De Californische Emily Jane White is al toe aan haar vierde plaat . De sing/songwritster put voor haar meeslepend, bezwerend materiaal uit de americana/folk – bluestraditie en breit er een trippoppende, gotische kleur aan. Invloedrijk waren Chan Marshall (Cat Power), Nico (VU), Cowboy Junkies (Margo Timmins), Nick Drake en Leonard Cohen. Ze plaatst zich moeiteloos naast Lonely Drifter Karen en Iron & Wine.
Een intens broeierige spanning creëert ze en de schoonheid die in de nummers schuilt wint aan zeggingskracht per beluistering door het donkere gitaargetokkel , de -akkoorden, de dramatische piano/keys en de geheimzinnige cello, violen, strijkers arrangementen, gedragen door haar zachte , indringende , lage, mysterieuze stem , die heel wat varianten toelaat. Het zijn weemoedige , droefgeestige nummers , die kunnen breder aangedikt zijn en aanzwellen. Toegegeven het laagje bombast op z’n Florence vind je zeer zeker terug , maar het is mooi verstopt in haar materiaal . Ze zijn een verwerking van haar persoonlijke ervaringen .
Een overtuigend album opnieuw die haar talent onderstreept!
Gert en Sarah Bettens brachten onder hun ‘duomerknaam’ de soundtrack bij een documentaire over de Belgische poolreiziger Dixie Dansercoer en zijn meest recente expeditie naar het Zuidpoolgebied .
De plaat wordt afgewisseld met enkele filmische instrumentale ijzige tracks op z’n Sigur ros en heeft daarnaast enkele toegankelijke innemende en sfeervolle popsongs , die natuurlijk in de buurt zijn van K’s Choice of ergens het solowerk van het duo uitdragen, bepaald door de lichthese , gruizige stem van Sarah .
Het levert een schoon album op en doet ons zelfs kippenvel bezorgen door de intense, sobere en doeltreffende aanpak. Geraffineerd materiaal of het nu instrumentaal, “We are glaciers”, “Away” of gewoon is met een “Surrender” en “Hell like heaven” .
Iets anders dan normaal dus , maar even emotioneel , aangrijpend en aangenaam overtuigend!
De twee Zweedse dames van Icona Pop komen aandraven met vrolijke synthpop , gekenmerkt van aanstekelijke, hitsige en sfeervolle ritmes . . Ze leunen aan tegen die synthpop van Robyn, La Roux , Little dragon en Charlie xcx .
Het eerste deel van de cd, met “All night” , “We got the world” , “Ready for the weekend” en de single “I love it” zijn uitermate uptempo , en ‘maken jouw dag’ wel. Huppelende danspop, jeugdig en onschuldig , bepaald door heerlijke vrouwenstemmen . Iets verderop zakt het wat in en zijn de nummers sfeervoller , innemend en dromerig . Maar met het afsluitende “Then we kiss” halen Caroline Hjelt en Aino Jawo nog eens alles uit de kast … Een happy tune en een positive vibe . Zomerse , ontspannende , leuke muziek.
Een tweetal jaar terug wist de Zweed Tim Bergling definitief door te breken met z’n hit “Levels” . Tomorrowland kon intussen al op z’n kop staan door z’n leuke, aangename , catchy, aanstekelijke, commerciële ritmes .
Op de plaat ‘True’ is een mooi vervolgverhaal gebreid: dancepop met allerhande uitstapjes en gasten - je komt op die manier aan een ontspannende mix van house, disco , funk , folk, pop, dubstep en zeemzoete zomerse melodieën . Een heel pak toegankelijke songs komen sterk voor de dag als “Wake me up” (met Aloe Blacc) , “You make me” (Salem Al Fakir) , “Dear boy” (Karen Orsted) , “Lay me down” ( Adam Lambert - Nile Rodgers), “Hope there’s someone” (met Linnea Henriksson) , “Long road to hell” (met Audra Mae) en de trancy filmische tunes van “Heart upon my sleeve” en “Edom”. En er zijn er nog zo’n paar waarbij Avicii jouw zaterdagavond uitgaans(be)geleider is …
Net als Savages hebben we ook hier vier ‘riot’girls die komen aandraven met een overtuigend debuut . Hun eerder verschenen EP was nog meer doordrongen van garagepunk, nu hebben we een reeks rauwe , broeierige straight-in-your-face songs die afwisselend van aard zijn, in die zin genietbare uptempo rock’n’roll, met enkele integere, bezwerende, bedwelmende rocksongs. Ze zijn niet vies om wat (lichte) galm op z’n Savages en The xx toe te voegen. Kort, krachtig , aanstekelijk rammelend plaatje!
Zweedse punkrock inclusief frontvrouw, geen evidente combinatie maar dat neemt niet weg dat we met plezier kennis maken met Vànna Inget. Het vijftal komt uit het Zweedse Samland en is met ‘Ingen Botten’ aan zijn tweede fullalbum toe.
De sound van Vànna Inget bestaat uit een combinatie van melodieuze, midtempo punk met ietwat melancholische indierock en met louter Zweedse vocalen van zangeres Karolina. Geen idee waarover de niet onaardig uitziende dame zingt, maar haar vocalen geven deze band een extra dimensie en nodigen zelfs de Zweeds-onmachtige luisteraar uit om lekker mee te ‘zingen’.
Nog een opmerkelijke gegeven zijn de gerichte keys (meer bepaald een elektrisch orgel) die de nummers vervolledigen. In ieder geval gaat Vànna Inget lekker vooruit op dit plaatje en genieten wij van aangename songs zoals “Hemlighet”, “Inga Fragor Inga Svar” en het gevoelige “Du Ska Fa Vila”!
De Amerikaanse singer/songwriter en multi-instrumentalist Jonathan Wilson is toe aan z’n tweede plaat , waarbij hij ‘70s retropop in tachtig minuten muziek samenvat . Het zijn lange uitgesponnen composities , die refereren naar het geluid van Crosby, Stills & Nash , Pink Floyd , Little feat, Neil Young, Beach Boys en die graag de retro van een Black Crowes , The Jayhawks en Midlake laat doorschijnen .
Het zijn sfeervolle , dromerige , rustig voortkabbelende nummers , die wat directer kunnen zijn , en vooral ruimte laten voor de instrumenten. Op die manier fladderen we mee in het gitaarspel , de piano/Hammond partijen, flutes en blazers, die een prominente rol innemen . Wilson prikkelt, intrigeert, verrast , ontroert en laat de melancholie van het materiaal druipen in een reeks mooi uitgewerkte composities . Elk meer dan de moeite waard dus . Overtuigende plaat bijgevolg!
De Londense DJ’s Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard zijn intussen grote gasten geworden en spoelen het elektronisch geluid van de Chemical Brothers en Underworld goed door . Chase & Status zijn hip en zorgen op hun platen dat het elektronisch geluid nog meer de hand reikt met allerhande stijlen . Natuurlijk kun je niet omheen de drum’n’bass/dubstep en breakbeats op z’n Prodigy’s , maar ook soul en hippopsounds , reggaedancehall en Eurodance zijn sterk gegeerd . Ze slagen er in alles bij elkaar te halen in een reeks evenwichtige songs , waarbij een keur aan gasten aanwezig zijn. Het is misschien ‘an sich’ niet bijster origineel , maar die kruisbestuiving is gevat en levert een handvol overtuigende songs op als de singles “Count on me” en “Lost & not found” , maar verder zijn er o.m. “International” , “Pressure”, en de reeks soul geïnjecteerde nummers. Ze bouwen op , hebben een aanstekelijke groove en kunnen ontploffen.
Chase & Status - Good music for good people .
Uit het koude Scandinavië komt de laatste tijd al even onderkoelde post punk aangewaaid. We hebben al het Deense weerbarstige en chaotische Iceage en het Finse verbluffende Beastmilk. Voeg daar maar het Zweedse Holograms bij. Ook deze jongens grijpen terug naar de jaren tachtig, maar dan naar de duistere en onheilspellende kanten ervan en niet naar de vergankelijke plastieken pop uit die periode. Meer Joy Division dan OMD dus, meer Suicide dan Pet Shop Boys, meer frontale zwartgalligheid dan oppervlakkig sentiment.
Anton Spetze’s stem hangt wat rond in de regionen waar Robert Smith vertoefde bij de eerste Cure platen, echoënde gitaartjes geven het geheel een gothic tintje en donkere synths zwemen naar The Horrors. Wij horen er zelfs onze eigenste eighties iconen Red Zebra in. Daar zullen die snotneuzen van Holograms waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar men hoeft zijn voorgangers niet altijd bij naam te kennen om er wel degelijk door beïnvloed te zijn.
Holograms is alweer een interessante nieuwe band binnen de huidige post-punk revival. Een Pukkelpop groepje.
Dit punkrock bandje uit Alabama USA nemen we er graag bij, ook al produceren ze een geluid dat we al vaker gehoord hebben. Het is pretentieloze en uiterst viriele punkrock, gebouwd op de funderingen die The Ramones hebben aangelegd, met hier en daar een T-Rex tintje en gespeeld in een smerige garagerock modus. Een driftige sound die we ook herkennen bij gelijkaardige bandjes als Fidlar en Howler. Fris, aanstekelijk en bijzonder kwiek. Een rollercoaster met 11 potige stampers van song in amper een half uurtje, en dan gewoon nog eens op die play knop drukken en we zijn terug weg.
Juist , Deze Welshe band rond James Dean Bradfield maakt al jaren geen opzienbarende platen meer , maar ze staan nog steeds garant voor enkele heerlijk melodieuze popsongs . Tav enkele vorige platen is die bombast op de achtergrond verdrongen . We hebben sfeervol , ontspannende epische poprock en er worden zelfs een paar semi-akoestische nummers vooruit geschoven, zoals de opener Tthis sullen Welsh heart” met Lucy Rose en verderop de plaat, “Running out of fantasy” .
Er konden deze keer wat gasten bij , o.m. Richard Hawley hielp mee bij de titelsong, Cate Le Bon op het ingenomen “4 lonely roads” en we horen een eerbetoon aan Big Country dito z’n overleden zanger Stuart Adamson op “3 ways to see despair”.
De songs zitten subtiel in elkaar , maar raken zeker niet meer als vroeger . Manic Street Preachers zal geen nieuwe fans bijwinnen , maar koesteren nog steeds hun oude …
Het uit Texas afkomstige Midlake heeft z’n eerste plaat uit zonder zanger Tim Smith . Die rol wordt en verve overgenomen door de andere zanger, Eric Pulido, die nu de hoofdrol op zich neemt . Die dromerige zang past nog steeds perfect in hun melancholische , weemoedige en uptempo rootsrock , die houdt van Britfolkrock, psychedelica en progrock.
Heerlijk genietbaar materiaal , die sfeervolle, slepende ‘onthaastings’ songs , die worden gedragen door een mooie melodielijn, uitgesponnen gitaarpartijen , keys , flutes en een harmonieuze samenzang . Toegegeven , soms is het ietwat teveel van hetzelfde van rustig voortkabbelende nummers, maar met “The old & young” , “It’s going down”, “Aurora gone”, “Ages” en “Corruption” hebben we enkele bezwerende , afwisselende prachtige songs uit in het genre .
‘If You Wait’ van London Grammer is als een pot yoghurt met een valse bodem, er zit wel iets in maar lang niet zoveel als je zou verwachten.
“Hey Now” is de veelbelovende opener, een mistige prachtsong die een mens boven de dampkring doet zweven. Maar daarna wordt het nergens meer zo goed. London Grammar kleeft het theatrale van Florence &The Machine aan de intieme aanpak van The XX. Soms vonkt dat, maar al even vaak botst het. Het resulteert in een pak songs die mettertijd te veel op mekaar beginnen te lijken en die bijgevolg de aandacht doen verslappen. Bovendien werkt het stemtimbre van Hannah Reid gestaag meer op de zenuwen dan op het gevoel. Het vrouwmens doet danig hard haar best om dramatiek in haar stem te leggen dat het op den duur een beetje pathetisch wordt.
Het is allemaal de schuld van de overschatte muze Florence Welch, die met haar hoogdravende kerkgezangen een hoop volgelingen en klonen in haar kielzog heeft gekregen.
Let op, hier is een publiek voor, maar ’t zijn wij niet.
Een bezwerende sound horen we op die plaat ‘City same city’ van Flying Horseman rond Bert Dockx, die ook al instaat voor het virtuoze spel van Dans Dans . We hebben hier een handvol stemmige songs , die een onderhuidse spanning hebben , onheilspellend mooi klinken en soms uitgesponnen zijn . Aantrekkelijk en boeiend zijn ze door de verrassende wendingen , de tempowisselingen , de effects of gewoon simpelweg hebben ze een sfeervolle , ingenomen benadering.
Hier hebben we een mishmash van broeierige gitaarrock , americana , postpunk, folk en stadsblues .
De eerste songs zijn avontuurlijk , daarna krijgen we een sfeervoller dromerig geluid . Allerhande stemmingen noteren we dus bij dit album van Flying Horseman , wat maakt dat ze sterk intrigeert en overtuigt.
De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen .
De sabbatical was nodig . Girls In Hawaii staat nu opnieuw op scherp ; hun harmonieuze en grillige indiemelancholica is meer dan de moeite en levert met “Misses” en “Not dead” twee pareltjes van singles af .
Hun sound is indringend , sfeervol , fris, aanstekelijk en blijft door de verrassende wendingen en wisselwerking boeiend en spannend . Ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt, dat weet te raken . Muzikale schoonheid en finesse, wat we zeker horen op een “We are the living” , “Mallory’s heights” en het opbouwende “Rorschach”, die waar nodig kunnen exploderen. Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies.
Live klinkt de band snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend, emotievol.
Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken, na de Franstalige harten kan Vlaanderen definitief bij de fans horen . Terecht!
Een vijftal jaar terug waren zij alvast één van die hippe bands . Op het debuut ‘Orucalar Spectacular’ hoorden we een aantrekkelijke geestesverruimende mix van pop, rock’n’roll en dancepsychedelica . Die meesterlijke hits als “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids” van de plaat zijn in ons geheugen geprent . De tweede plaat ‘Congratulations’ put evenzeer uit een creatief psychedelisch vaatje , bergt de hitgevoeligheid op en ging meer de toer op van The Flaming Lips .
Die Flaming Lips zijn opnieuw aanwezig op die derde plaat van het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden. En in hun experimenteerdrift is de invloed van de retro van Eno , Syd Barrett en Mercury Rev even onmiskenbaar . De nummers vergen een luisterbeurt meer en hebben minder hitpotentieel behalve die directe single “Your life is a lie”, die er goed weg mee kan .
Inderdaad , ze beklijven eerlijkheidshalve minder dan vroeger , maar het is wel heerlijk wentelen in die rijkdom van hun psychepop. MGMT blijft hierdoor wel een apart bandje …
Het NYse duo Ms Mr (lees Miss Mister) komt aandraven met een fijn , sterk debuut, ‘Secondhand Rapture’ . We hebben te maken met sfeervolle , etherische pop, warm, onderkoeld en die dromerig en krachtiger kunnen zijn, niet vies van wat galm .
De songs van het duo , zangeres Lizzy Plapinger met haar helder , indringende vocals, en Max Hershenow zitten goed in elkaar en meteen borrelen artiesten als Florence Welch, Poliça, Goldfrapp , Bat for lashes en Zola Jesus op .
Inderdaad Ms Mr brengt een mishmash van dream/gothpop, darkwave, artrock en chillwave samen in twaalf evenwichtige, goed uitgewerkte songs , die wat orkestratie en forse percussie om zich heen hebben . “Hurricane” en “Bones” waren al op een EP te vinden. Met een song als “Fanatasy” komt het gezelschap erg goed weg . Ook de andere songs overtuigen .
Ms Mr heeft zich meteen in de picture geplaatst!
Havoc, een vijfkoppige metal hardcore punkband uit hartje Limburg , is aan zijn derde album toe. ‘When the shit hits the fan’ wordt opnieuw door de band zelf uitgebracht ( eerder brachten ze al ‘Boils of Society’ uit onder I scream records), bevat 14 tracks en klokt af op 30 minuten. Ondanks de korte duur van het album krijg je als luisteraar nooit het gevoel dat de jongens rap iets in elkaar hebben gestoken. Integendeel, hun nummers zitten vol verrassende riffs, tempowisselingen en interessante intro’s.
De muzikale intro van het eerste nummer ‘When the shit hits the fan’ doet denken aan een Franse film om dan uit het niets over te gaan in een stijl die hard aan Dragonforce doet herinneren. En meteen weten we ook ‘that shit will hit the fan’. We konden het alvast smaken.
Havoc brengt de nummers hard, snel en strak. Het getraind oor kan de invloeden horen van o.a. Fugazi, Sick of it all en met momenten zelfs Lagwagon. De verschillende stijlen voelen soms wat schizofreen aan, maar wel op een leuke manier. Je weet nooit wat je kan verwachten en net dat maakt deze album zo interessant.
Het nummer “Serial killer” is zo onwijs snel en hard, de repeat knop moet er zelfs aan geloven en onze boxen barsten bijna uit hun voegen. Tussen de nummers door is er amper plaats voor ademruimte en dat hoeft ook niet.
‘When the shit hits the fan’ wil je in een ruk uithoren om het vervolgens nog eens op te zetten zodat je zeker niets gemist hebt. Wat Havoc op plaat doet, moet tijdens een live optreden eens zo goed klinken. Ze beloven zelf even hard en snel te spelen, wij zijn alvast benieuwd naar meer.
Albums: Dedication, Boils of Society, when the shit hits the fan
Ze hebben al een paar platen uit en op die aantrekkelijke , aanstekelijke , broeierige en sfeervolle folkpop zijn natuurlijk Arcade Fire , Mumford & Sons , The Polyphonic Spree en The Lumineers invloedrijk . De songs kunnen rijkelijker gearrangeerd zijn door keys , blazers- vioolpartijen , zijn ontspannend , relaxt of hebben een lichte groove en kunnen vrolijk uit de hoek komen . “Life is hard” betekent dan ook de doorbraak naar een breder publiek en is één van hun uptempo optimistische songs. Innemend klinkt het gezelschap dan op “Remember to remember” en “This life” .
Algemeen staat Edward Sharpe & The Magnetic Zeros wel garant voor een leuk potje uiterst genietbare pop!
Washed Out is het alter ego van de Amerikaanse producer/muzikant Ernest Greene . Hij debuteerde twee jaar terug met ‘Within and without’ , een filmische soundtrack vol warme, intieme popelektronicasongs. Op de tweede plaat hebben we opnieuw die chillwave met een palet , een breder gamma aan sfeervol dromerige klanken en keys , soms rijkelijker aangevuld. Washed out refereert graag aan die 90s droom indie van de Pale Saints of de psychedelische pop van Mercury rev . Een zalvende , ambiente, sprookjesachtige sound , die een lichte groove kunnen hebben en zeer zeker dat soundtrackgevoel uitstralen .
Een verademing dus.
Mali - Tamikrest is o.m. nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen , die vanuit de onderdrukking in Mali een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Bandleider, componist en gitarist Ousmane Ag Mossa plaatst op de opvolger van ‘Toumastin’ nog meer de slachtoffers van het conflict in de picture , de vrouwen. Hij deed voor de plaat beroep op vocaliste Wonou Walet Sidati , wat die traditionele Touareg sound nog meer glans biedt.
Inspiratie horen we bij Jimi Hendrickx, Mark Knopfler (Dire Straits) , Ali Farka Touré en Bob Marley . Talking Heads ( check maar eens “Djanegh Etoumast”) en Pink Floyd (check maar eens “Assikal”) zijn zeer zeker ook invloedrijk.
Die bezwerende woestijnblues en worldpop wordt verder gekenmerkt door die percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps , wat hun ‘desert trance’ meer ritmiek biedt. Doorleefde rootsrock horen we ook , tja, de invloed van Chris Eckman van The Walkabouts is onontbeerlijk . Hij stond trouwens al in voor het debuut.
Tamikrest biedt een muzikaal concept met een weemoedige tune en verlatingsgevoel, regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes , pittig , aantrekkelijk, gedreven , en die ruimte laat voor de instrumenten .
Tamikrest is een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steekt in de Sahara. Ondanks het conflict waar men sterk onder gebukt is, waarbij de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali!, is dit een unieke muzikale luisterervaring en –trip!
De muziek van de Deense Agnes Obel is een intens beleven . Haar materiaal is geleest op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse , feeërieke stem. Ze wordt bijgestaan door celliste Anne Ostsee , die steeds meer invloedrijk is en kleur biedt aan het materiaal. Agnes Obel viel op met haar breekbare, dromerige sprookjesachtige pop, wat een succesvol debuut opleverde , ‘Philharmonics’ met de reeks singles “Just so” , “Brother sparrow” en de single “Riverside”, die naakt , puur oprecht en uiterst genietbaar waren , beetje walsend en wegdromend .
De opvolger ligt wel in het verlengde , maar is minder sprookjesachtig en laat meer ruimte toe aan de cello , de viool, het getokkel en de orkestratie, naast haar pianospel. De songs zijn hierdoor wat donkerder. Haar romantisch balladpop heeft een keerzijde , toont meer een bewolkte hemel en geeft ademruimte aan de stemmenpracht en de backing vocals .
Minder direct singlewerk horen we misschien , maar met “Dorian” , “Run cried the crawling”, “The curse” , “Pass them by” en de titelsong noteren we alvast een handvol pareltjes. Ook de korte instrumentals zijn de moeite. Plaats Obel terecht maar in het rijtje van Kate Bush, Tori Amos en Ane Brun …
Paaspop 2014- nieuwe namen + infos
Paaspop is er Trots met een grote T op dat niemand minder dan zanger, componist, muzikant, TV-bekendheid, filantroop en nationale volksheld Guus Meeuwis op vrijdag 18 april 2014 op zal treden op het hoofdpodium in de grootste festivaltent Apollo. Ook Niels Geusebroek geeft daar die dag een concert. Het programma is verder uitgebreid met klinkende festivalnamen als Puggy (B), Taymir (NL), Hoffmaestro (SWE) en Memphis Maniacs. Losse vrijdagtickets kosten gedurende de Early Bird-periode (tot en met zaterdag 11 januari) € 30,-
Het multiculturele trio Puggy laveert muzikaal tussen pop en akoestische rock; de Haagse jonge rockband Taymir scoorde onlangs terecht een 3FM Megahit met AAAAAH!; zanger & singer-songwriter Niels Geusebroek behaalde op zijn beurt een grote hit met het fraaie Take Your Time Girl; de Zweden van Hoffmaestro mixen ska, reggae, techno, funk en country tot een explosief dansbaar goedje en de razend populaire Memphis Maniacs (die vorige maand op eigen kracht het Eindhovense Klokgebouw bijna vulden) zijn de ongekroonde maar absolute koningen van de live mash-ups.
Het fenomeen Guus Meeuwis
Wie ooit wel eens een concert van Guus op Paaspop heeft bijgewoond weet wat dat betekent: vele duizenden bezoekers die alle nummers luidkeels stuk voor stuk meezingen en er samen één groot onvergetelijk feest van maken, waar ruimte is voor een lach en een traan. Het is niet voor het eerst dat de onbetwiste publieksfavoriet op Paaspop optreedt. Ook in 2008, 2009, 2011 en 2012 bleek Guus de perfecte (dag)afsluiter. Opvallend daarbij is dat de sympathieke zanger werkelijk àlle soorten muziekliefhebbers gedurende zijn immer kippenvel opwekkende show steevast weet te vermaken en aan zich bindt; ongeacht of het nu fans van extreme metal, stoer getatoeëerde rockers of dance-beesten zijn. Gezien Guus’ staat van dienst en zijn talloze hits is dat eigenlijk ook nauwelijks verwonderlijk. Na afloop van het festival wordt de organisatie dan ook traditioneel overspoeld met talloze verzoeken om hem het jaar erop gewoon weer uit te nodigen…
Het Paaspop-programma tot nu toe
Guus Meeuwis, Puggy, Taymir, Hoffmaestro, Memphis Maniacs, Niels Geusebroek, Blood Red Shoes, The Strypes, Baskerville, Eelke Kleijn, Mightyfools, The Skints, Quintino, Bliksem, Candybar Planet, Franky Rizardo, Shermanology en DJ Fresh, Triggerfinger, Mr. Probz, Maaike Ouboter, Die Lustige Schlagerfreunden, Hatebreed, Band Of Skulls, Birth of Joy, Boys Noize, Coely, De Jeugd Van Tegenwoordig, DevilDriver, Halestorm, Hans Teeuwen & The Painkillers, La Pegatina, Michael Prins, Kensington, Peter Pan Speedrock, Men In Coats, Public Service Broadcasting, Rob & Emiel, The Exploited en Tribute2BobMarley.
http://www.paaspop.nl
Achter de naam SimpleSongs gaat de Antwerpse sing/songwriter Ken Veerman schuil, die al een tijdje bezig is en steeds garant staat voor een resem ingetogen, broeierige, donkere, emotievolle songs . Eenvoudig , treffende melodieuze songs die spaarzaam begeleid zijn of kleur krijgen door een breder instrumentarium en soms een trippopsfeertje ademen door de keys .
Je komt uit op boeiende variaties als “The truth about lovers” , “Are we good” , “Everybody knows”, “There’s no future”, “You became a habit” en “As soon as it’s over “.
Muziek in het verlengde van Flying Horseman en Bony king of nowhere . Ook An Pierlé hielp vocaal mee op het intieme , breekbare “Hardcore”. Trouwens, Koen Gisen stond in voor de productie .
Mooie liedjes dus , tja niet voor niks spreken we hier over SimpleSongs …
http://www.simplesongs.be
Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt. Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben. Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa.
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms. Heel wat andere leden van die band zijn actief met nevenprojecten maar wat opvalt aan Sundowner is dat het muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van The Lawrence Arms. Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers. Sundowner is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt.
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem. Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”. Daarnaast horen we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject. Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo. Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.
NIN van Trent Reznor is back … In 2009 werd de band ‘onhold’ geplaatst, en legde hij zich toe op filmmuziek , producerswerk en … de sportschool . want hij is verdomd goed afgetraind. Ook op muzikaal gebied trouwens. NIN is een invloedrijke industrial band , met een spannende , donker, dreigende, broeierige en spannende rocksound , die het daglicht moeilijk(er) verdraagt . Een slepende , dwingende en indringende ritmiek , onderkoelde elektronica, die wantrouwig , sfeervol en zalvend kan zijn.
Op die manier hebben we een afwisselend album met “Copy of a”, “Crame back haunted”, “Everything”, “Satellite” en “Running”, die fel, slopend zijn, en het rustige, voortkabbelende materiaal van “Find my way”, “All time low” en “I would for you” . Blazers worden nog toegevoegd op “While I’m still here” . De songs zijn mooi uitgewerkt. Het toont nog maar eens hoe veelzijdig en uiterst beheerst Reznor wenst te werken in het genre .
Het vuur van vroeger knettert minder dan vroeger, maar NIN dwingt na al die jaren respect af, wat ervoor zorgt dat dit een geslaagde en overtuigende comeback is !
Een donkere sfeer wordt steevast gecreëerd als we de muziek van Chelsea Wolfe horen . Haar begeesterende neogothiek is donker en mistig, soms dreigend , maar intens beklijvend . Ze brengt op die manier een reeks overtuigende sfeervolle , slepende , broeierige, spannende huiverende (klaag)songs . Muzikaal hangt ze ergens tussen Cave – Siouxsie , Anna Calvi en Dead can dance in en overstijgt ze bands als Nightwish, Evanescence, The Gathering en Within Temptation , die zo graag die gothic integreren .
Haar mysterieuze en innemende songs worden door de sluimerende elektronica , orkestratie, donkere gitaarpartijen en haar bitterzoete vocals ingekleed en zorgen dus voor een aangrijpende ,etherische wave sound die prachtig kan aanzwellen zonder daarbij in bombast te verliezen. Het levert een uitermate afwisselende plaat op in het genre.
We worden al meteen in die aparte sfeer ondergedompeld met “Feral love” , “House of cello” en iets verderop met “Sick” en “Reins” . “The warden” heeft meer industriële beats en de extravertie klinkt door op het rockende “We hit a wall” .
Het gevoelige “Ancestors, the ancients” , het indringende ” Lone” en het pakkende “They’ll clap when you’re gone” , door de pianoloops en cello, tonen de prachtige donkerte en grillige schoonheid aan en kijken om naar een Dead can dance en het beloftevolle Zola Jesus en London Grammar.
Aangehaalde thema’s : eenzaamheid , boosheid , pijn en ellende.
Chelsea Wolfe spreekt een breed publiek en verenigt indie – folk – (black)metal – rock en gothic .
Het heeft een tijdje geduurd , met de hitsingles “Don’t save me” , “The wire” en “Forever” is het langverwachte debuut uit van de zusjes Haim uit LA, California , die muzikaal ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in zitten. Ook refereren ze zelf graag naar Stevie Nicks en Fleetwood Mac .
Ze schrijven, componeren, zingen en brengen emotievolle , boeiende gitaarpop, niet vies van een stevige randje. Het zijn frisse, aanstekelijke , sfeervolle, onschuldig ritmische songs , lekker in het gehoor liggend , maar nergens te gelikt of te glad . Fijne, leuke gitaarpop en stemmenpracht dat live nog wordt geïnjecteerd en opgehitst door drumpartijen. Overtuigend , relaxt debuut!
We zijn zeer zeker te vinden voor de nieuwe Goldfrapp , die (nauw) kan gelinkt worden aan haar debuut ‘Felt mountain’ uit 2000. Een innemende, sfeervolle sound waarbij de ijzige wind meer doorblies in haar debuut ; hier hebben we een reeks warme melancholische songs gedragen door haar helder , indringende, hemelse soms zwoelsexy stem .
Samen met haar vaste rechterhand Will Gregory hebben we muzikaal ook nog een ander gezicht gekend, met name de elektro/disco/pop, een danstoer op platen ‘Black cherry’ en ‘Supernature’.
Toch wel een adembenemende trip horen we … Goldfrapp prikkelt, koel als sensueel , gezien de songs mooi uitgewerkt zijn , sober of een beetje majestueus op z’n Hooverphonics door de keys , de cello, viool , bas en de orkestraties, maar nergens over de top . Af en toe aangevuld door die ambiente triphoppende soundscapes . De emotie is sterk als je de reeks “Jo”, “Drew”, “Stranger”, “Alvar” “Annabel” en “Clay” op nahoudt . “Thea” klinkt iets forser binnen het aangeboden concept.
Een mistige , mystieke sfeer creëert Goldfrapp door de elegante , subtiele , spaarzame sounds, de repetitieve ritmes en de aparte spanningsopbouw. Sterk opnieuw wat ze aflevert!
Het uit Las Vegas afkomstige Imagine Dragons heeft een popplaat uit , die veilig commercieel klinkt en dingt aan Bastille en Fun. We horen op hun debuut een reeks onschuldige , leuke , aangename , vrolijke , aanstekelijke en sfeervolle songs, die inwisselbaar zijn . De eerste songs zijn sterkhouders en bevatten twee overtuigende singles, “Radioactive” en “Demons” . Daarna sijpelt de herkenbaarheid door en komt het plaatje van teveel-van- hetzelfde naar boven. De spanning en de nieuwsgierigheid daalt, zeker bij de laatste nummers. Ok Imagine Dragons heeft de kunst van popsongs schrijven , maar zal toch een tandje moeten bijsteken hoor om het (uitermate) boeiend te kunnen houden .
Goed maar blijft totnutoe niet aan ons gehoor hangen.
Sebadoh was één van die belangvolle indiebands in de jaren ’90. Sebadoh kon strak, stevig als poppy , dromerig klinken. Op speels , spontane , gevoelige lofi-achtige wijze rammelden ze graag. De platen ‘Harmacy’, ‘Bubble & Scrape’ en ‘Bakesale’ waren alvast drie pareltjes. Sebadoh draait rond tandem Lou Barlow en Jason Loewenstein , en komen nu voor de dag met de nieuwe drummer Bob D’Amico . Ze lieten al eens van zich horen in 2007 en 2011 , maar staan pas nu, na veertien jaar, na ‘The sebadoh’, terug in de picture met ‘Defend yourself’.
Intussen combineert Barlow het herenigde Dinosaur Jr met Sebadoh . We hebben een reeks fijne gruizige , melancholieke songs , goed gedoseerd, maar minder scherp dan voorheen. Een afwisselend aangenaam album dat meteen boeit en intrigeert met songs als “I will” , “Love you here”, “Beat” , “Oxygen” als de titelsong. Het onderstreept de variatie die het trio aanbrengt, wat het spannend maakt en houdt. De koek werd mooi verdeeld tussen Barlow en Loewenstein , met elk zes songs, aangevuld met een korte afsluiter.
Sebadoh heeft nog steeds die dynamiek , die drive en gevoeligheid wat hen toen sterk heeft gemaakt.
Nederlands 
Français 
