & scars” en “Far as long” . Geen enkele song moet eigenlijk onderdoen . Deze Little trouble kids klinken volwassen en hebben dus een boeiend werkstuk uit .
Een opkomend talent is afkomstig uit Finland - Beastmilk met name , en die mogen we alvast in het oog houden , want ze hebben een spannend , broeierig slepend rockend debuut uit . Intens bedreven songmateriaal , dat een Joy Division/Echo//Cure wave tune verraadt , wat door de donkere, indringende zangpartijen nog wat aangedikt wordt . De venijnige, korrelige gitaren en drums baden dan in een Neurosis metal sfeertje en ergens zweeft Dave Eugene Edwards (16 Horserpower/Wovenhand) over de songs heen .
Tien nummers , die allen de aandacht behouden en die bands van rockende wave doen verbleken . Beastmilk is nu niet direct een toepasselijke groepsnaam , maar hun muziek intrigeert … én overtuigt !
Het Australische Boy & Bear is in eigen land nogal populair en is muzikaal wat in het verlengde van bands als The Lumineers , Mumford & Sons en Other Lives. De sound zit duidelijk in de lift met die folky/americana invloed in hun aanstekelijke , broeierige sfeervolle, dromerige indiepop .
We noteren een afwisselend boeiende tweede plaat van het kwintet waarbij nummers als “Southern sun” , “Old town blues” , “End of the line” en “Stranger” uptempo gedreven klinken door die opborrelende, frisse, vrolijke tunes ; andere als “Bridges” , “Three headed woman”, “Real estate “ en de titelsong zijn op hun beurt geraffineerd en mooi uitgewerkt door de keys en orkestratie . De stem van frontman David Hoskin heeft iets mee van de romantiek die er bij Finn Andrews van The Veils is .
Boy & Bear – dit is muziek die lekker klinkt en niet verveelt . Sympathieke muziek van een sympathiek kwintet! Mooi.
Wederom nieuw werk van Guz, de Duitse multi-instrumentalist en veelschrijver die beter bekend is als frontman van die Aeronauten. ‘Der Beste Freund das Menschen’ is inmiddels zijn vijfde solo-album en de opgewekte composities die Guz hier brengt, passen als gegoten bij de eerste, heerlijke lentedagen.
Guz weet op dit plaatje als geen ander diverse genres naadloos in mekaar te gieten. Zo brengt hij garagerock en western in een lekker sixtiesjasje terwijl hij op andere tracks blues, punk en rock-n-roll weet te vermengen. Deze Duitse workaholic heeft daarbij perfect de kunst onder de knie om tegelijkertijd levenslustig als melancholisch uit de hoek te komen. Voeg daarbij nog zijn zeer herkenbare stem van Guz en composities als “Sommer 1984”, het swingende “Neid”, “Lektrizit” en het bij kampvuren zeer geschikte “Drogen Nehmen Und Rumfahren” en je hebt wederom een uitmuntende plaat.
‘Lost in the Dream’ is een opmerkelijk rustige en vloeiende plaat die mijlenver weg staat van de indierock van het debuut ‘Wagonwheel Blues’ waarop The Velvet Underground en Sonic Youth nog de grote voorbeelden waren. Nu Kurt Vile definitief andere succesvolle oorden heeft opgezocht, is Adam Granduciel des te meer de drijvende kracht achter The War On Drugs. Op dit album eert hij de klassieke patronen van de Americana en evenaart hij het songwritersschap van grootheden als Bob Dylan en Mark Knopfler. Granduciel weet zich met een collectie dromerige en vaak bloedmooie songs ver verwijderd te houden van de schmerz en de pathos. De songs zijn doortastend, boeiend en ademen rust uit, het zijn fluwelen pareltjes die als een fris beekje door het landschap kabbelen. We horen een geïnspireerde Dylan, een begeesterde Tom Petty en een ingetogen Bruce Springsteen.
Zo lijkt de titelsong iets wat geboren is uit een samenwerking van Springsteen en Dylan in een zeer creatieve bui, neigt Granduciel’s gitaar in “An ocean in between the waves” naar Mark Knopfler in betere dagen en voelen we in “Eyes to the wind” een aangenaam Mike Scott briesje waaien.
De referenties die we hier aanhalen zijn niet van de minste en we durven er gerust nog aan toevoegen dat de heren Dylan, Petty, Knopfler, Springsteen en Scott in jaren zo geen knappe plaat gemaakt hebben als deze ‘Lost in the Dream’. En, sorry voor Kurt Vile, maar ook het alom bejubelde ‘Wakin on a pretty daze’ speelt een klasse lager.
Een plaat om te koesteren. The War On Drugs komt dit stukje diamant voorstellen op 25/05 op Les Nuits Botanique.
Driewerf hoera! Na 8 jaar brengt de Brugse punktrots Flatcat eindelijk nieuw werk uit! ‘Heartless Machine’ is het derde full album van het viertal dat in de afgelopen jaren enkele dikke punkhits wist te scoren. Frontman Minx was wat verveeld om tijdens optreden steevast dezelfde set af te haspelen en begon zo nieuwe songs te componeren. Op Groezrock 2011 werd punklegende Bill Stevenson aangesproken en die mixte het album samen met Jason Livermore in The Blasting Room in Colorado (waar eerder al Rise Against, Alkaline Trio en NOFX op bezoek waren).
Het resultaat mag er wezen: qua sound weet Flatcat met ‘Heartless Machine’ moeiteloos hun Amerikaanse voorbeelden te evenaren. Ook compositorisch is het niveau van deze plaat zeer consistent. De meest opvallende tracks zijn wat ons betreft allereerst het heerlijke en aan The Descendents schatplichtige “Butterface” . Daarnaast is er het opgewekte en catchy “Loose Tongue”, een heerlijke meezinger waar Flatcat duidelijk een patent op heeft.. Verder is er het opvallende drieluik “Not What I Signed Up For”, “The Great Escape” en “All Anchors Lost”. Het zijn de drie laatste tracks op de plaat die bevestigen dat Minx eigenlijk een begenadigd singer-songerwriter is (geen verrassing voor wie hem vorig jaar op Groezrock bezig zag) die ondersteund wordt door een zeer solide band.
Flatcat mag terecht trots zijn: ‘Heartless Machine’ is hun beste plaat tot op heden en toont aan de heren springlevend zijn!
The Temptations & The Four Tops
Ethias Arena
Hasselt
Ik kom uit een gezin waar Motown een belangrijke rol speelde. Mijn ouders die shuffelden tot ze er bij neervielen en ons leerden hoe je dat nu precies moest doen, warme onvergetelijke momenten. Tegenwoordig dient het als ideale muziek om het huishouden te verzorgen of gewoon om eens fijn door het huis op te dartelen.
De kans om The Temptations en The Four Tops (beiden Motown artiesten) te gaan kijken, greep ik dan ook met 2 handen aan. Toegegeven, de originele leden zijn nog op twee vingers te tellen en er wordt geteerd op de successen van weleer, maar het is het gedacht wat telt.
In een volle Ethias Arena valt wel meteen op dat de leeftijdgrens ver boven de mijne ligt en het voelt een beetje dubbel aan. Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn moeder en stiefvader me deze muziek hebben bijgebracht, maar het is ook jammer te zien dat er niet meer jonge mensen zijn. Hoe dan ook, ik ben klaar om ondergedompeld te worden in muziek dat uit een tijd stamt waar het allemaal niet draaide rond visuals, show, enzoverder. Muziek pur sang, zoals het hoort.
The Temptations starten vanavond. Meteen bij de eerste noot word ik overspoeld met een gevoel van warmte en liefde. De mannen zijn wat ouder, de danspasjes een beetje krampachtig en de kostuums zijn niet bepaald flatterend te noemen, maar de muziek en zang blijven onveranderd. Enorm innemend, beter kan ik het niet beschrijven. Een stel lieve bompa’s met een hele hoop soul en ritme.
De zitplaatsen in de Ethias Arena zijn een jammer gegeven, blijkbaar voor velen, maar al shuffelend op mijn stoel geniet ik met volle teugen.
Wat ze ook doen of zeggen, The Temptations zijn entertainment van de bovenste plank en uiteindelijk geef ik het op. Ik sta recht en shuffle net zoals mijn mama mij dat geleerd heeft. Als ze dan afsluiten met “My Girl” is er geen twijfel meer mogelijk, de avond is geslaagd en The Temptations hebben het nog steeds.
Het publiek ain’t too proud to beg en The Temptations komen nog even zwaaiend afscheid nemen. Tijd voor een kleine pauze en ik kan niet wachten op The Four Tops. (zie foto homepag)
The Four Tops beginnen sterk en het op mijn stoel stil zitten heb ik na een seconde of 3 gelaten voor wat het was. Deze muziek is bedoeld om op te dansen en dat is net wat ik ga doen. In tegenstelling tot de Temptations zijn deze mannen iets beter gekleed en zit er geen sleet op de dance moves, maar de muziek en zang staan ook hier gewoon centraal. Tierlantijntjes zijn absoluut niet nodig en heel even ben ik jaloers op de generatie voor mij die deze periode van zalige muziek echt heeft beleefd.
Uiteraard wordt er hommage geleverd aan de overleden bandleden, waaronder de legendarische Levi Stubbs. Een van de meest memorabele stemmen die Motown ooit heeft voortgebracht. De energie en vrolijkheid die er net nog heerste verdwijnt door deze hommages wel een beetje en ik zit zelfs een beetje verveeld in mijn stoel.
Maar de mannen bewaren het beste voor het laatst en ik weet niet zeker hoe het gegaan is maar dit is alleszins hoe ik het mij herinner. Plots stond ik met een Four Top omarmd op het podium mee te dansen en te zingen, toevallig op mijn favoriet nummer van hun Tja, I can’t help myself, deze muziek brengt me terug naar mijn kindertijd.
Al losten de Four Tops niet alle verwachtingen in, voor de rest van mijn leven zal ik kunnen zeggen dat ik met hun een shuffle heb gedaan.
Een shuffle waar mijn ouders trots op kunnen zijn en dat maakt zo een avond helemaal de moeite waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temptations-18-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/four-tops-18-03-2014/
Organisatie: Gracia Live
Na beluistering van haar kersvers album ‘The Classic’ was het met een bang hart afwachten wat deze nieuwe, meer soulvolle Joan live zou geven. De vorige drie albums waren uitstekend en al zeker het laatste, ‘The Deep Field’. Telkens deed ze hier beroep haar melancholische fragiele stijl van zingen en arrangeren. Ook live waren het sobere, beklijvende concerten. Joan heeft ondertussen duidelijk wat meer levensvreugde teruggevonden na haar toch wel tragisch liefdesleven en dan denken we natuurlijk aan het verlies van haar geliefde Jeff Buckley.
Niets van dit alles dus op het laatste album en het was dan ook in zekere zin een verrassing dat ze slechts begeleid werd door drie muzikanten. Uiteraard was haar drummer en partner in crime Parker Kindred ook weer van de partij. Hij zag er weer even stoned uit als altijd, maar de man kan nog steeds ongelooflijk strak drummen en was een plezier om bezig te zien. Verder nog een tweede keyboard/saxofoon en een uitstekende gitarist en het plaatje was compleet. Geen motown backing zangeressen te bespeuren dus.
Het eerste nummer “What Would You Do” klonk al meteen steviger dan vroeger met dan toch weer een fragiel einde in haar gekende stijl. Onmiddellijk gevolgd door het sterke “Holy City” en het uitbundig eindigende “Good Together”. Daarna viel het wat stil met een poging tot viool spelen in “Get Direct”. Misschien lag het aan de gouden glinsterlak op de viool, maar om één of andere reden kwam die er niet echt door.
Hoog tijd voor wat ouder werk met “The Ride”, maar ook dat kwam er wat routineus uit. Van dan af leek het wel een twijfelende zoektocht tussen Joan oude stijl en nieuwe stijl, waarbij geen van beide echt konden overtuigen. “New Years Day” werd bijna volledig gedragen door een zeer sterk drummende Parker. Enigszins geforceerde knipogen naar funk en reggae volgden en ook het ongelukkig gekozen oudere nummer “I Defy”, waar het gemis aan de zo typerende stem van Anthony Hegarthy pijnlijk duidelijk werd.
De band stond verrassend snel terug op de planken voor de bisronde van drie nummers “Shame”, “The Magic” en het titelnummer “The Classic”. Dit laatste werd a capella gebracht met alle muzikanten vooraan. Een formule die altijd – en ook nu – veel sympathie opwekt bij het publiek. Zeer goed gezongen, maar toch kon ik het gevoel dat Joan een beetje zoekende is naar een nieuwe stijl niet verdringen. Hopelijk vindt ze wat ze zoekt en volgen er nog vele kippenvelmomenten...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joan-as-police-women-16-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
![PIAS [NITES] 2014 – Pias Nite Two – Beloftevolle en ervaren bands](/media/k2/items/cache/ac2c2685d4cc11cb7feef344d2661a33_S.jpg?t=20140319_131201)
PIAS [NITES] 2014 – Pias Nite Two – Beloftevolle en ervaren bands
Pias Nites 2014
Tour & Taxis
Brussel
2014-03-15
Filip Saffer, Pieter Vandoorne en Jelle Berden
Play It Again Sam, beter bekend als [PIAS], de welbekende internationale platenboer vierde afgelopen weekend zijn jaarlijkse hoogmis in de gebouwen van Tour & Taxis te Brussel. Als vertegenwoordiger van de goede smaak hoeft [PIAS] weinig introductie. Het label is als een tweede thuis voor inventieve, originele en avontuurlijke muziek. De [PIAS] Nites zijn dus dé uitgelezen manier om hun gevestigde waarden en nieuw talent op de best mogelijk manier in de verf te zetten. Vrijdag stond in het teken van de elektronische muziek, zaterdag werd er plaats gemaakt voor beloftevolle en ervaren bands uit de eigen rangen.
Het voelde als een briesje om binnen te waaien in de prachtige ruimtes van Tour & Taxis. Een lekkere akoestiek loopt er wel al gauw verloren. Iets waar Melanie De Biasio volop van kon meespreken. Na haar vorig jaar verschenen, sterk gehypte, plaat zag ik haar afgelopen zomer al eens twijfelen en weifelen op het Esperanzah podium. Ook daar kon ze het publiek niet meesleuren in haar jazzy, dreamy universum. In de kille leegte van Tour & Taxis bleek de jonge Waalse daar nog meer last van te hebben. De kracht en emotie van op haar album ‘No Deal’ waren werkelijk nergens terug te vinden.
Milky Chance, wereldbekend dankzij hun hitje 'Stolen Dance', was de wat vreemde eend in de bijt op zaterdag. Verder dan hun hitdeuntje zijn de jonge Duitsers blijkbaar nog niet geraakt. Elke song klonk als een goedkoop doorslagje van hun radiohit. Ook de jongens zelf leken niet echt overtuigd, een mening die ook het publiek duidelijk deelde.
Ook Girls in Hawaii, onze indie van eigen bodem, had jammer genoeg weinig wind in de zeilen. De hula hoops vielen geregeld op de vloer en de rieten rokjes leken wel van bamboe gemaakt. Onder de vleugels van de neo-psychedelische muziek miste het de nodige explosiviteit. Het “Misses” die gelaagdheid. “Not Dead”? Het raakt niet waar het raken kan. Ze lijken wel verdwaald te zijn in “The Fog”. Het eindigde met allemaal te weinig “Flavor”. Geen rep en geen roer.
En dat is nu net wat we wel terugvonden bij John Grant! Karakter, présence, songs die menig vrouw even de beentjes doen knijpen, synths die diep willen trillen. Kortom, een poëtische zeevaarder met een verhaal! Ga dat zien! “Black Belt” gaf kribbels en “GMF” voelde imposant. Uitstekende plaat trouwens die vorig jaar verschenen 'Pale Green Ghosts'!
En het leek wel of dEUS was komen meeluisteren want we hebben rustig de tijd gekregen om mee af te ronden in wat een heuse performance was. God had er zin in en ging dwars door hun indrukwekkende repertoire heen. Wat nog relatief rustig begon ontplofte finaal bij “Instant Street”. Wat volgden waren onder andere het immer mooie “Nothing Really Ends”, de onderdrukte woede van “Roses” en het ontkurken van de “Suds & Soda”. What else! De band is gewoonweg een stukje ouder geworden, meer gerijpt, net zoals “The Architect”, en net als wijzelf!
Het publiek ging niet uitbundig springen en gek doen. Het leek wel VZW Perte Totale, de vermoeiende beats van Day 1 had duidelijk hun sporen nagelaten. Niet helemaal geslaagd dus ons rapport. PIAS [NITES] mag terug naar de puzzeltafel, het recept staat duidelijk nog niet op punt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pias-nites-2014/
Organisatie: Pias
Lavvi Ebbel , Flesh & Fell
4AD
Diksmuide
Al wie zin had in een rondje Belpop nostalgie moest afgelopen vrijdagavond afzakken naar de ruimdenkende 4AD club voor een unieke dubbelaffiche. Met Lavvi Ebbel en Flesh & Fell deelden twee ronkende namen uit de vaderlandse muziekgeschiedenis medio de jaren ‘80 het podium in Diksmuide, met als ultieme opdracht te bewijzen dat nostalgie geen moeilijk woord is voor oubollig.
Van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke dat Flesh & Fell eerst in heimat Oostende en vervolgens vanuit Brussel op de muzikale kaart zette blijft anno 2014 enkel de mannelijke helft over. In de nieuwe zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden om new wave festivals en muziekclubs mee af te schuimen.
Het muzikale handelsmerk van Flesh & Fell is en blijft geschoeid op een combinatie van donkere electro en ijle gothrock, een formule die aanvankelijk met de openers “Tipsy” en “Something In Between” amper boven de middelmaat uit stak en wat ons betreft wat verkeerdelijk knipoogde naar Vive La Fête. Toen Goudesone tijdens “LSD” een hippe trancebeat uit zijn beatbox opdiepte en Castelain hard haar best deed om een ‘femme fataleke’ neer te zetten waren we plots wel bij de les. Dit klonk als The Knife zonder stemvervorming maar met ballen, meteen een bewijs dat de intussen rotervaren producer Goudesone zich wel bewust lijkt van wat de hedendaagse acts in zijn actieradius allemaal uitvreten. Het kon ook echt traag met het naar chanson neigende “Suicide Hero”, waar Castelain de beste personificaties van Siouxsie Sioux en Jo Lemaire naar boven haalde.
Naast nummers uit hun pas vorig jaar (!) verschenen titelloze debuut zijn er drie songs uit de 80ies waar Flesh & Fell live niet omheen kan. Met de pittige electronic body music van “Hunger” en “The Wind” heeft de groep destijds zonder het goed en wel te beseffen een embryonale versie van new beat ingeblikt, met dat verschil dat die singles toen voor geen meter verkochten. Het bijna-radiohitje “Emma”, een fraaie industrial remake van de Hot Chocolate tearjerker, heeft intussen toch eerherstel gekregen op de ‘Belpop 1986’ compilatie en werd ietwat voorspelbaar tot op het eind van de set opgespaard.
Ondanks het feit dat vele van hun songs erg verankerd zitten in de 80ies bleef Flesh & Fell v2.0 stevig overeind, en kan de band wellicht nog wel een paar jaartjes verder aan de bak in het revival en rewind circuit.
Een feest was de set van Flesh & Fell niet, maar dat hoefde ook niet wanneer je als opwarmer dient voor een prettig gestoorde partyband als Lavvi Ebbel. Tussen 1977 en 1983 groeide deze tienkoppige bende uit Aalst met steeds groter succes uit tot één van de meest originele en spraakmakende new wave bands te lande, met als kers op de taart een plaats op de affiche van het Seaside festival editie ’82 aan de zijde van o.a. The Sound en Simple Minds.
Na 30 jaar freewheelen op een hectisch parcours als acteur, journalist, politicus, reportagemaker en docent riep de welbespraakte frontman Luckas Vander Taelen vorig jaar zijn voormalige troepen terug bijeen voor een nieuw offensief langs Vlaamse culturele centra en clubs. Nog voor er één noot uit de speakers knalde was het overduidelijk dat de flamboyante zanger/entertainer en zijn zeven metgezellen er verschrikkelijk veel goesting in hadden. ‘Eigenzinnig’ en ‘tegendraads’ waren drie decennia terug al adjectieven die Lavvi Ebbel als gegoten zaten, en dat blijft zo anno 2014. Tegen alle ongeschreven regels van elke setlist in gooide de groep reeds vanaf het eerste nummer al haar troeven op tafel met hun all-time classic “Victoria”. De temperatuur in de aardig gevulde maar verre van uitverkochte 4AD ging prompt een pak sneller dan voorzien de hoogte in. Stilstaan was dan ook geen optie toen bleek dat de kenmerkende cocktail van een strakke funkbeat, averechtse gitaren, een goedkoop orgeltje en een roodgloeiende eenmansblazerssectie na al die jaren nog geen nood heeft aan welke smaakversterkers dan ook.
Doorheen de set zou het trouwens steeds duidelijker worden dat de lichtontvlambare potpourri van punkfunk, ska en new wave moeiteloos aansluiting vindt bij een pak bands die nog niet zo gek lang geleden als ‘the next big thing’ werden bestempeld: LCD Soundsystem of The Rapture anyone? Meer gedateerd zijn wellicht een paar van de ideologieën die Lavvi Ebbel ooit in songs hebben gegoten. Grappig genoeg lijkt de immer gevatte Vander Taelen de eerste om dat toe te geven door welgemikte oneliners kwistig in het rond te strooien. Als inleiding voor het slepende “No Place To Go”, het eerste serieuze visitekaartje dat de groep in ’80 afleverde voor de intussen legendarische Belpop verzamelaar ‘Get Sprouts’, herinnert hij het publiek ludiek aan de tijd dat banken als BNP Paribas (in die tijd vermomd als de ASLK) nog platen uitbrachten. Als inspiratiebron voor dat nummer ging de groep toen overigens muzikaal te rade bij de al even politiek incorrecte Gang Of Four. Het kon veteraan en multi-instrumentalist Kloot Per W als vervanger van wijlen Francis Gheys wellicht allemaal worst wezen; de ‘keizer van Tervuren’ toverde met sprekend gemak een gortdroge baslijn tevoorschijn alsof hij die ter plaatse zelf had uitgevonden.
Lavvi Ebbel mag dan wel zijn opgegroeid in jaren van sociale onrust, toch werd het leven doorgaans door een roze bril bekeken. Tijdens uptempo songs als “Out Of The Blue”, “On The Telephone”, “Desire” en “Stand Up And Fight” leunde de groep dicht aan bij de party vibe van The B-52’s, inclusief de bijhorende spastische danspasjes en Mr. Bean-achtige mimiek van Vander Taelen. Weinig democratisch verkozen parlementsleden zouden er mee wegkomen, maar slotnummer “Give Me A Gun” klonk in Diksmuide warempel even naïef en oprecht als de versie die 32 jaar geleden op de nietsvermoedende jeugd werd losgelaten.
Het feestje was toen eigenlijk al compleet, en tijdens de encores leek niemand uit het publiek dan ook bezwaar te hebben tegen een reprise van “Victoria” en de punky reggae van “U And Me”. Een overtuigender bewijs van het feit dat Lavvi Ebbel een paar tijdloze nummers op haar geweten heeft die je nooit beu wordt kunnen we momenteel echt niet verzinnen.
En wat de toekomst van deze dolle bende vijftigplussers betreft zien we echt geen reden waarom Luckas Vander Taelen zijn groen pluche parlementszetel niet stante pede zou inruilen voor een tweede jeugd op de planken. Het mensdom zou er even wel bij varen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Dat David Lynch sinds de uitgave van ‘Inland Empire’(2006) geen cinematografische hoogstandjes meer de wereld heeft ingestuurd, is voor vele liefhebbers van het genre al een even grote teleurstelling als de uitgave van de verschillende full albums van de laatste jaren. Zowel bij ‘Crazy Clown Time’ (2011 – Sunday Best Recordings) als bij ‘The Big Dream’ (2013 – Sunday Best Recordings) werden de hoge verwachtingen nooit ingelost. Het hoge niveau van zijn muzikale collaboratie met Angelo Badalamenti (Fire Walks With Me Soundtrack) werd nooit meer geëvenaard. Ook ‘This Train’, een productie in samenwerking met zangeres Chrysta Bell, is geen absolute hoogvlieger, rekening houdende met het feit dat het inblikken van dit album tien jaar in beslag nam. Toch moet wel worden gezegd dat miss Bell haar rol in het geheel meer dan voortreffelijk vertolkt. De jongedame zet een uitstekende prestatie neer. Ze is vurig en bulkt van zangtalent, maar het project ‘David Lynch presents Chrysta Bell’ is zeker niet hot.
Democrazy kreeg vrijdag de Balzaal van de Vooruit amper halfvol. Geen verrassing, zo blijkt. Tijdens haar tour worden ook andere organisatoren geconfronteerd met een geringe belangstelling. De roodharige furie geeft toch op geen enkel ogenblik de indruk dat dit feit haar in de weg staat om zelf te schitteren in het rolletje dat ze in Lynch’s duistere fantasiewereld speelt. Chrysta’s verschijning is ronduit adembenemend. Alles wat rond haar gebeurt lijkt nog meer op de achtergrond te verdwijnen vanaf het ogenblik dat ze die goddelijke stem gebruikt. Zonder enige moeite neemt ze ons met een onmogelijk te weerstane verleiding mee naar dat troebel Lynchiaanse universum. Na het bijzonder geile nummer ‘Friday Night Fly’ trekt Chrysta Bell haar jasje uit en komt de femme fatale in haar nog uitdrukkelijker op de voorgrond. “You are making me hot” zei ze op een ondeugend speelse manier … Ja, we geven allemaal toe dat ze ons in haar macht heeft. Haar charisma gecombineerd met een onnoemelijk krachtige en nauwkeurige stem brengt haar ertoe het publiek netjes in een houdgreep te nemen. Die greep is op zijn stevigst bij “Do You Love Me” en het bloedgeile “Swing With Me”. Voor het eerst vanavond krijgen we een lekker rauwe sound dat we vanavond net iets te weinig hebben gehoord.
Deze avond was zeker niet uitzonderlijk en onvergetelijk. Chrysta Bell zelf mag gezien haar talent en overtuiging terecht met de eer gaan lopen. Deze vrouw heeft het in zich om een mooie carrière uit te bouwen. Misschien moet ze maar eens vanonder Lynch zijn vleugels komen en zelf haar weg uitgaan. Eén ding is zeker: dit project kent eerder vroeg dan laat een einde.
Organisatie: Democrazy, Gent
De befaamde muziekmetropool Tourcoing heeft weer een toppertje weten te strikken om deze avond in de Grand Mix te spelen. Niemand minder dan The Notwist komt langs. Deze Duitse grootmeesters in indie-rock-tronica staan er nog altijd en met een nieuwe cd onder de arm hopen ze de Franse en Belgische harten te stelen. The Notwist is altijd blijven in de marge opereren. Geen grote radiohits, geen noemenswaardige airplay,... Toch zit de Grand Mix afgeladen vol voor deze charmante muzikanten.
Met een nieuwe cd onder de arm had ik verwacht dat er heel wat nieuwe nummers gingen gebracht worden. Op die nieuwe cd neemt de elektronica iets meer de bovenhand op de indie-rock. Daar waar het vroeger andersom was. Ik heb liever het oude werk (maar dat is persoonlijke smaak). Daarin worden de verhoudingen perfect behouden. Notwist is echter niet van plan om enkel maar het nieuw materiaal te spelen. We krijgen een hele lading oude nummers. Tussen al dat oude geweld houden de nieuwe nummers opvallend goed stand. Vooral “Run run run” en “Gravity” doen het zeer goed. Notwist typeert zich door hun perfecte verwevenheid tussen de elektronica en de indie. Op plaat slagen ze daar wonderwel in, maar live wordt het alleen naar beter. De set wordt perfect opgebouwd, net de langere (iets bombastische) songs achteraan. Als laatste nummer krijgen we dus “Gravity” te horen. Dan weet je al dat het goed eindigt.
Bij de bisnummers worden nog eens alle registers open getrokken. Een ware medley om de eerste bisronde mee af te sluiten met o.a. “One with the freaks”, “Pick up the Phone” en “Consequences”. En zo worden we al dansen de nacht ingestuurd. Om toch nog even te bedaren krijgen we nog het toepasselijke “Gone gone gone” voorgeschoteld. En nu terug naar huis.
The Notwist is Duits vakmanschap van de bovenste plank. En alhoewel ze er niet als typische rockers uitzien, laten ze het ons wel horen en voelen. En dat is uiteindelijk waar het om gaat.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
We hebben het met en voor de Kuti’s. En als zo’n Afrikaanse grootheid de Gentse Vooruit aandoet, dan moéten we erbij zijn. Maar dat we niet open-mondgewijs onze idolen aanbidden bewijst volgende statement: Seun Kuti bracht ons niet in vervoering. Slik.
Ooit waren we zelf in Nigeria en konden we bijna (nee, het is waar, ‘bijna’ telt niet) Femi Kuti in levende lijve aan het werk zien. Femi is de oudere broer van Seun (Oluseun Anikulapo) en vooral de zoon van Fela Kuti, dé grondlegger van afrobeat met een politieke/sociale boodschap en altijd geruggesteund door zijn even legendarische groep Egypt 80. Femi en Seun zijn de enigen die uit het Kutinest die de muzikale noten meegraaiden. En meer nog, toen papa Fela stierf, nam Seun – die al af en toe een nootje meezong op het podium – als amper veertienjarige de rol als leadzanger van zijn pater familias over.
Misschien waren onze verwachtingen door die mythische voorgeschiedenis té groot die vrijdagavond in Gent. Want Seun speelt nog altijd met de oude knarren van Egypt 80. En toch, we stonden open, want de jongste Kuti geniet een serieuze livereputatie en zijn muziek – echt een voortzetting van papa’s repertoire - steekt sowieso aan.
En nog een bewijs dat we openminded naar Gent afgezakt waren: de in laatste instantie aangevoerde support act beviel ons écht. Shakara United is een tien uitsluitend blanke koppen tellende Belgische band maar wat ze brengen is verrassend zwarte funk. Ze hebben net hun eerste plaat uit waaruit een in het begin halfvolle zaal een klein uurtje ‘Kuti’-muziek geserveerd kregen. Het smaakte naar meer. Naar nog beter ook, want authentiek.
Egypt 80 werd door de toetsenist één voor één on stage geroepen. Dat zal zowat de meest intensieve beweging geweest zijn die de ouderen van de originele band die avond deden, want in tegenstelling tot de vrouwelijke ass vibrating and shaking backing vocals ‘stonden’ de artiesten er vooral bij. Maar ook dat is verre van een bezwaar om een vervoerend concert te brengen.
De 14 muzikanten zetten in en pas na het eerste nummer kwam Seun himself met een sax in de hand on stage gewandeld. Opgewekt, in vorm, met goesting. Het beloofde. Maar het bleef vooral steken in zwoegen, hard werken, zwaar opbouwend vaak, maar naar ons gevoel met te veel kabbelmomenten.
En wellicht speelde ook de minder geslaagde geluidsverdeling in de zaal een bepalende rol daarin. Het zat zelden écht goed, Seun was op verschillende plaatsen niet goed te begrijpen. Dat zijn boodschap (“Africa, protect our children”) daardoor wat verloren ging, tot daar aan toe, maar het primaire van de muzikale passie bleef ook hangen aan de balkons.
Jammer, want er zaten wel knappe momenten in en in se had de 15 man op het podiumervaring en knowhow genoeg om de Vooruit even in het donkere Nigeria te droppen. Niet dus en dat vonden we zelf echt spijtig. We waren immers graag nog eens in Nigeria geweest, maar Seun had het thuis gelaten.
Playlist 1. Ohun Aiye 2. VIP 3. African Airways 4. IMF 5. Black Woman 6. Africa Smoke 7. Higher Consciousness 8. Kalakuta Boy 9. You can run
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Seun Kuti & Egypt 80 - Afrobeat met een boodschap
Een goed gevulde Aéronef mocht één van de zonen van de legendarische Fela Kuti ontvangen, dé of één van de grondleggers van de afrobeat, net zo goed van de Fela-sound. Ritme met een boodschap. Eén van die artiesten die de wereld in het Westen heeft geïntroduceerd. Seun Kuti en zijn Egypt 80 zal altijd wel door het leven moeten gaan als zoon van, maar dat liet hij zich zeker niet aan het hart komen.
Rasta’s, zwarten die al of niet een bijzonder gevoel hebben bij Kuti zoon of vader, een hoop wat alternatief volk en toch vooral een hoop gewone muziekliefhebbers vormden het publiek. Zo’n concert is wel eerder een uitgesponnen feestje, en ook kan je niet echt van nummers in de traditionele betekenis spreken, maar zijn het vaak uitgesponnen jamsessies, waarbij de ritmesectie de basis vormt, waarna zanger en de heel kleurrijk uitgedoste – wat had u anders verwacht – zangeressen tegen elkaar op zongen.
Het was blijkbaar de kick-off voor hun Europese toernee die een dagje later de Gentse Vooruit aandeed. Seun Kuti en Egypt 80’s nieuwe plaat ‘A Long Way to the Beginning’ moet nog uitkomen, en of de hoes en bepaalde nummers afgaande is dat een inhoudelijk toch vrij militante plaat, met welja, maatschappijkritiek. Black Panther vuisten en kritiek op IMF en ‘carrrrupt politiciaaans’, ik kan er mij wel iets bij voorstellen, als je wel eens iets over Afrika leest, hoewel ik zeker niet wil beweren een kenner van pakweg Nigeriaanse binnenlandse muziek te zijn.
Seun preekte af en toe een beetje, maar liet dat zeker een goed feestje niet in de weg staan, blijkens stomende versies van IMF en African Smoke. Daarvoor ook nog een heel melodieus nummer met geweldige zang van de dienstdoende zangeressen, en naar het eind een indrukwekkend instrumentaal nummer dat dringend een paar remixen verdient. Steeds langere nummers leek het wel die het publiek zeker steeds in de groove brachten.
Op de duur stonden de echt enthousiasten te dansen en de zowat hele rest op zijn minst mee te heupwiegen. Big smiles voor een feestje dat nog de hele nacht mocht duren, wat niet zo evident is op een donderdagavond in een fris nachtelijke Lille.
Neem gerust een kijkje naar de pics van z’n set , één dag later in Gent (Vooruit) http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie : Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
