Labadoux 2014 – Familiefestival bij uitstek - vrijdag 2 mei 2014
Labadoux 2014
Festivalterrein
Ingelmunster
Vooraf hoorden we wat klagen: “Niet veel grote namen…” Het kan niet elk jaar 25-jarig jubileum zijn hé! En de programmatie viel reuze mee dit jaar! Er was voor ons heel wat nieuws te ontdekken!
Op vrijdag waren er optredens van o.a. The Kilkennys die we gerust de erfgenamen de Dubliners mogen noemen! Sharon Corr bracht bekend werk van de familieband maar ook mooie covers. En Meuris=Monza=Noordkaap=Stijn. Hij speelde alles wat we kenden in zijn eigen exuberante stijl.
Op zaterdag bracht Cafe Con Leche meteen de zomer naar de festivalweide, waarna de Bretoense broers Plantec en de Gentse middeleeuwers van Prima Nocta de pubtent aan het dansen brachten. Flip Kowlier speelde een West-Vlaamse thuismatch in de concerttent! De Spaanse feestband La Pegatina liet de concerttent ontploffen met confettikanonnen en een schitterende zuiderse party! Met hun aanstekelijke enthousiasme en vrolijke nummers waren ze misschien wel het hoogtepunt van het weekend te noemen. Maar zondag moest nog komen…
Door het fantastische weer op zondag liep de festivalweide al meteen aardig vol. Hoogtepunten waren er voor allerlei slag muziekliefhebbers! Intieme kleinkunstliedjes van Jan De Wilde & Vrienden, stomende Blues van King King en de decadente cabaretversie van wereldklassiekers door Camille O'Sullivan. Zij was de revelatie van Labadoux 2012 en bracht opnieuw een spetterende, eigenzinnige show om het weekend af te sluiten.
dag 1 - vrijdag 2 mei 2014
Labadoux 2014 start met minder gunstige weergoden dan de vorige edities. Maar tegen de avond maakt de ondergaande zon toch een belofte voor het weekend. Eerst druppelen de folkliefhebbers binnen. The Kilkennys brengen de pubtent in een perfecte Ierse sfeer. Sharon Corr zorgde voor een volle concerttent die enkele uren later vakkundig op zijn kop gezet werd door Meuris. Hij pakte Ingel en Munster -ja beide dorpen!- in met een razende race door zijn bijna 25-jarige oeuvre!
Mister & Mississipi
Deze groep kreeg de twijfelachtige eer om Labadoux te openen in de concerttent. Die zat dan ook maar halfvol... Nochtans speelden ze een mooie set. Deze vier jongeren van de Herman Broodacademie deden ons denken aan Intergalactic Lovers of London Grammar. De zweverige, soms symfonische klanken kunnen de zaal bekoren en stilaan raken alle stoeltjes bezet. De charismatische zangeres (met veertje op het hoedje) krijgt het publiek toch op haar hand. Ze staat er niet alleen voor en zingt soms in close harmony met de drummer -centraal vooraan geplaatst- geflankeerd door beide gitaristen die het klanktapijt weven waarop deze Mister en Mississippi hun liedjes laten dobberen. Van ons krijgen ze de prijs voor de origineelste groepsnaam van het weekend. De Vlaamse radiostations mogen deze jonge Nederlanders gerust wat airplay geven!
Blunt
In de pubtent werden deze West-Vlamingen intussen aangekondigd met een sneer naar de plaatselijke brandweer: komen ze nu uit Moorsele of Moorslede? Na een tiental jaar touren door België en de rest van Noord-Europa werd een wissel in de line-up doorgevoerd en staan ze er weer met een nieuwe plaat, Both Sides. De violist heeft enkele fijne Ierse reels in de strijkstok en de gitarist –met donkere bril- steelt samen met de bassist de show. De sfeer zat er helemaal in en uit het publiek kwam een compliment voor de zanger-toetsenman: “Je lijkt op Niels de Stadsbader!” Hij wist niet of hij hiermee gecharmeerd moest zijn of niet… De slidegitaar op de titeltrack van de nieuwe plaat doet zeker verlangen naar meer! Mocht u daar zin in hebben: op 07/06 zijn ze te horen in Kortrijk in het Begijnhofpark én ’s avonds in Ledegem! Later trekken ze naar Nederland en Duinkerken in Frankrijk. En wat dacht u van de doortocht van de Ronde in Lauwe? Daar spelen ze ’s middags en ’s avonds. Op hun website geven ze te kennen dat er geen vervaldatum op de groep staat! Hun stevige folkrock blijft dus nog een hele tijd klinken! Gelukkig maar…
Maribold
In de Foyer, aan de andere kant van de Wantebrug, was intussen een jonge West-Vlaamse songer-songwriter aan het werk. Op een opvallend witte gitaar brengt hij kleine breekbare liedjes. Zijn stem doet ons wat denken aan Jake Bugg. Zelf zegt hij: ‘Mijn naam is een woordspeling van Marigold (goudsbloem) en Le moribond (de zwerver). Een soort fleurige zwerver misschien dan? Een excuus om de hedendaagse bard uit te hangen. Zwervend van kroeg tot kroeg, op zoek naar inspiratie.’ Hij heeft een afwisselend repertoire en een radiohit(je) zou een verdiend duwtje in de rug zijn. Hij had een gelegenheidsgroep mee die zichzelf The Moodkilling Melodies noemen. Volgende optreden: 15 Mei, Cultuurloft, Gent.
Mundy
Deze schitterende singer-songwriter is een gevierd artiest in Ierland en Engeland. Hij werkte samen met Oasis en Afro Celt System en stond met Sharon Shannon en Shane McGowan op het Glastonbury Festival. Geen gewone jongen dus! Voor België haalt Labadoux meteen een première binnen! Zoek eens zijn geboorteplaats Birr op: je merkt dat hij ongeveer in het geografisch centrum van Ierland geboren is!
In 2000 stond wijlen Warren Zevon nog op Labadoux. Van hem bracht Mundy Reconsider Me. Ooit wordt hij de waardige erfgenaam van Zevon! In zijn songs verweeft de Ier allerlei verwijzingen naar andere artiesten, bv. “LA Woman “ van de Doors of de gitaarriff van “The Boys are back in Town “ van Thin Lizzy. De 5-kopige band had al 8 maanden niet meer samen gespeeld. Dat was er in ieder geval niet aan te horen. Tussen de eigen nummers mengde hij meer covers zoals” I’m on Fire “van Springsteen. “You like Bruce” merkte hij aan de reacties van het publiek. En Mundy weet zijn songwriters wel uit te kiezen: Speciaal voor Lx sloot hij af met een Steve Earle song. De organisatie van Lx kennende, nodigen ze Mundy binnen enkele jaren zeker nog eens uit. Wie hem dit jaar gemist heeft, zorgt er best voor dat hij er dan wel bij is!
Harmony Glen
In de pubtent stond het podium vol Nederlanders die leken weggelopen uit een boek van Anton Pieck. In een zelfgemaakt plunje met uitgescheurde mouwen en talloze knopen uit oma’s naaidoos brachten ze een zelf gemixt stoofpotje van folk en rockabilly. De jonge zangeres/gitariste met het engelensnoetje werd geflankeerd door een lange accordeonist met een ziekenfondsbrilletje, een violist met de looks van een jonge Tom Waits, een banjospeler die nog het meest op Ian Anderson leek en een contrabassist die dan weer leek weggelopen uit een verhaal van Charles Dickens. De liedjes werden aanstekelijk enthousiast gebracht en de gasten in de pubtent dansten gretig op de vrolijke tonen. De danspasjes waarmee ze show gaven, deden het allemaal makkelijk lijken. Maar vergis je niet! Dit zijn echt rasmuzikanten die hun instrument beheersen.
Later stonden ze zelf in het publiek toen de Kilkenny’s bezig waren. Gewillig poseerden ze voor een jonge Vlaamse kunstenares in de dop die hen aan het portretteren was. Echt sympathieke gasten!
Sharon Corr
Met het vallen van de avond werd het tijd voor de grande dame van deze avond. Met trots kondigde men aan dat de organisatoren erin geslaagd waren haar in contact te brengen met een 83-jarig Vlaams familielid. Of waarin een klein festival groot kan zijn…
In 1990 traden de drie zusjes Sharon, Caroline en Andrea samen met hun broer Jim Corr voor het eerst op tijdens de audities voor de film ‘The Commitments’. (Een film voor muziekliefhebbers!) Vijf jaar later kwam hun eerste plaat uit en in 2006 The Ultimate Collection, waarna ze een rustpauze inlasten.
Sharon begon haar optreden met een trage versie van “Smalltown Boy” (Bronski Beat). Haar verfijnde choreografie met gestileerde handgebaren deed ons denken aan Indische danseressen. Gelukkig bleef het hier niet bij. Ook met haar viool kon ze de Ierse gigs en reels tot leven wekken, begeleid door het handgeklap uit de zaal. De hits van The Corrs zoals “Listen to the Radio “ en “So Young” vielen natuurlijk ook in de smaak. De tournee startte in Brazilië en uit dat land speelde ze een instrumental op haar viool. Ze wisselde eigen (nieuw) werk af met covers zoals “Dreams “ dat we kennen van Stevie Nicks bij Fleetwood Mac. Ondanks haar kribbig commentaar op de babbelaars achter in de tent, bracht ze nog een bisnummer met een vrolijke noot op de viool “The Joy of Life”. En daar draait toch om voor het festivalpubliek?
Meuris
Van bij het eerste nummer gooide zanger, schrijver, journalist, televisiemaker Meuris (Stijn voor de vrienden) alle registers open: “Panamarenko”. “Geef nooit op, Ingelmunster!” schreeuwde hij zich de longen uit het lijf. Als entertainer pur sang bespeelde hij zijn toeschouwers als een instrument. “U bent nu al té goed! Hou u nog wat in, spaar u nog wat! Vooral in tijden van crisis…” Maar op het podium werd nergens op bespaard: de ene hit na de andere werd herkend door het publiek dat zich ook niet inhield. Geef Stijn een tamboerijn en dat is alles wat hij nodig heeft om op het podium als een bezetene te keer te gaan. Een filosoof zei ooit: “Muziek maken houdt niets in: je moet tegelijk beginnen en zorgen dat je tegelijk stopt”. Ook daarvoor is een tamboerijn handig! Stijn gooit hem in de nok van de tent en als hij hem weer in de hand heeft, klinkt meteen de laatste noot van het nummer! Visueel en circustechnisch sterk…
Het heeft geen zin om de nummers op te sommen die de revue passeerden, maar met een sterke bezetting achter zich en met de luchtgitaar (of de luchttrommelstokken) in aanslag brengt Stijn Meuris zijn oeuvre van bijna een kwarteeuw tot leven. En het waren geen parels voor de zwijnen! De tent schreeuwde om meer en kreeg dat ook. “We hebben nog zoveel steengoede nummers”, opende hij het bisgedeelte, “zoveel geniale nummers…” Waarom zou hij vals bescheiden zijn? Een gigantisch optreden werd passend afgesloten met … “Gigant”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2014/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2014: Familiefestival bij uitstek - zaterdag 3 mei 2014
Labadoux 2014
Festivalterrein
Ingelmunster
Zoals ze vrijdag beloofd had, zorgde het zonnetje voor een zonovergoten festivalterrein (met een frisse wind). Café Con Leche laat al een eerste zuiderse wind waaien in de grote tent. Flip Kowlier zorgde voor een uitverkochte concerttent en bediende zijn vrienden en buren (Izegem ligt hier een boogscheut vandaan) op zijn wenken! Kowlier en band speelden een ijzersterk concert, waarvan beter direct een live-cd was opgenomen! La Pegatina uit Barcelona als afsluiter van de avond, was een perfecte programmatie! Met een vijftal confettikanonnen schoten/sloten ze de avond af in een spetterende fiesta waarvoor het publiek helemaal uit de bol ging. Hun Spaanse zon zorgde voor Spaanse furies op de voorlinies...
dag 2 - zaterdag 3 mei 2014
Few Bits
Sinds 2008 scharen muzikanten Tim Coenen, Jules Lemmens, Peter Pask en Steven Holsbeeks zich rond singer-songwriter Karolien Van Ransbeeck die met haar oprechte teksten precies weet hoe je het publiek moet inpakken. De sfeer is intiem en subtiel. Ze toveren klanken uit hun (soms) luidruchtige gitaren die uit de trukendoos van Brian Eno lijken te komen. De band stond al in het voorprogramma van artiesten als Heather Nova, maar stond ook op de affiche van respectabele festivals als Les Nuits Botanique. In 2011 werd Few Bits uitgenodigd door Tom Van Laere (Admiral Freebee) voor zijn Radio 1 Sessie. Ze wonnen ook Vibe On Air op Studio Brussel met een live versie van hun nummer “Shell”. Op het einde van het optreden in Labadoux bleek de gitaar van Karolien nogal ontstemd te zijn. Ook hiermee kon ze het publiek een elleboogstootje geven: “Koop onze cd, dan kan ik een nieuwe gitaar kopen…”
Café con Leche
Deze elfkoppige band uit Gent zette de concerttent meteen om in een zwoel en bruisend, zomers terras. Madness meets Les Negresses Vertes! De blazerssectie bracht de nodige ambiance en die roodharige furie met haar flodderende jurkje voelde zich als een vis in het water. Het was echt genieten van het begin tot het einde van de ska-ritmes die in de jaren ’80 zo in waren en hier helemaal niet gedateerd klonken! Het publiek ging nu eens zitten en dan weer staan om mee te dansen. Maar het was echter niet allemaal pret en verzet: ook een Afrikaanse protestsong, met het thema liberté, kreeg zijn plaats op de playlist. En ook het bisnummer kon je serieus geëngageerd noemen: “Bienvenues en Belgique et en Europe”. (Als ze dat eens op Lampedusa mochten gaan spelen…) Als u hen op een affiche ziet staan deze zomer, ga dan zeker luisteren én kijken!
Plantec
Vorig jaar kon je op de affiche van Labadoux niet naast de godfather van de Bretoense muziek, Alan Stivell kijken. Dit jaar kwam met Plantec, de volgende generatie aan de beurt. Met een melange van traditionele instrumenten (bombarde, akoestische gitaren) en moderne technologieën (synthesizers, ritmebox) weeft het drietal met Keltische composities een muzikaal tapijt tot een soort patchwork van stijlen. Als muzikale vernieuwers hebben de broers Yannick & Odran Plantec de juiste mix van verleden, heden en toekomst gevonden. Gabriel – DjiBriL- N'dombi staat met zijn rastakapsel grijnzend achter zijn synth annex laptop. Zo kondigt de gitarist een An Dro aan (typisch Bretoense dans) uit het dorp van hun grootmoeder en nodigt hij de danslustigen uit om avec le petit doigt de dans in te zetten. En dan hoor je eerst JeanMichelJarre-achtige klanken vooraleer de bombarde de melodie inzet. Een gewaagde combinatie, maar één die werkt! En het publiek ging massaal op de uitnodiging in!
Sharon Shannon
Iemand zei: ‘Er staan dit jaar niet veel grote namen op de affiche.’ Die kende deze Ierse muzikante niet, met haar schitterend spel op accordeon. Op Labadoux kwam ze haar nieuwe plaat met 21 nummers voorstellen: ‘21 – The Definitive Sharon Shannon’, een knipoog naar haar 21-jarige carrière. Op die cd werkten ook een aantal grote namen mee: The Waterboys, Jackson Browne en de onvolprezen Mundy, die zelf op Labadoux was. Kenners vonden het spijtig dat die twee niet samen op het podium gestaan hebben. Een mens kan niet alles hebben…
De kleine muzikante met de hoge hakken werd geflankeerd door drie rasmuzikanten die elk hun eigen solobeurt kregen. Zo zong gitarist Jack een eigen nummer dat meteen sterk genoeg klonk voor een solocarrière! De vrolijke Ierse dansjes volgden elkaar op en de planken voor het podium vormden meteen een dansvloer. Met een brede glimlach genoot Sharon duidelijk van de dansende menigte: ‘We’re gonna play a waltz! You know how to dance a waltz, do you?’ En zo sleurde ze de dansers mee in een steeds sneller wordend tempo dat voor de vingervlugge accordeoniste geen probleem vormde, maar een serieuze aanslag was op de fysieke reserves van de dansvloer en de dansers! Het was vooral een feest om ernaar te luisteren en … te kijken!
Prima Nocta
Ze werden aangekondigd als een stelletje ongeregeld en meteen verbeterde de zanger dit: “We hadden duidelijk gezegd: ‘Gents krapuul’ hé!” Met ontbloot bovenlijf ging dit vijftal het publiek te lijf met enorme trommels en doedelzakken uit vervlogen tijden. Ze creëerden een middeleeuwse sfeer die ons deed terugdenken aan het optreden van Corvus Corax, 2 jaar geleden in de concerttent van Labadoux. Ook zij brachten (net zoals Plantec) een ‘An Dro’ om met de pinkjes in elkaar gehaakt te dansen. Op het einde kregen ze iedereen letterlijk op de knieën om een toepasselijke ster uit de oertijd te gedenken; Ötzi! In de pubtent lustten ze er pap van, maar wij zakten af naar de concerttent waar een iemand klaar stond om aan een thuismatch te beginnen…
Flip Kowlier
Een uitverkochte zaterdag voor dé man van de streek! Dat vond niemand vreemd. Kowlier was in topvorm. Meteen gooide “Directeur” de circustent open. De jongste van Flip is nu al een hit die door menig festivalganger meegezongen werd. Intussen is er al een verzamelaar ‘10 jaar Kowlier’ uitgekomen. ‘Wat gaat de tijd toch snel’, denken de ouderen onder dan. Met een bloemlezing uit die 10 jaar ging het verder: “Mamanowwohommehon “ en “Bjistje “ werden opnieuw luidkeels meegezongen.
Hij pakte zijn publiek ook in met hartverwarmende peptalk: ‘Buutn is’t koud, maar binn is’t warme en in mijn herte: nen oven van liefde!’ (Geen keure dat de jonge vrouwen aan zijn voeten liggen.) Het feest ging verder met zijn jongste hit “Detox Danny” en de oudere hits “Donderdagnacht “ en “Kwestie van organisatie”. Toch wel indrukwekkend als je zo op een rijtje hoort wat de jonge rapper de jongste jaren bijeen geschreven heeft. Poëtische momenten werden afgewisseld met agressief gitaargeweld bij de vuilgebekte “Welgemeende” en “Grotste lul”.
Twee bisnummers maakten het festijn af: “In de fik” en –hoe kan het ook anders- “Min Moaten”. En hij denkt niet alleen maar aan “de cheque”… na het optreden stond hij nog ruim drie kwartier te signeren en had tijd en een luisterend oor voor het verhaal van elke fan. Of was het toch omdat hij het hele publiek benoemd had als ‘min moaten die minne schone merchandise (E) gaan kopen’? Kowlier is een fenomeen dat nog niet uitgezongen is. Dat is zeker…
La Pegatina
De laatste jaren werd het een gewoonte dat een Vlaamse kaskraker Labadoux afsloot. Maar dit was nog maar zaterdag en even voor middernacht stond nog een Spaanse bende gekken geprogrammeerd. Wie dat schouwspel heeft bijgewoond, zal het niet gauw vergeten. Eén voor één renden de jonge stieren uit Barcelona de arena binnen en het optreden werd letterlijk op gang geschoten! Uit een vijftal confettikanonnen vloog een wolk papiertjes de zaal in. Het joelende publiek was meteen verkocht en de teksten waren van geen belang!
De muzikanten wisselden van plaats alsof ze een stoelendans uitvochten onder elkaar. Intussen bleven ze gewoon verder spelen in een opzwepend ritme zodat de afsluiting vóór het podium kreunde onder de druk van de spionkop vooraan in de tent. Security mensen hielden het zaakje bezorgd in de gaten, terwijl de Catalanen op het podium de temperatuur verder opvoerden. De koele Vlaamse lentenacht werd een mediterrane noche caliente. Toen we huiswaarts keerden dachten we even dat het kanaal ook al aan het dampen was…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2014/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2014: Familiefestival bij uitstek - zondag 4 mei 2014
Labadoux 2014
Festivalterrein
Ingelmunster
En ja hoor: op zondag stonden de parasols weer op het plein; de festivalsfeer was weer compleet. Meteen konden we ook gaan luisteren naar een groot kleinkunstenaar, Jan de Wilde. Op de eerste rij een stel guitige jongens van om en bij de 10 jaar die de ogen van de oude zanger doen twinkelen. De namiddag ging in crescendo verder met een tweede optreden van The Kilkennys die na de pubtent op vrijdag nu de concerttent op haar kop zetten. Deze Ieren worden een grote naam in Europa! Maar de pret kon niet op want de knotsgekke Camille o'Sullivan die twee jaar geleden nog ergens halfweg zaterdagmiddag kwam zingen, mocht dit jaar afsluiten. En wat voor een afsluiter werd het!
dag 3 - zondag 4 mei 2014
Anton Walgrave
Anton Walgrave is een typische musician's musician: op handen gedragen door collega-muzikanten, maar weinig of niet bekend bij het grote publiek. Nochtans zou hij geen onbekende mogen zijn voor wie regelmatig naar onze Vlaamse radiozenders luistert. Ook ons heeft hij nooit echt kunnen boeien en daarin herkennen we de tekorten die een krachtig medium zoals radio toch ook heeft. Want live is deze singer-songwriter echt de moeite waard! Wat we in de grote concerttent op dit vroege middaguur horen, klinkt dan ook zeer overtuigend. Walgrave kwam met zijn eersteling ‘The Hum’ al op de proppen in 2000. Intussen zijn we 5 cd’s later en is Walgrave de 40 gepasseerd. Zijn subtiel gitaarspel (dat soms aan –laat ons meteen een grote naam uit de kast halen- Richard Thompson doet denken) is intussen wat meer aangekleed met elektronica. Met zijn Engelstalige songs zou hij het UK een grote meneer kunnen zijn. Het concert op Lx was het laatste met dat trio. Nu volgt een break van enkele maanden…
King King
Op deze lazy sunday afternoon (ja de parasols stonden al op het grasplein tussen de tenten) stond nog een optreden op het programma dat je niet meteen met een zondagse koffietafel associeert. King King is niets meer of minder dan een stomende portie blues. Reeds buiten de pubtent klinken de ruige gitaarklanken alsof Stevie Ray Vaughn weer verrezen is. Dan is het toch even een verrassing als je daar een man in Schotse kilt ziet staan. Nee, we hadden ons niet voorbereid en wisten niet dat dit een groep uit Glasgow was. Intussen weten we dat Alan Nimmo met zijn maten in amper vier jaar tijd podia veroverden in West- en Oost-Europa en in thuisland Groot- Brittannië verkozen werden tot beste band in de 'The British Blues Awards' in 2012 en 2013. Nimmo en zijn jeugdvriend en bassist Lindsay Colson brengen meer tijd samen door dan met hun eigen partners. Hij zegt: ‘Op het podium zijn we precies oud getrouwd koppel; we zijn op elkaar ingespeeld en schrijven onze nummers samen.’ Daarnaast zorgt het orgel voor een rijk klankenpalet dat ook in de rustige nummers prachtig tot zijn recht komt. Nimmo neemt op zijn gemak songs van 10 minuten voor zijn rekening. Nog een naam om naar uit te kijken op de affiche van blues- en andere festivals! Op hun website zien we dat nog 3x naar ons land komen: 3/8 Gouvy, 3/10 Verviers en 5/12 in Geel. En tussendoor toeren ze in het UK met niemand minder dan John Mayall!
Jan de Wilde
En dan werd het tijd voor het enige optreden van dit weekend in het Nederlands (als we Kowlier in het dialect even buiten beschouwing laten). De gemiddelde leeftijd in de concerttent leek ons toch wat gestegen. Daarvoor waren de mannen op het podium ook verantwoordelijk. ‘Jan de Wilde en vrienden’ moesten we letterlijk nemen: geen studiomuzikanten, maar écht vrienden onder elkaar: Eddy Peremans, Jo Soetaert, Kries Roose, Mario Vermandel en Liesbeth De Lombaert (‘Niet omdat ze mooi viool speelt en zo prachtig kan improviseren, maar omdat ze zoveel mooier is dan de rest van de groep’, stelde de Wilde haar gekscherend voor.) Intussen is het alweer bijna 25 jaar geleden dat hij met ‘Hè Hè’ opnieuw in de hitlijsten terecht kwam. Niet in het minst met de songs van Lieven Tavernier. Al in de aankondiging maakte men allusie op “De eerste sneeuw”. Uit dezelfde plaat kwam het eerste nummer “Golden Retriever” dat niet over een hond gaat maar een liefdesliedje is.
De Wilde zag het niet meteen zitten om op te boksen tegen het ‘geluid’ van King King dat kwam overwaaien uit de pubtent. Gelukkig stopten die er juist mee toen hij zich bezorgd uitliet over de concurrentie voor zijn zachtere kleinkunstklanken. Ook tenten zijn niet zijn lievelingsplaatsen om op te treden. Maar nu hij een geluidstechnicus gevonden heeft die het geluid goed krijgt, ziet hij dat ook zitten.
Het publiek werd dan ook op zijn wenken bediend met heel wat bekend materiaal, aan elkaar gepraat op zijn eigen gemoedelijke manier. Echt iets voor een luie zondagmiddag! “Ik word graag wakker naast jou” zingt hij heel graag want Jan kan goed wakker worden… tot wel een uur lang. Zijn bekendste hit werd hem ooit voorgezongen in Zwitserland door iemand die een ‘folksong’ uit België kende: “Daar is de Lente”. Heel leuk vond hij dat maar de credits zou hij ook graag krijgen…
Hij speelde ook covers van Bram Vermeulen of de vertaling van “Tom Traubert’s Blues” van Tom Waits (beter gekend als "Waltzing Matilda”) met nog wat extra uitleg over dit soldatenlied. Als bisnummer bracht hij het ‘mooiste lied van Lieven Tavernier dat hij ooit op een begrafenis gezongen heeft’ (sic): “De verdwenen karavaan”. Een prachtig kippenvelmoment als afsluiter. Deze zanger moet van ons nog niet naar het ‘ouwezangershuis’! Alleen (nóg maar eens) jammer dat de lawaaimakers, achter in de tent, de vraag van de organisatie op het lichtbord buiten niet hadden gezien…
Brassaholic
De Balkan is niet alleen dat stukje Europa waar de twintigste eeuw begon en eindigde met oorlog. Serven en Kroaten, Bosniërs en Macedoniërs slaagden er in om hun kenmerkende gedrevenheid te kanaliseren in een muzikale kruisbestuiving om u tegen te zeggen. En die traditie werd door Brassaholic naar West-Vlaanderen verplaats. Zij zijn een gereduceerde fanfare waarin alle ballast overboord gegooid werd en teruggebracht tot de essentie. “Rechtentechtendeure” zoals ze in het West-Vlaams zo plastisch weten te zeggen .Op Labadoux speelden ze een thuismatch! Veel volk, ambiance en een volle dansvloer die constant in beweging was. De typische Balkanmuziek met uitstekende blazers: Stan Bruwier (accordeon – zang) Heikki Verdure (trompet), Wim Dierick (Balkan tuba), Youri Debaere (trompet), Frederik De Smet (trompet), Pieter Abé (trombone), Dominiek De Decker (trombone), Tom Gistelinck (trombone), Griet Huysentruyt (basgitaar), Jurgen Verhulst (drums).
The Kilkennys
Reeds op vrijdagavond zagen we deze energieke Ieren aan het werk in de pubtent. Dat ze op zondag ook nog eens de concerttent mochten omver blazen met hun moderne folk is geen teken van bloedarmoede in het programma. Het is een buitenkansje voor wie er vrijdag niet bij was en zij die hen al zagen, kwamen met plezier nog eens afzakken naar de concerttent. Van de presentator van dienst vernamen we dat de groep de zoon van een brouwer en van een cafébaas in zijn rangen telt. Blijkbaar hadden ze hun thuisreputatie ook in de Ingelmunsterse pubs reeds gevestigd. Ze vormden al een groep op zeer jonge leeftijd en toeren nu al meer dan 10 jaar.
Net zoals vrijdag presenteerden ze de zaal de strikvraag over het schip dat van Ierland naar Canada voer en gezonken is. En telkens mochten ze tot hun voldoening melden dat ‘Titanic’ het verkeerde antwoord was. “The Irish Rover” was waarschijnlijk een fictief schip, maar een mooi lied dat al tientallen keren opgenomen is: vorig jaar nog door de Pogues en The Dubliners. Eén van hen klinkt ook echt een beetje als Luke Kelly zaliger (van de Dubliners). De oude strijders van de Ierse folksong waren 2 jaar geleden nog op Labadoux om met de overlevenden hun 50-jarig jubileum te vieren. The Kilkennys lijken ons wel de waardige groep om de fakkel over te nemen. En ze slagen erin om op humoristische wijze de ‘oude’ muziek naar de jongeren van 2014 te brengen! De zaal zingt uitbundig mee met “Dirty Old Town” (nee, niet van de Pogues maar een song over zijn geboortestad door … Mooie quizvraag waarvan we het antwoord hier niet verklappen!) En zo klonken er meer klassiekers in de tent. “I’ll tell my ma” is nog zo’n lied uit de 19de eeuw dat wereldberoemd werd door Van Morrison en The Chieftains, op hun plaat ‘Irish Heartbeat’ in 1988.
The Kilkennys laten een frisse wind waaien door folkland. We hopen hen gauw nog eens terug te zien! En waarschijnlijk geldt hetzelfde voor the girls with a boyfriend, without a boyfriend of those who wished they were without a boyfriend. The charmeurs!
Camille o’Sullivan
We zagen deze knotsgekke maar fantastische zangeres reeds twee jaar geleden op een zaterdagmiddag in Labadoux. Dat ze terug gevraagd werd als afsluiter in de concerttent, verbaast ons niet. Als dochter van een Franse moeder en Ierse vader combineert deze diva Franse passie met Ierse muzikaliteit. Op het podium ontpopt ze zich tot een echte femme fatale pur sang. Haar fysieke verschijning laat niemand onberoerd, haar stem bezorgt je koude rillingen… en haar songkeuze is voortreffelijk. Wie zijn klassiekers kent, kan zich direct legendarische groepen en platen voor de geest roepen waaruit ze haar bloemlezing haalde. Met haar vuurrode schoenen start ze “In these shoes” van Kirsty McColl. Bij het tweede nummer ontkurkt ze een fles wijn met haar tanden waarna ze een sigaret opsteekt: “Rock 'n' Roll Suicide” van David Bowie. En dit werd lang niet de laatste song die ze uit ‘Ziggy Stardust ‘ plukte! Ze wordt helemaal de schat van het publiek als ze aandoenlijk met haar briefje in de hand een hele tekst in het Nederlands voorleest. Een rustmoment is aangebroken met “Marieke” van Brel en aan a capella versie van zijn “Amsterdam”. Dan trekt ze een gebreide muts aan en zet een ezelmasker op haar achterhoofd: met “God’s away on business” van Tom Waits schept ze een cabaretsfeer die doet denken aan Bertold Brecht. Haar stemtimbre varieert naargelang de song: de ene keer is ze Janis Joplin, de andere keer Norah Jones. Ook Nick Cave levert meer dan één song voor haar show: “God is in the house” en “The Ship Song” dat a capella wordt meegezongen door de hele tent: een ingetogen moment. Bob Dylan levert nog “Don't think twice, it’s alright” en uiteindelijk pakte ze iedereen in met een ijzingwekkende versie van “Suffragette City” en “Moonage Daydream” (ook van Bowie). Een klapper van een afsluiter voor een zeer geslaagd weekend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2014/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Dringend verzocht: Muziek draaien op de radio van het Britse Revere van Stephen Ellis . Op ongedwongen , speels spontane wijze gaat het septet te werk en krijgen we een portie indiepostrock met heerlijke tempowisselingen en verrassende onverwachtse wendingen, die spannend broeierig zijn en gaan van zacht naar hard. De songs worden mooi ingevuld met bredere arrangementen van viool, cello en piano/keys , die een folky bombastische, barokke ondertoon kunnen hebben , maar dan net weer niet door het poppy, filmische karakter . De band speelt met melodieën en maakt er een reeks prachtige songs van , die live een extraverte push krijgen .
Revere ging enthousiast en begeesterend te werk en werd dan ook warm onthaald. Ze cirkelen ergens rond de sound van Ed Sharpe , Fanfarlo en in de begindagen van Arcade Fire . Twee albums noteren we totnutoe van hen , ‘Hey! Selim’ en ‘My mirror/ Your target’ , die onbegrijpelijk geweerd blijven op de radio!
Een goed uur hielden zij ons bij de leest en genoten we ten volle van hun materiaal die kippenvel bezorgde . Na een lange intro op z’n Ennio Morricone’s trok “Code” , die een aanzwellende opbouw had , de set op gang. “I won’t blame you” en “Keep this channel open”, niet vies van wat wave , gaf aan waar het om draaide , met name een opwindend, dynamisch concert .
Revere trapte goed door op songs als “Throwing stones”, “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag”. Enorm Sterk .. .én eigenlijk ook wel Gek! Elk instrument kreeg voldoende ruimte wat de song ‘an sich’ intenser en grootser maakte .
Af en toe was er een rustiger moment, “A road from the flood”, dat broeierig klonk en net niet explodeerde . Maar voor de rest niks dan vonken op het podium . De zanger Ellis was dan ook in het publiek te vinden wat de set voeding gaf.
We kregen een schitterende finale met “We won’t be here tomorrow”, “These halcyon days” en “Maybe we should step outside” . Ze zijn niet vies van een cover; vanavond kregen we een orginele overtuigende versie van Depeche Mode’s “Enjoy the silence”. En ook de samenzang sierde, die indringend , helder en emotievol kon zijn .
Revere kan nauw gelinkt worden aan Stornoway , Fleet Foxes, Mumford & Sons, Megafaun , Belle & Sebastian en natuurlijk Arcade Fire . En op z’n beurt refereren ze aan die ‘60s Britfolk van Steeleye Span en Fairport Convention . “What am I if I’m not even dust” en afsluiter “I bet you want blood” pasten mooi mee in dit plaatje en waren sterke troeven om een definitief streep te trekken onder de set.
Revere is een ontdekking en verdient aandacht en respons! Meer zelfs , deze gasten kunnen een groot podium aan . Hier waren we onder de indruk van. Beluister hun muziek en check hen ergens in het clubcircuit of bij een zomerfestival!
Ook het Nederlandse MOSS , al toe aan hun vierde plaat btw , speelde bijna een uur lang en hier kregen we een reeks afwisselende sfeervolle , broeierige rocksongs , met een americana inslag waarrond een melancholische mist hing . De Nederlandse bands Johan, The Serenes , Bettie Serveert uit de 90s en het gitaargetokkel van Pinback dwarrelde in hun sound . Een goed in elkaar geknutselde set , die net als Revere overtuigend was!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Labadoux 2014 – zondag 4 mei 2014 – Indrukken
… En ja hoor: op zondag stonden de parasols weer op het plein; de festivalsfeer was weer compleet. Meteen konden we ook gaan luisteren naar een groot kleinkunstenaar: Jan de Wilde zoals een stel guitige jongens van om en bij de 10 jaar op de eerste rij .
De namiddag ging in crescendo verder met een tweede optreden van de Kilkenny's die na de pubtent op vrijdag nu de concerttent op haar kop zetten. Deze Ieren worden een grote naam in Europa!
Maar de pret kon niet op want de knotsgekke Camille o'Sullivan die twee jaar geleden nog midden de zaterdagmiddag kwam zingen, mocht dit jaar afsluiten. En wat voor een afsluiter werd het!
Review + Pics volgen
Info http://www.labadoux.be
Roots & Roses Festival 2014 – 5e editie - Alweer een schot in de roos!
Roots & Roses Festival 2014
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
Het sympathieke Roots & Roses festival in het Henegouwse Lessines is al aan zijn 5e editie toe en slaagt er steeds meer in de grote festivals lik op stuk te geven door de combinatie van betaalbaar en (h)eerlijk. Junkfood en frisdrank zijn er verbannen. Enkel kwaliteitsvolle lokale producten worden aangeboden; fruitsap en water uit de regio, een lokale pils en regionale bieren zoals Cuvée des Trolls, Bush, Moinette, etc ... die je nog per fles kan kopen. Het festival heeft sinds enkele edities ook een eigen bier, La Rose. De catering is verzorgd en verfijnd, een unicum in de festivalwereld, want een vijftigtal koks verzorgen de maaltijden. Verser dan vers, lekker en zeer betaalbaar.
Dit jaar had Roots & Roses een zeer aantrekkelijk programma in elkaar geknutseld en met de peetvaders van de garagerock, The Sonics, een ideale afsluiter in huis gehaald. Het werd dan ook ondanks enkele fikse onweersbuien een geslaagde editie, al zullen onze schoenen daar waarschijnlijk enerzijds anders over denken.
Het festival startte nochtans onder een schitterende zon, toen Little X Monkeys (B) in de Rootstent mocht aftrappen. De band rond Marjorie Piret and Francois Xavier Marciat brengt sinds 2012 uitstekende bluegrass, een genre dat in dit land ondervertegenwoordigd is, gecombineerd met roots, folk en blues. De band bracht heel wat nummers uit het debuutalbum “Black Bird”; “I wanna go”, “Black Bird” en “Let’s burn it down” en vulde dit aan met de B-kant van hun 7 inch vinyl ‘Mystic River’, een schitterende cover van “Come Together” van The Beatles. De band was in een vibe toen aan de zijkant een bordje ‘Last song’ opdook en Marjorie Piret verbaast “Nee?” schudde. Ze eindigden met “Blue Moon Of Kentucky” dat Bill Monroe schreef in 1946. (D)
Het zonnetje scheen en de ligweide was terug voorzien van relax- en ligzetels die gretig ingenomen werden, het zou nog drastisch veranderen. Uit de Rosestent klonk ondertussen rock van Driving Dead Girl (B) met gitaarrifs die het publiek wilden wakker schudden. De band ontstond in 2003 en bracht in 2006 een eerste album ‘50.000 Dead Girls Can Be Wrong’ uit. 10 jaar later brengt de huidige bezetting Dimitri Rondeau (vocals) Ronald Dondez (guitar) Ruggero Catania (bas) en Vincenzo Capizzi (drums) vooral werk van het nieuwe album ‘I Think The Drums Are Good’. Scherpe gitaren die bij tijd doen denken aan Peter Pan Speedrock en Triggerfinger zorgden voor de eerste ambiance op de festivalweide. (D)
In iedere beschrijving over The Henhouse Prowlers uit Chicago, Illinois wordt steevast vermeld dat ze enkele awards gewonnen hebben. Waarop er telkens een rood lichtje bij mij begint te knipperen. Muziek in competitieverband, het doet me huiveren. Temeer daar enkele minder fortuinlijk getalenteerde artiesten tot mijn absolute favorieten behoren. Gelukkig bleef de even gevreesde demonstratie uit en kregen we een set aangename bluegrass met bijwijlen sprankelende samenzang tussen Ben Wright (banjo), Jon Goldfine (staande bas) en Dan Andree (fiddle), samen op een kluitje rond één micro. Alleen gitarist Starr Moss hield zich wat het zingen betreft wat afzijdig alhoewel ook hij één nummer voor zijn rekening nam. Bluegrass zit tegenwoordig wat in de lift en de belangstelling was dan ook meer dan behoorlijk. Dat heeft uiteraard alles te maken met ‘The Broken Circle Breakdown”’. De film heeft intussen de Amerikaanse zalen bereikt en dat was Dan Andree niet ontgaan. “Wat een deprimerende geschiedenis maar de muziek was goed” was zijn oordeel waarop er een nummer uit de soundtrack werd ingezet : “The boy who wouldn’t hoe corn”. (O)
Na de verstilde schoonheid van The Henhouse Prowlers volgde, weliswaar in de andere tent, het brute geweld van White Cowbell Oklahoma, een zootje ongeregeld uit Toronto. Een vaste bezetting heeft deze bende niet. De vaste kern bestaat uit stuntman Chainsaw Charlie wiens instrumentarium zich beperkt tot de cowbell en zanger-gitarist Clem C Clemsen die uiterlijk wat gelijkenissen vertoonde met ene JR Ewing. Samen met nog drie andere cowboys (twee gitaristen en een bassist) produceerden ze iets wat nog het best te omschrijven viel als southern boogie hardrock (te situeren in de hoek waar ook Nashville Pussy zich bevindt) maar veel te rommelig klonk om te blijven boeien. Aan spektakelwaarde was er anders geen gebrek. Clem C Clemsen sprong al vlug van het podium om het andere einde van de tent te verkennen en vriend Chainsaw Charlie stak geregeld zijn koebel in brand of haalde er vuurwerk uit met behulp van een slijpschijf. Uiteindelijk sloten ze de set, die met het verstand op nul wel te verteren viel, af met “Speed king” van Deep Purple. (O)
Aan afwisseling geen gebrek op Roots & Roses : Dom Flemons (New York City) vond dan weer zijn inspiratie in stokoude folk-, blues- en hokumsongs. De oprichter van het ook al ferm gesmaakte Carolina Chocolate Drops wist het ook moederziel alleen moeiteloos te redden, daarbij zichzelf begeleidend op gitaar, banjo, mondharmonica of ‘bones’ (stokjes die hij tussen de vingers liet klikken waarvan het geluid een beetje lijkt op castagnetten). “Arkansas” bracht hij zelfs a capella en even later kreeg hij het publiek helemaal op zijn hand toen hij zijn mondharmonica molentjes liet draaien rond zijn lippen terwijl hij er verder bleef op spelen. De entertainer in hem kwam compleet bovendrijven toen hij enkele stemmen imiteerde, waaronder Bob Dylan (“Lay lady lay”) en Dwight Yoakam. Deze aardigheidjes weerhielden Dom Flemons er niet van om een dijk van een set neer te poten die hij finaal afsloot met een song die hij eerder weigerde te spelen : het, van de “O Brother, Where Are Thou?”-soundtrack, gekende “He’s in the jailhouse now”. (O)
Ooit kocht ik de twee eerste platen van het in Toronto ontstane Big Sugar, in ‘92 en ‘93 moet dat geweest zijn. Ik was de groep totaal uit het oog verloren en nu blijkt dat de groep ondertussen een instituut geworden is in Canada terwijl er muzikaal ook een en ander veranderd is. Klonken ze in die beginperiode nog als een seventies bluesrockband dan maken ze nu een onwaarschijnlijke combinatie van harde rootsrock en reggae. Het was een niet alledaags zicht : zanger Gordie Johnson op double neck gitaar met naast hem twee rastamannen : Garry Lowe op bas en DJ Friendlyness, die ook enkele keren als toaster aan de bak kwam, op keys. Verder hadden we nog Stephane ‘Bodean’ Baudin op drums en duivel-doet-al Kelly Mr Chill Hoppe op harmonica, sax, keys en melodica. Tijdens de eerste twee nummers waren er heel wat technische problemen maar de bandleden vingen die zo flegmatiek op dat je haast ging denken dat ze er gewoon bij hoorden. Reggaesongs wisselden vlot af met meer rock georiënteerde nummers maar beide stijlen werden ook dikwijls in één en dezelfde song aan elkaar gekoppeld. Zo kwam een vettige gitaar regelmatig de wat lichtvoetige reggae meer body geven. Wat Gordie Johnson uit zijn gitaren kneep was trouwens telkens om duimen en vingers bij af te likken. Big Sugar wist me aardig te verrassen hoewel de laatste twee of drie nummers er toch een beetje teveel aan waren. (O)
Bij het zien van de affiche keek ik uit naar de The Excitements en ik was dan ook wel wat ontgoocheld toen de band door omstandighedenmoest afzeggen. Het Belgische Rusty Roots met Stefan Kelchtermans (bas), Bob Smets (gitaar), Nico Van Hove (drums) en Jan Bas (zang en gitaar) was echter een goede vervanger, die de tent, onder luid onweer en hevige regen, liet genieten van werk uit hun nieuw album ‘Your Host’. Producer van die plaat is trouwens Mario Goossens, de drummer van Triggerfinger. (D)
Hier en daar had ik gelezen dat The Dream Syndicate, naar aanleiding van haar dertigste verjaardag, hun tweede plaat ‘Medicine show’ integraal gingen spelen naar analogie met hetgeen ze vorig jaar deden met ‘The days of wine and roses’. Maar het werd een gewone (eigenlijk buitengewone) set met nummers geplukt uit al hun platen.
The Dream Syndicate moet zowat de enige band zijn die de erfenis van de ooit zo bloeiende gitaarrock scene uit de jaren ‘80 levendig houdt. En gitaren die hebben we gehoord. Zanger Steve Wynn en Jason Victor geselden hun snaren met een gretigheid die je eerder bij een jonge en pas beginnende groep verwacht. Wilde duels en spetterende solo’s, waarbij ze nooit vergaten om het strak te houden, deden ons en waarschijnlijk ook drummer Dennis Duck en bassist Mark Walton regelmatig naar adem happen.
Ongeveer halverwege de set werd mijn favoriete Dream Syndicate song “John Coltrane Stereo blues” van onder het stof gehaald. Het werd een ellenlange versie maar vervelen deed het geen seconde. Deze heerlijke pot gitaarrock, inclusief enkele stevige punkrocksongs, liet nooit vermoeden dat alles wat we hoorden reeds meer dan een kwarteeuw geleden het levenslicht zag.
Het lijkt erop dat The Dream Syndicate definitief aan een nieuw leven is begonnen want er zouden plannen zijn voor een nieuwe plaat volgend jaar. (O)
Na een break van 10 jaar zijn Fred Lani & The Healers (nieuwe bezetting met Cédric Cornez op bas en Nicolas Sand op drums) terug met een nieuw album ‘Hammerbeatmatic’ en nieuwe goesting en dat was er aan te horen. Met nummers als “Doyle The Hunter”, “The Best Thing”, “A man for a day”, “Roots and Roses” en “Like a leaf” nemen ze een beetje afstand van het strakke bluesverleden met Rock & Roll van een strak tempo en het mocht al eens luid gaan bij gitaarsolo’s. “Ready for some boogie?” vroeg Fred. Het zette in elk geval de tent op zijn kop, die mannen spelen natuurlijk ook een thuismatch. (D)
Eerst verschenen de acht keurig uitgedoste Shrines met cape op het podium om er eerst een instrumental te spelen vooraleer met veel bombast en in pure Las Vegas stijl de ster aan te kondigen. De nog steeds compleet geschifte King Khan met een indrukwekkende mantel boven de blote bast en een nog indrukwekkender verenbos op het hoofd had iets weg van een Afrikaans stamhoofd. Het was duidelijk tijd voor showtime en The Shrines hadden er ongelooflijk veel zin in (misschien iets te veel) en al na een paar nummers doken er enkele het publiek in. Leuk was het in ieder geval. Allen klonk hun garagesoul me wat te noisy. Vooral de drie blazers (2 saxen en een trompet) metselden de songs, die zo al geen hoogvliegers waren, volledig dicht. Toen die blazers het tijdens “So wild”, een song over de betreurde Jay Reatard, het wat kalmer aan deden kwam dat de sound meteen ten goede.
King Khan maakte er plots voortijdig een eind aan maar dat was enkel een voorwendsel om in een nog exuberantere uitrusting tevoorschijn te komen. Dit keer in een flashy boxershort waarin hij af en toe zijn micro opborg. Verdenk hem vooral niet van een verfijnde smaak! Maar alles bij elkaar genomen maakte deze tweede ronde nog veel goed want Khan had onmiskenbaar zijn beste nummers, zoals het psychedelisch klinkende “Born to die”, opgespaard voor de finale. Toch bleef ik de indruk hebben dat het vet een beetje van de soep is bij King Khan, die ik vroeger veel beter heb bezig gezien.
Later kwam hij nog een paar keer ongevraagd op het podium rondhossen tijdens het optreden van The Sonics. Zijn ego bleek al even gezwollen als zijn imposante buik. (O)
Van de flamboyante King Khan, naar de eerder gedistingeerde Pokey LaFarge (USA). Het verschil was groot, hoewel ook hij een kleurrijke bende, gewapend met trommel, wasbord, klarinet, sax,… op podium verzamelde. “Close The Door”, “What The Rain Will Bring”, “All Night Long” en “One Town at a Time” werden telkens onthaald op luid applaus en gejuich. Zeker toen ook Dom Flemons met zijn ‘bones’ bijviel op onder andere “The Riverboat Shufle” droop het plezier het podium af. Pokey LaFarge sloot de Rootstent af met “Show Me The Way To Go Home”. Een fantastische belevenis. (D)
Om kwart voor tien brak dan het moment aan waarop velen de hele dag hadden gewacht : rock-‘n-roll uit Tacoma, Washington met The Sonics. Het blijft een onwaarschijnlijk verhaal. Na twee uitstekende platen in de jaren ‘60 en zonder al teveel erkenning, laat staan een Europese tour, houdt de groep het voor bekeken.
In de loop der jaren worden ze door zowat de halve rockwereld op handen gedragen maar een comeback zit er, een paar mislukte pogingen niet te na gesproken, nooit in. Tot in 2007 de heren op pensioen gaan en plots alle tijd van de wereld hebben. Ze pikken de draad terug op en doen nu waar ze altijd van gedroomd hebben.
En of ze het nog kunnen? Het optreden op Roots & Roses was er weer eentje om in te lijsten. Het wonder van Sjock 2008 (één van hun eerste optredens na de comeback) werd niet herhaald maar het scheelde verdomd weinig. Vanaf de eerste noten van “Cinderella” zat het meteen goed, meteen ook de start van een wel heel onstuimige pogo vooraan. Intussen moeten de originele leden – Gerry Roslie (keys), Rob Lind (sax) en Larry Parypa (gitaar) de kaap van 70 gepasseerd zijn maar er zat nog geen spat sleet op. Ook ‘nieuwkomers’, zanger-bassist Freddie Dennis en de uitstekende drummer en oud Dick Dale-gediende Dusty Watson zijn niet meer van de jongsten maar allen blaakten van zelfvertrouwen. Zelfs de traditionele gitaarproblemen van Larry Parypa bleven dit keer uit. Er is een nieuwe plaat op komst en er werden dus veel nieuwe nummers gespeeld. Meestal worden die dan op gegeeuw onthaald, dit keer niet dus. Een nieuwe “Psycho” zat er wellicht niet tussen maar ze mochten beslist gehoord worden en wordt het nog ‘uitkijken’ naar die nieuwe plaat.
Ook hier dezelfde truc als bij King Khan : na “Psycho” wordt er veel te vroeg een einde aangemaakt om dan voor een duizelingwekkende finale terug te keren waarin de klassiekers ons om de oren vlogen. “Boss hoss”,..., “Strychnine” en als allerlaatste “The witch”.
Achteraf bleef een harde kern, tegen beter weten in, huilen om meer maar de vier lieten zich niet meer zien en lagen wellicht al aan de zuurstoffles. Maar het was mooi geweest: rock-‘n-roll op het scherp van de snee! (O)
Roots & Roses bewijst ook in 2014 dat het een vaste stek in de festivalkalender verdient en een pluim voor de organisatie die er telkens weer een topdag van maakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2014/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Labadoux 2014 – zaterdag 3 mei 2014 – Indrukken
Zoals ze vrijdag beloofd had, zorgde het zonnetje voor een zonovergoten festivalterrein (met een frisse wind). In een uitverkochte concerttent voor Flip Kowlier werd het publiek op zijn wenken bediend! Kowlier en band speelden een ijzersterk concert, waarvan beter direct een live-cd was van opgenomen! Dat La Pegatina uit Barcelona de afsluiter van de avond werd, verbaasde ons achteraf gezien niet. Met een vijftal confettikanonnen schoten/sloten ze de avond af in een spetterende fiesta waarvoor het publiek helemaal uit de bol ging. Hun Spaanse zon zorgde voor Spaanse furies op de voorlinies...
Review + Pics volgen
Info http://www.labadoux.be
Red Rock Rally 2014, Astridpark Brugge op 1 mei 2014 – Pics
Overzicht van de bands
Waxflower - Waxflower zegt geïnspireerd te zijn door Al Green, Marvin Gaye en Fleetwood Mac. Ze brengen een funky rithme gemengde met retrorock. Ontstaan in 2012 en als West-Vlamingen, zoals zovelen, verhuisd naar Gent.
Bird Of Prey - De groep is samengesteld rond 3 broers Clicteur. In de muziek van Bird of Prey hoor je invloeden van The Doors, Led Zeppelin, garage rock en muziek uit de jaren ’70. De band heeft een onstuimigheid van jonge twintiger die de wereld wil veroveren.
Delta crash - Een viertal uit Oost-Vlaanderen onder de naam van Delta Crash met indie pop.
Ze stonden op het podium van de Gentse Student Kick-Off en ook in de preselecties van Humo’s Rock Rally. En uiteraard als hoogtepunt stonden ze op Red Rock Rally 2014.
Shuriken II - Shuriken II brengt energetische electropunk met invloeden van drum’n’bass en dubstep. Ze brengen het in een explosieve coctail van electronica, dreunende beats en met een grandiose rock attitude. Ze waren geselecteerd voor de Demopoll van Studio Brussel en stonden in de selecties van Humo’s Rock Rally en Westtalent.
Trailers - De muziek van Trailers is een mix van garagerock en powerpop. Trailers is bekend voor zijn speciale songstructuren en een aanstekelijke groove. Ze belanden reeds in de preselecties van Humo’s Rock Rally en brachten in 2014 een eerste EP uit.
The Fuckuleles - The Fuckuleles: een cover band met 3 mannen en 3 ukuleles. Een fout nummer wordt er alleen maar beter van. Arne Vanhaecke, Andries Boone en Mathias Moors: 3 ukuleles en een dijk aan rock& roll-gehalte met de meest verrassende covers.
Flatcat - Een Brugse punkrockband ontstaan in de mid nineties en wordt vergeleken met Green Day. Flat Cat werd vooral bekend met “Rockstar Fantasy” en stonden dertien weken in De Afrekening. Ze traden al op voor MTV, Jim TV, Pukkelpop, Dour, Thoprock, Rock Herk en Rock Roll Rally.
Kenji Minogue - Kenji Minogue is een West-Vlaamse popgroep. Ze brengen electropop met kitsch, humor en absurde dialect teksten. K M bestaat uit het zangduo Fanny Willen en Conny Komen en drummer Mista Pig.
Viva La Fête - Vive La Fête heeft een reputatie opgebouwd met shows waarin Mommens en Pynoo hun kinky relatie etaleren à la Française. Pynoo komt vaak op met lekkere outfits en ook de rest van de band heeft een dresscode. Het optreden van Vive la Fête is een prettig gestoord feestje.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/red-rock-rally-2014/
Neem gerust een kijkje naar de pics
Org: RRR
Volta 2014 – 6e editie - Nacht van de Arbeid Viert!
Volta 2014
Vooruit
Gent
Volta 2014 - Nacht van de Arbeid Viert! met Intergalactic Lovers, The Sore Losers en Mintzkov …
Op de vooravond van 1 mei , Dag van de Arbeid - Voor al wie links draagt, is dat een dag die het hart doet overslaan. Curieus steekt hier al jaren een handje toe . In 2009 lanceerden ze de Nacht van de Arbeid in de Gentse Vooruit. De vorige vijf edities waren voltreffers met optredens van o.m. Daan, Selah Sue, De Jeugd van Tegenwoordig, The Van Jets, School is Cool, SX, …. En onze vrienden houden dit in ere . De zesde editie rockt graag met een duizelingwekkende affiche van Intergalactic Lovers, Gabriel Rios, The Sore Losers, Mintzkov, Tout va bien en Stoomboot. Terecht een Nacht van de Arbeid dus …
Onze keuze ging naar de Concertzaal , waar achtereenvolgens Mintzkov, Sore Losers en Intergalactic Lovers speelden. De bevallige Lisa Smolders praatte het geheel aan elkaar.
Mintzkov was de eerste band . Ze zijn al aan hun vierde cd toe . De groep wordt gerespecteerd en goed onthaald, maar een doorbraak blijft nog wat uit . Zanger/gitarist Philip Bosschaerts neemt het voortouw, maar het is pas na de felicitaties aan de bassiste Lies Lorquet, pas 22 jaar, dat er meer reactie kwam uit het nog niet zo talrijk opgekomen publiek. . Hun dromerige pop met weerhaken intrigeert maar vanavond geraakte de groep duidelijk niet op niveau. Het nieuwe material modderde wat aan en het was vooral het oudere bekende werk als “Opening Fire” en “Slow motion, Full ahead” ; die de toeschouwers in vervoering brachten. De rest van de set was wat lauwtjes . Jammer , eist de langdurige clubtour hier zijn tol?!
The Sore Losers – Limburgse band die ons nauw aan het hart ligt. Het gretig spelend kwartet brengt melodieuze rauwe, vettige rock’n’roll, gekenmerkt van een broeierige opbouw en een snedig rechtoe-rechtaan kantje.
De aandacht werd meteen gescherpt met de nieuwe single “Working overtime” . Die mannen hebben wat in huis en tekenden voor een potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende set , ruim drie kwartier lang . “The girl’s gonna break it” en “Silver seas” deden de temperatuur stijgen in de Vooruit en ze eindigden in schoonheid met hun eerste single “Beyond Repair”.
Een zéér geslaagd optreden dus !
The Sore Losers zijn een straf bandje die met hun tweede plaat ‘Roslyn’ een doorbraak kunnen forceren . We hoorden al veel lof van deze band ,vanavond ondergingen we het zelf en hopelijk gaan ze op dit elan verder!
Veel volk was er zeker voor Intergalactic Lovers uit Aalst. Ze zijn ook toe aan hun tweede plaat en hebben het publiek achter zich . Een paar singles hebben al een sterke respons verkregen. De band wordt uitzinnig onthaald . De zangeres, Lara Chedraoui, ietwat een Kate Bush lookalike , ontroert haar fans met haar gevoelige , indringende stem; ze heeft een overtuigende podiumprésence en haar bewegingen zorgen voor meer glans. Het material werd enorm gesmaakt en ontvangen in een uitverkocht (!) Vooruit intussen . Songs van het debuut ‘Greetings & Salutations’ (o.a. “She Wolf”) als van de nieuwe cd ‘Little heavy Burdens’ waerden gespeeld. De nieuwe single “Islands” sloeg ongelofelijk goed aan.
Een volwassen band is het geworden en ondanks het feit dat hun materiaal niet steeds voor de hand liggend is en wat tijd nodig heeft , wordt het live extravert en emotievol gebracht.
Onze eigen kweekvijver moeten we koesteren . Dit is evenzeer een knappe band , een must-see, waaraan we een deze boodschap koppelen ‘Gaan zien – Doen’!
Ze zijn nog o.m. op Grensrock Menen(27/6) , Cactus Brugge(13/7) , Dour (18/7) en FihP (23/8).
Organisatie: Curieus ism Vooruit Gent
Neneh Cherry with RocketNumber9
Neneh Cherry is een gerespecteerde artieste . Ze wist 25 jaar terug sterk van zich af te bijten met haar debuut ‘Raw like sushi’ en ‘Homebrew’. “Buffalo stance” , ” Manchild” , “Inna city mamma” waren maar enkele krakers uit haar beginperiode . Verder waren er nog “Money love” , “Woman” en “7 seconds” met Youssou N’dour.
Tja, heel wat vrouwelijk artiesten wisten zich aan haar op te trekken .
Naast het eigen werk waar hiphop , pop, rap en groove met elkaar versmelten , hadden we talrijke samenwerkingsverbanden . In haar begindagen noteren we deze met Rip Rig & Panic , verder hadden we Massive Attack en The Thing; wat freejazz is duidelijk in haar geworteld .
Momenteel , na wel 17 jaar komt Neneh Cherry aandraven met ‘Blank project’, een collaboratie met RocketNumber9 en producer Kieran Hebden aka Four Tet .
Een overtuigend album , met een reeks spannende broeierige nummers als “Spit three times”, “Out of the blank”, “Dossier”, “Everything” en de titelsong , die een bezwerende trippende groove hebben en bepaald zijn door elektronica , keys, drums en prettig in het gehoor liggende pulserende beats, gedragen door haar indringende , zwevende vocals .
Neneh Cherry mag dan al 50 (!) zijn , afgeschreven is ze zeerzeker niet! Een geslaagde samenwerking alvast .
Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel te horen in de hartverwarmende sound van de twee . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn! Tja, een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet.
Dit is fluister ‘kamer/bedroom’ elektronicapop met een extraverte push! En dan kom je vooral uit bij de reeks “Perfect world” , “Holding on for life” en de titelsong , inderdaad broeierige indietronica, gedragen door die zalvende , dromerige , indringende zang.
Ruimte wordt gecreëerd om het nog sfeervoller , subtieler en semi-akoestisch aan te pakken; “Leave it alone”, “Medicine” en “Lazy wonderland” overtuigen hier het meest .
Hun materiaal intrigeert door die fascinerende sound en die finesse aanpak . We zijn meer dan ooit te vinden voor die reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica die met prachtsfeerlichtjes nog meer elan kan krijgen!
Samen met Azealia Banks is ze één van de opkomende talenten in de hiphop , maar spijtig genoeg weren de dames elkaar . Ze heeft het wel hoor, een begenadigd raptalent, een bevallige dame, de looks en een grote mond. Ook wij hebben er hier eentje Coely , met name . De Amerikaanse rapster Angel Haze maakt deel uit van de Rudimental stal en was vorig jaar al te zien op Rock Werchter , maar heeft na heel wat heisa en beslommering nu pas haar debuut ‘Dirty gold’ uit , nadat ze die eigenlijk zelf eerst op het internet zwierde . We hebben te maken met een goed debuut , waarbij vooral de songs “Sing about me”, “Echelon (it’s my way)”, “A tribe called red” en “Battle cry”, even ‘fight’gericht zijn , venijnig, scherp, verbeten en gedreven klinken door een spervuur aan raps , die letterlijk worden afgevuurd in rhymes en flows op z’n Beasties, opgezweept door keys, percussie , beats en grooves.
Maar ze neemt ook gas terug en dan komt eerder sfeervoller hiphopmateriaal (o.m. “Deep sea diver”, “Black synagogue” en “Angels & airwaves”) bovendrijven , met een zang (zeg) rap , die eerder kunnen gelinkt worden aan Missy E en Lauren Hill. Of op “White lilies/white lies” die gekenmerkt is van een Eminem opbouw en sound .
Niet steeds even overtuigend is het materiaal , maar er valt voldoende afwisseling te noteren in z’n geheel , wat ons brengt tot een goed debuut!
Skull Defekts is een Zweedse dwarse band die al een viertal platen experimenteert met post-punk, industrial en no-wave. De band resideert in spannende weerbarstige rock met neigingen naar Birthday Party, Nine Inch Nails, Jesus Lizard, Girls Against Boys, Einsturzende Neubauten, Leather Nun en Virgin Prunes.
Geen hapklare brok dus, hoewel dit nieuwe album naar hun doen vrij toegankelijk is. De tegendraadse sound is in ietwat meer gestructureerde vormen gegoten, doch alles klinkt nog altijd begeesterd, donker en hypnotisch. Messcherpe en vaak in stukken gesneden gitaarriffs gaan de strijd aan met een dreigende industrial sound en grimmige jungle drums.
Dit levert een stel verbeten en bezwerende songs op. Opener “Pattern of Thoughts” en het frontale “The known unknown” dragen een kille en verslavende groove met zich mee, het grillige “The Fable” drijft op knarsende gitaren die een rauwe riff verspreiden en tegelijkertijd stoorzender van dienst zijn en “King of Misinformation” staat stijf van de onderhuidse dreiging. In “Venom” varen de nijdige gitaartjes Beefheart-gewijs lekker tegen de stroom in en “Little Treasure” is Primal Scream die uit het vriesvak tracht te klauteren.
‘Dances in dreams of the known unknown’ is een weerbarstige plaat van een band die op een eigenzinnige en boeiende manier diverse paden verkent.
Die Screaming
Satan’s Satyrs
Met de vorige plaat ‘Wild Beyond Belief’ liet Satan’s Satyrs ons vorig jaar kennismaken met de meest gruizige, vunzige en gore metal die een mens aankan. Een soort garagerock versie van Electric Wizard die leek te zijn opgenomen in een gure kerker tientallen meters onder de bewoonde wereld.
Met opvolger ‘Die Screaming’ lijkt de groep nu toch een heuse studio te hebben ontdekt, de sound is een stuk helderder en de vocals komen niet langer uit een dwangbuis, maar de smerigheid is onaangetast gebleven. Satan’s Satyrs blijft zich schuilhouden in de ranzige spelonken van de metal, oorden waar de ratten hun verderfelijke activiteiten uitvoeren onder de tonen van Black Sabbath, Melvins, Windhand en Kyuss. De vunzige metal maakt nogal wat uitstapjes richting garage rock, een retro orgeltje geeft zo een vuile sixties toets mee aan opener “Thumper’s Theme” en laat de band vertoeven in een smerig kot waar ook Lords Of Altamont ten dans spelen. En mocht Ty Segall zich ooit aan een metal plaat wagen, dan zou er zo iets als “Show me your skull” kunnen uitkomen, een ongure lap fuzzrock. Met het snelle “Black Souls” graaien ze zelfs gretig in de punkbakken en stoten daar op een portie Black Flag en Misfits restanten. Afsluiten doen ze dan weer in ware Sabbath-stijl met de slepende titeltrack, een lome en dreigende klomp onheil die 12 minuten lang tegen onze hersenpan aanschurkt.
‘Die Screaming’ is minder gortig dan ‘Wild Beyond Belief’, maar nog altijd vuil genoeg om breed uit te smeren in de loopgraven van de cult-metal.
Musiczine had het voorrecht om het volgende album van Simi Nah, dat pas op 6 juni wordt vrijgegeven, nu reeds te beluisteren. Voor degenen die haar niet kennen, is Simi een zangeres en muzikante afkomstig uit Frankrijk die nu in Oostende woont. Ze heeft in de mode-wereld gewerkt en speelde bas in diverse bands, waaronder Praga Khan, The Chicks,...
Sinds een paar jaar werkt ze aan een solo project met haar 'partner in crime', de Belgische muzikant en producent KGB aka Kenny Germain B, een project waaraan Safyée, alias Alice Thiel, de dochter van wijlen leider van Snowy Red, ook deelneemt.
Na twee albums, « Cherchez La Femme » en « 5 », enkele singles/EP en remixes, komt Simi vandaag terug met een cover album, ‘Be My Guest’, die nieuwe versies van alternatieve klassiekers uit de jaren '80 bevat. Een zeer aangename verrassing is de aanwezigheid van beroemde personen uit de Belgische new-wave scene in de nummers. Het resultaat is een explosieve cocktail, met mooie EBM-accenten: een echt succes!
Na de hypnotische « Cheree » (Suicide), gezongen met Wim Punk, uit The Wolf Banes, vinden we een cover van « Eisbaer » (van Grauzone) met de zang van Simi Nah en Danny Mommens (uit Vive la Fête), een song die Mommens goed kent gezien hij die live met zijn eigen band ook speelt. Een sterke start !
De volgende song is meer verrassend: het is « Follow Me », ja, de hit van Amanda Lear. De 'guest singer' hier is Nikkie van Lierop, de zangeres van new-beat legende Lords of Acid, met een lage stem en de sfeertje die zeer electro is : Ideaal voor in de clubs ! In het volgende nummer, doen Simi Nah en KGB de klassieker « Nag Nag Nag » (Cabaret Voltaire) herleven. Hier hebben ze Dirk Da Davo, de helft van The Neon Judgement, uitgenodigd om te zingen.
« Disco Rough » was een hit uit 1980 door het Franse Mathematiques Modernes duo, productie van Jacno, die zelfs werd gekozen als ‘single of the week’ door de NME. Hier is de versie langzamer dan het origineel, met een heerlijk new-beat accent ; niemand minder dan de grote Luc Van Acker (Revolting Cocks,...) verleent hier zijn stem. Dan nog een leuke verrassing met een cover van « You Spin Me Round (Like a Record) » van Dead or Alive met de stem van een andere legende van de Belgische new-wave, Dirk Ivens (Absolute Body Control, The Klinik, Dive, Sonar). De transformatie is echt fantastisch en het resultaat is een echte 'club killer'.
Logischerwijze wordt « Euroshima (Wardance) », de hit van Snowy Red, overgenomen door Safyée, de dochter van Marcel Thiel. We hadden deze versie al bij concerten van Simi Nah ontdekt, maar op deze studio-versie is het effect nog sterker. We zijn overweldigd door de emotie die uit dit eerbetoon straalt. Mooi!
Op het laatste nummer, de klassieker « Fade to Grey » (Visage) nodigt Simi haar partner, KGB, uit om mee te zingen, wat perfect werkt. Als 'bonus tracks' krijgen we twee titels van Simi Nah die tot nu toe enkel onder digitaal/web formaat bestonden, « Dressing Room - the Naked mix » en « Flashback ».
Conclusie : dit album is een zeer mooie verzameling van tracks waarmee zowel jongeren als 'de ietwat ouderen’ het rijke erfgoed van de new-wave, evenals een aantal legendarische persoonlijkheden kunnen herontdekken. Nice job, guys!
Om de teaser te beluisteren: https://soundcloud.com/simi-nah/l-simi-nah-l-be-my-guest-album-teaser
Om het album te bestellen : http://www.freewebstore.org/why2k-music-store/-PRE-ORDER_060614_Be_My_Guest/p1524163_12128317.aspx
Vrijgave: 6 juin 2014
Productie : Simi Nah & KGB
Opname en mastering : AtOMiC studio Belgium
Artwork : Why2k Graphics
Simi Nah: www.siminah.com of https://www.facebook.com/simi.nah.music
The gospel tour bracht Panic! at the Disco naar de Trix in Antwerpen, en dat zal nog lang in het geheugen spelen van de paar honderd aanwezigen. De band heeft een reputatie hoog te houden, en daar hielden ze zich aan. Het is een axioma, de afwezigen hadden ongelijk.
The waiting game waren de eerste paniekzaaiers van dienst. Deze Vlaamse band, opgericht in 2012 en gedragen door Leadzanger Tijs Mondelaers en tweede stem Jonas Meukens, deden het uitstekend als opwarmer. De stijl van de indie-punkrock band leunt dicht aan tegen de hardere songs van Panic! en dat waardeerden de fans wel. Heel leuk feit : die Jonas was nog zanger van de groep X!NK die ons land afvaardigde voor het Junior Eurovisiesongfestival in 2003. Hij is ook nog tourmanager van de groep Psycho 44. Drukke jongen dus. Maar het moet gezegd, het 5-tal ( ook nog Laurens Thoeng, gitaar , Jo Mondelaers , bass en Josse Wijckmans, drum ) waren totaal niet onder de indruk en leverden een knalprestatie. Iets meer podiumlicht hadden deze jongens écht wel verdiend!
Panic! at the Disco kwam zag en overwon. Zo was het tot nu toe en zo was het ook deze avond. Deze brengers van punkpop/alternatieve emorock razen door Europa en de USA en branden zaal na zaal plat. Feit: ze beheersen het metier. Feit: deze groep hangt aan elkaar. Feit: deze band varieert dat het een lieve lust is ( van softe piano over emo over punk naar het echte rockwerk ). Feit: WAT een stembereik van Brendon Urie! Z’n bereik rijkt uit van de diepste donkerte waar de Titanic ligt tot de hoogte van een Bianca Castafiore. Van Kuifje, je weet wel.
Van minuut één tot de laatste noot hadden ze de fans mee. De zeer gevarieerde setlist maakte er een mooie avond van en verveelde geen moment. De echte diehard-fans werden verwend, want er werden tal van songs gespeeld van het eerste uur. Spencer Smith, Dallon Weekes en Kenneth Harris vullen elkaar zeer goed aan, maar verbleken toch in aanschijns van Brendon. De leadzanger is werkelijk van alle markten thuis en stak op z’n eentje bijna de volledige laatste cd in elkaar. Teksten, arrangementen…, je noemt het, hij doet het.
Leadzanger, piano/synthesizer, drum, gitaar … Alle instrumenten op het podium zijn beroerd geweest door de sympa frontman. En op de bühne komen daar nog de explosieve, soms theatrale bewegingen bij. Maar zo chaotisch dat het lijkt, zo is alles onder controle. Het summum is zoals steeds de backflip tijdens “miss jackson”. Everything under controle! No panic!
Panic! at the Disco staat als een huis, en blijft z’n reputatie, repertoire, stijl en fans trouw. De formule pakt nog altijd en sleet zit er niet op. Ondanks de , nog steeds, kleine schare fans, en de soms zwaardere emorock, moeten de heren toch een AB, of ja, zelfs een Lotto Arena kunnen inpakken. Er zit genoeg variatie in de discografie om meerderen te kunnen bekoren. Maar groeien doen, no Panic!
Setlist : Vegas Lights / Time to dance / Mona Lisa / Only difference / Let’s kill tonight / Gospel / Camisado / Hurricane / New perspective / casual affair / Ready to go / Miss Jackson / Nine / Intermission / End of all things / Lying / Nicotine / cabaret / Nearly witches.
Encore : Girls girls boys / Sins
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/panic-at-the-disco-29-04-2014/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Een leuke nieuwe naam aan het Belgische metalfirmament is die van This Kid. Dit vijftal komt uit Wilrijk en bracht in 2012 al een full album ‘Covering The tracks’ uit. ‘Stitches’ heet de nieuwe ep en die is voor een aangename kennismaking. Als er één constante is op deze plaat dan is het wel afwisseling! Moderne metal vormt de basis maar die wordt voortdurend afgewisseld door hardcore, metalcore en wat melodieuze posthardcore.
‘Stitches’ begint in ieder geval sterk met de twee openers “Never Better” en “The Cause” , naast enkele stevige riffs horen we telkens een fraai refrein waarbij de de screams van vocalist Steven Van Crombruggen en de cleane vocalen van gitarist Laurens Primusz perfect in mekaar passen.
Met “Like Cannibals” vinden we geen hoogvlieger en een overbodig rustmoment. Gelukkig is er nadien het snelle “Liquid Shelter” waarbij This Kid stevig en uiterst gevarieerd uitpakt. Afsluiten doen de Wilrijkenaars met “Wisenheimer” waar stevige lekkere metalcore afgewisseld wordt met enkele breaks en wat ouderwetse metalriffs.
Een prima plaatje dus dat we zeker kunnen aanraden aan liefhebbers van Avenged Sevenfold en Killswitch Engage.
Mr Greedy is afkomstig uit Roeselare en brengt op hun EP een viertal songs die een stevige , snedige broeierige mix zijn van rock en metal , met een emotievol donkere tune , dat niet vies is van wat stoner en psychedelica . “Fall risk” en “Troubled” zijn gedrenkt in vettige ‘70s retro en intrigeren hier het meest. “Space invaders” en “Rock’n roll” hebben een meer intense opbouw en worden op die manier op boeiende wijze uitgediept .
Interessant , al hebben we nog niet het volledige gezicht van de band gezien , maar op basis van deze vier kunnen we alvast reikhalzend uitkijken naar het vervolg
Info op www.mrgreedy.be of www.facebook.com/mrgreedyband
Een loungy sound wordt gecreëerd met dit werk van Paul Hazendonk . Het was het wachten meer dan waard op dit debuut van deze labelbaas van Manual Music die al sinds 2005 instond voor heel wat releases van o.m. Gabriel Ananda, Fairmont, Max Cooper, Hernan Cattaneo, John Tejada, Qbical en Alice Rose.
En indedaad dit sijpelt door in de warme ambiente elektronica en de deephouse, gekenmerkt van een relaxte, melancholische inslag . Hij werkte hier samen met de Deense zangeres Alice Rose natuurlijk (de zwoele opener “In the dark” is hiervan het voorbeeld). Met de Zuid-Afrikaanse spoken word-artiest Lazarusman hebben we “Story of something” terwijl op de intense song “Canyon” een glansrol is weggelegd voor Sian Evans, zangeres van Kosheen. Af en toe bereikt hij wel eens de dansvloer door bezwerende grooves en beats , maar ‘Adapt’ levert een reeks loungy tracks af (af en toe met guests) die ons de ruimte geven te onthaasten .
Info http: www.paulhazendonk.com en www.manual-music.com
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
En in de eerste reeks nummers creëert hij een uniek sfeertje rond dat schelle gitaarspel en z’n emotievolle vocals , die over de nummers zweven . Een beetje op z’n Luka Blooms doet hij me denken, waartegen de bas en de percussie het afleggen.
We hoorden eerst gloednieuwe songs. Zweegers is nog steeds een podiumbeest, houdt z’n gitaar in alle standen , fokt zichzelf op en is hyperkinetisch bezig. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
We noteren drie popparels van die plaat, “In love with another” , die de set opende , “Light up my life” , waar hij de gitaar ruilde voor de gekende pianopopstijl en de 60s getinte “Closer to you” op Spaanse gitaar , die ergens teruggrijpt naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Tussenin hadden we afwisselend broeierig en ingetogen, indringend werk , o.m. met “Tumulus”; “So softly” en verder “Fall down”, “Kabul” en “Silvery rain”. Een pakkende “Faith in you” boeide en de titelsong intrigeerde door het Spaanse gitaargetokkel .
Kortom , die nieuwe songs mogen er best wezen hoor , ze zijn gelaagd , maar niet meteen instapklaar als vroeger, gezien de songs meer tijd nodig hebben . Hij zorgt er steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop en raar , hij is een artiest die op het podium zelf niet kan stilstaan .
Het tweede deel is zo’n beetje de herkenbare Novastar ,waarbij het pianospel en stem meer op het voorplan treden , of het materiaal nu ingetogen , gevoelig of iets opbouwender, extraverter is .
Ondanks het warme onthaal, krijgt hij natuurlijk hier de meeste respons, “Mars needs woman”, “Because”, “When the lights go down on the broken hearted” en “Lost & blown away” zijn in het geheugen gegrift . Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven .
Zijn songschrijverstalent en stem worden in de bis uitgediept met prachtsongs “Never back down” , “Wrong” , “The best is yet to come” en “Caramia” , nummers met een sterk refrein, mooi uitgesponnen met een extraverte outtro, die op die manier het publiek extra betrekken en hen laat mee neuriën.
Een heerlijk genietbare trip serveerde Zweegers met z’n band . De songs hadden een broeierige spanning of waren kwetsbaarder , die de set nog gevoeliger maakten en hier zette hij de dames moeiteloos naar zijn hand. Het gekende oude materiaal overtuigt nog het meest, maar het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje te nestelen in onze gevoelswereld …
Ganashake is al zo’n vijf jaar bezig en trok de kaart van broeierige , meeslepende gitaarrock. Hier kregen de instrumenten meer voorrang , een rockend concept, wat voldoende ademruimte bood aan rock’n’rollende patronen, dampende funk en bluesslides .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ganashake-27-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-27-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het is eventjes (nu, wat zeg ik... 6 paar jaar is wel wat meer dan ‘eventjes’) stil geweest rond Joost Zweegers en diens band, maar kwaliteit kost tijd en de muze kun je niet dwingen. Met een nieuwe plaat en dito tournee zijn ze helemaal terug. Al is de man misschien wat ouder geworden en begint hij zijn (wilde) haren te verliezen, Zweegers kan nog steeds rekenen op en dijk van een (erg herkenbare) stem.
De set opent met een super strakke Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in "In Love With Another". De band klinkt meteen goed, alleen de drums hebben wat tijd nodig om hun weg te vinden in de sound. Dat Zweegers niet bang is van een stukje technologie horen we aan het veelvuldige gebruik van een harmonizer op zijn nieuwe plaat, iets wat we deze avond meerdere malen mogen ervaren.
Wie vanavond naar MaZ gekomen is om weggeblazen te worden, is er aan voor de moeite. Maar wie zin had in een intiem en ingetogen concertje, zal hier zeker zijn gading vinden. "Faith in you" en "Kabul" zetten verder de toon voor een relaxte avond. Novastar bewijst meer dan ooit dat je niet met 8 man op een podium moet staan om een magistrale sound te produceren, integendeel. Meer dan eens wordt de leegte tussen twee nummers opgevuld door een paar akkoorden op Zweegers' gitaar, en zelfs dan blijft het als Novastar klinken.
Joost en de zijnen zijn hier graag; dat merk je. We krijgen een erg energieke en foutloze versie van single "Closer To You" gevolgd door titeltrack "Inside Outside" waarin gitarist Aram Van Ballaert nog maar eens bewijst dat hij zij instrument meester is als geen ander.
Dik in de helft van de set beseft Zweegers dat er een piano achter hem staat. Het gevolg is "Light Up My Life" dat naadloos overgaat in "Mars Meets Woman" en daarmee slaan we definitief de weg van het oudere werk in. Bij het horen van de woorden "See Me Trough...", wordt de MaZ meteen gek, en dat betert er niet op. "Never Back Down" en "Wrong" stuwen een golf van nostalgie de zaal in en doen die laatste paar aanwezigen die nog stilstonden ook oncontroleerbaar meedeinen op de hemelse klanken van de Keizer van de softe muziek.
Straf trouwens dat dat typerende gitaar akkoordje in "Wrong" nog steeds exact klinkt als in 1999. Dat kan echter niet van elk nummer gezegd worden. Bepaalde nummers ontpoppen zich veeleer als jazz-standards: de melodie en de akkoorden liggen vast, maar voor de rest zien we wel een beetje wat er gebeurt . Zweegers is meer dan eens een soort dirigent; met hoofd, armen en benen aangevend waar het nummer heen moet.
Heel ‘eventjes’ is de set afgelopen, maar dat laten we natuurlijk niet zomaar gebeuren. De bisronde brengt ons nog "Lost And Blown Away" en "Cara Mia", een gemeende bedanking van Zweegers en een meer dan voldaan gevoel bij uw reporter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-26-04-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Trio Sleepmakeswaves vs Heartbeat Parade vs New Bleeders - Dunk (Light?)
Sleepmakeswaves
Les 4ecluses
Duinkerke
Een week na Dunk!festival zetten we de trend door en hebben we opnieuw een afspraak met het post-rock-genre. Vanavond opnieuw Sleepmakeswaves (zaterdag nog te zien op Dunk). Maar eerst nog 2 andere bands die ons hart mogen proberen te veroveren.
Starten doen we met New Bleeders. Dit Belgisch viertal draait al een tijdje mee in de onderbuik van de Vlaamse muziekwereld. Aan een gebrek aan inzet zal het zeker niet liggen. Hoewel er bij de start van het optreden nog niet echt bijster veel volk aanwezig was, geven de jongens er toch een stevige lap op. Wat we te horen kregen was stevige post-punk, met hier en daar een zweem van The Mars Volta, maar dat lag vooral aan het stemgeluid van de zanger. De tomeloze inzet straalt af op hun muziek, die ook een geweldige drive in zich draagt. Het is vooral de zanger die de show steelt. Wanneer hij op het einde dan ook nog eens het publiek induikt (dat al wat talrijker is dan bij het begin van de show), dan weet je het: een ware showman on stage. The New Bleeders gaan recht door zee en laten weinig ruimte voor subtiliteit. Dat is het enige wat ik nog mis, een beetje speling, een beetje ademruimte. Maar aan het nieuwe nummer te horen dat ze deze avond brengen zit dat er niet direct aan te komen. Gewoon rammen dan maar. Kan ook geen kwaad.
Op naar Heartbeat Parade. Deze komen al van ietsje verder, alhoewel Luxemburg nu ook weer niet zo ver is. Op voorhand had ik niet geluisterd naar deze band. Soms is het niet slecht om eens onvoorbereid aan een optreden te beginnen en je te laten leiden zonder vooroordelen. En dat bleek de juiste keuze. Want wat een fenomenaal optreden kregen we voorgeschoteld. Heartbeat Parade blijkt een post-math-rock band te zijn de zeker van wanten weet. Zowel op het podium als muzikaal gebeurt er vanalles en nog wat. De band springt als een gek rond (de drummer natuurlijk iets minder). De muziek gaat op en af, de tempowisselingen volgen elkaar in een razendsnel tempo op. De drummer drumt geen 5 seconden na elkaar hetzelfde. Maar alles blijft als één geheel klinken. Niet makkelijk om dat voor elkaar te krijgen.
Het hele optreden door loopt er een loop met stemmen mee die perfect afgesteld staat op de muziek en die alles mooi samen bindt. Een goed geoliede machine die vanaf het begin op toertal klinkt en die zonder omkijken de boel omver blaast.
Na een weekend Dunk nog zo omver geblazen worden door ene post-rockband leek mij niet mogelijk. Maar als het zo goed is, lukt dat zeker. Een goeie band, met goeie muzikanten die goeie muziek maken. Wat moet een mens nog meer hebben?
De headliner van vandaag en één van de grote overwinnaars van Dunk!festival is nu aan de beurt. Sleepmakeswaves 2 maal in een week zien kan nooit als een straf gezien worden. Want deze heren zijn het summum wat betreft de hedendaagse post-rock. Nadat bands als Mogwai en Tortoise de weg hadden geplaveid voor instrumentale rocknummers is het genre verschillende kanten opgestoven. Van zeer zacht, to keihard, elektronisch, akoestisch, … Alle wegen lagen open. Sleepmakeswaves is ook op die kar gesprongen en heeft duidelijk de kant van het iets hardere werk gekozen, zonder voorbij te gaan aan de melodische, zwevende stukken. Ze zijn één van de grootste in de hedendaagse post-rock en bevestigen ieder optreden opnieuw dat ze deze titel waard zijn. Ook vanavond weer. Eén uur, meer hebben ze niet nodig om het publiek volledig van hun kunnen te overtuigen. Sleepmakeswaves eet een beetje van alle walletjes, post-rock, post-metal, electro,… Maar waar vele bands niet in slagen, triomferen Sleepmakeswaves met vlag en wimpel: alle verschillende invloeden worden tot één geheel gekneed en geboetseerd tot ze een geheel eigen sound hebben. Nummers van Sleepmakeswaves kun je er zo uit halen. Ze onderscheiden zich van andere bands en weten het allemaal met grinta en passie te brengen. Ze stralen een groot geloof in eigen kunnen uit die iedere band eigenlijk zou moeten uitstralen. Met een natuurlijke flair leggen ze hun muziek over het publiek neer dat zich maar wat graag aan de borst vleit van deze 4 Aussies.
Sleepmakeswaves staat als een huis en zal er nog jaren staan. Dus mocht je ze nog niet gezien hebben, ze komen zeker terug. Laat de kans niet aan je voorbij gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/new-bleeders-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sleepmakeswaves-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/heartbeat-parade-26-04-2014/
Organisatie: Les 4ecluses, Duinkerke
True Widow – Mistige, subtiele schoonheid
True Widow en Pontiak
Trix
Antwerpen
Meer dan een uur lang hield het Texaanse trio True Widow het publiek bij de leest en sleepte het mee in hun wondere muzikale wereld ; we hadden een filmische sound die golfde over de zee bij avondlijke kilte en het invallen van de duisternis. Een adembenemende trip ,een intense schoonheid in het genre waarover een zweverige, zalvende gevoelige (samen) zang waaide.
True Widow behoort wel ergens in de postrock , maar is niet meteen volledig in dit hokje onder te brengen; je kan gerust aankloppen bij de reeks Pelican, Earth en (het voor mij pas ontdekte) Sleepmakeswaves , die ook graag met stijlen en emoties stoeit.
Hun sound mag dan door de jaren wat toegankelijker zijn geworden , het recente ‘Circumambulation’, is er eentje te koesteren . We houden van die logge, slepende ritmiek, de aanstekelijke, dreunende, galmende , diepe , scherpe riffs en de repetitieve, droge, opbouwende , ophitsende drums .
Een geluidslandschap creëren ze, deels gruizig ; waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld . Een donkere sound van slowcore, stoner, psychedelica, postmetal , sludge, doom , shoegaze en pop , die een dromerige, melancholische - of verlatingsinhoud hebben.
Drie aparte karakters op het podium , die elkaar vinden in mooi muzikale stukken , gefocust op hun instrument en de pedaaleffects. Vooral als de bassiste Nicole Estill , naast gitarist Dan Philips , vocaal het voortouw neemt, prikkelt het (nog meer).
Heerlijk genietbaar materiaal kregen we, dat intrigeert, je aantrekt , je meezuigt , lichtjes wiegend, met de ogen toe, welke song nu ook gespeeld wordt . Naast de nieuwe ‘Circumambulation’ kwamen een “Fourth teeth” en “HW:R” hier ook voorbij gefladderd!
De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door het uitgesponnen karakter. De traag slepende opbouw en melodie, die dus in een diepe duisternis kan baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song nog meer op.
Kortom, subtiele grootsheid noteerden we van deze Texaanse treurwilgen …
Ook de Amerikaanse support act Pontiak , van de broers Carney, overtuigden! De broers moeten misschien dringend hun baard eens bijknippen , ze zorgen voor potige seventies retrorock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
Ze zijn toe aan hun tweede plaat nu, het songmateriaal varieert duidelijk en in zang wisselen ze elkaar af of vullen elkaar aan . We hoorden broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk en pedaaleffects konden worden toegevoegd ; of we hadden een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , waarbij het tempo kon worden opgeschroefd.
Ook ruim een uur lang hadden zij ook ons in hun greep met een reeks boeiende songs , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane opriepen en puntig gespeeld werden . Enthousiast gingen ze te werk, en even enthousiast onthaalde het publiek hen. Mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/true-widow-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pontiak-26-04-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen /SPV records
Backyard Blues 2014 - Three ‘ o clock blues
Backyard Blues 2014
Kaffee The Other Side
Peer
Er is een plaats in België waar de mensen zich roeren als ze de zomer om het hoekje zien piepen. Voor de mensen van deze plaats betekent de zomer uitkijken naar vele muzikale avonden. Deze plaats heeft door de jaren heen zelfs een eigen leuze gecreëerd : Peer, daar zit muziek in!
De organisatoren van Backyard Blues hebben dat goed begrepen, behalve maandelijks de Mojojamsessions te organiseren, verzorgen zij nu de vijfde edite van deze Backyard Blues. Of deze dag een apotheose is van de jamsessions of een opwarmertje voor het legendarische Blues Peer, laten we aan u over. Wat veel belangrijker is, wij mochten aanwezig zijn. Een kans die we met 2 handen maar al te graag aannemen. Het weer is ideaal, de vibe zit juist en wij vertrekken richting Kaffee The Other Side. Onderweg kunnen we het niet laten een dansje op straat te doen, dat we er zin in hebben is meer als duidelijk.
Vreemd hoe mensen aan de ene kant muziek in verschillende vakjes steken en langs de andere kant muziek ervaren als vrijheid. De mannen van Les Generals Jack delen blijkbaar onze mening, hun motto luidt: A chacun son blues. Voor hun is blues een mix van ska, reggae en rock. Hun outfit doet denken aan Sgt Peppers Lonely Hearts Club band en hun sound gaat wat ons betreft ook terug naar die tijd. Onze interpretatie is die van een jonge Joe Cocker met een hint van Dave Dee, Dozy, Beaky, Mitch & Titch. Deze band heeft, tot ons genot, een portaal gevonden tussen de 60’s en 2014. Op de weide van Woodstock zouden ze wat ons betreft helemaal niet misstaan. Les Generals Jack, we salute you!
Muziek die u raakt tot in het diepst van uw ziel, dat is blues. The Bluesbones weten het als geen ander, dat mag, nee moet gezegd worden! Niet alleen zullen zij u meevoeren op heerlijke soundwaves, zelf gaan ze ook stuk voor stuk op in de muziek. Deze mannen spelen geen blues, zij zijn blues. Wat gitarist Stef Paglia doet is met geen woorden te beschrijven, we kunnen enkel met open mond kijken en genieten. De gitaarsolo’s vliegen ons om de oren en tijdens Voodoo guitar hebben we vanaf de eerste noot letterlijk kippenvel. In tijden van prefab artiesten en digitale muziek is het altijd heerlijk om te zien dat mensen nog echt instrumenten bespelen met de soul waarvoor deze bestemd zijn. Blues to the bone en zeg dat wij het gezegd hebben.
Derde op het lijstje is Saverio Maccne, uit Argentinië. De vergelijking met een jonge Tony Danza is treffend en ik slik net op tijd het woord “Taxi” in. Saverio wordt vandaag begeleid door heel wat talent. Patrick Cuyvers op de Hammond is altijd een streling voor het oor. Organisatoren Walter Cools en Anna Lee doen ook hun bijdrage. Op de drums bepaalt Kurt Van de Wiele het ritme. Kurt, tijdens mijn jeugd nog de snelste maar ook meest opgewekte punkrock drummer die je in Limburg kon vinden, nu een vaste waarde in het blueswereldje. De diepe, rauwe en typische bluesstem hadden we nog niet gehoord, tot nu dan toch. Het ritmische in combinatie met de zang doet ons dromen van jukejoints in het verre Mississippi. Al kunnen we niet ontkennen dat we een beetje de soul missen die de vorige band hier had overgebracht.
In Peer zijn we de Blues-goden al aardig gewend, toch blijft het telkens een hele eer als er zo eentje in je stad neerstrijkt. Vandaag is dat Archie Lee Hooker, neef van de ultieme blueslegende. Samen met Carl Wyatt & The Voodoo Kings zullen zij ons op meest indrukwekkende wijze tonen wat Mississippi-blues precies inhoudt. Lap steel guitar, bas en drum spelen bij elk nummer een belangrijke rol en voor het eerst vandaag wordt er echte blues geademd. De dansvoetjes komen los bij het publiek en ook wij wagen ons aan een shuffle hier en twist daar. Archie Lee Hooker betreedt het podium en voor ons is het nu gewoon kijken hoe de groten het doen. The man is all about soul, we vinden er zelfs geen Nederlandse omschrijving voor. Als we dan toch een poging moeten doen: ga ze eens live bekijken!
Dat het drukker wordt op Backyard Blues is geen toeval, Rusty Roots maakt zich namelijk klaar om hun ding te doen. Voor ze beginnen worden zowel zij als het publiek op taart getrakteerd ter ere van hun tienjarig bestaan. Dat we ondertussen hun nieuwe album ‘Your host’ van voor tot achter kennen zorgt allerminst voor minder enthousiasme. Zo blijft Bob Smets onze favoriete gitarist en elk nummer bewijst hij opnieuw waarom. Het is altijd een genot om de mannen bezig te zien en de energie die ze weten over te brengen op het publiek. “Smiling face” wordt live onwijs geniaal en mag wat ons betreft nog langer duren. Dat Jan Bas kan zingen weten fans al jaar en dag, als hij “How blue can you get” van B.B King brengt moeten we toch even naar adem happen, dat hij zelfs zonder microfoon de hele zaal kan bereiken, daar zijn we gewoon stil van. Rusty Roots, een muzikaal plezier als geen ander.
Met nog 1 band te gaan zit deze Backyard Blues er haast op. The Bluesvision mag als laatste het podium betreden. Deze 3 jonge mensen bewijzen dat blues nog leeft bij alle generaties. Het verschil in tempo sinds de vorige band is wel duidelijk merkbaar en onze energie sluipt niet zo subtiel de zaal uit. Hun cover van “Hey Joe” weet onze aandacht weer te trekken, voor even dan toch. The Bluesvision brengt zonder twijfel schitterende muziek, we zullen nooit anders beweren. Wij hadden enkel liever met een brok energie de avond afgesloten, nu gaan we eigenlijk uitgeput richting huis.
Met lome benen kruipen we ons bed in, Backyard Blues mag dan wel gedaan zijn voor dit jaar wij weten nu meer dan ooit: PEER, DAAR ZIT MUZIEK IN!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/backyard-blues-2014/
Organisatie: Backyard Blues
Double Veterans, dat ontstond uit de restanten van The Crackups en Tubelight, twee groepen met een rockrally verleden, kwam verrassend sterk voor de dag in Leffinge. Het begon met een oerschreeuw van Lee Swinnen, zoon van Scabsvoorman Guy, terwijl hij zijn gitaar verschrikkelijk overstuurd liet gieren. Na die chaotische start volgden wel bijzonder knappe songs met wortels in de sixties maar ook eigentijdse garagerockers als Ty Segall of Mikal Cronin waren nooit ver weg. Niets nieuws onder de zon maar dat hoeft ook helemaal niet als de pot zo lekker smaakt. De twee voortreffelijke gitaristen Lee Swinnen en Thomas Valckeniers en de piepjonge drummer Niels Meukens (steeds met een verbeten trekje om de lippen) stonden garant voor stevige psych garagerock met een perfecte balans tussen hard en zacht. Even leken ze zelfs de wind uit de zeilen van Dead Ghosts te zullen halen toen ze “You’re gonna miss me” van The 13th Floor Elevators op ons afvuurden, een song die de Canadezen bij hun vorige passage ook al speelden op datzelfde podium. Niet meteen een onvergetelijke versie maar Double Veterans, dat is wel een naam om te onthouden!
Dead Ghosts uit Vancouver waren al aan hun derde Europese tour toe in amper een dik jaar tijd. Misschien wat van het goede teveel want veel was er niet veranderd sinds de vorige keer, buiten die nieuwe gitarist dan.
Na hun verpletterende set vorig jaar tijdens Leffingeleuren waren de verwachtingen misschien wat te hooggespannen. Ik bleef in ieder geval enigszins op mijn honger zitten. Natuurlijk werkte hun rammelende lo-fi garagerock nog steeds aanstekelijk en klonk een song als het wat aan The Animals schatplichtige “Cold stare” nog even adembenemend maar het heilige vuur leek dit keer toch op een lager pitje te staan. Bryan Nicol blijft een mooie warme stem hebben en zijn catchy songs baadden in een “Back to the grave”-sfeertje terwijl hij sluiks ook nog een cover van The Gun Club’s “She’s like heroin to me” in de set smokkelde.
Maar de motor bleef een beetje sputteren en ook de bandleden oogden niet echt fris. Ze hadden er net een zwaar en gekruid nachtje in Nederland opzitten. Het aloude excuus dus.
Bovendien leek de setlist uit exact dezelfde nummers te bestaan als de vorige keer. Een echt nieuwe plaat is er niet. Het onlangs verschenen ‘Rarities’ is, zoals de titel al laat vermoeden, een verzameling bij elkaar geschraapte oude opnamen.
Een mindere dag, het kan iedereen overkomen maar met wat nieuw materiaal spelen ze de volgende keer gegarandeerd opnieuw de voegen uit de muur.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Alle respect voor Luc Dufourmont. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze Ugly Papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en een animal Tom, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een debuut hebben afgeleverd en deze in een soort thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.
Meer nog dan op hun cd heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen.
Met de vingers in de neus en zonder veel poeha … John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Mosquito” tot en met afsluiter “The Bill” viel dit zootje dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. “Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, “C2H50H” , “60Miles” ende octaver op “The Bill”: Het blijven mijn favorieten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek Id!ots!
Wouter Spaens: gitarist - Tom Denolf: drummer - Dick Descamps: bassist - Luc Dufourmont: zanger
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-25-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horses-on-fire-25-04-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Kaiser Chiefs – St-George feestje in de Bota!
Kaiser Chiefs
Botanique (Orangerie)
Brussel
23-04-2014
Sebastien Leclercq
In Engeland wordt op 23 april St. George overal gevierd . Een kwestie van weten, want op die avond komt in ons landje een groots gerespecteerde en beroemde Britpop band optreden , met name Kaiser Chiefs , die hier hun feestje kwamen vieren met ons. En die heren staan wel garant voor een feestje; we koesteren hun gigs in de zalen en op de grote festivals . Momenteel houdt de band ervan een nauw contact te hebben met hun publiek . Een handvol intieme concerten zijn er o.m. in de Flèche d’or in Parijs gisteren en de Bota vanavond . Verder kunnen we hen aan het werk zien op Dour ( 20 juli 2014! ) .
Een openingsact is vanavond niet nodig .Vriend en collega DJ Brett Summers mag proberen de zaal op te warmen . Iedereen nestelt zich intussen in de zaal en laat de tunes over zich heen waaien …
Kaiser Chiefs dan – Een grappige intro als de "War " versie van Tom Jones ( ik verkies eerder die van Springsteen) om ons in te laten in hun sound . En dan verschijnen de heren van Kaiser Chiefs , die op het podium klaarstaan om als een team de Champion’s League finale aan te vatten ( btw vanavond was het maar een halve finale) .
De set begint meteen met één van hun hits , minimaal risico, maar meteen raak om op de juiste golflengte te geraken met het publiek , " Everyday I love you less and less". Waarop Ricky Wilson , steeds goed voor een gevatte reactie , aangeeft "Brussel, I want to see you dancing !" .
Het publiek moet er nog wat inkomen . Het gaat nog niet meteen plat . Geen nood, ze houden een strak tempo aan en Wilson entertaint z’n publiek langs alle kanten . Hij is er voor z’n publiek …
Het is een compacte set van zo’n 1h15 , en dan is het best geen tijd te verspillen. “Everything Is Average Nowadays” en “Never Miss a Beat” volgden al snel . Ook het nieuwe werk van de plaat ‘Education, education, education war’ zit mooi verdeeld in de set met overtuigende versies van "The factory gates" en " Coming home”.
Maar Kaiser Chiefs is een hitmachine en vuren een resem af in het pittoreske Bota zaaltje. " I predict a riot " en " Ruby" knallen met de one-man show van Wilson , die zich in het publiek laat vallen, hen op de knieën krijgt en een knappe fan uitnodigt voor een slow. Op "Canons” crowdsurft hij zelfs naar de PA , en terug , als in de begindagen !
Na een korte onderbreking borrelt het recente album terug op met " Meanwhile Up In Heaven" en hun doorbraaksingle "Oh my God".
Kortom , een vrij korte set zoals gepland, maar wat een karakter , deze liveband!
Setlist : Everyday I Love You Less and Less - Ruffians On Parade - Everything Is Average Nowadays - Never Miss a Beat - Little Shocks - The Factory Gates - Coming Home - You Can Have It All - Modern Way - Misery Company - I Predict A Riot - Ruby - Cannons - The Angry Mob
Encore : Meanwhile Up In Heaven - Oh My God
Sebastien Leclercq - vertaling Sebastien Leclercq - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics op Paaspop
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kaiser-chiefs-20-4-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
PPM Fest 2014 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – vrijdag 18 april 2014
PPM Fest 2014
Lotto Expo
Mons
2013-04-18
Yentl Stée
Het driedaags PPM-fest 2014 ging opnieuw van start. Na een meer dan geslaagde editie vorig jaar was ondergetekende zeker van de partij. De vraag was wel of ze er in zouden slagen om de editie van vorig jaar te overtreffen die toch wel met een heel sterke affiche kon uitpakken. Bij het bekijken van de affiche was ik toch wel een beetje teleurgesteld maar niet getreurd. Ik ben al eerder verrast geweest.
dag 1 - vrijdag 18 april 2014
Vanwege wat hinder op de weg en het feit dat we een afslag gemist hadden (het stond belachelijk slecht aangeduid) kwamen we net te laat aan om Monument nog te zien. Alhoewel dat uit het laatste nummer dat ik hoorde dit niet echt een groot verlies was. Alhoewel de band onder andere Peter Ellis ( ex- White Wizzard) onder de gelederen had klonk het absoluut niet indrukwekkend.
Op naar het alfa-podium dan maar om Kells te aanschouwen. De naam zei mij iets maar ik wist niet precies van waar. Toen de heren en dame op het podium kwamen kwam het mij allemaal zeer bekend voor maar ik kon mij echt niet herinneren van waar. Toen de muziek begon wist ik plots wel weer waarom ik ze niet had onthouden. Het was niet echt de moeite. Deze Franse band speelt een mix van symfonische metal en female fronted metalcore zoals In This Moment, Butcher Babies,… waarbij een knappe frontvrouw natuurlijk een grote rol speelt. Muzikaal was het immers niet zo boeiend, het was niet slecht maar na 2 nummers had je eigenlijk het al wat gehoord, ook vond ik persoonlijk dat de zang bij de eerder symfonische stukken echt niet paste bij de grunts en screams die ze uit haar keel perste. Instrumentaal vloeide het allemaal wel in elkaar maar vocaal kwam het toch nog wat tekort.
Ook bij Furyon primeerde het meh-gevoel. Deze band combineerde eerder traditionele heavy metal met progressieve rock en slaagde erin om hier toch wel wat interessante composities uit te halen. Zowel instrumentaal als vocaal klopte het plaatje maar om één of andere reden bleef er niet echt iets hangen. Het weinig aanwezige publiek kon ze wel smaken maar echt enthousiast kon je die nu ook niet noemen.
Tijd voor de teleurstelling van de avond, Epysode. Alhoewel deze band progressieve power metal speelt wat doorgaans echt mijn ding niet is stonden de verwachtingen wel hoog gespannen. Ze zijn namelijk één van de weinige bands in het genre waarvan ik vrijwillig eens een plaatje durf te draaien en ze hebben een vrij uniek geluid waarbij tot wel 5 verschillende zangers en zangeressen gebruikt worden. Ja, u hoort het goed ook live hadden ze die bij wat enorm cool zou geweest zijn moesten de micro’s werken. Slechts 2 van de 5 micro’s bleken te werken en in plaats van af en toe eens af te wisselen ( er stonden zelden meer dan 2 zangers/zangeressen op het podium) bleef iedereen met de eigen micro zingen. Dit had als pijnlijk gevolg dat een solo van één van de zangeressen gewoon enkele minuten stilte opleverde terwijl je vooraan iemands lippen zag bewegen. Erg jammer. Voeg daar nog een melige ballad bij en je slaagt er in om mij weg te jagen.
Tijd voor Pagan’s Mind. Alhoewel ik voornamelijk vroeger een grote fan was van deze band vond ik het toch niet erg om ze nog eens te aanschouwen. Een tijdje geleden had ik ze nog op Graspop gezien en dat was best wel leuk. Ook hier kan de term best wel leuk geplakt worden alhoewel het ook niet meer dan dat was. Het liep allemaal goed, de instrumenten werden goed gehanteerd, het geluid zat goed en ook frontman Nils K. Rue zong de sterren van de hemel. Er werden wat publieksfavorieten gespeeld en dat was het. Niet iets bijzonders dus maar zeker niet slecht en een welkome afwisseling tussen al de bands die het wat minder deden.
In Extremo werd bij mij altijd in het vakje ‘bands die enkel in Duitsland populair kunnen zijn’ gestoken en dat komt niet enkel door het feit dat het in de landstaal gezongen is. Ik ga eerlijk zijn, op album vind ik dit echt een belachelijk saaie band. Voor diegene die deze band niet kennen, ze brengen vrij middelmatige folk metal in het verlengde van Subway To Sally. Op het podium komt deze band echter veel beter tot zijn recht. Ook leuk om te zien dat ze de doedelzakken die prominent aanwezig zijn op het album ook wel degelijk mee hebben op het podium en die vrij foutloos kunnen bespelen tijdens het optreden ( iets waar heel wat bands met “aparte” instrumenten toch wel in falen”). Die doedelzakken zagen er trouwens enorm vet uit maar daar kan u meer van zien bij de foto’s. Ook de frontman was een geboren podiumbeest en zette met gemak het publiek naar zijn hand. Er werd met hartenlust gedanst en meegezongen op nog steeds vrij saaie muziek maar dat boeide niet meer want het was een feestje.
Pain was ooit gekend als het industrial metal hobby projectje van Peter Tägtren maar is ondertussen uitgegroeid naar een volwaardige band met een ietwat gemengde reputatie. Op album durven ze al eens teleur stellen maar op podium scheen het een fantastische band te zijn waar wel vaker eens wat attributen worden gebruikt. Vandaag was het een eerder sobere show op vlak van podiumbekleding maar dat maakten ze meer dan goed met een schitterende performance. Ik ben niet echt een Pain-kenner dus ik kan u niet vertellen of de gehele catalogus voldoende tot z’n recht kwam maar de setlist klonk wel zeer divers. Het enige jammere was wel dat het publiek die al niet echt talrijk was ( iets wat elke dag eigenlijk een probleem was) gedurende het optreden voor het grootste deel vertrok. Dit lieten ze echter niet aan hun hart komen en ze sloegen er in om een fantastische show neer te zetten die de ietwat bittere smaak van de ronduit zwakke show van Hypocrisy op graspop kon wegspoelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/power-prog-and-metal-festival-2014/
Organisatie: Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2014 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – zaterdag 19 april 2014
PPM Fest 2014
Lotto Expo
Mons
2013-04-19
Yentl Stée
dag 2 - zaterdag 19 april 2014
De dag kon niet beter beginnen, ik was doodmoe, had geen eetlust en had een vrij grieperig gevoel. Hopelijk was dit geen voorteken voor de bands van vandaag.
Openers van de dag waren de eerste winnaars van de metal-battle Murderset Pieces. Een ietwat vreemde keuze aangezien de band vrij agressieve Thrash/speed metal speelt met death metal invloeden. Los daarvan is de band nu ook niet echt bijster interessant te noemen alhoewel dit deels wel komt doordat het een vrij nieuwe band is. Bij het opkomen op het podium had de zanger wel een fantastisch masker aan maar besloot dat al na één nummer af te doen. Voor de rest was er niet echt iets de moeite om te vermelden.
Burning Circle komt helemaal vanuit Servië naar dit festival om hun progressieve rock en metal te brengen. In feite werd het best wel sterk gebracht en het was duidelijk dat de heren wel konden spelen maar het raakte echter mijn koude kleren niet, letterlijk geen enkele song bleef hangen en ze slaagden er niet in om me voldoende wakker te maken. Jammergenoeg wiegden ze me ook niet in slaap want dan kon ik wel gebruikt hebben voor de volgende band…
Het Russische Grenouer bestaat als sinds 1992 waar ze als death metalband begonnen zijn maar uiteindelijk meer en meer progressieve elementen begonnen toe te voegen aan hun muziek waardoor er nu nog weinig van de oorspronkelijke sound overbleef. Wat ik mij gedurende de volledige set af vroeg was dit. Hoe kan het nu dat je al 22 jaar speelt dat er nog niemand gezegd heeft dat je zo afschuwelijk slecht bent. Sorry maar hoe hebben deze mannen fans? Instrumentaal was het maar middelmatig met wat goeie riffs maar voornamelijk de “zang” was niet om aan te horen en dat werd wel heel pijnlijk duidelijk gemaakt door de 15 man die min of meer enthousiast stond te kijken. Als ik niet zo lekker neer zat was ik weggelopen maar ik had net een goed plekje gevonden. Triestig.
Triosphere kwam mij wel bekend voor en ze leken uit Noorwegen dus hoopte ik stiekem een beetje op black metal maar helaas, ze speelden naar heavy metal neigende power metal waarbij vooral de sterke prestatie van frontvrouw Ida Haukland in het oog sprong. Muzikaal was het totaal mijn ding niet maar het werd erg sterk gebracht en alhoewel bij power metal een frontman/vrouw met veel bewegingsvrijheid bijna een must is slaagde ze er toch in om het publiek op te zwepen terwijl ze de bas aan het bespelen was. Ook de rest van de band gaf zich volledig en zette instrumentaal een zeer sterke set neer.
Serenity werd als één van DE bands van de dag gezien. Althans dat wisten enkele vrienden van me toch te vertellen. Ikzelf kan geloven dat dit best wel een grote band is en ook verdiend want muzikaal is het heel sterk. Voor mij was het echter allemaal te, het was te symfonisch, te theatraal. Het publiek vond ze fantastisch maar ik moest toch andere oorden opzoeken.
Ter vervanging van Equilibrium ( spijtig want die wou ik toch wel nog eens zien) liet PPM-Fest The Black Tartan Clan opdraven, op het eerste zicht niet zo een vreemde keuze als je ziet dat In Extremo de dag ervoor ook kon spelen maar op muzikaal vlak was het toch een wereld van verschil. Deze band greep namelijk een geheel andere tak in de folk aan, de Celtic folk-punk. Dit was absoluut geen slechte keuze want de band deed het fantastisch. Muzikaal kwamen namen zoals The Real Mckenzies en Dropkick Murphys natuurlijk aan bod maar de band sloeg er toch in om voldoende een eigen gezicht te creëren en zorgde voor een waar feestje op het podium. De songs waren niet echt speciaal maar het was goed en dat is toch al wat telt niet?
Dat de power van PPM niet voor powerviolence stond maar gewoon voor power metal was me ondertussen al duidelijk geworden, Borealis benadrukte dit nog een keer met een jammergenoeg zeer typische set voor het genre. Ik zeg jammer omdat deze band duidelijk wel talent had en met best wel originele riffs kwam aanzetten, deze werden echter verdrongen door de cliché-elementen waardoor het al snel saai begon te worden. Het publiek kon ze echter wel smaken.
Emergency Gate is zo één van de bands waar ik vaagweg eens over gehoord had en wel ok vond. Op album spelen ze vrij clichématige maar melodieuze death metal(core) die echt niets interessants aan brengt maar wel leuk klinkt. Uit ervaring weet ik dat dit soort bandjes wel eens interessant kunnen blijken op het podium. Dit was het dus niet. De muziek klonk even gemiddeld als op het album en daar was er op zich niets mis mee. Het probleem was echter de frontman, die deed zijn uiterste best en er was ook niets mis met zijn stem maar ik heb nog nooit zo een onaanstekelijke frontman in heel mijn leven gezien. De man zag er een beetje uit als een zwaardere versie van Jacoby Shaddix en daar is er op zich niets mis mee maar om één of andere reden slaagde de man er in om bij alles wat hij deed of zei mij met mijn ogen te laten draaien. Ik was overduidelijk niet de enige want er was nauwelijks beweging te bespeuren in het publiek. Dit werd wel extreem pijnlijk duidelijk tijdens het nummer “Moshpit” waar het over, u raad het nooit, een moshpit gaat. Tijdens dit nummer bewoog er niemand, werkelijk niemand. Jammer want muzikaal viel het echt wel goed mee…
Masterplan is een heavy/power metalband met onder andere Uli Kulsch en Roland Grapow (ex-Helloween) in de gelederen. Het was me niet geheel duidelijk wie de vocals juist deed aangezien Jorn Lande graag eens vertrekt, terug komt en weer vertrekt maar tijdens de show werd het dus duidelijk. Op album vind ik Masterplan eerder een hit or miss band met een voorkeur voor misses. Ze hebben een paar sterke nummers maar de meeste drijven rond de middelmaat. Edoch hebben de heren een sterke live-reputatie en was ik dus best wel nieuwsgierig naar hoe ze het er vanaf zouden brengen. Dat was eerder teleurstellend. De band zelf deed erg z’n best maar door een scala van technische problemen en saaie songs werd het echt moeilijk om de aandacht vast te houden. Voornamelijk de technische problemen stoorden het hardst aangezien er regelmatig gigantische luid getsjirp uit de boxen kwam.
Evergrey is zo één van die bands waar ik vroeger een gigantisch grote fan van was maar nu eigenlijk mij echt niet meer kan schelen. Geheel onterecht trouwens want ze slaagden er in om een spetterende show neer te zetten. Muzikaal bevindt deze band zich eerder aan de donkere kant van de progressieve power metal. Daar was tijdens de show eigenlijk niet veel van te merken want de heren zagen er zo vrolijk uit als iets. Ondanks dit alles slaagden ze er toch niet in om echt indruk op mij te maken alhoewel dit zeker ligt aan mijn persoonlijke smaak en niet aan de prestaties van de band.
Om één of andere reden had ik niet echt zin om naar Rage te gaan, ik steek het op het feit dat ik zo ziek als een hond was maar op het laatste moment besloot ik om toch te zien. Al was het om te zien of ze hun show die ik enkele jaren geleden zag konden overtreffen. Dat deden ze. De band mag dan al sinds 1984 bestaan waardoor de heren al een zekere leeftijd hebben slagen ze er toch in om zich te gedragen alsof ze nog steeds de leeftijd van hun beginjaren hadden. De heren hadden er duidelijk zin in en dat straalde ook zo over naar het publiek die compleet uit z’n bol ging. Ook leuk om te zien was de toch wel vreemde drumopstelling. Verder hield Rage het voornamelijk bij heel wat klassiekers wat het publiek hen in dank afnam.
Dat Amorphis één van de bands was die ik absoluut wou zien is eigenlijk een understatement. Ze behoren tot de reden waarom ik naar dit festival kwam. En jawel hoor ze stelden niet teleur, omringd door een rookgordijn van jewelste bracht Amorphis hun progressieve death metal doorspekt met doom invloeden op z’n best. Ik had deze band al eens gezien en alhoewel deze show fantastisch was moet ik zeggen dat ze er dit keer niet in slaagden om dat magische gevoel over te brengen gedurende de gehele show. Naarmate het einde show begon het mij zelfs een beetje tegen te steken alhoewel dit eerder aan de vermoeidheid zal gelegen hebben.
Om één of andere reden had ik mezelf voor dit optreden wijs gemaakt dat ik My Dying Bride eigenlijk niet zo spectaculair goed vond. Na dit optreden vraag ik mij af of er een tijdsmachine bestaat om die vroegere Yentl te martelen vanwege die gedachte want deze band is briljant.
Voor wie onder een rots leeft en geen flauw idee heeft wie of wat deze band speelt, deze Britse band wordt doorgaans omschreven als een Doom/Gothic metal band maar naar mijn persoonlijke mening leunt het zelfs zeer dicht aan bij het zeer depressieve Funeral Doom metal. Ook durft deze band wel eens wat death metal in hun songs mengen.
Terug naar de show zelf want die was gewoon… wow. Het is moeilijk om te omschrijven hoe het was want je moest er gewoon bij geweest zijn om het te weten. In tegenstelling tot Amorphis hing er hier wel magie in de lucht. Alhoewel het merendeel van het publiek vertrok was het voor mij toch eens een welkome afwisseling om wat depressief naar de grond te staren in plaats van de zoveelste blije smurfen metal band.
Dit magisch gevoel werd ook voor een groot deel door de band zelf bepaald, niet dat die veel deden behalve met een doodse, depressieve blik in het publiek staren, maar dat maakte het net zo goed. Met uitzondering van de frontman natuurlijk die de meest meelijwekkende houdingen en gezichtsuitdrukkingen aan nam zonder theatraal te worden.
In tegenstelling tot sommige andere bands in het genre raakten deze dingen wel in plaats van lachwekkend te werken. Dat het publiek voor het grootste deel weg was deerde de band niet echt en alhoewel de sfeer zo zwaarmoedig als iets was konden er zelfs enkele grapjes van af. Veel te vroeg moesten ze jammergenoeg stoppen en het enige waarbij ik teleurgesteld was was het feit dat ze de volgende dag niet ook de headliner waren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/power-prog-and-metal-festival-2014/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2014 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – zondag 20 april 2014
PPM Fest 2014
Lotto Expo
Mons
2013-04-20
Yentl Stée
dag 3 - zondag 20 april 2014
Openers van de dag en winnaars van de tweede metal battle waren Existance uit Parijs. Piepjonge gastjes ( ik schat ze rond de 18) met paternosters aan hun nek die recht uit de jaren 80 leken te komen en dan ook heavy metal in die stijl speelden. Iets nieuws was het niet en echt een eigen gezicht hadden ze ook nog niet maar wat ze speelden deden ze wel goed en je zag duidelijk dat ze het ook graag deden. Dit belooft dus voor de toekomst. Ook het in kleine getale aanwezige publiek genoot duidelijk van deze band en de kans zit er dus in dat ze wel wat fans gewonnen hebben hier.
Eerste band op het alfa-podium was Amon Sethis. Als ik de uitleg op de site van PPM goed begrepen heb dan vertelt deze band over farao’s en het oude Egypte. Het begon allemaal goed, leuke podiumbekleding, de zanger met één of ander masker en wat goeie riffs maar na een 3-tal nummers had ik het al gehad. Het was teveel van hetzelfde en de goeie stukken werden overstemd door de middelmatige. Jammergenoeg werd dit boeiende onderwerp dus niet echt goed gebracht.
Fireforce is zo één van die bands waarvan je perfect weet wat die spelen, je regelmatig kan zien en horen en die iedereen al honderd keer gezien heeft. Behalve ik natuurlijk. Aangezien deze band een aanzienlijke live-reputatie heeft, was ik toch wel eens nieuwsgierig naar wat het zou zijn. Het zag er alvast al interessant uit bij het begin met de podiumbekleding maar bij de intro liep het al wat mis, die haperde. Of dit de bedoeling was weet ik niet maar zelfs al was het de bedoeling kwam het eerder storend over. De set zelf liep eigenlijk volledig volgens mijn verwachtingen. De band speelde een mix van heavy metal en power metal en bracht dit ook zeer sterk. Niets wereldschokkends maar wel leuk om eens te zien.
Sunburst is een moeilijke om te reviewen. Enerzijds waren er echt wel goeie riffs en goeie stukken, langs de andere kant pasten ze gewoon niet goed tesamen. Deze band speelde progressieve metal in de trend van Dream Theater zonder als een goedkope kloon te klinken. Jammergenoeg waren er wel wat problemen tijdens de set zoals de band die show stil legde omdat het geluid niet goed genoeg voor hen zat. Ik merkte er niet echt veel van maar ja…
Tijdens de soundcheck klonk en zag Ravenscry er wel interessant uit. Divers en sterk instrumentaal en een mooie frontvrouw om het af te maken. Dit veranderde echter vanaf het moment dat ze begonnen te spelen. Dit lag voornamelijk aan het gekweel van de frontvrouw want het instrumentele gedeelte viel wel goed mee. In feite kon de dame wel goed zingen maar de manier waarop en in combinatie met de instrumenten was het gewoon ergelijk. Tegen het einde van de set was zowat het enige interessante de onderbroek van de frontvrouw die de hele set zichtbaar was en dat wil al iets zeggen…
Persefone werd mij door een collega-journalist enorm hard aangeraden. De naam deed wel een belletje rinkelen maar ik kon me niet echt iets voor de geest halen. Bleek dat de heren de hardste band van deze editie waren met hun progressieve death metal. De band ging er voor en dat deden ze hard maar met plaats voor rustige stukken zodat de gemiddelde bezoeker van dit festival niet te hard in shock ging raken. Er werd een fameuze moshpit gestart en die bleef ook gedurende de hele show in leven, de zanger deed zelf eventjes mee tijdens de circle pit. Jaja dit is een band om in de gaten te houden.
Blijkbaar is het een ongeschreven wet om een goeie band af te wisselen met een band als dit… De review van Dragonland kon ik eigenlijk perfect schrijven zonder ook maar één iets van de band gehoord te hebben. De naam roept bij mij de meest stereotiepe power metal op en dat speelden ze ook. Vrolijke zang, ietwat ingewikkelde maar niet te moeilijk riffs, wat keyboard enz… na enkele nummers ben ik dan ook de zaal buiten gevlucht om te gaan eten want dit kon ik echt niet langer verdragen.
Vandenplas heeft me aangenaam verrast, laten we hier al mee beginnen. Al sinds 1986 staat deze band garant voor best wel goeie progressieve metal maar deze was echter nooit mijn ding geweest. Mijn verwachtingen voor deze show waren dan ook niet bijster hoog dus heb ik mij gewoon wat op mijn gemak aan de kant gezet. Of het aan het feit lag dat ik goed zat of ze gewoon goed zijn live weet ik niet maar de band speelde alsof hun leven er vanaf hing en liet een goeie indruk op me achter. Ik was dus echt positief verrast.
Mayan was ook één van de bands waar ik toch wel naar uit keek om nog eens terug te zien. Ik had ze jaren geleden nog op Graspop aan het werk gezien maar nu zijn we ondertussen al een album verder dus was het tijd om te zien hoe ze het er nu vanaf brachten. Ze voldeden aan de verwachtingen, de hardere en de zachtere stukken vloeiden mooi in elkaar en ook de afwisseling in de zang en zangers/zangeressen verliep vlot. Met vrij diverse muziek als dit loop je het gevaar dat het allemaal een beetje één grote brij wordt maar dit was hier niet zo en het was allemaal één mooi geheel. Ook het publiek genoot overduidelijk en er was heel wat respons.
Over Fates Warning kan ik kort zijn, ik vond saai en echt niet goed. Alhoewel deze heren als één van de grondleggers van de progressieve metal worden aanzien kon het mij echt geen seconde boeien ondanks het feit dat het wel sterk gespeeld was. Uit het publiek kon ik wel wat positieve feedback opvissen dus het zal waarschijnlijk wel aan mijn persoonlijke smaak liggen.
Met Finntroll zijn we beland bij de laatste band waar ik eigenlijk interesse in had. Wie Finntroll ooit al aan het werk zag weet eigenlijk al wat ik hier ga neerschrijven want die hebben nooit een slechte show en zorgen altijd voor een feestje. Van de eerste noot barste er al een fijne pit los die de hele set niet stilgevallen is. Ze brachten divers materiaal en amuseerden zich, net zoals het publiek. Ze mochten van mij eigenlijk nog een beetje hoger staan zodat ze wat langer konden spelen want het was echt goed.
Een band als Therion reviewen is niet gemakkelijk. De opera-metal zoals deze band zich zelf noemt is niet voor ieders oren geschikt. Beter nog, ik heb eigenlijk nog nooit iemand gehoord die Therion niet slecht vond maar ook niet super. Het is een echte love it or hate it band. En zelfs al hou je van de band is er dan blijkbaar ook nog een groot verschil tussen de nieuwe Therion en de oude Therion. Ikzelf hou absoluut niet van de muziek dus dat probleem heb ik al niet. Maar dit maakt het wel moeilijker om te reviewen want ik wist wel dat het goed was wat ze speelden. Ze zetten echt een goeie show neer waar er zowel oud als nieuw materiaal werd gespeeld en alles was eigenlijk in orde. Alleen raakte het mij echt niet. Ik moet wel zeggen dat mijn respect voor deze band gestegen is na het zien van deze show want ze speelden echt sterk.
Afsluiters van vandaag waren Saxon maar net zoals bij de andere headliners was het merendeel van het publiek al vertrokken nog voor ze begonnen. Zelf kon ik wegens logistieke problemen ook maar enkele nummers meepikken van deze show maar van wat ik gezien heb was het een doorsnee-Saxon show zoals we van hen gewend zijn. Het was goed maar niet iets om van achterover te slaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/power-prog-and-metal-festival-2014/
Organisatie: PPM Festival
Terwijl de Orangerie bomvol zat voor Kaiser Chiefs, was de opkomst maar matig voor een ander Engels bandje in de Witloof Bar. Nu ja, Engels, Cheatahs opereert vanuit London, maar dit viertal bestaat uit vier nationaliteiten en kan je ook geen jonkies meer noemen omdat ze de dertig al gepasseerd zijn.
Cheatahs hebben een aantal EPs en een zelfgetiteld debuut uit, en zou je nu-gaze kunnen noemen, in ieder geval mixen ze shoegaze en fuzzrock a la Dinosaur Jr en hadden ze zeker veertig effectpedalen ter beschikking te delen tussen de twee gitaristen James Wignall en Nathan Hewitt. We ontwaarden heel veel verschillende bands waar Cheatahs de mosterd haalt, allemaal uit de periode 1991 tot 1994: de zang en de popmelodie waren op en top Brits, en deed ons aan Ride en het meesterwerk van The Boo Radleys ‘Giant Steps’ denken. “Kenworth”, één van de singles die Cheatahs uitbracht, pikte het onaardse geluid van My Bloody Valentine en had een interessante brug in het midden.
Zanger Nathan Hewitt vervormde zijn stem met een van de effectpedaaltjes, en in een ander nummer draaiden beide gitaristen hun tremolo arm synchroon in het rond zodat de gitaren als keyboards klonken. De drummer vond ik uitstekend, zijn speelstijl leek veel op die van The Stone Roses.
Het eerste deel van het concert was nogal braaf, vooral dan door de typische Britse zangstem van de Canadees Hewitt. In het tweede deel werd het geluid vuiler, ergens tussen Swervedriver en Dinosaur Jr ten tijde van ‘Bug’, en dit was meer ons kopje thee. The Drop Nineteens zongen in 1992, “There’s a gap in the twentieth century”, en het voelde of Cheatahs daar recht in gesprongen was: mooie nostalgie naar de shoegaze bands, geen enkele vervelende song, maar anderzijds ook geen klassiekers van het niveau van een ‘Loveless’ of ‘Giant Steps’. Slowdive staat dit jaar op Pukkelpop, denk dat ik deze zomer toch eens het origineel ga beluisteren …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
