Meisjespop. We hoorden het al eens van Cocorosie, Electrelane en Stereolab. De drie bevallige dames van Au Revoir Simone uit NY brengen zeemzoeterige, dromerige elektronicapop, wat zich het best omschrijft als folktronica. Hun songs zijn een bundeling van fragiele schoonheid op toetsen , klavieren en drumcomputer, die door beats groovy en krachtiger klinken, gedragen door de zacht zalvende stemmen stemmenpracht van Erika Forster, Annie Hart en Heather d’Angelo. Het zijn eenvoudige, repetitieve en opbouwende melodieën, die door het donker ondertoontje passen bij soundtracks van passionele drama’s. Hun intrigerende orgelpartijen passen ook bij de outfit van The Residents. Een tip voor hun volgende plaat (over vier jaar?!).
’Still night, still light’ biedt net als de voorganger ‘The bird of music’ hartverwarmende en weemoedige romantiek, met “Anywhere you looked” als hoogtepunt.
Patrick Watson is een jong Canadees talent, ergens tussen Buckley en Radiohead, die een tweetal jaar terug debuteerde met ‘Close to Paradise’. Ongrijpbare sprookjesachtige droompop werd geciteerd.
De opvolger ‘Wooden arms’ is een mooi vervolgverhaal … in de fijnzinnige sfeervolle composities zijn voldoende varianten in klankkleur en orkestraties aangebracht. Watson wil met z’n band sfeer creëren. Het lijkt wel een kamerorkest, ‘een nightclubbing Tom Waits’, die hun charmante pop overdekt met jazzy loops en modern klassiek, durft te experimenteren door onverwachtse wendingen, en de songs een filmische ondertoon biedt. Songs die tot de verbeelding spreken.
Hij is een virtuoos op piano en toetsen en is vocaal tot veel in staat. De dissonante klanken die hij en z’n band produceren kan hij als een volleerd orkestleider ter orde roepen, wat de dromerige chaos stroomlijnt.
’Wooden arms’ is een speciaal plaatje van opmerkelijke songs die zich per beluistering blootgeven. Het vrouwelijk element is aanwezig in de background zang van de Canadese diva Lhasa de Sela (in de titelsong) en Katy Moore op “Big bird in a small cage”. Mooi hoe hun stemmen zich kunnen voegen bij Patricks falset. Geniet van deze wondere wereld (die je voert naar verre oorden) van elf songs die elk op beurt staan als een huis …
Ook op deze derde dag noteerden we enkele grootse optredens in La Petite Maison dans la Prairie … Bij onze derde doortocht door het muzikale landschap van Dour hielden we iets na de middag halt bij Malibu Stacy (The last Arena), een beloftevol Waals bandje dat in 2004 het Concours Circuit won en vorig jaar nog uitpakte met hun tweede cd ‘Marathon’. Catchy meeslepende, broeierige gitaarpop, met enkele adrenalinestoten, won al heel wat Franstalige zieltjes, maar is over de taalgrens nog maar matig gekend. Een aangename kennismaking dus van een band met potentieel …
Het Amerikaanse Arbouretum (La Petite Maison dans la Prairie) past binnen het plaatje van de huidige americana en voegt er elementen folk en doom aan toe. De groep is één adem op te noemen met Phosphorescent. Innemende en opbouwende retrorock met lekkere, stevige Crazy Horse gitaren. Bonnie Prince Billy, Bon Iver en Richard Thompson sluipen om de hoek. In het tweede deel van hun set werden de ingetogen momenten omgebogen naar snedig en steviger werk met enkele wervelende en kolkende gitaren als geluidsstormen, onder Dave Heumann’s zweverige zang.
De Nederlandse hiphoppers van de Fakkelbrigade (Club-Circuit Marquee) zette een energieke en vitale show neer. De band bestaande uit ex-Opgezwolle leden Rico en Sticks, wonderkind Typhoon en de relatieve nieuwelingen James en producer/dj A.R.T. kwamen hun debuutalbum 'Colucci era' voorstellen. Met frisse, uitdagende en rauwe tracks als "Kostbaar", "Groen gras", "Tot hier", "Gezegd en geschreven" en "Daar met ons" bouwden ze een gezellig en uitgelaten hiphopfeestje. Opgezwolle is dood, lang leve de Fakkelbrigade
Arsenal (The Last Arena) hoeft in Vlaanderen geen voorstelling meer. Ze zijn één van de populairste live bands. Ook onze Franstalige vrienden lieten ‘de zon in hun hart’ toe. De kleurrijke sound van aanstekelijke en opzwepende zomerse groove, onder de zang van Roan - Ghysel, zorgde ervoor dat de eerste rijen meteen dansten op prachtsongs als “Estupendo”, “Switch”, “Lotuk”, “Longee” en “Personne ne bouge”, zonder hun classics “Mr Doorman” en “A volta” te vergeten. Arsenal was de ‘summer’stemming bij uitstek …
Stijn, in een mooi wit kostuum gestoken met bijhorende zonnebril, bracht met een felgesmaakte mengeling van electro, pop, funk en hiphop een zeer dansbare en onderhoudende set in de Dance Hall. Met een arsenaal aan synthesizers, drumcomputers, samplers en effecten bewees hij een echte rasperformer en entertainer te zijn. Met floorfillers als "Sex junkie", "Hot and sweaty" en "Shitrightnow" was het moeilijk stil te blijven staan. Hij testte met succes ook enkele nieuwe nummers uit, de huidige opzwepende single "Password" voorop en een ode aan de Detroit techno, "Back to Detroit", die naadloos aansloten bij zijn ouder materiaal. Sexy, funky en speels. De toekomst ziet er rooskleurig uit voor Stijn!
Het Leedse ILIkeTraIns (La Petite Maison dans la Prairie) was op Dour gereduceerd tot een kwartet. Hun wavepostrock van ‘dark music for happy people’ klonk in het eerste deel van de set opvallend levendig, tav hun traag, slepende melodieën, aanzwellend door feedbackgeraas. Snedige waverock zoals we dit al te horen kregen bij bands als Editors en White Lies! De donkere melancholie en dramatiek in de voetsporen van hun ‘Elegies to lessons learnt’, hoorden we in het tweede deel met “A rookhouse for Bobby”, “The victress” en een uitgesponnen “Spencer Perceval” als finalereeks. Met een knipoog naar de opbouw van Joy Division’s “Atmosphere”.
De instrumentale hiphop van Exile and DJ Day (Club-Circuit Marquee) was leuk, maar niet meer dan dat. Het Detroitse duo etaleerde hun kunstjes (scratching, turntablism, dj-ing, sampling) met behulp van fragmentjes ‘oldschool’ hiphop, funk, electro en soul. We hoorden onder andere "Planet rock" van Afrika Bambaataa, "Flashlight" van Geroge Clinton" en natuurlijk, zoals het tegenwoordig bijna noodzakelijk is, een ode aan Michael Jackson "Rock with you" en producer/beatmaker J Dilla. Origineel en vernieuwend was het zeker niet, artiesten/producers als DJ Shadow, Cut Chemist, Mantronix, Madlib, J Dilla en Flying Lotus deden hun dit al eerder voor, en met meer succes. Een lichte teleurstelling!
The Gaslight Anthem, het kwartet uit New Jersey onder zanger/gitarist Brian Fallon, gaf z’n folky punkroots op de tweede plaat ‘The ‘59 sound’ een draai richting americana en ‘Springsteen’ stadionrock (The Last Arena). Stukjes “It’s a man’s world”, “Stand by me” en “Purple rain” stoorden niet … Een boeiende set van een band die in ons landje nog moet doorbreken, maar zich een weg baande tussen de ‘80’s revival The Clash, This Model Army, The Replacements, Big Country en The Men They Couldn’t Hang! Van beter deeg dan The Dropkick Murphys!
De oer-hardcore van The Cro-Mags (The Magic Tent) zorgde voor wilde taferelen. De band rond zanger/brulboei John Joseph, gitarist A.J. Novello (ex-Leeway), bassist Craig Setari (Sick Of It all) en drummer Mackey Jayson serveerden ons de hardcore-klassieker 'The age of quarrel' in een integrale versie. Dus met puntige en krachtige adrenalinestoten als "Street justice", "Survival of the streets", "Seekers of the truth", "Sign of the times" en "Don't tread on me". De veel te korte show (slechts 40 minuten) werd beëindigd met "We gotta know" en "Hard times". Dit had wat langer mogen duren!
Drie op een rij …overweldigende, overdonderende sets in La Petite Maison dans la Prairie:
O’Death, The Dodos en 65daysofstatic.
* Het NYse sympathieke kwintet O’Death brengt een crossover van rauw, rammelende rock, country, folk, bluegrass en punk. Cow/countrypunk! Hun songs ondergingen verrassende wendingen door de snedige gitaartokkels, zwierige vioolpartijen, opzwepende drums, een schreeuwerige zang en meezingbare ‘oohoohs’. Zeemansliederen in de prairie …, die beheerst en heerlijk klonken binnen de vooropgestelde songstructuur …Opwindend en feestelijk … Een nokvolle Biertent op Folkdranouter lonkt … Prosit!
* Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos is inmiddels aangevuld met een derde groepslid op xylo/vibrafoon/klokkenspel en synths. Ze speelden zich in de kijker op Pukkelpop vorig jaar en ook hun optreden in de VK was er eentje om van te snoepen. De band brengt eind augustus nieuw materiaal uit. We hoorden een avontuurlijk warm geluid in een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder een onvaste, licht doordrammende zang. The Dodos onderscheidden zich door het creatieve gitaarspel, het slagwerk en de subtiele geluidjes. Het trio stelde heel het nieuwe werk voor (wat veelbelovend klinkt!) en stak vaart in de songs. Hun rauw, rammelende aanpak klonk iets breder dus … In de Bota begin september!
* Tot slot 65daysofstatic … live een bom … het ontketende kwartet dompelde hun op cd gemoedelijke postrock onder in helse geluidsstormen van pedaaleffects en elektronica ‘drum’n’bass’ gefreak. Enkele zachte tussenstukken boden rust. Een gezonde dosis herrie, die het songmateriaal een alternatieve wending gaven. Wat een energie op het podium en wat uitzinnig publiek … Een lang uitgesponnen “Radio protector” (herkenbaar pianoriedeltje!) vormde het kroonstuk, waaraan bonkende beats werden gebreid. Het was eventjes bekomen van deze postrockers in een nokvelle tent …
De midwest rap van Black Milk (Club-Circuit Marquee) was van hoge kwaliteit. De 25-jarige rapper uit Detroit, Michigan werd bijgestaan door een live-band, bestaande uit een drummer, een keyboardspeler en een dj. Zelf serveerde hij ons bijzonder lekkere raps die getekend werden door een uitstekende flow en techniek. Op het materiaal uit 'Popular demand' en 'Tronic' werd enthousiast gereageerd, we hoorden in sneltreinvaart "Sound the alarm", "Action", Bounce", "Hold it down", "Losing out", "Insane" en "Try" passeren. Dit was hiphop in het straatje van De La Soul, A Tribe Called Quest en Slum Village: intelligent, laidback, puur en onversneden. Knap en uiterst genietbaar!
Spacerock is van alle tijden. Zoveel werd duidelijk na de passage van het psychedelica-monument Gong (The Magic Tent). De band rond de inmiddels 71-jarige zanger/gitarist/bandleider Daevid Allen (bijgenaamd Divided Alien) is al sinds '68 actief en brengt een hemelse en onweerstaanbare cocktail van spacerock, progressieve rock, psychedelica en jazz/fusion. Hoogdagen van de groep lagen ongetwijfeld in de jaren '70 met albums als 'Angel's egg', 'The Flying Teapot', 'You' en 'Camembert electrique'. Jammer dat de opkomst voor dit instituut wat aan de lage kant lag, maar ze lieten het alvast niet aan hun hart komen met indrukwekkende songs als "Master builder", "Magic mother invocation", "Flute salad/oily way", "Outer temple/inner temple" en de ultieme afsluiter "You and I". Daevid Allen was voor de gelegenheid uitgedost in een futuristisch wit pak en was in grote vorm, met werkelijk 'buitenaards' mooi gitaarwerk. De begeleidingsband waren ook stuk voor stuk klassemuzikanten die hun kwaliteiten graag demonstreerden aan het zichtbaar genietende publiek. Gong nam ons mee op een kosmische reis door tijd en ruimte!
Intussen genoten we van de loungy, freaky souljazz/hiphop van Jazzanova (Club-Circuit Marquee) en de dubreggae/funk/dancehall/pop van Roots Manuva (Club Circuit Marquee)
We besloten de avond in mineur met een tegenvallende set van het Britse Pet shop Boys (The Last Arena). Hun electrodiscokitsch moest het vooral hebben van een handvol, herkenbare leuke tunes van hun ‘best of’s als “Go west”, “Always on my mind”, “Suburbia” en “Westend girls”. We waren wel te spreken over de leuke gadgets, de dansacts en de aaneenrijging van videoclips. Er werd luchtig en speels omgegaan met het decor van vierkante blokken. Spijtig genoeg vinden we het nieuwe materiaal van de laatste vijf jaar maar flauwtjes en inspiratieloos, wat live duidelijk z’n weerslag had …
De Franse metalhelden van Gojira (The red frequency stage) speelden reeds voor de vierde maal op Dour. Toch was het een prettig weerzien. Hun progressieve death-trash-groovemetal werd op luid gejuich onthaald. De band rond de gebroeders Duplantier, speelde aan strakke en imponerende portie metal. Het tegendraadse, loodzware gitaarwerk, de vette baslijnen, het ritmische drumwerk en de rochels/screams van frontman Joe Duplantier waren van hoge klasse. Met monstersongs als "Oroborous", "Toxic garbage island" en "A sight to behold" werden we ondergedompeld in de wereld van hun laatste plaat 'The way of all flesh'. Publieksfavorieten als "Backbone", "Flying whales", "Clone" en "The heaviest matter of the universe" werden ook met verve gebracht. Er werd afgesloten met de kraker "Vacuity" die de laatste energie uit ons vermoeide lichaam haalde. Enig punt van kritiek was de drumsolo van Mario Duplantier die de vaart wat uit het optreden haalde, en dus niet echt hoefde. Maar toch houden we hier een meer dan voldaan gevoel aan over. Deze jongens zijn op de goede weg!
Verrassingen zijn de wereld nog niet uit, dit werd bewezen door Mixhell (The Magic Tent). Het DJ-duo uit het verre, tropische Brazilië bestaande uit ex-Sepultura-drummer Igor Cavalera (jawel) en diens vrouw Layma Leyton zijn zowat de nieuwste hype in het alternatieve dance-circuit. Getipt door Soulwax, Crookers en LCD Soundsystem konden ze die hype nog niet voldoende waarmaken. De mix van electro, house, latin en rock was aangenaam en apart om het op zijn zachtst uit te drukken. En ook het idee van een live-dj (Lama) en een live-drummer leek misschien wel origineel en ongebruikelijk, toch was de uitvoering, het resultaat minder geslaagd en bij momenten geforceerd. Hier was duidelijk nog werk aan. Toch deelden velen mijn mening niet en genoten ze met volle teugen van dit spektakel.
Op naar de vierde dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Dourfestival, Dour
In 1985 werd in het Limburgse Peer de eerste editie van het Belgium Rhythmn ‘n’ Blues Festival boven de doopvont gehouden, met op de affiche o.a. Robert Cray Band, Anna Domino en top-of-the-bill The Fabulous Thunderbirds. Een kwarteeuw later mag Blues Peer dan al zijn uitgegroeid tot een vaste waarde op de zomerfestivalkalender, aan de filosofie van de begindagen werd opmerkelijk weinig gewijzigd: zorgvuldig uitgekozen bluesacts op één podium en een gemoedelijke sfeer waarin zowel die-hard bluesfanaten als de occasionele bezoeker met vrouwlief en kinderen terecht kunnen. Onder de noemer ‘25 years of Kings and Legends’ werd de affiche van de jubileumeditie niet enkel bevolkt door huidig en aanstormend talent, maar werden kosten noch moeite gespaard om enkele legendarische namen uit vijf decennia pop- en rockgeschiedenis naar het zoete Limburg te lokken. Zo mocht o.a. Steve Winwood zaterdag de tent sluiten en werd na het weekend zelfs een extra vierde dag aan het programma toegevoegd met John Fogerty als ultieme uitsmijter. Ondergetekende koos de derde festivaldag uit om de geur van blues en bier te Peer op te snuiven.
De samenstellers van de jubileumeditie van Blues Peer durven duidelijk buiten de lijntjes te kleuren als het er op aan komt om hun muzikale helden te eren. Zo kan je Roger McGuinn bezwaarlijk een blueslegende noemen, maar dat de inmiddels 67-jarige medeoprichter van The Byrds wereldwijd muziekgeschiedenis heeft geschreven staat buiten kijf. Enkel vergezeld van zijn onafscheidelijke 12-snarige Rickenbacker en een opvallend goedbewaarde stem trok McGuinn met “My Back Pages” en “Mr. Spaceman” meteen een blik Byrds klassiekers open, en ook tijdens de rest van de set zou hij voornamelijk putten uit de catalogus van deze folkrockpioniers. Jeugdsentiment, vage herinneringen uit de platenkast van vader of grootvader of mateloos respect voor een muzikale pionier: iedereen had wel een reden om eventjes weg te mijmeren bij “You Ain’t Going Nowhere”, “Wasn’t Born To Follow”, “All I Really Want to Do”, “5D (Fifth Dimension)”, “Chestnut Mare” en natuurlijk de evergreens “Turn!Turn!Turn!” en “Mr. Tambourine Man”. Verscholen achter een donkere zonnebril en zwarte hoed gaf een ietwat verlegen McGuinn tussendoor ook wat geschiedenisles over de oorsprong van bepaalde songs of haalde hij geestige anekdotes aan over Dylan, zowat de belangrijkste songleverancier tijdens de eerste jaren van The Byrds. Ook zijn vriendschap met Tom Petty kreeg een plaats in de set wiens “American Girl” naadloos aansloot bij “King Of The Hill” dat McGuinn samen met Petty schreef voor het onwaarschijnlijke comeback album ‘Back From Rio’ (’91). De voormalige Byrds frontman mocht na de nodige publieksbijval bissen met “Feel A Whole Lot Better”, “Chimes of Freedom” en, als we eerlijk moeten zijn, een eerder overbodige versie van “Knocking on Heaven’s Door”. Maar laat dat laatste detailkritiek zijn: McGuinn zorgde in zijn eentje voor de eerste memorabele momenten vroeg in de namiddag, en zoals later zou blijken, bleek zijn set het ontwapenende hoogtepunt van de volledige derde festivaldag.
Heel andere koek kregen we vervolgens geserveerd door Derek Trucks, als lid van The Allman Brothers Band geen onbekende onder adepten van klassieke Southern rock. Met The Derek Trucks Band houdt deze amper 30-jarige blonde gitaargod er sinds ‘97 ook nog eens een solocarrière op na. De groep deed op Blues Peer haar reputatie van ultieme ‘jamband’ alle eer aan door alle nummers heel stereotiep op te bouwen: zanger Mike Mattison, met een meer dan fraaie stem die refereerde aan de jonge Joe Cocker die te lang in de Stax collectie van vader had rondgeneusd, mocht elk nummer kort inzingen waarna Trucks en zijn vierkoppige begeleidingsband van wal staken voor een minutenlange jam. Leuk voor een aantal nummers, dat wel, maar mede door de vrij afstandelijke houding van Trucks kon dit concept toch geen anderhalf uur boeien.
Elk zichzelf respecterend bluesfestival kan er alleen maar van dromen om op een jubileumeditie de godfather van de Britse blues, John Mayall, op de affiche te zetten. In Peer worden dromen echter ook werkelijkheid, al strooide de slechts nipt op tijd aangekomen tourbus van de blueslegende op de valreep toch wat roet in het eten. Toen Mayall dan uiteindelijk toch met veel toeters en bellen werd aangekondigd, maar prompt het podium moest verlaten toen bleek dat diens mondharmonica’s nergens te bespeuren vielen, kunnen we moeilijk anders dan van een gemiste start spreken. Mayall & co lieten zich hierdoor echter niet uit hun lood slaan en openden sterk met een track uit het recente Freddie King tribute album ‘In The Palace of the King’ (’07) gevolgd door het ruim 40 jaar (!) eerder opgenomen “Chicago Line” uit Mayall’s debuut. Ondanks zijn 76 lentes oogde en klonk de founding father of British blues bijzonder vitaal en hield hij eraan om elk nummer te situeren in zijn ondertussen indrukwekkende oeuvre. Bovendien heeft Mayall met Rocky Athas (gitaar) en Tom Canning (keyboards) twee virtuoze Bluesbreakers weten te strikken die de nodige dynamiek in de set wisten te brengen o.a. tijdens het klassieke ‘Parchman Farm” en de nieuwe nummers “Moving Out Moving On” en “Dream About The Blues”. Een lang uitgesponnen versie van het obligate “Room To Move”, uiteraard met Mayall’s harmonica in de hoofdrol, breidde een luchtig einde aan de licht ingekorte set. De sympathieke Brit mocht op verzoek van publiek en organisatie toch nog terugkeren voor één encore, een snedige interpretatie van de Otis Rush original “All Your Love”. Net als McGuinn eerder op de dag demonstreerde Mayall dat waardig ouder worden in de slopende musicbusiness niet noodzakelijk garant staat voor ‘ouw’bolligheid en futloosheid.
Met de onverslijtbare Southside Johnny & The Asbury Jukes kon Blues Peer geen betere act bedenken om ook de liefhebbers van pretentieloze R&B en barblues aan hun trekken te laten komen. Onder de vleugels van Steve Van Zandt (als producer en ooit zelf een Asbury Juke voor zijn overstap naar The E-Street Band) en Bruce Springsteen (als songleverancier) groeide deze bende muzikaal getalenteerde tooghangers medio jaren ’70 uit tot een sensatie in en rond de pubscene van New Jersey, en tot op de dag van vandaag blijft dit bonte gezelschap live garant staan voor een potje compromisloze R&B. Het podium van Peer was eigenlijk maar juist groot genoeg om naast Southside Johnny ook de acht man sterke Asbury Jukes, waaronder een vierkoppige blazerssectie, te huisvesten. Na een wat aarzelende start stak “I Played The Fool” de lont aan het vuur voor wat voorts een stomend R&B feestje zou worden. Uptempo ambiance nummers als “The Fever” en “Talk To Me” gingen hand in hand met trage bluesy tearjearkers als “Living With The Blues” en werden luidkeels meegeschreeuwd door zowel het nuchtere als het minder nuchtere deel van het publiek. Southside Johnny ademt en zweet R&B in de onvolprezen Stax traditie en bewees in Peer nogmaals zijn status als eerste klas entertainer.
Het moet een huzarenstukje geweest zijn voor een relatief bescheiden organisatie als Blues Peer om niemand minder dan Jeff Beck als headliner aan te trekken na bijna 40 jaar afwezigheid op Belgische podia. Beck wordt door kenners in één adem genoemd samen met Jimmy Page en Eric Clapton, werd eerder dit jaar ingehaald in de Rock’n’Roll Hall of Fame, en is momenteel op tournee om zijn jongste live album te promoten. Net als Page is ook Beck een meestergitarist die echter geen noot kan of wil zingen, en het was dus maar de vraag of de anderhalf uur durende instrumentale set op Blues Peer een breed publiek zou kunnen aanspreken. Het antwoord bleek negatief! Van meet af aan werd immers duidelijk dat het optreden enkel was weggelegd voor de echte gitaarfreaks die met open mond en in trance de virtuositeit van hun idool aanschouwden. Maar ongetwijfeld zullen evenveel toeschouwers een vocalist als Rod Stewart (ten tijde van The Jeff Beck Group) op het podium gemist hebben, en hadden weinig of geen boodschap aan de fusion, free-jazz en Zappaiaanse uitspattingen die Beck en zijn drie uiterst strak doch uitstekend musicerende begeleiders uit hun mouw schudden. Een muzikaal orgasme voor de één, een saaie gitaarles voor de andere: het is een eindbalans die toch wat magertjes uitvalt voor een instituut als Beck. Volgende keer misschien toch eerst even good-old Rod bellen voor een afspraak in de pub?!
Organisatie: Rhythm ‘n’ Blues Peer
Miss Kittin & The Hacker
Al op zeer jonge leeftijd begon deze Franse dame te draaien in nationale en internationale clubs. Nu al een kleine tien jaar vormen Caroline Hervé en Michel Amato het duo Miss Kittin & The Hacker. Ze staan bekend om hun ‘80’s (Euro)electro, hun aanstekelijke beats, opwindende vocals en sympathieke uitstraling. De mensen van 10 Days Off konden dan ook rekenen op een ruime belangstelling. Om begrijpelijke redenen werd het concert verplaatst van de ‘Bacardi Room’ naar de ‘Ballroom’, gezien het feit dat het hier om een live act ging. Het ganse podium werd dan ook benut met muziek- en licht installaties. Enig minpunt bleek dat de capaciteit van de zaal iets kleiner werd dan de ‘Bacardi Room’.
Een dampende set werd het waarbij zang en instrumental beats elkaar mooi opvolgden. Naast de sensuele zang van Caroline Hervé mochten we ook dikwijls genieten van haar kunnen aan de knopjes. Ze kon haar voorliefde voor het DJ-en op het podium niet verbergen. “1000 dreams” was een hoogtepunt, en met “Tainted Love”, een cover van Soft Cell, breidden ze er een mooi slot aan! Een unieke, ‘cossy’ ervaring in een kolkende ‘Ballroom’.
Ben Klock
Door het verplaatsen van Miss Kittin & The Hacker mocht Ben Klock één uurtje vroeger aantreden in de Bacardi Room. Hij trad eerder dit jaar al aan in de Petrolclub in de schaduw van zijn collega Paul Kalkbrenner. Nu mocht hij zijn duivels ontbinden met een drie uur durende technoset. Deze gedreven techneut, afkomstig uit Berlijn, mocht een poging doen om de zaal tot extase te brengen …de ene beat’n’pieces vakkundig na de andere … Kijk gerust er de lijst op na met releasen, remixes en producties van deze man. Ook op deze editie van 10 Days Off mocht deze professional niet ontbreken. De uitputtingslag van drie uur was duidelijk voelbaar maar wie maalde daar nog om …
Organisatie: 10 Days Off (ism Petrolclub), Gent
Het Dourfestival was toe aan z’n 21ste editie. Het festival staat voor een avontuurlijk muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd: een uitgelezen kans om een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren ontdekken. Meer dan 140000 festivalgangers vonden Dour, een evenaring van het record van vorig jaar!
Het derde grote festival van ons landje is de ideale geleider van muzikaal windowshopping: 200 bands over zes verschillende podia en een vlekkeloos verloop
Uw verslaggeving ter plaatse: Frank Verwee en Johan Meurisse.
Kijk gerust ook naar de verslagen van onze Franstalige collega’s en de pics online onder live foto’s.
Op deze eerste dag van de vierdaagse marathon waren er al 34000 bezoekers. Een rustige aanloop met enkele beloftevolle bands, Frans talent, doomdrone/slugdge/postmetal en dance.
dag 1: donderdag 16 juli 2009
We vatten aan met Joe Gideon & The Shark (Club-Circuit Marquee), die de week voordien dag twee van het Cactusfestival wakker speelden. Ze waren nu minder snedig en hevig, maar ze zorgden voor een broeierige spanning van rauw rockend materiaal bepaald door een intens, krachtige drums. Zij ‘the shark’ deed dat op haar drumstel en haalde tussendoor een klanktapijt aan uit haar keyboards, hij, ‘de Gideon’, switchte van gitaar en bas, creëerde een smerig geluid, en dompelde de songs onder z’n grauwe (zeg)zang. Het optreden klonk rustiger en was meer voortkabbelend van aard tav de set op het Cactusfestival.
De jonge Leuvense Selah Sue staat op gelijk welk festival geprogrammeerd en bewees (nogmaals) het zeker aan te kunnen …. Ze wond de grote menigte in de Dance Hall om haar vinger met haar emotievolle songs op akoestische gitaar, gedragen door haar indringende, gevoelige, soulfulle stem. Ze gaf af en toe haar luistersongs een aardige groove. Ze stond duidelijk haar mannetje en tekende voor een paar opmerkelijke songs: van het innemende “Mountain” naar “Mommy”, “Black part love” tot het uptempo gebrachte “Fyah fyah”. Ze gooide er nog een medley bovenop, waarin een zwierige tune van “Cotton eye Joe” te horen was. Opnieuw chique wat deze talentrijke artieste/studente presteerde…
Het was een forse overgang naar de frisse, dynamische rockabilly/rock’n’roll van The Jim Jones Revue in de The Magic Tent. “Are you ready?” riepen ze … De band hield een uur lang een strak, energiek tempo aan; de ‘Say yeahs’ vlogen ons om de uren. Ergens tussen Gallon Drunk, MC5, The Blues Brothers, Jerry Lee Lewis (door de pianoloops) en The Cramps.
De postmetal/sludge van het Belgische Amenra werd goed ontvangen in de Club-Circuit Marquee. De songs van hun felbejubelde 'Mass IV' werden verpletterend en krachtig gebracht. We herkenden massieve songs als "Razoreater", "De dodenakker", "Le gardien des rêves" en het oudje "Am kreuz". De muur van geluid en de oerschreeuw van Colin Van Eeckhout zorgden voor een explosieve wisselwerking. Spijtig dat ze zo vroeg geprogrammeerd stonden, hun duistere en apocalyptische muziek en visuals zouden beter tot hun recht komen op een later tijdstip. Toch is dit detailkritiek en mogen we zeker niet klagen, we kregen nl. een goede en degelijke show. ‘All welcome to the church of Ra’!
Even de grens over om Les Fatals Picards (The Last Arena) te horen. Ze kleurden samen met Saule et les Pleureurs en Tryo de Franse taal, in al z’n muzikale diversiteit. Opwindende Arty rock, elementen ska, punk, reggae en Franse chanson …
Qemists zetten letterlijk de La Petite Maison dans la Prairie in vuur en vlam … De groep stoeide met de crossover van UDS, Faith No More, Enter Shikari, de psychedelica van Senser, de drum’n’bass/breakbeats van Breakbeat Era, Goldie en Roni Size en de ontspoorde beats van Prodigy. Deze potpourri balden ze samen tot een opwindend, bruisend en dansbaar geheel. Draaitafels, laptops, gitaar, bas, een MC en zangers Jenna G. Indrukwekkend. Wat een ontdekking. ‘Say yeah’ aan de Qemists!
MVSC, de ontmoeting tussen Montevideo en Compuphonic (The Magic Tent), brachten aanstekelijke groove van punkfunk. LCD Soundsystem, The Klaxons, The Rapture en !!! waren goede barometers. En het oude TalkingHeads, A Certain Ratio en Gang Of 4 waren invloedrijk. Ze leken de ideale warming up voor Friendly Fires, ware het niet dat zij nét ter elfder ure hun optreden cancelleden.
Meshuggah (Club-Circuit Marquee), de Zweedse pioniers van de fusionmetal, stonden live als een huis. Hun unieke mix van deathmetal, trashmetal en jazz/fusion/avantgarde bleef moeiteloos overeind. Van hun recentste werkstuk 'ObZen' werden "Electric red", "Bleed", "Combustion" en "Pravus" gebracht. Classics als "Rational gaze", "Stengah" en natuurlijk "Future breed machine" passeerden ook de revue. De polyritmische drumpartijen van Thomas Haake en de jazzy, buitenaardse solo's van leadgitarist Fredrik Thordendal waren van wereldklasse en stonden op éénzaam hoogte. Een indrukwekkend optreden van deze innovatieve en avontuurlijke metalband.
Een aangenaam rustpunt vormde het Franse Cocoon (Dance Hall), die met herfstige indie/folkpop aardig in de buurt kwamen van onze Bram Vanparys’ Bony King Of Nowhere. De mooi uitgewerkte composities werden spaarzaam begeleid van elektronica en soms ondersteund van strijkers. Evenwichtige gemoedelijke, dromerige , sfeervolle muziek van het duo Mark (Daumail) en Morgane (Imbeaud), onder een (niet storend) charmant Frans accentje.
The Glimmers present Disko Drunkards (Dance Hall) is een liveproject van de heren Mo & Benoelie en Tim Vanhamel en c°. Eerst was er de DJ set van de heren, die een resem oude hits op verbluffende wijze in elkaar deden overgaan, om dan door de punkfunk/electrorock van Disko Drunkards rauwer en krachtiger te klinken. Ze hielden er een live set op na, die kon gelinkt worden aan Goose en Soulwax Nite Versions (= opvallend ook in het wit gekleed!), en refereerde aan het oude Devo. “Wanna Make Out”, Who you gonna call”, “Physical” en “Picture” waren toppers en zorgden voor het eerste dansfeestje …
Isis (Club-Circuit Marquee) was voor velen één van de absolute hoogtepunten en smaakmakers van de eerste festivaldag. De nieuwe post-metalgoden brachten vooral materiaal van hun laatste meesterwerk ‘Wavering radiant’: "Hall of the dead", "20minutes/40 years", "“Ghost key" en "Threshold of transformation". Oudere tracks "In fiction" en "Dulcinea" werden evenmin vergeten. De band was een goed geoliede machine en was perfect op elkaar ingespeeld. Elk detail van hun sfeervolle en experimentele songs kwamen live genadeloos hard aan. Daarboven was het geluid nagenoeg volmaakt en was de dynamiek onontkoombaar. Bijzonder knappe performance! Dit was puur genieten!
Santigold (The Last Arena) bracht een aanstekelijke en dansbare set op Dour. Haar originele mix van pop, rock, new wave, dance, reggae/dub en hiphop werd fel gesmaakt op de festivalweide. Ze werd begeleid door een netjes in wit pak gestoken liveband en twee danseressen. Van haar vorig jaar verschenen gelijknamige debuutalbum werden o.a. "L.E.S. Artistes", "Say aha", "Shove it", "Brooklyn go hard" en "Lights out" gespeeld. Een rockende versie van The Cure-classic "Killing an Arab" en "Creator" besloten de set. Tijdens deze laatste werd enkele tientallen danslustigen uitgenodigd op het podium om een feestje te bouwen. Een gezellige party indeed! Maar toch bleek de Mainstage iets te hoog gegrepen om de vonk te doen overslaan …
De nacht kon worden ingezet met de ‘mainstream’ beats’n’pieces van eerst multi-instrumentalist Matthew Herbert, die regelmatig eens linkte naar bigbeats en de discokitsch van Moloko en Roisin Murphy. Mstrkrft lieten de beats nog strakker, heftiger en straffer klinken. En tot slot kregen we nog een portie stevige, opzwepende drum’n’bass geserveerd van Andy C and MC GQ en Noisia …Voldoende verzadigd om omstreeks 4u30 ons bed op te zoeken …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Dourfestival, Dour
Een massale belangstelling was er ook voor dag 2 Dourfestival met 35000 toeschouwers… Een heel interessante formule op deze twee dag bleek de 4x4 in de Club-Circuit Marquee, een geslaagde, gesmaakte zet van Dour, Grand Mix, 4AD en De Kreun. Volgende groepen stonden geprogrammeerd: The Sedan Vault, De Staat, Deerhoof, …Trail Of Dead, Animal Collective en Fuck Buttons. We zagen overtuigende optredens van deze beloftevolle bands!
The Sedan Vault opende de Marquee op vrijdag met glans. Het viertal uit Sterrebeek serveerde ons vooral songs uit het vorig jaar verschenen 'Vanguard'. We hoorden avontuurlijke en bezwerende nummers als "Communism by the gallon", "Autochtonic", "A rave to every home" en de grote Afrekening-hit "Unidentified flying objects". Hun opzwepende fusie van pop, emo, punk, progrock en elektronica bleef live goed overeind. De hoge en krijsende vocalen, de complexe songstructuren en onverwachte wendingen waren de ingrediënten van hun sound. De eeuwige vergelijkingen met The Mars Volta en At The Drive-In waren aanwezig en hoorbaar, maar toch was er wel degelijk sprake van een eigen gezicht. Daarvoor was hun knappe songmateriaal het levende bewijs. Puike prestatie van deze jongens!
Onze Franstalige Brusselse vrienden Cafeneon (La Petite Maison dans la Prairie) ontdekten we in de Bota. Nog steeds overtuigend klinkt hun goed opgebouwd, broeierig materiaal. Ze haalden de mosterd uit de electrowave van Joy Division/Bauhaus, de psychedelica van Stereolab en de shoegaze van My Bloody Valentine. Meeslepende songs onder een meerstemmige zang van Coster (rauw, doorleefd) en Brevers (zweverig, Jane Birkin/Siouxie tune).
Het Nederlandse De Staat (Club-Circuit Marquee) tekende voor een nieuw Fatal Flowers! Retrorock’n’roll die refereert aan Beasts Of Bourbon, Jon Spencer, en gekruid wordt door de retrostoner van Masters Of Reality en QOSA. Hun vettige rootsrockende en poppy sound klonk speels, fris en aanstekelijk. De (rauwe) gitaarlicks waren om van te snoepen. Band met potentieel, die het publiek trachtte nauw te betrekken in hun set en gaandeweg (Franstalige) zieltjes won; we onthielden een uitgesponnen “Wait for evolution”, titelsong van hun debuut, “Meet the devil”, een link naar Black Sabbath’s “War pigs” en het poppy “Fantastic journey”.
Ook was er veel volk opgedaagd om de feerijke pop te aanhoren (La Petite Maison dans la Prairie) van St. Vincent aka Annie Clark. Kenmerkend voor haar indie freefolk zijn de lieflijke, tedere als verbeten overstuurde sounds. Live klonk haar dromerige pop soms venijnig en grillig, waarbij de subtiele composities onverwachtse wendingen ondergingen, waren geïnjecteerd van de nodige experimenteerdrift en ondanks alles de toegankelijkheid behielden; naast gitaar en drums smeerde ze een breed instrumentarium aan van toetsen, elektronica, blazers en harmonium. Een sound vol tegenstellingen. Terecht trad dit talent in de voetsporen van Polly Harvey, Feist en Joan Wasser.
De hooggespannen verwachtingen bij Murphy's Law (Last Arena) werden niet ingelost. Deze legendarische band die samen met o.a. Agnostic Front, Warzone, Black Flag, The Bad Brains en The Cro-Mags zorgden voor de typische hardcore sound van de jaren '80, kon ons maar matig boeien. Oorzaken hiervan waren vooral het rommelige samenspel, de slappe uitvoering van de nummers, het nodeloze gepraat van bandleider en enig originele lid Jimmy Gestapo tussen de nummers en het ontbreken van de energiepunch en gemeende agressie die bij punk en hardcore muziek essentieel zijn. Hierdoor kwam er geen vaart in de set en bleven vele punkrockkids op hun honger zitten. Dit was enkel voor de die hard fans! Een gemiste kans.
Het was reeds de derde passage op Dour voor het populaire Detroitse metalcoregezelschap Walls of Jericho (Last Arena). Het kwintet onder leiding van metalchick Candace Kucsulain zorgde voor een uppercut van jewelste met brute en meedogenloze moshsongs als “Revival never goes out of style", "The American dream", "All hail the dead", "A trigger full of promises" en "A little piece of heaven". De indrukwekkende strot van Candace, het retestrakke riffwerk en de vette breakdowns zorgden voor immense circlepits. Dit was metalcore ten top en niet voor gevoelige zieltjes. Op naar doortocht nummer vier!
Het Franse Caravan Palace (The red frequency stage) verraste aangenaam met hun zwoele cocktail van swing jazz, gypsy, boombal, fanfare, slapstick en trippende beats. Zij tekenden een soundtrack voor wie houdt van ‘stomme’ films van de jaren ’30, Charlie Chaplin movies en Once Upon a Time In America. Ze hadden hun karavaan mee om het podium om te bouwen naar deze vroegere jaren, wat hun muziek ondersteunde van show en variété, met in de hoofdrol de zangeres van het Franse gezelschap. Haar (verleidelijke) acts boden een meerwaarde.
Hierna was het de beurt aan Sepultura (Last Arena) om de weide op stelten te zetten. Daar slaagden ze ook in, ze bewezen dat ze nog steeds bestaansrecht hebben in het huidige metalcircuit na het vertek van Max en Igor Cavalera. Frontman Derrick Green bezit weliswaar niet het charisma en de podiumprésence van Max, maar op vocaal gebied stond hij zeker zijn mannetje. Dit was tevens van toepassing op de ‘nieuwe' slagwerker Jean Dolabella die de tribal drumpatronen van voorganger Igor moeiteloos repliceerde. Gitarist Andreas Kisser en bassist Paulo Jr waren de oudgedienden. Het was duidelijk dat de alomgekende metalhymnes van de Braziliaanse grootheden op het meeste bijval konden rekenen. We hoorden in sneltempo onder andere"Refuse/resist", "Territory", "Troops of doom", "Innerself", "Mass hypnosis", "Dead embryonic cells" en de afsluiter bij uitstek "Roots bloody roots" passeren. Het materiaal van de laatste albums werd slapjes ontvangen en kon op minder bijval rekenen. Toch was dit zonder meer een degelijk optreden.
De bevallige dames van Au Revoir Simone (Dance Hall) uit NY boden een uurtje zeemzoeterige, dromerige electronicapop, die door de beats groovy en krachtiger klonken. Ze braken door met ‘Bird of music’ (2007), een gepaste titel voor hun eenvoudige, opbouwende melodieën op toetsen, piano en klavieren, gedragen door hun zalvende, zachte (sensuele) stemmenpracht.
Het uit San Francisco afkomstige Deerhoof (Club-Circuit Marquee) was één van de concerten van de vierdaagse. Hun muziek bestaat eveneens uit contrasten: ze balanceren tussen breekbare pop en avant garde. De laatste twee platen ‘Friend opportunity’ en ‘Offend Maggie’ zorgden voor een definitieve doorbraak naar Europa. Ze zijn uitgegroeid tot een kwartet en zijn goed op elkaar ingespeeld; de kleine springerige zangeres Satomi Matsuzaki gaf met haar frêle vocals elan aan het geheel. De indie/noiserock kreeg live een uppercut van formaat! De dromerige, sfeervolle songs werden eerst bepaald door repetitieve opbouwende gitaarlijnen en strakke drums, en sloegen dan plots om in ontspoorde ritmes en muzikale experimentjes. Een scherper, harder en snedig geluid en explosies van rauwe noise! “Tears & Music of love”, “Dummy Discards …” en “The perfect me” waren mooie voorbeelden. Uniek wat deze band, die Shellac, Pavement, Blonde Redhead en Stereolab in z’n broekzak heeft, allemaal op het podium uitvoerde. Verdiend zijn ze de ‘artists in residence’ van het komende Sonic City Festival in de Kreun te Kortrijk.
Eén van de meest intense en energiekste livebands van de afgelopen jaren is zonder twijfel The Dillinger Escape Plan (Last Arena). Ze deden hun reputatie alle eer aan met een verpletterende set op Dour. De 'mathmetal', een combinatie van hardcore, grindcore, metal, jazz/fusion en electronica, sloeg in als een bom. Met waanzinnige composities als "Milk lizard", "Lurch", "Fix your face", "Panasonic youth" en "Setting fire to sleeping ghosts" was er geen ontkomen aan. Een compromisloze cover van Nine Inch Nails "Wish" en een sfeervol piano-intermezzo kwamen ook aan bod. Zanger Greg Puciato schreeuwde de longen uit zijn lijf, sprong het fanatieke publiek in en gitaristen Ben Weinman en Jeff Tuttle speelden de meest waanzinnige gitaarpartijen en voerden halsbrekende manoeuvers uit. De ritmesectie van bassist Liam Wilson en drummer Billy Rymer brachten de groep op een ongekend hoog niveau. Dit was muzikaal vakmanschap en een show die nog lang zal nazinderen. Je moet het gezien hebben om te geloven!
Het Britse Does it offend you, yeah? (Dance Hall) overweldigde vorig jaar op Pukkelpop. Hun samengebalde troep van punkfunk, metal, elektronicagefreak, noisy gitaren en pompende beats klonk een jaar later gematigder en meer gefilterd. De set was opwindend, bruisend, eenduidiger, en minder ruw, rauw en rommelig; te situeren binnen de Goose-/Metronomy adepten en de huidige electro aanpak van Bloc Party. Kortom, minder verpletterend dan de eerste keer …
Vorige week nog was het Franse Babylon Circus één van de smaakvolle ambiancemakers op het Cactusfestival. Op de Red frequency stage lijken ze een mindere dag te hebben, want hun heerlijk gevarieerde, bruisende mengeling van rock, folk, ska, reggae, dubs, world, chanson en dancehall barst net niet voldoende los. Ze treden een beetje in de voetsporen van Gogol Bordello, weliswaar minder punky en Les Negresses Vertes. Maar ze waren sfeermakers met ballen op “Marion nous au soleil” en “Des fois”, maar hun op testosteron bepalende feestgedruis bleef vandaag netjes ingepakt …
Het Texaanse And you will know us by the Trail Of Dead (Club-Circuit Marquee) is al een tiental jaar bezig en staan garant voor een verwoestend geheel van snedig krachtige, compacte gitaarrick, symfo, psychedelica, orkestraties en bombast, wat door de dubbele percussie en repeterende toetsen wordt opgezweept, en avontuurlijk klinkt door de abrupte overgangen en ritmewisselingen. Maar live lieten ze de bombast, symfo en de psychedelica voor wat het was en kozen voor een harde, gebalde, felle sound, die af en toe werd afgewisseld door enkele zacht ingehouden, sfeervolle stukken, die eerder als intermezzo konden worden geïnterpreteerd.
Rauw, beheerst en gedoseerd klonken hun geluidsstormen van gierende gitaren, verpletterende drumslagen en een krachtige zang. Ze behielden een intense spanning in hun materiaal. Probleemloos wisselden een paar leden van instrumenten. Onderbouwde noiserock die de bocht richting postrock nam. De songs gingen in elkaar over en kregen elk een ‘fuck’ mee in de titel: “Giants in paviljons”, “Caterwaul”, “Will you smile again” en “Another morning stoner”, met als hoogtepunt de uitgesponnen klassieker “Totally natural”. Een boeiend, intrigerend concert van felle windstoten …
De post-punk/new wave/industrial rock van het Engelse Killing Joke (Last Arena) kon maar weinig mensen bekoren. De jongere generatie had blijkbaar nog nooit gehoord van deze invloedrijke en ondergewaardeerde Engelse zwartkijkers. Toch was dit een degelijk optreden. De iets oudere rockers onder ons werden getrakteerd op genadeloos beukende songs als "Requiem", "Wardance", "Change", "The wait" en "Primitive" (allen uit hun gelijknamige debuut uit '80). Bekende nummers als "Love like blood" en "Eighties" werden warmer onthaald. Er werd afgesloten met de mokerslagen van "Psyche" en "Pandemonium". Jaz Coleman en zijn kornuiten verdienden duidelijk meer. Toch hebben we ervan genoten en kunnen we zeggen dat de afwezigen ongelijk hadden!
Mercury Rev onderging sinds hun gig op FihP van 2007 een kleine metamorfose. Hun orkestrale, sferische en romantische sprookjespop maakte plaats voor stevige, potige symfonische psychedelicapop, waarbij de pedaaleffects stevig worden ingedrukt en de gitaarloops en de ‘wahwah’golven ons om de oren vlogen. Hun ‘brave new sound’ greep terug naar het verleden van de band (luister maar eens naar ‘Yerself is steam’ (’91)). Een paar oudjes als het gekende “Holes”, “Goddess on a highway” en “The dark is rising” herinnerden de lieflijke, dromerige pop. “Snowflake in a hot world” en “Senses are on fire” waren songs, waarbij de drums strak klonken, Grazhopper z’n gitaarversterker op 10 zette en de zanger Donahue zich een orkestleider/superman waande, die z’n band stuurde tot deze intense en krachtige spacerockende trip. Hij slaagde er zelfs in dat we in deze bedwelmende sound de regendruppels niet voelden …
Vive la Fête mocht de tweede festivaldag in stijl afsluiten op The Last Arena afsluiten. De electropop/new wave van vocaliste/vamp Els Pynoo en gitarist/brabbelaar Danny Mommens zorgden voor een groot en gezellig dansfeest. Met goed in het gehoor liggende en no-nonsense nummers als "Touche pas", "Maquillage", "La vérité", "Schwarzkopf" en "L'amour psychique" was het moeilijk om stil te blijven staan. Kortom, opdracht volbracht!
Animal Collective is uitgegroeid tot een ware cultband. We konden rustig trippen in de Club-Circuit Marquee, met hun prettig gestoord hypnotiserende, freakende psychodance; muzikale gekte, waarin ruimte is voor avontuur en improvisatie. Met het recente ‘Merriweather Post Pavilion’ klinkt het NY-se trio toegankelijker binnen die muzikale spacecake van grillige freefolk, psychedelica en avantgarde. Ze nestelen zich ergens tussen Flaming Lips, Mercury Rev en ’60’s Beach Boys.
Live dompelden ze hun nummers onder in een dosis eigenzinnigheid en nervositeit. Ze kregen soms een pompende elektronische beat en ‘base’ mee. Een charmant klanktapijt van weirde trips onder een bevreemdend, harmonieus, hoger stemmenwerk door elkaar. Een imponerende bezwerende danstrip van meeslepende thrillers “Summertime clothes”, “My girls” en “Lion in a coma”, waaraan “Fireworks”, “Banshee beaten” en “Brother sport” een prachtige finalereeks vormden door een krachtige beat in hun wereld van psychedelische klanken.
Andrew Hung en Benjamin Power, beter bekend als het duo Fuck Buttons (Club-Circuit Marquee), braken vorig jaar door met hun alombejubelde debuutplaat 'Street horrsing'. Hierop was een interessante en ongewone cocktail van noise, ambient, soundscapes/drones en avantgarde te horen. Referenties naar illustere en uiteenlopende gezelschappen als Throbbing Gristle, Boredoms, Animal Collective, Suicide, Wolf Eyes, Liars en Black Dice waren herkenbaar. Toch gaven ze er hun eigen draai en was het genieten geblazen van hun performance, al klinkt dit misschien ietwat raar en ongepast bij deze tegelijk elegante en angstaanjagende klanken. Beslist voor herhaling vatbaar!
Na dit potje elektronica en bijhorende sounds en bleeps konden we midden de nacht moegestreden maar uiterst tevreden ons bed in …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s.
Organisatie: Dourfestival, Dour
Sleepy Sun heeft een sound die stevig in de seventies gebeiteld is. Net als andere nieuwe bands zoals Black Mountain en The Black Angels dwepen zij met mistige psychedelica gedrenkt in noeste gitaren en met vette knipoogjes naar The Velvets, The Doors en Hawkwind. In een halfvolle Handelsbeurs wisten zij de kritische rockliefhebbers te overtuigen met een portie stevige songs van hun alhier nog totaal ongekende debuut ‘Embrace’ (een dijk van een plaat, moet u dringend gaan ontdekken).
Arbouretum is al evenmin gekend in onze contreien. De band gaat echter al wat langer mee (productief groepje, 4 albums in 4 jaar is niet meer van deze tijd) en heeft met ‘Song of the pearl’ een opperbeste nieuwe plaat uitgebracht. Arbouretum bracht hun doorleefde knappe folk-rock soms met lekker stevige Crazy Horse gitaren. Frontman Dave Heumann’s puike gitaarwerk neigde ook al eens naar Tom Verlaine, en dat is uiteraard een compliment. Hij zong zijn americana songs als Will Oldham of zelfs Bon Iver en goot er met zijn robuuste band een ronkende rocksaus en een paar knappe gitaarsolo’s overheen. De heren stuurden een handvol schitterende songs de zaal in (met het geweldige “False spring” als uitblinker) waarop zij op een welgemeend enthousiast en goedkeurend onthaal werden getrakteerd. Interessante band.
Na een deftige portie stevige rock kregen we iets heel anders met The Bony King Of Nowhere, en dan bedoelen we vooral iets heel moois. Ontzettend knappe en fijne neo-folk van de bijzonder getalenteerde Gentenaar Bram Vanparys die volgens ons het volledige oeuvre van Jeff Buckley, Nick Drake en Devendra Banhart in zijn CD rek heeft staan. Vanparys en zijn puike band verblijdden ons met frisse en heldere korte pop- en folksongs, een heerlijke stem en tonnen talent. Eindelijk nog eens een Belg die niet als zeurpieten Novastar en Ozark Henry hardnekkig probeert de Vlaamse Coldplay te zijn, wel iemand die helemaal zijn eigen ding doet en dit vertaalt in schitterende songs. Uiteraard speelde hij in de Handelsbeurs een thuismatch en moest hij het publiek niet echt meer van zijn kunnen overtuigen. Maar ons wel, want wij waren tot voor vanavond nog niet vertrouwd met de man zijn muziek, maar zullen nu als de bliksem zijn debuutplaat ‘Alas my love’ gaan aanschaffen.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder foto’s live
Organisatie: Boomtownlive (ism Democrazy, Handelsbeurs en FihP), Gent
De 15e editie van deze elektronische hoogmis van de clubmuziek in België vindt opnieuw plaats in de Gentse Vooruit. Het evenement is uitgegroeid tot een plek waar alle facetten van elektronische muziek te zien en horen zijn. Dus niet alleen techno, maar alle stijlen die je tegenwoordig in de internationale nachtclubs kunt beleven van house, electro, breakbeats, rock, drum 'n' bass, minimal, dubstep, nu-jazz, funk, disco, new-rave en andere hybride genres.
Avontuur en aantrekkingskracht voor iedereen die de elektroclash een warm hart toedraagt … Tien nachten lang geen excuus om niet naar de Vooruit in Gent af te zakken … ‘Enjoy the beats & sounds’.
DAY 02: Mark Farina, Red D & Lady Linn en Jazzanova
Red D & Lady Linn
In 2004 studeerde Lien De Greef, ondertussen beter bekend als Lady Linn, af aan het conservatorium in Gent. Na diverse omzwervingen en projecten ging ze uiteindelijk terug naar haar voorliefde voor de jazz. Lady Linn and her Magnificent Seven zagen het levenslicht. De echte doorbraak kwam er echter dit jaar met haar megasingle “I don’t wanna dance”. In een mum van tijd veroverde ze de hitparades en heel Vlaanderen viel voor deze sympathieke dame dito prachtige stem. Het resultaat is gekend, weinig festivals hebben deze dame nog niet op hun affiche staan, zelfs het afgelopen Rock Werchter was niet te hoog gegrepen.
En deze beloftevolle artieste zocht naar meer …Ze vond de weg naar de elektronicawereld. Samen met Bart Van Neste, alias Red D, vormen ze al geruime tijd een perfecte tandem die resulteerde in eigenwijze house met zang. Lady Linn verweefde zonder probleem haar enig mooie stem in het elektronisch vernuft van Red D. Zoals ze het graag heeft en ook goed kan, bracht ze haar koffer met covers mee. “Keep pushin” van Inaya Day en “Sky and Sand” van Paul Kalkbrenner waren hoogtepunten samen met “Thinking about you” van Trentemöller. Btw de DJ die er volgende week ook zal bijzijn …
Mark Farina
Één van de eerste grote, buitenlandse namen op deze editie van 10 Days Off was Mark Farina, geboren in Chicago en … hoe kan het ook anders bekend van zijn Chicago house met acid jazz invloeden. In de VS is de man een groots resident DJ. Hij reist al jaren de wereld rond om de freaks te laten kennismaken met zijn heerlijke housesets.Hij stond al in voor diverse releases en compilaties. In z’n gigs springt hij moeiteloos om met vleugjes hiphop en jazz. We konden ons uitleven op een uitgekiende set en hij onderscheidde zich als één van de betere houseDJ’s van de laatste twintig jaar!
Jazzanova
Het werd een drukte van jewelste in de omgeving van het gezellige Café. Op de dansvloer én op het podium stonden heel wat nieuwsgierigen te freaken op Jazzanova, een collectief uit Berlijn die net eind vorig jaar een nieuw album op de markt dropte ‘Off All The Things’. Dit eerste album sinds de laatste zes jaar is een mengeling van loungy, prikkelende jazz en house. Live hoorden we een pittig gekruide fusion van electro, jazz, house en soul. Binnen de beats’n’pieces kwam Jazzanova neer op een gewaagde zet, maar bovenal betekenden zij een aangename kennismaking voor de dansfreaks, die proefden van en zich duidelijk amuseerden op deze jazzy sounds!
Organisatie: 10 Days Off (ism Petrolclub), Gent
Hogent Jazz Orchestra
Talent van eigen bodem met Elke van Dela Vega als zangeres. Wel vreemd dat ze zich een jazz orkest noemen terwijl ze eigenlijk iets anders spelen. En toch, alweer een goede opener met zeer goede muzikanten die hogerop mogen, moeten en zeker kunnen. Eigen nummers worden afgewisseld met standards en covers en kunnen daar mooi tussen staan. Na het eerste nummer die sterk naar Funkadelic rook, hoorden we met “Something Sweet” al een eigen puike compositie, “You’re the best thing” was héél mooi gearrangeerd: Simply Red meets The Committments. Ook Lidell wordt eer aangedaan en de pure soul van “Hold on, I’m coming” bleef toch wel eventjes nazinderen. Er is wel degelijk talent in Vlaanderen…
Lady Linn & Her Magnificent Seven
Geruggensteund door een extra blazersectie hebben Lynn en co hun thuismatch met verve gewonnen. Puur muzikaal genot met een heel sterke start, een iets minder tussenstuk en een op zijn minst beklijvende finale. Het is altijd leuk om mensen te zien genieten van hun muziek, zonder zich te laten betrappen op dan ook maar enige vorm van pretentie. Lady heeft een stem uit de duizend, Mendoza stond hier al de tweede keer virtuoos pianist te wezen en toen contrabassist Koen Kimpe reeds na enkele nummers het typische lijntje van “I don’t wanna dance” inzette, stond de tent al goed recht. Volgend jaar terug, hoger op de affiche.
Melody Gardot
Deze jonge dame van 23, nog altijd herstellende van een ernstig ongeval, waarvoor ze de piano voor gitaar moest inruilen, en één van de revelaties van vorige editie, zorgde voor een warme en intieme sfeer. We horen buiten de jazz ook wat invloeden uit folk, wals, blues/bluegrass en klassieke invloeden. De bindteksten zijn voorzien van wat humor. Laat mij ouderwets klinken, maar de melodie moet primeren en dat miste ik wel wat. Tenslotte zou een uptempo nummer her en der geen kwaad kunnen. Er werd dus wel een heel intieme sfeer gecreëerd maar ik miste wat de intensiteit van vorig jaar. Maar ja, we zijn hier al super verwend geweest en wie zijn wij dan om kritiek te geven.
Jamie Cullum
Wat moet je nog in Godsnaam schrijven over deze meester-muzikant en temperamentvolle topentertainer? Je verwacht van Cullum een professionele en stomende set en dat krijg je dus ook van deze Jerry Lee Lewis van de jazz. Het is alsof deze uitvinder van de Jazzrock niets verkeerd kan doen: subtiliteit, swung en rock worden heel ‘euh’… subtiel afgewisseld. Wat moet het aangenaam zijn om enthousiast, geestig en geniaal te zijn.
… Een perfecte afsluiter van een nu al historische editie van Gentjazz!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival 2009, Gent
Een microklimaat waar alles mogelijk is
Op wat occasionele buien na hield Dour het dit jaar droog. Dat zorgde voor de bijzondere sfeer, waar het festival zo gekend om staat. Vier dagen lang komen de festivalgangers samen feesten, zonder onderscheid van taal of cultuur. Dat zorgt vaak voor magische momenten.
De uitgebreide en gevarieerde programmatie van het festival draagt zeker bij tot die unieke sfeer, waarin alles mogelijk lijkt. Het festivalpubliek is open van geest en houdt van alle soorten muziekjes: van stevige indierock of intimistische singersongwriters overdag tot pompende beats en breaks 's nachts. Geen wonder dus dat heel verschillende acts als Aphex Twin + Hecker, Pet Shop Boys, Sepultura en Buju Banton samen op de affiche prijken.
Perfecte organisatie
De 21e editie van het grootste muziekfestival in Franstalig België verliep nagenoeg gesmeerd, op enkele last minute afzeggingen na. Die werden zo goed mogelijk opgevangen door waardige vervangers.
De nieuwe indeling en uitbreiding van het terrein vallen duidelijk in de smaak van het publiek. Zo konden ze in optimale omstandigheden en voor een zachte ticketprijs genieten van de uitzonderlijke affiche.
« Meer dan 140 000 ffestivalgangers op Dour ! » [1]
Dour Festival lokte ook dit jaar de grote massa. Voor donderdag gingen er 34 000 tickets over de toonbank, terwijl de teller op vrijdag 35 000 aanwees. Op zaterdag en zondag werden telkens 36 000 tickets verkocht. Met meer dan 140 000 verkochte tickets evenaart Dour het record van vorig jaar. Het festival is niet alleen het grootste muziekfestival in Wallonië, maar ook het belangrijkste toeristische evenement in het zuidelijk landsgedeelte. Op woensdag kwamen al 22 000 festivalgangers opdagen om hun tent op te slaan op de camping. In minder dan een uur waren camping A en B helemaal gevuld. 30 000 mensen bleven overnachten op de festivalcamping tijdens het festival.
Een festival op het kruispunt van europa en de wereld
Uit alle hoeken van Europa komen mensen naar Dour afgezakt om het festival te bezoeken. [2]
Dour Festival kon ook opnieuw op heel wat mediabelangstelling rekenen. Onder de 850 geaccrediteerde journalisten telden we 500 Belgen, 200 Fransen, 50 Nederlanders en 40 Engelsen. Er waren dit jaar ook een aantal journalisten aanwezig uit Australië, Canada, Zwitserland, Tsjechië, Duitsland, Estland, Spanje, Griekenland, Ierland, Luxemburg, Polen, Ile de la Réunion en de Verenigde Staten. Op 16 augustus zendt de Nederlandse publieke omroep NPS trouwens een reportage uit over Dour Festival, in een reeks die hen o.a. naar Glastonbury en Exit voerde.
Ook het programma kleurde internationaal, zonder evenwel de Belgische acts uit het oog te verliezen. Van de 200 groepen waren er 51 Belgische, 41 Amerikaanse, 30 Franse, 29 Engelsen, 3 Nederlandse, 2 Japanse, 2 Zweedse, 2 Braziliaanse, 1 Australische, 1 Russische, ...
Dour sorteert
Hoewel er dagelijks 36 000 mensen op het terrein aanwezig waren, slaagde het festival erin het terrein netjes te houden. De inzet van het Groene Kruis heeft daar veel mee te maken, maar ook de inruilactie van drinkbekers of PMD-zakken tegen drankbonnen werkte beter dan vorig jaar. Uit de eerste vaststellingen blijkt alvast dat het afval beter gesorteerd is dan vorig jaar. Dat zal het sorteren achteraf ongetwijfeld vergemakkelijken. Het milieubewustzijn van de gemiddelde festivalganger gaat er dus zeker op vooruit.
De succesformule van het festival (200 acts, 4 dagen en 6 podia, van 12 uur 's middags tot 5 uur 's ochtends) blijft ook de basis waarop we volgend jaar verder bouwen.
[1] 34 000 + 35 000 + 36 000 + 36 000 = 141 000
[2] 40% Wallonië / Brussel – 32% Vlaanderen – 16% Frankrijk – 5% Nederland – 5% Engeland - 2% Andere
Net als de voorgaande dagen kon het Dourfestival terug rekenen op een massale belangstelling.
Bij onze derde voettocht door het muzikale landschap van Dour hielden we halt bij één van de beloftevolle Waalse bands Malibu Stacy. Dit uitgebreide collectief van wel zes leden is over taalgrens maar matig bekend, maar kon heel wat Franstalige zieltjes winnen met hun meeslepende, broeierige gitaarpop. Een aangename kennismaking van een band met potentieel ...
Terug een band met een potentieel ...Arbouretum past helemaal binnen het plaatje van de huidige americana. De groep is in één adem op te noemen met Phosphorescent en pakte live uit met opbouwende, intrigerende songs, dito retro/gitaar soli; vocaal neigde de zang naar Bonnie Prince Billy en Richard Thompson.
'Laat de zon in je hart toe' is het motto van het kleurrijke Arsenal; hun aanstekelijke en opzwepende zomerse groove, onder de zang van Roan/Ghysel, zorgde ervoor dat de eerste rijen konden dansen op prachtsongs als "Estupendo", "Switch" en "Mr doorman". Het was leuk hen eens niet in Vlaanderen aan het werk te zien ...
IlIketraIns brengt in het najaar een nieuwe plaat uit. Ze lichtten al een tipje van de sluier met enkele snedige waverockers, naast hun gekende traag, slepende '80's geënte pop, gedragen door een baritonzang. ...Met een knipoog naar de opbouw van Joy Division's "Atmosphere" ...
The Gaslight Anthem gaat op de huidge cd duidelijk verder dan de doorsnee hardcore/punk, door folk en stadiorock. Een spannend, krachtig geluid en een glasheldere zang boden een overtuigend boeiende set.
En dan was er het Amerikaanse O'Death die samen met The Dodos en 65daysofstatic de hoogtepunten vormden in La Petite Maison dans le Prairie ... en misschien ook wel van de avond; we konden ten volle genieten van een overweldigende, overdonderende set van deze drie bands:
- O'Death met hun cow/countrypunk, snedige gitaartokkes van banjo en fiddle, zwierige vioolpartijen, opzwepende drums, een schreeuwerige zang en meezingbare 'oohoohs'.
- The Dodos, nu een trio, brengen eind augustus nieuw materiaal uit. De rauw rammelende aanpak klonk breder door xylo/vibrafoon. De songs hadden een intense bedreven opbouw. Het gitaarspel en de bluesy slides (refererend aan Jack White btw!) vlogen om de oren. De songs ondergingen dynamische wisselingen en boeiden ten volle een uur lang ... Band van de toekomst ...
Tot slot 65daysofstatic ... Live een bom ... het ontketende kwartet dompelde hun op cd gemoedelijke postrock onder in een helse geluidsstorm met pedaaleffects en elektronica, waaronder een vleugje drum'n' bass. Enkele zachte tussenstukken boden rust ... Met een lang uitgesponnen "Radio protector" als absoluut kroonstuk ... 65daysofstatic was het hoogtepunt, die elk doorwinterde muzieklehbeeber wist aan te spreken ...
Intussen genoten we van de loungy, freaky souljazz van Jazzanova, de psychedelische spacerock van een band op leeftijd, Gong, en de dub reggae/dancehall/pop van Roots Manuva.
We besloten de avond in mineur met een tegenvalende set van de discokitsch(bitch) pop van Pet Shop Boys. Hun 'best of' set werd gereduceerd tot een handvol herkenbare, leuke danbare songs als "Go west", "Always on my mind", "Suburbia" en "Westend girls". Het nieuwere materiaal was flauwtjes en inspiratieloos. De act en de videoclips en - projecties maakten veel goed.
Mixhell, het project van Igor Cavalera en z'n vrouw kon evenzeer gereduceerd worden tot een orinaire dj set van veel herkenbare tunes en beats'ns pieces, ondanks mans percussie ...
Op naar een schitterende afsluitende dag 4 ...
Kartasan
Deze Belgische jazz-indiegroep kreeg voor deze versterking van The Killer Horns, een verdienstelijk blazertrio. Ze droegen allemaal van die banale blauwbloejasjes , en stelden zich voor als West Vlaamse Gentenaars. Alles klonk me iets te poppy en we konden weinig jazz invloeden ontwaren. Onvermijdelijk kregen we het gevoel van ‘been there, seen that, heard that’. Het begon al redelijk religieus met “Judgement day”. We hoorden vervolgens een stroperige zeemanslied met een mespuntje Cave, een van The Doors gejat basloopje,….
Ze stonden eigenlijk allemaal een beetje voor zichzelf te spelen. Ze zijn goed, niet bijster origineel, en houden wel van een portie zelfbevlekking. Hoogmoed komt voor de val.
Joe Jackson
Om de woorden van de presentator te gebruiken: De man die zich al dertig jaar constant heruitvindt, heeft zich deze avond ook heruitgevonden. Hij neemt meer tijd om nummers te schrijven en wil geen hitmachine meer zijn, alles terecht ten voordele van de kwaliteit. Wat een lelijk mooie mens! Na een stomende avond met Leela James en Jamie Lidell krijgen we nu anderhalf uur pure klasse en begeestering, vakmanschap en typisch Brits cynisme.
Bracht hij een best of? Ja en nee: Hij speelde wel bijvoorbeeld “Number 2”, “Is she really…” en “Scary Monsters” van Bowie, maar dan wel in andere versies, ‘playing old shit in new clothes’, zoals hij zelf zei. Vervolgens “Invisible man”, “Too tough”, “King pleasure” en “Rush across the road”.
Dit alles met slechts drie muzikanten: Een uitmuntende Graham Maby op een five-string-bas die in feite alles draagt , een Dave Houghtom op de drums die er precies ook niet naast slaat en Joe zelf op een virtuoze manier op de toetsen. Vergeet niet dat hij een academisch geschoold jazzmuzikant is. Ook het solomoment betekende kippenvel … ‘Glad to get rid of those two guys’ kondigde Joe zijn solo aan met het nummer…”Solo”.
Joe Jackson: één met zijn drieën die het publiek wellicht nooit zal vergeten. De zoveelste climax op Gentjazz.
Marianne Faithfull
Ze heeft niet zo’n goede live reputatie en dat heeft ze deze avond duidelijk bewezen. Marianne is zoals ze zelf zegt niet meer capabel om eigen songs te schrijven – heeft ze ooit wel een klassieker geschreven – en besluit dus covers te brengen. Het zit haar echt niet mee: Ze heeft wel een wereldberoemde schuurpapieren stem, ze heeft nog altijd een ongelofelijk aura, ze ziet er ondanks haar verslavingen en ziektes er verdomd goed uit voor haar 62ste, maar het is de overigens héél sterke band die haar draagt en niet omgekeerd. Het was precies de band die een zangeres had ingehuurd, en niet vice versa. Voor het eerst was er enige verveling.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Een heel interessante formule leek de 4x4 in de club circuit marquee:
The Sedan Vault bewezen dat ze na een resem cluboptredens sterk op elkaar ingespeeld zijn om hun ingewikkelde constructies fris, dynamisch en mainstream te houden.
Het Nederlandse De Staat tekende voor een nieuw Fatal Flowers in eigen land en met hun retrorock'n'roll refereerden ze nauw aan het Australische Beasts of Bourbon. Zij waren pas de voorbode van wat 's avonds een schitterende finalereeks betekende met
- Deerhoof: volgend jaar zijn zij verdiend de 'artist in residence' van het Sonic City festival in de Kreun. Het kwartet onder de kleine springerige zangeres, gaven de indie/noiserock een uppercut van formaat: ze balanceerden tussen avontuur, experiment en toegankelijkheid door onverwachtse wendingen, diverse tempowisselingen en ontspoorde ritmes. Chique!
- ... Trail Of Dead liet de bombast van een paar platen terug voor het was en koos resoluut voor gedoseerde, broeierige gitaren, dubbele percussie en zachte synths. Geluidsstormen, gierende gitaren, die afgewisseld werden met zacht intermettzo's, ondersteund door een krachtige zang. 65 daysofstatic doet het hen enkel live na ...Onderbouwde noiserock die de bocht richting postrock namen ...
De nacht kon worden ingegaan met het weirdo elektronische psychedelische trio Animal Collective. Sterker en overtuigender klonken ze met de in elkaar overgaande songs en een hemels, sferisch, bezwerende zang.
Tot slot was er Fuck Buttons die hun knisperende, dreunende elektronica en bleeps melodieus meer vorm gaven door trancy, dansbare beats.
Verder viel er moois te beleven van St. Vincent, feëerijke, lieflijke pop die venijnig en grilig kon klinken, waarbij de composities onverwachtse wendingen ondergingen en toch de toegankelijkheid behielden.
De zeemzoeterige, dromerige electronica pop van de bevallige Au Revoir Simone, de opwindende, bruisende electronicagroove van Does it offend you, yeah, die nu ergens tussen onze Goose en Metronomy te situeren is, het ambiancevolle Babylon Circus en de slapstick/boombal/fanfare van Caravan Palace. En niet te vergeten Mercury Rev, die live een spacerockende richting zijn ingeslaan, met toetsen en ... veel pedaaleffects en gitaarloops, waardoor de songs live intenser, krachtiger en dynamischer klinken. Ook het oude materiaal kreeg een nieuwe outfit kleedje.
Op de mainstage kon je nog terecht voor de harde, gebalde aanpak van Sepultura, die het vooral moest hebben van het oude materiaal, The Dillinger Escape Plan, die overweldigend waren, en het podium en zichzelf bijna ombouwden en tot slot Killing Joke die vooral teerde op hun'80's waverockend materiaal, wat betekende dat ze hun laatste platenwerk definitief vaarwel zegden. Vive La Fête breidde er nog een kitschwave/electro feestje aan ...
Tevreden besloten we dag 2 van onze vierdaagse marathon ...
Opnieuw kon men rekenen op een volle wei van 34000 belangstellenden
(neem gerust een kijkje onder live foto's')
Lambchop
Wie dacht dat flamenco behoort tot de antiquiteitenkast was vrijdag niet op appel tijdens Gentjazz. Eerst moesten we nog door de zure appel van Lambchop bijten. Kurt Wagner en de zijnen konden het publiek tot weinig enthousiasme inspireren met weliswaar degelijk songmateriaal, die op cd met een glaasje wijn en een boek in de hand wellicht te pruimen zijn, maar live algauw tot gegeeuw lijden. Hun subtiele mix van verschillende stijlen begon menig zelfs ietwat op de zenuwen te werken.
Rodrigo Y Gabriela
Gabriela Y Rodrigo brachten soelaas. Slechts gewapend met 2 akoestische gitaren leverden ze muziek alsof een hele band aan het werk was. Flamenco in de beste traditie van Al di Meola en Paco de Lucia, maar dan vernieuwend, gespekt met de roots waarin de het buskende duo vroeger aan de slag ging: metal. Een gitaar heeft meer dan 6 snaren, de kast laat zich gedwee beroffelen met swingende ritmes, ja zelfs tot er technobeat op je af komt. Het publiek ging steeds mee in een set die geen seconde verveelde. Rodrigo verliet algauw de centraal geplaatste stoel op het podium om het publiek op te jutten. Virtuozen in het bespelen van publiek en gitaar. Ging er in als tapas!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Op de eerste van de vierdaagse marathon waren er al 34000 bezoekers. Een rustige aanloop van Frans talent, beloftevolle ontdekkingen en enkele doom/drone metal bands.
Een overzicht van onze windowshopping dag 1
Joe Gideon & The Shark zorgde voor een broeierige spanning van rauw rockend materiaal en een intense, soms krachtige drums, onder een diep grauwe (zeg)zang ... van een rustig voortkabbelend tot en meer snedig en smerig geluid ...
Selah Sue was sterk onder de indruk van de massa die samentroepte in de grote dancehall. Omarmd met haar akoestische gitaar en haar soulfulle pakkende stem, kon ze rekenen op een ongeëvenaarde respons. Ze stond duidelijk haar 'mannetje' in deze menigte en bewees elk soort festival aan te kunnen! van het innemende "Mountain" naar een broeierig "Black part love" tot" Fyah fyah", een medley en een "Cotton on eye joe" zwierige tune .
Jim Jones Revue ontpopten zich als heruit gevonden Blues Brothers/The Cramps met hun frisse en dynamische rockabilly rock'n' roll . De 'say yeahs' vlogen om de oren ...
Eén van de ontdekkingen was Qemists. De groep stoeide met invloeden van UDS, Faith No More, Senser, Breakbeat Era, Prodigy, Goldie en Roni Size en gaf er een eigen alternatieve, opwindende draai aan. Rock, crossover, drum'n'bass, harde ontspoorde beats en strakke gitaren ...'say yeah' tot Qemists.
MVSC, de ontmoeting tussen Montevideo en Compuphonic, boeide met aanstekelijke grooves van punkfunk en leken een goede 'warming up' voor Friendly Fires, ware het niet dat zij ter elfder ure hun optreden cancelleden.
Cocoon vormde een aangenaam rustpunt en hield het op gemoedelijke, dromerige pop, met een knipoog naar Bony King Of Nowhere.
Tussendoor hadden we de harde, bezwerende en huiveringwekkende drone/dooms van Amenra en Isis, die kippenvel bezorgden . Meshuggah, ondanks de mindere zang, overweldigende met hun strakke mathmetal.
De avond kon worden besloten met Santigold. Ze deed alvast haar best om de combinatie van pop, soul, funk, dubs, reggae in een mooi concept te gieten. Maar de mainstage was iets te hoog gegrepen. Een ietwat rommelige sound kon nét niet die vonk geven ... Op het eind mochten de eerste rijen meedansen op de bühne.
De nacht kon worden ingezet met de beat'sn'pieces van Matthew Herbert, met een link naar de Roisin Murphy/Moloko sound, Mstrkrft, die de beats nog heftiger deden klinken en tot slot de opzwepende drum'nbass van Andy C and MC GQ en Noisia
Ondertussen werd het vier uur in de ochtend .. tijd om ons bed op te zoeken, te slapen en dag 2 aan te vatten na een helse plensbui ...
Dour Festival schiet overtuigend uit de startblokken: voor de eerste festivaldag gingen er 34 000 tickets over de toonbank. Volop zonneschijn, een prima sfeer, een enthousiast publiek en sterke acts maakten het plaatje compleet.
Voor vrijdag, zaterdag en zondag verwacht het festival nog meer bezoekers. Er zijn nog tickets te koop aan de kassa.
Verwacht wordt dat er, net zoals de voorbije jaren, zowat 140 000 tickets zullen worden verkocht voor de 4 festivaldagen.
Op organisatorisch vlak vallen er geen noemenswaardige problemen te noteren: het verkeer verloopt vlot, er staan haast geen wachtrijen aan de kassa en de bezoekers stromen vlot binnen.
Vannacht kregen we wel het bericht binnen dat Assassin hun concert van zondag moet afblazen omwille van gezondheidsredenen. Dour Festival gaat op zoek naar een vervanger.
De concerten van Scylla, La Swija, Medine, Kery James, Psy4 de la Rime, 5 elements of Hip Hop feat. MixMaster Mike [Beastie Boys], Muggs [Cypress Hill], DJ JS-1 [Rock Steady Crew], Mr Wiggles [Rock Steady Crew] & Rahzel [The Roots] gaan wel door zoals gepland.
http://www.dourfestival.be/nl/?l=nl
Briskey
Naar goede gewoonte wist de puike organisatie weer Belgische topkwaliteit te programmeren als opener. De wereld is toch mooi als Isolde Lasoen achter de drums zit. Met nog Sara Gilis op de fender rhodes en de bloodmooie celliste erbij is dat meer dan voldoende om het testosteron bij de mannelijke helft euh.. omhoog te krijgen.
Briskey is ontsproten uit het muzikale brein van Gert Keunen en wordt cinematic postjazz genoemd. We kregen een vakkundig, minimalistisch, ietwat traag maar vooral hartverwarmend concert voorgeschoteld die doet denken aan soundtracks van de betere alternatieve films. Canvasvoer, zeg maar. Met een blazerstrio om u tegen te zeggen konden we genieten van prachtige suggestieve arrangementen. Naast het topmoment “Le désir de l’autre” kregen we met “Spellbound” een finale van jewelste met een fade out en een fade in.
Valt er dan iets op te merken? Jawel: Zangeres Dorona dacht waarschijnlijk dat ze het warm water heeft uitgevonden en haar overacting en geposeerde emotionaliteit werkte storend.. Gelukkig stuurde Gert Keunen ze op tijd weg.
Leela James
Ok, geen Jazz, maar pure onversneden Soul. En je kan het niet aan mensen beschrijven wat we hebben gezien en gehoord. De pittige Leela met een stem als een misthoorn heeft meer soul in haar kleine linkerteen dan de volle Aretha Franklin, Chaka Khan en Neneh Cherry samen. ‘Back to the basic’ en terug naar die heerlijke ‘old school’ soul en funk.
Laat ons haar ook gerust de vrouwelijke Iggy Pop van de soul noemen. Met de vingers in de neus wist ze in een mum van tijd het publiek op te zwepen. Je zag duidelijk dat het recht uit haar hart kwam en dat ze het méénde. Zo werden ook een vijftigtal mensen op het podium geroepen om deel te nemen aan het gigantisch feest. We zagen flitsen van de betere Simply Red, The Meters, Sly and the Family Stone, met als absoluut hoogtepunt “Miss you” van The Stones die voor de gelegenheid werd omgedoopt tot “I love music”. Toch wel één schoonheidsfoutje: waarom een soulversie maken van “Don’t speak”? (Pas op, ik heb niets tegen die trut van No Doubt hoor).
Leela verliet na dit gigantisch feest duidelijk geëmotioneerd het podium. Het dankbare publiek wist nog niet dat er nog meer van dat zou komen.
Jamie Lidell
Deze muzikale duizendpoot kon begin deze week al eens onverwacht repeteren op Cactus en was duidelijk van plan Leela te overtreffen. En dat is hem wonder boven wonder ook gelukt met zijn eigenzinnige interpretaties van klassieke soul met hier en daar een knipoog naar de oude funk van Toussaint en zijn Meters. U zal best begrijpen dat Lidell moeilijk te vatten is. “Prostitution” doet me aan Stevie Wonder denken, we proefden muziek en verwijzingen naar Jamiroquai, Matthew Herbert, Amy Winehouse met “I say No No”, en ga maar door. Op de koop toe wist hij met zijn beat box time in zijn eentje op het podium de tent simpelweg op stelten te zetten. Hier gaf hij even les aan de Dewaele Brothers. Dan werd een heuse stomende finale ingezet met topmuzikanten: Andre Vida speelt gehuld in een kamerjas twee saxen tegelijk, Taylor Savvy speelt bas en gitaar en lijkt opgebeamd uit de jaren 70, Phil Parnell is een van de betere toetsenisten van het festival en Willie B drumt als een locomotief. Zijn pornosnor weze hem vergeven.
Kortom : de ideale stomende mix tussen jazz, soul, funk,disco en electronica.
Beste mensen: Gent Jazz kan niet meer stuk!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Het Britse Bat For Lashes (Brighton) onder de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst) kreeg de verdiende erkenning met de emotievolle single “Daniel” van deze tweede cd ‘Two suns’. Bat For Lashes biedt een uniek geluid van sombere, dreigende, etherische gothic folkpop. De songs zijn mooi uitgewerkt door de doffe apocalyptische drumroffels, de prikkelende elektronica, toetsen, piano, synthbeats en een gitaarloop, gedragen door haar hemelse lichthese vocals. Het gaat van een lichtvoetig duistere “Siren song” naar traag slepende songs als de opener “Glass” tot toegankelijke, dromerige ballads “Peace of mind” en “Travelling woman”. Hoogtepunt binnen die bedwelmende, betoverende liedjes vormt natuurlijk die opmerkelijke single “Daniel”, wat als een classic mag worden beschouwd!
Haar sombere zweverigheid mag geplaatst worden tussen Kate Bush, Tori Amos, Goldfrapp, Björk en Anne Clark. Ze roept de breekbare pop op van bands van Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes), Lamb (Louise Rhodes) en combineert het met de rock en roots van PJ Harvey, Joan Wasser (Joan as Police Woman) en Cat Power. Ze lijkt de verpersoonlijking wel van Toni Halliday (Curve) en overstijgt probleemloos ‘de lookalikes’ van de Evanescences (Amy Lee) en Within Temptations (Sharon den Adel).
’Two suns’ is een uitermate consistent album van een volwassen talent …Te koesteren!
Talentvolle heren die teruggrijpen naar de soul van de golden sixties, het is een interessante nieuwe trend geworden, zie o.a. Jamie Lidell en Eli ‘Paperboy’ Reed.
Ook singer/songwriter Ray Lamontagne, gezegend met een heerlijke zachte stem, heeft bakken soul in zich. Dit bewijst hij al meteen met de opener, tevens eerste single, “You are the best thing”, een geweldig soulnummer dat doet denken aan grootheden als Otis Redding en Sam Cooke. De soul vloeit tevens rijkelijk in mijmerende ballads als “I still care for you” en “Let it be me”. Lamontagne ziet het wel wat breder en beperkt zich niet tot één genre, hij kan ook bloedmooie akoestische songs schrijven, getuige het afsluitende titelnummer en zeer zeker “Winter birds”, een naakte prachtsong, meteen onze favoriet van de plaat. Rootsy country en folk horen we achtereenvolgens in “Hey me, hey mama” en het prachtige bluesy “Henry nearly killed me” (we moeten hier even denken aan Peter Case).
‘Gossip in the grain’ is een intiem stukje romantiek, badend in heldere melodieën en zalvende gitaren, een zachte plaat om bij voorkeur bij een mooie zonsondergang te beluisteren. En laat ons nu maar stoppen, want we worden te melig.
Het trio Gahan, Fletcher en Gore zijn pioniers van de ’80’s electro/synthpop; een handvol wereldhits van in onze jeugdjaren zijn in ons geheugen gegrift als “I just can’t get enough”, “Everything counts”, “People are people”, “Master & servant”, “Blasphemous rumours”, … In de jaren ’90 evolueerden ze naar een gelaagder geluidsdecor, eigen geworden dreigende en twinkelende elektronica, bleeps en gitaarloops. Songs die een bredere aanpak lieten horen en niet gefixeerd zijn op een dreunende, swingende electrobeat.
’Sounds of the Universe’ klinkt minder donker dan de voorgaande platen en heeft met “Wrong”, “Peace” en “Miles away/the truth” drie potentiële hits klaar. De andere songs zitten ingenieus in elkaar binnen het vertrouwde DM concept van sfeervol broeierige luistersongs. We vinden ook een paar synthballads terug, “Little soul”, “Come back”, “Perfect” en “Corrupt” die de cd op innemende wijze besluit. Maar er is ook een keerzijde …het trio slaat af en toe de bal mis door enkele niemandalletjes “Fragile tension” en “Jezebel”.
Maar soit, Depeche Mode heeft geen behoefte om nog electroknallers te produceren. Ze weten met de huidige stijl een breed publiek aan te spreken en boeken nog steeds positieve resultaten na ruim 25 jaar…
Op de niet aflatende vraag uit Europa, waar de organisatoren er een pak geld voor over hadden, werden de (in beperkte kring weliswaar) legendarische bands The Gories en Oblivians na respectievelijk 17 en 12 jaar opnieuw bij elkaar gefloten voor een Europese tour. Een tour waarin België bijzonder goed bedeeld werd met haltes in Gierle en de 4AD in Diksmuide. Ter vergelijking: Engeland moest het stellen met één optreden op een festival ergens in een oude loods in Nottingham met een schabouwelijk geluid.
In tegenstelling tot een nokvolle 4AD waar het geluid gewoonweg fantastisch was en meteen ook de stelling alsof dit niet belangrijk zou zijn voor garagerockgroepjes onderuit geschopt werd. "Het lijkt wel alsof ik onder een microscoop speel" zei Dan Kroha hierover waarna zijn gitaar prompt de geest gaf en hij de ganse set verder moest met het exemplaar van Jack Oblivian. Het ene had uiteraard niets met het andere te maken maar het was wellicht het enige minpuntje in een voor de rest perfect optreden van The Gories. Ongelooflijk strak gespeelde garagepunk met wortels in de blues waar het spelplezier in beken van afdroop. Dan Kroha en Mick Collins lieten hun gitaren nijdig snokken en gingen geregeld met elkaar in de clinch. Bovendien beschikken beiden over een bijzonder aangename stem wat in het geval van Kroha wel een verrassing was. Minst getalenteerde van de drie is ongetwijfeld Peg O'Neill maar haar primitieve geroffel bleek toch een essentiëel onderdeel van de Gories-sound. En dat die Gories na al die jaren nog niet vergeten zijn bewees het publiek tijdens "Thunderbird ESQ" waarin het de tekst moeiteloos zong. Grappig moment was toen Dan Kroha het publiek indook daarbij vergetend dat zijn gitaarkabel wat aan de korte kant was en zo zijn versterker de grond insleurde. The Gories waren verbluffend sterk en veel beter dan wat ik via hun platen verwacht had.
De Oblivians stonden dus voor de moeilijke taak om die prachtprestatie te evenaren maar reeds vanaf het eerste nummer "No reason to live" werd duidelijk dat ze hierin moeiteloos zouden slagen. Er werd gestart met de beste opstelling : Jack op drums, Greg en Eric op gitaar. Al die prachtsongs van destijds hadden nog niets aan kracht verloren, integendeel, het leek erop alsof ze nog een extra injectie soul hadden gekregen. Die sound van gruizige en piepende gitaren overviel me als een warme gloed (geen drug kan hier tegenop) en die gehavende, breekbare stem van Greg is er in de loop der jaren nog beter en sexier op geworden. De instrumentenwissels, vroeger hun handelsmerk, leek nu eerder in hun nadeel te werken. Maar in Diksmuide vloog Jack er meteen in met "Strong come on" zodat we die stijlbreuk meteen vergaten en het feestje gewoon verder raasde.
En dan plots na amper een half uur was het voorbij terwijl onze honger nog zo groot was. Wilden de heren het deze keer gebald houden of waren ze hun tijdsbesef kwijt? Gelukkig maakten twee fenomenale bisrondes alles weer goed. Zo hoorden we o.a. nog een bijzonder broeierig "Happy blues", een stompend "Mary Lou" en het (voor het eerst deze tour) tot het laatst opgespaarde "Bad man" waarbij het deksel volledig van de pan vloog. De ontlading was enorm groot. Het was mooi geweest.
Achteraf hoorde ik iemand mekkeren over ‘de verkeerde songkeuze’. Dikke zever, ik zag ze 4 keer tijdens deze tour en het lijstje songs dat ik hoorde is indrukwekkend lang en zonder stinkers. De songkeuze wordt trouwens telkens op het moment zelf bepaald en er werden regelmatig nummers op vraag van het publiek gespeeld.
Nu het voorbij is kan ik enkel hopen dat deze Gories/Oblivians reünietour de voedingsbodem wordt voor talloze nieuwe groepjes om zo de rock-'n-roll van uitsterven te behoeden.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Op de niet aflatende vraag uit Europa, waar de organisatoren er een pak geld voor over hadden, werden de (in beperkte kring weliswaar) legendarische bands The Gories en Oblivians na respectievelijk 17 en 12 jaar opnieuw bij elkaar gefloten voor een Europese tour. Een tour waarin België bijzonder goed bedeeld werd met haltes in Gierle en de 4AD in Diksmuide. Ter vergelijking: Engeland moest het stellen met één optreden op een festival ergens in een oude loods in Nottingham met een schabouwelijk geluid.
In tegenstelling tot een nokvolle 4AD waar het geluid gewoonweg fantastisch was en meteen ook de stelling alsof dit niet belangrijk zou zijn voor garagerockgroepjes onderuit geschopt werd. "Het lijkt wel alsof ik onder een microscoop speel" zei Dan Kroha hierover waarna zijn gitaar prompt de geest gaf en hij de ganse set verder moest met het exemplaar van Jack Oblivian. Het ene had uiteraard niets met het andere te maken maar het was wellicht het enige minpuntje in een voor de rest perfect optreden van The Gories. Ongelooflijk strak gespeelde garagepunk met wortels in de blues waar het spelplezier in beken van afdroop. Dan Kroha en Mick Collins lieten hun gitaren nijdig snokken en gingen geregeld met elkaar in de clinch. Bovendien beschikken beiden over een bijzonder aangename stem wat in het geval van Kroha wel een verrassing was. Minst getalenteerde van de drie is ongetwijfeld Peg O'Neill maar haar primitieve geroffel bleek toch een essentiëel onderdeel van de Gories-sound. En dat die Gories na al die jaren nog niet vergeten zijn bewees het publiek tijdens "Thunderbird ESQ" waarin het de tekst moeiteloos zong. Grappig moment was toen Dan Kroha het publiek indook daarbij vergetend dat zijn gitaarkabel wat aan de korte kant was en zo zijn versterker de grond insleurde. The Gories waren verbluffend sterk en veel beter dan wat ik via hun platen verwacht had.
De Oblivians stonden dus voor de moeilijke taak om die prachtprestatie te evenaren maar reeds vanaf het eerste nummer "No reason to live" werd duidelijk dat ze hierin moeiteloos zouden slagen. Er werd gestart met de beste opstelling : Jack op drums, Greg en Eric op gitaar. Al die prachtsongs van destijds hadden nog niets aan kracht verloren, integendeel, het leek erop alsof ze nog een extra injectie soul hadden gekregen. Die sound van gruizige en piepende gitaren overviel me als een warme gloed (geen drug kan hier tegenop) en die gehavende, breekbare stem van Greg is er in de loop der jaren nog beter en sexier op geworden. De instrumentenwissels, vroeger hun handelsmerk, leek nu eerder in hun nadeel te werken. Maar in Diksmuide vloog Jack er meteen in met "Strong come on" zodat we die stijlbreuk meteen vergaten en het feestje gewoon verder raasde.
En dan plots na amper een half uur was het voorbij terwijl onze honger nog zo groot was. Wilden de heren het deze keer gebald houden of waren ze hun tijdsbesef kwijt? Gelukkig maakten twee fenomenale bisrondes alles weer goed. Zo hoorden we o.a. nog een bijzonder broeierig "Happy blues", een stompend "Mary Lou" en het (voor het eerst deze tour) tot het laatst opgespaarde "Bad man" waarbij het deksel volledig van de pan vloog. De ontlading was enorm groot. Het was mooi geweest.
Achteraf hoorde ik iemand mekkeren over ‘de verkeerde songkeuze’. Dikke zever, ik zag ze 4 keer tijdens deze tour en het lijstje songs dat ik hoorde is indrukwekkend lang en zonder stinkers. De songkeuze wordt trouwens telkens op het moment zelf bepaald en er werden regelmatig nummers op vraag van het publiek gespeeld.
Nu het voorbij is kan ik enkel hopen dat deze Gories/Oblivians reünietour de voedingsbodem wordt voor talloze nieuwe groepjes om zo de rock-'n-roll van uitsterven te behoeden.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: 4AD, Diksmuide
In de loop der jaren heb ik een behoorlijke allergie aan festivals opgedaan maar de symptomen hiervan laten zich gelukkig niet gevoelen op het Sjock Festival. Dit is nog een festival op mensenmaat, waar de commercie de bovenhand niet haalt en waar men zijn eigenheid in de loop der jaren nooit heeft verloochent. Een festival voor de ware muziekliefhebber, waar iedereen zich tooit met een t-shirt van zijn (meestal obscure) favoriete groep, en het aantal sfeerzoekers tot een minimum beperkt blijft.
De affiche van deze 34ste (!) editie oogde weer behoorlijk indrukwekkend maar het was toch vooral de reünietour van The Gories en de Oblivians die me naar de Kempen lokte. Het was intussen 12 jaar geleden dat die Oblivians nog eens in België speelden maar de herinnering daaraan was nog bijzonder levendig. Er werd dan ook reikhalzend uitgekeken naar dit concert dat jammer genoeg om 14u 's middags in een miezerig weertje moest doorgaan. Maar dat namen we er graag bij want dit trio uit Memphis blijft tot de verbeelding spreken. Garagepunk tot de naakte essentie herleid. Hier geen volksmennerij, onnodig gebeuk op gitaren of overvloedig gemors met bier, enkel de muziek telt. En die zou je kunnen omschrijven als rudimentaire Ramonespunk, nonchalant gebracht met de rauwheid van oude bluesmannen als bvb Hound Dog Taylor. Ondanks de talloze onderbrekingen wegens gebroken snaren bleek dit nog altijd onweerstaanbaar en met als absoluut hoogtepunt "Part of your plan" waarin nogmaals bleek over wat voor een fenomenale stem Greg wel beschikt.
De inactiviteit van The Gories was nog wat langer, 17 jaar aub, maar men ging het hen niet nageven. Dit trio uit Detroit serveerde zijn bluespunk bijzonder strak en met een enthousiasme die men meestal enkel bij beginnende bands aantreft. Twee snokkende gitaren, de mooie complementaire stemmen van Mick Collins en Dan Kroha en het primitieve oergeroffel van Peggy O'Neill konden niet anders dan je goedkeurend doen knikken. Vooral Dan Kroha was een aangename verrassing, want de laatste keren dat ik hem bezig zag bij de Demolition Doll Rods was hij toch niet meer dan wat aan het aanmodderen.
Intussen was de zon volledig doorgebroken, ideaal dus om een surfband op ons los te laten, hoewel Deke Dickerson toch beweerde liever in het duister te spelen. Untamed Youth bracht ontwapenende garagesurf waar naast Deke's gitaar ook een Farfisa-orgeltje mee de klank mocht bepalen. De vier hadden er duidelijk zin in en maakten er dan ook een wild feestje van met veel spuitende bierblikjes. Maar de muziek zelf had toch iets te weinig om het lijf om langer dan enkele uren te beklijven, tenzij misschien de machtige bis "Surfin' bird". Toch een ideaal combo om uw bbq's wat meer kleur te geven.
Het verschil met de volgende band, New Bomb Turks, was bijzonder groot. Het betrof hier ook een reünie maar het leek erop alsof de Turks nog maar net ‘!! Destroy-oh-boy !!’ hadden uitgebracht. Vanaf de eerste noten greep deze rauwe, energieke punkrock je bij je nekvel om je niet meer te lossen. De alle aandacht naar zich toe zuigende zanger Eric Davidson verkende alle hoeken van het podium om vervolgens enkele keren het publiek in te duiken daarbij geruggensteund door een fantastische sound, stevig als een betonnen muur. Davidson daagde dan nog wat de securitymensen uit door het publiek massaal over de dranghekkens te laten kruipen maar het bleef leuk en grappig. Dit was een woest feestje waarvan ook diegenen die zich niet in het gewoel stortten mateloos konden genieten.
Na hun schertsvertoning in '98 in de 4AD waren de verwachtingen voor het Noorse Turbonegro niet bijster hoog. Toen ze eindelijk op het podium verschenen dacht ik eerst nog met een wat donkerder versie van Village People te maken te hebben, zo zagen ze er toch uit. Maar wat ik hoorde was een soort tandenloze shockrock, Alice Cooper na een slecht verteerde maaltijd. Een paar opflakkeringen niet te na gesproken was dit oersaai maar smaken kunnen verschillen. Zo bleek naast de horden fans - de Turbojugend, herkenbaar aan hun blauwe jeansjasjes (beangstigend!) - ook Eric Oblivian hier met volle teugen van te genieten.
Op Sjock hebben ze naast het hoofdpodium ook nog de Titty Twister waar de meer traditionele Amerikaanse muziekgenres aan bod komen. En ook daar viel er nog heel wat te savoureren. Zo zag ik er flarden van een best te pruimen James Intveld die een fantastische gitarist naast zich had terwijl hij zelf ook wel weg wist met een gitaar. Er zat zelfs nog een stunt in : zo speelden ze met zijn tweeën op één gitaar zonder te verongelukken. Ook wat ik zag van The Sweden Special kon me boeien. Nu Jerry Lee er live niet veel meer van bakt lijkt me Boppin' Steve een geschikt alternatief. Tot slot zagen we nog eens Deke Dickerson, dit keer met The Ecco-fonics. Goed voor een portie hillbilly, rockabilly,swing,...waarbij Deke naast de gitaar ook de bas hanteerde en zowaar ook nog eens Oblivians-gewijs achter het drumstel ging zitten ook. Allemaal bijzonder leuk maar echt pakken deed het me niet.
Opnieuw een geslaagde editie en na The Sonics vorig jaar en The Gories en Oblivians dit jaar lijkt Sjock wel het festival van de bijzondere reünies te worden. Benieuwd wie er volgend jaar zijn vetes zal bijleggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van New Bomb Turks
Organisatie: Sjock, Gierle
Ter ondersteuning van haar vorig jaar verschenen album ‘Hard Candy’ trok Madonna met in haar kielzog een immense crew, uitgebreid de wereld rond met een concertenreeks die de naam ‘Sticky & Sweet Tour’ met zich meekreeg. En net als de voorganger(s) bleek ook deze opnieuw qua verkoopcijfers bijzonder lucratief te zijn zodat Madonna hiermee nogmaals haar status als bestverdienende vrouwelijke artieste ter wereld kon bevestigen. Voor België werd toen geen geschikte datum en plaats gevonden.
Toen Madonna echter begin 2009 aankondigde een verlengstuk aan haar tournee te breiden en dat ze in Europa overwegend landen en/of steden zou aandoen die niet eerder in het schema pasten, werd volop nagegaan of de Queen Of Pop deze keer wél voor de eerste maal in haar carrière kon gestrikt worden voor een doortocht in België. Haar overeenkomst met Live Nation vergemakkelijkte de zaken enigszins maar de vraag was waar de plaats van afspraak zou zijn. De keuze viel op de festivalweide van Werchter alwaar het zogenaamde ‘Boutique’-concept werd omgevormd opdat alles in het teken kon staan van die unieke opportuniteit, namelijk het kunnen boeken van de tot megaster geworden Madonna Louise Ciccone.
De ruim 65.000 tickets waren vanzelfsprekend in een mum van tijd uitverkocht en gedurende de afgelopen dagen werd met nog grotere aandacht als voorheen uitgekeken naar dit evenement. Niet alleen omdat er dus voor ons land sprake was van een primeur maar wel omdat het met de Koninklijke familie binnen de muziekwereld tegenwoordig niet zo goed gesteld is. De koning van de pop, Michael Jackson, diende plots het aardse met het eeuwige te verruilen, de prinses van de pop, Britney Spears, reduceert haar ‘concerten’ tot niet meer dan een bombastische playbackshow zodat alle ogen en hoop dus gericht zijn op de koningin van de pop.
De vraag was dan ook of zij afgelopen zaterdag de eer hoog kon houden. Vooraleer hierop een antwoord te kunnen formuleren, werd het geduld van het aanwezige publiek danig op de proef gesteld. Niet alleen moesten de fans van het eerste uur meer dan een kwarteeuw wachten om Madonna op eigen bodem aan het werk te zien, er brak vlak voor het concert nog een onaangekondigde, hevige onweersbui los en aangezien hieraan op een weide moeilijk te ontsnappen valt, waren er tal van toeschouwers helemaal doordrenkt (mede hierdoor ging de dj-set van Paul Oakenfold die als voorprogramma mocht fungeren, aan de aandacht voorbij) maar daar bovenop vond hare majesteit het ook nog eens nodig om vijftig minuten later dan voorzien aan haar show te beginnen. Wou ze dat de lucht donkerder werd en/of dat alles droog geveegd werd op het podium? Een duidelijke verklaring bleef uit.
Omstreeks 22u20 floepte eindelijk de videomuur aan, lichtten twee grote M’en op en werd met ‘The Sweet Machine’ een 3D animatievideo geprojecteerd waarin een snoepje werd gefabriceerd dat zich vervolgens via diverse glijbanen een weg naar buiten baande. Onmiddellijk na deze clip begon de set met “Candy Shop” waarin Madonna wijdbeens zittend op een grote troon het publiek zelfverzekerd aankeek. Als bij “Beat Goes On” eerst Pharrell Williams en nadien Kanye West op de schermen verschenen en meezongen, er vervolgens een witte oude limousine met open dak het podium kwam opgereden en de dansers er omheen het beste van zichzelf gaven, werd meteen nog eens duidelijk gemaakt waar het om draaide, namelijk imponeren met een groots spektakel. Vooral de videoschermen liet Madonna niet onbenut want we zagen daarop bij “Human Nature” onder meer ook Britney Spears opgesloten in een lift haar opwachting maken en een stukje virtueel meezingen uit haar eigen “Gimme More”. “Vogue” werd vervolgens gemixt met “4 Minutes” en “Give It To Me” van Timbaland en na enkele danspasjes verdween Madonna via een liftje van het podium om het eerste deel van de set te laten afsluiten met een vertimmerd “Die Another Day uit de gelijknamige James Bond film waarbij Madonna op het scherm als een bokser te zien was en enkele van haar dansers ook op het podium zelf een improvisatiebokswedstrijd hielden.
En zo zou het patroon zich enkele malen herhalen: opgebouwd rond vier thema’s (Pimp, Old School, Gypsy en Rave) werden de nummers voorzien van remixen of snippets van andere nummers. Zo werd bijvoorbeeld “Into The Groove” verweven met “Toop Toop” (Cassius), “Apache” (Sugarhill Gang), “Double Dutch Bus” (Frankie Smith) en haar eigen “Jump”, kreeg “Dress You Up” het gezelschap van samples als “Anarchy In The UK” (Sex Pistols) en “My Sharona” (The Knack) en waren doorheen “Music” ook flarden “Put Your Hands Up 4 Detroit” (Fedde le Grand) en “Last Night A DJ Saved My Life” (Indeep) te horen. Als bijkomende indeling werden enkele intermezzo’s ingelast die aan Madonna de nodige tijd gaven om zich om te kleden en vooral om op adem te komen.
De behoefte aan dat laatste is niet zo verwonderlijk, gelet op het feit dat de bijna 51-jarige Dancing Queen – die overigens nog steeds met een erg afgetraind lichaam voor de dag kan komen - constant het gehele podium op en af rent en de ingestudeerde danspasjes even vlot uitvoert als haar veel jongere dansers. Daar tegenover stond dat dit natuurlijk in negatieve zin doorwerkt naar de zangprestaties toe. En precies daar wrong het schoentje. Omdat het showgehalte duidelijk primeerde op het vocale luik en synchronisatie en tempo in het middelpunt werden geplaatst, was het merendeel van de zangpartijen vooraf op tape gezet en werd er – net zoals bij de schertsvertoning van Britney Spears enkele dagen terug in het Sportpaleis - volop en heel nadrukkelijk geplaybackt, in die mate zelfs dat met enige timing op dat vlak géén rekening werd gehouden. Zo was Madonna heel vaak te horen terwijl ze gewoon zonder microfoon over het podium aan het hollen was. En om de vergelijking met La Spears helemaal vol te maken, mogen we misschien wel blij zijn dat dit zo opgelost werd want de enkele malen dat Madonna wel haar eigen vocalen verzorgde, klonk dit ronduit vals, met “La Isla Bonita” als een van de absolute dieptepunten. Ook wanneer Madonna gitaar speelde zoals bij “Ray Of Light”, lag het er vingerdik op dat het geluid niet van haar instrument afkomstig was maar dat achter de schermen iemand anders verantwoordelijk was voor de voortgebrachte klank of dat de gitaarpartijen vooraf in- en nu afgespeeld werden. Op muzikaal vlak viel er dus niet zoveel voldoening te halen.
Anderzijds moeten we het Madonna toch nageven dat er vrijwel geen enkele artiest(e) is die zich zo vlot aanpast aan de nieuwste trends en zich op haar platen steeds heruitvindt. Maar soms kan het wel een beetje teveel van het goede zijn. Zo ook wat betreft de show van afgelopen zaterdag. Wie in de Golden Circle stond opgesteld, kon misschien nog alle spectaculaire wendingen op en naast het podium volgen maar al wie verder op de weide had postgevat, dreigde nogal snel het overzicht te verliezen en doordat de trucjes veelal te overdadig en artificieel waren, kwamen ze afstandelijk over en deden ze de aandacht verslappen. Dit deed de sfeer geen goed.
Tevens kwamen velen ook in de eerste plaats om de oudere 80’s classics te horen en te kunnen meezingen. Maar doordat qua setkeuze vooral geplukt werd uit het laatste album, kwamen er niet zoveel echt oudere hits aan bod en als ze er al waren, dan werden ze meteen ook door de mixer gegooid en voorzien van pompende beats.
Ironisch genoeg kreeg de hommage aan Michael Jackson, waarbij aansluitend op “Holiday” een danser op de tonen van “Billie Jean” en “ Wanna Be Startin’ Somethin’’ een imitatie bracht van het gewezen idool, nog het grootste applaus toebedeeld.
Waren er dan geen positieve punten te noemen? Toch wel. Hoewel integraal geplaybackt, blonk “Devil Wouldn’t Recognize You” uit in alle eenvoud en werd de song ontdaan van overtollige technologische ballast, vergezeld van een mooie omkadering. Idem voor wat betreft “You Must Love Me”, afkomstig uit de soundtrack ‘Evita’. Ook leuk was toen tijdens “She’s Not Me” enkele vrouwen getooid in outfits die figureerden in enkele overbekende clips (zoals “Open Your Heart”, “Material Girl”, “Vogue” en “Like A Virgin”) plaatsnamen op het podium, Madonna ze een voor een van wat kledij ontdeed en hiermee symbolisch afrekende met enkele van haar vroeger incarnaties. Ook de intussen wereldvermaarde tongzoen met Britney Spears – daar is ze weer – ontbrak niet.
En dat Madonna altijd in is geweest voor de nodige provocatie, werd ook in Werchter nog eens onderstreept. In de setlist van 2009 werden enkele wijzigingen aangebracht ten aanzien van vorig jaar. Zo werd “Hung Up” ingeruild voor “Frozen”, precies de song die zij door een gerechtelijke beslissing niet meer op Belgisch grondgebied mag spelen omwille van plagiaat. Het nummer werd wél gebracht en een fikse boete hangt haar mogelijk boven het hoofd. Maar als grootverdiener zal Madonna daarvoor haar slaap niet laten.
Op het concert – of zullen we het eerder de show noemen – moet met gemengde gevoelens teruggeblikt worden. Wie louter kwam voor een totaalspektakel kreeg een tot in de puntjes verzorgde show geserveerd en zal glimlachend huiswaarts zijn gekeerd maar wie graag ook een echt concert had meegemaakt, zal gemerkt hebben dat het roze snoepje dat als intro werd gepresenteerd 1u50’ later een bijzonder zure nasmaak had gekregen.
Tijd en ruimte voor bisnummers werd niet vrijgemaakt en na “Give It 2 Me” verscheen op de schermen in grote letters ‘Game Over’. Toepasselijker dan met louter deze twee woorden kan de ontgoochelende passage van Madonna in België dan ook niet samengevat worden.
Setlist: Candy Shop, Beat Goes On, Human Nature, Vogue, Die Another Day (Remix) (Interlude), Into The Groove, Holiday (with Hommage To Michael Jackson: Billie Jean & Wanna Be Startin’ Sometin’), Dress You Up, She’s Not Me, Music, Rain (Remix) (Interlude), Devil Wouldn’t Recognize Me, Spanish Lesson, Miles Away, La Isla Bonita, Doli Doli, You Must Love Me, Get Stupid (Interlude), 4 Minutes, Like A Prayer, Frozen, Ray Of Light, Give It 2 Me.
Organisatie: Live Nation (Werchter Boutique)
De 28ste editie van het Cactusfestival zal ingaan als de succesrijkste tot nu toe. Ruim 27000 bezoekers konden genieten van een voortreffelijk programma. Het zal de crew van Cactus een hart onder de riem zijn … ’Hear, See, Feel the world’ luidt hun credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek, wat de variëteit onderstreept. De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijkheid en … kindvriendelijk.
dag 1: vrijdag 10 juli 2009
De eerste avond van het Cactusfestival in Brugge was er ééntje van alle leeftijden. Het ging van de jonge beloftevolle Leuvense Selah Sue naar ‘opa’ Bunny Wailer, de 60 jarige stiefbroer van Bob Marley tot ‘papa’ Franti en ‘mama’ Chapman. Zo zie je maar dat de organisatie alle leeftijden kon binnenhalen, naast de muzikale diversiteit en songwriting.
De 18 jarige Selah Sue beet solo de spits van de driedaagse. Het is niet iedereen gegeven om op zo’n jonge leeftijd het vriendelijkste festival in Vlaanderen te openen. De beloftevolle artieste overwon de plankenkoorts met haar akoestische gitaar en haar doorleefde, indringende en emotievolle stem. Ze pootte live enkele opmerkelijke gevoelige luistersongs neer: een pakkende “Mommy”, een overtuigende “Black part love” en een uiterst sfeervol groovende “Fyah fyah”. Songs met inhoud en hitpotentie … Chique wat deze talentrijke jonge dame presteerde op zo’n groot podium.
’Opa’ Bunny Wailer werd op z’n beurt dan geruggensteund door een uitgebreid collectief. Bunny Wailer houdt het bij de traditionele zomerse reggae zonder al te veel zware basses, dubs en drum’n’bass. De Jamaicaanse roots hield hij hoog met aanstekelijke ritmes, grooves en een vleugje ska. De blazersectie en de backing vocals gaven kleur aan het geheel. Hij kon van een handvol Marley klassiekers niet onderuit, “No woman, no cry”, “One love” en “Lively up yourself”. Net als de daaropvolgende act Franti/Spearhand waren ‘Peace, Love en Unitiy’ de sleutelwoorden.
Michael Franti & Spearhead putten ten dele verder uit deze rijkelijke traditie, want samen met de Jamaicaanse gastzangeres Charleen Anderson vatte hij de set aan met “Redemption song”. Wat daarop volgde was - naast vrede, samenhorigheid en verdraagzaamheid -, een opwindende en bruisende cocktail van pop, soul, hiphop, reggae, dub en funk. Een groots feestje bouwde hij op voorzien van danspasjes, handjeswuiven en meezingbare slogans … Entertainment en ‘Feeling Good’ music met een geweten …Het was een wervelende show, waar de songs in elkaar overgingen; tussendoor hoorden we flarden “Billie Jean/Pass the dutchie” en “Tainted love/could it be love”. De plaat ‘All rebel rockers’ deed z’n titel alle eer aan … Franti omzeilde de routine van de jaren door aan de nummers een moedige, handige en frisse alternatieve draai te geven.
Tracy Chapman tot slot besloot de eerste Cactusavond. Al twintig jaar staat deze singer/songschrijfster (‘with a message’ en ‘(broken)lovesongs’)op de bühne. Ze scoorde vooral hoge ogen eind de jaren ’80 met haar eerste twee platen. Samen met leeftijdsgenoten Suzanne Vega, Sinead O’Connor, Natalie Merchant en Joan Armatrading wint ze vele vrouwenharten. Het eerste deel van het Park werd dan ook (terecht) overspoeld door vrouwelijke fans. Melodieuze popfolk, onder haar begeesterende en indringende stem (die door de jaren niks heeft ingeboet aan emotionaliteit btw!) …”Talkin’ about the revolution”, “Across the lines”, “Fast car”, “Mountain o’things”, “Baby can I hold you now” en “Tellin’ stories” wisselde ze af met materiaal van haar recente plaat ‘Our brightest future’, waaronder “Save us all” … Een heerlijk innemende en opbouwende sound. Haar gitaarspel stond voorop, wat muzikaal verder werd ingevuld door een tweede gitaar, bas, drums en/of toetsen. Begeesterende set van een talentrijke dame, die ‘full respect’ afdwong.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Een nieuwe naam in de categorie veelbelovende rockbandjes is Joe Gideon & The Shark, een duo die met ‘Harum Scarum’ een bijzonder interessante debuutplaat heeft afgeleverd. Joe Gideon op gitaar en zang neigde door zijn vertellende zangstijl naar Mark E. Smith van The Fall. Ook de gitaarklanken hebben echo’s van The Fall in zich en verder meenden wij ook Lift To Experience te herkennen (wat is er in hemelsnaam met die schitterende band gebeurd?). De dame die zichzelf ‘The Shark’ noemt, gaf wat overtuigende rake klappen op de vellen en haalde ondertussen allerhande geluidjes uit de keyboards die haar sober drumstelletje omringden. Een sterk en fris optreden met boeiende songs.
65daysofstatic was heel andere koek. Denk aan de postrock van Mogwai en Explosions In The Sky, maar dan volop in overdrive en opgehitst met hier en daar wat stomende dansbeats. De bandleden stonden hoegenaamd niet stil en creëerden een gezonde dosis herrie die duidelijk een hoop opzwepender klonk dan de wat rustiger sound die wij kennen van hun platen. Fameus concertje.
Retestrakke dirty ass rock’n’roll kregen wij van The Black Box Revelation, een supercool piepjong duo die met volle power hun stomende rock- en garagesongs op kolkende wijze de weide in knalden. De veelbelovende krachtige nieuwe songs deden ons ongeduldig hunkeren van verlangen naar de nieuwe CD die er zit aan te komen. Dit is het beste wat België qua rock’n’roll sedert jaren te bieden heeft. Geen wonder dat ook de buitenlandse pers niets dan lovende woorden publiceert over de overrompelende sound van dit duo. Uitermate fantastisch!
En dan… was het gedaan. De optredens die nog volgden, met uitzondering van de wervelende Paul Weller weliswaar, varieerden van matig tot ontstellend zwak. Toch maar een overzichtje, we zullen het kort houden: Joan As Police Woman was oersaai, haar set kabbelde eindeloos voort, niks van vuur, emotie of enige vorm van spanning. Bovendien had het mens een potsierlijk kruippakje aan en zag ze eruit alsof ze net uit de Tele Tubbies was weggelopen. De Cold War Kids hebben we ook al beter gezien, maar goed, zij hadden tenminste nog een handvol frisse songs en hun optreden verbeterde echt wel naar het einde toe, maar onvergetelijk? No way. De grootste ontgoocheling kwam van Gutter Twins. Wij hadden huizenhoge verwachtingen van deze twee supericonen van de alternatieve rockmuziek. Wat kregen wij? een akoestische set die wel zijn momenten had (Greg Dulli en Mark Lanegan hadden geen elektriciteit maar gelukkig wel hun stem meegebracht) maar die nergens het vuurwerk bracht die wij verwachtten. De Gutter Twins akoestisch is doodzonde, wij vergeven het hen nooit. Nadien zeurde ook Novastar onophoudelijk door waardoor wij, in afwachting van de onvolprezen Paul Weller, niet anders konden dan ons langdurig troosten met bier en wijn.
Gelukkig ontgoochelde goeie ouwe PAUL WELLER niet. Met zijn heftig rollende band speelde hij -zoals gewoonlijk met de nodige dosis vuur en goesting- een flinke greep uit zijn knappe nieuwe plaat ‘22 dreams’. Verder hoorden we één keer Style Council (een soulvol “Shout to the top”) en één keer Jam (een puntig en krachtig “Eton rifles”). Van het oudere materiaal onthouden we vooral een lekker lang en jammy “Porcelain gods’ en de onvermijdelijke powerstoot “Changingman”. De all time klassieker “Wildwood” werd op originele wijze in een ritmisch kleedje gestoken. Dat is wat Weller altijd zo sterk maakt. Zijn optredens en setlist zijn onvoorspelbaar, de man speelt nergens op automatische piloot en is nooit minder dan fantastisch. Ook weer vanavond in het Minnewaterpark had hij gekozen voor een minder voor de hand liggende setlist (dus geen greatest hits), waarmee hij zijn fans en de liefhebbers van de betere rockmuziek een groot plezier deed. Weller was samen met onze eigenste Black Box Revelation het beste wat we vandaag te zien kregen op Cactus.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Na de filmische postrock van het Japanse Mono en het losgeslagen Franse Babylon Circus, vonden we aansluiting bij de derde act van de middag, het Duitse The Notwist. Net als Mono waren zij, onder de broers Markus en Micha Archer, al te gast op het Dominofestival in april ll. Na talrijke nevenprojecten maakten ze een nieuw album ‘The devil, you + me’. Eigenlijk vertoonde hun set veel gelijkenissen als op Domino: een traag op gang komende stoomlocomotief en rustig, voortkabbelende melancholische indierock. Na “Pick up the phone” bouwden ze een broeierige spanning op: “This room”, “Boneless” en “Pilot” kregen een krachtige injectie en noisier gitaargeluid; en door de knetterende, knisperende en subtiele electronicableeps én de repeterende, ontregelde ritmes een groovy climax. Ze wisselden deze snedige aanpak af met enkele zachtere, ingetogen songs als “Sleep” en de titelsong van de recente cd. Om tot slot een boeiende finalereeks te spelen als “Chemicals”: laten aanzwellen en het strakker en straffer laten klinken met een dreigend ondertoontje. The Notwist won gaandeweg aan belangstelling en leverde bijgevolg een uitstekende set af.
Het Amerikaanse weirde collectief !!! verloor één van z’n frontmannen bij de vorige toer van ‘Myth takes’. !!! zijn live sfeermakers, maar midden in de namiddag openlucht optreden is geen evidentie om fans te winnen. Hun aanstekelijke, hitsige en dansbaar groovende (soms beukende) sound - door keys, elektronisch vernuft, een snedige gitaarloop, een diepe, repeterende bastune en dubbele percussie, soms aangevuld met blazers -, moest ook hier wat op gang komen. De vijfkoppige band grossiert uit het oeuvre van A Certain Ratio, Gang Of Four en Ozric Tentalcles, en sluit aan bij de huidige scene van Radio 4, The Rapture, LCD Soundsystem en Friendly Fires. Ze stelden vooral het nieuw werk voor, met een ietwat strakke, rauw klinkende gitaar; de oudjes in de stijl van “Me & Giulliani” “Heart of hearts” en “Must be the moon” overweldigden door de opgebouwde trance en de opzwepende percussie. Ten tijde van hun Pukkelpop optredens overdonderden ze de massa, nu was vooral de eerste helft van het Park te vinden voor het hyperkinetisch collectief.
Het lijvige vriendelijke Britse Magic Numbers van de familie Stodart (twee broers/zus en Angelo Gannon) zullen in het najaar hun langverwachte derde cd uitbrengen. Hun ‘feel good’ luchtige, dromerige en bitterzoete songs (door subtiele (retro) gitaarakkoorden, toetsen en bezwerende drums), onder een meerstemmige zang, gingen erin als zoetenkoek. Oudjes als “Take a chance”, “Forever lost”, “Love me like you”, “I see you, you see me” en “Mornings eleven” pasten mooi naast het nieuwe “Hurt so good”, “Sound of something” en “The pulse”, die over evenveel lichtvoetigheid beschikken … Enthousiasme en speelplezier dus, dat op het eind een staartje kreeg met een ‘on-the-road-country’ medley. Een terechte verwijzing naar Fleetwood Mac en Supertramp.
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) Calexico, bieden een ruime kijk op de americana door het toevoegen van warme, exotische, zuiderse klanken, waarbij ze creatief en broeierig klinken; accordeon, steelpedal, de Mexicaans klinkende trompetten en zelfs een Spaans/Cubaanse zang zijn daar verantwoordelijk voor. Live stond de band op scherp. Kijk, na overtuigende sets op FihP en in de AB, was ook de massa op Cactus te vinden voor deze ‘afro/cuban/ bossanova/ americanapop’ en de vleugjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western (waaronder “El gatillo”, “Crystal frontier”, “Inspiracion” en “Writers minor holiday”). Ze wisselden dit moeiteloos af met enkele sfeervolle ingetogen songs. ‘Carried to dust’ verscheen nog maar vorig jaar, maar stiekem hoorden we al dat ze nog meer zuiders zullen klinken op de volgende plaat … dat belooft dus! “Guero Canelo” en “Corona” breidden een feestelijk einde aan deze zomers geïnspireerde set.
Pop, triphop, soul, drum’n’bass, allerhande trancy beats en breakbeats zijn de muzikale ingrediënten van het Britse Lamb, die na ruim vijf jaar terug van zich laten horen. Lamb, onder de frêle zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, sloten hun muzikale carrière af met de in 2003 verschenen vierde cd ‘Between darkness & wonder’, die door het uitblijven van hitpotentie het einde van het duo betekende … Maar de herbronning deed deugd… om het oude materiaal opnieuw overtuigend, gedreven en begeesterend te spelen. Lamb, tegenpolen in sound en stem én tegenpolen qua sfeer creëren van een opgefokte Barlow vs de ingetogen sterkte van Rhodes. Net deze gegevens gaven vonken … Het duo werkte in op de dansspieren en bezorgde ons tegelijkertijd kippenvel door de broeierige spanning van elektronica, beats, de jazzy aandoende electric bass/cello (door een derde lid!) en de breekbare, ijzige en zwoele vocals van Rhodes. De nummers werden ondersteund door visuals, wat elan gaf. Een ‘best of’ die nazinderde. Check er de lijst maar eens op na: “Little things”, “Gabriel”, “Trans fatty acid”, “What sound”, “God bless”, “Gorecki“en in de bis “Cotton wool” en “Bonfire”. Een betere reünie konden we ons niet voorstellen … Lamb was om van te smullen !!!
Jamie Lidell, an Englishman in Berlin, moest ter elfder ure topact Joss Stone vervangen, die vanaf vrijdagavond enkele optredens moest annuleren door ziekte. Gelukkig was de man in ons landje om zich op te warmen voor het komende Gent Jazz en het Dourfestival. Hij gaf ook nog een ‘free’ concert in het Depot in Leuven en kon er een mooie finale aan breien als ‘closing act’ op het Cactusfestival. Eerlijk gezegd, hoorden we hier niemand klagen om deze geluidskunstenaar en z’n smaakvolle cocktail van funk, soul, pop en swing aan het werk te zien. Een schitterende, gepaste en gevatte keuze van de organisatie! Hij zorgde voor een evenwichtige set van toegankelijke, dansbare elektronica van z’n ‘Multiply’ plaat en de funky soul van het recente ‘Jim’. We zagen een energieke, opzwepende en bruisende set met z’n band en een man met een podiumprésence, vocale capriolen en een vleugje gekte en humor om U tegen te zeggen; naast de pak songs als “Figured me out”, “Little bit of feel good”, “Multiply” en “Another day” toonde hij nog eens een staaltje elektronicagestoei/beatboxing/scratches op z’n Jimi Tenors’s/Beastie Boys. “I tried to look like Joss Stone” wierp hij nog op … Een man –van-alle-kunstjes, die eindigde met twee zwoele, sensuele en aanstekelijke P-funk ballads … Overtuigender kon niet meer om een succesvolle Cactuseditie te besluiten …
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Rock Zottegem kwam ook in 2009 op de proppen met enkele grote namen die volgens sommigen vergane gloriën zijn maar volgens ons wel degelijk nog steeds in staat zijn om duizenden muziekliefhebbers urenlang te entertainen. Het feit dat men daar bovenop ook nog enkele beloftevolle jongeren kon meepikken, versterkte ons voornemen om volgend jaar opnieuw van de partij te zijn aan de Bevegemse Vijvers. Tot dan!
dag 1: vrijdag 10 juli 2009
Opener The Curvy Cuties Fanclub won vorig jaar het Gentse ‘De Beloften’-concours en trakteert het festivalpubliek deze zomer op een portie rauwe bluesrock. Wie vrijdag op tijd kwam, kon dus zelf vaststellen dat het jonge drietal kans maakt om in de nabije toekomst - samen met The Black Box Revelation, The Hickey Underworld en Team William - de vaandeldragers van de Vlaamse rockscene te worden. De organisatoren van Rock Zottegem oordeelden terecht dat een groep die de voorbije maanden al het voorprogramma speelde van Dirty Pretty Things en The Buzzcocks ook thuishoort op hun podium. Het is dus uitkijken naar de debuutplaat die komende herfst zou verschijnen, we gunnen het de Gentenaars dat het lied “People don’t mind” dan geen betrekking meer heeft op die release.
De tweede groep van de avond, Madensuyu, zagen we de voorbije maanden al regelmatig aan het werk en elke keer slaagde het tweetal erin om ons van onze sokkel te blazen. Ook in Zottegem was het prijs en dat terwijl we zo vroeg op de avond allesbehalve wankel op onze benen stonden. Hun laatste CD, ‘D is Done’, getuigt van grote klasse en het kost beide heren dan ook geen enkele moeite om een set ten berde te brengen die boeit van de eerste tot en met de laatste noot. Het feit dat zo’n sterke groep geen hogere plaats op de affiche krijgt, zouden we kunnen betreuren…ware het niet dat we later op de avond groepen te zien kregen die in het verleden al meer naam gemaakt hebben.
A Brand heeft ondertussen al een zodanig oeuvre bijeengewerkt dat ze hits als “Beauty Booty Killerqueen” en “Time” reeds vrij vroeg in de set durfden spelen. Eén bandlid bracht deze nummers met een geplaasterde arm (en dus zonder gitaar), maar na “Lesser God” had hij er genoeg van en ontdeed hij zich van de bewuste belemmering om op het einde van hun geslaagde concert voluit te kunnen gaan. Monsterhit “Hammerhead” was de mokerslag die het dankbare publiek met graagte ontving.
Op plaat opteerden De Heideroosjes ervoor om hun twintigste verjaardag te vieren met een dubbel tribute-album, op het festivalpodium beperkten ze de odes tot Pennywise (“Wouldn’t it be nice”) en Metallica (“Seek and destroy”) om voornamelijk uit hun eigen werk te kunnen putten. “Lekker belangrijk”, “Nothing’s wrong”, “Iedereen is gek (behalve jij)” en “Damclub Hooligan” deden de tent uit zijn dak gaan. Afsluiter “United Scum” werd de perfecte apotheose van een puike set die illustreerde dat de punkrockers duidelijk niet van plan zijn om er de komende twintig jaar de brui aan te geven. Noch de stinkende schoenen die ze naar hun kop gekeild kregen, noch de technische problemen die de gitarist ondervond, waren in staat om deze Hollanders uit hun lood te slaan.
Het Finse Apocalyptica verwierf bekendheid met hun cello-bewerkingen van Metallica-songs. Het waren logischerwijze ook die songs die vrijdag het meeste enthousiasme losweekten bij het publiek. Terwijl we in het begin flarden van kippenvel kregen als bijvoorbeeld “Wherever I may roam” weerklonk, vonden we vanaf “One” dat het stilaan tijd werd om de act af te ronden. De groep is wel degelijk in staat om show te verkopen en een korte set zou dus niet gestoord hebben, maar langer dan drie kwartier blootgesteld worden aan geram op cello’s is ons inziens niet nodig. Het intermezzo met de Viking die twee eigen nummers kwam meezingen (en dat ondanks een aarzelend begin best verdienstelijk deed), was dus meer dan welkom. Nadat men vervolgens opnieuw een paar tientallen valse noten te veel gehoord heeft (ze zouden klassiek geschoold zijn maar we vrezen dat ze al iets te lang niet meer naar de Sibelius-academie geweest zijn om dat niveau vol te houden en door te trekken naar hun metal-bewerkingen), snakt men echter naar iets anders. Eén van de heren vond het uiteindelijk ook nog nodig om zijn schriel bovenlichaam te ontbloten, iets wat ons tot de conclusie bracht dat Apocalyptica letterlijk noch figuurlijk genoeg om het lijf heeft om als topper geafficheerd te worden. Een groot deel van het publiek dacht daar echter anders over dus misschien werd ons gehoor wat verstoord door enkele uren te dicht bij de luide boxen te staan.
Met een bang hart wachtten we af hoe Alice Cooper het er vanaf zou brengen. De levende legende was één van de exclusieve namen die in Zottegem wilden bewijzen dat ze op latere leeftijd nog steeds in staat zijn om de massa in vervoering te brengen. De aftrap werd gegeven met “Hot tonight” en het massaal meegebrulde “No more Mister Nice Guy”. Zowel de groep als de frontman etaleerden hun grote vorm waarbij al vrij vroeg duidelijk werd dat een Alice Cooper-show niet enkel draait om muziek maar minstens evenveel om theater. Tijdens “Only women bleed” en “Dead babies” ging de kitsch-meter nu en dan vervaarlijk in het rood, maar echt deren deed dit niet want velen kwamen speciaal af om de pionier van de schock-rock zijn theatrale zelf te zien zijn. Het almaar langer wegblijven van de zanger tussen twee nummers door (iets wat opgevuld werd met ellenlange drum- en gitaarsolo’s) was het enige dat erop wees dat de man al ettelijke decennia meedraait. Op een bepaald moment hadden we de indruk dat Cooper in de coulissen verdwenen was voor de duur van een volledige naar hem vernoemde test. Naar we vermoeden zat hij achter de schermen eerder energie te tanken dan te verlopen. Best begrijpelijk als je weet dat hij op het podium met zwaarden zwierde, vrouwen afranselde, baby’s vermoordde, dwangbuizen van zich afworp, ….afijn, het leven zoals het is ten huize Alice Cooper. De danseres/actrice die de vrouwelijke hoofdrol vertolkte, bewees eveneens haar veelzijdigheid door zich nu en dan een lid van het ‘Patty Brard’-showballet te wanen hetgeen nogmaals illustreerde dat de goede oude tijden hoogtij vierden in Zottegem. De reguliere set werd besloten met het momenteel weer erg toepasselijke (en dus massaal door de jeugd meegebrulde) “School’s out”. In de bisronde imponeerde Alice Cooper nog een laatste keer tijdens “Billion dollar babies” en het tijdloze “Poison”. Het feit dat hij in dat laatste lied vocaal niet meer in staat bleek om tijdens het refrein voluit te gaan weze de man vergeven want het bewees dat deze levende legende voorafgaand alles uit zijn lijf geperst had om het Zottegemse publiek zijn zin te geven.
Dag 1 bracht dus een geslaagde mix van nieuwe en oude namen. Muzikaal genoten we het meest van Madensuyu maar dankzij de vele moeite die de theatrale Alice Cooper deed (we hebben bijvoorbeeld nog niet vermeld dat hij live on stage verhangen werd), zullen wij later vooral herinneringen ophalen aan de slotshow van de vrijdagavond….iets wat we trouwens met een gelukzalige glimlach zullen doen want het geheel wekte eerder lachbuien dan angstaanvallen op.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Hoewel Alice Cooper ons geen nachtmerries bezorgde, verschenen we op zaterdag om niet nader vernoemde redenen iets te laat in de tent om getuige te zijn van opener Jasper Erkens. We durven er desondanks vanuit gaan dat zijn optreden een even groot succes was als hetgeen hij een week eerder in de Werchterse Marquee bracht. De hedendaagse jeugd was alleszins vroeg op post om hun idool aan te moedigen, een kerel die trouwens ook de meer volwassen muziekliefhebber weet te overtuigen van zijn talent.
Ook De Jeugd van Tegenwoordig, na De Heideroosjes de tweede Hollandse groep op de affiche, voelde zich in de tent van Zottegem niet minder goed dan in die van Werchter. Onze fotograaf werd samen met de eerste rijen meermaals getrakteerd op een ‘wodka-red bull’-douche hetgeen de nodige afkoeling bracht in de jonge meute die vooraan een feestje van jewelste bouwde. Het hip-hop-collectief werd bekend met “Watskeburt?” en hoewel velen dachten met een ééndagsvlieg te maken te hebben, hebben ze ondertussen al bewezen dat het blijvers zijn. “Hollereer” en het recente “Deze donkere jongen komt zo hard” toverden de ganse tent om tot tijdelijke liefhebbers van het genre, de overige nummers konden enkel de vooraan postgevatte incrowd boeien. Een incrowd die trouwens aanzienlijke proporties aangenomen heeft. Deze grofgebekte doch sympathieke jongens verdienen dus – mede dankzij die enkele ‘berenschijven’ – hun plaats op een groot festival.
Na het jonge geweld was het tijd voor The Neon Judgement die live hun nieuwe worp ‘Smack’ kwamen voorstellen. Het publiek luisterde beleefd maar, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, ook eerder ongeïnteresseerd. De muziek en de licht-show van deze groep past eigenlijk beter in een donkere zaal op een laat uur. Hoe sterk nummers als “The Fashion Party” en “TV treated” ook zijn, zaterdag konden ze ons niet genoeg boeien om met een voldaan gevoel terug te kijken op het optreden van The Neon Judgement. Nieuwe nummers als “The great consumer” klinken niet slecht maar meer we vroegen ons toch luidop af of deze groep niet miscast was op het feestje dat Zottegem zaterdag gepresenteerd kreeg.
Een feestje dat vooral vanaf Therapy? van start ging. Vijftien jaar geleden waren deze Ieren toppers die massa’s naar ’s werelds grootste festivals lokten maar het voorbije decennium verdwenen ze – ondanks een permanente productiviteit die doorgaans vrij positieve recensies krijgt – uit het zicht van het grote publiek. Niet dat ze zich daar veel van aan trekken want het drietal kwam druipend van goesting het podium op om een mooi overzicht te brengen van oud en nieuw werk. Vooral de nummers uit “Troublegum” en “Infernal love” konden op veel bijval rekenen, die twee platen mogen immers geboekstaafd worden als regelrechte klassiekers uit de jaren negentig. Ook andere oude nummers werden vanonder het stof gehaald, de fans van het oude uur konden met hun geluk geen blijf dat ook “Teethgrinder” (uit ‘Nausea’) nog steeds de setlist haalde. Om te illustreren dat ze niet tot een juke-box verworden zijn, durven de veertigers bepaalde nummers volledig anders brengen dan de album-versie. Het van Hüsker Dü ontleende “Diane” klonk bijvoorbeeld veel harder dan op plaat. Therapy? was trouwens de eerste en enige groep die tijdens dit festival een nummer opdroeg aan Michael Jackson. Ze kozen voor “Die laughing” en wie de tekst van dit nummer naleest, zal beseffen dat dit een gepaste keuze was. Wanneer de sterk verwende toeschouwer denkt dat het uitstekende optreden gedaan is en de heren letterlijk als versteend blijven staan, breekt na dik dertig seconden alsnog de hel los middels het onvolprezen “Screamager” en het nog steeds wervelende “Going Nowhere”.
Michael Franti wist dus dat het niet makkelijk zou zijn om zijn voorgangers te overtreffen. Zijn jarenlange ervaring bij Disposable Heroes of Hiphoprisy en Spearhead volstond echter om hem even relaxed als steeds te zien schitteren. Als festivalorganisator ben je met Franti steeds zeker van een geslaagd optreden, de charismatische dubbele meter veegt er nooit zijn (blote) voeten aan en beheerst alle kneepjes van het vak. Eentonig worden zijn optredens nooit, al is het maar omdat hij bovenop zijn eigen nummers ook vaak covers ten berde brengt. In Zottegem hoorden we bijvoorbeeld “Welcome to Jamrock” (van Damian “Jr Gong” Marley) en “Tainted love” (Soft Cell). Niet enkel nodigt hij enthousiaste fans uit op het podium (zaterdag zagen we bijvoorbeeld hete hengst Gert uit de bol gaan met een sexy Spearhead-zangeres, voorts was er een hilarisch intermezzo toen twee zeer jonge fans een gitaar mochten hanteren terwijl de echte gitaristen backstage AC/DC’s “Back in black” inzetten), na het meer dan geslaagde optreden dook hij zelf het publiek in om zijn toeschouwers minutenlang persoonlijk te bedanken voor hun bijdrage aan een onvergetelijk uurtje fun.
Veel van onze superlatieven waren dus al opgebruikt toen er nog twee grote namen gepland stonden. The Pretenders speelden een heel straffe set. Chrissie Hynde is ondertussen ongetwijfeld een vrouw van leeftijd maar daar merkten we zaterdagavond helemaal niets van. Ze zag er ongelofelijk ‘fit’ uit en daarenboven zong en speelde ze – net als de rest van de groep – gigantisch strak. Men kwam ‘Break up the concrete’ voorstellen, een plaat die samen met een ‘best of’ verkocht wordt en ook de set bleek een geslaagde combinatie van nieuwe en oude nummers. Het titelnummer van hun nieuwste CD is een mooi voorbeeld van hoe een oude groep ook in moderne tijden misschien geen vernieuwende maar toch nog steeds relevante muziek kan maken. Zonder exhaustief te willen zijn, sommen we bij deze enkele van de zaterdag gehoorde hits op: “Talk of the town”, “Kid”, “Back on the chain gang”, “Don’t get me wrong”, “Brass in pocket”, “I’ll stand by you” en “Middle of the road”. Op het laatste nummer hoorden we Hynde trouwens schitteren op mondharmonica hetgeen één van de meest memorabele momenten van dit festival opleverde.
Na de meer dan verdienstelijke optredens van Therapy?, Spearhead en The Pretenders hoopten we dat Echo & The Bunnymen zouden tekenen voor een vier op een rij. Spijtig genoeg slaagden de Britten er echter niet in om onze hooggespannen verwachtingen in te lossen. Niet dat Ian McCulloh en de zijnen een zwak optreden gaven, maar na drie heel sterke sets stelden ze toch een beetje teleur. Een voor een topact nogal select publiek genoot met volle teugen van klassiekers als opener “Rescue”, “Stormy Weather”, “Seven seas”, “Bring on the dancing horses”, “The back of love”, “The Killing Moon” en “The Cutter”. Afwezigen moeten watertanden bij het lezen van dit lijstje, maar zij weten zich misschien getroost als we opwerpen dat er soms ook mindere nummers in de set slopen. In de bisronde viel vooral tijdens “Nothing Lasts Forever” op dat McCulloh er vocaal een beetje doorzat, iemand van zeer goede wil zou kunnen beweren dat dit bewust was om te onderstrepen dat werkelijk niks (en dus ook niet ’s mans stembanden) blijft duren. Die stemproblemen bleven zelf trouwens ook niet al te lang duren want afsluiten deed Echo & The Bunnymen met een bij wijlen zinderend “Lips like sugar” dat ervoor zorgde dat we hun concert kwalificeren als goed (zonder meer).
Dag 2 zullen we ons dus vooral herinneren door de onvergetelijke uren die een aanvang namen vanaf het moment dat Therapy? het podium betrad tot en met het ogenblik dat Chrissie Hynde ons een laatste blik op haar strakke kontje gunde.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Het mini-amfitheater van het openluchttheater Rivierenhof, omringd door statige ceders en overkoepeld door een sluimerend wolkendek, vormde het feeërieke decor voor een sprankelend concert.
Na een vlammend voorspel van de instrumentale band Buick 6, schreed Lucinda Williams het podium op. Gedurende het verdere concert waren we bevoorrechte getuigen van de chemie tussen Lucinda en haar vierkoppige band. Na een kabbelend begin met “Can’t let go” en “Well well well”, werd het al snel tijd voor zomers geweld en volgde een spervuur van hoogvliegers als “I lost it”, “Tears of Joy”, “Drunken Angel” en “Out of Touch”. Lucinda was in haar element, ze dichtte de setting een sprookjeskarakter toe en waande zich een prinses die naar haar kasteel werd geleid. Het karakter van het concert werd versterkt door de eigenzinnige dresscode van enkele hardcore fans met cowboyhoeden. Wat we misten, waren de prachtige nummers van haar eerste CD sinds de zelfverklaarde zielenrust (‘West’). Het intimistische “Blues” en “Essence” konden dit echter wel compenseren. Bij “Long way to the top” zette ze het publiek naar haar hand.
Na een mooi slot met “Passionate kisses” kregen we nog een akoestische versie van “Drunken angel” als kers op de taart. We werden er helemaal stil van. Zelfs de wolken hielden hun regendruppels in.
Neem gerust een kijkje nar de pics onder live foto’s
Organisatie: OLT Deurne ism Arenberg Antwerpen
Nederlands 
Français 
