JH Comma , Brugge was op deze zondagavond volgelopen voor Toxic Shock, Evil Invaders en de hoofdact Municipal Waste die op het programma stonden.
Over Toxic Shock kan ik heel kort zijn, instrumentaal viel het nog mee, maar man, dankzij de zanger was ik terug blij dat mensen selectieve doofheid kunnen oplopen...barslecht! Evil Invaders speelde dan toch wel enkele niveau's hoger in mijn bescheiden mening. Fans van speed metal en hoge uithalen kunnen niet anders dan hen appreciëren, want deze band was identiek als de Amerikaanse speed metal band Agent Steel. Lekker thrashy en vol van overgave....ik zie het hen alleszins nog ver schoppen!
Maar ja, eenmaal het podium werd klaargezet voor de crossover van Muncipal Waste, waren voorgaande bands direct vergeten, en werd het drukker en warmer!! in het kleine zaaltje met een maximumcapaciteit van 250 man. JH Comma was uitverkocht en was klaar voor een zweterige party. En de mannen van de Verenigde Staten stelden niet teleur. "Unleash the Bastards" werd ingezet en er kwam direct navolging vooraan het podium. De armen en benen gingen los, de vuisten reikten naar het plafond en de moshpits deden de zaal overkoken. De hitjes passeerden de revue, zoals onder meer "The Thashin' of the Christ", "Terror Shark", "Headbanger Face Rip", "Beer Pressure" en "Wolves of Chernobyl".
Enkele maanden geleden hebben ze hun nieuwe plaat ‘The Fatal Feast’ gereleased en dit album heeft bij de meeste toeschouwers al ettelijke rondjes in hun cdspeler gedraaid, want bij nummers als "You're Cut Off" (voor dit nummer hebben ze een prachtig clipje gemaakt met cartoonfiguurtjes die elkaar te lijf gaan - zeker eens bekijken op het internet!!), "Jesus Freaks" en het titelnummer "The Fatal Feast" werden iedere break en tempoversnellingen moeiteloos meegeleefd door de fans.
‘Save the best for last’ zeggen ze altijd en dus werden de toppers aan de man gebracht. "Born to Party" met het aanstekelijke refrein “Muncipal Waste is gonna fuck you UP” en "The Art of Partying" bezorgden de zaal een climax en voegden nog enkele extra graden Celsius toe in de stomende massa.
Municipal Waste speelde een uitstekende set en waren, zoals ik gewend ben, in uitstekende form. Sterke live-band!!
Pics front from Bart Vander Sanden http://www.shootthestage.com
Organisatie: Heartbreaktunes
Tomorrowland 2012 – vrijdag 27 juli 2012
Tomorrowland 2012
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Voorbeschouwing
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving. De hoogmis van de elektronische muziek: Tomorrowland!, eerder dit jaar nog verkozen tot beste dance-festival ter wereld.
Het festival is aan de 8ste editie toe, en heeft internationale allures. “In 3 seconden” was het festival uitverkocht, 75 nationaliteiten zijn er ongeveer geteld, 35 tot 40 procent van de 180.000 aanwezigen kwamen uit het buitenland… In de kleinste dorpen in Brazilië kennen ze België niet. Maar als het woord ‘Tomorrowland’ valt, dan weet iedereen waarover het gaat. Manu en Michiel Beers hebben samen met ID&T ervoor gezorgd dat ons kleine landje groots is op de wereldkaart.
De organisatie was er opnieuw in geslaagd alles uit te werken tot in de kleinste details. Gans het recreatiedomein ‘De Schorre’ lag er bij als in een sprookje. De 75 hectare werd even het epicentrum van de wereld. Bellen-blazende paddenstoelen, boeken van groot tot klein, wandelende taartjes, steltlopers, sterrenchefs die kwamen koken, Tomorrowland Dollars voor food en dranktickets, pralines met het TML logo op… Overal te velde, op bijna elk podium, kon je een kwinkslag vinden naar de vorige edities. De grote waterlelies van 2 jaar geleden, de paddenstoelen van vorig jaar…
En de verrassing werd nog groter toen we de Mainstage zagen . Schitterend hoe de stage was gedecoreerd door grote boeken. ‘This is Madness’ en ‘Beauty of the Beat’ zijn enkele titels van de tentoongestelde boeken. In het midden stond een gigantisch boek: ‘The Book off Wisdom’. In eerste instantie gesloten, maar eens de topacts kwamen, opende het boek zich. Op de vorige edities kon je steeds een groot gezicht zien. Deze keer waren het bescheiden kleine gezichtjes op de kaarsen, die verdacht gelijkenissen hadden van de boom van verleden jaar. Magische kaarsen waren het , het ene moment spoten ze water en het andere moment spuwden ze vuur! Eens ‘The Book off Wisdom’ zich opende, werd duidelijk dat het gezicht zich verscholen had in het boek zelf. Sterk.
ID&T heeft voor de aankleding van de site samengewerkt met Neverland Themepark Projects uit Aalst, die al een aantal pretparken had uitgewerkt.
Er werd hard gehamerd om het festival drug- en agressievrij te houden. Een samenwerking had de organisatie met een 10-tal security bedrijven. 400 security mensen waren op de been, en boden hulp waar nodig. Zij werden geruggensteund door een 150-tal politiemensen. Weinig tot geen noemenswaardige incidenten werden gemeld. Ook het Vlaamse Kruis voor de EHBO was present; een 5000-tal interventies, vooral insectenbeten en verstuikingen. De organisatie had ook grote schermen opgezet , die de mensen waarschuwden voor de hitte en de zon. Ze maanden het publiek aan om genoeg water te drinken en zonnebescherming te gebruiken.
Muziek? Jawel hoor , 16 podia werden opgetrokken en ruim 350 (inter) nationale DJ’s, voor elk wat wils, van Trance, Techno tot Hardstyle. Iedereen kwam aan z’n trekken dus …
Veel posts ook op de Facebook van Tomorrowland. De sociale media heeft een belangrijke rol gekregen . Buitenlandse gasten zijn naar hier gekomen door ‘the after movie’ op Youtube, foto’s en filmpjes van vrienden op Facebook of Twitter… Het snelst groeiende festival is mee en plukt daar nu de vruchten van!
dag 1 - vrijdag 27 juli 2012
s' Avonds op de Mainstage opende ‘The Book Off Wisdom’ zich en begon Thomas Gold aan zijn DJ-set. Hij werd vergezeld van gouden dansers en danseressen. Zij haalden acrobatentoeren uit met behulp van trampolines. Ook de Wizard uit het voorfilmpje vertoonde zich op het toneel. De Duitser draaide een groovy setje die het talrijk opgekomen volk wist te appreciëren. Een remix van ‘Fire to the Rain’ van Adele was 1 van de leukerds in zijn set.
Daarna was het de beurt aan Alesso om de Mainstage naar zijn hand te zetten. Het werd een commerciële set die werd gesmaakt door het publiek. De zonsondergang liet al een kleine lightshow tot stand komen. De Zweed bracht nogal wat remixen, o.m. “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana met Nicky Romero’s “Toulouse”. Een hoogtepunt was zijn eigen “Raise your Head” in een remix, met 3 andere nummers ( “Epic”, “Around the World” en “Sevan Nation Army”)! Afsluiter was “Calling (Lose My mind)” van Sebastian Ingrosso, een bom, en enthousiast onthaald bij het publiek!
Toen kwam ouwe rot in het vak Fatboy Slim, één van de peetvaders van de dance, plaats nemen ‘behind the decks’. Hij startte met “Put Your Hands Up” . Elektronicaproblemen teisterden de set, de grote projectieschermen vielen soms uit, maar leuke filmpjes konden geprojecteerd worden. Eigen nummers, remixes van o.a Will Smith (“Wild Wild West”), 2Pac (“California Love”), deels oudjes, Queen en Donna Summer, en huidige hitsongs stak hij in een eigentijds trancegericht FS jasje. De zonsondergang gaf de lightshow alle kansen. Een web aan lasers en vlammen traden in werking, wat elan gaf aan FS’s set. ‘Norman Cook’ aka Fatboy Slim , de 50 voorbij , amuseerde zich enorm .
Toen was het de beurt aan Avicii! De jonge Zweed gaat een grootse toekomst tegemoet en heeft al grote hits op zak met een “Bromance” en “Levels”. Hij heeft al mogen samenwerken met supersterren als Lenny Kravitz en David Guetta. De hyperactieve DJ zong tijdens zijn performance enkele refreinen van bekende nummers mee terwijl er geen vocals te horen waren... En hij is alvast een grote liefhebber van Florence Welch & haar Machine… Ondanks de eerder kleurloze trance-dance setje was de ambiance groot. Midden de set werd een compleet arsenaal aan vuurwerk ontstoken en barstte een groot feest los op de dansvloer! Verder hoorden we een “Two Million”, “Nicktim” en “Silhouettes”.
Ook de Carl Cox trein kwam op gang en zorgde voor een rave feestje . Aanstekelijke beats hoorden we van deze deckwizzard …
Joris Voorn is één van de opkomende talenten in de techno-wereld. Hij was op vrijdag nét
niet de headliner op het podium van ‘Café ‘d Anvers’. Hij zorgde voor een kleurrijke set van ‘lekker doorgaan’, eenvoudige techno van Nederlandse bodem. Na de gig op Sensation White 2011 hadden we vanavond opnieuw een aangename ontmoeting met de talentvolle DJ (thx to Michaël).
Iets later hadden we de pompende beats’n’bleeps van de Bloody Beetroots DJ’s . De gemaskerde DJ’s bliezen op de Mainstage met een opzwepende , hitsende mix van electro, punk, house, hip hop en rave … Verwoestend hard , wat een ‘wall of sound’ …
Afsluiter van de nacht werd Gabriel & Dresden op de Above & Beyond Group Therapy Stage! Een perfecte ‘afsluitsfeer’. Ze mixten vlot de ene plaat Vocal Trance aan de andere! Wat een sprookjesachtig sfeertje in deze tent met bomen, takken, bloemen en elfjes! 1 van hun laatste platen werd “As The Rush Comes” van Motorcycle. Heerlijk, die sound … om de eerste nacht te besluiten.
Van de voorspelde onweersbuien en windstoten is er deze avond niets van in huis gekomen. De DJ’s hebben het in hun beats’n’bleeps verweven!
Organisatie: Tomorrowland
Tomorrowland 2012 – zaterdag 28 juli 2012
Tomorrowland 2012
zaterdag 28 juli 2012 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
The place to be was de mainstage, want vandaag viel er veel te beleven … De eerste grote naam op dag 2 Tomorrowland was al om 16u! op de Mainstage, met name Hardwell …’The Book off Wisdom’ opende zich en kondigde de Nederlandse DJ met veel furore aan. Vuurpijlen vlogen in de lucht en een regenboog manifesteerde zich in de lucht! Hij bracht een soft-house setje. Tussendoor werden de rozenblaadjes rijkelijk in het luchtruim boven de feestende menigte uitgestrooid vanuit de helikopters. De sympathieke gast eindigde zijn set in een ware hardcore stijl en opende de weg voor Chuckie.
Chuckie nam het naadloos over in dezelfde harde stijl. De harde, bonkende house beats dreunden door de speakers en een subtiel lichtspel vergezelde hem. Hij zette de Mainstage volledig naar zijn hand. De hyperkineut baadde in het zweet, en moest zelfs tussenin van t-shirt wisselen. Een nieuw fenomeen namen we waar: Chuckie zijn compagnon vroeg aan het publiek om met hun shirts een helikopter na te doen. Een indrukwekkend zicht! Remixen en eigen werk wisselde hij af … ergens hoorden we Calvin Harris met “Shotgun” van Zedd, en zijn eigen “Who is ready to jump”. Interactie met het publiek sierde de set.
Martin Solveig was de volgende grote naam. Met de gekende Björn Borg haarband en jack plaatste de Fransman zich achter de decs. Hij leefde zich helemaal uit in de eigen set. Hij voerde moeiteloos z’n publiek in die housy , trancy club sfeer en zijn dance hits als “The night out”, “Ready to go” en “Hello” brachten iedereen in extase . Zelfs een R'nB plaat (“Niggas In Paris” van Kayne West & Jay-Z) tussenin werd gesmaakt! Om dan maar te zwijgen over “Don’t speak” van No Doubt , eerst als ballad, maar al snel krijgt de song enkele forse beats bij. Onvergetelijk. Hij hitste het publiek op en zong soms mee. Hij bedankte het enthousiaste publiek en zei dat zij z’n set dicteerden; een plezier om dit te mogen meemaken! Cheers Martin.
De makers van het Tomorrowland Anthem “Tomorrow Changed Today” kwamen dan. Onze landgenoten Dimitri Vegas & Like Mike zorgden voor een groots feestje. Zelfs een commodore-achtig geluid, “Seven Nation Army” van The White Stripes en “Calarbia” van Rune, kon er vanaf. Waarna ze de harde beats (‘n’bleeps) van Jordy Dazz met “Drum Fails” door de speakers joegen. De Mainstage stond letterlijk in vuur en vlam. Spektakel. Bij “Champagne showers” van LMFAO trakteerden ze het publiek op spuitende flessen champagne. Eigentijdse remixen van o.m. “Californication” van de Red Hot Chili Peppers stookten het vuur nog eens aan. Ze sloten af met een golden classic in het genre, een prijsbeest van Push, “Universal Nations”! Op de grote beeldschermen werd het feestende publiek getoond, die Dimitri Vegas & Like Mike verafgoden ! …”They are the future of Tomorrowland …”
De eigenwijze Skrillex bracht een hard-tech setje. Dreunende , bonkende, schurende en drilborende beats … Wat op het eind toch wat vervelend klonk, door steeds dezelfde formule. Maar de man is ‘hot’ en iedereen ging uit z’n dak , hoewel men toch vermoeid begon te worden door die wendingen en tempowisselingen.
Harde dubstep dus …met eigen werk “My Name is Skrillex”, “Weekends!!!” en “Ruffnack”. Een reggae plaat ,“Make It Bun Dem” van Damain Marley sampelde hij er ergens tussenin.
Sonny John Moore aka Skrillex schraapte af en toe de keel af en zweepte het publiek op.
We zagen een mooi schouwspel van stroboscopen, water en vuur. De groene lasers zorgden ervoor dat de bomen rondom de Mainstage op een jungle leken. Schitterend. Plots werd er een hels vuurwerk afgestoken, die niet echt paste bij de muziek. Maar OK dit is Skrillex in z’n totaalconcept …
Het trio van Swedish House Maffia sloot af op de Mainstage. En ze kwamen ook officieel afscheid nemen van ons landje, want eind het jaar gaan de DJ’s hun eigen weg …. Er werd al verschillende keren gefluisterd dat de drie onderling niet meer echt overeen kwamen, maar daar was in hun set weinig van te zien. Ze gaan ervoor! Het eerste uur van hun set bood een clubby sfeertje met o.m. “Greyhound” als opener en “Lights” van Third Party.
Het tweede deel was toegankelijker, commerciëler, wat de temperatuur en de adrenaline deed stijgen. Ze speelden nog een “Antidote”, “Walking Alone” van Dirty South en “Insomnia” van Faithless. De Zweedse vlaggen zwierden heen en weer. Tranen vloeiden zelfs hier bij de die-hard fans.
Net als vorig jaar werden lichtbuizen uitgedeeld. Vorig jaar waren ze erg kleurrijk, nu waren ze blauw. Het zorgt voor een unieke visuele ervaring.
Weinig eigen nummers vanavond, maar overtuigende remixes … The crowd just loved it! Tomorrowland kreeg een afscheid in schoonheid van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso als DJ team. Swedish House Maffia waren een aangename gast en we zullen hen missen; hun visuele en auditieve sprookje is in het geheugen gegrift.
Tussenin hadden we nog enkele interessante DJ’s op andere stages
Porter Robinson is één van de jonkies op Tomorrowland op uitnodiging van Paul Van Dyk zelf. Porter Robinson, een jonge Amerikaan, schuwt het hardere werk. Pompende house-beats knalden door de boxen. Een jonge gast die imponeerde. Hoe zou je zelf zijn als je op de line up tussen de doorwinterde Ferry Corsten en Marco V staat.
Paul Van Dyk is één van de pioniers in het genre. Meer dan 20 jaar ervaring heeft hij . De manier waarop hij harde trance, house en techno verfijnt, is geniaal. Een graag geziene gast dus op Tomorrowland.
Trouwens, hij is hoofdact op de closing part van club Amnesia op Ibiza, iets wat de allergrootsten maar op hun palmares kunnen schrijven.
We kwamen terecht in de ‘I love the ‘90s’ tent. Niels Van Gogh was één van de opvallende DJ’s, een groots artiest van de nineties. Toon brak de Duitser door met zijn hit “Pulvertum”. Laat het nu die hit zijn die ervoor zorgde dat de tent volledig uit zijn dak ging. Samen met Niels Van Gogh genoot het publiek van de revival …
Yves Deruyter is één van de meest succesvolle DJ’s uit die jaren ’90. Deze muzikale wolf straalt dance-music uit. Een mengeling van electro, trance, dance, … , niet vies van retro; en beginnen met Underworld … Yeaahh ! Yves Deruyter stond aan de wieg van vele house-producties en in deze tent hoorden we nog eens enkele optimale clubhits … (dank aan Michaël)
Organisatie: Tomorrowland
Tomorrowland 2012 – zondag 29 juli 2012
Tomorrowland 2012
zondag 29 juli 2012 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
De Belg Yves V kwam op de Mainstage met een stevige intro. Rode spirovlammen vergezelden hem. Er was al redelijk wat volk opgedaagd. Papieren vlindertjes werden het luchtruim ingeschoten. De ex-leraar heeft zijn baan in het onderwijs onlangs opgezegd en stapt als full-time DJ door het leven. Hij speelde een heerlijke set en de zon kwam door het wolkendek meedansen. Het publiek ontplofte helemaal als hij "One Million" van Otto Knows door de speakers joeg!
Afro Jack loste Yves V af met een lange intro. Op de schermen telde een digitale klok 3 minuten af. Afro Jack zelf pepte het publiek intussen wat op. Dan ontplofte de boel met “This Is Love” van Will.I.Am feat. Eva Simons! Pompende beats knalden. Veel cijferwerk was te zien op de beeldschermen. De ex van Paris Hilton voelde zich lekker in z’n vel, en het was precies een thuismatch die hij speelde. En dat verwoordde hij zelf met "Coming Home" van Diddy & Dirty Money feat. Skylar Grey!
Het begon plots hevig te regenen, maar dat deerde het publiek niet! De Nederlander bleef doorgaan op zijn opzwepend elan en de zon kwam tevoorschijn, samen met de regen! Mooi, jammer dat het niet leidde tot een sprookjes-regenboog... Om het laatste kwartier van zijn set op gang te trekken bracht Afro Jack een eigentijdse versie van "Somebody That I Used To Know" van de Australische Belg Gotye.
Mister Tomorrowland David Guetta daagde op . ‘The book of wisdom’ sprak wijze woorden, er waren geluiden van een boot en een helikopter te horen … Guetta in aantocht … Het publiek schreeuwt, klapt in de handen en gaat compleet uit zijn dak. Plots komt David op het podium met een camera aan het voorhoofd, en hij begint zijn set met een aantal eigen nummertjes zoals "Titanium" en "Love Is Gone". Het publiek zong luidkeels mee. De DJ nam in het begin veel de micro en pepte het publiek meermaals op. Hij genoot zelf enorm van de aandacht. Hij nam zelf veel foto’s en filmpjes met zijn Iphone. Hij had een fotograaf mee, die hij instructies gaf. Ondanks dat hij z’n publiek weet te bespelen, was het een voor geprepareerd house setje. Wat pijnlijk door het feit dat de teksten van de liedjes al op het beeldscherm te zien waren, nog vóór het eigenlijke liedje begon. Hij trakteerde toch op enkele exclusieve (nieuwe) tracks.
Het werd donkerder en de flashlights bepaalden mee de sfeer. Wel vreemd dat de lasers wegbleven... Het laatste half uur van zijn set is jammer genoeg compleet de mist ingegaan! Door een technisch probleem was er zowat 10 minuten niks meer door de speakers gekomen! Het publiek leek er zich niets van aan te trekken. Feest stond voorop, dansen, zingen en roepen… “Seven Nation Army”, “Kernkraft 400” en “Hey Baby” werden luidkeels gezongen. Guetta moedigde z’n publiek aan , en zwierde met de armen heen en weer .
Toen er terug muziek was, ontplofte het! Het publiek ging nu helemaal uit zijn dak! David bedankte zijn publiek en een hels vuurwerk brak los! “Regen en technische problemen kunnen ons niet tegenhouden” zei hij. Hij sloot af met "Tonight’s Gonna Be A Good Night" en dat was het ook.
Daarna kwam Steve Aoki. Ook hij startte met een technisch probleem. We namen dan Dave Clarke mee, 1 van de godfathers van de elektronische muziek! In technokringen wordt hij zelfs The Baron of Techno genoemd. Hij speelde op zijn eigen stage onder een immens nagemaakte zon, wiens ogen waakten over het publiek. Hij speelde een heerlijke techno set. De laserlights, het vuur, de fonteinen en het gigantische reuzenrad achter hem koesterden we als de laatste momenten van Tomorrowland… Tomorrowland was opnieuw een legendarische editie!
Nabeschouwing
Opnieuw was er sprake van een geslaagde editie! De verschillende soorten muziekstijlen en - genres zijn een groot voordeel. De catering en de diversiteit van ‘festivalfood’ was lekker en van erg goede kwaliteit. Voor de fijnproevers was er het restaurant van Wout Bru of van Roger Van Damme. De vele bars en de eetgelegenheden op het domein maakten het je makkelijk. De talrijke security en de politie boden een veilig gevoel. Groeipijnen zijn aangepakt en zorgen voor een enorme verbetering van het totaalbeleven.
De organisatie streeft perfectie na en brengt alles in het teken van Tomorrowland, van drinkbekers, servetten, bordjes tot decoratie, festivalbandjes en de Comfort Zones. Een gepaste drukte en een leuke sfeer . Ook de buitenlandse kregen kans mee te genieten van die zaken, wat uitermate werd geapprecieerd.
Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: Tomorrowland
Suikerrock 2012: DAG 01: ZZ Top, Triggerfinger, The Union, Mojostar
Suikerrock 2012
Om 17h45 stipt was het aan MOJOSTAR om Suikerrock 2012 onder een schroeiende zon af te trappen. Pas enkele weken terug opgerakeld om rising blueshero PHILIP SAYCE te vervangen, lieten zij deze buitenkans niet onbenut om hun pas uitgebrachte debuutplaat te promoten. Ondanks de nog geringe opkomst, stak de band rond gitarist Simon Witvrouw meteen het vuur aan de lont en gaf het beste van zichzelf met een sterke selectie uit die debuutplaat. En dat 'beste' bestaat uit een mix van stevige rock, doorspekt met een flinke hap rootsy blueslicks van Witvrouw en collega gitarist Thijs 'El Boucho'. Een flink rockende set schotelden de 4 heren ons voor met als rustpunt de 'effe gas terugnemen omwille van het warme weer' knappe ballad 'Thinkin' about you'. Een band om in de gaten te houden !
THE UNION is dan weliswaar evenzeer een jonge band, bezieler en oprichter Luke Morley heeft er reeds een staat van dienst van ruim 20 jaar opzitten bij de Britse rockband THUNDER. Kompaan Peter Shoulder op zijn beurt is een oudgediende van WINTERVILLE, een Britse rechtdoor-rechtaan rockband actief van 2003 tot 2007, met toen ook ... jawel TRIGGERFINGER's Mario Goossens in de gelederen ! In Tienen serveerde The Union een selectie uit hun titelloze debuut en de recente 'Siren's song' CD.
Waar het studiomateriaal varieert van stevige classic blues-rock tot 'af en toe ietwat slijmerige' ballads, overheerste vooral die eerste categorie in hun set vandaag ! Na de op zich al sterke openingstrits “Watch the River Flow”, “Black Gold” en het sterke bluesy “Blame it on Tupelo” ging het viertal pas echt loos met up tempo rocker “Step Up to the Plate” en het loodzware “Obsession”. Morley trakteerde Tienen op de ene na de andere vlijmscherpe solo en op het schitterende (GEEN cover, maar toch sterk aan BLACK CROWES schatplichtige) “The Remedy” schitterde frontman Shoulder zelf op slide-gitaar. Eventjes wat gas terugnemen met “Cut the line” om dan in 'hevige' schoonheid te eindigen met o.a. het knappe “Easy Street” en afsluiter “Siren’s Song”, titelsong van hun nieuwe plaat. Een dijk van een nummer overigens, alhoewel de intro bij mij steeds THERAPY? 's “Six Mile Water” in gedachten brengt : Dat zelfde broeierige swamprock sfeertje, maar hier al snel evoluerend tot een beest van een rocksong ! Aangenaam verrast door deze eerste live ontmoeting met 'de vakbond', hopen we de heren snel nog eens terug te zien !
Een setje TRIGGERFINGER noteren we ook altijd. Alhoewel iets minder alom tegenwoordig dan verleden zomer (toen waren ze hier ook !), kan het ook geen probleem zijn om onze nationale trots deze zomer ergens in 'Belgie Festivalland' mee te pikken. “I'm Coming for You” en “On my Knees” knalden ze er als eerste songs door en zo was het ook : Tienen moest en zou weerom door de knieën gaan voor Block en co. Alle reeds vertrouwde elementen waren er terug : De verzorgde maatpakken en bijpassend schoeisel (nice color Ruben !), Mario's drum solo, de typische TF humor en Rubens 'Marshall stack' act, maar het zijn bovenal nog steeds DE songs die het hem doen : De gedreven passie van “Cherry”, een lekker voortdenderend “Let it ride”, een weerom bijtend “My baby's got a gun”, een swingend “All this dancin' around”, en meer van dat. Bissen moest natuurlijk ook : “Scream” en na de zopas doorstane uitputtingsslag het onvermijdelijke en O zo aanstekelijke “I follow rivers” als rustige finale, compleet met Mario op koffiekopje en andere percussie ! De 3 heren Triggerfingers bewezen eens te meer één van de vele -misschien wel de beste- Belgische live bands (ooit) te zijn. En nu maar wachten op echt nieuw werk.
En dan de hoogste tijd voor een vettige portie 'First class stomping boogie rock' van de 'Little ol' band from Texas' ZZ TOP ! (zie foto) . Met de 4-track digital download 'Texicali' onder de arm (hoe doe je dat eigenlijk met een download ?) als voorbode voor de LANG verwachte nieuwe 'produced by Rick Rubin' full-length CD, keken we enorm uit naar wat de 3 heren ons deze avond zouden voorschotelen :
De klassieke -weliswaar onverwoestbaar en ALTIJD oerdegelijke- 70's inspired setlist, of eindelijk een ferme hap nieuw werk... Het voorsmaakje van de 'Texicali' EP blijkt alvast veelbelovend : Waar single “I Gotsta Get Paid” en “Consumption” de lijn van ondertussen al bijna eeuwenoude voorgangers 'Mescalero' (2003) en 'Rhythmeen' (1996) voortzetten, lijkt het lekker boogiende “Chartreuse” zo van succesplaat 'Eliminator' weggeplukt te zijn en grijpt ballad “Over You” qua stijl vooral terug op een song als “Sure Got Cold After the Rain Fell” van hun 2e LP 'Rio Grande Mud' uit 1972! Jawel, de 'Little ol' band from Texas' bestaat sinds 1969 en speelt reeds een slordige 43 (!) jaar in dezelfde originele line-up Gibbons / Hill / Beard !!
En wat bleek ... Op het nieuwe “I Gotsta Get Paid” na, geen nieuw werk. Wel een resem vertrouwde classics als “Waitin' for the bus”, “Jesus just left Chicago”, “I'm bad, I'm nationwide”, “Heard it on the X” of de drie overbekende eighties hits (U weet wel welke, de laatste zelfs inclusief the 'Wooley guitars'), maar daarnaast enkele onverwachte 'nieuwe' oudjes in de setlist :
Slepende opener “Thunderbird”, zij het niet zo fel als destijds op de 'Fandango' LP (1974), de lekker vettige bluesrocker “My Head's in Mississippi” (oorspronkelijk uit 1990) en de snijdende trage “Vincent Price Blues” (uit de daarnet vermelde 'Rhythmeen' CD uit '97). Ook het door Billy Gibbons als 'a weird song' aangekondigde “Heaven, Hell or Houston” werd vanonder het stof gehaald. Origineel uit de 'El Loco' LP uit '81 en 'indeed a weird song', zoals de heren op hun 70's platen, lang voor de baarden hun intrede deden, wel geregeld eentje tussen hun stampende bluesrock neerpootten. Ander hoogtepunt was het felle “Beer Drinkers & Hell Raisers”, ooit nog door TOP fan Lemmy en de zijnen gecoverd.
Als afsluiter werden we als vanouds overdonderd met DE ultieme boogie rock triptiek : “Tube Snake Boogie”, “La Grange” (incl. een flard “Bar BQ”) en “Tush”.
Een flitsende finale van alweer geslaagde doortocht, met een deels 'vernieuwde' maar evenzeer vertrouwde show met alle juiste ingredienten : De 'syncronized' pasjes, de pluchen gitaren en de typische ZZ gimmicks ('kam eens uw baard'). En zo hebben wij het graag! Mogen ze nog lang doorrocken, onze Texaanse boogie brothers!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/suikerrock-2012/
Organisatie: Suikerrock, Tienen
Een liedjeskunstenaar is het, die Nederlander Erik De Jong, die op 41 jarige leeftijd debuteerde (2002); de tweede plaat ‘Dagen van gras , dagen van stro’ , kwam drie jaar later uit in 2005. Daarna kwamen talrijke samenwerkingsprojecten en nu de 50 voorbij is pas de derde cd te zien, ‘Tot ziens, Justine Keller’, een heerlijk relaxt sfeervol album , die opvallend positief en vrolijk kan klinken door de uptempo ritmes , de talrijke instrumenten, de geluidjes en Jongs unieke combinatie van zinnetjes en metaforen.
Een romantisch album, melancholisch aanvoelend , over van alles en nog wat , de liefde , afscheid nemen , dagdromen , een regelmatig terugkerende Justine, enz., bepaald door z’n fluisterzang .
Het zijn mooi gearrangeerde composities, sober ingehouden , check maar eens “Jij wint”, “Overvecht” en de titelsong; of ze zijn rijkelijk en kleurrijk met allerhande toeters en bellen en geluidseffecten . “Heel goed nieuws”, “Club insomnia”, “Begin oktober” en “We vieren het toch” zijn de ‘Beautiful day’s’ van U2.
Spinvis heeft een sterke derde cd uit .. Moderne Kleinkunst met een grote K …
Samen met Aloe Blacc en Plan B is de 32 jarige sing/songwriters uit Ann Arbor, Michigan Mayer Hawthorne één van de nieuwe soulwonders. Hij is aan z’n tweede cd toe, ‘How do you do?’ , die het veelgeprezen debuut ‘A strange arrangement’ , de EP ‘Impressions’ (met covers) en een live dubbelaar opvolgt.
Hawthorne, een ‘Austin Powers’ lookalike met vlinderdas , overtuigt met het lichtvoetig, aanstekelijk fris ‘feelin’ good’ Motown geluid; z’n extraverte uitstraling geef elan aan deze sound. Het retrogeluid refereert aan Smokey Robinson, Curtis Mayfield, Otis Redding, Stevie Wonder, Jackie Wilson en Barry White, alsof het materiaal in de jaren ‘60 is geschreven en opgenomen.
We horen een variatie van zwoele, zeemzoeterige liefdesliedjes (al of niet gebroken hartjes!), relaxte ‘West Coast’ soul tot dampende, opwindende ‘funksoulbrother’ cocktails.
Twaalf speelse, leuke, ontspannende songs ( o.m. “A long time”, “Dreaming”, “The walk” en “You called me”), die boeien door een pretentieloze directheid en eenvoud. Melodieuze, gepolijste ‘black’ soul en beach music, die weet te raken! Afgelijnd dus, maar knap gedaan ! Bewondering dus voor de ‘love, peace & soul’ van een sing/songwriter en multi-instrumentalist , die hier doorbreekt met deze plaat.
De groepsnaam en de titel van de cd passen volledig in de muzikale outfit van het Zweedse duo Fredrick Balck en Maria Linden . Breekbare, dromerige shoegazepop , meeslepende , zweverige , hemelse zanglijnen en een rits synths en effects . Een geluid dat koud- warm blaast , getuigt van een koele schoonheid en donkere romantiek omhelst .
De eerste songs “Winter beats”, “Wired” en de titelsong intrigeren door de broeierige opbouw en de repetitieve ritmes . De daaropvolgende nummers blijven binnen een dromerig concept . “I kill your love, baby” is de meest sfeervolle, intimistische song en op de laatste “Empty bottles” en “No way outtro” durft het duo wat meer rock in hun intieme ‘droom’ shoegaze te brengen,
Tja , het hartje zal bonken bij deze voor wie houdt van een My Bloody Valentine, Cocteau Twins en Lush .
Andrew Bird heeft al een handvol ingetogen en aanstekelijke sing/songwriter popsongs uit. Ook de laatste nieuwe cd, die wat op zich liet wachten, is meer dan de moeite en is uitermate genietbaar door de verrassende wendingen en mans ingenieuze en inventieve vioolspel. Het dromerige materiaal heeft een sterke ritmiek en een folky inslag. De licht galmende zang en het gefluit komt het materiaal ten goede. “Desperation breeds” is de nieuwsgierige opener van de best sfeervolle , boeiende plaat. “Danse Caribe” doet heupwiegen, er is een duet met St. Vincent Annie Clark (“Lusitania”) , een broeierige “Hole in the ocean”, of hij voert je mee voor een rustige rit via een ingetogen “Lazy projector”. Overtuigend werk dus! Foei dat we deze man niet eerder hebben ontdekt .
Ofschoon Johny Rotten met de Sex Pistols mijlpaal ‘Never Mind The Bollocks’ een onuitwisbare knoert van een stempel heeft gedrukt en de muziekwereld voorgoed heeft veranderd, kon hij toch altijd meer zijn artistieke ei kwijt bij PIL. De platen van PIL zijn bijlange niet allemaal even sterk, maar de originaliteit en het avontuurlijke die zich bij dit zootje ongeregeld manifesteerde was veruit veel interessanter dan de eenzijdigheid van de Pistols.
Bij de potsierlijke circusact die de herenigde Sex Pistols enkele jaren geleden opvoerden op de Lokerse Feesten kwam de vraag al bij ons op “zou hij nu niet beter PIL terug in het leven roepen in plaats van zich hier eindeloos belachelijk te maken met deze geforceerde bedoening ?”. Wij hadden gelijk, niet zo gek lang daarna ging hij terug met PIL de hort op en daar is deze voortreffelijke ‘This is PIL’ uitgegroeid, wederom een plaat die getuigt van een gezonde creatieve geest. Het ware nog beter geweest als de aangenaam geschifte Jah Wobble ook weer van de partij zou zijn, maar een mens kan niet alles willen.
Op opener “This is PIL” introduceert Lydon nog maar een keertje zijn band, “You are know entering a PIL zone” luidt het en het wakkert al meteen onze interesse aan naar hetgeen komen moet, en dat is bijzonder aardig. Post punk, reggae en funk smelten samen in een verslavend “One drop” en een punk vibe nestelt zich in een gejaagd “Terra-gate”. De hele plaat door blijft PIL de aandacht vasthouden met verrassende wendingen en sterke songs, wij bespeuren geen haperingen of zwakke momentjes. De gitaar van Lu Edmonds slorpt de nodige echo’s naar binnen en klinkt bij momenten scherp en funky. De diepe dub sounds die Scott Firth uit zijn basgitaar haalt zorgen er voor dat wij Jah Wobble nergens missen, en dat is een heuse verdienste. Rotten zelf, of Lydon zoals u wil, kan nog steeds met overtuiging tegen verschillende schenen schoppen, er schuilt nog altijd een rebel in hem en die kwaadheid uit zich in die typisch furieuze vocals.
Met venijnig dreigende lange nummers als “Fool” en “Out of the woods” begeeft PIL zich zelfs zonder schroom en moeite in het vaarwater van hun magnum opus ‘Metal Box’. Het resultaat mag er zijn.
De beste PIL in jaren.
Arktika is een postrock band uit Cologne, Duitsland en voorziet begin augustus een releaseshow van hun nieuw album ‘Symmetry’. Arktika begon in 2008 en heeft intussen drie albums op hun naam staan. Voor diegene die zich afvragen waar de naam ‘Arktika’ vandaan komt: de ‘Arktika’ is een Russische atoomijsbreker uit de Arktika-klasse.
Met nummers die de kaap van tien minuten bereiken brengen ze met ‘Symmetry’ opnieuw een zinderende sfeer van postrock, postcore en sludge. Daarnaast brengen ze vaak ook een ode aan de 90ties emocore omringd met atmosferische melodieën. De stem, afwisselend rauw en radeloos klinkend, creëert mee de sfeer die Arktika wil overbrengen aan hun luisteraars.
Op http://www.facebook.com/arktika.germany kan je hun opkomende shows op de voet volgen!
Hookworms bracht in februari ‘Live Vol. I’ uit, een album die slechts vijf nummers telt. Maar het zijn er vijf om U tegen te zeggen! Hookworms brengt psychedelische krautrock van een hoog niveau. De zang geven ze eerder een ondergeschikte plaats wat de psychedelische sfeer die ze instrumentaal creëren dan ook alle eer aandoet. Als je je ogen sluit zou je je kunnen wanen temidden het voormalig Woodstockfestival.
Hoewel er weinig info over de band zelf te vinden is op het wereldwijde web lijkt hun facebookpagina http://www.facebook.com/Hookworms een ware stortregen aan optredens en festivals te bevatten. Het is nog even wachten op hun debuutlp maar op hun bandcamppagina http://hookworms.bandcamp.com/ kan je alvast een voorsmaakje van deze psychrockwarriors vinden.
Aanvankelijk begonnen als Amerikaanse westcoast hardcore punkers, hebben de heren van Ceremony op ‘Zoo’ wat meer diepgang en postpunk in hun songs laten sijpelen. Niet dat de rechttoe rechtaan old school punkrock helemaal verdwenen is, getuige wild om zich heen schoppende lellen als “Citizen” en “Ordinary people”, maar er wordt al meer met de postpunk van Wire en PIL geflirt op “Brace yourself” en “Hotel”. Met “Community Service” hebben ze zelfs een kwieke garagerocker in huis en afsluiter “Video” is een rauwe indierockballad die bredere horizonten verkent. De ganse plaat echter blijft een gretige primitieve punkspirit behouden, en dat is wat van ‘Zoo’ een pittig schijfje maakt.
Useless Children uit Melbourne bracht in 2010 een EP getiteld ‘Skin’ uit en breien hier nu een vervolg aan met een volwaardig album ‘Post Ending//Pre Completion’. Ze staan ervoor gekend om heavy noise rock geluiden te brengen gedrenkt in een bad van postpunk. De strakke ritmes en rauwe killerriffs zijn doorheen de nummers een constante in vergelijking met hun jungle aan noise en onversneden vocals . Verder hoor je in hun nummers ook duidelijk industrial en psychedelische invloeden, wat het geheel een high voltage geeft. De ongeveer 30 minuten durende trip doorheen hun noiseland is een ware oerbeleving.
Op http://uselesschildren.bandcamp.com/album/post-ending-pre-completion kan je hun beluisteren.
10 Days Off 2012 – Dag 10 – The Magician (BE), DJ Harvey (UK), Jacques Renault (USA)
10 Days Off 2012
Een rustdag inlassen net voor de finale van 10 Days Off lijkt allesbehalve een slecht idee, wetende dat het feest van vanavond doorgaat tot maandagmiddag 14u00. Of we het tot dan uithouden is nu moeilijk voorspelbaar, maar wat wel zeker is dat we er vanavond nog een spreekwoordelijke lap gaan op geven. Op het eerste zicht lijkt de affiche niet de meest interessante om dit fantastisch tiendaags festival af te sluiten. Toch werden we vanavond heel aangenaam verrast door de headliners.
Halverwege de set van de Magician komen wij nog wat loom binnengesloft. Wat had je ook verwacht? Tijdens de Genste Feesten wordt een gemiddelde die-hard-feestneus zijn bioritme danig in de war gebracht. Dag wordt nacht en omgekeerd.
Eigenlijk valt het meteen op dat er weinig of geen feestsfeer in lucht hangt, ondanks dat de Vooruit al mooi volgelopen is. De set van de in maatpak gedoste Magician zet bitterweinig mensen in beweging en dit blijft ook zo tot op het einde. Afsluiten deed hij met zijn eigen remixhit “I Follow Rivers” van Lykke Li.
Ook nu amper enthousiasme te bespeuren bij het iets oudere feestpubliek dat blijkbaar ongeduldig zit te wachten op de marathonset van de Britse DJ Harvey. Vanaf de eerste plaat weet hij met zijn jarenlange ervaring en zijn aanstekelijk enthousiasme meteen het publiek in beweging te zetten. Zijn vier uur durende set is een mooie afwisseling van sexy house over disco naar iets meer pompende tech house. Klassieke discoplaatjes worden perfect gemixt met nieuwe, onbekende housetracks. Het hoogtepunt van de avond was zonder twijfel de ultralanggerekte mix van “The Sky Was Pink” van Nathan Fake met “I Feel Love” van Donna Summer. Een ware les in het mixen van verschillende genres. Afsluiten deed hij met de krakende klassieker, “Crispy Bacon” van Laurent Garnier
Wat Harvey en ook Jacques Renault zo geniaal maken is dat zij je met platen om de oren slingeren waar zowat niemand ooit van gehoord heeft. Vintage disco, vette chicago house, nu-disco, donkere (vocal) house. Ondanks het hoge niveau van Jacques’ set moeten we toch uiteindelijk toegeven aan de vermoeidheid. De benen willen niet meer mee, het hoofd is moe!
Volgend jaar zijn we terug van de partij! Of toch niet? Intussen wordt er hier en daar gefluisterd dat 10DaysOff aan zijn laatste editie zou toe zijn. Zo ver zal het nog niet meteen komen, maar laat ons zeggen dat de toekomst van dit officieel festival van de Gentse Feesten vanaf 1 januari 2013 onzeker wordt. De Vlaamse Regering besliste recent dat de structurele subsidiëring voor de muziekclub ‘5 voor 12’ – de organisator van 10DaysOff – voor de periode 2013-2016 wegvalt. Momenteel wordt er wel gekeken welke stappen de organisatie kunnen zetten om het voortbestaan van dit festival te kunnen verzekeren. Het zou in ieder geval zonde zijn om dit festival voor meerwaardezoekers te zien verdwijnen. Voorlopig blijven we nog even in de waan dat 10 Days Off ons ook in 2013 bediend van elektronische muziek van de bovenste plank.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 9 – The Time And Space Machine (UK – Live), John Talabot (ES), Mark E (UK), Borat & Lorin (BE)
10 Days Off 2012
Op deze Nationale Feestdag hebben lokale vinylfreaks als Borat & Lorin de eer om deze mooie dansavond in- en uit te leiden. Maar wat ons nog meer interesseert is het hoog bezoek van de drie andere aangekondigde namen op de affiche.
Een geweldige band als The Time And Space Machine past vanavond blijkbaar niet in het rijtje. Dit was ook heel duidelijk merkbaar bij het publiek. Heel wat feestvierders wisten helemaal niet hoe om te gaan met de psychedelische krautrock van deze live band. Wie toch even de kans gaf om dit collectief te observeren, zal getuige geweest zijn van een meer dan aardige LSD-tripachtige set vol van psychedelische soundscapes en lekkere grooves. De band houdt het vijf minuten voor tijd voor bekeken in de hoop dat zij nog even worden teruggeroepen voor een bisnummer. Het publiek gaf geen krimp. Beetje triest voor hun maar mij hebben ze wel weten bekoren.
Natuurlijk komen mensen vanavond afgezakt naar de Vooruit voor John Talabot , dé nieuwe sensatie uit het elektronisch muzieklandschap. Deze Catalaanse man wordt in alle geschreven pers bejubeld voor zijn laatste full album, ‘fIN’. Toegegeven, dit is het meest verfrissende elektronische album dat ik tot nu toe in 2012 al heb zien verschijnen. Vanavond brengt hij geen live set waarbij zijn eigen werk in het middelpunt van de belangstelling staat. Hij komt als knoppendraaier vanavond wel op de proppen met een zeer gesmaakte DJ-set, gaande van slomohouse over balearic disco naar deep house en minimal techno. Zelden overschrijdt hij een tempo van 115-120 BPM. Nooit was er dit jaar op 10Days een zwoele, sexy sfeer te bespeuren als vanavond. Dat de Barcelonees het publiek rond zijn vinger heeft kunnen winden is eigenlijk een understatement.
Maar al te graag neemt housemeester Mark E het perfect op kamertemperatuur opgewarmde publiek over van Talabot. Mark E verandert weinig aan het recept van zijn voorganger. Toch maakt hij na een vijftal minuten duidelijk dat hij naast house en disco ook iets steviger en sneller uit de hoek zal komen. Ondanks dat deze Brit vaak van mood verandert, blijft hij de kamer vullen met genietbare beats en happy faces. Het ‘feel free-gevoel’ komt na ruim een uur in zijn set tot een magisch hoogtepunt bij het nummer “Summer Daze” van Nick Holder.
Dit was alweer een geslaagd nachtje Vooruit. Wie nog energie in voorraad heeft kan gerust nog verder de ochtend in dansen met Borat & Lorin.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 06 – Compact Disc Dummies (BE – Live), Polydor (BE), Etienne De Crécy (FR)
10 Days Off 2012
De vermoeidheid begint na 6 dagen elektronisch geweld nu wel toe te slaan. En dit is dan nog lichtjes uitgedrukt. Maar kom, het zijn Gentse Feesten en we zijn bovendien niet zomaar kapot te krijgen. Het alcoholgebruik misschien even terugschroeven en het komt terug helemaal in orde vanavond.
Toch hebben we ons allereerste frisse pint halverwege het concert van het zogenaamde electropunkgeweld van Compact Disc Dummies. Deze jonge West-Vlaamse broers die laatst de Humo Rock Rally wonnen, bonken er stevig op los met elektrocuterende gitaar en beats. Deze jonkies palmen de concertzaal in met een heel energieke set, perfect op maat van de jongere generatie elektropunkers. Sommige nummers vragen misschien nog iets meer body, maar hun remake van “Toxic” van Britney blijft wel een geweldig nummer. Deze tieners hebben lef en gaan zeker nog verder groeien maar ze zijn momenteel misschien nog niet rijp genoeg voor de top van elektropunkscene van vandaag. Keep up the good work boys!
De in Gent gebaseerde Thomas Houthave, of beter gekend als Polydor, neemt het van de broertjes over en hij gaat verder op hun elektro-elan. Een mapje compact discs en een publiek dat er zin in heeft. Meer heeft de man niet nodig om er een kolkend feestje van te maken. Het soort snerende elektro met ontelbare over-the-top climaxen is eerlijk gezegd niet echt aan ons besteed. Daar denkt het publiek ongetwijfeld wel heel anders over.
Eigenlijk keken we al de hele avond uit om een ancien als Etienne De Crécy nog eens aan het werk te zien. En verrassend genoeg lijkt hij even de vette, uiteenspattende elektrobeats links liggen. De baardige Etienne laat zich van zijn mooiste kant zien als hij het publiek verfrist met een half uurtje funky en happy house. Toch heeft hij van onder andere zijn talrijk opgekomen internationale fans uit Frankrijk en Nederland begrepen dat ze meer zin hebben in smerigere beats. Op zo’n momenten verslapt mijn interesse. Ik kan er niet om heen dat keihard opzwepende elektro met veel te talrijke hoogtepunten per track me weinig of niet raakt. Ofwel is het platte kermisgehalte dat me niet goed afgaat ofwel word ik gewoon te oud om hier naar te luisteren. Velen zullen me gelijk geven wat het eerste betreft. I’m off. Nog veel plezier aan de feestende elektrohipsters.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Exit Festival 2012 (Servië) – 12 t/m 15 juli 2012
Exit Festival 2012
Terwijl Dour letterlijk verzuipt in de regen , dan kunnen wij hier op het Exit Festival in Servië languit ‘chillen’ bij 35°C aan de oevers van de Donau… de kloof tussen ‘West’ en ‘Oost’ Europa is nooit echt rechtvaardig geweest.
Gestart als een protestactie eind jaren ’90 tegen het nationalistisch isolationisme onder het Milosevic tijdperk met de nobele hoop dat ‘muziek een verschil kan maken’, mag het vierdaagse Exit festival in het Servische Novi Sad zich anno 2012 verheugen op meer dan 100.000 bezoekers. Een affiche die zowel rock nostalgici als dance adepten aanspreekt, een unieke setting in en rond de Petrovaradin burcht op een rots hoog boven de Donau, de dorstige temperaturen die aan zeer democratische prijzen gelest kunnen worden,… wat is er nog meer nodig om U eindelijk eens te reppen richting Balkan?
Diegenen die iedere dag graag vroeg onder de wol kruipen zijn er wel aan voor de moeite, want Exit mikt resoluut op de nachtraven onder ons. De eerste lokale groepjes beginnen er hier niet aan vóór 19.00 uur, en vervolgens blijft het verbazend lang rustig tot de echte volkstoeloop zich begint te manifesteren rond 24.00 uur om pas rond 8.00 uur ‘s morgens, al dan niet gedwongen, tot stilstand komt. Duizenden feestvierders die daarna nog ergens een afterparty gaan meepikken aan de overkant van de Donau via de brug die in 1999 nog verwoest werd door NAVO bombardementen… Het levert surrealistische en onvergetelijke beelden op!
Dat de Dance Arena dé trekpleister is van Exit zal dan ook niet verbazen. Techno pioniers als Kenny Larkin, Richie Hawtin en Laurent Garnier wisselen op dit bijzonder indrukwekkend amfitheater af met meer eigentijdse acts als Avicii en Knife Party. De Main Stage serveerde met Duran Duran, New Order, Erykah Badu en Guns ’n Roses headliners die we de voorbije decennia al in een toegegeven betere vorm aan het werk zagen, maar dat mocht de pret zeker niet bedrukken. Exotische (Reggae Stage), metal (Explosive Stage), extravagante (Loud & Queer Stage) of sensuele (Peep Show Stage) alternatieven zijn er op ieder ogenblik in overvloed. Een minimum aan conditie is dus zeker geen overbodige luxe, niet enkel om iedere dag de rots naar de burcht te beklimmen, maar ook om de afstand te overbruggen via gangen en bruggen tussen de meer dan 20 podia rond het imposante fort. Dit gezegd zijnde: de ‘food corner’ mocht best wat meer Bourgondisch aangekleed worden, al deed af en toe een flinke shot “rakija” wonderen.
Uiteraard is een Exit vierdaagse zoveel meer dan een festival. Wie weinig slaap nodig heeft en ook overdag zijn hedonistische lusten wil botvieren komt hier ruimschoots aan zijn trekken op de talrijke terrasjes in het Habsburgse stadscentrum, in de cocktailbars langs het strand van de Donau, in de koele wijnkelders ergens in de Vojvodina provincie of… combineert ze alle drie op één dag door gebruik te maken van de overvloed aan spotgoedkope taxi’s. Al is de opvallende gastvrijheid van het trotse Servische volk misschien wel de allergrootste troef van Exit
Vrijdag 13 juli 2012
Het nagenoeg lege festivalterrein bracht ons naar de Reggae Stage, een vrij groot podium – sponsored by Gazprom - geprangd tussen de kasteelmuren in het midden van de burcht. Om 19u gaf daar Chili-Chili het startschot van de avond, een Jamaicaanse band die vooral reggae-covers brengt. Een druk gesticulerende rasta probeerde het geheel in goede banen te leiden, maar van muziek kwam er nog niet veel terecht, ondanks de mooie stem van zangeres Anna: er haperde iets aan de draaitafel en de muziek werd een aantal keer stilgelegd. Bovendien verscheen het aanwezige publiek – een twintigtal man – nog niet erg uitgeslapen op het appèl en in applaudisseren hadden ze niet veel zin. Na I don’t want no shy guy van Diana King besloten we andere oorden op te zoeken. Chili-Chili stond gedurende het festival een aantal keer geprogrammeerd laat op de avond of vroeg in de ochtend, wellicht maakten ze dan meer kans op een feestje.
De Roemenen van Grimus openden de Fusion Stage met theatrale poprock waarvoor ze zelfs in eigen land niet vlug de beker voor originaliteit in de wacht zullen slepen. Enkel tijdens de beste nummers konden we een vleugje ‘The Bravery’ opsnuiven, maar enthousiast klonken ze wel. Al na drie nummers ruilde hun zanger het podium in voor het publiek, al kon dat ook bedoeld zijn om de geringe opkomst van zo een twintig man toch nog enigszins aan te dikken. Neem dit niet al te persoonlijk heren. Een festivaldag openen is nooit een cadeau, en zeker niet op Exit waar de bom pas op de ochtend van dezelfde dag ontploft.
Op plaatsen waar evidente persoonlijke vrijheden maatschappelijk nog veel te weinig getolereerd worden doen zich doorgaans de meest extravagante uitspattingen voor, en dat was op de Loud & Queer Stage met dj Marina Perazić niet anders. Marina, een aimabele niet meer zo jonge dame die met haar veel te strakke zwarte jurk ontsnapt leek uit een vitrine, zorgde met plaatjes van Lady Gaga, Lauryn Hill en Beyoncé voor hitsige, uitbundige danstaferelen, met de Magician versie van Lykki Li’s “I Follow Rivers” als absoluut hoogtepunt. Ze geraakte hier al vlug zodanig opgewonden van dat ze zelf spontaan begon mee te dansen met de kleurrijke figuren op de dansvloer, waaronder een streng kijkende dame in een verpleegstersoutfit.
Op het hoofdpodium mocht The Duke Spirit de spits afbijten voor Hercules & Love Affair en New Order. Deze Londonse band – opgericht in 2003 rond de zangeres Liela Moss, gitarist Luke Ford en bassist Tony Butler – is bij ons relatief onbekend, maar in de Angelsaksische landen werden hun albums ‘Cuts Across the Land’, ‘Neptune’ en ‘Bruiser’ erg goed ontvangen. Eerder waren ze te zien op het Coachella festival in California en speelden ze op het voorprogramma van REM en Queens of the Stone Age. We vermoeden dat de organisatoren van Exit de band op de affiche plaatsten voor de grote getale Engelstaligen aanwezig op Exit, maar zij kregen de weide amper gevuld. Ondanks de melodieuze songs en
het hoog rockgehalte van zangeres Liela Moss, kwam het optreden nooit tot het gewenste hoogtepunt en bleef de reactie van het makke publiek uit.
Op de kleinere Elektrana Stage, aan de buitenzijde van de versterkte burcht – daar waar je met de Zip-line via koord en kabel naar beneden kan glijden - stonden aardig wat dj’s geprogrammeerd. Wat het concept van het dj-duo Dženis & Penis moet voorstellen weten we niet, we vermoeden dat de vrouw als Dženis en de man als Penis door het artiestenleven gaat, maar plaatjes draaien kunnen ze wel. Veel ambiance bij de massa die de benen strekt op geremixede platen van Prince’s “When the Doves Cry” en andere jaren ’80-klassiekers. Vooral de charismatische vrouwelijke helft van het duo kreeg het publiek op haar hand.
Op de Jelen Fusion Stage treden voornamelijk beginnende artiesten of lokale beroemdheden op en de Lollobrigida Girls konden hierop blijkbaar niet ontbreken. Het publiek was en masse afgezakt voor deze Kroatische zangeressen die zich vooral in Zagreb ophouden. Google leert dat de leden van de begeleidingsband uit Slovenië afkomstig zijn, wat het officieel een Kroatisch-Sloveense band maakt. De muziek van Lollobrigida wordt omschreven als electro-pop en werd een tiental jaar geleden erg populair in Balkanlanden met nummers als “Moj decko je gay “ (“mijn vriend is homo”) en “Bubblegum boy”. Voorheen stond Lollibrigida op het Exit-festival trouwens al op de Elektrana en zelfs op de Main stage. Misschien niet helemaal terecht om hierover te recenseren – we hielden het maar een kwartier uit – maar zowel vocaal als instrumentaal konden de Lollobrigida Girls ons absoluut niet bekoren. We dachten eerlijk gezegd meteen aan de Oost-Europese inzendingen voor het Eurovisiesongfestival – met veel show, schreeuwende vrouwen en een paar onbeduidende beats.
New Order nam een trage start. Opener “Chrystal” verzoop in een ondermaatse geluidsmix en de drum & bass versie van “Isolation” deed toch wenkbrauwen fronsen. Het doorsnee Exit publiek zat misschien niet echt te wachten op de klinisch deprimerende “Closer” uitvoering, maar op verkrachting staan wel zware straffen. Pas vanaf “Bizarre Love Triangle” balanceerde de sound eindelijk beter uit en werd opnieuw duidelijk hoe grensverleggend deze Britten dertig jaar later nog altijd klinken. De Dance Arena mocht op hetzelfde ogenblik jonger, hipper, spectaculairder ogen, hier op de Main Stage werd wel de mosterd gehaald! “Temptation”, “Confusion”, “True Faith”,… de dansbare hits volgden elkaar nu in sneltempo op tot het onverwoestbare “Blue Monday” voor extatische taferelen op en voor het podium zorgde. De Joy Division erfenissen “Transmission” en “Love Will Tear Us Apart” in de bisronde waren om duimen en vingers van af te likken. Tijdens de Lokerse Feesten moet New Order zeker nóg beter kunnen!
Al van zeer ver kon je de diepe bassen van Netsky over de weide horen dreunen. Er was voor Netksy véél volk komen opdagen, zoveel was duidelijk. Drum ’n bass geremixed met – al dan niet – bestaande gezongen of instrumentale melodieën, staan duidelijk garant voor een wild feestje. De Belgische producer, bijgestaan door MC Dynamite, slaagde er moeiteloos in om de hele massa aan het springen en dansen te brengen. Zelden zoveel sfeer gezien op een festivalweide! Onder meer “Turn Up (The Music”), “Give & Take “ en “Come Alive” waren hoogtepunten. Het succes van Netsky heeft ongetwijfeld te maken met zijn sterke live-reputatie, en we vermoeden dat hij veel nieuwe zieltjes heeft gewonnen die avond: aan de ontbijttafel van het hotel was Netksy de daaropvolgende dag the talk-of-the-town onder de internationale hotelgasten.
Pompende minimal techno beats en driedimensionele visuals van vlammen waardoor het leek alsof het podium letterlijk in de fik stond… meer dan 50 meter moest er via trappen afgedaald worden naar de hel van de ‘Burn’ Dance Arena. Minder bloeddorstig dan bij de Romeinen maar even verslavend, het party volkje genoot van de kunstjes van Frankfürter Robert Dietz: op het juiste moment de basknop eventjes terugdraaien om vervolgens te laten ontploffen… Oorverdovend gejuich en blijde gezichten in de arena!
Zaterdag 14 juli 2012
De belangstelling voor Suicidal Tendencies was eerder magertjes en ook wij werden die dag nooit echt wild van de opener op de Main Stage. Hoewel de corpulente zanger Mike Muir nog het enig overgebleven groepslid is sedert de oprichting van dit hardcore gezelschap uit Venice, LA in 1981, is hun sound nauwelijks geëvolueerd. Veel goede bedoelingen “from the bottom of our hearts” en welgemeende “thank you’s” in overvloed, dat wel, maar Suicidal Tendencies ontbeert nog steeds echt goede songs om een uur lang te beklijven buiten de skateboard scene.
Na het geweld van de Suicidal Tendencies besloten we even af te koelen in de Peep Show Stage, die je kon bereiken door een steile trap af te dalen en door een in doek geknipt sleutelgat te stappen. In de kleine, maar gezellig ruimte waren alle attributen aanwezig voor een sensuele avond: een fontein, matrassen en lounge-zetels, een schommel bekleed met rozenblaadjes en een heuse “love-tent”. Op een groot scherm werd de film Intimacy van regisseur Patrice Chérau (2001) vertoond. Iets te langdradig voor een ongeduldige festivalziel en bovendien veel te heet om in een tent te duiken, besloten we het hierbij te laten.
Hoog tijd om steviger oorden op te zoeken op de ‘Explosion Stage’ met de Servische “deathtrash” van Infest. Dit woest en onverzorgd gezelschap voelde zich als een vis in het water in de middeleeuwse setting waartegen met grafkelderstem gedebiteerde songs als “Onward To Destroy”, “Back To The War” en “Upon The Suffering” nare herinneringen naar boven brachten.
Death by Chocolate is blijkbaar een marketingterm voor desserts waarvan chocolade het voornaamste ingrediënt is. Death by Chocolate is ook een nummer van de Simple Minds uit 2009. Maar Death by Chocolate is nu ook een veelbelovende band uit Zwitserland, die op de Fusion stage stond geprogrammeerd om 21u30. Met de wat onnatuurlijk ogende naam From birthdays to funerals leverde deze vijfkoppige indiegroep recent hun eerste studioalbum af. Zelf beschrijven ze hun muziek als “Take a helping of guitar music, mix it with a little Hammond and Synthesizer sounds, a good shot of Rock’n’Roll and there you have “Death by Chocolate”. Niet gelogen: wij waren meteen gewonnen voor deze enthousiaste muzikanten (zelfs al moest de zanger optreden op krukken): met sterke gitaarrifs, stevige drums, goede melodieën en een standvastige, warme stem overwonnen ze het dansende en zingende publiek. Als we toch een vergelijking moeten maken: wij herkenden een vleugje Kasabian en Kaiser Chiefs. Hopelijk snel in België te horen!
De soul van de in strak pak uitgedoste Plan B, alias Ben Drew, was aanvankelijk een welgekomen, stijlvolle afwisseling in de programmering op de Main Stage tot dusver.
De wereldhit “She Said” die knipoogt naar Jamie Lidell en Marc Ronson zat al vroeg in de set en ook het entertainment intermezzo van beatmaster SFX was indrukwekkend. “I Like To Move It”, “Ain’t No Sunshine”, “Seven Nation Army”,… deze entertainer pur sang wist op een hoogst originele wijze de gekste klanken uit zijn keel te toveren tot groot jolijt van het publiek. Wat daarna volgde, zeg maar het tweede deel van de show, was echter veel minder indrukwekkend. “Stand By Me” op een dubstep ritme kon ons al niet echt bekoren en het einde van de set ontaardde zelfs in een Limp Bizkit pastiche. Eindoordeel: super entertainment maar muzikaal veel te mager.
Erykah Badu houdt er volgens ons één van de meest strakke tourschema’s op na van alle rondreizende muzikanten. Dat leiden we toch af uit het aantal keren dat we miss Badu mochten verwelkomen op Europese festivals. En eerlijk gezegd dreigt een lichte overkill, vooral omdat haar concerten al jaar en dag volgens hetzelfde stramien verlopen: ze laat haar begeleidingsband een half uur tot drie kwartier ‘inspelen’, dan maakt ze haar glamoureuze entrée – meestal met indrukwekkend hoofdtooi - om vervolgens een uur schreeuwerige melodieën te zingen – bijgestaan door een resem backing vocals - op een eeuwigdurend mellow ritme. Deze keer lanceerde ze zelf af en toe een paar beats op een sequencer die ze naast zich had opgesteld. Ook weinig of geen hits hebben we gehoord, zo had ik graag eens “Tyrone” gehoord (toch haar bekendste single). “On&On” daarentegen staat altijd op de setlist. Ook het publiek vergaat het bij Erykah Badu meestal op dezelfde wijze: het eerste half uur reageert iedereen nog enthousiast, maar het duurt niet lang vooraleer de interesse zienderogen afneemt (toch in de rangen waar wij ons bevonden). Misschien omdat Erykah Badu geen enkele poging onderneemt om met het publiek in contact te komen?
Zondag 15 juli 2012
Lag het aan de hitte die dag of beginnen de continue line up veranderingen van de voorbije jaren hun tol te eisen? We hebben Wolfmother in ieder geval al veel snediger horen surfen op de muzikale erfenis van Led Zeppelin. Op “Woman”, dat al vroeg in de set zat jankte Andrew Stockdale nog als vanouds, maar daarna beleefde de Australiër een dipje waarvan hij nooit meer echt herstelde.
Hun muzikaal hoogtepunt mag dan al lang voorbij zijn, Guns ‘n Roses blijft anno 2012 met voorsprong nog altijd een van de allerbekendse rockbands wereldwijd. Ook in Servië, want voor geen enkele andere groep stond de Main Stage dit jaar zo volgepakt. Niet enkel met oude hardrockers uit de provincie, opvallend veel jeugdige liefhebbers bleken zo een mouwloos zwart T-shirt met een roos en revolver erop best wel cool en hip te vinden.
Een verdiende stek dus als absolute headliner van Exit, al zijn de verhalen die over de optredens van Guns ’n Roses de laatste jaren de ronde doen doorgaans weinig flatterend.
Dat zanger Axl Rose, die er met donkere zonnebril (zelfs ’s nachts!), hoed en lange mantel eerder uitzag als pooier dan als hardrocker, als enig origineel groepslid overblijft is een verklaring. Dat hun jongste album ‘Chinese Democracy’ bijzonder slappe kost is in vergelijking met de illustere voorgangers ‘Use Your Illusion’ en vooral ‘Appetite For Destruction’ een tweede. Met uitzondering van een nijdig ‘Welcome To the Jungle’ ging ook op Exit het eerste uur weinig rebellie uit van nochtans ooit ‘The Most Dangerous Band In the World’. Het duurde laat, té laat, voor de glorieuze hits van weleer van stal gehaald werden, al paseerden ze wel allemaal de revue. “November Rain”, “You Could Be Mine” of de Dylan cover “Knocking on Heaven’s Door”, ”Patience”… het blijven tijdloze nummers die helaas een ondermaatse uitvoering kregen. Na een show van meer dan 2 uur werd afscheid genomen met “Paradise City”, where the grass is green and the girls are pretty… We hadden voor Axl Rose eerder een bejaardentehuis in gedachten.
Videos
http://www.youtube.com/exitfestivaltv
Day 1
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630545690236/
Day 2
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630559738836/
Day 3
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630572162808/
Day 4
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630589239618/
Or these
http://mattmcn.smugmug.com/Music/Exit-2012/24105062_PKWKT3#!i=1966275178&k=BFGq8SV
Organisatie: Exit Festival , Servië
Paul Simon schuimt dezer dagen de concertpodia af om voor het laatst zijn magnum opus, ‘Graceland’, live te brengen met het merendeel van de originele muzikanten. Een tot de nok gevuld Vorst Nationaal kreeg tijdens de eerste 50 minuten ter opwarming een dozijn andere nummers gepresenteerd (met uitzondering weliswaar van “That was your mother” waarin de 70-jarige orkestmeester zich zonder schroom aan enkele danspasjes waagde). Wie haast exact een jaar eerder (5 juli 2011) dezelfde artiest in dezelfde zaal aan het werk zag, zal een gigantische déjà-vu gehad hebben want elk van de tijdens dat eerste deel gebrachte liedjes stond ook toen op de setlist. Ook de weinige woorden die Paul Simon tot het publiek richtte, namelijk het herinneren aan het feit dat hij er 22 jaar geleden zijn vrouw Edie Brickell leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan deed, klonken bekend.
Terwijl men er vorig jaar echter na een vrij korte tijd in slaagde om de geluidsmix aanvaardbaar te maken, bleek de technicus van dienst nu de ganse tijd in vakantiestemming te verkeren (en we kunnen het weten want we bevonden ons gans de tijd op hooguit 10 meter van de klankman dus het is weinig waarschijnlijk dat bij hem het geluid zoveel beter klonk). Enkel de puur akoestisch of a capella gebrachte nummers ondervonden niet al te veel last van de gigantische galm die al te prominent door de bunker waarde. Omdat u geen boodschap heeft aan ons gejeremieer over de klank, sommen we voor de afwezigen graag de (soms iets te veel op automatische piloot gebrachte) liedjes op uit het eerste deel van de avond. Enerzijds ging het om eigen songs als “Kodachrome”, “Gone at last”, “Dazzling blue”, “50 ways to leave your lover”, “Mother and child reunion”, “Hearts and bones”, “Slip sliding away” en “The obvious child”. Anderzijds eerde men voorbeelden als Jimmy Cliff (“Vietnam”), Junior Park (“Mystery train”) en Chat Atkins (“Wheels”).
Vervolgens werd er anderhalf uur geteerd op de onverwoestbare mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die een goede kwarteeuw geleden de gemoederen beroerde. Omwille van het apartheidsregime was het toen als Westers artiest politiek heel incorrect om de boycot met Zuid-Afrika te negeren (wie daar meer van wil weten, verwijzen we naar de ‘Under African skies’- documentaire van Joe Berlinger). Gelukkig had Paul Simon lak aan politieke correctheid want het resultaat van zijn samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten wordt zoveel jaar later nog steeds door vele (het optreden was ondanks de pittige prijzen uitverkocht) muziekliefhebbers aan het hart gedrukt.
De enthousiastelingen van Ladysmith Black Mambazo werden door de gastheer persoonlijk geïntroduceerd. Een kwartier lang waren ze met hun expressieve choreografieën en onvolprezen vocale kwaliteiten een lust voor oog en – vooral – oor. Dit laatste ook dankzij het feit dat hun “a capella”-capriolen minder hinder ondervonden van de akoestische beperkingen van de concertzaal dan het geval is wanneer de muzikanten aan het werk tijgen. Ook wanneer Paul Simon zich aansloot bij de zangers en ze samen het immer ontroerende “Homeless” serveerden, prezen we ons gelukkig aanwezig te zijn. Na “Diamonds on the soles of her shoes” werd iedereen van Ladysmith Black Mambazo onder luid applaus uitgewuifd waarna “I know what I know” volgde.
Als de herkenbare harmonica-intro van “The boy in the bubble” weerklinkt, uit het publiek luidkeels zijn vreugde maar dat enthousiaste wordt toch ietwat getemperd als we een nogal slordige versie te horen krijgen (iets wat dan niet enkel aan de geluidsmix ligt). Ook “Crazy Love Vol. II” klonk in Vorst minder overtuigend dan op plaat.
Paul Simon trok zich vervolgens een tijdje terug om de spotlights te richten op de Afrikaanse klasbakken die met hem de wereld rondreizen. De één dag later 94 jaar wordende Nelson Mandela kreeg van trompettist Hugh Masekela een passend eerbetoon tijdens “Bring Back Nelson Mandela”, waarna zangeres Thandiswa Mazwai alle registers mocht opentrekken tijdens “African Sunset”. Terwijl Masekela vervolgens uitvoerig de tijd nam om in “Stimela (Coal Train)” het verhaal te doen van de Centraal-Afrikanen die vroeger per trein naar Johannesburg trokken om in de kolenmijnen te werken, begonnen we even te vrezen dat we zelf niet veel later onze laatste trein huiswaarts zouden missen.
Gelukkig werd er nadien weer wat vaart in het concert gestoken met “Gumboots”, “Under African skies” en “Graceland”. De apotheose kregen we met het onverslijtbare “You can call me Al” dat de zaal zelfs even in lichterlaaie zette.
Niet veel later vatte Simon solo de bisronde aan met “The Sound of Silence” dat alleszins veel mooier klonk dan de sound of noise die het merendeel van de avond een kwaal was (we geven toe dat er tijdens het ‘Graceland’-gedeelte af en toe wat beterschap was, maar nu ook niet van die aard om het euvel volledig met de mantel der liefde te bedekken). Tijdens “The Boxer” zong iedereen - zoals het hoort - vol overtuiging het woordeloze refrein mee. We vergaven het de muzikanten dat ze tijdens dat lied niet steeds 100% bij de pinken waren want ook zij begonnen zich uiteindelijk misschien af te vragen wat voor zin het heeft om te streven naar perfectie wanneer de minste subtiliteit toch ten onder gaat in de geluidsmix.
Omdat de klok van elf uur ondertussen geslagen had, kunnen we u als treinreiziger niet meer vertellen hoe de avond uiteindelijk geëindigd is. We gokken op “Late in the evening” en/of “Still crazy after all these years”. Omdat Paul Simon de voorbije jaren weinig gesleuteld heeft aan zijn setlists, durven we daar trouwens redelijk veel geld op inzetten.
Het verjaardagsfeestje naar aanleiding van 25 jaar ‘Graceland’ bracht dus niet wat we ervan verwacht hadden. Slecht was het niet want de 25-tal songs die gebracht werden zijn stuk voor stuk van degelijke kwaliteit en voorts zorgden de boys van Ladysmith Black Mambazo voor een unieke meerwaarde. Het blijft echter knagen dat het eerbetoon aan een prachtplaat (die op zichzelf uitblinkt in knappe arrangementen en een magnifieke mix) gebeurde in een zaal waar de luisteraar inspanningen moest doen om die schoonheid ook te kunnen ontwaren.
De setlist op zich toont aan dat de afwezigen ongelijk hadden. De aanwezigen weten echter dat er veel meer in had gezeten indien die prachtige muziek niet zo mismeesterd was door de klankman.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-simon-17-07-2012/
Organisatie: Gracia Live
De sing/songwriter uit de VS is al toe aan z’n zesde cd , een half jaar zelfs na de vorige cd. Acht afwisselende songs horen we, die een fijne, elegante opbouw hebben, ingetogen kunnen zijn of iets meer rocken .Op die manier hebben we de broeierige “Love thine enemy”, “Mystery mail” , “Meet me at the mannequin gallery” , en de intieme “To every man his chimera” en “Mariah” . “Robin egg blue” lijkt een regelrecht kalme Feelies song .
Kijk , McCombs overtuigt opnieuw met een reeks rakende folky indiesongs …
Uit Chicago, Illinois zijn ze , deze gasten van Maps & Atlases . Na een paar EP’s en een cd, kunnen ze doorbreken met ‘Beware & Be Grateful’, waarbij ze meer richting doorsnee indierock zijn geëvolueerd. Opvallend zijn de vindingrijke , dromerige en broeierige melodieën, de verrassende en huppelende ritmes en een groovy afrorockend sfeertje . Vroeger maakten ze deel uit van het ingewikkelde ‘ mathrock’ genre , maar de poporiëntatie overtuigt alvast.
Een gevarieerd album van boeiende , subtiel uitgekiende songs, waarbij de groep refereert aan ELO, Talking Heads , TV On the Radio en Vampire Weekend . Vanaf het nummer “Silver sel” , tweede deel van de cd , klinken de nummers heel aanstekelijk.
Americana - Neil Young & Crazy Horse
Het goede nieuws is dat Neil Young na bijna tien jaar eindelijk nog eens Crazy Horse van achter de coulissen heeft gehaald, het slechte nieuws is dat hij hier met wel zeer bedenkelijk songmateriaal aan de slag is gegaan.
‘Americana’ is een verzameling van oude Amerikaanse traditionals en folksongs, het zijn kampvuurliedjes voor bejaarde padvinders. Geen idee wat Young aanvankelijk hiermee van plan was, het resultaat is alleszins beneden alle peil, zeker voor iemand van dit kaliber. Neil Young & Crazy Horse kunnen nog altijd de gitaren laten scheuren als geen ander, maar als ze dat met dit soort slijmballiedjes doen klinkt het resultaat maar al te vaak potsierlijk. Enkel “Oh Susannah”, “High Flyin’ Bird” (had met een beetje goede wil op ‘Greendale’ gekund) en “Jesus Chariot” hebben wat ons betreft bestaansrecht. De rest mag bij het huisvuil, en liefst zo snel mogelijk voor de geur helemaal niet meer te harden is.
Dan haalt hij eindelijk eens terug Crazy Horse boven water, komt ie met zo een stinker af.
U moet zich niet echt schamen als u nog nooit iets gehoord heeft over deze band. Dit is reeds hun vijfde plaat maar nog nooit heeft iemand moeite gedaan om deze fantastische Britse groep in onze contreien te lanceren, en dat is op zijn minst onbegrijpelijk. Crippled Black Phoenix is alweer zo een goed bewaard geheim. Hun sound houdt ergens het midden tussen prog en post rock en heeft niks met enige vorm van Britpop te maken, vandaar dat de zogenaamde betere Britse pers deze band ook doodzwijgt. Met voorganger ‘I, Vigilante’ hebben ze ons in 2010 al over de streep gehaald, onze nieuwsgierigheid naar deze opvolger was dus al een tijdje aangewakkerd.
‘(Mankind) The Crafty Ape’ is een groots opgevat dubbelalbum geworden waarin ze zichzelf nog meer exploreren en een breder spectrum van stijlen aanwenden. Het lange “The heart of Every County” kan zich meten met het beste van Pink Floyd anno ‘Wish you were here’. ‘Get down and live with it’ is een mooie epische songs waarin de vocals de ene keer naar The Mars Volta neigen en de andere keer naar Woven Hand. Stomende drums en blazers brengen vaart in “Born in a hurricane” en de blues sluipt met een zware riff binnen in een machtig “Release the clown’ waarin The Kills Led Zeppelin lijken te ontmoeten.
Een traag, meeslepend ‘A suggestion (not a very nice one)’ is de indringende start van cd 2 en laat via sluimerende gitaren de song naar een climax toe groeien. ‘(Dig, Bury, Deny)’ is dan weer een kort instrumentaal bluesy tussendoortje die uit ‘Paris/Texas’ lijkt te zijn weggelopen. Het 13 minuten durende epos “Faced with complete failure, utter defiance is the only response” is als sluitstuk bijzonder indrukwekkend (kan ook niet anders, met zo’n titel), de strijkers van dienst zorgen hier voor een bloedmooi klankentapijt. Kippenvelsong waarin Godspeed You Black Emperor zich poogt te verzoenen met Pink Floyd. Bombast, zegt u ? Ja, heus wel, en dan ?
In ons cd rek hebben wij dit exemplaar trots een plaats gegeven naast ‘The Death Defying Unicorn’ van Motorpsycho.
Imposant werkstuk van een band die nu nog meer ons hart heeft gestolen.
Even terug in de tijd … De Amerikaanse punkband Rocket from the tombs werd in ’74 opgericht en amper een jaar later waren ze uit elkaar . In het korte turbulente bestaan traden ze maar een paar keer op en brachten ze zelfs geen enkel album uit. Wat hen in de spotlights plaatste , was dat twee legendarische bands ontstonden Dead Boys en Pere Ubu.
In 2002 werden enkele losse opnames van de band op plaat uitgebracht onder ‘ The day the earth met …’. Het oude vuur werd terug aangewakkerd, en brengt praktisch de ganse band terug bij elkaar, met David Thomas, Cheetah Chrome, Craig Bell, Richard Lloyd en Steve Mehlman .
‘Barfly’, iets later, is de uiteindelijk debuutplaat , waarmee ze nu rond ‘trachten te’ touren … Voor wie houdt van de geschifte, intrigerende pyschepop van Pere Ubu zal zeker z’n gading vinden van dit rauwer garagerockend plaatje … Toegankelijke, compacte , broeierige nummers , die boeien door de vaardige, eenvoudige aanpak , en gedragen zijn door die bezwerende soms nasale vocals van Thomas .
Dit klinkt als een goeie ouderwetse Cult plaat in de trend van Sonic Temple en Electric. Geen verrassingen, wel potige rock met lichte glam invloeden verpakt in een handvol oerstevige songs en een paar old time rock ballads. Ian Astbury is opvallend goed op dreef, hij zingt wat lager dan gewoonlijk en zijn stem overtuigt over het ganse album. Songs als “The Wolf” en “For the animals” hebben die typische Cult vibe in zich, beetje echo maar vooral robuuste rock.
Cult fans kunnen hier meer dan tevreden mee zijn, een nieuw publiek zal niet gewonnen worden, maar dat zal The Cult worst wezen.
Dourfestival Dour 2012 - zondag 15 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
La Petite Maison de la Prairie was vandaag het toonbeeld van deze vierde Dour dag . Het festivalterrein had iets mee van de dreigende, huiverende postrock en aanverwanten –metal - dooms en –cores. Het werd haast onmogelijk zich van de ene naar de andere stage te begeven door de modderbrij. Maar modderratten als we (soms) zijn, sleepten we ons voort .
Het parcours op de afsluitende dag 4 – zondag 15 juli 2012
Al onze moed hadden we in loop van de namiddag samengeraapt. Een braspartij in de modder was alvast niet slecht geweest bij Turbowolf’s stevige, hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys; een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. Een super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden. Turbowolf plukte van alles wat van die hardere scene en maakte er een stevige en fijne rockende (modder) brij van .
Even later genoten we van Givers , indiepop in een swingend jasje, aanstekelijk, gezellig en onbevangen . ‘Positive vibes‘ door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Een humeurige sound, die wat problemen kende, en iets weg had van Vampire Weekend, Los Campesinos en Architecture In Helsinki . Dat deed uitermate deugd …
Een avondschemering over het festivalterrein zou het ideale decor geweest zijn voor het Italiaanse Ufomammut, een amalgaan van postmetal , stoner, drones, doom, psychedelische tunes en sfeervolle , dromerige, duistere ambient passages. Muziek die het daglicht moeilijk verdraagt. Heerlijk huiverende ritmes en een sterk samenspel van repeterende bas – gitaar en drumpartijen . Hier kreeg je spannende, lange , hard - zacht exploderende instrumentale stukken , af en toe aangevuld door een verwrongen zang . Totaalspektakel met projecties op het achterplan . Binnenkort terug in het Clubcircuit te zien!
Mooi in maatpak verscheen hij , de sing/songwriter en zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), Baxter Dury . Hij had nog niet veel last van de modderbrij , maar soortgelijke situaties had hij al in de UK ervaren. Een intrigerende luistertrip van broeierige poprockers hoorden we, onderstreept door mans indringende, grauwe (zeg)zang en de backing vocals van Madeleine Hart . “Claire” en “Hotel in Brixton” zetten alvast de toon , waarbij af en toe een dierengeluidje tussenin te horen was …
Amenra uit Kortrijk hebben een cultstatus in het genre van de sludgecore opgebouwd ; ze leunen het nauwst aan Isis, Neurosis en het oude Swans . ‘Mass V’ is uit en ze produceren een ‘wall of sound’ , een duivelse kakafonie van repeterende, monotone, logge, slepende, opbouwende, stevige en exploderende ritmes, oerklanken en schreeuwvocals. Wat letterlijk uit hun zielen werd geperst . Verpletterend, waarbij net als bij Ufomammut , een reeks onaardig tekende, woeste, apocalyptische zwart-wit beelden te zien waren. De duistere en pikzwarte sfeer werd nog versterkt. Een immense sound, die Amenra onderscheidt , en ze gaan nog harder en steviger te werk dan hun gelijken.
We bleven plakken aan het hardere genre want op de Cannibal stage had je Crowbar . We konden nog iets meepikken van de uit New Orleans , Louisana afkomstige band, die al ruim twintig jaar bezig is , en garant staat voor donker , dreigende, krachtige sludgemetal, die stevig kon geïnjecteerd worden , en ergens hangt tussen Pantera, Tool en Down.
En het tempo bleef hoog en strak op dag 4 met een Amerikaanse band als Baroness . In het hardere genre worden ze gecatalogeerd onder een unieke metal sound , ‘progressive metal’ met punky loops en mainstream rock; ze durven zelfs meer catchy te klinken. Vaardig, fascinerend, dynamisch, stevig materiaal hier .
Toch nog veel volk om The Flaming Lips van Wayne Coyne aan het werk te zien. Ze hebben zo hun eigen plaatsje in het muzieklandschap. Een verfrissing na een namiddag en avond hard labeur . Een sprookjesachtige sound hebben ze weten te ontwikkelen en ze pendelen tussen droom en werkelijkheid. Coyne had respect voor wie verkleumd achterbleef in deze modderbrij . Hun bezwerend psychedelisch materiaal, hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld , de huppelende, dansende mensen aan de zijkant, en de talrijke attributen als ballonnen, papiersnippers en confetti boden warmte , genegenheid en glimlachende mensen . De gekende act met de plastieken bol werd korter gehouden dan gewoonlijk. Het blijft wel iets uniek. “Race for the prize” en “The yeah yeah yeah song” zorgden voor een ‘feelgood’ ervaring, tussenin ploeterde het gezelschap net als wij wat in de dreunende psychedelica van hun laatste platen , ergens tussen Pink Floyd, Pierre Henry, Ozric Tentacles en Spacemen 3 in. “Yoshimi battles the pink robots” haalde ons net op tijd uit het slijk om een laatste jump te wagen op “Do you realize” . De sound en de show van de Flaming Lips is nooit mis , maar na een kleine tien jaar wint de routine het en missen we ietwat afwisseling hierin .
Onze vermoeiende tocht eindigden we met The Rapture, het NY-se collectief , met hun indie/dancepunkfunk en kenmerkende ritme opstoten. Ze kwamen gauw op dreef , blonken en twinkelden. De dansspieren werden aangesproken en de sound was aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon. “The grace of your love’, “Pieces of the people we love ”, “Get myself into it”, “House of jealous lovers” en het afsluitende “How deep is your love” , wat was dit aangenaam … Opwindend en hartverwarmend !
Graag namen we er nog Bulls On Parade, , The Ex & Getatchew en Atari Teenage Riot erbij; de geest en het lichaam wilden nog wel , maar de kracht ontbrak om tijdens de Dournacht nog eens gezwind door de modder te stappen …
Een memorabele Doureditie die in het Guinness Book of Records kan komen als het grootste modderfestival , maar Dour behield ondanks alles hun aparte , unieke sfeer en een publiek, die er bleef in geloven. En de bands deden hun uiterste best om een optimale muzikale sfeer te realiseren …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival, Dour
10 Days Off 2012 – Dag 05 – Holy Other (UK – Live), When The Saints Go Machine (DK – Live), Matthew Herbert (UK)
10 Days Off 2012
Wie vanavond een dansbaar feestje had verwacht, moet een tijdje op zijn honger blijven zitten vooraleer ze echt de beentjes kunnen uitschudden. De organisatie heeft voor deze dinsdagavond wel een heel aparte line-up gepland. Bezoekers zullen in ieder geval iets minder makkelijk verteerbare muziek moeten zien te verwerken. Het publiek bestond uit nietsvermoedende en wat verveelde partyseekers en ware liefhebbers van abstractere muziek.
Nosedrip mocht de avond inzetten. Dit jong talent deelde reeds de affiche met heel wat bekende namen zoals, Nathan Fake, Gold Panda, Nicolas Jaar, DJ Food, Hexstatic, Gaslamp Killer en Tokimonsta. Geen klein Belgisch bier met andere woorden.
Naar goede gewoonte brengt hij een mix van future dubstep, hip hop, electronica en broken beats. Ondanks nog geen half volgelopen zaal krijgt hij heel wat appreciatie van zijn fans.
Holy Other is de man achter het geheimzinnig persoontje dat zich verstopt achter de overmaatse monnikskap. Hij brengt ons geen pure laptopset maar is gewapend met hardware en software waar hij een typische UK-sound uit puurt. Holy other staat voor een atmosferische sound vol van soundscapes, dreunende bassen en broken beats die zowel melancholisch als breekbaar mooi zijn. De ideale headphonemuziek voor een mistige zomerochtendwandeling. Deze opkomende producer uit Manchester trekt in het najaar met samplewizard ‘Amon Tobin’ op tournee doorheen Amerika. Er staat hem ongetwijfeld nog heel wat moois te wachten.
When The Saints Go Machine is de eerste band op het tiendaagse festival die het podium van de Vooruit mag bezetten. Deze vierkoppige Deense band zijn de laatste twee jaar aan een fameuze opmars bezig. Ze kregen een duwtje in de rug door remixes van superproducers als Shlomo en Nicolas Jaar. WSGM zijn een typische, wat rare Scandinavische synthpopband zoals The Knife, Casiokids en Royksopp waarin een zekere ambientsfeer terug te vinden is. De meeste nummers klinken zeer toegankelijk terwijl ze op sommige momenten ook zeer experimenteel uit de hoek komen.
Hoewel ze even opgehouden werden door technische problemen speelt dit collectief technisch een vrij goede set. Spijtig dat enkel de vocals en percussie goed uit de verf kwamen en dat de moog synth wat in de achtergrond verstopt bleef. Hoogtepunt van het concert was ongetwijfeld “Fail Forever”. Na een uurtje hielden zij het voor bekeken en ondanks hun naamonbekendheid werden ze getrakteerd op een welgemeend zinderend applaus. Er staat hen zeker nog een mooie toekomst te wachten.
We hebben even moeten geduld uitoefenen om een levende legende als Matthew Herbert eindelijk aan het werk te kunnen zien als DJ. Deze muzikale duizendpoot heeft al tal van zeer uiteenlopende projecten op zijn CV staan. Wat ben ik blij dat hij niet dé grote publiekstrekker is. Vanavond kunnen we lekker ongegeneerd en niet opeengepakt als sardientjes de heupen wiegen op de eerste uptempo beats van de avond. Wat hij gaat brengen weet je nooit zeker, maar hij staat wel altijd garant voor een eclectisch dansfeestje. Wat Herbert zo speciaal maakt als dj is dat hij heel onbekend werk afwisselt met gegoochel van samples uit dance classics en tegendraadse tracks. Hij speelt ook vooral analoog klinkende nummers die af en toe offbeat gaan. Zijn totaal lak aan trends en stijlen maakt deze persoon net zo interessant. Hij is één van de weinige dj’s die met zo een divers materiaal zo een sfeer kunnen scheppen. Het is de moderne laptop-dj van vandaag niet meer gegeven.
Dit is zonder twijfel het beste wat ik op dit festival al gezien heb. Mis nooit een kans om een genie als hem aan het werk te horen.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Dourfestival Dour 2012 - donderdag 12 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd. Want er was al veel volk …
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen.
Het derde grote festival van ons landje was toe aan de 24ste editie en is de ideale windowshop-geleider door 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
Net als vorig jaar en net als op het Cactusfestival had Dour al meteen af te rekenen met zware regen . En dan klinkt Dour hard en ‘duure’ … Vier dagen lang zelfs, onophoudelijke regen, modder en slijk. De hoeveelheid stro en grinten hielpen iets, maar het terrein kon niet ontsnappen aan een heuse modderpoel . In het Guinness Book of Records werd deze editiehet ‘modderste’ festival ooit , maar ‘la boue’ en het glibberige parcours kreeg het moedige, enthousiaste publiek niet klein; de sfeer en de muziek waren de pleister. Dat houdt het festival hoog in het vaandel .
Met 148000 waren we dit jaar om schitterende momenten te beleven … Een memorabele ‘My name is mud ‘ – editie en heerlijk ruikend muzikaal geweld …
Bon soit, we staan stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is … Maintenant à toi …
dag 1 – donderdag 12 juli 2012
Beloftevolle openers op elke stage , Steak Number Eight , een vroegere HRR winnaar, postrock sludgemetal die even naar adem doet happen en alleszins de zonnestralen durft te verdrijven . Broeierige set met weerhaken , af en toe wat hobbelig, op dit vroege uur.
Verderop stonde de jonge band uit Luik, Roscoe geprogrammeerd die eerder nog op Les Nuits Bota stonden. Ze proberen zich een plaatsje toe te eigenen naast Ghinzu en Girls In Hawaii , en horen we daar ergens geen Absynthe Minded , The National en Radiohead doorsijpelen?! Hartverwarmende , sfeervolle, meeslepende melancholie , die niet vies is van wat postrock zelfs …
De huidige HRR winnaar Compact Disk Dummies kon ook al meteen van start gaan op één van de stages . De West-Vlaamse jonge gasten Coorevits slaan wild om zich heen met bonkende electro, en bijten sterk van zich af. Songs die nog wat meer om het lijf mogen hebben, maar ok, Britneys “Toxic” is meer dan de moeite!. En ze kunnen groeien , dat zagen we al bij vroegere HRR winnaars, en die kaart trekken we!
Eén van de ‘openbaringen’ zijn de Noren uit Bergen Casiokids . Ze zijn al toe aan hun derde album en palmden eerder al de Bota in . Een aanstekelijke, meeslepende mix van indie/synthrock, dromerige melodieën en forsere beats drijven ons mee in een wondere wereld van schaapjes tellen in het wolkendek. Ergens tussenin hoorden we een “Walk of life” riedel van de Dire Straits . De twee vocalisten/multi-instrumentalisten bieden galm en zweverigheid en gaan samen met de andere leden op in hun sound . Zij gingen ervoor en kregen gaandeweg het publiek aan hun zij . Hun sound werkte in op de dansspieren daar vooraan , en deed de rest heupwiegen .
En het publiek had er zin in gekregen … Merdan Taplak zorgde ervoor … Man met twee nationaliteiten die op gezwinde wijze een mix van culturen samenbrengt. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat en brengt dit moeiteloos over aan het publiek . De Max op StuBru en hier in de namiddag op Dour … Een MC, een accordeonist , blazers en flutes worden toegevoegd en hitsen de Marquee op . Balkan, dubstep, breakbeats, wave en trippop sijpelen doorheen de rits broeierige, slepende en bonkende beats. Soms wordt wat gas terug genomen met zangeres Eline Mabilde , maar de “On the rocks” anthem ontbrak niet om de boel te doen ontploffen . Merdan Taplak is ‘hot’, da’s zeker …
Eerlijk gezegd van Nick Waterhouse had ik nog niet gehoord , maar daarvoor ben je nu net op zoek naar Dours ontdekkingsreeks . We hoorden een heus collectief van ontspannende; speelse ‘60s rock’n’roll , jazz , soul en r&b. Een beetje de alternatieve versie van Mayer Hawthorne, Aloe Blacc en Buddy Holly.
School is Cool , ook al een HRR winnaar , is gestadig gegroeid en heeft al een pak fans achter zich op een goed jaar tijd . Hun indiepop met synths en percussie werkt aanstekelijk . Een super enthousiaste band die hun fans een ideaal festival willen geven . De singles “The world is gonna end tonight”, “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town” (met de leden van Great Mountain Fire) passeerden de revue en een moshpit werd gerealiseerd . Kortom , Net als op Werchter, duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel dragen. Spijtig om continu het publiek in het Engels aan te spreken …
Dan san raakten met hun melancholische, dromerige pop, de samenzang en de wikkelingen op een instrumentarium als viool, harmonica en klarinet, wat kleur biedt en hen onderscheidt. Het Luikse Dan San , een sextet, heeft hun tweede album 'Domino' uit . Ze zijn ietwat het Waalse antwoord op The Bony King Of Nowhere en Geppetto & The Whales, en waren al support van o.m. Beirut en Bat For Lashes. Hun ingetogen sound en sfeervolle samenzang ontroerde. Ze misten nog dat tikkeltje extra om echt te beklijven, maar ze leverden een meer dan een geslaagde prestatie met “The end of the day part 2” en “Irony” .
Potige, rauwe rock’n’roll , daar staan de twee van Black Box Revelation , ’s lands één van de populairste duo’s, garant voor en ondanks de uitgebreide (uitputtende) tour staan ze even gezwind en gretig te spelen . Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Een geoliede tandem, want de heren zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Voor ze hun ‘best of’ inplugden als “High on a wire “, “Never alone”, … want dat kunnen ze nu al met hun platen, hoorden we eerst stevig rockende, knap uitgewerkte songs, “Madhouse”, “Shadowman” en “I don't want it”. Hier telde de sound , de oerpower . Een nieuwe track “Crazy wildmen?” vulde aan, en in de fikse regenbui sloten ze af met een wel stomend “Set your head on fire”.
Wat verderop namen we Owlny Sigoma Band (5 Londense en twee Keniaanse muzikanten ) mee , een mix van afroworld, pop, jazz, funk, folk en elektronica . Aangenaam en verfrissend en goed voor een laatste streep zon ..
Great Mountain Fire , zijn beloftevolle indierockers en één van de hypes uit Brussel. Ze brengen een poppy mix met flarden rock en electro en hadden bij Pias het goed onthaalde 'Canopy' afgeleverd. Muziek waarop je niet anders kan dan stampvoetend en hoofdschuddend naar luisteren. Ondanks de diversiteit bleef het allemaal iets te braaf en bleef het niet boeien, en zaten we ietwat op onze honger …
Even kansen geven aan Montevideo, nee niet die hoofdstad uit Uruguay . Ze zijn al een pak jaren actief en houden het op broeierige rock en dromerige synths , die zowel qua sound als zanglijnen durven krachtiger te gaan, richting Franz Ferdinand en Sonic Youth. Een catchy sound, een uitgelaten frontman Jean Waterlot, een puike samenzang en een hoofdrol voor de keyboardspeler. Montevideo loste de verwachtingen en doen reikhalzend uitkijken naar de nieuwe plaat ..
Een glimp zagen we nog van Plants & Animals , een Canadees indierockend collectief , die net als Casiokids er graag punkfunk ritmes tegen aan gooien. Een handvol aanstekelijke, groovy songs hoorden we , en het publiek lustte het … Mooi …
Selah Sue – Shaka Ponk …Opdelen dus …
Ze toverde op ieders gezicht een ‘smiley’ ... “Doureuuuuh” was haar openingswoord . We hebben het over Sanne Putseys aka Selah Sue . In de gutsende regen zalfde de sound en haar stem . Samen met haar vierkoppige begeleidingsband en 3 enorme banners op het podium -met daarop alle tracks van haar debuut- begon ze voorzichtig met “Just because I do” en “Black part love”. Dat ze er zin in had was wel duidelijk, ze kreeg interactie met de voorste rijen en gaf een volwassen, professionele indruk.
Kleine meisjes worden groot, zeer groot …; we zagen knappe vocale prestaties bij “This world” en “On the run”. Haar band is intussen goed geroutineerd en stond ér . De ‘regen’ set werd afgesloten met publiekslieveling “Crazy vibes” en het funky “Crazy sufferin style”. En nu tijd voor een nieuw album, Sanne!
De weg werd geplaveid naar de Franse gekte van Shaka Ponk . Al veel over gehoord door m’n Franstalige collega’s … en why not ? Een discokitsch punkparty was het daar en er was veel volk. Een schaars geklede ‘aantrekkelijke’ frontvrouw en frontman, een light/videowall die sensualiteit ademde en humor .. jawel de acts , de gimmicks en hun ‘credo’ van een monkey sierden. Naast denderende shows in eigen land nu ook dit najaar in de AB trouwens …
En waar de Franstalige vrienden nog van houden ? Van Caribou , die intussen ook Vlaanderen hebben veroverd … Dan Snaith en de zijnen krijgen meer armslag en de verdiende erkenning .. Een volle Marquee om dit zinderend collectief te horen, door die aanstekelijke, intrigerende sound van percussie, keys en gitaar . Een beetje een rockende Underworld … Meteen waren we verkocht met een song als “Hannibal”, maar alle remmen sloegen pas los in het tweede deel van de set op de uitgesponnen jams van “Odessa” en “Sun” … Overweldigend, aantrekkelijk en opzwepende muziek dus naar het eind …
Die platen rond 2005 van de uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand zijn in ons geheugen gegrift, en dat blijft na dit optreden ook zo. De postpunkers hadden af te rekenen met helse regenbuien, maar dat kon de pret niet bederven als ze de aanstekelijke hits op ons afvuurden. Ze zijn met nieuw werk bezig en na de welgekomen rustpauze gaan ze opnieuw gretig te werk. Aan het oude werk als “The dark of the matinee”, “No you girls” ,“Do you want to” , “Walkaway”, “Take me out” , “Michael” , “40” en “This fire in the city” kunnen ze nu niet meer tippen, ze zijn en blijven duurzaam. Origineel was hoe ze hotsende “Can’t stop feelings” mixten /speelden met Donna’s Summer “ I fee l love”. De nieuwere songs stellen meer synths voorop, een breder geluid , minder strak , maar ook … minder spannend . Hopelijk zakt FF niet (verder) weg om als nostalgie te worden bestempeld ... Afwachten dus …
De Briste DJ, Mickey Moonlight, leidde het avondluik in de 'The Magic soundsystem', 'gehost' door het Franse Ed Banger label. Een mix van funk, disco en house hoorden we en schitterende visuals sierden. Veel belangstelling, al had de fikse regenval hier iets mee te maken . Naast het dj werk en het producen werd hij ook gevraagd door Justice en Jack Penate voor hun remixen. Een alleraardigste set speelde hij, een mooie opwarmer voor het grotere dancegeweld later op de avond als …
Eén van de elektronica grootheden Squarepusher kwam langs met een DJ set ; een paar jaar terug was hij nog te zien met band. Vannacht was het aan de knopjes draaien en achter hem stonde een groot LED scherm , synchroom met zijn helm . Experimentele, abstracte elektronica , dance met allerhande breakbeats, uitstapjes, tempowisselingen en onverwachtse wendingen . Iets aparts en unieks toch in het muziek ’dance’ landschap …
Tot slot onder die aanhoudende regenval hadden we op Last Arena Nero (live) . Bezwerende en pompende drum’n’bass, dubstep en pop van de Britse DJ’s waarvan “Innocence” en “Promises” de meest herkenbare tunes waren. In die gietende regen zagen we in de verte nog ergens achter de decs een zangeres staan …
Een fijne tocht ontdekkingen, maar een vermoeiende eerste dag door de fikse regenval en de modder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2012 - vrijdag 13 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Op deze vrijdag de dertiende had de fikse regenval z’n sporen nagelaten . Het festivalterrein , la Plaine de la Machine à Feu werd omgedoopt tot een modderpoel en glijbaan . Voorzichtig zocht iedereen zijn weg doorheen de modder . Door het feit dat het gedurende de namiddag en avond droog bleef, werd het terrein draaglijker te door spartelen … “My name is mud” … dachten we zo op dag 2
dag 2 – vrijdag 13 juli 2012
Vóór de eigenlijke start hadden we alvast een proloog met onze V.O. , Malibu Stacy en The Tangerines , een zalvend alternatief op het modderbad . In de spotlights plaatsen we even deze Tangerines. The Tangerines, een band uit Mons, kan één van de revelaties van Dour genoemd worden. Ze speelden als eerste en terwijl menigen nog hun roes lagen uit te slapen, stonden wij met onze gummy boots klaar voor wat na afloop een straffe kickstarter van de dag bleek! Hoewel ze uit België komen lijken The Tangerines een Engelse ziel te hebben. Ze brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning. The Tangerines brengen een overweldigende show en zijn duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn! Op Facebook vind je hun onder: http://www.facebook.com/TheTangerinesband .Hun officiële site is http://www.thetangerinesmusic.com / (dank aan FC)
De frisse Franse hiphop van 1995 sloeg aan op de hoofdpodium. ‘Old skool’ hiphop van een handvol MC’s en een DJ. De eerste sprongen in de modder werden gewaagd . Even verderop was Murkage bezig, die nog feller tekeer gingen in hun hiphop met hardere, pulserende beats en verbeten raps en zang .
Wat houden we toch van Speech Debelle, een onderhouden sound van mellow soul en hiphop, een onnavolgbare vrouwelijke zegrap en een ongelofelijk goed op elkaar afgestemde band. En die dame kan improviseren . Chapeau .
Het was kiezen tussen de Hickey Underworld en Hanni El Khatib. Beiden zijn goed in vettige , smerige rock’n’roll. Gezien Hickey overal wel eens te zien valt , viel de keuze op het Amerikaanse trio, met hun – letterlijk – zompige rock’n’roll en de doorleefde emotievolle soms schreeuwende, brullende zang . Felle gitaarsoli, een dwarrelend orgeltje en allerhande muzikale opstootjes , die ergens tussen Jon Spencer, The Kills en Link Wray liggen. Beestige rock’n’roll … en dat zal het publiek bij de Hickey ook wel meegemaakt hebben …
Een van de weerkerende, graag gezien gasten is Roots Manuva, die een vaste Dourwaarde is geworden . Zijn dubreggae/funk/dancehall /pop , aangevuld met twee MC’s, werkte aanstekelijk op het hoofdpodium en kreeg heel wat heupwiegende modderbaders …
… Fanfarlo ,op Les Nuits Bota al één van de verrassingen , kwam hier op Dour sterk uit de verf . Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop. Net als de opgelaten ballonnen en snippers zweven zij ergens tussen Belle & Sebastian, Arcade Fire, Beirut en Calexico . Heerlijk aanvulling , die synths en blazers . Gevarieerd materiaal dus en een reeks elegante, goudeerlijke songs …
Op de Cannibal Stage troffen we het Amerikaanse Municipal Waste aan. Het gedreven kwartet speelt ‘oldskool’ trashmetal; invloeden van Suicidal Tendencies, D.R.I en Slayer zijn te horen. Het metalpubliek lustte er wel pap van en stagedivers en crowdsurfers waren schering en inslag. Een leuke opwarmer voor de grotere metalnamen later op de avond.
Een plaatsje hoger daar stond Architects geprogrammeerd. De tent was inmiddels volledig gevuld voor de Britse formatie. 5 albums hebben ze al sinds 2004 , deze metalcoreband vanop het Century Media label; ze zijn een graag gezien gast op de festivalpodia; met veel variatie, breaks en power leverden ze een puik optreden af. Het nieuwe album ‘Daybreaker’ stond centraal, het publiek ging helemaal loos op de intense set van het vijftal. Wat een wervelwind!
Het energieke Against me kon in de Clubcircuit Marquee op veel bijval rekenen. Oorspronkelijk gingen ze als punkrockband van start en spelen ze nu eerder poppy rock. De intensiteit waarmee het Amerikaanse kwartet hier z'n set afhaspelde, was knap en dat kon het publiek appreciëren. Het zijn bezige gasten , gezien ze al 6 volwaardige platen hebben en kunnen terugblikken op een aardige discografie. Zonder veel verrassingen speelden ze een gesmaakte set; nu maar hopen dat ze een breder publiek kunnen bereiken.
Nostalgici kregen hun deel in de avondprogrammatie … Merkwaardig genoeg bleef het jonge publiekje wat achterwege en zocht het z’n heil al bij de dance en dj stages, maar soit , hier kwamen de ‘avontuurlijke’, ‘alternatieve’ oudjes samen voor een uitermate geslaagde avond!
Dinosaur Jr is aan z’n volgende tweede , derde adem toe . Onder Murph – Barlow – Mascis draait de grunge machine zoals het hoort: rauw, gedreven, meeslepend en oorverdovend, zonder aan emotionaliteit in te binden. Barlow dreef af en toe het tempo bij de eigen songs en met een oerschreeuw op; de Dinosaursound werd dus nog meer opgehitst … . “Thumb”, “No bones” , “You’re living all over me”, “Out there” , “Feel the pain” , “Freak scene” en The Cure’s “Just like heaven” , je kreeg ze als een rauwe maaltijd op je bord …
In de Dancehall was het uitkijken naar Puppetmastaz. De poppenkastsetting op het immense podium prikkelde onze nieuwsgierigheid en na een mooi opgebouwde intro kwamen de 'poppen' tot leven...Een fascinerend kijk- en luisterspel van het Duitse hiphopgezelschap die ook rap, funk en electro vermengen . Een volle tent die op en neer ging bij de aanstekelijke rap & rhymes van het 'stelletje ongeregeld'. Een twintigtal poppen passeerden de revue, de ene al gekker dan de andere, soms rappend met 6 tegelijk. Feelgoodmusic! Een sterke interactie viel te noteren en even later kwamen 'de ware gedaantes' vanonder het doek om het publiek te groeten en enkele tracks te spelen. Puppetmastaz loste de verwachtingen in, een verademing tussen al de gitaren en de beats, met een fijn schouwspel .
St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit NYC, is niet meer die frêle dame van vroeger . Integendeel, als een Polly Harvey bijt ze sterk van zich af in het aparte songmateriaal , gekenmerkt van verrassende wendingen en de behoorlijk tegendraadse ritmes, maar die een zalvende, sfeervolle, toegankelijke ondertoon hebben . Aangevuld met 2 synths kon het geheel opwindender klinken en ging het zelfs naar de electro die onrechtstreeks deed denken aan de richting die Goldfrapp moest uitgaan.
En dan ging het van hard naar hardst …Beenhard klonk Napalm Death , die al 25 jaren bezig zijn, één van de absolute headliners van de Cannibal stage. De Britse grindcoregrootheid zijn Pioniers van de grindcore , sinds '81 ontstaan en al 17! albums uit, kwamen bewijzen dat ze nog niets aan kracht hebben ingeboet.
De band begon iets later dan gepland , maar dan … Supersnelle songs , dito tempowisseling en een oer brullende zanger Mark 'Barney' Greenway. Het nieuwe album 'Utilitarian' wordt goed onthaald en kreeg voldoende aandacht; ook een resem andere klassiekers zaten mooi verspreid in de playlist. .De snerpende ‘grunts’ gitaren , de mitrailleurdrums en de brulzang maakten brokken en zetten de tent al gauw op z'n kop. Napalm Death op z’n best! De respons van de metalheads was enorm en ze leverden met “Scum” en “Instinct survival” enkele absolute splinterbommen af … Yeeaaahh …
Dan kwam Ministry , ook al zo’n vijfentwintig jaar bezig en pioneers van de industrial/hardcore/metal . Allan Jourgenson is net als Dinosaur aan hun volgende adem toe, maar de songs die echt beklijven , gaan vooral naar de vóór 90’s (o.m. ‘The land of rape & honey’) en hun doorbraak ‘Psalm 69, …’ . Maatschappijkritische, militante teksten, videoprojecties sierden de harde, pompende, alles zuigende sound. Een reeks classics passeerden de revue als “Rio Grande blood”, “Lies” , “99 Percenters” ,” Psalm 69” , “NWO”, “Just one fix” en “Thieves” . “Jesus built my hotrod” kon de kers zijn voor deze beukers van de ‘underground’ prairie, maar die bleef vanavond opgeborgen …
De Duitsers Mad Sin zijn al een kwarteeuw on the road. Wie zin had in een vet rock 'n roll feestje wist dat de Cannibal Stage the place to be was. De vette rockabillysound met punkinvloeden van de imposante frontman Köfte en z'n bende maakten er een explosieve show van. De vetkuiven en een flikkerende contrabas, het plaatje klopte helemaal. De ‘no nonsense’ aanpak en de snelle opeenvolging van nummers, worden gecombineerd met het obligate bier , wat deze performance een aangenaam kijk- en luisterstuk maakte.
De charismatische knuffelbeer Köfte bleef de menigte aanporren en kon na een uurtje speeltijd moe maar tevreden terugblikken op de psychobillyset. Als Quentin Tarantino nog eens een band zoekt voor een soundtrack is hij bij deze heren aan het juiste adres.
We dachten de pijngrens te hebben bereikt , maar daar kwam Godflesh nog aandraven van Justin Broadrick . Hier werd ‘Streetcleaner’ , hun spraakmakende debuut uit ’89, door de mallemolen gehaald , meteen ook de sterkste cd die ze ooit uitbrachten , die alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores versmelt . Heu wat? Een dreunende, bonkende drumcomputer en met z’n twee dissonante slepende gitaarlijnen en diep dreunende bas spelen. Wat een destructieve sound ! Pioniers waren het . Roadburn en Dour mocht dit jaar terecht fier zijn Godflesh als vanouds te strikken.
In de Red Bull Electropediabalzaal pikten we enkele acts mee. De chillende sfeer, de schitterend aangeklede tent met tientallen ‘moving heads’ en de reusachtige ledwall, die achteraan het podium stonden , waren iets unieks .Een mini ‘I Love Techno’ als het ware...
We konden nog het laatste kwart van Robert Ellis aka Pinch meenemen. Met reggae en dancehalltunes zette de Brit een relaxte vibe neer.
De tent bleek meer en meer het ideale uitrustpunt voor de zwaar aangekoekte 'modderlijven'. Sclohmo pakte even later de decs over. De Amerikaanse DJ zorgde voor een trance achtige, dromerige sound. Indie elektronica en soft minimal house... De jeugdige crowd ging op in de zweverige golf van Henry Laufer.
Ook Mount Kimble ging op dat elan door. De postdubstep vol elektronische arrangementen klonken fris en snedig. Het Britse duo had er volop zin in. De afgespeelde beelden op de ledwall waren doordacht en een absolute meerwaarde in de verder broeierige set. De tracks van het sterk onthaalde debuut 'Crooks & lovers' zaten mooi verweven in de setlist en de tent ging eens te meer volledig op in de beats & bleeps. Af en toe hoorden we ambient en meeslepende filmmuziek met de nodige hypnotiserende loops, niet vies van wat experimental. Uitermate geslaagd over de hele lijn.
Teengirl Fantasy, Logan Takahashi en Nick Weiss, een duo uit Brooklyn, zijn bezielers van de elektronische 'dreampop'. Hun geluid sloeg ergens een brug tussen house en disco; het lage tempo was alvast 'opvallend'. Single “Cheaters” uit debuut '7AM' was het hoogtepunt in de 'chillset'. Rustige dancemusic in tegenstelling tot de anderen, maar aan de respons van de jeugdige crowd , was de Red Bull Elektropedia Balzaal the place to be.
Tot slot de Zweedse Meshuggah die head-linede op de Cannibal stage . In een onnavolgbaar tempo brengen zij een unieke combinatie death-, trash-, progmetal en jazz/fusion
die door de freaks en metalheads de hoogte wordt ingeprezen . En live weet deze band te overtuigen en werd de modder definitief weggesleept …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2012 – zaterdag 14 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Op de Franse nationale feestdag kregen ze in Dour een ticket van de eerste Vlaamse veldcross buiten categorie in handen. Ploeteren dus en … Een kunst om niet te vallen in modderpoel , ondanks de hoeveelheid stro en grint die werden aangevoerd . De regenbuien zijn meester in Dour, maar de ‘Dour’ ganger laat zich niet kennen in deze cyclocross ‘pur modder’ … Toch het volgende parcours, ondanks het feit dat de km/h minder waren …
Een overzicht
Goed op dreef kwamen we met verschroeiende optredens van de noiserockers Kapitan Korsakov, die de modder niet aan z’n hart liet komen . Podiumbeest Pieter-Paul de Vos trok zelfs op het eind z’n kleren uit. Is hier geen tweede vroegere Ashbury Faith te zien?! Ook BRNS (Brains) liet zich niet onbetuigd. Onze Franstalige vrienden weten meer en meer Vlaanderen aan hun kant te krijgen en daar zitten de opzwepende ritmes van de twee percussionisten en hun stevig dansbare indierock voor iets tussen.
Het Britse Spector werd eerder al getipt tijdens Les Nuits Bota . Op Dour moet het publiek nog warm worden gemaakt voor de doornsnee aanstekelijke en vinnige indiepop , die ergens tussen Pulp, Maxïmo Park en The Vaccines te situeren is . De single “Never fade away” hebben we alvast mee .
Een zompige stap naar de Cannibal Stage naar het beloftevolle Cerebral Ballzy, een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Een beetje oude Horrors met hardcore/punk invloeden … maar zucht … aangekomen was het optreden geannuleerd …
Het Franse kwintet Stuck in the ground ging gretig te werk en deed zelfs even mijmeren naar At the drive-in. Heel wat tempowisselingen noteerden we met hun broeierige, potige, gebalde , gedreven gitaarrock .
De War On Drugs van Granduciel voerden je mee in een bezwerende trip , die ruimte liet voor de instrumenten en grungy injecties had door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes. Een goed op elkaar afgestemde band die Muziek met Weerhaken bood, gedragen door een warme, emotievolle zang, die refereerde aan Mike Scott van de Waterboys. Granduciel leefde zich uit op z’n gitaar, beheerst en bedwelmend, soms met een krachtig stoot. Af en toe zorgde het harmonicaspel voor een Morricone sfeertje . Wat een einde , een lang uitgesponnen jam van repeterende, opbouwende ritmes en bezwerende sounds , heerlijk ingebed door synths.
Skarhead was enkele jaren terug nog met 7 op het podium- waaronder 2 zangers-; nu waren ze te zien in een 4 mans bezetting rond boegbeeld Lord Ezec. Hun compromisloze NY hardcore klinkt nog steeds rauw , maar het niveau van de classic plaat 'Drugs, money & sex' van '95 zit er niet meer in. Door de vele bandwissels zijn ze duidelijk wat van hun pluimen verloren. Niettemin is de 'tough guy attitude' nog steeds aanwezig en predikt Ezec tussen de nummers als vanouds. Zijn spoken words – over drugs en vrouwen- halen deels het tempo uit de set. Jammer want de ‘oldskool’ hardcore met punk, hip hop en metalinvloeden, klinkt live ‘modder’ vet … De fans van het eerste uur blijven hun band trouw , maar een gemiste kans om nieuwe mensen aan te trekken ...
Het NYse trio Nada Surf wordt door onze Franstalige vrienden steeds warm onthaald . “Popular”, één van hun hits uit de beginjaren, is door iedereen in het geheugen gegrift , maar wat daarna kwam is onschuldige , ontroerende poprock … En verder geraken Matthew Caws en de zijnen niet . Gen echt vintage rakende songs , wel een catchy, speelse radiovriendelijke aanpak op z’n “always love” … én een stevige scheut rock als op “Hi-speed soul”, “See these bones” en “The way you were your head”. Een Mainstage was toch wel hoog gegrepen …
Al van ’95 zijn ze actief , de uit Canada afkomstige Destroyer, een achttal olv Daniel Bejar. Subtiel uitgekiende indiepop , met kleurrijke sounds van flutes , blazers en toetsen , die refereert aan de New Pornographers, een loungy gevoel ademt en neigt naar een eerste post-coïtale sigaret … Een perfect samenspel in het rustig voortkabbelende materiaal en de ietwat bevreemdende , dromerige stem van Bejar … Enkele songs kregen wat drones en een hardere tune toebedeeld …
Een ander verhaal heb je bij de Duitsers van Caliban. Een tot de nok gevulde Cannibal stage keek uit naar hun derde optreden hier op Dour. 'I am Nemesis' is al het achtste album van het populaire kwintet . De deels melodieuze metalcore hakte van meetafaan door alles en iedereen, massa's circlepits, stagedives en een ‘wall of death ‘ ontbraken niet in de ruige set. De loodzware breaks, de pittige riffs en de rauwe stem van Andy Dörner onderstreepten de huidige status van de band .
Niet voor niks zijn zij de vaandeldragers van het huidige genre, zonder commerciële toegevingen te doen. Caliban gaf een stevig visitekaartje af onder het motto 'hard en strak', een live performance die voor ons tot het beste in het genre mag gecatalogeerd worden.
Waar is de tijd dat hij in intieme setting en solo te zien was ? Nog maar een kleine drie jaar hoor , maar intussen is Justin Vernon aka Bon Iver op het hoofdpodium van Dour met een heuse band vol blazers, toetsen , synths en 2 percussionisten . Daar zit de tweede cd voor iets tussen, die durft breder en zelfs harder te gaan . Luistermuziek is en blijft het uitgangspunt. Naast de stemmige muziek is het podium letterlijk ingekleed met kandelaars rond de instrumenten, en met neerhangende jutten doeken, creëert hij een beeld van de high mountains. Een sprookjesachtig , maar tevens spookjesachtig decor , die gevoelens van eenzaamheid en twijfel opwerpt.
Een optreden bij grauwe hemel is ten dele goed voor de Bon Iver sound , als inspiratiebron, maar de lang uitgesponnen solo’s en de ingetogen sound deden nu net ook de aandacht verslappen . Een dubbeltje dus … We genoten van de ingehouden, immense pracht die een grillige muzikale inhoud kon hebben, maar beklijven deed het echt nooit. Een gevarieerde set met een reeks steden als “Perth”, “Minnesota”, “Calgary” en heerlijk aanzwellende, opbouwende songs “Creature fear”, “Holocene” en “Skinny love”.
Heaven Shall Burn hield in de Cannibal stage hetzelfde tempo aan als geestesgenoten Caliban. Op Groezrock eerder dit jaar werden ze al bewierookt, en ook vanavond waren we present om hun beukende intermezzo te aanschouwen. Hun sound ligt in dezelfde lijn van Caliban, al neigt die de laatste tijd meer naar (Zweedse) death metal... Dit was ook te horen op hun recentste cd 'Iconoclast'; een pak tracks waren al goed ingeburgerd. HSB klonk fel en dreigend en zette in no time de tent in lichterlaaie, “Counterweight”, “Voice of the voiceless” en de onvermijdelijke Edge Of Sanity cover “Black tears” effenden het pad. Het tempo was strak en in een uur tijd ramden ze vlotjes er een 12 tal nummers door. Samen met Caliban de beste live act van Dour op deze stage …
En dan even volgende zaken in de Red Bull Elektropedia Balzaal waar de nadruk op de dubstep kwam te liggen
Bar 9, een duo uit Leicester, klimt gestaag op de dubstepladder en leverde onlangs met “Piano tune” een schitterende single af. Zwaar trillende bassen en de typisch dubstepgeluiden maakten zich meester in de sfeervolle tent. Ook met remixen voor Example en Noisia gooide hij grote ogen en nu is het uitkijken naar het eerste album van de band.
Producer Josh Gard aka Figure, van het Untitled label, kwam daarna. Ook hier een zwaar feestje, met een eclectische cocktail van drum'n’bass en zware dubstep. Een MC dweepte de massa op. Dansende mensen … De tent kreunde onder de tropische temperaturen. Figure deed z'n livereputatie alle eer aan. Even afkoeling zoeken was meer dan nodig , na zo’n intense set .
Veel rust werd echter niet gegund want met Gemini kondigde zich al een volgende grote naam aan. De amper 21 jarige Britse producer Thomas Slinger is ‘hot’ door remixes van Kelis, Lana Del Rey en Deadmau5. Z'n EP's 'Blue' en 'Graduation' worden overal sterk ontvangen. Met een volstrekt eigen geluid dat brute power combineert met emotie en futuristische beats, bracht hij de stampvolle zaal tot een kookpunt. Dubstep, electro en drum'n’bass werden vakkundig in een hoogstaande mix gegoten en doet ons al reikhalzend uitkijken naar z'n komst op Pukkelpop binnenkort.
We sloten het danceluik af met één van de Britse platenruiters: Killsonik; gekend van de remixen voor Nero en Chase & Status trokken ze de lijn door van hun eerdere collega's. Snoeiharde dubstep, rechttoe rechtaan, compromisloos in your face, catchy as hell. Killsonik kan je ook nog op FihP zien.
De Parov Stelar Band lokte nieuwsgierigen in de Dance Hall. Het Oostenrijkse gezelschap was gekomen om een feestje te bouwen en dat deden ze met veel overgave en bezieling. De feestbende van Parov Stelar aka Marcus Füreder is naast producer ook de man achter het Etage Noir label. Hoofdrol in het collectief zijn –naast de blazers- zangeres Cleo Panther die met haar charmante verschijning en knappe stembanden een surplus biedt . De Balkansound voorzien van jazz, soul, hiphop en electro gaven een swingende party en lieten de hele tent daveren …
De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano sloeg duidelijk aan en deed even onze zwoeg partijen in de modder vergeten . De single “Ritual union” zat al vroeg in de set en tekende voor aanstekelijke, swingende ritmes door synths en gitaren , kleurrijk door opwindende elektronische drums en klokkenspel . Zwoele , dansbare, trippende synthpop dus .
Andere stuff hoorden we van het Franse Punish Yourself . Ze speelden voor een volle Cannibal stage met een crossover van industrial, punkmetal en ‘digital’ hardcore, ergens tussen Ministry, het oude NIN, Marilyn Manson en Atari Teenage Riot. De verkleedpartij deed denken aan het terug opgeviste Sigue Sigue Sputnik . Enthousiastelingen die een energieke set leverden .
Even enthousiast en energiek klonken het Franse The Shoes . Drie drums vervoegen het duo en brengen opwindende punkfunkende dancepop. De songs klonken heerlijk door de opbouwende , opzwepende ritmes en werden lekker uitgesponnen . Hier kreeg je warm van. Een perfecte afsluiter om de nacht in te gaan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival, Dour
10 Days Off 2012 – Dag 03 - Matthias Tanzmann (DE), Len Faki (DE), Kr!z (BE)
10 Days Off 2012
Er was een tijd dat 10 Day sOff nog ‘10 Days Off Techno’ heette. Wel, wat we vanavond te horen kregen deed ons aan deze vervlogen tijd terugdenken. Je zou in dit dubsteptijdperk haast denken dat techno over zijn top heen is, maar toch blijkt de scene nog heel levendig te zijn. Weinig tienergeweld ,vooral iets oudere partyheads op zoek naar een beukend feestje. Moon Harbour labelbaas, Matthias Tanzmann, knalt na Dan Drastic de avond definitief goed op gang met een soort happy, melodieuze techno met tech-house-injecties. Dat het heel aanstekelijk werkte, lijdt geen enkele twijfel. Armen en benen werden vlotjes in alle richtingen gegooid.
Len Faki had de boodschap goed begrepen. Hij bouwt verder op Tanzmann’s elan van pumpy feel-good-techno. Hij is normaal een man waarvan verwacht wordt een ruwe en donkere sfeer te scheppen.
Dit soort werk heeft hij overgelaten aan ons Belgisch techno exportproduct Kr!z. Op het moment dat de eerste zonnestralen over de Vlasmarkt vielen, besliste Kr!z om er een nog eens stevig de pees op te leggen.
Verdorie, dit was een lekkere avond dansen. Onze benen hebben het geweten. Tijd voor een bezoekje aan de Flashmarkt! Tot morgen... of beter gezegd: vanavond!!
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Nederlands 
Français 
