Veel, mooi en bekend volk woensdagavond in Sint-Niklaas! Triggerfinger is nog steeds hot! Zeker na het verschijnen van hun 4de CD ‘By absence of the sun’ en met een drukke festivalzomer voor de boeg. De Casino was dan ook helemaal uitverkocht en zou later op de avond omgetoverd worden tot een echte rock’n’roll sauna…hot dus!
Dat de heren van Triggerfinger populair zijn is geen nieuws, dat lokale BV’s als Alex Callier en Raymond Geerts (Hooverphonic) present zijn evenmin, maar dat ‘oppersocialist’ Bruno Tobback vanuit Leuven en in volle voorbereiding op de verkiezingen aanwezig was in Sint-Niklaas is toch wel verrassend (en getuigt ook wel van goede smaak).
Rond 21u betraden de 3 musketiers van Triggerfinger het podium, zoals altijd piekfijn uitgedost in hip maatpak, keurige das en bijpassend schoeisel. De intro was lang en vrij luguber, een collage van akelige en dreigende geluiden. De achtergrond van het podium was gehuld in goud, allicht de kleur die hun nieuwe CD binnenkort haalt of is dat wat voorbarig?
Van bij de eerste noten was duidelijk dat frontman Ruben en zijn 2 kompanen er zin in hadden en er heel stevig zouden invliegen. Het openingsnummer “Game” klonk strak en rauw, het daaropvolgende “Short Term Memory Love” deed niet onder en was al even imposant om te aanhoren.
Voor de zoveelste keer bewees de band dat het eigenlijk een heel straffe rockgroep is die live nog veel beter hun muziek tot hun recht laten komen dan op CD. Op schijf klinkt het allemaal wel lekker hoor maar toch altijd wat meer gepolijst en poppy dan op het podium. Geef mij dan maar de snoeiharde, vette, groovy en zweterige live versies van al die heerlijke nummers.
Ook de titelsong van de recentste CD klonk ongemeen goed. Voor mij is dit het beste nummer van de hele CD en mijn mening werd alleen maar versterkt door de podiumversie van vanavond! Topgeluid en topmuzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en heel professioneel bezig zijn en omkaderd worden.
Tussen de nummers door merkte Ruben heel fijntjes op dat het toch wel vrij warm was in de Casino. En gelijk had hij! Een paar ogenblikken later vlogen de eerste kostuumvesten richting backstage om vervolgens uit te pakken met een strak duo : “On my knees” en “Perfect Match”. Dat laatste nummer fungeerde als 1ste single en voorbode van de laatste CD maar klonk live ook veel snediger en gebalder en dat kwam de song alleen maar te goede.
Iets voorbij halweg de set werd “My baby’s Got a Gun” ingezet. Het nummer is een mooi opgebouwd epos met rustig en traag begin en met vervolgens een ware uitbarsting aan woeste rock’n’roll golven met een sterk staaltje zang van mister Block en een aan cymbalen likkende Mario Goossens!
Stilaan groeide het concert naar zijn hoogtepunt en het enthousiasme van het publiek groeide, ondanks de hitte, meer dan evenredig mee.
“Let it ride” werd ingezet en Ruben Block dankte alle mensen die instonden voor de totstandkoming van de laatste CD, vooral fotograaf Kevin Westenberg en de collega die instond voor het layout en artwork kregen een eervolle vermelding. Tijdens het gekende “All This Dancin’ Around” was het tijd voor wat stevig solowerk en mochten de muzikanten elk op hun beurt tonen wat ze in hun mars hadden. Het publiek reageerde heel uitgelaten en zorgde voor de nodige ambiance en bijhorende zang/brulkoren.
Ook al stond dit concert geboekt als ‘try out’ of ‘warming up’, op het podium was daar alvast weinig van te zien. De 3 heren van Triggerfinger vormen werkelijk een zeer goed draaiende rockbulldozer. Perfect afgesteld en gesmeerd, robuust en energiek, met zichtbaar veel speelplezier en met de nieuwe nummers al feilloos onder de knie…kortom helemaal klaar om binnenkort als voorprogramma voor The Stones in Werchter de weg vrij te maken.
Terug naar de orde van de avond! De set naderde stilaan het einde maar niet na nog eens hels uit te pakken met “First Taste” waarin Ruben Block met sprekend gemak de nodige hoge vocale uithalen demonstreerde.
Tijdens de bisronde werden we tenslotte getrakteerd op een krachtig drieluik waarin het obligate “I follow rivers” niet mocht ontbreken, inclusief drums op koffietassen en publiek dat zang overneemt.
Maar toch waren het vooral “Without a Sound” en afsluiter “Black Panic” die het langst bleven hangen. Het eerste omwille van de ingetogen en basic keyboards, gekoppeld met 12 string gitaar en het tweede omwille van de machtige wall of sound die een laatste keer met succes en overgave werd opgetrokken. “I got my eyes on you Triggerfinger!”
De heren zijn duidelijk klaar voor de grotere zalen en zomerfestivals! En als daarbij de temperatuur buiten een zelfde hoogte haalt als in de Casino dan gaan we alvast een hete en luide zomer tegemoet! Schol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-23-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Met de ronkende debuutplaat ’Snapshot’ hadden we het al door, dit groepje gaat potten breken. Ook bij hun doortocht in de bombastbunker Vorst Nationaal, als support act van de tot goddelijke proporties verheven Arctic Monkeys, werd ons vermoeden bevestigd. Ware het niet dat de klankman in Vorst Nationaal altijd maar komt opdagen als de hoofdact begint, The Strypes zouden toen al Arctic Monkeys overklast hebben. Wij dachten in Vorst al luidop “Dit moet vonken geven in een kleine clubzaal”. En zie, gisteren gaven ze van jetje in de Bota, vandaag in de Grand Mix. Ons vermoeden is met glans bevestigd, twee dagen aan een stuk droop de rock’n’roll van de muren.
Nochtans zaten de jonge lefgozers nog niet eens in de luiers toen hun grote voorbeelden Chuck Berry, The Yardbirds, jonge Stones en Dr. Feelgood furore maakten met wilde en rebelse rock’n’roll. Ze zijn zelf opgegroeid met Arctic Monkeys en Black Keys maar de kwajongens hebben spelenderwijs wat gesnuisterd in opa’s platen en hebben daar stiekem papa’s albums van The Clash, The Sex Pistols en The Ramones in vermengd. Daaruit hebben ze dan een eigen gloeiende sound gepuurd, ouderwetse rock’n’roll die gebracht wordt met de bevlogenheid van de eerste twee platen van Arctic Monkeys.
Vanavond speelden The Strypes niet alleen rock’n’roll in zijn puurste vorm, ze waren het ook. Ze hadden de looks, de présence en de attitude. In combinatie met een geut onvermijdelijke Britse arrogantie was dat meer dan voldoende om de Grand Mix danig op te jutten.
Aan een verschroeiend tempo, en met een guitige punk injectie in het achterwerk, raasden ze doorheen hun volledige debuutplaat en vulden ze aan met een resem felle covers. Een gejaagde versie van “Concrete Jungle” (The Specials) was als aangename verrassing in de setlist gekropen, en het zangertje had voor de gelegenheid ook wat van die robotachtige ska danspasjes overgenomen . Een bruisend “Got love if you want it” (een old time classic) was een gutsend kookpotje waarin de bassist en full time Roger Daltrey lookalike (de jonge Daltrey wel te verstaan) compleet uit de bol ging en zijn moment van glorie beleefde met een zinderende mondharmonica partij. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of The City” ramde met de energie van een hondsdolle bizon op ons af. En om de alom aanwezige punkinvloeden extra in de verf te zetten mocht op het einde “Rockaway Beach” van The Ramones mee in de vuurlinie. Zo werden ouwe en minder ouwe rockers door deze vinnige lefgozertjes nieuw leven ingeblazen. Hoewel ze al eindeloos veel gecoverd zijn (o.a. “Louie Louie” was ook weer van de partij), nog maar zelden werden die songs met zoveel pit en intensiteit vertolkt als hier.
Maar denk nu niet dat The Strypes het alleen moesten hebben van een stel met peper overgoten covers, de vlegels hebben zelf ook al een pak kordate songs uit hun pen geschud en deze werden er met lef, passie en vuur uitgestampt. We werden duchtig de pas afgesneden door uiterst felle punk’n’rollers als “Perfect Storm”, “Mystery Man”, “Hometown Girls” en “Blue Collar Jane”, allemaal even gehaast en opwindend. “Angel Eyes”, die als trage van de avond moest doorgaan, was de blues voorzien van een adrenalinespuit, Muddy Waters met Johnny Thunders & The Heartbreakers als begeleidingsband.
Er staat nog maar één album op The Strypes hun teller en nu is daar ook nog een 4 track ep-tje (‘4 Track Mind’) bijgekomen. En toch raasden The Strypes anderhalf uur door waarin ze haast zonder stoppen (de pauze tussen de songs schatten we telkens op niet meer dan een kwartseconde) 23 songs door de full speed motor draaiden. Zei daar iemand Ramones ? (Alhoewel, die vlamden er een kloeke 50 songs door in die tijdspanne).
Dit was rock’n’roll in zijn meeste bloedstollende vorm.
Als ik naar Rock Werchter zou gaan op vrijdag 4 juli, dan zou ik wel weten waar ik moet staan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Sore Losers zijn een gretig spelend jong kwartet , die vier jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterig, bloedheet klein zaaltje.
Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar een Black Keys , QOSA , Datsuns , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Ze hebben nu hun tweede plaat uit , waarbij het kwartet de knepen van het vak erg goed kent, ze op elkaar sterk zijn ingespeeld en daarmee een knappe , overtuigende plaat afleveren . Inderdaad , opnieuw hebben we een reeks afwisselende potige , vurige, dampende , smachtende , verschroeiende nummers en dan komen we o.m. uit op “Tripper”, “Working overtime”, “Girl’s gonna break it” , “Blue shoes”, “All my friends” en het rustig innemende “Reasons”. Leadgitarist Cedric Maes soleert sterk, steekt af en toe een tandje bij en kan een nummer hierbij opzwepen; Jan Straetemans op z’n beurt zweeft sober en elegant over de nummers heen. Verder zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Af en toe wordt het gaspedaal wat afgeremd hoor, maar op die plaat vinden we in z’n ‘generalité’ straf spul. Onderga het maar!
Eén van die aangename , frisse ontdekkingen binnen de postrock is Sleepmakeswaves , die de postrock van Explosions in the sky, Mogwai , Pelican, 65daysofstatic bundelt en samenbalt in een reeks fijnlagige, broeierige songs , gekenmerkt van een slepende opbouw en een donkere, spannende intensiteit van postmetal ; ups & downs waar ruimte is voor een vleugje elektronica, xylofoon en vioolpartijen.
Deze enthousiaste Aussies gaan nergens uit de bocht of exploderen niet meteen, maar zorgen wel voor een wall of sound . Ze blijven niet vasthangen in sfeervolle tussenstukken , maar door de afwisselingen houden ze het uitermate boeiend. Een filmisch concept en een verademing door die bredere kijk op de postrock . Hun werk ‘And so we destroyed everything’ , de remixes op ‘And they remixed everything’ , de allerhande EP singles en deze ‘In today already walks tomorrow’ (hun debuut uit 2008), nu opnieuw beschikbaar, nodigen je uit tot deze ontdekkingsreis!
Arsenal - Ze zijn al zo’n goede tien jaar bezig , de tandem rond Hendrik Willemyns – John Roan , die steevast beroep doen op de zachte indringende vocals van Léonie Gysel en een resem gastvocalisten .
‘Furu’ is het vijfde album dat opnieuw een prachtige verwevenheid biedt van dance en rock. Arsenal zorgt voor een warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culturele sound, die alle kanten opgaat van dansbaar, groovy, scherp , venijnig , dwingend , onheilspellend , gevoelig en innemend . ‘Furu’ is een op Japan geïnspireerde plaat , waarbij verder nog een fictiefilm + de voorstelling ‘Dance dance dance’ , waar muziek en film versmelten, op het appèl staan . En de gastvocalisten kennen we deels al, Johnny Whitney en Shawn Smith zijn hier terug van de partij , maar met Lydmor, een op aka Karin Dreijer Andersson (The Knife) geleeste zangeres en Donesome, indie/rapper uit de VS, heeft Arsenal twee sterke troeven. Songs als “Temul (lie) down” en “Not yet free” (waar btw ook Gavin Friday een handje toesteekt) klinken al meteen veelbelovend en overtuigen sterk . We hebben hier altijd wel een andere muzikale invalshoek en toch altijd een beetje dezelfde formule.
En why not? Het werkt nog steeds aanstekelijk goed en er is sprake van een broeierige popgroove , die ergens ook Faithless en Gorillaz doet opborrelen .
Arsenal scoort verder erg goed met “The rider” (met Shawn Smith hier) en “Black mountain (Beautiful love)”, verderop de plaat. Tussenin een reeks loungy sfeervolle en broeierige opbouwende popdance als “Lovesongs (propaganda)” , “Sharp teeth” (met Tim Bruzon - Wave Machines) , “Woe-Is-Me” en “Evaporate” .
We noteren dus voldoende afwisseling in hun gekende stijl , waarbij de groep onderhuids die exotische, dromerige, dansbare pop, en de mengelmoes van zwoele, opzwepende beats naar een hoger niveau tilt . “This is your home” sluit op stijlvolle wijze de plaat .
Live voldoende opwinding met zonnige cocktails, die de zomer kleuren!
Je leest het overal en om de paar maand wordt het wel eens gestaafd in een of ander universitair onderzoek: de jeugd experimenteert steeds vroeger met seks en drugs. En oh, wat vinden wij dat heerlijk als die snotneuzen dat combineren met die andere duivelse zonde: rock ’n roll. Laat het net dat zijn wat The Strypes doen. Het oudste lid is amper achttien, het jongste heeft slechts zestien jaren op zijn teller. En toch al meer meegemaakt dan ieder van ons. Getourd met Arctic Monkeys, bijvoorbeeld. Een tour die hen in november 2013 naar België bracht, erg overtuigd waren we toen niet, vooral omdat hun muziek jammerlijk verloren ging in de kakofonie van Vorst.
Maar goed, vergeten en vergeven. Op 22 april kregen ze een tweede kans in een uitverkochte Orangerie in De Botanique. Door te beginnen met “What A Shame” toonden ze al direct dat ze die maar wat graag wilden (en gingen) grijpen. Heerlijk arrogant. En dat arrogante bleef het hele optreden lang een constante. Vooral leadgitarist Josh McClorey kon er wat van, hoe die, op zijn leeftijd, show stond te verkopen en er ook mee weg kwam, het is weinigen gegeven. Iets meer originaliteit had misschien wel gemogen, na 5 keer “Brussels, how are you doing?” had hij het antwoord eigenlijk al lang moeten weten.
The Strypes speelden in hun begindagen uitsluitend covers van 60’s blues en 70’s pub rock bands, zoals ook eeuwen geleden het bandje dat dit jaar TW Classic afsluit begonnen was. Veelbelovend dus. Ook in De Botanique haalden veel covers de setlist, zo bijvoorbeeld “Lucky 7” van Lew Lewis en “I Can Tell” van Bo Diddley. Maar evengoed coverden ze bijvoorbeeld The Specials (“Concrete Jungle”). Niet dat hun eigen nummers moesten onderdoen voor die covers. Vooral “What The People Don’t See”, “Mystery Man” en “Hometown Girls” waren hoogtepunten.
Wel heb je het recept van de nummers rap door en na een tijdje voelt zelfs een niet muzikaal aangelegd persoon aan wanneer er weer een (indrukwekkende) gitaarsolo, een mondharmonicastuk of een tempoverlaging/versnelling zit aan te komen, wat leidde tot een klein dipje ergens tegen het einde van de set. Gelukkig speelden ze erna gewoon hun twee beste nummers: “You Can’t Judge A Book By The Cover”, origineel van, alweer, Bob Diddley en “Blue Collar Jane”, dat bovendien aan Marouane Fellaini was opgedragen na een lofbetuiging over onze nationale ploeg. België wereldkampioen.
Ook in de bisronde kregen we twee covers. Twee nummers die geweldig konden tellen als eerbetoon: “Rockaway Beach” van The Ramones en het onvermijdelijke “Louie Louie” van The Kingsmen. Die gastjes kennen hun klassiekers. Wie weet neemt hun carrière wel dezelfde vaart als die van The Stones en zien we ze binnen dik 30 jaar ook TW Classic afsluiten.
Maar laten we niet te ver vooruit kijken, eerst afspraak op diezelfde weide in Werchter op 4 juli 2014.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in GrandMix Tourcoing
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-strypes-23-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Dunk!festival 2014 – vrijdag 18 april 2014 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2014
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
O Dunkfestival. Na een jaar lang uitkijken naar dit heilige weekend was het eindelijk weer zover. De hoogmis van de post-rock, en dat in ons kleine Belgenlandje. Een festival waar we oprecht trots op mogen zijn. Dit jaar zijn ze al toe aan de 10e editie. Bijna was het bij 9 gebleven. Maar met de steun van de trouwe fans, die mild doneerden voor de crowdfund-actie van Dunk, en met de tomeloze inzet van de organisatie en alle vrijwilligers is het er gelukkig toch van gekomen. Dit jaar ook op een nieuwe locatie, die veel goeds belooft.
Jeugdheem De Populier in Velzeke is dit jaar uitverkoren om Dunkfestival te mogen ontvangen. De fuifzaal en kantine zijn ingewisseld voor een tent (Mainstage) en een buitenpodium (Stargaze) in een prachtige en bosrijke omgeving. Het ware festivalgevoel bekruipt je en nu is het heel zeker: het festivalseizoen is echt op gang getrokken. De kenmerkende ongedwongen sfeer en een publiek dat echt voor de muziek komt zijn gelukkig gebleven.
Zo'n 1.500 bezoekers waren er tijdens het paasweekend, die dus met volle teugen konden genieten van het beste wat de postrock/core-scene tegenwoordig te bieden heeft. Een festival dus dat hoge ogen scoort voor ons!
De nieuwe locatie blijkt al één grote troef te hebben, ten opzichte van de vorige. Want Terraformer mag direct al in het bos aantreden. Geen podium of niets, maar gewoon een partytent neergepoot tussen de bomen. De ideale opener, want ook het weer valt reuze mee.
Vorig jaar speelden deze gasten ook op Dunk, toen gewoon op de grond voor de PA. Dus een bos mag zeker geen probleem vormen. Terraformer komt hun nieuwe cd voorstellen die net is uitgekomen op het dunklabel. Ze stonden hier gisteren ook al voor de 'secret' gig om de crowdfunders te bedanken voor de financiële steun. Terraformer zwerft tussen post-rock en post-metal. En daarin vinden ze de perfecte combinatie. Van wat ik hoor klinkt het nieuwe werk vrij gelijkend aan het vorige. Zelfde sound en zelfde kwaliteit. Chapeau dus, want van de vorige cd waren we ook al fan.
Door het bos banen we ons een weg naar de tent. Want daar wacht Exxasens op ons. Exxasens is een Spaanse band, meer bepaald uit het prachtige Barcelona. Wat eens begon als een soloproject is nu uitgegroeid tot een volwaardige band. De sound doet dan ook niet meer aan de originele one-man-band denken. De drijvende krachten in de band zijn, hoewel het project begon met de gitarist, de keyboardspeler en de bassist. Vooral het spel van de bassist gooit grote ogen: zonder plectrum, veel slappen,... Het geeft de band een heel groovy en funky kant. Deze twee muzikanten zorgen dat de band heel origineel kan klinken. Maar al snel neemt de gitaarsound de boel over en gaan ze wel heel cliché post-rock. De vele overgangen in de nummers klinken nooit brutaal maar altijd natuurlijk. Jammer dat de band de kans laat liggen om een eigen smoel te tonen en de keyboards laten verwateren. Iets meer originaliteit en deze band kan het ver schoppen. Dat kleine extraatje missen ze nog om echte toppers te zijn in hun genre, maar het kan nog.
Voor de eerste maal aanschouwen we een band op het 2e podium (Stargazer). Zero Absolu is een Fransman, helemaal alleen: 1man met gitaar, laptops, stem,… Alles dus om een one man band perfect te laten klinken. Jammer genoeg kwam het er niet allemaal uit. De vocale capaciteiten van de man blijken live niet altijd even overtuigend. De gitaar en de samples heeft hij wel onder de knie. Hij produceert een muur van geluid. Maar door de open lucht en het daglicht is de intensiteit die bij dergelijk optreden nodig is, niet aanwezig. Ook de visuals, die een belangrijke rol moeten spelen bij het optreden komen niet tot zijn recht. Ik zou hem graag nog een tweede kans geven, liefst in een donker hol, waar de beleving veel groter is.
Snel verder dan naar Steak Number Eight. Eigenlijk moeten deze jonge West-Vlamingen geen introductie meer krijgen. Het is zowat onmogelijk dat je deze nog nooit aan het werk hebt gezien (tenzij je van kwade wil bent natuurlijk). En dat de verwachting hooggespannen zijn is te voelen in de tent. Ze davert al op haar grondvesten, nog voor de eerste noot is gespeeld. En dan is het moment daar waarop de krijgers het strijdtoneel betreden. Steak Number Eight doet wat het al jaren doet: het publiek in de vernieling spelen. Hun muziek heeft wel een hele transformatie doorgemaakt. Waar ze in het begin hun adoratie voor bands als Neurosis, Isis en Amenra niet onder stoelen of banken staken, hebben ze in de loop der jaren een eigen geluid proberen te ontwikkelen.
De lange, slepende en weidse nummers hebben plaats gemaakt voor korte gebalde en krachtigere nummers de sneller naar de keel grijpen en minder tijd nodig hebben om in het oor te kruipen. Of je nu voor of tegenstander bent van deze nieuwe wending, feit blijft dat ze kunnen spelen als de besten. Met in de spits Brent, die de show steelt zonder daarvoor te moeten overdrijven. Het publiek eet uit zijn hand. Een perfecte frontman. Stuk voor stuk goeie muzikanten die weten wat ze willen en waar ze naartoe gaan. En dat is één van de beste livebands worden in België en ver daarbuiten. Meer dan terecht krijgen zij op Dunk een podium aangeboden, ook al spelen ze bijlange geen post-rock. Maar gelukkig is dit niet langer een vereiste om hier te mogen aantreden.
De set is heel gevarieerd, met werk uit alle platen en ook een nieuw nummer (dat tot op heden nog titelloos blijkt) en waarmee ze aantonen dat ze hun nieuwe stijl verder zetten. Hoogtepunt voor mij blijft “Black Fall”. Steak Number Eight bewijst wederom hoe goed ze wel zijn, hoe goed ze het publiek kunnen bespelen en hoe goed geolied hun machine wel draait. De jongens worden groot en ontgroeien België Laat de wereldverovering er maar snel komen.
Afsluiten doen we met And So I Watch You From Afar. Voor mij één van de toppers binnen de hedendaagse post-rock en een groot feest om de eerste dag Dunk af te sluiten. ASIWYFA wordt door een uitgelaten menigte met open armen opgewacht. Voor mij is het de 3e maal in enkele maanden tijd dat ik ze zie en iedere keer weer lijken ze te groeien. ASIWYFA gaat hard, heel hard. Ze zijn een wervelwind die over het publiek heen gaat. Hun muziek bulkt van de ideeën, geluiden en melodieën. Allerhande genres passeren de revue: Post-rock, post-metal, math-rock, zelf hier en daar wat pop. Voor ieder wat wils dus. En hoewel ze het grootste deel van de tijd keihard rechtdoor knallen worden ook de rustigere passages niet vergeten. Want af en toe moet er ook nog wat naar adem worden gehapt.
Niet alle nummers zijn natuurlijk even sterk. Maar het enthousiasme die deze Ierse jongens iedere keer opnieuw uitstralen maakt alles goed. Het geheel klopt, en dat is het allerbelangrijkste. De sologitarist gaat met de eer lopen van de meest catchy riffs en solo’s uit zijn gitaar te toveren. Deze vaak aan math-rock ontleende melodieën maken dat de band heel gevarieerd klinkt. De rest van de band (gitaar, bas en drum) zorgen voor de perfecte funderingen om de gekte op te vangen. Een stevige prestatie van een stevige band. Ze bewijzen dat ze een waardig headliner zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunkfestival-2014/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2014 – zaterdag 19 april 2014 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2014
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
Opwarmen doen we vandaag met Syberia. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden zijn dit geen Russen, maar wel Spanjaarden. De logica is voor mij ver te zoeken, want de muziek klinkt zeker ook niet koud. Ah, de naam klinkt goed en dat is het belangrijkste. Over die muziek: we krijgen stevige post-rock voor de kiezen als ontbijt. Met 5 man op het podium produceren ze ook een vol geluid. Vooral het werk van de bassist vond ik bewonderenswaardig. Maar alles klinkt een beetje te voorspelbaar en de set wordt ook niet altijd even vlekkeloos afgespeeld. Maar een band die nog maar sinds 2011 aan het toeren is heeft nog heel wat groeimarge. En dat ze er zin in hebben, daar kan ook geen twijfel over bestaan. Een leuke opwarmer, dat wel.
Op nu naar Britten van Upcdownc. Deze jongens zijn niet nieuw. Integendeel, reeds begin 2000 zagen zij al het levenslicht. Ze brengen hoofdzakelijk instrumentale muziek. Af en toe is er wat zang te horen, maar dat blijkt niet altijd een meerwaarde te zijn. De vrij rudimentaire drumsound blijkt de ideale basis om hun muziek op verder te bouwen. Het optreden bulkt van de goeie ideeën en vondsten, maar de samenhang is soms zoek. Knip en plak-werk met momenten, waardoor er vaak niet echt nummers klinken. Maar naarmate de set vordert lijkt Upcdownc onder stoom te komen en gaat het niveau gevoelig de hoogte in. Het imposante laatste nummer ‘Dad Rock’ is een orgelpunt op de set. Een werkelijk fenomenaal nummer om de set mee af te ronden. Save the best for last zeggen ze dan. Dat zal ik zeker niet ontkennen.
Dat Motek de affiche van Dunk mag kleuren kan geen toeval genoemd worden. Niet alleen werd hun laatste plaat ‘Sonder’ uitgebracht op het Dunk-label, deze heren zijn in mijn ogen dé post-rockband van België. Met hun laatste plaat kiezen ze gelukkig opnieuw het pad van de post-rock. Dit nadat ze even geprobeerd hebben om in het commerciële circuit (M.a.w. Studio Brussel) binnen te breken. Nu kiezen naar het begin en de reden waarom vele mensen deze band in hun hart hebben gesloten. En dat is ook te horen in de set die ze spelen. De speelvreugde is terug. Voor de gelegenheid hadden ze wat witte ballonnen meegenomen. Dit is geen metafoor voor hun muziek, die niet gemakkelijk te doorprikken is. Het zijn grote lappen muziekkunst die om een luisterend oor vragen. Na vele jaren dienst bewijzen ze nog steeds dat ze top zijn, misschien wel nog meer dan ooit. Een volle klank, mooie tempowisselingen, mooi gebalanceerd. Vernieuwend? Niet echt, maar als je zo goed bent is dat geen noodzaak. De nummers stralen een gebalde kracht uit, agressie, zonder de schoonheid uit het oog te verliezen. En het volk bleef staan en zag dat het goed was.
Het Deense The Seven Mile Journey komt eraan. Deze jongens zijn al sinds de vorige eeuw bezig en dat is er ook aan te horen. Bij hen krijgen we nog eens de klassieke post-rock te horen zoals ze toen in de tijd klonk. Waar gejaagdheid, druk-druk en snel-snel tegenwoordig hoogtij vieren is deze band een ware verademing. De nummers die ze brengen zijn verstilde pracht. Hier krijgen (muzikale) verhalen nog de tijd om verteld te worden en krijgen nummers de tijd om opgebouwd te worden en een weg banen naar de harten en oren van de luisteraar. Een bloem die langzaam ontluikt en die haar echte schoonheid maar op het einde laat zien. The Seven Mile Journey is vakmanschap van de bovenste plank en doet ons weer geloven dat muziek maken ook een ambacht is. Alles wordt zeer verzorgd gebracht. Eigenlijk is er maar een woord voor: prachtige muziek.
Heel anders gaat het eraan toe bij Tides of Nebula. Hier gaan ze wel opnieuw recht door zee en zonder omkijken. Post-metal die ook met momenten heel rustig kan klinken, maar zeker niet heel frequent. Het grootste deel van de show gaan ze strak rechtdoor en beuken ze er duchtig op los. Af en toe horen we zelfs een dubbele bas opduiken. Tijdens het spelen stralen ze een zekere arrogantie uit. Maar dat gaat hen heel goed af en geeft het geheel het nodige showelement. Het ontwapend aanspreken van het publiek (af en toe in horten en stoten) maakt dat ze ook de nodige charme uitstralen. Op het einde duiken beide gitaristen nog eens het publiek in, wat het verwachte enthousiasme van het publiek alleen nog maar groter maakte. Een ware show die een tijdje blijft nazinderen. Een zeer waardig einde van een zeer overtuigende show. Ja, in Polen kunnen ze ook goeie muziek maken.
De post-rock headliner van de avond staat al klaar om aan te treden. Sinds hun vorig aantreden op Dunk (in 2012) hebben deze Aussies van Sleepmakeswaves grote stappen voorwaart gezet. Toen was het hun eerste optreden in het ‘oude continent’ en ik was toen al onder de indruk. Vandaag hebben ze al heel wat meer optredens op hun teller staan. Enkele maanden geleden speelden ze nog als voorprogramma van 65daysofstatic in de Handelsbeurs de hoofdact vakkundig van het podium. Ook hier gingen ze dat kunsten eens even koud over doen.
Sleepmakeswaves zijn de jonge helden van de moderne post-rock. Hier geen traag uitgesponnen nummers, maar een strakke sound die met ongelofelijk veel enthousiasme wordt gebracht. Er wordt duchtig rondgestrooid met vleugjes electro, post-metal,… Maar alles staat in het teken van dat ene doel. Een gigantische wall of sound creëren die het publiek compleet plat walst. En daar slagen ze wonderwel in. We krijgen ook enkele nieuwe nummers te horen die op hun plaat zullen staan die binnenkort moet uitkomen.
Sleepmakeswaves staat voor alles waar de post-rock op dit moment naar gegroeid is en ze zijn de perfecte vertegenwoordigers van hun genre. Dat ze deze maar uitdragen naar de rest van de wereld. En hier in België.
Wel het publiek was enthousiast, de band was enthousiast, ik was enthousiast. Waarop kan je nog meer hopen? Sleepmakeswaves bevestigt! en speelt een geweldig optreden.
Afsluiten doen we vanavond met Ufomammut. Zo zijn we ondertussen ook toe aan de vreemdste eend in de bijt. Geen post-rock bij deze Italiaanse heren, maar psychedelische stonerrock. Ufomammut heeft een stevige reputatie opgebouwd en is een waardige headliner voor vandaag, ook al passen ze niet ‘binnen het plaatje’. Het is eens iets anders en dat maakt het alleen maar interessanter. De heren van Ufomammut zijn echter niet onder de indruk. Het optreden start met een werkelijk imposante intro die direct de toon zet. De mooie visuals maken het geheel mooi af (wat ze trouwens heel het optreden zullen doen).
De band ziet eruit zoals ze klinken: ruig, vuil, vettig en gemeen. Stevige riffs op zowel elektrische als basgitaar en een steengoede drummer. Daaruit bestaat deze band. Niet meer dan 3 heren die een geluid produceren die je met nog geen 10 zou kunnen naspelen. Stonerrock van de bovenste plank. De galmende zang laat het allemaal wat psychedelische klinken. Ufomammut is geen standaard stoner-band, maar heeft veel. Het psychedelische blijft niet alleen beperkt tot de zang, maar is doorspekt in de gehele sound. De repetitieve bas en drum heeft iets bezwerend en hypnotiserend en zorgt ervoor dat je geen seconde kan stil staan.
Een mooie afsluiter van een mooie dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunkfestival-2014/
(Sleepmakeswaves – Ufomammut – dank aan Bram De Greve - Indiestyle.be)
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2014 – zondag 20 april 2014 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2014
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
Zo zijn we alweer aan de laatste dag toegekomen van Dunkfestival. Het besef dat het bijna alweer voorbij is doet pijn, maar de vermoeidheid komt ook al een beetje om de hoek piepen. Maar geen geklaag want daar begint de muziek alweer te spelen.
Start van de dag is voor mij Indignu, een Portugees vijftal. Het is de eerste band die een viool heeft meegenomen. De muziek van Indignu roept bij mij een kabbelende beekje op. Maar wel één dat door een prachtig landschap zich een weg snijdt. Af en toe kom je een stroomversnelling tegen, maar nooit treed ze buiten haar oevers. Naast de viool hebben ze een heel arsenaal instrumenten mee: guitaren, drums, keyboard, piano, xylofoon. Allemaal om die perfecte volle sound te creëren die ze nodig hebben en die ook nodig is. De nummers vloeien mooi in elkaar over, zonder dat de band gaat smeken om handgeklap. Indignu neemt ons mee op een prachtige tocht langs de rivier, van bron tot monding. Enig mooi.
Als bij toeval heeft ook Aesethesys een viool meegebracht. Maar waar bij Indignu de violiste zowel op het podium als in de sound wat meer op de achtergrond bleef, staat deze nu heel centraal op het podium. Ook in de nummers is te horen dat de viool meer prominenter aanwezig is. En hoewel het intrumentarium van beide bands vrij gelijk is, is de sound toch volledig anders. De band wisselt af tussen nummers met en zonder viool. Wanneer de viool er niet bij is, nemen de huilende gitaren perfect over. De afwisseling zorgt dat de band heel gevarieerd klinkt. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat het allemaal soms iets te geknutseld gaat klinken. En voor mij is de beleving iets minder.
Tijd om het rustigere werk wat achter ons te laten. Want Kerretta uit Nieuw-Zeeland doet hier niet aan mee. Ze schotelen ons een blend voor van post-rock en post-metal. Beide vakgebieden hebben de 3 heren onder de knie. Het switchen tussen de beide genres verloopt bijzonder gesmeerd en voor slecht met 3 te zijn klinken ze zeer vol, vooral bij de hardere stukken. Wanneer het tempo wat terug loopt mis ik echter wat diepgang. Na een tijdje beginnen de nummers ook allemaal wat op elkaar te lijken en heb je hun trucje dat ze steeds opnieuw gebruiken door. Nog wat nieuwe nummers maken en iets meer verrassing erin en ze zijn klaar voor het grotere werk.
Vanaf nu loopt het tempo alleen maar op en krijgen we de ene topper na de andere voorgeschoteld. We beginnen met het Franse Year Of No Light. Ze brengen voor ons de wonderbaarlijke mix van shoegaze met post-metal, alhoewel de nadruk vooral op het laatste ligt. De combinatie kan misschien wat raar klinken, maar als Year Of No Light het brengt, dan klinkt het fenomenaal. De muziek is krachtig en gebald. Geen vrolijkheid in dit jaar zonder licht, zoals de naam al doet vermoeden. Een zware, loden bas en drum waarop de nummers traag worden opgebouwd. Mokerslagen alom, maar niet één maal snel een klap uitdelen, maar minuten lang je murw laten slaan zodat je lange tijd KO ligt. Een ware aanslag op het gestel. De 2 drums bereiden je voor op de hel die onherroepelijk uitbreekt. Een religieuze, spirituele, tribale ervaring. Een belevenis die naar de keel grijpt en die de rest van de nacht bij blijft (als het al niet langer is). Op deze manier zou ik maar wat graag een jaar zonder licht doorbrengen. Na het optreden blijven er maar twee woorden door mijn hoofd spoken: godverdomme goed!!!
Eén man alleen, die zal misschien de hemel doen opklaren. Dan ben je aan het verkeerde adres. Want bij Thisquietarmy wordt de donkerte gewoon doorgetrokken. Stevige post-metal/drone, daar gaat het om. De Canadees Eric Quach laat zich niet rap vangen voor één gat. Hij heeft op zijn alleen heel de wereld rond gereisd om zijn muziek hoorbaar te maken. En dat hij geapprecieerd wordt is duidelijk als je kijkt met wie hij allemaal heeft samengewerkt, waaronder Aidan Baker, Syndrome, Labyrinto,… Waarom al deze mensen voor hem vallen wordt snel duidelijk. Thisquietarmy is een belevenis. Met zijn gitaar en een batterij aan samples bouwt hij perfect zijn gehele, bezwerende sound op. Hij laat je niet ongemoeid en doet je verlangen naar meer.
EF is geen klein bier meer in Europa en al zeker niet meer in hun geboorteland Zweden. De band lijkt wel non stop aan het toeren en hebben ondertussen ook al enkele albums achter hun naam gezet. Het is voor de derde maal dat ze op Dunkfestival mogen slepen, en dat kan geen toeval zijn. Met hun nieuwe cd onder de arm lijken de verwachtingen hoog gespannen. EF is post-rock, maar dan met heel wat meer zang dan we gewoon zijn van bands in dit genre. EF klinkt zoals het moet: de muziek gaat op en naar, snel en traag. Breaks waarbij de muziek soms volledig stil valt, om er dan weer hard tegenaan te gaan. EF is een kwalitatief heel hoogstaande band, met stuk voor stuk rasmuzikanten. Ze brengen een hoge dosis emotionaliteit in hun muziek. Ikzelf mis iets in hun muziek, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen wat het juist is. Voor mij klinkt het misschien allemaal te clean. Maar ik denk dat de overgrote meerderheid aan de mainstage mij zal tegenspreken. Des goûts et des couleurs, on ne discute pas.
Voorlaatste band al, maar zeker niet de minste: Nadja. Nadja komt uit Canada en bestaat uit 2 personen: Leah Buckareff op bas en Aidan Baker op al de rest (=gitaar en laptop). Aidan Baker doet veel, heel veel. Naast deze band is hij ook vaak alleen op stap of met andere muzikanten. Een ware multi-instrumentalist die open staat voor veel. Nadja is niet zo eenvoudig te benoemen. Iedere show die ze spelen kan anders zijn. Nadja zwerft altijd tussen doom, ambient, drone en post-metal. Vanavond spelen ze 1 lang nummer dat heel traag wordt opgebouwd en waar laag voor laag nieuwe geluiden aan worden toegevoegd. Muziek om in stilte van te genieten. Een meanderende sound. Muziek waar je tijd voor moet nemen om zich te ontwikkelen en je te laten verrassen. Geen hapklare brokken voor de snelle luisteraar, maar muziek die tijd nodig heeft. De locatie voor dit optreden (in de open lucht) blijkt ook niet de ideale omgeving om deze muziek te beleven en na 3 dagen muziek is bij enkele toeschouwers de luisterbereidheid niet meer volledig aanwezig. Het in stilte luisteren is een probleem. Jammer, maar het is niet anders.
We zijn al toegekomen aan de laatste etappe van deze Dunk. In de zoektocht naar een waardige afsluiter voor het festival zijn ze bij Dunk gelukkig gearriveerd bij de heren van God Is An Astronaut. Het is al hun vierde passage op het festival en de reden waarom wordt al heel snel duidelijk: Langharig Iers tuig dat perfect weet hoe je post-rock brengt, speelt, verpakt. Ze staan voor alles wat post-rock in mijn ogen zo goed maakt. Ze bundelen alles in hun songs: cleane zang, vervormd stemgeluid, eens weer hard, dan weer traag, af en toe electro. Maar wat vooral primeert is hele goede rock die de tent volledig in vervoering brengt en die zorgt voor het hoogtepunt, de gigantische kers op de verschrikkelijk lekkere taart.
De nodige showelementen voegen ze met plezier toe aan de show en zonder omkijken springen ze naar voor, richten ze hun gitaren ten hemel, bedanken ze hun publiek.
Een rollercoaster aan emoties en sounds die vragen om gehoord te worden. En daarvoor lenen wij zeer graag onze oren. God Is An Astronaut is de perfecte post-rockband die al een hele tijd aan de absolute top staat en die nog lang niet van plan zijn daar weg te gaan. De eersten zullen de laatste zijn, maar de laatste was misschien wel de beste.
Zo zit het driedaags feest er alweer op. Rest mij alleen nog maar iedereen die meehelpt om Dunk te maken tot wat het is. Het publiek, dat enkel en alleen voor de muziek komt. De vrijwilligers die zonder problemen 3 dagen lang de benen van onder hun lijf lopen. De organisatie die er jaar in, jaar uit in slaagt om een uitdagend en aantrekkelijk programma samen te stellen en ervoor zorgen dat dit het meest gemoedelijke, meest vriendelijke, meest muziekgeoriënteerde festival is in de wijde omgeving.
Dunkfestival is niet alleen het beste post-rock festival van Europa, het is één van de beste festival van Europa tout court. Hopelijk doen ze er nog minstens 10 jaar bij. Ik zal er zeker zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunkfestival-2014/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dourfestival 2014 – 17 t/m 20 juli 2014 – nieuwe reeks bevestigingen
The Hives / Mac Miller / Freddie Gibbs / Tale of Us / Mr. Carmack / Addison Groove live / Boddika / Majistrate / Trippy Turtle / Audio feat. MC GQ / The Offenders / Clinton Fearon & Boogie Brown Band / Congo Natty feat. Congo Dubz & Tenor Fly / Rocket Ship / Dalton Télégramme / Deap Vally / Apaches / Romano Nervoso / Psycho 44 / Punish Yourself / Aborted / Stick To Your Guns / Tagada Jones / Resistance
bevestigd voor de 26e editie!
DOUR FESTIVAL : AFFICHE NOG STEEDS NIET VOLLEDIG!
De dagen tot Dour Festival laten zich nog enkel tellen in tientallen. De namen, daarentegen, vermenigvuldigen zich zienderogen, en bewijzen keer op keer de diversiteit van de programmatie. De zomer belooft zinderend warm te worden, en deze editie één van de beste ooit: een ervaring die enkel Dour je kan bieden.
Hip-hop is één van de meest populaire genres die het Plaine de la Machine à Feu de voorbije jaren hebben doen daveren. Dour Festival maakt er een erezaak van de beste vertegenwoordigers te programmeren. Jong, Amerikaans en talentvol: Mac Miller vervoegt een reeds knallende programmatie op de Last Arena, met genregenoten Raekwon (Wu-Tang Clan) en NAS (en zijn mythische Illmatic). Andere verrassing: nadat hij vorig jaar zijn optreden moest annuleren, heeft Freddie Gibbs ons beloofd dit jaar te komen verblijden in de Jupiler Boombox.
Een andere grote naam dit jaar, de Zweden van The Hives, die de liefhebbers van onversneden rock-'n-roll komen verwennen op de Last Arena, terwijl aan de reggaekant Clinton Fearon & Boogie Brown Band uw hart komen verwarmen. Dubgewijs, is de affiche van vrijdag volledig, met de bevestiging van Congo Natty feat. Congo Dubz & Tenor Fly.
Cyber Punk, Industrial Metal, batcave... nogal wat termen die het genre van Punish Yourself illustreren, atypisch en erg stevig. Samen met Aborted, Stick To Your Guns, Tagada Jones en Resistance bestormen ze de Cannibal Stage. Rockliefhebbers kunnen hun hart dan weer ophalen met Deap Vally, Apaches, Romano Nervoso en Psycho 44.
Zin om te dansen? Maak je maar al klaar voor Tale of Us en Addison Groove, en ook Boddika maakt er een erezaak van iedereen aan het bewegen te krijgen. Kent u Mr. Carmack al? Hij zal je meenemen op een ongeziene muzikale reis. Hij vervoegt Ta-Ku op de chill-, hiphop- en positive vibes-affiche. Trippy Turtlezal dan weer een aanslag plegen op al je zintuigen. De drum'n'bass-line-up wordt nòg verstevigd met de bevestiging van Majistrate, Audio feat. MC GQ en The Offenders.
Belgische parels ontdekken, kan je doen met Rocket Ship en Dalton Télégramme.
En omdat we ook nog wat lekkers voor het laatst willen houden, komt er nog een flinke lading namen aan. Grote verrassingen die fans van alle genres in vervoering zullen brengen. Vertrouw ons, en koop zo snel mogelijk je ticket, zodat je er zéker bij bent deze zomer!
ONZE MERCHANDISING STAAT ONLINE!
http://www.dourfestival.be
Paaspop 2014 – Fijn zijn is blij!
Paaspop 2014
Festivalterrein
Schijndel
2014-04-18 t/m 2014-04-20
Goede vrijdag, in heel wat huishoudens wordt vandaag vis gegeten. Aangezien wij ons opmaken voor Paaspop in Schijndel, mag u gerust zeggen dat wij ook boter bij die vis krijgen. Paaspop is een gerenommeerd driedaags festival met elf podia die een skyline van prachtige circustenten vormen met ieder hun eigen karakter wat betreft decor, aankleding en een spannend programma met theater, literatuur, straatartiesten, stand up comedy en werkelijk alle soorten muziek.
Bij aankomst op Paaspop zijn we met verstomming geslagen. Om het festivalterrein te bereiken dien je eerst over een loopbrug te gaan. Deze loopbrug lijkt eerder een portaal naar een nieuwe wereld, een amusante combinatie tussen Las Vegas en Regenboogland, althans zoals wij ons Regenboogland zouden voorstellen. Bejaardenbingo waar je je eerst dient te verkleden, bowlen, karaoke, theater, een vinyl shop, blind date of zelfs een gratis vintage knipbeurt, het kan hier allemaal.
Tijdens het festival worden we meer dan eens als Belgen geprezen om onze muziek, maar als het aankomt op de organisatie van een festival, winnen onze noorderburen geheid de wedstrijd. De scheiding voor 18+ en 18- is lichtjes geniaal, lockers voor al je spullen, zetels langs geïmproviseerde huisjes en soms zelfs voorzien in de tenten. Als we dan iemand horen klagen over het te harde wc-papier moeten we ons inhouden om eens niet over het hoofdje te gaan aaien.
Ook op de camping weten we niet heel goed wat ons overkomt en het voelt haast aan als een luxueuze camping. Toiletten, douches, wasbakken en eten om u tegen te zeggen. Op de weide net van hetzelfde, geen kartonnen frieten of half koude pizza. Spare-ribs, kreeft, wraps,… je hebt een week nodig gewoon om het heerlijke eten te ontdekken.
Het eerste uur lopen we te ooh’en en aah’en alvorens te beseffen dat we hier zijn voor de muziek. We zouden een heel relaas over de festivalsite kunnen doen, niets dan positief in ons ogen. Maar nogmaals, we zijn hier voor de muziek en dus raadplegen we ons programma voor het weekend.
dag 1 – vrijdag 18 april 2014
We beginnen met Chef's special in de Apollo, deze band uit Haarlem hanteert verschillende stijlen zoals funk, hip hop, rap en rock met een hoog dansbaar gehalte. Wie goed luistert herkent invloeden van The Red hot chili peppers en The Roots. Tot vandaag waren ze voor ons onbekend, maar na dit optreden is het zonder twijfel a band to watch.
In de Restolounge gaan we vlug een hapje eten, en jawel, ook hier is muziek en animatie voorzien. De drukte in de tent is niet enkel omwille van het uitgebreid aanbod qua eten, ook voor Dj RaLee die daar op dat moment voor een gezellige sfeer zorgt. We horen dat hij hier vorig jaar ook de tent plat speelde, onze maaltijd wordt dus, ondanks het lekker weer, binnen genuttigd in plaats van buiten. De boksring in het midden van de zaal lijkt ons wat vreemd, dit komen we zeker nog eens bekijken een van de volgende dagen.
In de Roxy-tent worden we gelokt door de beats van Joost van Bellen. We banen ons een weg naar voor in de overvolle tent en passen ons meteen aan. De grond onder onze voeten trilt letterlijk van het gedreun en de dansende meute. Hier voelen we ons thuis, even toch. Na een half uur wordt het ons iets te commercieel en besluiten we andere oorden op te zoeken.
Op de festivalweide zijn er ook veel kleinere tenten waar meer lokale Dj's een hoofdrol spelen, deze namen of plaatsen zijn zelfs niet terug te vinden op het programma. Raar maar waar, we hebben dan misschien toch 1 minpunt gevonden. Al is het moeilijk dit een minpunt te noemen aangezien we in een tent terechtkomen waar je kan dansen en spelen in een ballen bad. Of het gemakkelijk danst laten we nog even in het midden, we halen er alvast ons kinderhart op.
In de Apollo-tent wordt Guus Meeuwis verwacht, niet meteen onze persoonlijke keuze. But when in Holland… Dat de Apollo-tent boordevol zit is niet verwonderlijk, Guus Meeuwis is hier in Brabant haast een legende, zo groot. Na een kwartier en een heuse ervaring rijker gaan we op zoek naar rustigere oorden.
We strijken neer in de Ekstrakt-tent. Aura one staat daar achter de panelen. 2 jonge, zeer vriendelijke, enthousiaste mannen die meteen onze interesse weten te wekken en we blijven hangen. Techno van het meest duistere, donkere kantje. Strak en stevig, zoals we het graag hebben. Niet veel later staan we vooraan om ons te laten meesleuren in een zalige wereld vol beats en oorstrelingen. Van Schauvliege hebben ze in Schijndel gelukkig nog niet gehoord en Aura one trekt zodoende ook een muur van geluid op. Tot middernacht blijven we stampen, grinden en dartelen. Onze eerste dag zit er al op en het smaakt naar meer.
dag 2– zaterdag 19 april 2014
Onze tweede dag staat vol met namen die we willen zien, of we daar de kans toe krijgen zal nog moeten blijken, er is gewoon ontzettend veel te doen op dit festival. Waar te beginnen?
De eerste halte is bij Fabeltjesman, we gaan ons gewoon laten verrassen, daar dienen festivals tenslotte voor. Fabeltjesman speelt een mix tussen disco en minimal, helemaal niet slecht zelfs ondanks de vreemde combinatie. Maar het is nog vroeg en we zoeken iets makkelijkere muziek voor deze namiddag.
Vandaag staat De Rooie Neger in de Restolounge. Eten en dansen gaat moeilijk samen, al is het niet onmogelijk. Straks volgt hier nog een quiz en we hopen op tijd terug te zijn. De boksring heeft onze vragen nog niet beantwoord, maar we hebben tijd.
Guerilla Speakerz, een naam die onze nieuwsgierigheid wekt en we gaan het checken. Een mix van garage, electro en house die onze voetjes lichtjes weet te bewegen. Na een tijd gaan al de blieps en tunes doen denken aan een videospel en wordt het ons net iets te monotoon. We horen nochtans niets dan goeds over deze mannen, wellicht ligt het aan onze timing. Volgende keer beter.
Als we de Loco Royale-tent betreden, wordt er muziek gedraaid uit onze jeugd. Nostalgie haalt het van verder exploreren en we halen al dansend herinneringen op. Even later is het tijd voor Russendisko, geen idee wat te verwachten en we zitten het even uit. Als plots een heus volksfestival uitbreekt, compleet met polonaise verlaten we de tent. Niks mis met Schlagermuziek, maar wij passen liever.
Onze vriendelijke, filosoferende buren van op de camping raden ons met klem aan om naar Mr. Probz te gaan kijken. En wie zijn wij om goede raad in de wind te slaan? Als we bij de Roxy tent aankomen merken we dat onze buren wel heel veel reclame hebben gemaakt, de rij om naar binnen te gaan is ontzettend lang en schiet ook voor geen meter op. Of Mr. Probz echt de moeite was zullen we nooit met zekerheid kunnen zeggen, we zijn na een uur nog steeds aan het aanschuiven. Maar wie op de rij wachtenden afgaat kan wel al vermoeden dat het moeite waard geweest moet zijn.
Met twee is het altijd rekening houden met de ander en soms iets doen wat niet meteen nummer 1 op je verlanglijstje staat. Zo beland ik bij de Jeugd van Tegenwoordig, de jongens uit Amsterdam worden als echte helden ontvangen. Ze werken hun hits af en bijna heel de zaal zingt mee. De vraag om de handen in de lucht gooien doet me denken aan een andere Belgische held en ik kijk voor de tigste keer op mijn horloge. Hun nummer Sterrenstof mag er dan wel wezen, maar hiphop moet kwalitatief hoger zijn en dat mis ik hier. De energie die de Jeugd uitstraalt bereikt bovendien maar de helft van de overvolle tent en na 45 min haal ik opgelucht adem.
Links en rechts van ons krijgen we de vriendelijke opmerking dat België lichtjaren vooruit staat op muzikaal vlak. Als de best geklede rockband Triggerfinger het podium betreedt, kunnen we dat enkel beamen. Zeker met de release van een nieuw album is de band niet meer weg te denken op aankomende festivals. Als Mario "The Boss" Goossens enkele drumsalvo's op ons loslaat, weten we weer meteen waar zijn bijnaam vandaan komt.
In de Stardust-tent vinden we electro-held Erol Alkan terug. We zouden kunnen vertellen over de sfeer, maar kiezen er voor om een volslagen vreemde te citeren die naar me toekwam met de volgende woorden: “Uw enthousiasme en vrolijkheid verlichten de hele tent” Enough said!
De volgende act doet lichtjes ons chauvinisme stijgen en we vergeten haast richting The Prodigy te vertrekken. Dat het goed was is een understatement, voor ons hèt optreden van 2014! Wat de Dewaele broertjes betreft zijn er nooit 2many DJ’s.
The Prodigy in een tent! Het lijkt wel een natte droom. De drukte in de tent zorgt voor subtropische temperaturen en dat nat worden vertaalt zich in een zwetende, springende massa. Even later regent het zelfs in de tent, waar de regen uit bestaat is niet om over na te denken, we doen gewoon verder. Als “Breathe” begint hebben we het niet meer en ik doe mijn naam van danselfje alle eer aan. The Prodigy bewijst anderhalf uur lang waarom zij de grootmeesters van hun genre zijn en blijven. Het was goed, te goed, het was simpelweg heerlijk!
dag 3 – zondag 20 april 2014
Na 2 dagen onvermoeibaar rondspringen, rest ons nog 1 dag Paaspop. Niets zo goed als een namiddag Tribute 2 Bob Marley. Nieuwe hits moeten we niet verwachten, het is gewoon zalig achterover leunen en rust inhalen.
Blaudzun is ook een naam die we op veel affiches zien terugkeren. De Nederlandse singer/songwriter zet een rustgevende performance neer en voelt perfect de sfeer van deze zondag aan. Met momenten doet het wat denken aan Kensington, niet toevallig ook vandaag hier op het podium.
In de Stardust tent staan Dj Fresh & Messy MC. Ondanks het grote publiek is het ons veel te commercieel en algauw wanen we ons langs de kant van de botsauto's op de plaatselijke kermis.
Nymfo daarentegen is wel aangenaam. Drum and bass met een knipoogje, het is niet continu hard en stevig zoals wel vaker. Nymfo last ook dromerige, zweverige en zelfs melodieuze momenten in. Ideaal om een beetje wakkerder te worden.
In de Jack Daniels tent staat Traumahelikopter op het podium. Denk hierbij aan een schizofrene mix tussen The Beach boys, The Sex Pistols en 16-jarigen die experimenteren met gitaren in de garage. Hoewel er heel wat potentieel in kan zitten, ervaren wij vooral dat deze jongens nog op zoek zijn naar hun eigen sound.
Hans Teeuwen & The painkillers laten jazz op ons los en onze relaxte middag zet zich gewoon verder. Wie hier kwam voor grapjes kwam bedrogen uit, jazz dient serieus genomen te worden en dat is net wat zij deden. Ons energiepeil bereikt een dieptepunt en we lassen een rustpauze in.
Met The boxer rebellion nog te gaan, lijken we deze laatste dag in bepaald sfeertje te blijven hangen. Hoewel hangmatmuziek ideaal lijkt voor een zondag, hopen we toch nog op iets stevig. De kruising tussen David Gray en Kodaline mag dan sterk aanwezig zijn, we hebben na een kalme namiddag nood aan iets om ons wakker te schudden.
De tijd van Studio Brussel luisteren ligt al even achter ons waardoor Kaiser Chiefs voor ons totaal vreemden zijn. De sound herkennen we ergens van, al kunnen we het niet direct benoemen. Tot 'bows and arrows' begint. Pulp (Britse band uit de jaren 90) is duidelijk een grote invloed geweest. Wij hebben het dus al snel gehoord, al begrijpen we wel de populariteit van de mannen.
Het festival doen we uit in de Stardust-tent, begeleid door Boys Noize en Digitalism. Hard, donker, stevig, abstract en soms absurd. Dit is de kick die we nog zochten voor vandaag en we dansen alsof het onze laatste keer zal zijn. Een perfecte afsluiter van het eerste festival dit jaar. Uitgeput kruipen we onze tent in en keuvelen nog na over de events van de afgelopen dagen.
In totaal bezochten 58.000 bezoekers verdeeld over drie dagen het festival, daarmee het bezoekersrecord van vorig jaar evenarend. Paaspop was zonder twijfel geslaagd, al blijven we u wel het antwoord van de boksring in de Restolunge schuldig. Volgend jaar zeker weer present. Thanks for the ride.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2014-3/
Organisatie: Paaspop
Instant Karma 2014 - Revelatie La Luz blaast de surf nieuw leven in
Instant Karma 2014
CC De Grote Post
Oostende
2014-04-19
Ollie Nollet
Er was behoorlijk wat volk op deze tweede dag van Instant Karma, de ‘rock-‘n-rolldag’, maar om daaruit te besluiten dat rock-‘n-roll weer in de lift zit lijkt me wel wat voorbarig. Het overgrote deel van de aanwezigen was er enkel en alleen voor The Sore Losers (wat zijn die jongens plots populair geworden!). Nochtans viel er heel wat meer te ontdekken in De Grote Post. Unieke locatie trouwens.
Mijn parcours (er moesten weer onverbiddelijke keuzes gemaakt worden) begon bij White Mystery uit Chicago die er hun vijfde plaat, de dubbelaar ‘Double dragon’ kwamen voorstellen. De nog steeds zeer jonge zangeres Miss Alex White is duidelijk niet iemand die op haar luie krent blijft zitten want voor die vijf platen had ze er al twee gemaakt met The Red Orchestra en eentje met de later verongelukte Chris Playboy. Maar nu doet ze het al geruime tijd met haar jongere broer (en drummer) Francis Scott Key White. Ofte White Francis en dat is een echte metalfan wat we geweten zullen hebben want tijdens de tweede song kwam hij met zijn scheurende stembanden akelig dicht in de buurt van de echte grunters. Gelukkig bleef het bij dat ene nummer.
De start van White Mystery was trouwens verre van optimaal. De eerste tien minuten klonken erg rommelig maar gaandeweg wisten de contouren van hun puntige garagerocksongs, die gelardeerd waren met een vleugje glamrock, zich los te wrikken uit de brij. Alex White bruist nog steeds van energie en ze verkende al springend alle hoeken en kanten van het podium. Maar naast die tomeloze vitaliteit leek dit keer het nieuwe materiaal een stuk beter uitgewerkt en heeft White Mystery heel wat aan maturiteit gewonnen. Tijdens het afsluitende nummer mengde Alex zich tussen de fans terwijl broerlief onder het podium kroop om er zijn tekst te declameren. Enige gekte is hen nog steeds niet vreemd.
Daarna zag ik een flard van het optreden van Sleepy Sun en ik vond hen nog steeds in hetzelfde bedje ziek. De gitaren klonken als vanouds groots en majestueus maar die konden niet verbergen dat de songs wat ondermaats waren. Maar dit is natuurlijk slechts een indruk na een momentopname.
La Luz uit Seattle maakte met ‘It’s alive’ één van de betere platen van 2013 en ik was toch wel benieuwd of ze die prestatie ook op een podium konden waarmaken. Het was de laatste dag van hun eerste Europese tour, die hen blijkbaar erg goed had bevallen, en de vier meiden hadden er duidelijk zin in. Ze waagden zich al eens aan een dansje en af en toe werd er een plaagstootje uitgedeeld. De stemming was in ieder geval opperbest maar wat veel belangrijker was : ook op de planken bleek hun wat timide gebrachte surf heel goed te gedijen. Alles werd bijzonder subtiel uitgevoerd door vier verrassend sterke muzikanten : Shana Cleveland op gitaar, Marian Li Puno op drums, Alice Sandahl op keys en Lena Simon op bas. Die laatste verdient alleszins een pluim want ze kwam de groep pas net voor het vertrek naar Europa vervoegen. Daarnaast bleken ze alle vier ook nog eens meer dan convenabel te kunnen zingen. Het bleef een beetje vreemd om die jonge meisjes muziek te zien spelen die uit hun grootvaders’ platencollectie had kunnen komen maar het werkte verdomd aanstekelijk. We hoorden echo’s van The Ventures, Link Wray en Dick Dale terwijl hun aanpak ook gelijkenissen vertoonde met de Allah-Las, ook zo’n nieuwe retroband. Hoogtepunten vraagt u? Alles eigenlijk hoewel ik toch “Morning high” met een verrukkelijke gitaar van Cleveland en het slepende “You can never know” met hemelse samenzang er net iets vond uitspringen. Tegen het einde van de set was het Dactylo-zaaltje helemaal volgestroomd en werden de reacties steeds heftiger. Er werd dan ook volkomen terecht een bis afgedwongen. La Luz wist de surf nieuw leven in te blazen en dat nu eens zonder er extra paardenkracht aan toe te voegen of twee versnellingen hoger te schakelen. Een verademing en zonder meer de revelatie van Instant Karma.
Ik zag het Gentse Little Trouble Kids naar aanleiding van hun nieuwe plaat onlangs een magisch concert spelen in de 4AD. Die glansprestatie konden ze niet herhalen in Oostende maar dat had alles te maken met de omstandigheden. Het begon al in mineur : de set (voorziene aanvangsuur 00u00) begon met meer dan een halfuur vertraging. Tot overmaat van ramp bleek iedereen voor The Sore Losers gekozen te hebben. Platgetreden paden zijn duidelijk nog steeds veel aantrekkelijker dan hobbelige sluikwegen. En zelfs toen de concurrentie er een punt achter zette kwam er niet veel volk bij wat ongetwijfeld veel met het nachtelijke uur te maken had. Kortom : Little Trouble Kids hadden het meest ondankbare plaatsje in het uurrooster gekregen. Zonde maar gelukkig lieten ze dit niet aan hun hart komen en werd er furieus geopend met “Myrninerest” gevolgd door een al even beklijvend “Haunted hearts”. Donkere, uitgebeende noiserock met een erg rock-‘n-roll klinkende gitaar van Thomas Werbrouck die ook steeds meer vocals voor zijn rekening neemt. Dat terwijl Eline Adam, nu ze wat meer bewegingsvrijheid heeft sinds ze verlost is van haar stompbox, zich meer en meer ontpopt als een waar podiumdier en beter zong dan ooit. Slagwerker Jonas Calu is daarbij de perfecte aanvulling. Uiteraard lag de focus op de verse plaat “Haunted hearts” maar toch zat er ook een ouder nummer, ‘'”Feed on Love”, in de set verstopt. Licht verteerbare muziek was het niet, wel erg intense en met krassen op de ziel.
Little Trouble Kids laten zich duidelijk nergens op vastpinnen en hebben resoluut gekozen voor een eigenzinnige en onvoorspelbare koers, wat belooft voor de toekomst.
Organisatie: Jong Oostende + VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het verheugt ons enorm om te mogen vaststellen dat de vuile garagerock helemaal terug is. Een band als The Wytches haalt zijn smerige tonen bij The Cramps, The Gun Club en The White Stripes en voegt daar een gulp scheurende Nirvana gitaren aan toe. In de Bota resulteerde dit in een extreem vettig potje garage-venijn waarbij de rock’n’roll in vette lagen van de randen afdroop.
Het bandje heeft nog niet eens een plaat uit maar staat bij ons nu al genoteerd als één van de revelaties van het jaar, samen met The Amazing Snakeheads, ook zo’n gore bende garagerockers die u best eens gaat checken tijdens Les Nuits Bota.
De nieuwe plaat van Blood Red Shoes is er alweer eentje om van te smullen. Het vurige duo heeft resoluut terug voor het vertrouwde geluid gekozen, wat zich heeft vertaald in een stel compacte en hitsige rocksongs. De plaat wordt misschien een klein beetje ontsierd door een enkele missertjes, maar deze werden wijselijk uit de setlist geweerd waardoor we een lekker stomend optreden kregen met nauwelijks tijd voor enige rustpuntjes.
De rauwe brok instrumentale garage rock van amper twee minuutjes “Welcome Home”, waarmee ook de nieuwe plaat inzet, was een binnenkomer van formaat. Het tempo zat direct op kruissnelheid en de zaal ging al meteen uit de bol op “I wish I was someone better” , “Don’t ask”, “Speech Coma” en “Everything all at once”. Ondanks een knoert van een kater bij Laura Mary Carter, ging het fervente duo aan een rotvaart door. Een drummer zo bedrijvig als Steven Ansell hadden we ook nog maar zelden meegemaakt, de dynamiek die uit die kerel stroomde werd binnen de kortste keren naar de zaal overgezet en de Orangerie kookte meermaals over.
Blood Red Shoes bedankte het uitzinnige publiek met onder meer een schitterend “Cigarettes in the dark”, een nieuwe song met laat ons zeggen iets meer diepgang dan zijn spitse en hitsige broertjes en zusjes. Zo een heethoofdig broertje was bijvoorbeeld “An Animal”, een wel zeer aanstekelijk beestje die het kot op stelten zette, net als de klassieker “Light it up” en een onbesuisd “Colours Fade” waarbij Carter haar gitaar door de geluidsmuur loodste.
In de bisronde werd nog een tandje bij gestoken met een strak “The Perfect Mess”, een heavy “Red River” en de heetgebakerde ultieme punk-kopstoot “Je me Perds”.
Een fel concertje van een hevig duo.
Op 17 juli kan u Blood Red Shoes nog eens van jetje zien geven op het Dour Festival.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-wythches-18-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blood-red-shoes-18-04-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Vijf dagen na het schitterende concert van Foreigner in de Londense Apollo (het vroegere Hammersmith) had ik al een nieuwe afspraak met Foreigner.
Helaas maakte de Zweedse band Europe (die in Londen wel op de '3 bands-1 night' affiche stond) de overtocht niet. Europe speelde in Londen trouwens een erg strakke set en bewees nog steeds een zeer solide liveband te zijn. Gelukkig zeilden de heren van FM wel het kanaal over en maakten zo de avond voor de melodieuze rockfan dubbel interessant. Beide bands stonden ook al samen op het Graspop Festival in 2011. Deze keer dus samen op tour doorheen Europa.
De Trix zag wel graten in deze 'double bill' want de concerthal zat goed vol, doch helaas net niet uitverkocht.
FM mocht dus openen voor grotere broer Foreigner al kun je in dit geval nog moeilijk van een opwarmact spreken. Overland & co zijn immers heel geliefd bij het doorwinterde A.O.R. publiek en er waren dan ook maar weinigen die niet vertrouwd waren met het oeuvre van de Britten.
De sfeer zat er meteen goed in toen "Tough Love" door de speakers knalde! Opvolger en FM Classic "I Belong To The Night" werd zoals steeds subliem uitgevoerd en was één van de hoogtepunten van de avond. De band mocht slechts een 45 tal minuten spelen maar in vergelijking met Londen kregen we toch twee extra songs. "Cold Hearted", uit de net uitgebrachte EP: 'Futurama' én "Let Love Be The Leader", een non-album track die verrassend in de set zat! Zoals steeds benaderde de stem van Steve Overland de perfectie en was het volop genieten van de melodieuze gitaarcapriolen van Jim Kirkpatrick! Hopelijk zien we FM vlug terug in België voor een full show.
Heel erg lang moesten we niet wachten op onze Amerikaanse jukebox helden van Foreigner.
Na de Jean Michel Jarre intro startte de band als vanouds met "Double Vision". Aanvankelijk was het geluid verre van optimaal maar het enthousiasme en de energie die de band uitstraalde vanaf de eerste minuut deed de Trix meteen in vuur en vlam staan. Zo start je dus een melodieus rockfeest!
Over de band Foreigner anno 2014 valt toch wel het één en ander te zeggen. De schitterende bezetting met frontman Kelly Hansen (als vervanger voor Lou Gramm), Jeff Pilson op basgitaar, Chris Frazier achter de drumkit, Michael Bluestein aan de keys en multi-instrumentalist Tom Gimbel werd in de aanvangsfase nog versterkt door lead-gitarist Bruce Watson. Om gezondheidsredenen is Mick Jones, die al enkele jaren serieuze hartproblemen heeft, niet meer in staat om een volledig concert te spelen.
Zo stond er gedurende de eerste vier songs geen enkel origineel Foreigner lid op het podium. Voor sommigen was dit toch wel een breekpunt maar als je Foreigner doorheen de jaren bent blijven volgen was dit natuurlijk geen verrassing. "Head Games", een luid meegebruld "Cold As Ice" en de plakker "Waiting For A Girl Like You" waren bloedstollend mooi! "Feels Like The First Time" was het moment dat Mick Jones met veel eerbied van de andere bandleden dan eindelijk het podium op kwam. De man toverde meteen een van de meest bekende gitaarriffs uit de hardrockwereld uit zijn mouw! Je moet het maar doen op je 69! Veel meer hoogtepunten in de set kwamen voorbij, waarbij vooral het progressieve "Starrider" nog steeds een van mijn favoriete Foreigner songs is. Subliem en onvergetelijk was de versie van "Urgent". De saxofoonsolo van Tom Gimbel sloeg iedereen met verstomming! Ook opvallend sterk en voor een keertje zeer leuk en interessant was de keyboard en drumsolo die "Juke Box Hero" vooraf ging. De song zelf vatte meteen alles samen. Onze Juke Box helden van weleer mogen er misschien niet meer allen bij zijn....echter deze geniale supermuzikanten houden het Foreigner vaandel anno 2014 hoog! Ook de bisronde had zonder verrassend te zijn alle ingrediënten van een Amerikaanse rockshow. Toch kwam de monsterballade "I Want To Know What Love Is" wat als een verplicht nummertje over......maar gelukkig stuwde "Hot Blooded" nog wat vers bloed doorheen onze rockaderen.
Was dit dan de perfecte melodieuze rockshow? Misschien wel voor fans die Foreigner een tijdje niet gezien hadden. Persoonlijk had ik toch liever wat recentere songs in de set gehad. Een punt van kritiek is zeker het feit dat de band de laatste jaren steeds dezelfde songs speelt en enkel put uit de eerste albums. Terwijl 'Can't Slow Down' uit 2009 best wel een sterk album is. Ook een akoestisch luik zou mooi geweest zijn maar toch was bijna iedereen erg onder de indruk van de Foreigner show en was het een zeer geslaagde melodieuze rockavond!
Setlist FM:
*Tough Love *I Belong To The Night *Don't Stop *Closer To Heaven *That Girl *Cold Hearted *Let Love Be The Leader *Crosstown Train *Burning My Heart Down
Setlist Foreigner:
*Double Vision *Head Games *Cold As Ice *Waiting For A Girl Like You *Feels Like The First Time *That Was Yesterday *Dirty White Boy *Starrider *Urgent *Juke Box Hero
------------------------------------
*Long, Long Way from Home *I Want to Know What Love Is *Hot Blooded
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fm-17-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foreigner-17-04-2014/
Organisatie: Rocklive
Het Noord-Engelse 65daysofstatic had iets te vieren … Tien jaar terug debuteerden zij met The fall of math’ en bliezen zij de postrock nieuw leven in . Eerlijkheidshalve brak het kwartet echter door met de tweede ‘One time for all time’ , waarop de memorabele single “Radio protector” te vinden is en die hier in het geheugen gegrift staat !
Een link naar hun debuut was dan ook gauw gemaakt ; meteen waren we verkocht en de liefde naar deze sympathieke postrockers werd groot, gezien ze in hun postrock een schemerzone optrokken van math/postmetal, een frisse, zweverige, zalvende , emotievolle, filmische sound, die kon ontaarden in overwaaiend , gierend gitaargeweld en –noise, in de beste traditie van Sonic Youth, geruggensteund door pianoloops en voorgeprogrammeerde elektronica van drum’n’bass/breakbeats, met een knipoog naar Tortoise, Notwist, Aphex Twin, Squarepusher en Breakbeat Era. Tja in tijden waar Mogwai , Explosions in the sky wat ter plekke bleven trappelen met hun ‘trein der traagheid’ - postrock, hadden zij samen met Godspeed YBE wel iets unieks uitgewerkt.
Live trokken ze fel van leer, hoewel op plaat hun sound eerder met de mantel der liefde wordt bedekt en ze minder rusteloos klinken .
‘The fall of math’ en die tweede plaat waren de pijlers van ‘65days’, een muzikale wereld van chaos, botsingen en coördinatie; die lieflijk tot verbeten explosief kon zijn. Opener “Another code against the gone” schopte ons meteen naar die leefwereld door het elektronisch gekletter, de keysloops, de energieke gitaren, de bezwerende, diepe basstunes en de strakke ritmiek . Een afwisselende sound van variaties , tegenstellingen , hard –zacht aanpak en explosies. Even boeiend en sterk was het tweede nummer “Install a beak in the heart that cucks time in Arabic (waaw wat een titel)”.
We hadden hier een start die duidelijk de dwarse en melodieuze aanpak ondersteunt door die spannende intensiteit , de ritmewisselingen, de vonkende beats , de gierende gitaren , en intrigerende melodieuze piano-keys, die de rode draad vormen in een song.
Deze kenmerken werden samengebald en -geperst in de derde “Retreat retreat!” , één van ‘65days’ splinterbommen. Kippenvel kregen we ervan . “Default this” op z’n beurt werd overdonderd door drum’n bass/breakbeats , die hun weg hadden gevonden binnen hun instrumentale postrock .
Creatief dus allemaal wat 65days deed ; elke song heeft zo z’n eigen identiteit in hun genre . De titelsong tussenin was een aangenaam rustpunt , een intermezzo in de set om de volgende reeks aan te vatten. “Hole”, “Fix the sky a little” en “Aren’t we all running” waren een schitterend trio als finale; de roadie stak zelfs een handje toe op gitaar. De degens van extravertie – loudness - en introspectie – finesse - , kruisten elkaar. Alle registers werden opengetrokken, uitbarstingen , salvo’s vlogen om de oren , en werden afgewisseld met die melodieuze partijen en wendingen van gitaar/piano/keys; emoties van welke aard ook vloeiden uit de versterkers . Hier waren we sterk onder de indruk van! Op die manier ervaarden we hoe invloedrijk en bepalend die plaat wel was …
De korte pauze bracht ons even op adem. De recente ‘Wild light’ plaatste het kwartet nu in de spotlights. Op dit album heeft de band de benadering nog wat gepreciseerd en is er het perfecte evenwicht tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. We ervaren meer de bezwerende , golvende ritmiek en minder de rusteloosheid en geluidsbrij in de gevarieerde filmische tracks , die verrassende wendingen en spitsvondigheden ondergaan. Het kwartet vindt zichzelf opnieuw uit .
De nummers hebben een sterk emotionele inhoud en werden ook hier chronologisch gespeeld. Zoals we ze intussen al live beginnen te kennen was er hier sprake van meer opwinding en extravertie. “Heat death infinity splitter” opende, en het daaropvolgende “Prims” was verweven van elektronisch vernuft . Songs als “The undertow”, “Sleepwalk” en “Taipei” boden evenwicht en waren heerlijke (filmische) trips. Ze hadden een broeierige ingehouden spanning door de meeslepende tunes en wisselden tussen experiment, subtiliteit en klonken beduidend gevoeliger.
De afsluiters “Unmake the wild light” en “Safe passage” werden gekenmerkt van een diepe, bezwerende , dansbare groove en waren extatisch . Ze prikkelden zelfs de dansspieren , wat natuurlijk niet ontbrak in het allesomvattende “Radio protector” die opviel door dat herkenbaar pianoriedeltje!, het kroonstuk van de avond , eentje die we enorm koesteren én in het hart dragen, gemoedelijke postrock die overhelt in helse geluidsstormen, effects, gefreak , bonkende beats, opzwepende drums en vlammende elektronica.
Dit is een ijzersterke live band . Het warme onthaal en respons deed hen enorm veel deugd; Bedankjes en de ‘cheers mate’ kregen we dan veel te horen! Live is en blijft de groep een echte aanrader . Ons respect is ontegensprekelijk groot voor deze postrockers. ‘Gewoonweg fantastisch, toch’ …
Ook hoorden we enorm lovende critics van Thought Forms uit Bristol , support-act en ergens te situeren tussen postrock en postpunk met atmosferische cinematografische trips. Thought Forms is aanstormend talent die eerder al werd geselecteerd door Beak > op het Sonic City Festival (Kreun Kortrijk) en Esben & The Witch !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thought-forms-17-04-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/65daysofstatic-17-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Triggerfinger - Rock’n’roll will never die … Triggerfinger - Drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af hangt . Dit is rock’n’roll zonder scrupules!
Ze zijn toe aan hun vierde cd , ‘By abscence of the sun’ en spelen eerst een paar kleine clubconcerten , waaronder 2 in Kortrijk , verder o.m. in de Casino, Sint-Niklaas en de AB Club om dan in ‘pole position’ aan het grote werk te beginnen in de AB , Vorst Nationaal en de festivalzomer.
De eerste vingeroefening in Kortrijk was uitermate geslaagd . Het nieuwe werk was al goed ingespeeld, hun kenmerkende zompige groovy rock’n’roll wordt afgewisseld met pakkende pop, die al rond sluimerde in het vroegere materiaal , met een zalvend randje en een slepende, broeierige intensiteit.
Triggerfinger is een geoliede machine, die de winstpunten naar zich toetrekt door hun energieke, gedreven emotievolle sets en hun tomeloze inzet. In strak pak en das stonden ze daar opnieuw , drie jaar na de vorige plaat en tour , klaar om het publiek opnieuw te overdonderen en in te palmen met een rits zinderende garage rock&rollende nummers, niet vies van wat stoner/bluesslides en enkele staaltjes prachtig gitaarwerk dito - soli, krachtige drums en bezwerende bas.
Nog steeds horen we een soort powerpop die Led Zepp, Black Sabbath, ZZ Top, Masters Of Reality en QOSA om de oren slingert . En why not ? Triggerfinger triggert ons al tien jaar op die manier! De optredens rond de kerktoren koesteren we , zijn nu van vervlogen tijden , maar toont de standvastigheid en dynamiek van Triggerfinger aan.
Ruim anderhalf uur hield het trio ons bij het nekvel. De muzikale ervaring van de soundtrack voor de film ‘Offline’ hoorden we af en toe doorsijpelen; sciencefiction sounds nodigden uit om van start te gaan en alle registers open te zetten . “The game” en de titelsong van de nieuwe cd waren stevige openers . Triggerfinger graaft hier ook terug naar hun ouder werk , en wisselde het goed af met het nieuwe. De gekende “Innerpeace” , “Short term memory love” en “On my knees” zaten dan ook al in het eerste deel van de set . “Perfect match” is het uitgangsbord van ‘By abscence of the sun’ en werd sterk onthaald .
De smachtende interacties, de droge humor en de warme bedankingen doen de band nog meer omarmen . Als een rollercoaster waren ze bezig . De temperatuur steeg bij nummers als “And there she was” en “All this dancing around”, die nog meer diepte, intensiteit en ruimte kregen door de soli. Natuurlijk kon een drumsolo van Mario niet ontbreken .
“I’ll hunt you down” en “First taste” , iets verderop, overtuigden sterk en hadden een spannend krachtig concept, wat nu net dat dampend , zompig sfeertje op z’n Triggerfingers biedt. Een uitgesponnen “My baby’s got a gun” toonde de verschillende aspecten , en klonk hitsig, vinnig als meeslepend, met subtiel uitgewerkt tunes , spaarzaam ingehouden tics en een explosief pompende r!itmiek . Hier pijnigden ze hun gitaar, bas en drums en de versterkers stonden onder forse druk. Mokerslagen dus. Gewoonweg schitterend.
In de bis stoeide het trio op sobere, elegante wijze met wat elektronica , hadden we intiem getokkel op een 12snarige gitaar en drumtics , wat verder naar een sfeervol “I follow rivers” van Lykke Li leidde. Tot slot kregen we met het nieuwe “Black panic” en “Cherry” van ‘All this dancin around’, een ‘desert/stoner’ gevoel, wat heerlijk genieten was.
Moet er nog zand zijn ?! … Triggerfinger gaf een straf concert , knetterde , vlamde en triggerde met een gevoelig randje in hun intens doorleefde zompige rock’roll!
Neem gerust een kijkje naar de pics (vanaf 21 april 2014!)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-16-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-17-04-2014/
Interview Bernard Dagnies (hoofdredacteur Fr site met triggerfinger) op de Fr site http://musiczine.lavenir.net/fr/interviews/triggerfinger/comme-si-c-etait-un-conte-de-fees/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Twee grootheden uit de rockgeschiedenis beleven hier de tijd van hun leven. Hoewel dit in het geval van de legendarische Dr. Feelgood gitarist Wilko Johnson een beetje een wrange nasmaak heeft. Wilko is terminale kankerpatiënt en heeft hooguit nog enkele maanden te leven. Hoog tijd dus dat de twee makkers hun belofte om samen iets ineen te brouwen nakwamen, want de tijd drong.
‘Going Back Home’, ingeblikt in amper een weekje tijd, is daar het knappe resultaat van. Een onbevangen plaatje waar Daltrey er schijnbaar van geniet dat hij eindelijk eens van onder het juk van Pete Townshend is kunnen kruipen en waar Johnson een laatste keer zijn flitsende gitaarriedels op de wereld loslaat. Mogen wij u trouwens dringend verzoeken er eens de eerste vier Dr. Feelgood platen bij te nemen en te ontdekken wat voor een uitmuntend gitarist Wilko Johnson is, briljant in al zijn eenvoud. Simplisme is een stijl, Wilko Johnson is er een krak in. Meteen zal u ook te weten komen dat Daltrey geen Lee Brilleaux is (de al even legendarische Dr. Feelgood zanger die er rock’n’roll gewijs in 1994 op zijn 41 ste al de brui aan gaf) en Johnson geen Townshend (hoeven we u niet voor te stellen, meen ik). Net daarom is dit duo zo interessant en openen ze op hun gezapige leeftijd nieuwe deuren, al is dat helaas maar voor even.
Beiden zijn sterk op dreef, maar dit is duidelijk meer Feelgood dan Who. Het is echt wel Wilko’s plaat, waarop Daltrey zijn ongeschonden vocale talenten volledig ten dienst stelt van de legendarische gitarist en diens songs en als eerbetoon het onderste uit zijn lijf en stem haalt. Daltrey zingt bovendien met een aardige bluesgrol in zijn stem, hij hoeft niet zo nodig hoog te gaan als in de hoogdagen van The Who, deze verzameling simpele en efficiënte songs vraagt daar niet om.
Wilko Johnson haalt die typische driftige hakketak gitaartjes meermaals boven en laat zich nergens verleiden tot overbodige solo’s. Iets waar hij vroeger trouwens ook nooit echt kon op betrapt worden, u moet weten dat eind jaren zeventig de pub-rock van Dr. Feelgood ook in punkmiddens erg gesmaakt werd en met macho gitaarsolo’s moest je bij de punkers niet afkomen.
De spitsheid van de jonge Dr. Feelgood huist ook in dit plaatje, de twee oudjes stralen een jeugdige spirit uit. Eenvoud, speelplezier en simpele maar gedreven rock’n’roll sieren ‘Going Back Home’. Een schaamteloze ballad als “Turned 21” kan er nog wel tussen, maar doorgaans zijn het compacte rockertjes, allemaal zorgvuldig uitgekozen door Wilko Johnson, (onder meer ook enkele tracks uit de grote Dr. Feelgood catalogus) die hier het mooie weer maken. Nergens wordt het grote gebaar gemaakt, pompeuze toestanden liggen mijlenver weg, hier wordt gewoon met merkbaar plezier een lekker eind doorgespeeld volgens de ongeschreven regels van de rock’n’roll. Duizenden hebben het hen al voorgedaan, maar als twee kerels van dit kaliber zich loos laten gaan, dan heeft het toch altijd dat tikkeltje meer.
Wilko Johnson’s laatste stempel is er eentje die er mag zijn.
Een waardig afscheid, we krijgen hier al de krop in de keel. Weldra kan hij zijn maatje Lee Brilleaux gaan vervoegen. Kunnen ze daar het ultieme rockgroepje oprichten met John Entwistle op bas en de compleet geschifte mafkees Keith Moon op drums.
Het Canadese PUP hebben wij in februari leren kennen in de hippe Gentse Charlatan, in het voorprogramma van het Limburgse explosieve bandje Psycho 44 nota bene.
Omdat wij daar danig onder de indruk waren van de snedige punkrock van PUP en de portie lef van hun hyperkinetische zangertje kochten wij maar meteen ter plaatse de debuutplaat, een hitsig dingetje die ook nadien moeiteloos onze aandacht kon blijven wekken.
Het album is nu ook officieel internationaal uitgebracht en hier en daar ontlokt het al een pak lovende reacties, PUP lijkt voorgoed vertrokken.
Op opener “Guilt Trip” klinkt PUP nog een beetje als Weezer die aan diverse kanten uit zijn voegen is gebarsten, maar algauw schakelen ze een tandje hoger. “Reservoir” en “Mabu” zijn briesende en venijnige beestjes die er een hitsig temp op nahouden. Ook “Lionheart” is een ophitsend hoogtepuntje, zo een lekker rollende song die recht naar de onderbuik mikt. Om nog maar te zwijgen over het gejaagde “Back against the wall”, een heethoofdige brok hondsdolheid die menig concertzaaltje in vuur en vlam zal zetten.
Het is niet al razernij, tussen de furieuze punkrock huizen er ook glasheldere melodieën in “Never Try” en “Cul-de-Sac”, knappe popsongs met een hoek af. Het wat tragere en slepende “Yukon” is een kloeke gitaarrocksong die zowaar de vijfminutengrens overschrijdt en meteen het bewijs levert dat PUP nog veel meer in zijn mars heeft.
De Zuid-Afrikaanse Dear Reader aka Charilyn MacNeil heeft al een paar platen uit en overtuigde eerder nog met ‘Rivonia’ in 2013 , muziek met een folky tune, die in buurt lag van Joanna Newsom en Agnes Obel . De songs op die plaat werden sober gehouden en waren vooral geleest op piano , percussie en haar stem. Een uiterst gevoelige plaat dus met een sound die sferisch, hemels, warm , innemend , dromerig en breekbaar klonk. Het zijn luistersongs die op plaat al niet vies waren van orkestratie en achtergrondkoortjes .
Die elementen werden ter harte genomen op de later verschenen ‘We followed every sound’, waarbij ze de mogelijkheid verkreeg van het radiostation Radio Eins uit Potsdam om de songs van ‘Rivonia’ uit te voeren met een compleet symfonie –orkest , de Film Orchestra Babelsberg.
Het materiaal , een lofzang op haar geboorteland , wordt naar een hoger niveau getild , is filmisch , sprookjesachtig , getuigt van finesse en subtiliteit en komt nu nog dichter bij Joanna Newsom.
Songs als “Man of the book” , “Took them away”, “Teller of truths” , “Cruelty on beauty on” en “Back from the dead” klinken vol, sprankelend en dynamisch; de dramatiek gaat niet verloren en komt nog sterker op het voorplan op “Good hope” , “Down under, mining” en “From now on” .
De orkestraties op ‘We followed every sound’ zijn dus uitermate geslaagd; de harde realiteit wordt eventjes teruggedrongen en een droomwereld opent zich met een sterk emotionele inhoud …
Een apartje bandje toch , die Belle & Sebastian rond Stuart Murdoch . Al bijna twintig jaar zijn ze bezig en de laatste echte plaat dateert al van zo’n goede drie jaar terug , ‘Write about love’ . De uit Glasglow opererende band trekt nu terug op tournee, en heeft nu een tweede compilatie uit , na ‘Push barman to open old wounds’ (1997 – 2001) ; die de periode van 2002 – 2011 omvat met een reeks b-sides , remixes en rarities ; maar liefst 19 nummers in totaal die je wegwijs maken in de unieke mooie backcatalogue van de band. Hier staan bewerkingen, pogingen op die de originele cd niet haalden of eerder op een single EP werden geplaatst.
Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelend, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Een reeks fijne, emotievolle, elegante melancholische , opwindende pop , die een prikkelend lentegevoel ademen, “I’m a cuckoo”, “I took a long hard look”, “Travellin’ light”, “Meat & Potatoes” en “The life pursuit” zijn er enkelen van.
Kijk, muzikaal heeft Belle & Sebastian altijd al blijk gegeven van een bijzonder scherp observatievermogen van het alledaagse leven.
Dean Wareham is al ruim 25 jaar bezig . Wie precies?! Hij stond eerst aan de bron van de indie scene eind de jaren 80 met Galaxie 500, met een dromerige, sfeervolle, fris tintelende, intrigerende sound (albums: ‘Today’, On Fire’ en ‘This is our music’) en een neuzelende stem, in de voetsporen van een VU , The Feelies en The Chills. Samen met 11th Dream Day, Yo La Tengo en het Nederlandse The Serenes waren zij toch bepalend in die jaren.
Met Luna behield hij deels die poppy sound , met een licht psychedelische inslag , maar gaandeweg werd het materiaal algemeen minder spannend. Ook onder Dean & Britta (Phillips) , zijn vrouw en bassiste , hadden ze die kenmerkende indiesound .
En dan hop , hebben we nu de eerste echte soloplaat , waarop natuurlijk ook zijn vrouw aan meehielp; hij deed beroep op Jim James van My Morning Jacket, die instond voor de productie.
We hebben hier een reeks dromerige, broeierige indie songs, die kunnen tippen aan het vroegere werk als “ The dancer disappears”, “I can only give my all” en “Babes in the wood”. Ze zitten goed in elkaar en de opbouwende , repetitieve ritmiek is net dat unieke aan Wareham’s sound .
Daarnaast hebben we ook een reeks sfeervollere nummers , die spaarzamer zijn als “Beat the devil” en “Heartless people” , die op zich wel goed zijn , maar minder plakken.
Niettemin , dit is een goed solodebuut van iemand die al een interessante muzikale carrière achter zich heeft . Te koesteren alvast!
Paaspop 2014- programma 18 – 20 april 2014 – latest infos
Paaspop 2014 is de meest ambitieuze editie sinds de start van het festival in 1978. Getuige het duizelingwekkende programma komen er 175 acts gedurende 72 uur voorbij, verdeeld over 13 tenten en area's. Met grote internationale namen zoals The Prodigy en Kaiser Chiefs versus nieuw onontdekt talent in alle muzikale genres maar ook theater, stand-up comedy, entertainment & amusement en veel, veel meer. Bezoekers kunnen bowlen, quizzen, goochelen, karaoken, bingo spelen, gratis naar de kapper (M/V), dansen (van polonaise tot circle pit) en genieten van een imposant aanbod aan eten & drinken: van hamburgers en kreeft tot smakelijke veganistische schotels. Dit jaar staat er tevens een heuse Record Store Day-winkel waar intieme instores van o.a. Hoffmaestro (SWE), Paceshifters, Navarone, Bells Of Youth, Candybar Planet, Taymir, Afterpartees en Black Bottle Riot plaats gaan vinden. De camping gaat morgenvroeg om 9 uur al open, de eerste act kickstart om 16.00 uur (op zaterdag en zondag al vanaf respectievelijk 14.00 en 13.00 uur).
Zaterdagtickets uitverkocht; wel nog combitickets verkrijgbaar
De voorverkoop voor Paaspop gaat nog steeds erg hard, de organisatie adviseert om met de aanschaf van tickets niet te wachten tot morgen.
Momenteel zijn de zaterdagtickets uitverkocht. Voor wie zaterdag wil komen bieden de combitickets (zaterdag en zondag of 3-dagen combi) nog uitkomst. Dagtickets voor vrijdag en zondag zijn ook nog verkrijgbaar momenteel.
http://www.paaspop.nl
In afwachting van Ziggy mochten Ashanti 3000, Fred Dread en Onesty het volk warm maken, en dat blijkt hen goed te lukken ook. De coole vibes, de zwoele stem en de mooi gevormde verzen verblijden de zaal in afwachting van Ziggy Marley. De stijl dat het trio brengt is niet 100% de stijl van Ziggy maar zeker niet minderwaardig.
Ziggy Marley - Een reggaekind dat opgroeide met de good vibes rond zijn beroemde vader. Al zeer jong was er dan ook ‘The Melody Makers’ dat bestond uit: Stephen Marley, Sharon Marley en Cedella Marley maar die eigenlijk vooral rond Ziggy draaide.
Van de eerste seconde dat Ziggy op het podium staat wordt de zaal al gek.De zaal gezegend met liefde en vrede en dan begon hij met “Love is my religion”. Een plaat dat iedereen kent en van de eerste seconde kan meezingen.
Het is toch wel verrassend dat zijn stem nog steeds hetzelfde klinkt al vroeger, als je je ogen sluit , zou je kunnen menen dat het zijn vader is die op het podium staat. We horen de klassieke ‘oldschool’ reggaeplaten, de überdansplaten en echte meezingers. Voor elk wat wils dus, het is mooi hoeveel respect deze artiest heeft voor zijn fans. Men genoot niet alleen van de pure reggaestem van Ziggy en de prachtige stemmen van de achtergrondzangeressen maar ook van de prachtige stem van de gitarist, die terecht in de spotlights mocht!
De reggaenummers , welke ze ook mogenzijn , staan garant voor party vibes! Jammer genoeg bleek het feest vroeg gedaan te zijn, maar het publiek lustte wel wat meer, er werd geroepen en gezongen om hem terug op het podium te krijgen. Op een bepaald moment werd er zelfs massaal gestampt. De AB daverde dus letterlijk. En het bisnummer dat hij bracht was er dan ook eentje om U tegen te zeggen, eigenlijk waren het er 5 , de artiesten deden het met hun volle plezier, behalve dat Ziggy een beetje buiten adem raakte en daardoor zjn zang soms wegviel.
Maar hier hadden we alsnog een echt Reggae-feest in de (oude) Marley-stijl.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds . De naar Wenen uitgeweken Britse geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , verknipte in reverb gedrenkte beats en bewerkte zangpartijen . In de nummers hebben we een apart geluid van slowmotion slepende, neurotische en toegankelijke melodieën. En het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Vorig jaar kon het publiek al onder de indruk zijn van zijn passage in de Bota en op Pukkelpop . We kregen al een aspectje van zijn geluidskunst te horen door de EP ‘The wheel’; hierop staat het prachtige sferische “Red lines” dat vanavond al vroeg gespeeld werd; Sohn weefde een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes.
Pas nu verscheen het debuut ‘Tremors’, een klanken- en kleurenpalet wordt gecreëerd . Net als bij Blake wordt hij bijgestaan door twee muzikanten, een bassist en een tweede man op keys/computer en analoge drummachines.
Sohn zelf , gekleed in halve monnikspij en cape , stond vooraan in het midden en was omgeven door verticaal gemonteerde , flikkerende buislampen . Die lichten zorgden nét voor dat extraatje, dat een bevreemdende als poppy atmosferische trip opleverde, die de donkerte beklemtoonde en getekend werd door finesse, beheersing en creativiteit. Op de afsluitende songs “Lessons” en de gekende “Artifice” en “The wheel” kwamen zacht strelende, diepe zomerse grooves door.
Een muzikaal verhaal dat net geen uur duurde . “Ransom notes” opende op weerbarstige wijze door de dreunende , trage, slepende beats , wat we verder hoorden op nummers als “Oscillate”, “Tempest” en “Bloodflows” , soms overspoeld van wat stroboscoops van de buislampen; twijfel , angst, wanhoop ,verlating en eenzaamheid overheersten op die momenten. Niet voor niks wordt in de UK z’n muziek omschreven als sadwave of slowtronica , een popnoir met dromerige passages en een gevoelige, breekbare intensiteit, gedragen door z’n heldere, indringende soms hoog uithalende vocals en falsetstem op z’n Antony Hegarty, wat uitnodigt naar melodramatiek en bombast , maar nu net niet te overdreven is. “Veto” stoeide met geloopte keys . Het elektronisch geroffel op “Fool” klonk intrigerend en had net als de titelsong een bezwerend karakter, wat de twee songs lichtvoetiger en sensueler maakte.
Huiskamermuziek op een podium, het kan zeer zeker; we hebben hier te maken met een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder , sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/samowar-14-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sohn-14-04-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Als sluitstuk van hun Europese tournee kwam Howler nog snel eens langs in Trix. Door de magere belangstelling was het concertje van Trix Club naar Trix Bar verhuisd en dan nog was het zaaltje maar half gevuld. Onbegrijpelijk voor een band die, zeker nu ook hun tweede plaat ‘Word of Joy’ uit is, toch met redelijk wat lof overladen wordt in de internationale pers.
Kon het hen wat schelen, het viertal maakte er een begeesterd rommelpotje van, een beetje zoals The Libertines (of Babyshambles als u wil). Ongedwongen, en met een air van ’t steekt allemaal zo nauw niet, raasden ze door hun spitse songs die allemaal een bedrijvige punky behandeling mee kregen. Wij hoorden flarden Replacements, Strokes en Ramones, en dan zijn we altijd volop met onze gedachten bij de les. Howler is een groepje naar ons hart. Het mocht vooruit gaan, niemand keek om naar een valse noot hier of daar en de songs werkten bijzonder aanstekelijk. Na amper 40 minuutjes was het al afgelopen, meer moet dat ook niet zijn bij dit soort groepjes.
Daarvoor hadden wij The Herfsts aan het werk gezien, een groepje die 13 richtingen uit wou gaan maar nergens aankwam. Een zevenkoppige band (veel volk, weinig talent) met maar liefst twee keyboardspelers in de rangen, waarvan er eentje met diarreeklachten leek te kampen telkens als hij aan het zingen sloeg en de ander gans de tijd met een playstation bakje stond te spelen. We zagen ook drie gitaristen die elkaar constant in de weg liepen, maar we hoorden geen enkele deftige riff. Als u de naam The Herfts ooit ergens op een affiche tegenkomt, gelieve dan zo snel terug naar de toog te rennen.
We kregen na Howler zowaar nog een aftershow van Teen Creeps, dit weliswaar maar voor drie man een paardenkop, maar het hitsige trio deed het best aardig met een handvol niet bepaald originele, maar wel potige punkrockertjes uit de Hüsker Dü school.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “the last supper”, “the bunker”, “harley davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie.
Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
Nou moest ik Jock interviewen. Je weet nooit hoe je deze knaap aantreft. Deze keer was hij relatief sober. Hij heeft ook de gewoonte om met de grootste sympathie en vriendelijkheid een totaal ander antwoord te geven op de gestelde vragen, of helemaal geen antwoord te geven. Desnoods iemand anders aan het woord te laten. Tenzij je hem verrassende vragen kon stellen. En dat is deels gelukt daar er geen evidente vragen werden gesteld. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik hem vroeg een getekend exemplaar uit 1986 van ‘the four horseman of the apocalypse’ nogmaals te tekenen.
Lode: Jock, kan je deze nog eens signeren? Achtentwintig jaar geleden stond ik als jonge snottebel me te vergapen en had ik het geluk. Nu sta ik hier als oude snottebel terug.
Jock: Oh my God! Er staat een handtekening op van onze overleden toetsenist (Marc Humpphrey) op! Hij stierf jaren geleden na gewoonweg stom over een steen te zijn gestruikeld! En vandaag is Elodie er niet bij omdat ze onverwacht werd opgenomen in het ziekenhuis. Maar het komt goed, Lode.
Lode: Zag ik op jullie FB. Zeg, ik begrijp nog steeds je fascinatie voor Albert Speer (het lied “The Bunker” gaat over hem) niet: Is het omdat hij als vriend en rechterhand van Hitler medeverantwoordelijke was voor de gekende gruwel, of omdat hij als eerste bezoeker van de Bunker tevens Hitlers Nero-bevel heeft genegeerd en zo vele levens heeft gered?
Jock: Nog niemand heeft me ooit die vraag gesteld. Eerst dit, mijn vader werd destijds meegenomen door de Duitsers en hij heeft dit gelukkig overleefd…… Nou doe je me wel even nadenken: is het wel geoorloofd om enige vorm van sympathie te hebben voor zo’n figuur? Misschien wil ik het publiek wel aan het denken zetten….. Hey, Kris, help me even te beantwoorden?
Intussen komen enkele wat minder jonge maar mooie schoonheden even zijn aandacht afleiden.
Lode: Niemand kan er naast kijken: Je bent geïntegreerd door de bijbel….
Jock: Tja, Lode , ik ben zeer katholiek opgevoed en ik ben wel degelijk gelovig. Het gebeurt wel eens dat ik naar de vieringen ga. Waarom deze vraag?
Lode: Euh, ik heb godsdienstwetenschappen gestudeerd.
Wat nu volgt is een ellenlang gesprek over geloof en wet, de bijbel en het stomme aan het instituut kerk, waarmee ik jullie niet wil lastigvallen. Om het met een flauwe woordspeling uit te drukken, heb ik nu zijn zieltje gewonnen en hij gebiedt me ook naar volgen optreden (Brugge, 9 mei) te komen om over dit verder te praten.
Lode: Are you playing funk our punk?
Jock: Weer zo’n vraag! Tja, eigenlijk zitten er veel grooves en funky baslijntjes in onze liedjes, terwijl iedereen ons een gothic stempeltje wil aanmeten. Hey Richard (gitarist), help me even, wil je?
Richard: eigenlijk spelen we legio variaties op het zelfde vier akkoordenschemaatje. En de ijzersterke ritmesectie zorgt voor dat funky onderlaagje. Laten we nog een biertje drinken.
Lode: Serge Gainsbourg.
Jock: Heerlijke gast jong. Hij was immer gevleid door onze versie van “Harley”. We hebben samen veel avonden en biertjes gespendeerd. Hij heeft nog Pat en ik geholpen en te logeren gelegd bij hem thuis. Hij is mijn tweede Jezus (lacht).
Lode: Over Jezus gesproken, zopas een uurtje gedaan, Jock . Maar dit brengt bij tot een ander item: Je eeuwige vriendelijkheid en sympathie! Heb je dan nooit zin om iemand een lel van jewelste te verkopen? Een lastige fan of zo, of een ambetante interviewer zoals ik? (beiden lachen)
Jock: De leeftijd zorgt ervoor dat we meer relativeren en berusten in alles. Beetje cynisme zeg maar.
Gevolgd door een heuse levensles… En inderdaad, op het optreden bestond een of ander onnozel kieken erin om een beker bier in Jock zijn richting te keilen, terwijl hij nota bene een overleden groepslid aan herdenken was. Na enkele boze heen en weer blikken haalde Jock zijn glimlach naar boven en bracht alles weer tot rust.
Lode: Je zal moeten starten, Have a nice gig!
Jock: Great! Vergeet onze afspraak niet Lode! En zoals ik heb beloofd, “Faith Healer” draag ik vanavond aan jou op!
Het laatste nummer is inderdaad Faith Healer: “ I dedicate this song to my friend…euh… euh… I forgot his fucking name! “
Live verslag Roeselare De Molen
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/the-bollock-brothers/the-bollock-brothers-met-de-vingers-in-de-neus/
Interview Lode Vanassche
The Bollock Brothers - Met de vingers in de neus
The Bollock Brothers – The Psychedelics
De Molen
Roeselare
The Psychedelics als eighties rock & new waveformatie, is ontstaan uit enkele uit de hand gelopen jamsessies met de eeuwig prettig gestoorde Joost en Bjorn in ‘The Manila House’ in Oostnieuwkerke. Daar ontstond tussen geestrijke middelen het idee om een band te starten met eigen nummers en bewerkte nummers uit de new wave-periode (Joy Division, The Sound, The cult,…). Dit kwamen ze even bewijzen als voorprogramma. Wat mij opviel is de stem van Joost die verbazend dicht bij die van Ian Curtis ligt. Geruggensteund door de gitarist die al elders zijn metalsoundsporen heeft achtergelaten kwamen we tot een consistent geheel met een redelijke unieke sound. De nerveusheid in de opener ‘Transmission’ maakte gauw plaats voor gedrevenheid, enthousiasme en speelplezier. Voortdoen, jongens!
Playlist: TRANSMISSION/MANILA ROCK/VISION THING/WINNING/SHE SELLS SANCTUARY/ IN MEMORIAM/SUNRISE IN MOSCOW/EMMA/THE ESSENCE OF INTOXICATION
The Bollock Brothers - Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker”, “Harley Davidson (son) of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg ‘el sympathico’ meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. De originele bassist Keith vervoegde de gelederen om een kervende versie van “The Slow Removal of The Left Ear of Vincent Van Gogh” neer te poten. Een jonge locale getalenteerde veertienjarige doedelzakspeler kwam een nummer meespelen en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Na een hele resem hoogtepunten kreeg ondergetekende de finale doodsteek met meer dan beklijvende versie van “Faith Healer”, waarbij originele schrijver en uitvoerder Alex Harvey zaliger ongetwijfeld een arm veil zou hebben gehad om zo’n versie te spelen.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends. Op naar Brugge op negen mei aanstaande.
Al voor het zesde jaar op rij zakt Mr. Scruff af naar de Vooruit in Gent. Volgens kenners een niet te missen feestje, voor mezelf de eerste keer. Zoals dat gaat bij een ontmaagding, weet ik niet wat te verwachten en laat ik het gewoon gebeuren.
Al vanaf de eerste beat beginnen benen en heupen te swingen, de toon voor de avond is meteen gezet. Aan variëteit geen gebrek, Mr. Scruff laat een hele resem stijlen passeren en ik transformeer van echte salsa-danseres tot über raver. Het enthousiasme waarmee Scruff zijn tunes op ons loslaat, werkt aanstekelijk en al vlug dartel ik met grote smile over de dansvloer. De zaal mag dan niet afgeladen vol zitten zoals verwacht, zij die aanwezig zijn weten waarom en de afwezigen hadden ongelijk.
Het leuke aan al die diversiteit is, dat je nooit weet wat er zal volgen en zodoende beland ik ook op een intense emotionele rollercoaster. Zonder het volledig te beseffen of begrijpen eindig ik voor aan de dansvloer, benen nemen het over van lichaam en ik ben overgeleverd aan de beats van vanavond.
Scruff-kenners wijzen me op de absolute hit “Get a move on” en niet veel later zit de set van Mr.Scruff er op voor vandaag. Het publiek klapt de handen als toon van appreciatie en afscheid, Scruff verdwijnt na een zwaaiend gebaar van het toneel.
Liquid Brother , al jaren opvolger van, neemt het over. De Gentse vinylheld opent met een bom van een plaat “Afrian bump” en ik verdwijn weer in de dansende massa. De platenkeuze van Liquid Brother lijkt onmogelijk te mixen, Liquid neemt het op tegen zichzelf en wint zonder twijfel de weddenschap.
Tijdens de onwijs stevige drum & bass sectie, heb ik mezelf niet meer in bedwang en schiet van de ene kant van de zaal naar de andere. De wereld bestaat enkel nog uit mij en de muziek.
Buiten komt allicht de zon terug op als de lichten aangaan en ik gedwongen word naar huis te gaan. Op deze manier had ik nog uren kunnen doorgaan, maar helaas.
Volgend jaar ben ik echter terug van de danspartij!
Organisatie: Democrazy, Gent
In Groot-Brittannië is de naam Tinie Tempah bij weinigen onbekend, bij ons is dat helaas anders. Het was de eerste niet-festival passage van Tinie in ons land, en toch kreeg hij slechts met moeite de AB Box vol. Jammer voor de afwezigen, want Tinie zette er een schitterende performance neer waar de vonken vanaf spatten.
Opener Billie Kawende startte de avond al goed met een zuivere stem en aanstekelijke soul beats. Ze leek er zelf ook plezier in te hebben, wat altijd een meerwaarde aan een concert geeft. Meer dan terecht een Artist In Residence in de Ancienne Belgique, want talent heeft ze in elk geval niet tekort. Dat het haar veel geluk mag brengen!
Toen Tinie Tempah zelf het podium op kwam was de toon vanaf de eerste noot al gezet. Het moest en zou een feestje worden, en dat was het dan ook. Niet echt moeilijk eigenlijk, zeker wanneer je vanaf het begin van de set al kleppers als “Lover Not A Fighter” en “Frisky” uit je mouw kan schudden.
Tinie zelf leek trouwens oprecht dankbaar voor het enthousiaste publiek, en ondanks dat hij niet vies was van een praatje tussen de songs door, bleef het tempo en het niveau van de set consistent de lucht in schieten. Handen vlogen massaal omhoog tijdens het trio “Till I'm Gone”, “Earthquake” en “Trampoline” en gingen daarna zelden nog naar beneden. Ze zijn aanstekelijk, die beats van Tinie, en ze bleven maar komen.
Doorheen de set werd opzettelijk afgewisseld tussen oudere nummers van Tinie's debuutalbum 4Disc-Overy4 en nieuwere songs van 4Demonstration4, eind vorig jaar uitgebracht. Dat, gecombineerd met het feit dat de nieuwe songs extreem dansbaar zijn zelfs als je ze niet kent, zorgde ervoor dat de voeten in het publiek doorheen de set bijna niet stil stonden, zelfs tijdens de ietwat tragere nummers “Heroes” en “It’s OK”. Het was echter pas op het einde dat het dak er volledig van ging en het publiek zich echt liet gaan: “Children Of The Sun”, “Written In The Stars”, “Miami 2 Ibiza” en “Drinking From The Bottle” na elkaar? Het mag bijna een wonder heten dat de AB nog overeind stond na de bijna extatische reactie van het publiek. En net als je dacht dat het niet meer beter kon, dan was daar nog “Pass Out” tijdens de encore. Subliem!
Conclusie: we could do this until we pass out!
Setlist: Lover Not A Fighter – Frisky – Till I'm Gone – Earthquake – Trampoline – Do Till I – Witch Doctor – Shape – Wonderman – Heroes – It's OK – Children Of The Sun – Written In The Stars – Miami 2 Ibiza – Drinking From The Bottle – Tsunami (Jump)
Encore: Looking Down The Barrel – RIP – Pass Out
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Française met Brussel als thuisbasis Scarlett O’Hanna (Anna Muchinn) kwam al eerder aandraven met lieflijk materiaal , dat baadt in minimalisme, soberheid en romantiek, geleest op piano/synths/gitaar en haar indringende emotievolle stem , die er kleur aan geeft.
De nieuwe plaat borduurt zeer zeker verder in die indiefolk , maar sommige nummers zijn voller door de gitaarpartijen, keys en hebben een intens broeierige spanning, “Dramamine”, “I won’t dive in” en “The jacket” .
Een kwetsbare aanpak ervaren we dan bij “One by one”, “It’s a boy” en “Nothing true dies away”. Minder experimentjes of met weerhaken , behalve dan de instrumentale opener, “Peter & Cathy were junkies” , overspoeld van effects.
Scarlett O’Hanna haar songs blijven gekenmerkt van een ontwapend mooie inhoud!
Mijn plannen voor vanavond bestonden oorspronkelijk uit wandelen en languit in de zetel liggen. Tot ik telefoon kreeg met de vraag om Ingrid Veerman te reviewen. Toegegeven, ik had er weinig tot geen zin in. Maar eens ik het verhaal achter deze madam hoorde, kon ik niet anders als naar The Other Side trekken en mij op de dichtstbijzijnde stoel te nestelen.
Ingrid Veerman trekt te voet met gitaar en tent door de Lage Landen, een queeste naar het budget om haar derde album ‘Present’ uit te brengen. Iedere kilometer kan gesponsord worden en onderweg zijn de ontmoetingen steeds onvergetelijk. Afhankelijk van vraag en aanbod strijkt Ingrid neer in plaatselijke cafés of geeft ze zelfs huiskamerconcerten. Haar tocht noemt dan ook terecht de ‘Troubatour’.
Ingrid toont hoe letterlijk over alles geschreven kan worden, een paar zwarte laarzen of het stoten van een teen. Haar vrolijkheid doet denken aan Kimya Dawson, haar zang en geluid zijn een combinatie van Melanie Safka en Dolly Parton, ik ben er nog niet uit. Haar medestapper Louche Loe neemt ook plaats op het podium. Samen klinken ze even harmonisch als The Moldy Peaches, al denk ik dat de stem van Loe veel zuiverder is als die van Adam Green.
Tussen de nummers door horen we verschillende anekdotes en leren we dat Ingrid vaak schrijft over oude vlammen. Het leedvermaak bij de pijnlijke teen van een ex-vriend is herkenbaar voor me, evenals voor de rest van het divers publiek.
Er volgen enkele pauzes en ik neem de tijd om met de artieste in kwestie te praten. Passages in het voorprogramma van Dead Moon en Motörhead zijn zowel verbazend als ontzettend romantisch. Ik beeld me in hoe Ingrid en Loe met lange grasspriet en rieten hoed op een kar zitten getrokken door een echt Brabants paard.
De stem van Ingrid verveelt nooit, echter, ik heb een zwaar weekend voor de boeg en besluit voor het einde van het optreden huiswaarts te trekken. Nieuwsgierig als ik ben en ook onder de indruk, volg ik het duo op hun pagina ingridveerman.be
Nog tot volgende week zullen ze door Vlaanderen trekken, om te eindigen in Gent. Mocht u de kans krijgen haar aan het werk, aarzel dan niet en maak deel uit van deze Troubatour.
Wandelen voor muziek?!? Ik ben fan.
Nederlands 
Français 
