Les Nuits Botanique 2014 - Cloud Nothings - Mac DeMarco: Rechtdoor rocken!
Les Nuits Botanique 2014
Interessante dubbelaffiche op deze zwoele zondagavond: USA versus Canada met Cloud Nothings en Mac DeMarco.
Vijftig minuten vol gas geven dat was het motto van Cloud Nothings vanavond. Dit trio uit Cleveland,Ohio, speelt punkrock zoals we het graag hebben: snel, brutaal, rauw en onversneden. Frontman Dylan Baldi hese strot spuwde catchy melodieën, de bassist ramde er op los terwijl de drummer er in een rotvaart in ware Ramones stijl er een 12 tot 13 songs doorjaagde in een door de zon tot stoombad getransformeerde Chapiteau. Niet alle nummers hadden zanglijnen, maar dat deerde niet want dit werd ruimschoots gecompenseerd door de ene moordriff na de andere. Tempoversnellingen lieten het publiek ademloos achter.
Voor liefhebbers van Hüsker Dü en Nirvana ten tijde van ‘Sliver’ was dit een topavondje. Een nummer deed ons zelf aan Sonic Youth denken, vooral door het drumspel dat aan Steve Shelley deed denken. Plaats voor gitaarsolo’s was er niet, en als er dan toch een punt van kritiek te geven was, was het dat alle nummers dezelfde grauwe gitaarkleur hadden. Maar kom, bij de Ramones was dat ook nooit een zwaktebod.
Nog deze interessante weetjes : hun vorige plaat ,’ Attack on memory’ werd opgenomen door Steve Albini, en de nieuwe worp ‘Here and nowhere else’ door John Congleton, die ook al werkte voor St. Vincent, Swans en Bill Callahan.
De meerderheid van het publiek vanavond was echter gekomen voor de gehypete Mac DeMarco. Deze Canadees is grote fan van Jonathan Richman, en wist direct een band met zijn publiek te leggen. Zijn band zag er al even relaxed uit als de man zelf met hun truckerspetjes. DeMarco schrijft simpele liedjes, soms wat landerig zoals Stephen Malkmus op zijn soloplaten, zoals op de opener en titelnummer “Salad days” en het country-niemendalletje “Blue Boy”. Het gitaargeluid van de band was jengelend, alsof de opeenvolgende noten over elkaar struikelden. DeMarco ontpopte zich Mike Pattongewijs tot een volleerde crooner, en bracht in “Ode to Viceroy” een hommage aan goedkope sigaretten. Een gastzanger mocht een reggaenummertje ten berde brengen, waarna we nog “Chamber of reflection” kregen. Kwa uitvoering had het wel iets van Eels, niet moeilijk doen, gewoon rechtdoor rocken.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld de bis, waarin DeMarco “Unknown Legend” uit ‘Harvest Moon’ van Neil Young coverde. Hij liet de hele Chapiteau knielen tijdens dit nummer want ‘in our country,(maw Canada) when someone plays a Neil Young song, everyone must kneel’ en zo eindigde dit dubbelconcert met een hele tent die luidkeels de volgende lijnen zong: ‘Somewhere on a desert hightway, she rides a Harley Davidson, her longue blonde hair flying in the wind’.
Jammer genoeg geen bikerbitch tegengekomen in de Brusselse tunnels toen we huiswaarts reden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mac-demarco-18-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-18-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Cat Power - Breekbaar, maar nog niet gebroken
Les Nuits Botanique 2014
Cat Power dus, in een zaal die veel te groot leek voor enkel een broos lijkende singer-songwriter met gitaar en de occasionele piano om haar wiege- en andere liedjes te begeleiden.
Een zo volle zaal als het Koninklijk Circus trekken lijkt me voor zo iemand een prestatie, maar dan bleek heel duidelijk dat de liefde van de fans groot is, wat ze soms al te vaak wilden laten blijken. Het bleef in ieder geval sympathiek, terwijl Chan Marshall ook op haar typerend wat warrige manier blij mee was. Haar bindteksten blijven nogal pover, maar ook dat charmeert zoals dat verhaal op het eind over iets wat ze in Parijs had meegemaakt, maar waarbij een clou van het verhaal niet bleek te bestaan. Het publiek vond het liefhebbend niet erg, en zong enthousiast mee met zo’n kampvuurliedje in steenkoolfrans.
Het probleem bij Cat Power is soms dat haar liedje wat te frêle lijken, en haar gitaarspel is ook niet meer dan begeleiding, zodat alles gedragen moet worden door haar stem die goed is, maar ook niet overweldigend. Sommige nummers rafelden een beetje uit, en leken soms niet meer dan schetsen. Ze ging ook naadloos van het ene in het andere nummer over, wat verwarrend kan werken. Echte fans vinden dat net de charme veronderstel ik, en daar valt in deze computerwereld veel voor te zeggen.
Een groot aantal nummers van haar laatste worp ‘Sun’, en steeds maar verzoekaanvragen die niet ingewilligd werden. Wat passeerde waren toen vooral nummers uit vorige platen. De lezer zal me vergeven dat ik de nummers van eerdere platen ook niet goed meer kan onthouden, ze nemen trouwens eerder een plaatsje in je ziel dan in je geheugen en zoals iedereen weet is er geen hond die weet waar die ziel zich precies bevindt. “The Greatest” , “Names” en “Werewolf” uiteindelijk op algemeen verzoek, wat blijkbaar ook een cover is. Ook een cover van “I Wanna Be Your Dog”, die niks van het rauwe origineel had, en me eerder grappig overkwam dan als een definitieve versie. Het was warm, ik dacht dat het zomer was, het was tijd voor een pintje.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – White Denim – Von Pariahs Progressieve rock met blues invloeden, of postpunk, voor elk wat wils
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits heeft er een patent op om verschillende genres in een line up te programmeren. Dit was vanavond niet anders met Von Pariahs en White Denim.
Von Pariahs zijn een Frans zestal uit Nantes, en spelen post-punk. Aan de looks is er nog wat werk, de zanger had een verschoten jeansvestje aan met daaronder een veelkleurige t-shirt, de lange haren van de bassist pasten ook niet in de vroege jaren tachtig estethiek die de nummers uitstraalden. Muzikaal zat het wel snor, met nummers die zowel tegen de pathetiek van Placebo als Brett Anderson aanschurkten als de postpunk van Joy Division en zijn navolgers als Interpol en Franz Ferdinand. In het derde nummer zat zelfs een koebel, het dansbare geluid van The Rapture indachtig. We konden vooral de syncopatische speelstijl van de drummer appreciëren, die heel erg deed denken aan Savages. Maar zo sexy als die vier Engelse meiden zijn deze Fransen niet. Een vreemd moment, toen de zanger besloot om solo ‘You’ll never walk alone’ te zingen, wellicht wist hij niet dat Club Brugge al uitgeschakeld was voor de titel.
White Denim tapt uit een heel ander vaatje, maar een dat ik veel minder kon smaken. Deze Texasrakkers spelen een soort Southern progressieve rock met soul -en bluesinvloeden, maar echt mijn ding niet. Het zijn heel goeie muzikanten, in hun beste momenten herkende ik iets van Masters of reality, en de soulinvloeden kon ik ook wel smaken, maar alle clichés van de progressieve mathrock passeerden de revue: veel gitaar en bassolo’s, maar geen melodieën die bleven hangen, breaks waar de totale band in een moeras verzeilde, om dan met een solo terug uit de modder te kruipen, twee of drie nummers die tot een song aan elkaar gebreid werden, gelukkig geen drumsolo’s. Een best leuk soulnummer ontaardde in een powerballad zoals Marillion die maakte vele Texaanse winters geleden. Naar mijn mening hebben goeie songs geen intermezzo’s, middenstukken, tempowisselingen, uitlopers en ellenlange finales met de lichten aan. Stadionrock in de Orangerie, nee bedankt. Voor de liefhebbers van het genre zal het een puike show geweest zijn, maar voor mij was het dat niet.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - George Ezra solo, de rondreizende, ietwat sjofele blues folk troubadour
Les Nuits Botanique 2014
Het gaat razend vlug voor George Ezra, de twintigjarige folky uit Bristol die begin dit jaar een nominatie voor de ‘BBC sounds of 2014’ in de wacht sleepte en wiens meefluitbare single “Budapest” sindsdien aan een niet te stuiten wereldwijde radio opmars begonnen is. Zijn aanzwellende schare Belgische fans kon hem voor het eerst in eigen land bewonderen tijdens Les Nuits Botanique. Voor wie er snel bij was tenminste, want de Grand Salon die voor de gelegenheid een intieme huiskamer sfeer uitstraalde was al lange tijd hopeloos uitverkocht.
Het plotselinge succes was George Ezra gelukkig niet naar het hoofd gestegen is. Dankzij een charmante solo aanpak steeg al vanaf opener “Blame It on Me” een uitzinnig gejoel op uit de met verliefde tienermeisjes overbevolkte zaal. Maar toch zou een etiket van tieneridool hoogst ongepast zijn. Weinig nieuwe artiesten slagen er vandaag in om generaties van jong tot oud muzikaal zo succesvol met elkaar te verbinden als George Ezra.
Daar is vooral die rauwe, ongepolijste southern blues stem die je niet direct met een koorknaap associeert zwaar schatplichtig aan. Om van zijn ontwapenende authenticiteit nog te zwijgen.
Op “Cassy O” en “Benjamin Twine” werd jeugdige branie gekoppeld aan een volwassen, volstrekt tijdloos geluid. Tijdens de nieuwe single “Leaving It Up To You” leek opnieuw een vernuftige instant classic in de maak die wellicht op niet minder airplay zal mogen rekenen dan het geprezen “Budapest”.
“Get Lonely With Me” rook naar de vloeistof om gebroken harten mee te lijmen en ook op afsluiter “Did You Hear The Rain” klonk donkerder en grimmiger dan gezond is voor een jongegast.
George Ezra belichaamde met verve de rondreizende, ietwat sjofele blues folk troubadour, een al eeuwenoude geromantiseerde succesformule waar de tijd geen vat op heeft. Wedden dat George Ezra deze zomer ook een hoogvlieger wordt op Rock Werchter?
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Jagwar Ma – Jamaica - Haçienda in de achtertuin
Les Nuits Botanique 2014
Gevraagd naar de reden waarom een Oasis reünie nooit ter sprake komt als Noel Gallagher zijn oude bandmaten tegen het lijf loopt antwoordde die: “we hebben het te druk met te praten over Jagwar Ma en Temples. De toekomst van de Melkweg hangt helemaal af van het al dan niet slagen van deze twee bands. Temples’ passage eerder dit jaar in de Botanique bewees alvast dat de toekomst er voorlopig vrij rooskleurig uitziet. Nu was het dus aan Jagwar Ma om hen te bewijzen, en terloops nog even het volledige sterrenstelsel te redden, op 17 mei tijdens Les Nuits Botanique.
Les Nuits is met voorsprong het gezelligste minifestival van ons land, vooral de prachtige tuin en de vroege zomerzon zorgden ervoor dat we op deze zaterdagavond nergens ander wilden vertoeven. Op de affiche preek met Jamaica alvast een groepsnaam die perfect leek te passen bij dat sfeertje. Wanneer “Jammin’” van Bob Marley voor hun optreden door de boxen knalde, hadden we ook echt een of andere zomerse reggaeband verwacht. Reggae werd het niet, zomers wel. De vrolijke rock van de Parijzenaars was vrij aanstekelijk en we hoorden echo’s van The Rolling Stones, AC/DC en The Strokes en een nummer dat gebouwd was rond de riff van “Sweet Jane” van The Velvet Underground. Een goed muzikant weet waar hij moet stelen en deze jongens wisten het. Om wereldkampioen te worden was Jamaica net iets te dertien in een dozijn, maar de intussen al vier jaar oude single “I Think I Like U 2” en de instrumentale afsluiter waren zeker de moeite waard. Jah Rastafari!
Last van de druk die Noel Gallagher, in een ander interview noemde hij ze the next Stone Roses, op hun schouders heeft gelegd lijkt Jagwar Ma niet te hebben. Een tekenend voorbeeld hiervan was hoe zanger/gitarist Gabriel Winterfield en bassist Jack Freeman op hun dooie gemak net iets later podium opgeslenterd kwamen, terwijl beatproducer Jono Ma al volop beats aan het producen was. Toen ze “What Love” inzetten wist je het al: dit was meteen raak. De symbiose van dance en rock bleek even goed te werken als het deed bij pakweg The Stone Roses, The Happy Mondays of The Charlatans begin jaren ’90. Met het verschil dat Jagwar Ma in tegenstelling tot bovenstaande bands niet uit Manchester komt en ook nog iets elektronischer is. Aan gas terug nemen deden ze niet mee en ze joegen er, met uitzondering van 2, elk nummer van hun debuut ‘Howlin’’ uit 2013 door.
Na “What Love” volgden, als dan toch moeten kiezen, onze twee hoogtepunten: “Uncertainty” en “Man I Need”. Maar even goed werden we wild van de single “Come and Save Me” of “Exercise”, met het baslijntje van “Fool’s Gold” van The Stone Roses, alweer hen. Voor het laatste nummer van de reguliere set verontschuldigden ze zich voor het feit dat hun set zo kort was, “we really need to make another record.” Er zijn mensen met slechtere ideeën. Tijdens dat laatste nummer, “The Throw”, waanden we ons eventjes op een raveparty in de legendarische Haçienda en maakten we de bedenking hoe een band zo Madchester kan klinken en toch uit Australië kan komen.
Toen ze terugkwamen om bisnummer “That Loneliness” te spelen realiseerden we ons dat we antwoord op die vraag nooit zullen krijgen. Wat we dan weer wel zeker weten is dat de toekomst van de Melkweg er heel rooskleurig uitziet en dus in veilige handen is, waarvoor dank.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – James Holden - Misschien winnen de idioten niet meer
Les Nuits Botanique 2014
James Holden, householdname voor liefhebbers van de betere elektronica , was nog eens naar België afgezakt en deze keer in het kader van de Fêtes de la Botanique, en dus niet in een zweterige club waar je hem eerder kan verwachten. Feit was dan wel dat het wel heel talrijke publiek zo op elkaar stond gedrumd dat de Orangerie in niets nog verschilde van een zweterige club, wat misschien niet zo aangenaam is, maar dan toch een passend kader schept voor ’s mans diepe sound.
Holden timmert intussen ook al tien jaar aan de weg, en sinds zijn vroeger zweverig werk dat sterk naar progressive ging, maar het toch niet was, heeft hij verschillende dingen geprobeerd en is er niet altijd in gelukt om te vermijden dat hij in herhaling viel.
‘The Idiots are Winning’ was zo’n wisselvallig geval, met uiteraard wel de beste titel voor een plaat in jaren. Geef hem maar eens ongelijk. Hetzelfde kan gezegd worden van ‘The Inheritors’ van vorig jaar, dat soms te veel doet denken aan minimal, maar waar hij nog voldoende zweverigheid doorheen weeft om old-time fans te plezieren.
Live doet hij tegenwoordig andere dingen en brengt hij dus blijkbaar een drummer mee. Best wel fijn, maar ik sta altijd een beetje huiverig tegenover zo’n dingen omdat de meeste bands die rock en dance proberen te combineren niet boven de grauwe middelmaat uitkomen.
In ieder geval waren die bedenkingen het publiek een zorg en onder wat al te regelmatige aanmoedigingen van ravers ging dhr. Holden loos met zijn eigen composities die nogal opgerekt werden, en ook door de begeleidende drums soms fel afweken van wat je op plaat hoort.
Geen oude classics van 10 jaar geleden, wel veel werk uit ‘The Inheritors’. Ik dacht …”a Circle inside a Circle inside”… te herkennen en ook “Blackpool late Eighties”, wat waarschijnlijk “a dreary place” was.
Lang uitgesponnen nummers onder veel lawaai van het publiek. Het was te kort, zo’n live set op dit soort festival, en dat zegt waarschijnlijk genoeg.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – BRNS op kruissnelheid …
Les Nuits Botanique 2014
BRNS (Brains om het u makkelijker te maken!) is een klasseband uit het Brusselse . Het kwartet is en klinkt veelbelovend . De EP ‘Wounded’ dateert van 2013 en met de zomer zal de full cd ‘Patine’ verschijnen . De groep wenst tegen dan op kruissnelheid te staan. Een ideale aanzet gebeurde tijdens Les Nuits Bota in een lang op voorhand uitverkochte Rotonde.
De sympathicos zitten ergens tussen Clap Your Hands Say Yeah en Tortoise in met hun gespierde , opbouwende , frisse, broeierige, opwindende sound , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse. En strakke ritmesectie , pompende basslines, beheerste, avontuurlijke gitaarlijnen en een opzwepende drums zorgt voor een aantrekkelijke, catchy , deels mysterieuze songs die een dansbare groove hebben , de spanning doen toenemen en explosieve momenten kennen.
De multi –instrumentalisten hebben hét en deden de temperatuur in de Rotonde nog wat stijgen . En potentieel hebben ze hoor , naast de vroegere doorbraaksingle “Mexico” en “Here dead he lies” hadden we “Void , voorbode van de debuutCD binnen een paar maand.
De nieuwe nummers leggen nog wat meer de klemtoon op een sterk harmonieuze samenzang en in de stuwende baslijnen voelen we zelfs een dampend, funkend Prince ritme .
Tja , deze gretig spelende gasten hebben goed uitgewerkt materiaal , lieten ons kennismaken met het nieuwe werk en sloten af met het prachtige “Our lights” .
Ze zorgden voor een boeiend dynamisch setje . Dit jonge kwartet speelde eerder supports voor Suuns, Yeasayer , Django Django en Cloud Nothings , heeft live ervaring zat in het clubcircuit, staat op scherp nu en heeft een eigen muzikale identiteit van stevige, dansbare indierock van catchy hooks en tropische beats, gepresenteerd met een zekere spontaniteit en coolness .
Eenvoudigweg een ‘must-see’ band met héél wat sterke troeven . Hun zomer kan niet meer stuk!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - tUnE-yArDs - Van Afrika tot in Amerika, alle kleuren van de regenboog …
les Nuits Botanique 2014
Wie herinnert zich de clip niet van “In de Gloria” met Rita Weemaes, die in het kerkkoor wil zingen, maar afgewezen wordt door de koorleidster omdat het te luid en te veel is. Iemand die deze invalshoek heel hard genegen is, is Merrill Garbus, ofte tUnE-yArDs. Subtiliteit is zeker haar sterke punt niet, maar dit als een olifant in de porseleinkast springen en het breken van alle regels leidt wel tot een volstrekt origineel geluid dat toch heel aanstekelijk is. Haar doorbraak kwam er met ‘Whokill’, waar ze een volstrekt unieke mix van elektrisch versterkte ukulele, sax en Afrikaanse polyfone zang naar de urban jungle van de eenentwintigste eeuw vertaalde.
Haar derde plaat, ‘Nikki Nack’, is net uit en de single “Water Fountain” heeft zelfs de dagprogrammatie van Studio Brussel gehaald. Tegenover haar vorige passage in de Botanique, heeft ze haar live-band uitgebreid: naast haar man, Nate Brenner op bas en keyboards, had ze ook een percussioniste en twee achtergrondzangeressen meegenomen, maar een saxspeler had ze dan weer thuisgelaten, waar die op de vorige tournee nog een voorname rol speelde. Garbus stal de show, met groen geverfde, borstelige wenkbrauwen, en roze pluimen, geïnspireerd op Zuid-Amerikaanse carnavalkostuums. De uitgebreide bezetting gaf het geluid een rondere, meer op soul en gospel geinspireerde klank: de Afrikaanse invloeden kwamen door de achtergrondzangeressen die percussiestokken hanteerden nog meer naar voor, net als Zap Mama smokkelt tUnE-yArDs pygmee-gezangen in haar nummers, maar toch klonk het nooit als wereldmuziek, en past tUnE-yArDs zowel op Couleur Cafe, Dranouter, Pukkelpop of ‘Wurchter’, zoals ze zelf zei: “Hey if I can’t say it, at least I can play it”.
Op basis van de plaatbespreking hadden we veel elektronica verwacht, maar het was eigenlijk maar in een nummer dat de keyboards een vuile dansbeat uitspuwden, voor de rest heel veel percussie die als basis van de nieuwe nummers diende.
Live werkte de ruime bezetting heel goed, het had in een nummer zelfs iets van Amadou & Mariam, maar de scherpe kantjes ontbraken toch een beetje in de ruimere bezetting: de achtergrondzangeressen zingen veel beheerster dan Garbus zelf, als die haar eigen achtergrond sampelt in de trio set-up die ze vooral voor de nummers van ‘Whokill’ gebruikte. Die onverschrokkenheid van de badkamerzangeres, het ‘ het is te luid Rita’ met de bewuste valse starts en onderbrekingen, alsof een cassettebandje in de soep aan het draaien was, waarna alles weer op zijn pootjes viel, werd magistraal uitgevoerd in het hiphop anthem “Gangsta” met zijn vervormde politiesirene- zang, zijn vette beats, en Merril’s zangacrobatieën, die in een van de breaks van dit nummer op jammerlijk mislukte wijze geïmiteerd werden door iemand uit het publiek. Ook in “You yes you” viel je mond open als je zag hoe Garbus haar nummers opbouwde op basis van geloopte drum en zangpartijen, en gaf de metalige klank van de ukulele dat beetje peper dat het publiek nodig had om het op een dansen te zetten. “The Bizness” , in volle bezetting, had de wilde frisheid van een Tahiti Douche, en herinnerde ons aan dat ander Afrikaans bastaardje van Belgische oorsprong, ‘Allez Allez’. Ook Sesamstraat mocht niet ontbreken, “Waterfountain” was het perfecte kinderrijmpje waarin het publiek “Woeha” mocht meebrullen.
Kinderlijke onbevangenheid, en het negeren van alle regels die er in de muziek zijn, het blijven de sterke punten van tUnE-yArDs. Het hoekige en totale experiment is er misschien een beetje uit op de nieuwe plaat, maar live werkt de set up met de extra zangeressen, en we zijn er zeker van dat Garbus moeiteloos een hele tent zal kunnen entertainen op zaterdag 5 juli iets na drieën.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
32 minuten na middernacht. De eerste van een eindeloze reeks kick drums die de Nederlandse DJ Hardwell op het uitverkochte Sportpaleis loslaat. 30 minuten na middernacht. De drie immens grote schermen spelen het redelijke impressionante cv van de top dj af, terwijl een donkere, vervormde stem het publiek, de ‘dear dreamers’, verwelkomt. 26 minuten na middernacht. Dreigende tonen en hartslagen zorgen ervoor dat veel mensen uit het publiek al ruim op voorhand met oplichtende smartphones klaarstaan om de opwachting van Hardwell te filmen. Ruim drie uur na middernacht. Hardwell trakteert het nog altijd energieke publiek met de dj Coone-remix “Licht uit” van The Opposites en dan is het gedaan.
Vreemd maar het concept tijd heeft precies geen vat op deze wel zeer grootse en zeer professionele produktie. Hoe zorg je ervoor dat je als dj je publiek kan meetrekken voor een tijdsspanne van drie uur én dat ze het gevoel hebben dat die drie uur als drie minuten aanvoelen én dat je niet weet waar begin en einde is ? Deze 26-jarige dj heeft met verve en schwung aangetoond dat dit kan.
Op zijn twaalfde start Robbert van de Corput (Hardwell is de Engelse vertaling van zijn familienaam) met dj’en en een paar jaar later staat hij al met zijn sets in gereputeerde clubs in Nederland, mee met zijn ouders die als begeleiding hem vergezellen omdat hij zelf nog te jong is om binnen te mogen. Na een korte opleiding bij de Rock Academy is het duidelijk dat de jongen voldoende genie in zich heeft om direct werk van zijn muziekcarrière te maken. Zijn producties en mash-ups raken meer en meer bekend en gaan over de landsgrenzen heen. Als prille twintiger start hij zijn eigen record label Revealed Recordings op en lanceert hij zijn radioshow ‘Hardwell on air’ die door meerdere internationale radiostations uitgezonden wordt. In 2012 treedt Hardwell op grote festivals zoals Tomorrowland op en worden zijn sets massaal op You tube bekeken. Een jaar later start de dj met zijn wereldtournee en wordt hij door DJ Magazine (lees : de fans die op hem gestemd hebben) verkozen door nummer 1 DJ van de wereld.
In a nutshell, een heel vlugge opmars dus, met een paar valse noten wel, zoals ook te zien zijn in de documentaire I am Hardwell. De dj wordt een paar jaar gevolgd en je ziet de vermoeidheid door de combinatie van zeer veel dj-sets, zeer veel producties en zeer weinig vrije tijd toeslaan. Ook de twijfel of hij als artiest juist bezig is wordt getoond : maakt hij muziek enkel voor hem als Robbert van de Corput of gaat hij voor hetgene het publiek van hem als Hardwell verlangt? Of is er tussen deze twee extremen een tussenweg te vinden en kan hij zijn eigen sound creëren die door het publiek opgepikt wordt ? De show in het Sportpaleis is het bewijs dat hij die tussenweg gevonden heeft.
De set heeft iets weg van een rollercoaster die om de drie minuten losgelaten wordt, een wereldrecordpoging “hoeveel climaxen kan je in drie uur krijgen”. Binnen een tijdsspanne van een paar minuten heb je telkens de opbouw zonder beat waarbij het liedje geïntroduceerd wordt. Je voelt al vrij vlug de climax opkomen en je eigen verwachtingen groeien en die climax spat dan telkens uiteen in een stevige kick drum die ondersteund wordt door spacy en indrukwekkende beelden op de grote schermen (nooit gedacht dat het Sportpaleis zooo breed is) én door vuur, vuurwerk, rook, confetti of fraaie lasers. En dan brengt Hardwell de volgende produktie of remix al in gereedheid. We horen oa zijn eigen “Spaceman”, “Dare you” en “Apollo” (zit tweemaal telkens met een andere stijl in de set) of zijn bekende mash-up van “Show me love” van Robin S (één van de favorieten van Hardwell zelf en de eerste track die door de grote dj’s werd opgepikt). Ook andere dj’s belanden in de cocktail, zoals Martin Garrix (“Animals”), Armin van Buuren (“Ping pong”, “This is what it feels like”), Steve Aoki (“Pursuit of happiness”, “No beef” met Afrojack), Fatboy Slim (“Eat, sleep, rave, repeat”), Disclosure (“Latch”), DVVBS & Borgeous (“Tsunami”), Kernkraft 400 (“Zombie Nation”).
Hardwell schurkt ook tegen andere muziekstijlen aan en remixt “Sweet dreams” van de Eurythmics, “We will rock you” van Queen, “Summertime Sadness” van Lana del Rey, “Californication” van de Red hot chilli peppers en “Pompeii” van Bastille. En hij tovert alles om in zijn eigen energieke Hardwellsound, terwijl hij een enorm spectrum van stijlen aanwendt, iedere keer in een paar minuten tijd dus.
Hardwell ziet er als een jonge student uit, een beetje bleek, onschuldig ook, met zijn net kapsel en zijn tshirt met op de rug Hardwell 01. Hij heeft echter ook met zijn constante grijns en zijn typische dansstijl (armen wijd open en bij iedere beat de vingers strekken, alsof je twee knipperlichten imiteert) tonnen charisma om voortdurend het publiek te kunnen entertainen en interactie te hebben. Zijn truukjes kunnen vrij banaal overkomen : ik wist niet dat er zo veel manieren bestonden om “Get your hands up” anders te verwoorden en te roepen naar de massa, of het publiek zo doen applaudisseren als een hoogspringer die op het punt staat te jumpen, of iedereen laten aftellen om dan bij nul een immense beat te laten knallen. Maar het lukt hem, en je ziet gewoon dat hij oprecht blij is om zijn eigen muziek te kunnen maken en dit dan ook nog te kunnen delen met zo veel enthousiaste mensen.
En hij is oprecht dankbaar, naar het publiek toe en ook naar de organisatoren zo wordt de presenting partner Summer festival uitvoerig bedankt (zij hadden al twee keer Hardwell op hun Antwerps dance festival).
Het publiek, zeer divers in leeftijd, maakt er een groot feest van. Tijdens een set van drie uur kan je al eens makkelijk rondlopen en werkelijk overal dansen de mensen. En leuk om te zien, net als ik even aan het uiterste rechtse deel van het Sportpaleis sta, is dat hij tijdens de show, 5 seconden lang geknield achter zijn tafel, de tijd neemt om met zijn medewerkers te proosten op de nacht en waarschijnlijk ook op het feit dat hij met zijn muziek zo veel ‘dear dreamers’ zo veel climaxen kan bezorgen.
Organisatie: Summerfestival
Met het behalen van een finaleplaats in Humo’s Rockrally bereikte Amatorski in 2010 een ruimer publiek. Hoewel ze toen niet met een medaille naar huis gingen (School Is Cool mocht op het hoogste schavotje plaatsnemen), was meteen duidelijk dat dit een groepje was om te blijven volgen en dat mogelijks hoge ogen kon gooien. En inderdaad, met de tijdens hetzelfde jaar uitgebrachte EP ‘Same Stars We Shared’ was het al meteen raak, niet in het minst door de single « Come Home » die niet van de radio weg te denken was en die ook opdook in reclamefilmpjes.
Intussen zijn we vier jaar later en zopas werd met ‘From Clay To Figures’ hun tweede volwaardige album wereldkundig gemaakt. En het is een prachtig werkstukje geworden.
De titel ‘From Clay To Figures’ blijkt om diverse redenen volledig de lading te dekken. Er wordt namelijk verwezen naar een overgang, een groei- en ontwikkelingsproces zonder dat de veranderingen materialistisch en de eindfase definieerbaar hoeven te zijn. Welnu, transformaties gingen de nieuwe plaat zeker en vast vooraf.
Zo is anno 2014 de kern van Amatorski eigenlijk herleid tot een duo, zijnde Inne Eysermans en Sebastiaan Van den Branden. Hilke Ros spitst zich voortaan toe op het management van de groep en houdt het podium voor bekeken terwijl Christophe Claeys live opnieuw de drummer wordt i.p.v. Laurens Van Bouwelen.
Maar ook met het geluid werd op een sculpturale manier omgegaan. Reeds vanaf de eerste beluistering van ‘From Clay To Figures’ valt op hoe er werd gekneed, overtollige ballast weggegooid en sommige oneffenheden weggestreken zodat enkel het puurste en meest verfijnde werd overgehouden. Het eindresultaat getuigt van ambachtelijke vaardigheid en staat ver weg van massaproductie.
Deze plaat werd namelijk stukje bij stukje – en dat mag letterlijk genomen worden – opgebouwd. Na een intensieve periode van componeren van enkele soundtracks (zie de stille film ‘Impatience’, de documentairereeks ‘1 Op 10’ en de nog te verschijnen Nederlandse film ‘In Jouw Naam’) vond Inne Eysermans de tijd rijp om zich afzonderen en aldus opnieuw inspiratie op te doen. Vanuit New York, Denemarken, Hamburg en Amsterdam ging ze aan de slag met het schrijven en construeren van nieuwe nummers en stuurde de nog ruwe ideeën en concepten door naar Sebastiaan die het aangereikte materiaal thuis verder uitbouwde. Voor zover mogelijk kwam de groep zowat éénmaal per week samen om te experimenteren. Ook de fans werden interactief betrokken bij het productieproces. Via een unlock website kon men geluidsfragmentjes aanklikken en hoe meer er werd gedeeld, hoe meer het album zich openbaarde. Ook kon men via een basistool eigen versies van een nummers maken. Daarmee kreeg hun multimediaproject ‘Deleting Borders’ een vervolg.
De voor de groep nieuwe manier van werken heeft ervoor gezorgd dat – hoe summier soms ook – de inbreng van bepaalde extra instrumenten andere accenten legt binnen individuele nummers en de gelaagdheid ervan doen toenemen. « Wild Birds » krijgt extra vleugeltjes door toevoeging van belletjes op het einde, « Unknown » wordt weemoediger en donkerder door de injectie van blaasinstrumenten in de subtiele elektronica en bij « Fragment » slaagt een lome dubby basgitaar erin om het nummer geheel naar eigen hand te zetten. Anderzijds krijgt globaal bekeken het fragmentarische niet de bovenhand. De 13 songs vormen mede door de ervaring van het duo Eysermans - Van den Branden, één harmonieus geheel.
Ook qua muziekstijlen heeft Amatorski zich deze keer heruitgevonden waarmee ze nog maar eens aantonen nooit enige uitdaging uit de weg te gaan. Verdwenen zijn het nostalgische, lo-fi klinkende retrogeluid van de EP en de kille tot ijzige triphop van voorganger ‘TBC’. In de plaats is er heel wat warme elektronica gekomen die afgewisseld met piano of vintage orgel, veelal bijzonder organisch klinkt.
‘From Clay To Figures’ is dan ook een gevoelsmatige en persoonlijke plaat geworden. Dit wordt nog versterkt door de zang van Inne Eysermans. Waar haar vocalen op ‘TBC’ nog enigszins ingekapseld zaten binnen de instrumentatie, worden deze nu veel meer naar het voorplan gebracht. Haar stem klink meer zelfverzekerd maar tegelijk ook erg broos en delicaat omdat men deze bij het afmixen ietwat ruw en natuurlijk gehouden heeft. Hierdoor klinken de nummers directer en winnen ze aan impact. Duidelijke voorbeelden hiervan vormen « U-Turn » dat klinkt alsof het in één enkele opname live opgenomen is en « Tiny Bird » (reeds in 2012 in een andere versie op de compilatie ‘Te Gek!? 5’ terug te vinden) dat tekstueel en mede door de bijna fluisterende stem van Inne Eysermans, ook muzikaal van een dusdanige tederheid is dat het moeilijk is om bij het aanhoren geen krop in de keel te krijgen.
Deze directe aanpak vormt een perfecte cohesie met het filmisch en dromerige karakter van de nummers. Want dat is ook nu weer overvloedig aan te treffen is en zelfs uitgebreid (hun zonet vermelde bijdragen aan films en documentaires zal daar niet vreemd aan zijn). Iedere song roept telkens nieuwe stemmingen of beelden op. Zo verwijzen « Hudson » « How Are You? » en « Warszawa » elk op hun eigen, al dan niet imaginaire manier naar landschappen en bij iedere beluistering kunnen er wisselende taferelen voor de geest gehaald worden. En dat is nu net één van de cruciale betrachtingen van Amatorksi: er nauwlettend op toezien dat hun muziek ruimte laat voor verbeeldingskracht.
In menige interviews of gesprekken halen Inne Eysermans en Sebastiaan Van den Branden o.m. Bibio, Thom Yorke en vooral Damon Albarn als belangrijke inspiratiebron aan en zijn ze erg gecharmeerd geraakt door het Warp-label (wat zich o.m. vertaalt in het korte, instrumentale « +=+=+=+=+=+=+=+=+ »).
Anderzijds mag ‘From Clay To Figures’ beschouwd worden als verplicht voer voor wie behept is met Scandinavische artiesten als Sigur Rós, Ólafur Arnalds, Efterklang en Múm. Ook kunnen er verwijzingen naar The xx gemaakt worden tijdens de samenzang tussen Inne Eysermans en Sebastiaan Van den Branden en met « She Became A Ballerina » blijft er ook ruimte voor postrock.
Maar bovenal bevat hun tweede album voldoende eigen(zinnig)heid om op zich te staan en onderstrepen Amatorski hiermee nogmaals dat de Belgische voedingsbodem de jongste jaren wel onuitputtelijk lijkt te zijn voor talentrijke muzikanten.
‘From Clay To Figures’ staat bol van de subtiliteit en is het meest volwassene dat de groep tot dusver heeft uitgebracht en hoewel ‘Amatorski’ in het Pools ‘amateurisme’ betekent, heeft de groep deze fase al ver achter zich gelaten. Het volledige plaatje klopt en over de teksten, de muziek, het artwork en video’s (mooi in beeld gebracht door het in Londen residerende duo Gus en Stella) werd in zijn totaliteit heel goed nagedacht. ‘From Clay To Figures’ ontleent zich het best tot luisterbeurten ’s nachts en is er eentje om te koesteren, te omhelzen en te aaien maar vooral om er veel naar te luisteren.
Nu maar hopen dat ook het buitenland dit oppikt. De Britse krant The Guardian deed alvast haar duit in het zakje doordat ze uitdrukkelijk aan de groep heeft gevraagd om de exclusieve première van de eerste singel « Hudson » te mogen doen. Laat dit het vertrekpunt zijn voor zoveel extra moois, temeer omdat deze groep het ook verdient. Want toen we het genoegen hadden hen in aanloop van de komende tournee tijdens een private showcase te spreken, viel opnieuw op hoe bescheiden het duo telkens blijft, ook al hebben ze een juweel van een plaat afgeleverd. Het siert hen nog meer.
Swans, het geesteskind van donkere ziel Michael Gira, is altijd actief geweest in de lugubere spelonken van de eighties en nineties underground. De band maakte een pak vervaarlijke albums die weinig daglicht konden verdragen maar die langs een kluwen van donkere steegjes hun weg vonden naar een schare trouwe fans, waar ze in de platenkast een bevoorrecht plaatsje kregen naast The Birthday Party, Psychic TV, Foetus, Joy Division, Einsturzende Neubauten en Throbbing Gristle.
Met als laatste wapenfeit ‘Soundtracks for the blind’ leek in 1996 het doek te zijn gevallen over Swans, tot de band na een winsterslaap van maar liefst 14 jaar plots terug uit het niets opdook met het almachtige ‘My father will guide me a rope to the sky’. Twee jaar later volgde een zowaar nog indrukwekkender opus, de huiveringwekkende dubbelaar ‘The Seer’, een monumentale brok onheil waar we nog altijd niet echt van bekomen zijn.
Amper twee jaar na het kolossale ‘The Seer’ heeft Michael Gira alweer een imminent werkstuk gemaakt. ‘To Be Kind’, opnieuw een forse dubbelaar, is wederom twee uren beproeving, woede, razernij, onrust, hartzeer, claustrofobie, angst, bloed en smart.
Swans doen er lang genoeg over om hun beklemmende , bezwerende en verzwelgende sound volledig tot ontplooiing te laten komen, maar langdradig wordt het nergens. Integendeel, hoe langer het duurt, hoe meer beklijvend het wordt. Het repetitieve karakter, de duistere teneur, de langzaam sluimerende calvarietocht naar een climax, dat zijn de dingen die deze 10 songs zo intrigerend maken. De zwaarste brok “Bring the sun/ Toussaint l’ouverture” duurt maar liefst 34 minuten en houdt ons gans die tijd in een onverstoorde wurggreep. Dit is geen song meer, dit is een griezelfilm zonder beelden, de apocalyps nabij.
‘To Be Kind’ is geen gemakkelijke of comfortabele plaat, het markante album vergt serieus wat inzet en toewijding van zijn luisteraars. De songs nemen hun tijd om hun slachtoffers langzaam op te slorpen. Die slachtoffers, dat zijn wij, en masochisten als we zijn, we laten ons maar al te graag kopje onder gaan in Michael Gira’s gitzwarte zwanenmeer. Het is geen plezierreisje, wel een unieke ervaring, een ijzingwekkend avontuur, beangstigend maar intens.
Dit imposante werkstuk dient niet bepaald om uw zomerse barbecue feestjes mee op te vrolijken, bij Swans slibt de hemel immers helemaal dicht met inktzwarte onweerswolken, maar het is misschien wel de ultieme soundtrack van het einde van de wereld.
Live kan u dit ondergaan op 25/09 in de AB. Laat uw fleurig hemdje maar in de kast liggen.
Commercieel succes is nooit een vruchtbare voedingsbodem geweest voor creativiteit. Het verhaal is gekend : Jonge beloftevolle band haalt met enkele puike plaatjes onverhoopt succes, groeit uit tot een mega groep en richt zich vervolgens op het maken van op miljoenenverkoop gerichte platen waaruit alle ziel is verdwenen. Zie U2, Kings Of Leon, Coldplay, Editors en wat ons betreft zelfs ook Arctic Monkeys (al krijgen die nog een even het voordeel van de twijfel). En lap, ’t is weer van dat, bij The Black Keys hebben ze het ook zitten.
Het begint nochtans goed met de classic rock van “Weight of Love”, knappe song, kon van Jonathan Wilson zijn, vloeiend en met heerlijke gitaren, maar het klinkt hoegenaamd niet Black Keys, eerder Pink Floyd. Ook “In Our Prime” is er zo eentje, aangenaam vertier voor in onze hangmat, maar waar zijn The Black Keys godverdomme naar toe ?
De rauwe bluesrock van ‘The Big come up’, ‘Thickfreakness’ en ‘Rubber Factory’ is heel ver te zoeken, zo niet helemaal verdwenen. De scherpe kantjes zijn er volledig afgevijld.
The Black Keys gaan op zoek naar de soul maar stuiten daarbij meermaals op slappe boter. Op ‘Brothers’ vonden ze die soul wel nog, geen idee wat hen nu overkomen is. Het hitje “Fever” mag dan al catchy zijn en aanzet geven tot enkele danspasjes, het is gebouwd op een eerder onnozel deuntje. Op ‘El Camino’ waren alle elf songs even catchy, maar beter.
Producer Danger Mouse heeft The Black Keys het verkeerde serum ingespoten. Dan Auerbach heeft zanglessen gevolgd (zo helder mogelijk zingen, manneke, en vooral niet buiten de lijntjes kleuren!) en heeft zo te horen ook zijn gitaar in de veiligheidsmodus moeten zetten. Keyboards, synths en strijkers zijn in de plaats gekomen. Wij zijn hier weg.
Onze boodschap aan Auerbach en Carney : Gooi Danger Mouse buiten, ga als de bliksem terug naar Fat Possum, plug die gitaar terug in en kom ons daarna nog eens wakker maken. Ondertussen gaan we nog even ‘Thickfreakness’ opzetten om de kater weg te spoelen.
The Black Keys komen naar Rock Werchter, ’t is de eerste keer dat wij niet uitkijken naar een Black Keys concert.
De immer sympathieke Aloe Blacc heeft een nieuwe plaat uit , ‘Lift your spirit’ . Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes . Binnen de retrosoulpop hebben we hier opnieuw materiaal met een zekere hitpotentie en wordt het samenhorigheidsgevoel aangewakkerd door de rits catchy , aanstekelijke , frisse, ontspannende nummers, die een uitstapje richting folk, gospel en hiphop heel goed verdragen en een dampende, swingende groove hebben . Luister maar eens naar het semi-akoestische folky “Wake me up” (nog gekender in een dance versie met de Zweedse DJ Avicii) , “The man”, “Here today” en “Can you do this?”.
Net als bij de vorige ‘Good things’ weet ook het ingetogener , sfeervoller werk te bekoren . Een fijne plaat die je een zorgeloze zomer kan bezorgen . Die spirit zit ‘em duidelijk in de vingers .
De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond heeft nog maar goed z’n doorbraak ‘Heavy flowers’ verwerkt of we krijgen al een vervolgverhaal . De sing/songschrijver heeft een voltallige band achter zich en wordt intussen al enorm gerespecteerd . “Flame in my head” en “Elephants” waren al twee overtuigende singles die Blaudzun brachten in de richting van 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Arcade Fire .
Opnieuw krijgen we op ‘Promises of no one’s land’ een reeks knap gearrangeerde songs, waarbij “Hollow people” en de titelsong al meteen het uitgansbord vormen . Zijn songs zijn mooi uitgewerkt , bouwen op en krijgen een volle , rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie .
Blaudzun heeft de kunst prachtige nummers te schrijven en zorgt voor stevige gefundeerde, beklijvende, bloedstollende pop die blijft hangen . Naar het einde toe , o.m. op “Halcyon “en “Wingbeat” komt de donkere toon wat meer bovendrijven .
Moeiteloos loodst hij ons opnieuw door de plaat heen met z’n gevoelige emotievolle zang. Sterk gewoonweg wat deze Johannes verwezenlijkt!
Intergalactic Lovers , rond de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) , debuteerden sterk met ‘Greetings & Salutations’ in 2011. Eerder wonnen ze nog het O-Vlaams rockconcours. We hebben charmante dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje dat dus hun debuut sierde en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hadden als “She wolf”, “Delay”, “Bruises” en “Fade away”.
Ook de opvolger staat op dezelfde hoogte . Intens sfeervol, broeierig materiaal , dat af en toe gekenmerkt wordt van een rauw rockend randje , gedragen door de sierlijke zanglijnen van Lara . We komen opnieuw uit op overtuigende songs als “Northers rd” en “Islands”, maar onderken de sterke impact niet van de broeierige “War” en “No regrets” . De gevoeligheid dringt meer door op “Distance”, “The fall” en “Lost message”.
We hebben hier opnieuw een mooie afwisseling in hun spannend intrigerend materiaal . Een geslaagde tweede plaat , waarbij zij in een paar songs vocaal de hulp kregen van Bjorn Awouters van Drive Like Maria . Tja , ook Lara hielp mee bij hun plaat. Zo zie je maar …
Mark Burgess is een van de belangrijkste singer/songwriters/dichters in de rock-geschiedenis (en één van mijn 'helden'). Met zijn band, The Chameleons, bracht hij een reeks juweeltjes in de stijl psychedelische postpunk, zoals ‘Script of the Bridge’ of ‘Strange Times’in de jaren '80. Helaas ging de band uit elkaar na de dood van hun manager Tony Fletcher, in 1987.
Daarnaast probeerde Mark een aantal projecten, hetzij solo hetzij met andere muzikanten (The Sun And The Moon, Invincible, ...). In 2000 besloot hij zijn oorspronkelijke band terug op poten te zetten onder de « Chameleons Vox », met de originele drummer John Lever en andere muzikanten.
Op het programma van het concert in het Depot in Leuven werd het eerste album van The Chameleons « Script of the Bridge » volledig gespeeld, hun beste LP weliswaar , die dateert uit 1983.
Over de middag, had ik de kans om Mark Burgess te interviewen. Hij is een zeer sympathieke en briljante man, met typisch Britse humor. Hij sprak over zijn jeugd in Manchester, de Beatles, T. Rex, de opname van ‘Script ...’ , zijn projecten, enz ... maar ook over zijn interesse in UFO's , bijna-doodservaringen en paranormale verschijnselen in het algemeen. Dit interview zal in de komende dagen gepubliceerd worden … Stay tuned !
Maar we focussen ons nu op het concert. Het Depot , in een 'box-configuratie' vanavond, gezien de Chameleons Vox geen grote menigte trekt , maar een publiek is van echte fans, veertigers, die opnieuw een uniek moment wensen te beleven.
Vanaf het eerste nummer, « Don't Fall », is de toon gezet. De band speelt het oorspronkelijke nummer tot in de perfectie. Nu dat hij opnieuw bas op het podium speelt , heeft Burgess bijna 100% de looks die hij in de jaren '80 had. Wat ook opvalt is het uitstekende werk van de twee gitaristen, die evenzeer perfect slagen in die vroegere complexe gitaareffects, vol reverbs en echo. Ook het geluid is goed. De uitstekende geluidstechnicus Thomas ‘Mixmeister’ (Tnproductions) staat achter de knoppen en is hier verantwoordelijk voor !
Na "Here Today" komt "Monkeyland" al, een eerste hoogtepunt. Het begint zachtjes maar bij het refrein explodeert het en iedereen schreeuwt : "It's just a trick of the light !". Burgess gaat door met "Second Skin", een van mijn 10 favoriete songs. Zeven minuten puur genot. Je voelt Burgess’ inspiratie, met wortels uit de jaren '60 , zoals blijkt uit zijn verwijzing naar "Please, Please Me", van The Beatles, in het midden van de song.
In het tweede meer psychedelische deel, worden we in een andere wereld gekatapulteerd, aan de grond genageld met gesloten ogen door de hypnotiserende schoonheid van de muziek.
De volgende nummers vormen een opeenvolging van tijdloze klassiekers, van de energetische « Up The Down Escalator » tot de zeer sociologische « A Person Isn't Safe Anywhere These Days ». "Paper Tigers" zorgt voor een temperatuursstijging en de band sluit de set af met het schitterende "View From A Hill".
Terug op het podium voor de encores, zingt Mark Burgess a capella het liedje dat de fans van Manchester City, zijn favoriete club, ter ere van onze nationale Vincent Kompany zingen, op de melodie van Mrs Robinson : "And here's to you, Vincent Kompany..." : een knipoog die ten zeerste door de kenners gewaardeerd werd! Dan speelt de band "Looking Inwardly", uit de tweede elpee van Chameleons, ‘What does anything mean? Basically’.
En dan is er een nieuwe 'tour de force', met "Soul in Isolation". Deze zeer complexe compositie duurt wel 9 minuten en zoals gebruikelijk, geeft Burgess zich hier over aan 'song dropping' door het plaatsen van een paar fragmenten uit "The End" (The Doors) en "Eleanor Rigby" (The Beatles). "Singing Rule Britannia (While the Walls Close In)" wordt voorgesteld als een nummer ‘Made in Manchester’ en hier introduceert Burgess ook een muzikale toespeling, deze keer naar "Transmission" (Joy Division).
Na een tweede pauze komt Chameleons Vox terug op het podium voor de funky "Swamp Thing" en de solide "Return of the Roughnecks ».
Conclusie : Behalve het relatieve gebrek aan interactie tussen de musici op het podium, was het een perfect concert op alle niveau's. Het toonde het ongelofelijke spectrum van The Chameleons aan: muziek die tegelijkertijd sterk en zeer verfijnd is, gekoppeld aan zeer poëtische, zelfs filosofische teksten, die een unieke kijk onthullen op onze gemeenschap en de menselijke interacties .
We kijken uit naar de nieuwe composities die Mark Burgess voorlopig aan het voorbereiden is en die op een nieuwe elpee doen hopen …
In het eerste deel kwam Reiziger, een band uit Leuven en Limburg, energieke power-rock met accenten van Sonic Youth / Fugazi / Girls Against Boys. Hun album 'Station Kodiak' werd recent door Berk & Bezem / [ PIAS ] uitgebracht.
Setlist : Don't Fall - Here Today – Monkeyland - Second Skin - Up the Down Escalator - Less Than Human - Pleasure and Pain - Thursday's Child - As High As You Can Go - A Person Isn't Safe Anywhere These Days - Paper Tigers - View From a Hill
Encore 1: Looking Inwardly - Soul in Isolation - Singing Rule Britannia (While the Walls Close In)
Encore 2: Swamp Thing - Return of the Roughnecks
Philippe Blackmarquis vertaling : Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Organisatie: Het Depot, Leuven
Milky Chance heeft meer te betekenen dan een hittune!
Milky Chance en Birth Of Joy
Heel wat jong volk was opgedaagd om de Duitse sensatie van het moment Milky Chance aan het werk te zien . Een duo die met “Stolen dance” een grote hit op zak hebben, een eenvoudig, dromerig, stekelig nummer , dat het uitgangsbord vormt van hun debuut ‘Sadnecessary’, semi-akoestische pop met coole dancebeats , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch . De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag.
Zanger/gitarist Clemens Rehbein staat hier in de spotlights; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien oude blues in dat geluid door dringt .
We kregen een lekker in het gehoor liggende set , met nummers “Stummer”, “Fairytale”, “Flash junk mind” en de titelsong , waarin het hitdeuntje van “Stolen dance” telkens doorklinkt . Nog meer gevoeligheid komt naar voor bij ingetogen werk als “Feathery” en “Loveland” . Een derde man op mondharmonica vervoegt het duo en geeft er nog een doorleefd tintje aan ; door foottics en de percussieve ritmiek gaat het tempo terug wat omhoog. De afsluitende tracks “Never mind” , “Running” en natuurlijk hun hitsingle “Stolen dance” waren opzwepender en werden heel sterk onthaald .
Dit duo werd op handen gedragen en deed de jonge hartjes wat sneller slaan. Een golvende beweging in het publiek die duidelijk je avond kleurde!
Een andere stijl hadden we met het Nederlandse trio Birth Of Joy . De cd ‘Prisoner’ is in eigen land erg positief onthaald . Ook al was er heel wat volk verdwenen , dit trio liet het zeker niet aan hun hart komen en werden op de eerste rijen de hemel ingeprezen . Een stevige portie vettige rock’n roll hoorden we, met wat psychedelica Hammond toetsen . Hier hadden we invloeden van MC5 , The Doors , Black Crowes, The Datsuns en Black Keys. Hun nummers zijn scherp, snedig , gedreven, zompig , maar ook warm aandoenlijk. Met z’n drieën waren ze sterk op elkaar ingespeeld en werden de nummers lekker uitgesponnen, zonder ook maar echt te vervelen . De zanger dweepte het publiek nog wat op. Het trio klonk energiek, dynamisch en ging gretig te werk .
Niet echt iets nieuws qua sound , toegegeven, maar nummers als “The sound”, “Teeny bopping”, “Three day road” en “Rock’n’roll show” waren om van te snoepen . Hier geen hittunes, maar een gezonde dosis doorleefde rock’n’roll . Kortom, Birth Of Joy speelde een sterk overtuigend optreden . Cheers mensen!
Tot slot hadden we nog uit Luxemburg Natas Love You , een uitgebreid ensemble die een groovy, bezwerende, dansbare sound bracht , met percussieve ritmes en heel wat ‘70s psychedelica , wat aanstekelijk werkte op de dansspieren en ergens een Caribou sfeertje opriep.
Een interessante , gevarieerde programmatie dus met deze drie bands …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Milky Chance
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/milky-chance-12-05-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Future Islands – Intens bezielde indie/synthwavepop
Future Islands , Ed Shrader’s Music Beat en Kristian Harting
Vooruit (Balzaal)
Gent
Het uit Baltimore afkomstige Future Islands is al ruim vijf jaar bezig en komt nu pas in de spotlights door de prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de pas verschenen nieuwe vierde cd ‘Singles’, die begrijp me niet verkeerd , geen compilatie-album is van singles.
We kregen in een uitverkochte Balzaal van de Vooruit bijna anderhalf uur de kans kennis te maken met de band die nu na jaren eindelijk de verdiende airplay verkrijgt. En ze zijn hun publiek , hun fans enorm dankbaar.
De groep zit ergens tussen Clock Opera, Temper Trap , Beach House en Florence & the machine in met hun indie/synthwavepop, die verweven is van theatraliteit, bombast en dramatiek. De songs hebben een intense opbouw, groove, aanstekelijke, dromerige ritmes en diepe stuwende basstunes op z’n Peter Hooks (ex New Order) doordrongen van elektronica, die de songs sterken. De goed afgetrainde en gespierde Samuel T. Herring zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze de nummers aaneen . Inderdaad zijn vocals kunnen alle richtingen uit en pushen de song vooruit op bezield emotioneel, indringende wijze . Tja, hier schuilt wat Shakespeare theater ….
Een gevoelige , onheilzwangere , opwindende sound in z’n totaliteit hadden we met de nodige switchs. De eerste nummers “Back in the tall grass”, “Balance” en “Sun in the morning” waren dynamisch. De zanger gaat, springt op en neer, hotst heen en weer, maakt allerhande handbewegingen en dweept, zweept z’n publiek op z’n Jim Kerrs.
“Fall from grace” en “Vireo’s eye” waren meer vleiend, pakkender. Die overtuigende single “Seasons” ( = Clock Opera’s “move to the mountains”) trok het niveau terug omhoog , dat we verder hoorden op “Tin man long” , “Spirit” en “Flight walking thru the door”.
Uitgekiend materiaal dat soms wat aanstelliger kon overkomen , maar de intense bezieling was groot, erg groot en zorgde ervoor dat de band na jaren zwoegen die verdiende erkenning en respons kreeg .
We kregen een enorm gevarieerde affiche vanavond, want eerder hadden we Ed Shrader’s Music Beat , een duo rond Devlin Rice die gitaar speelt op bas en Shrader natuurlijk die slaat en mept op z’n trom. De man zingt , schreeuwt en krijst de songs aaneen! Het duo brengt geschifte ruwe , rauwe, donkere punky rock’n’roll , dat diep dreunend, kreunend klinkt met een lofi tint. Muziek met een hoek af, waarvan af en toe het tempo wat kon worden teruggeschroefd in enkele sfeervolle tracks .
De heren misten hun moeder hier vanavond op Moedertjesdag , maar dat was nu net de impuls om nog gretiger hun set te spelen . Speels entertainment hadden we hier, gek en leuk , fris en opwindend, in tijden van Ween met hun ‘God ‘Ween’ Satan’ .
De eerste act was de Deen Kristian Harting die solo heel wat effects uit z’n gitaar en stem haalde. Op die manier wist hij een rits soundscapes te bewerkstelligen en zorgde voor een bezwerend, donker lofi geluid dat ergens een ‘lost highway’ verlatingsgevoel deed opborrelen.
Democrazy boekte hier drie acts vanuit een verschillende invalshoek . Een mooie verdienste! Van een fijn Avondje gesproken.
Organisatie: Democrazy, Gent
Leg deze mannen hun debuutplaatje eens op, en je mag er zeker van zijn dat uw ramen aan diggelen liggen. Beware of Carrion! Een jonge Vlaamse band die van plan is de metalscene te veroveren. Al ben ik zelf niet helemaal thuis in het genre, ik kan u verzekeren dat het stuk voor stuk geweldige muzikanten zijn met sterke en vooral ‘zware’ songs. Geen knoeiers dus! Dit was een loeihard optreden, al had ik helemaal niets anders verwacht. En op een rustige indie-band zat het overvolle hardrock cafétje nu niet bepaald te wachten.
Veel plaats hadden deze vijf mannen niet maar dat weerhield er hen geen seconde van om uitgebreid en synchroon te headbangen, lang haar genoeg. En man toch, wat was ik jaloers op die lange haardos van de bassist!
Op een half uurtje werd de hele ruimte plat gespeeld en had het aan mij gelegen dan mocht dit wel nog iets langer duren. Ik denk dat ik meer van dat slag optredens zal doen in het vervolg!
Voor de mensen die van plan zijn om deze metalheads eens te gaan bezichtigen, ik raad u aan oordoppen mee te nemen. Geloof mij, je zal ze nodig hebben! Jongens, misschien tot op Graspop binnen een paar jaar!
Check ook even de volledige concertagenda op www.muziekcafeelpee.be, best interessant voor wie zich thuis voelt in het zwaardere genre
Organisatie: Muziekcafee Elpee
Dé hype van het moment komt neerstrijken deze avond in De Zwerver. Dat het soms snel kan gaan voor een band, dat bewijzen The Bohicas. Nog maar enkele optredens gespeeld en al getekend bij een fameus label, en dat allemaal op basis van een YouTube-filmpje. Op het internet is er ook zeer weinig te vinden van dit jong viertal: slechts 2 nummers. Doch worden ze de laatste weken duchtig geprogrammeerd door Studio Brussel. Maar zijn ze dit snelle succes wel waard? Dat mogen ze hier direct bewijzen.
The Bohicas vliegen er vanaf het begin fameus is. De eerste nummers zijn mokerslagen die het publiek direct doen verlangen naar meer. Van een trage start of een voorzichtig begin is hier geen sprake. Zonder scrupules trekken ze hard van leer. Maar na enkele nummers wordt er op de rem gestaan. Het post-punk begin van de set wordt omgebogen naar commerciële pop-rock, met hier en daar wat emotionaliteit, zeemzoet. Dit blijkt niet hun sterkste werk te zijn. Het klinkt een beetje te gekunsteld, te commercieel, te klef.
Naar het einde van de set toe laten ze zien waar hun sterkte ligt. Opnieuw wordt er fameus op de gaspedaal getrapt en het tempo, alsook het niveau schiet strak de lucht in. 3 nummers van hoog niveau die bewijzen wat deze zéér jonge Britse band in zijn mars heeft. De single “XXX” alsook “The Swarm” (de enige twee nummers op hun soundcloud) passeren uiteraard ook de revue. En met dit slotsalvo houden de heren het voor bekeken.
Voor een band die nog maar een handvol optredens achter de rug heeft komen ze zeer overtuigend over. Maar ze kunnen uiteraard niet wegstoppen dat ze nog maar kort bezig zijn. Vooral het gebrek aan goeie nummers speelt hen nog parten. Hopelijk vinden ze snel de weg die ze willen volgen en schrijven ze nog wat extra materiaal. Zijn ze de hype waard? Voorlopig nog niet. Maar met enkele extra songs onder de arm kan het altijd snel gaan.
We zien ze graag terug op Pukkelpop waar ze de rest van België kunnen overtuigen van hun kunnen.
Misschien dat ze tegen dan al 20 optredens gespeeld hebben? Het kan enkel helpen.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Zwart-witte hoodies en beschilderde gezichten. Hees gescandeer op “Fuck that Shit”. Kwalitatieve plastic wereldbollen die tijdens “Face of the planet” het publiek ingekeild worden. Een halfnaakte “Pope of dope” met een aan de hand vastgeplakte microfoon die als een deus ex machina uit de coulissen komt gevlogen. Dat staat in het wikipedia van menig festivalganger gelijk aan The Subs. Met het materiaal op hun eerste twee albums ‘Subculture’(2008) en ‘Decontrol’(2011) heeft de elektroband met Gentse roots het perfecte materiaal - en vooral volk - in huis om van hun optredens een recht toe recht aan en extreem dansbaar en bezweet feestje te maken.
Maar wat met album nummer drie ‘Hologram’ ? Waar de vorige songs vooral mikten op (donkere) opzwepende beats, die typisch vervormde Subs-bliepgeluidjes en extatisch veel high voltage wordt ons met de proevers “Concorde “ en “Trapped” (al weken niet meer uit mijn hoofd te krijgen, zo catchy) een warm, volwassener en soulvol geluid voorgeschoteld. Het verblijf van frontman Jeroen De Pessemier in melting pot Londen en de evolutie in de (online) samenwerking met Wiebe Loccufier en nu ook Hadrien Lavogez zorgen op de nieuwe worp voor een weldadig uitgebreid soulpopspectrum, of wat toch voor soul/pop doorgaat voor de groep.
The Subs hebben behalve de intro en exit samen met een amalgaam van zangers en zangeressen muziek gemaakt, en opeens krijg je breekbare verhalen, diepe emoties en words of wisdom te horen van oa Jay Brown, Selah Sue en underground artiest Danny Greene, zonder dat die typische Subsbliepjes (hoe anders verwoorden) genegeerd worden.
Maar hoe vertalen ze dit naar hun live performance in de Vooruit ? In de volle concertzaal en in blauw laag licht komen de drie mannen bij “Trapped” zeer elegant op, in strak futuristisch pak en met elk een metalen box op hun hoofd (Daft Punk is niet ver weg). Met de warme stem van Colonel Abrams op band start het drietal vrij rustig op. Middenin het nummer gaan de helmen – gelukkig voor hen en voor het publiek – af en maken ze zich verder klaar voor de nog onbekende “Under my skin” en “Live in a dream”.
Echte zware party-interactie met het wel aandachtige publiek is er nog niet, totdat de band, “For old times sake” zoals De Pessemier het noemt, een wel zeer energieke versie van “Music is the new religion” brengt. Zonder pauze volgen een machtig kitscherige maar o zo goed en gebald gebrachte “Concorde” (“Toi, le Concorde, qui n’existe plus”, zalig gewoon) en “Kiss my trance” en daar is het gespring en de vele handen die het bekende Subs-driekhoek vormen.
De Pessemier, soms zonder kostuumjas en zonder shirt, klimt als vanouds overal op en raakt in de knoop met draden, Lavogez gaat van het ene naar het andere instrument, constant kauwgum kauwend, en Loccufier blijft er als derde punt van de driehoek zeer geconcentreerd bij. Dan komt een piepklein stukje van de monoloog “The bottle” er zeer distorted aan en gaat het zeer vloeiend over naar ”Don’t stop” en het prachtige “Cling to love”. De aandacht van het publiek verslapt eventjes, totdat het opzwepende “Face op the planet” het publiek nu volledig uit zijn dak doet gaan.
De charismatische frontman crowdsurft halfnaakt door het bezwete Vooruit, maakt als een Mozes een doorgang door het enthousiaste publiek en laat iedereen knielen en dan jumpen op nieuw en bestaand materiaal als 27, “The pope of dope” en “Fuck that shit”. En nieuw voor The Subs is het ietwat melige afsluiten en een ode aan “The people in love” met het echte liefdesliedje “Fly”.
Heren van The Subs, we wensen jullie een prachtig festivalzomer toe, en het ziet er zeer rooskleurig uit want op ‘Hologram’ staan een aantal serieuze kanshebbers om de boel nog langer te doen knallen.
En een grote merci voor de feest-mindfulness boodschap “We can only take happiness, and I think that’s the key, that’s the goal”, deze zullen we lustig delen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Ian McCulloch en zijn Bunnymen kunnen terugblikken op een puik concert in een comfortabel vol gelopen Trix. McCulloch had zijn nukkige zelf achtergelaten in Liverpool, zelfs de ultieme gelijkmaker van Crystal Palace tegen zijn geliefd Liverpool (waardoor hun titelkansen flink slonken) konden hem niet meer deren... Hij was de vriendelijkheid zelve, maakte grapjes en danspasjes, dankte uitdrukkelijk de knappe prestaties van de technici en zijn drummer... Het is ooit anders geweest...
Echo and the Bunnymen bracht een 5-tal nummers uit ‘Meteorites’, door McCulloch aangekondigd als een 'masterpiece'. Van de nieuwe nummers maakten vooral “Holy Moses”, “Constantinople” en “Lovers on the run” een meer dan goede indruk. De groep keert duidelijk terug naar de 'sound' van hun top-periode uit de vroege jaren 80, met meesterwerken à la 'Crocodiles', 'Heaven up here' en andere 'Ocean rain's. Ik vind 'Crocodiles' nog steeds een van de beste debuut-lp's ooit gemaakt door een band.
De vijf nieuwe nummers werden netjes ingebouwd in een deskundig overwogen en samengestelde set, met vooral nummers uit 'Ocean Rain' (1984). Niet toevallig, want de nummers uit hun kersverse 'Meteorites' leunen sterk aan bij dit meesterwerk uit '84.
Ian zong verrassend goed (ook dit was ooit anders...), terwijl Will Sergeant als vanouds flirtte met zijn gitaar, alsof het zijn grootste liefde was (misschien is dit wel ook zo...).
De set ging langzaam maar zeker naar een hoogtepunt, “Seven seas” beroerde het ouder wordend publiek in het begin van de set en bracht de eerste 'dansmoves' in de zaal, “All that jazz” bleek duidelijk een vergeten parel uit 'Crocodiles' (1980) en kondigde een sterke apotheose aan.
Het aangrijpend slotakkoord bestond uit “Lovers on the run” (nieuw), het verplichte “Dancing horses” (een van hun populairste songs aller tijden, voor mij nog altijd een raadsel waarom) en tot slot een intieme versie van “Killing Moon” en een beklijvende “The Cutter”, door Ian geïntroduceerd als de 2de en 3de beste song ooit gemaakt...
Het dankbare en aandachtige publiek werd door de even dankbare groep bedacht met twee bisrondes, waarin we konden genieten van “Nothing lasts forever”, met een knipoog naar Lou RIP Reed en Roxy Music. “Lips like sugar” was een traditionele bis, in een ijzersterk kleedje. The Bunnymen kwamen nog eens terug met een ontroerende versie van het volgens de zeer 'bescheiden' Ian beste nummer allertijden “Ocean rain”. Ik moet bekennen : dit is één van de beste songs ever made ...
Ian zag dat het goed was, dronk zijn 7de glas wijn uit en verliet dankbaar de zaal (de fles melk liet hij onaangeroerd...)
Setlist : Meteorites (2014), Nocturnal Me (1984), Rescue (1980), Holy Moses (2014), My Kingdom (1984), Bedbugs and Ballyhoo (1987), Seven Seas (1984), Constantinople (2014), Never Stop (1985), New Horizons (2014), All that Jazz (1980), Lovers on the run (2014), Bring on the dancing horses (2001), The Killing Moon (1984), The Cutter (1983), Nothing lasts forever (1997)/Walk on the wild side/In the midnight hour, Lips Like Sugar (1987) en Ocean Rain (1984)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/echo-the-bunnymen-07-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/go-march-07-05-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen
De samenwerking met David Byrne op ‘Love this giant’ heeft duidelijk z’n stempel gedrukt op het nieuwe werk van St.Vincent van singer/songwriter Annie Clark uit NYC.
De nieuwe titelloze plaat heeft een sterkere ritmiek , groovet wat meer en het avontuur is beduidend minder dan vroeger . Met songs als “Rattlsnake”, “Birth in reverse” en “Digital witness” klinkt het allemaal wat meer arty. Die toegankelijkheid dringt ook door in “Huey Newton” en “Every tear disapper” die een intens broeierige aanpak hebben ; nummers “Prince Johnny”, “I prefer your love” zijn ingetogener en zijn omgeven van aangename synths en toetsen .
Goudeerlijk materiaal dus , maar natuurlijk verliest St. Vincent zijn vroegere identiteit niet hoor, de eigenzinnigheid , de experimentjes en de verrassende wendingen van ‘hinkstapspringende’, verbeten melodieën noteren we zeer zeker bij een “Bring me your loves”. Op die manier hebben we een heel gevarieerd album , die ergens een link maakt naar Talking Heads, Goldfrapp, Tune-Yards en Marianne Faithfull , gezien verschillende elementen zijn samengebracht tot een homogeen geheel !
Het Amerikaanse Pontiak van de bebaarde broers Carney zijn niet aan hun proefstuk toe en hebben al een debuut en wat EP materiaal uit , maar komen nu terecht meer in de picture met hun potige seventies retro’stoner’rock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
We krijgen afwisselend werk te horen, wat betekent broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk , waarbij pedaaleffects konden worden toegevoegd ; de eerste songs “Lack lustre rush”, “Ghosts” en de titelsong hebben meteen onze aandacht . Iets verderop overtuigen ze met “Surrounded by diamonds” en “Beings of the rarest” . Of we hebben een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , “It’s the greatest” en “Darkness is coming” , soms aangevuld met keys . Ook kan het tempo worden opgeschroefd, zoals op “Noble heads”, “Shining” en “We’ve got it wrong”.
Een reeks boeiende songs dus , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane oproepen, puntig en gretig gespeeld, kortom deze band verdient onze aandacht !
Eriksson – Delcroix – Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben , te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk . Niet direct vreemd eigenlijk , gezien Bjorn Eriksson een muzikale veelvraat is , een begenadigd gitarist die al een mishmash haalde uit z’n gitaar bij o.m. Zita Swoon en Admiral Freebee . Hij heeft ook nog z’n eigen band Maxon Blewitt , die al cirkelt in dit genre. En onze hyperkineet bracht al met Nathalie Delcroix , die we natuurlijk kennen als één van de dames van Laïs , in 2007 een countryplaat uit onder The Partchesz .
In het verlengde van zijn verdienste bij en van The Broken Circle Breakdown , waarvan de film en de soundtrack vol bluegrass lovend werd onthaald , kristalliseerde hij met z’n partner verder het materiaal in een reeks pure, eerlijke, broeierige , innemende sfeervolle songs .
Een southern geluid , dat elan krijgt door het gitaargetokkel , de slides , de banjo en hun stemmen, die elkaar afwisselen of ondersteunen . Een beetje Howe Gelb meets Emmylou Harris.
Een boeiend album dat ingetogen pracht kenmerkt als “Home is where the angels roam” , “The sound of you” of “At the car graveyard”; verder hebben we uitgewerkte, vollere nummers als “The last thing on my mind”, “The valley”, “Black jack david” en “Nashville Tennessee”, die zich onderscheiden door een huppelende ritmiek ; of er ademt een soundtrack gevoel door de twee instrumentals “Snakes” en “Riding on a snake with a bottle of tequila in my hand”, dat zelfs ruim zeven minuten duurt .
We houden van de samenwerking van deze partners in crime , die het countrystof nog wat meer doen opwaaien .
Met de vorige plaat ‘The Laughing Stalk’ en de bijbehorende tournee was al duidelijk dat de melancholische folk meer en meer plaats moest ruimen voor vaak snoeiharde rock. Tijdens de optredens bleven zowel barkruk, banjo als trekzak achter de coulissen en stond Dave Eugene Edwards iedere avond wijdbeens een portie withete rock te serveren.
Op het nieuwe album is de lijn gewoon doorgetrokken. Hoewel Edwards zijn inspiratie nog steeds uit de bijbel haalt klinkt zijn onvermurwbare muziek duivelser dan ooit, op ‘Refractory Obdurate’ laat hij zijn band op de meest furieuze en helse manier losbarsten. “Good Shepherd”, “Field of Hedon” en “Hiss” zijn striemende lappen rock, zo hard als dit hebben we Wovenhand nog nooit meegemaakt. Toch weet de groep nog altijd dat typische bezwerende en verslavende geluid dat hen nu al jaren kenmerkt te behouden, alleen staan de gitaren nu nog een stuk luider.
De bezieling en intensiteit van “Corsicana”, “Masonic Youth” en “Salome”, de organische woestijnklanken van “Obdurate Obscura” en de indringende onweerswolken boven “El-bow”, het is allemaal fraais die er voor zorgt dat ‘Refractory Obdurate” de heftigste, meest extatische en misschien ook wel gewoonweg de beste plaat is in het indrukwekkende oeuvre van Dave Eugene Edwards (en dat is inclusief de sublieme werkjes van Sixteen Horsepower).
Als bezeten lui als Dave Eugene Edwards (of onze andere favoriete zwartgallige rockpriester Nick Cave) de heilige schrift zo fervent en meedogenloos blijven prediken, dan willen wij elke zondag naar de mis gaan, ook al zijn we atheïst tot in de toppen van onze tenen.
Bij Musiczine is er ruimte voor werkelijk alle muziekgenres: dat zetten we met de bespreking van dit plaatje extra in de verf! ‘Monsters!’ is een uitgave van het geschifte Kaotoxin Records en bevat een compilatie van nummers van zes verschillende grindcore-bands: Total Fucking Destruction, Department Of Correction, C.O.A.G., Miserable Failure, Unsu en Infected Society. Zoals de bandnamen en het bijzondere artword laten vermoeden, de herrie die we op dit plaatje horen is absoluut niet van de poes.
Zo is er Total Fucking Destruction met een extreme combinatie van metal, jazz en hardcore . TFD valt op met “Is Your Love A Rainbow”, misschien wel het meest toegankelijke nummer op dit schijfje.
Department Of Correction brengt razende mathcore doorspekt met een portie crust- en hardcore.
C.O.A.G. voegt dan weer een portie black metal toe aan hun compromisloze grindcore. Miserable Failure is met hun razendsnelle, agressieve stijl misschien wel de meest extreme band van de zes en dit wil gerust iets zeggen!!
De composities van UNSU hebben een opmerkelijke groove en dan is er nog de uiterst brutale hardcore met metalinvloeden van Infected Society. Van dit geschifte album zijn er amper 10000 exemplaren gedrukt. Wie er eentje op de kop wil tikken, kan dat via www.kaotoxin.com
Geen spek voor ieders bek, deze ‘Toughtscanning’ van de Franse band WE ALL DIE (laughing). Het betreft het nieuwe project van muziekjournalist en vocalist Arno Strobl (ondermeer bekend van zijn vorig werk met Carnival in Coal) en van Déhà (voorheen bij Maladie en Deviant Messiah). Op deze plaat staan slechts 2 songs. Openingstrack “Toughtscan” eist alle aandacht naar zich toe want het uiterst gevarieerde nummer klokt af iets boven de dertig minuten. Daarnaast is er de Amy Winehouse-cover “Back to Black”, wat ons betreft een overbodige song.
De sound van het tweetal kenmerkt zich door een perfecte symbiose van melodie en neerslachtigheid.
WE ALL DIE (laughing) smelt daarvoor verschillende genres samen tot één naadloos geheel. Dit betekent een mix van extreme metal, progressieve rock, black metal, gothic en een streepje doom.
Het introspectieve, depressieve en donkere geluid wordt daarbij versterkt door de hoofdzakelijk cleane vocalen waarbij men refereert naar grote voorbeelden als Anathema, H.I.M en andere Katatonias.
Wie zelf dit eigenzinnige en bijzondere Franse duo wil ontdekken, kan dat via www.kaotoxin.com .
Dit is bijtende garage rock uit Schotland met een maniakale zanger/gitarist (Dale Barclay) die zijn gevolg doorheen een groezelig garage/blues/punk moerasgebied sleurt. The Amazing Snakeheads prediken de blues zoals ook The Birthday Party, Beasts Of Burden, The Cramps of The Gun Club dat konden, gedreven door primaire oerinstincten en met een constante dreiging en bezetenheid.
De venijnige rocker “Here it comes again” is de snelste en meest frontale song van de plaat, elders klinken The Amazing Snakeheads vooral gloeiend, opborrelend, sluimerend en gebeten. “I’m a Vampire”, “Where is my knife” en “Flatlining” zijn doortrapte gifslangen die heel gericht naar hun prooi toe sluipen. Een verdwaalde sax is de onverwachte gast op een griezelig “Every guy wants to be her baby” , een song-noir die pas op het einde zijn duivels ontbindt.
Er huist een kwaadaardig beest in quasi elke song, de ene keer brult dat al wat vervaarlijker dan de ander maar ten allen tijde is het klaar om toe te slaan. Enkel in de laatste twee songs “Heading for heartbreak” en “Tiger by the tail” lijkt het monster wat in slaap gesust en is de nacht definitief ingetreden.
Giftig plaatje, sterk debuut. Op 22/05 op Les Nuits Botanique.
Groezrock 2014 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – vrijdag 2 mei 2014
Groezrock 2014
Festivalterrein
Meerhout
Op vrijdag 2 mei en zaterdag 3 mei vond in Meerhout naar jaarlijkse gewoonte Groezrock plaats, de jaarlijkse hoogmis van iedere rechtgeaarde liefhebber van muziekgenres als punkrock, hardcore, emo, screamo en ska. En wie aanwezig was kon (zoals gebruikelijk) genieten van een sterk , gevarieerd punk en hardcore feestje !
dag 1 - vrijdag 2 mei 2014
We gingen van start met Astpai. Deze heren spelen vrij straight-forward punkrock met een lichte toets melodieuze hardcore. Het eerste wat mij opviel was voornamelijk dat het waarschijnlijk de eerste keer was dat ze op een dergelijk podium stonden voor een publiek van die omvang want ze konden hun enthousiasme niet verstoppen. De tent was allesbehalve vol alhoewel er zeker wat volk aanwezig, maar dat volk bleef eerder kalm. Dit was ergens wel spijtig want alhoewel het nu muzikaal niet zo boeiend was, zou wat beweging wel gepast hebben. Tijdens de set hadden ze echter wel wat problemen met het geluid zoals de gitaar van de frontman die besloot dienst te weigeren waardoor we een nummertje drum&bass te horen kregen… (Y)
Devil In Me mocht hierna aan de slag gaan in de Impericon tent. Ik was enigszins wel verbaasd dat er al zoveel volk aanwezig was. Deze Portugese band speelt best wel genietbare melodieuze hardcore/metalcore maar ik dacht niet dat ze zo een grote aantrek hadden. Bon, de show zelf was best wel genietbaar maar ook vrij gewoontjes. De frontman sprong alle kanten uit en probeerde het publiek op te jutten, een ode aan de andere bands die nog zouden spelen en bedankingen aan de fans,… een vrij doorsnee metalcore show dus. De nummers die ze speelden sloegen echter wel aan. Op album kunnen ze mij soms wel eens vervelen maar live had ik niet echt de drang om weg te wandelen. (Y)
Stillbust was de eerste band die ik ging gaan zien op de Macbeth stage en dat was er al onmiddellijk eentje om u tegen te zeggen. Deze jongens brachten een soort van hardcore punk doorspekt met wat mathcore en het ging er enorm hard aan toe. Alhoewel dat er niet echt veel plaats is aan dit podium voor veel publiek was er toch wel redelijk wat volk aanwezig en die lieten zich ook ietwat gaan. Het kan natuurlijk altijd wat harder maar op zich viel het goed mee. Ik ga toch eens wat meer over deze jongens opzoeken want ze zijn echt wel goed. (Y)
Wisdom In Chains mag zichzelf gerust een legende binnen de hardcore noemen en het was dan ook vreemd om deze band zo laag op de affiche te zien. Ook had ik deze band eerder op de Etnies Stage gezien aangezien er daar geen barricade was voor het podium. Toen de tent echter vol begon te lopen zag ik waarom het hier was en niet in de kleinere tent. Al vanaf de eerste noot gaven zowel band als publiek zich volledig. De old-school hardcore met heel wat punk invloeden sloeg in als een bom en ook ondergetekende bleef hierbij niet onaangeroerd. Na een half uurtje was het jammergenoeg al voorbij. Ik blijf dus bij mijn woorden dat deze band gerust wat hoger mocht staan. (Y)
Gameface werd mij sterk aangeraden door een vriend alsook zouden ze enorm wilde shows geven en na ze snel eventjes te beluisteren besloot ik om toch eens te gaan kijken. Alhoewel ze op de mainstage stonden bleef de tent echter vrij leeg en ook van die wilde show was er niet bijster veel te merken aangezien de band er vrij rustig bij stond. Muzikaal was het allemaal best wel leuk, Gameface combineert punk, hardcore, emo en gewone rock waarbij het soms zelfs volledig de doorsnee rock tour uitgaat. Een beetje braaf maar best genietbaar dus. Ook dit was te merken op het podium, dit is de ideale band om rustig met een pintje in de hand te bekijken terwijl je rustig aan het wakker worden bent van de vorige nacht maar echt veel meer dan dat was het ook niet. (Y)
Voor ik vertrok naar Groezrock had ik een lijstje gemaakt van de bands die ik wou zien alsook eens naar de bands geluisterd die ik niet kende en de goeie aan het lijstje toegevoegd. Bayside zal wel één van deze bands geweest zijn maar ik kan mij echt niet herinneren hoe deze op mijn lijstje geland zijn. Muzikaal is het zeer brave punkrock gecombineerd met wat emo/indie invloeden die letterlijk niets nieuws aanbrengt. Gedurende de hele show is er geen enkel moment geweest waar ze langer dan 5 seconden mijn aandacht konden vasthouden. Niet dat het nodig was want het was nogal veel van hetzelfde. Slecht kon je het nu ook niet noemen maar het was gewoon zo onnoemelijk saai en braaf dat ik gewoon naar buiten gewandeld ben. (Y)
Kids Insane mogen zich gerust de helden van de Macbeth stage noemen want deze hardcore punk band uit Israhell (zoals ze het zelf noemen) zorgden voor een fantastisch feestje. Eigenlijk was het allemaal zo bijzonder niet maar die energie die ze met zich meebrachten en over straalden op het publiek was gewoon geweldig. Vooral de frontman die er een beetje uit zag en gedroeg als een boze peuter die geen koekje mocht van zijn moeder was de held van de show. Crowdsurfen, een leuke pit. Het was er allemaal. Een band om in de gaten te houden. (Y)
Saves the Day mag zich alvast bij Bayside aansluiten als geeuwmoment. Enkele nummers van deze band kon ik wel smaken maar alsjeblieft zeg, het klinkt alsof ze gewoon teren op de enkele goeie nummers die ze hebben en van daaruit alleen maar gelijkaardige songs verder bouwen. Bon, de Impericon tent liep wel aardig vol en ik zag bepaalde mensen wel uit de bol gaan dus de kans zit er in dat het aan mij lag maar dit was een band die ik gerust kon skippen en niets zou missen. (Y)
Tijd voor een andere legende binnen de hardcore, Terror. Om één of andere reden slaag ik er altijd in om deze band te missen terwijl ze waarschijnlijk 6 keer per jaar in België spelen. Vandaag was dus mijn kans en ik moet zeggen dat ik ietwat teleurgesteld was. Ok, Terror zal mij muzikaal nooit echt hard kunnen boeien, daarvoor zijn ze net ietsje te doorsnee ( wat eigenlijk niet hun schuld is omdat het gewoon HUN sound is die door talloze bands gekopieerd werd) en lijken de nummers iets te veel op elkaar. Maar ik had om één of andere reden meer vuur verwacht tijdens een Terror show. Pas op, die vlam was er wel en zeker in het publiek maar toch was het net niet wat ik gehoopt had. Een vriend van me stelde me achteraf wel gerust en zei dat het normaal inderdaad veel harder was dus hoop ik op een volgende keer beter. (Y)
Boysetsfire kon ik helaas niet volledig zien omdat ik een verscheurende keuze moest maken tussen deze band en La Dispute. Wat ik echter wel gezien heb bij deze band was dat het goed was. De band was in vorm en alhoewel ik I Am Heresy toch net ietsje liever hoor sloegen de nummers van deze band toch ook heel hard bij mij aan. Toen het moment kwam om te vertrekken twijfelde ik toch of ik niet nog even zou blijven. Dat deed ik uiteindelijk niet. (Y)
Terwijl Boysetsfire de mainstage aan het afbreken was stond het bonte gezelschap van INVSN stond op de Macbeth stage geprogrammeerd. Door hun goede recensies op Eurosonic dit voorjaar hadden we ze aangestipt. Na een valse start met geluidsproblemen namen de Zweden even later de handschoen op. Onder leiding van veteraan Dennis Lyxzén (Refused) gaf het zestal een alleraardigst visitekaartje af. Meeslepende postpunk/hardcore met die kenmerkende stempel van Lyxzén maakten van dit kijk- en luisterstuk een knalprestatie. Dat de band 3 dames in de gelederen had was mooi meegenomen. De band bracht reeds 6 albums uit onder de namen Lost Patrol Band en Invasionen. Eind vorig jaar werd dan definitief voor INVSN gekozen en brachten ze het gelijknamig album uit. Het werd een uiterst genietbare en gevarieerde set die iedereen kon boeien die de koude trotseerde . We checken ze graag binnenkort nog eens in een zaal. (J)
Mijn liefde voor La Dispute proberen te verbergen tijdens deze review zou wat moeilijk zijn dus ik smijt het er nu maar onmiddellijk al uit. Als ik een band moest aanduiden waarvoor ik afkwam was het wel deze. Ik moest mij dus dan ook persé vooraan gaan stellen en stond als een rasechte fanboy te popelen om ze te zien. Met pijn in mijn hart moet ik dan ook toegeven dat dit niet de beste show van Groezrock was. Neem me niet verkeerd, ze waren fantastisch. De band amuseerde zich en ook het publiek kwam helemaal gek ( vraag het maar aan de 600 stagedivers). Neenee, waar het schoentje bij mij vooral knelde was de keuze van de setlist. Ik wist wel dat ze niet alles zouden spelen dat ik fantastisch vond aangezien de meeste van die songs zich niet op het nieuwe album bevinden en ik nog niet zoveel naar het nieuwe album geluisterd heb. Doordat het nieuwe album nog maar net uit was , was het ook wel vrij logisch dat ze er wat nummers van zouden spelen. Toch was ik enorm teleur gesteld om te merken dat een nummer als “King Park” wat je toch wel een publieksfavoriet mag noemen niet gespeeld werd en ook hun eerste album ‘Vancouver’ gewoon volledig overgeslagen werd maar een kutnummer zoals “For Mayor in Splitsville” wel gespeeld werd. (Y)
Eén van de classic bands Madball zorgde voor een volgelopen Impericontent. Tijd voor een streepje, of zeg maar streep, onvervalste NYHC! Onder aanvoering van een opgefokte Freddy Cricien gaven ze het publiek waar het voor gekomen was: Old scool hardcore in your face! Een heuse greatest hits set werd het met af en toe een nieuwe track, want binnenkort wordt een nieuwe plaat opgenomen. “Set if off”, “DNA”, “100%” en “Pride” zorgden voor wervelende moshpits, het werd opeens een paar graden warmer in Meerhout. Met de hun kenmerkende drive beukten ze een klein uurtje alsof hun leven ervan afhing. De groovy breaks en singalongs brachten een nooit geziene unity onder de tough guys. Hun sterke livereputatie werd nogmaals bevestigd, Groezrock ging andermaal plat voor zoveel intensiteit en hardcoregeweld. Na bijna 25 jaar on the road 'hardcore still lives'! (J)
Op de mainstage had Alkaline trio inmiddels hun set afgetrapt. 2 jaar geleden scoorden ze hier ook een pak zieltjes en hun set op Pukkelpop vorig jaar was ook allerdaardigst. We lieten ons dan ook graag onderdompelen in hun melodieuze poppunkrock. Het explosieve geluid met flarden wave, powerpop en punk klonk catchy en deed de hoofden voor 'de monster stage' op en neer gaan. Niet te veel tierlantijntjes maar gewoon rechttoe rechtaan, Alkaline trio kweet zich op strakke wijze van hun taak. De geoliede machine van Matt Skiba, Dan Adriano en Derek Grant kende hoogtepunten met “Radio”, “Private eye” en “Warbrain” en leverde een pak crowdsurfers op. Al bij al geen overdonderende prestatie maar gewoon een uurtje feelgoodmusic. (J)
Nieuwsgierig waren we toen we in verte één man op de Macbeth stage zagen staan. Voor het enige outdoor podium stond tevens een pak volk, genoeg om even halt te houden. De Amerikaan Tim Barry was de entertainer hier. De sing/songwriter Barry -in een ver verleden frontman bij Avail- doet het nu dus solo. Met z'n akoestische gitaar brengt hij folkpop en dromerige countrysongs , die een lach en een traan bevatten. Hij bleef iedereen begeesteren, met de nodige 'spoken words' , over z'n levenservaringen als wereldreiziger . Reeds 4 platen bracht hij uit die enige weerklank hebben over de plas. Hier maakte hij eveneens een goede beurt, al was het maar door zijn charismatische zelve . (J)
Paint It Black is zo een band waarvan ik weet dat ik ze goed vind maar eigenlijk al jaren niet meer naar geluisterd had. Beter nog, dit was één van de eerste bands waar ik naar begon te luisteren toen ik mijn eerste voetstapjes zette in de hardere muziek maar onderweg was ik die ergens verloren. Ik was dus wel nieuwsgierig naar hoe deze hardcore punk band uit de VS het zou doen. Ik werd niet teleurgesteld, in tegendeel. Naast een resem aan goeie songs had Paint It Black ook een mening en die staken ze niet weg. Tussen de songs door hoorde je hun mening over hardcore en het fenomeen crowdkilling (vinden ze niet leuk), ongelijkheid tussen man en vrouw, homofobie, racisme, opkomen voor mensen die zich niet kunnen vinden in de traditionele genders,… alsook zelfs een pleidooi om gewoon met hen te komen praten als je het niet eens bent omdat ze open staan voor alle meningen. Sympathieke kerels. (Y)
Terug een vol 'huis' vóór de Impericon Stage waar Ignite in full force, mèt Zoli Teglas terug achter de mic, een 'ouderwets feestje' kon beginnen... Zoli, die met zijn cleane stemklanken zo bepalend is voor die Ignite sound, had er zin in. Na z'n rugproblemen en het zijsprongetje bij Pennywise is hij nu op het 'oude nest' en dat hadden we geweten. Massa's singalongs en sfeer in een broeierige sfeerte, deden ons weemoedig terugdenken aan the 'good old days'. En die herleefde want iedereen ging compleet loos op de melodieuze hardcore. “Bleeding”, “ A place called home”, “Live for better days” en ook de cover “Sunday bloody sunday” mocht niet ontbreken op de playlist. Een 'best of set' , pur sang, werd gesteund door honderden 'gastzangers', én de band genoot. Passie en agressie gingen hand en hand, de happy faces waren niet te tellen. Ignite kwam, zag en overwon (opnieuw). (J)
Descendents mocht met de ietwat dubieuze eer gaan lopen dat ze de oudste band van het weekend waren. Toch leek de ouderdom deze kerels niet te tarten want ze gaven meer vuur aan hun show dan heel wat andere, veel jongere bands. Ik ben geen grote fan van deze band op album alhoewel ik ze wel fijn vind maar hun songs staan er zeker live. Het is moeilijk om te vertellen wat er juist allemaal goed was maar weet dit, het was goed en als je ze kan zien moet je dat zeker doen. (Y)
Quicksand was voor deze show volledig onbekend voor mij en ik kan mezelf er wel voor slaan. Serieus dit was ronduit fantastisch. Ze worden eigenlijk als inspiratiebron aangegeven voor heel wat alternatieve metal bands zoals pakweg Helmet. Dit kan ik niet ontkennen want hun sound heeft er wel iets weg van maar het was zoveel meer. Serieus als ik het als iets moet omschrijven dan zou het stoner punk met psychedelische invloeden zijn. De band zag er anders wel uit alsof er bepaalde substanties aan het werk waren. De show leek uren te duren in een positieve zin en van mij mocht het eigenlijk ook uren geduurd hebben. Toen ze plots te horen kregen dat ze zo lang mochten spelen als ze wilden kon mijn vreugde niet op. NoFx kon mij op dat moment echt niet meer schelen maar helaas besloten ze om dan nog twee nummers re spelen en dat was het. (Y)
Nofx speelde hun album ‘Punk In Drublic’ integraal. Ik ga eerlijk zijn, ik heb het nooit echt gehad voor shows waarbij een klassieker integraal wordt gespeeld. Het voelt dan zo een beetje aan alsof de band zelf toegeeft dat ze niet beter kunnen dan dat. Los daarvan heb ik eigenlijk geen flauw idee of ze ook wel degelijke alle songs van dit album gespeeld hebben want ik ken deze band niet zo erg goed. Wat ik wel weet is dat het een goeie band is. Wat mij voornamelijk opviel is dat naast de nummers ook publieksinteractie en humor een must is voor hun shows. Bij veel bands durft het wel nog eens irriteren als er teveel gesproken wordt tussen de nummers door, maar bij hen is het gewoon een deel van de act.
Jammergenoeg konden we de set niet helemaal bekijken vanwege het feit dat een gewonde vriend dringend moest geholpen worden maar ik had wel al het gevoel dat we over het toppunt van hun set waren na “Don’t Call Me White”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2014/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2014 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 3 mei 2014
Groezrock 2014
Festivalterrein
Meerhout
Capital of Hardcore Punkrock - Een muzikale diversiteit en overaanbod aan fijne bands op 4 podia …
Met een heel strakke planning achter de hand wensten we zoveel mogelijk bands op de diverse podia mee te pikken ; een overzichtelijke indruk van een goed gevuld Groezrock dag 2 .
Trouwens, de 23ste editie van het festival was alweer een voltreffer : mooie dubbele affiche, droog weer en in totaal 35.000 bezoekers! “Hey ho let’s go! van Hans en Yentl
dag 2 – zaterdag 3 mei 2014
De dag begon met Get Dead op de Monster Main Stage. Ik zag deze heren uit California ooit aan het werk op Brakrock in Duffel en was toen aangenaam verrast! Dat was vandaag niet anders…met hun oprechte punkrock en heerlijke rauwe stem van frontman Sam King konden ze weer bekoren…ook al was er nog weinig volk in de reuzetent. Hun nummers ‘”Leave a message” en vooral “This one’s for Johnny” zijn echte beauties! Check hun CD ‘Bad News’ out on Fat Wreck. (H)
Daarna was het de beurt aan Elway (US) een voor mij totaal onbekende band bestaande uit 4 jonge kerels met baard! Ze beweerden al 7 jaar te bestaan en nog nooit voor zo’n groot publiek te hebben gespeeld. Van zenuwen was anders niets te merken want hun pittige maar ook melodieuze punk rock was best genietbaar. Het nummer “Ariel” is mij alvast het meest bijgebleven. (H)
Tijd voor The Smith Street Band uit Melbourne, Australië die op verbazend veel bijval kon rekenen. Hun sound had vooral veel weg van stevige rock en minder van punk of punkrock. Ik hoorde paar nummers van hun meest recente EP ‘Don’t fuck with our dreams’. Heel verdienstelijk allemaal maar bij mij bleef het niet echt hangen…op de titelsong van die EP na misschien. Binnenkort zou een full CD uitkomen. (H)
Opstaan en plots merken dat je niets meer hoort is niet echt fijn en al zeker niet voor een reviewer. In de EHBO dan te horen krijgen dat je een zware oorontsteking hebt en door de lange wachttijden heb ik helaas The Ignored grotendeels moeten missen. Spijtig want de melodieuze hardcore punk van deze jongens is zeker niet slecht en als ik zo de laatste minuten zag leek het echt wel een coole show. (Y)
Op naar de volgende dan maar, The Charm The Fury. Deze female-fronted metalcore band uit Nederland kan mij op album niet echt boeien. De muziek is niet slecht maar er is werkelijk niets bijzonder aan. Op het podium wordt er hier niet echt veel aan veranderd. Ze deden hun best en er zat passie in hun werk maar het raakte mijn koude kleren niet. Er was wel wat beweging merkbaar in het publiek maar dat bleef ook beperkt. Frontvrouw Caroline Westendorp deed enorm haar best en deed het ook best wel goed… tot ze haar clean vocals boven haalde want die waren echt niet goed naar mijn mening. Ook muzikaal was het niet echt veel soeps, goed gespeelde maar vrij middelmatige metalcore met wat rock-invloeden. De band begon over hoe blij ze wel niet waren dat ze vorig jaar nog op de piepkleine Macbeth stage moesten spelen en nu al op de Impericon stage stonden. Naar mijn mening stonden er op dit festival andere bands op die kleine stage die het grotere podium veel meer verdienden… (Y)
Vlug naar de Impericon Stage alwaar de 4 gasten van Apologies, I have none hun opwachting maakten. De tent was toch al voor zo’n 2/3 gevuld en ik was benieuwd wat deze band te bieden had. De set kwam vrij traag op gang en er zat, wat mij betreft, iets te weinig vaart in de nummers door de vele breaks, tussenstukken en tempowissels. Ook de zuiverheid van de zang kon soms beter hoewel hij vol overgave op het podium stond. Hoogtepunt zat op het einde van de set met het mooie nummer “Long gone” van de debuut CD ‘London’.(H)
Moments mocht een thuisshow spelen op de Macbeth stage en deed dat met glans, ik denk niet dat ik al van het gehele festival zoveel volk heb zien staan bij het kleinste podium. En dat verdiende deze band ook, toegegeven iets nieuws bracht deze jonge band niet aan maar het was gewoon goed. Helaas kon ik niet de volledige show meepikken omdat ik op dat moment weer achter pijnstillers mocht gaan lopen in de EHBO, spijtig want ik had het graag uitgekeken. (Y)
River Jumpers brengt vrij melodieuze en poppy punkrock, niet echt mijn ding dus. Desondanks zat er toch iets in deze gasten hun muziek die mij genoeg aansprak om terug naar de Macbeth stage te lopen en ze eventjes te bekijken. Spijt had ik daar niet van maar echt onder de indruk was ik ook niet. Het was wel beter dan doorsnee maar ook niet veel beter. Het probleem aan deze show is eigenlijk dat er geen dieptepunten of hoogtepunten waren en eigenlijk dus weinig memorabele momenten. Wat ik echter wel heb onthouden is dat het publiek ze duidelijk wel kon smaken en dat mijn apathie misschien wel voortkwam uit het feit dat’k net pijnstillers naar binnen had gegoten. Ik zal ze op een ander moment wel nog eens een kans geven. (Y)
Naar het schijnt is Done Dying een vrij legendarische naar de punk neigende hardcore band maar toch had ik voor dit festival nooit van ze gehoord. Een beetje beschaamd zakte ik dus af naar de Etnies stage om te merken dat ik blijkbaar niet de enige was want de tent was vrij leeg. Volledig onterecht trouwens want het was echt een goeie show. De lage opkomst deerde hen niet, integendeel ze maakten er lustig grapjes over en speelden vol vuur verder. Toch maar eens wat meer over opzoeken denk ik want het was echt goed. (Y)
Afhankelijk van wie je het vraagt zijn The Casualties de coolste band ter wereld of de grootste poserband ter wereld. Zelf vind ik ze best wel leuke songs hebben en kan ik het enorm clichématige imago en onderwerpen best wel vergeven. Naar het schijnt is deze band live een bom dus was het ook tijd om dat eens te bekijken. Dat bleek moeilijk te zijn want het geluid was echt niet goed. Achteraan in de tent hoorde je nauwelijks iets en zelfs helemaal vooraan was het nog steeds moeilijk om alle instrumenten en de vocals goed te horen. De show zelf was best wel goed maar indrukwekkend was het nu ook weer niet. Het was allemaal nogal vrij clichématig en ik had zo een beetje het gevoel dat het imago belangrijker was dan de muziek. Ondanks dit alles stond ik toch luidkeels mee te brullen bij “We Are All We Have” en kwam toch vrij tevreden de tent buiten. (Y)
Terug naar de mainstage waar het tijd was voor een bende echte old school punks : The Casualties. Opgericht in 1990 , NYC, naar het voorbeeld van Exploited, GBH en zelfs Sex Pistols. Zowel op het podium als op de weide waren de eerste immense hanenkammen en varianten zichtbaar…altijd leuk om zien en het beste bewijs dat punk nog lang niet dood is. De sound was heavy en supersnel! Wat een tempo! Een soort speedmetal met punkrefreinen waardoor de eerste crowdsurfers danig geactiveerd werden en de security mensen frontstage eindelijk wat werk kregen. De ode aan de Ramones was heerlijk (met oa. “Rockaway Beach”) maar ook eigen nummers als “Punk Rock Love”, “Chaos Punx” en menig andere klonken nog steeds vet en gemeen.(H)
I Killed the Prom Queen mocht vervolgens in de Impericon tent spelen. Alhoewel deze band me mateloos verveelt op album met hun vrij saaie, vooral op breakdowns gerichte metalcore wou ik toch eens zien wat ze er live van brachten. Op Ieperfest had ik ze immers overgeslagen en toen bleek dat ze één van de beste shows van de editie hadden neer gezet. Op Groezrock deden ze dit alvast niet, het geluid zat niet zo super maar vooral de muziek op zich zat niet zo super. De ene breakdown achter de andere werd rond je oren geslagen, hier en daar wat clean vocals en dan eens een two-step stukje… Het publiek vond dit blijkbaar fantastisch maar ik stond toch maar wat te geeuwen. (Y)
Doomriders was ook één van DE bands die ik wou zien deze editie. Ze combineren stoner rock, hardcore en sludge tot een heerlijk smeuïg geheel en ook live slagen ze er in om dit te volbrengen. Net zoals Quicksand de dag ervoor leek de set eeuwig te duren in de positieve zin en ook hier was eeuwig nog te kort want ze waren fantastisch. Het grote publiek bleef echter weg en de tent was echt weinig gevuld. Niet dat het erg is want dit soort bands hebben geen groot publiek nodig om fantastisch te zijn live. (Y)
Eerste keer naar de Etnies Stage nu voor The Setup die met een portie keiharde kwaliteitshardcore in een mum van tijd de boel op stelten zetten! Wat een energiebom was me dat! Met een aaneenschakeling van agressieve en explosieve nummers die door de fans werden beantwoord met een spervuur aan stagedivers en moshpitters. Het podium stond dan ook vlug vol met voorbijrazende fans en de zanger liet geregeld iemand meebrullen in zijn micro. Een nummer dat mij is bijgebleven was “Young & Angry”, krachtig en compromisloos! Net als de band! (H)
Op het hoofdpodium was Snuff intussen van start gegaan. Deze oudgedienden uit de UK bestaan al sinds 1986, weliswaar met de nodige periodes van inactiviteit en met wisselend succes. Toch mogen de heren beschouwd worden als één van de beste Engelse punkbands ever. Al was het dan vooral ‘partypunk’ op Groezrock met geregeld keyboards en schuiftrompet die voor de nodige ‘ska’ invloeden zorgde. Maar de muzikanten (met leadzanger on drums) hadden er zelf duidelijk plezier in en grapten erop los tussen de nummers door. Opener “Whatever happened to the likely lads” zette meteen de toon. Het werd een zeer afwisselende set met oude en nieuwe nummers, met snelle punksongs (oa. Het nummer “Walk”) en eerder reggae-achtige deuntjes, met covers en met instrumentale nummers. Beetje gedateerd misschien maar wel fijn optreden!
Op de Macbeth Stage (het kleinste podium en helemaal in open air) kon ik nog net een glimp opvangen van Blitz Kids, een zeer jonge band die als veelbelovend werd omschreven in sommige ‘vakbladen’ en wiens recente CD ‘The Good Youth’ heel wat persaandacht kreeg. De nieuwe single “On my own” klonk wel fris maar miste toch wat ballen en zeker de nodige originaliteit om op te vallen tussen de vele bands op Groezrock. Benieuwd of deze gasten gaan doorbreken bij het grote publiek, de magere opkomst tijdens hun korte set in Meerhout belooft alvast niet veel goeds. (H)
De tent van de Main Stage liep alweer aardig vol voor een band die al vele jaren meegaat : ALL (met leden van the Descendents in hun rangen, actief sinds 1987 en met een 10-tal CD’s op hun palmares). Door de leeftijd klonk hun punkrock wat minder snedig als vroeger maar nummers als “Breakin’ up” bewijzen toch dat deze kerels uit het goede hout gesneden zijn. Jammer dat er weinig of geen interactie was met het publiek en dat de zanger af en toe toch moeite had met zijn stemgeluid. Had meer verwacht van dit optreden.(H)
Touché Amoré ging voor mij samen met La Dispute de strijd mogen aan gaan van ‘beste band op Groezrock’ en Touché Amoré gaat met hun show toch wel gaan lopen met de pluimen. In tegenstelling tot La Dispute ben ik niet zo vertrouwd met het songmateriaal dus echt overduidelijke favorieten heb ik niet maar ieder nummer die ze speelden sloeg in als een bom. De volledige tent stond in beweging en er werd onophoudelijk gecrowdsurft. De band amuseerde zich overduidelijk en ging helemaal mee in de energie van het publiek. Het is moeilijk om te beschrijven als je er zelf niet bij was, zo goed was het. Alvast toch maar een shirt gekocht na deze show. (Y)
Bury Tomorrow is net zoals I Killed the Prom Queen eerder deze dag een vrij stereotiepe metalcore band alhoewel hier meer de nadruk ligt op melodie. Dit kwam ook terug in hun show die wel goed was maar eigenlijk echt niet nieuws of boeiends bracht. Er stond best wel veel volk te kijken maar dat publiek was eigenlijk best wel tam, de band amuseerde zich echter wel. (Y)
The Ghost Inside was andere koek. Na een korte intro stormden de 5 explosieve muzikanten op het podium om meteen te vlammen! Hun moderne hardcore/screamcore/emocore werd enorm goed onthaald door de menigte en vooraan in de tent ging het er stevig aan toe. Heel vette en soms loodzware sound, een zanger die furieus zijn kilometers afwerkt on stage, machtige versies van oa. “The great unknown”, “This is what I know about sacrifice”,…Groezrock daverde doorheen gans Meerhout! (H)
Cro-Mags was een beetje laag geprogrammeerd naar mijn mening. Deze gasten mogen zich gerust levende legenden binnen de NYHC noemen en de bomvolle tent kon je hier gerust als een bewijs voor zien. Ik had ze al eens eerder gezien op Ieperfest waar ze als headliner geboekt stonden en was toen zwaar onder de indruk van de fusie van Hardcore (punk) en crossover thrash metal. De show hier was ook wel goed maar door het feit dat ik volledig vanachter moest staan en weinig zag had wel als gevolg dat ik niet kon meegesleurd worden in het vuur van de show. De set kon ik echter niet volledig uitkijken want het werd tijd voor wat pijnstillers maar ik heb wel gehoord dat het blijkbaar net ietsje minder positief is afgelopen voor de frontman want na een mislukte stage-dive mocht hij zich even naar de EHBO begeven. (Y)
Waar velen allicht al heel lang naar uitkeken werd dit jaar gerealiseerd door Groezrock, Screeching Weasel naar Europa halen! Niet te geloven dat mister Ben Weasel met zo’n staat van dienst nog nooit eerder in Europa speelde, laat staan in België! De band bestaat al sinds 1986 en is ondertussen aan zijn 4de comeback bezig!
Na een streepje klassieke muziek als intro gaf Screeching Weasel meteen van jetje in ware Ramones stijl. Een aanstekelijke sneltrein van punkrocknummers van maximum 2 minuten en meestal slechts evenveel akkoorden! Heerlijk om zien hoe Weasel zich uitsloofde om de eerste doortocht in Europa niet onopgemerkt voorbij te laten gaan. Het is onbegonnen werk de setlist hier weer te geven maar uit de talrijke songs waren dit alvast mijn favorieten : “I can see clearly now” (cover), “Veronica hates me” en “Cindy’s on methadone”. Jammer dat de speeltijd (50 min) zo snel was opgebruikt want de heren konden nog wel een tijdje doorgaan maar de oude punkrockers en Ramones fans die talrijk aanwezig waren in het publiek konden toch al tevreden zijn met het unieke concert! Enig minpuntje was het (te) lange intermezzo dat Weasel (verplicht?) besteedde aan het maken van publiciteit voor ‘Monster’ pepdrank, niet toevallig hoofdsponsor van het festival. (H)
Tijdens een hoognodig bezoek aan de gevarieerde drank –en eetstands hoorden we in de verte New Found Glory met succes zijn ding doen. Klonk fris maar weinig origineel. De gelijkenissen met bands als Zebrahead, Blink 182, Good Charlotte enz. zijn sprekend. Het zal de fans worst wezen! (H)
Modern Life Is War bracht een verpletterende show zoals verwacht. Deze band die een mix van hardcore, punk en een vleugje melodie brengt is immers gekend voor hun stevige shows. Ook hier was het volledige publiek in beweging, de één al wat meer dan de ander maar geloof me het was zo. Voor en op het podium was het een waar slagveld waar ook de band met veel plezier aan deel nam. Jammergenoeg was het zodanig druk dat ik niet volledig vooraan raakte maar gelukkig bevond ik mij plots bovenop het publiek waardoor ik alsnog vooraan raakte en ik kan je alvast zeggen dat ik mij daar goed geamuseerd heb. (Y)
Op de Macbeth stage mochten The Toasters afsluiten. Op het eerste zicht een vreemde eend in de bijt tussen al dat punkrock en hardcore geweld! Doch niet vergeten dat deze ska pioniers een enorme invloed hebben gehad op tal van bands die later ska invloeden introduceerden in het (punk)rock muziek! De leuke mix van ska, rock en reggae ging er in als zoete koek en was eigenlijk een aangename verademing onder de frisse avondzon! Check ondermeer op youtube nummers als “Two tone army” van deze authentieke band. (H)
Falling in Reverse, een band waar ik erg naar uitkeek, al was het maar omdat hun zanger geen gewone kerel is en omdat hun laatste CD ‘Fashionably Late’ me wel kon bekoren. En ze losten de verwachtingen meer dan in! Zanger Ronnie Radke, met speciaal kapsel en dito zwarte outfit, kwam als een nerveuze hond op het podium en gaf het beste van zichzelf! In al zijn enthousiasme donderde hij op een gegeven ogenblik zelfs van het podium. Opener “Rolling Stone” klonk al meteen geweldig! Lekker agressief en toch poppy, een moderne mix van hardcore, rap, electro, grunts enz…die zorgen voor een geluid dat toch boven de middelmaat uitstijgt en de band een eigen herkenbare sound geeft! Ook het nummer “Fashionably Late” klonk furieus en toch catchy en de tent die aardig was vol gelopen ging behoorlijk uit haar dak. Volgens ik begreep was dit ook hun eerste concert ooit in Europa maar ik hoop dat dit niet het laatste zal zijn. Wat mij betreft het hoogtepunt van de dag en het meest intense en aparte concert! (H)
The Hives was toch wel de band met het grootste Rock Werchter gehalte van de gehele editie. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat het een commerciële brolband is die voornamelijk op mensen gericht is die niet teveel willen nadenken maar eerder omdat dit een band gemaakt is om op een gigantisch podium te staan. Muzikaal spelen ze gemakkelijk in het gehoor liggende rock met wat punkrock invloeden. Doorgaans niet echt mijn ding maar bij een show als deze wil ik graag een uitzondering maken. Die show was immers fantastisch en dan vooral door frontman Howlin Pelle. Deze Zweden hebben duidelijk kaas gegeten van hoe ze een publiek moeten opfokken en hun muziek is eigenlijk ook echt gemaakt om live te spelen want om eerlijk te zijn vind ik er op album niet echt veel aan. (Y)
Net zoals NoFx speelde The Offspring een album integraal, in dit geval is het album ‘Smash’ aan de beurt. Ik heb al reeds mijn mening gegeven over enkel klassiekers spelen dus ik ga het hier niet weer doen. Opvallend was wel hoe de The Offspring het volledig anders aanpakte dan NoFx. Bij The Offspring was er geen tijd voor gezever tussen de songs door en werd er gewoon lekker door geramd, bij iedere song werd het publiek een klein beetje meer gek om ten slotte volledig te ontploffen bij “Pretty Fly For a White Guy. Stiekem vind ik het toch wel een beetje spijtig dat ik vroeger niet meer naar The Offspring heb geluisterd want ondanks het hoog meezinggehalte kende deze arme knul de meeste songs niet echt. (Y)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2014/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Nederlands 
Français 
