The Streets in de AB - Een rapopera die uitmondt in een collectieve ontlading

Tweeëntwintig jaar nadat ‘A Grand Don't Come For Free’ zijn status als moderne klassieker verwierf, brengt Mike Skinner het album terug naar het podium zoals het ooit bedoeld was: als één doorlopend verhaal.
In een uitverkochte Ancienne Belgique (twee avonden zelfs!) bewijst The Streets dat deze plaat veel meer is dan een nostalgisch tijdsdocument. Wat begint als een zorgvuldig opgebouwde muzikale vertelling, eindigt in een uitzinnig feest waarin de grens tussen artiest en publiek volledig verdwijnt.
De avond start met een opvallend decor. Midden op het podium staat een bushokje, een directe verwijzing naar de iconische albumhoes. Wanneer Skinner verschijnt, pint in de hand en gekleed alsof hij onderweg is naar een zomerse citytrip, lijkt hij moeiteloos opnieuw in de huid van zijn personage uit 2004 te kruipen. Vanaf opener “It Was Supposed to Be So Easy” wordt duidelijk dat dit geen traditionele greatest-hits-show wordt. ‘A Grand Don't Come For Free’ wordt integraal en chronologisch gespeeld, waardoor het concert aanvoelt als een live-uitvoering van een rapopera.

Tijdens het eerste deel houdt Skinner bewust afstand van het publiek. Hij blijft lang in zijn rol van verteller, vaak zittend in of rond het bushokje terwijl nummers als “Could Well Be In”, “Not Addicted” en “Wouldn't Have It Any Other Way” het verhaal verder ontvouwen. De focus ligt volledig op de songs en hun personages. Roo Savill speelt daarin een belangrijke rol. Haar vocalen geven de vrouwelijke tegenstem uit het verhaal extra reliëf, vooral tijdens het vurige “Get Out of My House”.
Ondertussen zorgt de uitstekende liveband ervoor dat de nummers voller en krachtiger klinken dan op plaat. “Blinded by the Lights” krijgt een dreigende intensiteit die perfect aansluit bij de paranoia van de tekst, terwijl “Fit but You Know It” de eerste echte explosie van enthousiasme in de zaal veroorzaakt. Het publiek, een mix van generatiegenoten die met het album opgroeiden en jongere fans die de plaat later ontdekten, zingt woord voor woord mee.
Naarmate de set vordert, groeit ook de betrokkenheid van de zaal. Tegen de tijd dat “Dry Your Eyes” weerklinkt, verandert de AB in een massaal koor. Het emotionele slotstuk “Empty Cans” vormt vervolgens een passende climax van het verhaal. De zoektocht naar het verdwenen geldbriefje komt ten einde, de personages vinden een vorm van verzoening en voor even lijkt het concert afgerond.
Maar dan moet het echte feest nog beginnen… Met “Turn the Page” schakelt The Streets moeiteloos naar een tweede bedrijf dat voelt als een compacte best-of-set. De theatrale terughoudendheid van het eerste deel maakt plaats voor een losgeslagen Skinner die de zaal dirigeert als een ervaren ceremoniemeester. “Let’s Push Things Forward”, “Don't Mug Yourself” en “Has It Come to This?” herinneren eraan hoe bepalend The Streets was voor een generatie Britse muziekfans.
Toch zijn het niet alleen de feestmomenten die indruk maken. Tijdens “Never Went to Church” valt de zaal plots stil. Skinner noemt het zelf zijn beste nummer, en het blijft een van de meest aangrijpende momenten uit zijn oeuvre. De persoonlijke ode aan zijn overleden vader contrasteert sterk met de uitgelaten sfeer van de rest van de set en toont opnieuw zijn uitzonderlijke talent om alledaagse emoties om te zetten in universele verhalen.
Vanaf “Weak Become Heroes” bereikt de temperatuur in de zaal letterlijk en figuurlijk een kookpunt. Skinner zoekt steeds nadrukkelijker de interactie op, begeeft zich tussen het publiek en laat duizenden handen tegelijk de lucht ingaan. Tegen de afsluitende sprint met onder meer “Too Much Brandy”, “Wrong Answers Only” en “Take Me as I Am” is elke vorm van afstand verdwenen. Wanneer hij uiteindelijk crowdsurfend door de AB beweegt, voelt het als de logische finale van een avond die voortdurend evolueerde.

Wat deze show zo sterk maakt, is de manier waarop ze twee gezichten van Mike Skinner samenbrengt. Enerzijds is er de scherpe observator die van verloren geld, relatieproblemen en pub-gesprekken meeslepende verhalen maakt. Anderzijds staat er een geboren entertainer die exact weet hoe hij een zaal moet bespelen. Die combinatie zorgt ervoor dat ‘A Grand Don't Come For Free’ niet aanvoelt als een museumstuk uit de jaren 2000, maar als een levend werk dat vandaag nog steeds relevant klinkt.
En net daarom is Mike Skinner een van de meest unieke stemmen uit de Britse muziekgeschiedenis.
Op 6 augustus nog eens te zien op de Lokerse Feesten

Pics homepag @Alex Vanhee (AB)

Organisatie: Live Nation

Pinkpop 2026 – van 19 juni t-m 21 juni 2026 – Vernieuwd en vertrouwd!
Pinkpop 2026
Megaland
Landgraaf 2026-06-19 t-m 2026-06-21
Filip Van Muylem

Pinkpop, een editie van tropische temperaturen … Moet zeggen, we werden ook lekker warm en vriendelijk onthaald. Alles verloopt electronisch, dus ja alles klaarhouden en zorgen voor een volle batterij. Parkeerplaats is netjes en droog, nadien wel nog flink stappen tot aan de ingang …

dag 1 - vrijdag 19 juni 2026
Eerste artiest die we meepikken is Natasha Bedingfield - Ze was in 2005 een opkomend talent, wist dankzij een romcom en tiktok actueel te blijven. Buiten een akkefietje met een niet werkende microfoon (en dit werd snel opgelost), is er niets op aan te merken. Zowel haar eigen nummers als covers (“Just give me a reason” en “Zombie” enz.) gingen er vlotjes in.
Nieuw materiaal moet nog wat groeien bij het publiek, maar de meest catchy stukken zingen ze vrij snel vlotjes mee. Beetje blues, wat singer songwriter en wat rock, … het was een leuke introductie.

The Pretty Reckless - aka Taylor Momsen aka gewezen actrice, weet een sterke show op te bouwen. De nummers kennen we minder goed, behalve dan de recente singles en die slaan in als een bom. Beste omschrijving van haar set: hot, hotter … en in de finale: hottest! Wie erbij was had gelijk!

The Vaccines - meebrulpoprock heb ik ergens gelezen en dat klopt wel! Ze schudden de ene hit na de andere uit hun mouw en laten iedereen lekker meezingen. Als de zanger bij 37 graden zingt: “Please go easy on me” moet er toch even een glimlach af. Niemand die snapt hoe al die fans het zo lang in de brandende zon kunnen volhouden, terwijl ze hun lievelingsband vocaal ondersteunen. Hoed af voor zoveel passie!

Kingfishr - Ierse folk vrienden die best hoog op de affiche staan, maar die zich wel al op de grootste festivals hun kunnen mochten bewijzen. Ziet er leuk uit, ze doen hun best, maar ons overtuigen doen ze net niet. Hier had gerust een andere band mogen staan. Ze roepen alvast de eerste donkere wolken aan.

Roxy Dekker - knalt en is bijzonder populair bij de jeugd hier in Nederland. Ongelooflijk hoe hard het publiek hier meezingt, terwijl ze in ons eigen landje gerust wat populairder mag worden. Buiten is het wat frisser, maar deze artiest zorgt toch ook voor wat warmte. Beukende beats, maar af en toe wat breekbrae momenten. Ballades kan ze dus ook aan. Daarnaast is het ook een fijne verschijning en weet ze best goed hoe ze haar fans moet aanspreken … aanspreken want aanporren hoeft ze echt niet te doen. Deze dame staat hier dus meer dan terecht op het hoofdpodium! Het was ook leuk om zoveel volk te zien op en neer springen om dan op het einde keihard mee te klappen.

Electric Callboy - bewees al eerder dat ze ook op Graspop een feestje konden bouwen en mogen het hier nog eens fijntjes overdoen. De fans roepen op hun helden nog voor het doek goed en wel naar beneden komt. Het vrolijke duo mengt harde beats (zoals ze hier in Nederland o zo graag horen) met vette riffs en een drummer die mokerslagen uitdeelt. Of hoe je gabber muziek met keiharde metal kan mengen en daarmee het kot mag afbreken!
We moeten toegeven dat het stuk met de reusachtige spin die plots aan het drummen slaat een beetje een vreemd iets was, want zowel voordien als nadien ging er wat tijd verloren om dat ding er eerste heen te krijgen en nadien om het weer weg te werken. Het sneed het scherpe ritme weg en brak juist de knallende sfeer, ook al pakten ze nadien uit met een virtueel duet (Baby Metal): “Ratata”. “Spaceman” mag het feestje helemaal laten knallen.

Teddy Swims - soul, R&B, country, rock powerpop… Alles kan hij aan, een goede kennismaking. En doch is het voor ons wederom een vreemde keuze, anderzijds wil het hoofdpodium juist het ene feestje na het andere bouwen, ook al moet het daarvoor even een complete genre switch doorvoeren. Allicht is dat de bedoeling en dan mag ik concluderen: missie geslaagd.

Zara Larsson - is het bewijs dat Zweden meer is dan enkel ABBA: de jeugd gaat hier compleet op los en ze weet goed genoeg hoe ze het zover moet laten komen. Ze is niet alleen gekomen: ze brengt een pak kleurrijke danseressen mee, waardoor het visuele aspect een boost krijgt, daarnaast betrekt ze het publiek regelmatig in haar veroveringstocht. Het is een echt gekkenhuis en temidden van de massa blijven staan zorgt toch wel voor wat oververhitting. Af en toe zien we toch wat mensen naar adem happen als vissen op het droge.
Zara Larsson brengt een haast Braziliaanse show (Shakira minded): tropisch warm en op een bladje van stevige beats met hier en daar een hit afgewisseld met een nieuw nummer uit haar laatste plaat. Voor de fans maakt het niet uit, want die zingen alles uit volle borst mee.
De fans zijn in dit geval vooral jonge meiden, al of niet in het bijzijn van mama of papa. Hoewel de zon nu ietwat weg is blijft het hier snikheet, maar dat ligt dan weer aan de muziek. Het is dus een warme set geweest waarvan iedereen op de weide enorm van heeft genoten.

Twenty One Pilots - mag de weide opeisen, want tegen dat zij spelen zijn de andere podia leeggespeeld. Het zijn dus enkel de hardcore fans die overblijven en aldus waar voor hun geld krijgen, ook al slaat de vermoeidheid keihard toe na zo een hete dag. Een explosief einde van een terechte headliner.

Mede door de hitte was deze eerste dag nogal zwaar, de afwisseling op de verschillende podia was fijn. Hier en daar ook een toffe ontdekking. Ook weer kennisgemaakt met wat echt leeft bij de (Nederlandse) jeugd.
De weide was ook best proper. Er waren wat rokers, terwijl het nochtans op het grote scherm aangaf dat het niet mocht.
Morgen alvast met een headliner om naar uit te kijken: The Cure!

dag 2 - zaterdag 20 juni 2026
De warmte is terug, net als een pak meer volk dan gisteren rond deze tijd. Dat zegt al voor over wat eraan komt. Dat The Cure mag afsluiten zie je ook al aan de zwarte shirts met The Cure erop. Hier en daar zie je nog exemplaren die al jaren meegaan. Ook al flink wat Editors fans …

De Duitsers van Giant Rooks kunnen ons net charmeren met hun laatste 5 songs. Aangename indiepop, goede klank en goede zanger die echt wel goesting heeft en het weet uit te stralen. Zullen we dus zeker later nog eens checken.

Triggerfinger - niet meer in originele bezetting, maar nog steeds even hot, alleen iets minder populair en minder actueel. Toch genoten we van hun oude hits en ja ook de nieuwe nummers beginnen hier goed dor te sijpelen. Genoten van “Colossus”, “All This Dancin’ Around”, “I Follow You” (cover) en “Is It”. Gisteren speelden ze overigens nog een snoeiharde set op Graspop Metal Meeting.

Lauren Spencer Smith - Brits-Canadese songwriter met powerpopballads maar ook soulvol en karaktervol. Niet voor niets populair bij de jeugd. Tussendoor even ABBA coveren (“The Winner Takes It All”).
Dromerig, zeemzoet, betoverend mooi … Gaan we zeker nog is in een zaal checken, solo en in vol ornaat.

Suzan & Freek moet je gezien hebben, ook al is het omwille van de gedachte dat het misschien de laatste keer zal zijn. Als duo bewijzen ze dat ze ook met rustige, maar beklijvende nummers een hele weide kunnen stil krijgen en zelfs voor kippenvel momenten zorgen, ondanks de hittegolf. Sommige nummers blijven zelfs tot lang na de show nog wat hangen. Wauw!

Sofi Tukker aka New Yorks duo welk beukende beats en tropische invloeden met elkaar weet te mixen: “Original Sin” en “Good Time Girl”. Een mixing dek, een gitaar en een micro: meer is er echt niet nodig om Landgraaf aan het dansen te brengen in tropische temperaturen. Het ziet er allemaal veel te simple uit om waar te zijn en toch is het zo: stomend en een succes.

Franz Ferdinand zijn al bezig sinds 2002 en brachten in 2025 nog nieuw werk uit.
“Take Me Out” is in het geheugen gegrift. Vandaag starten ze meteen met 1 van hun grootste hits: ”The Dark of the Matinee“. Moet je maar durven. “Walk Away” gaat er ook lekker in, maar de stamper van de avond is toch wel “Take Me Out”, waarbij toch wel de massa op en neer springt en dat ondanks de hitte die echt wel begint door te wegen. Met “This Fire” sluiten ze op een sterke manier af en ja: de titel is zeer toepasselijk op wat we gezien hebben.

Idles brengt post punk van de bovenste plank met een frontman die een lopend duracell konijn lijkt te zijn en klanken die zoet en bitter tegelijkertijd klinken. Het geheel klinkt ook iets zwaarder en loomer dan verwacht, maar dat zal wel aan de hitte liggen.

Editors - Moet hier nog een intro bij, tja de heren zijn ook al een tijdje bezig en blijven zichzelf heruitvinden. Hun set van vandaag heeft veel weg van een ‘best of’ en net dat is wat de mensen hier verwacht hadden. De nummers volgens elkaar razendsnel op. We zien hier alleen maar gelukkige mensen. “A Ton of Love”, “Karma Climb”, “An end Has A Start”, “Smokers Outside A Hospital Doors” en als kers op de taart en tevens absolute hoogtepunt: “Papillon”. Zelfs de achterste rijen aka de eerste rijen voor het andere podium stonden hier op en neer te springen. Hun afsluiter zorgde voor een ongelooflijke boost.

Tussendoor even de felle beats van Soulwax meepikken in de tent. Klinkt goed, het podium was wel wat onderbelicht. De fans zitten hier duidelijk goed.

Halsey - ballads of breakbeats met haar beklijvende stem als leidraad. Beetje alternatief, beetje donker en bij momenten zelfs snoeihard. De vuurshow was zowel letterlijk als figuurlijk te nemen. Lijkt ons een goede ontdekking, was eerst een beetje vreemd dat ze zo hoog op de affiche stond, maar na haar set snappen we het. Gaan we zeker opvolgen …

The Cure - waar blijft dat nieuwe album vragen we ons af. Veel volk stond eigenlijk al van bij Editors te wachten. Zegt genoeg. We mogen een set van 2 uur verwachten. Openen met “Alone” met een bijzonder hoog pathos met meteen daarop de klassieker “Pictures of You”. “ High” zorgt van bij de eerste noten voor gekir van ettelijke fans. Bij “Lovesong” horen we voor het eerst mensen luidkeels meezingen. “Charlotte Sometimes”, een fenomenale versie van “Burn”, gevolgd door een andere klassieker “Fascination Street”. “A Night Like This”, “Push”.
Populaire meezingers: “In Between Days”, “Just Like Heaven” gevolgd door een ingetogen “Last Day of Summer” om dan de boel weer te laten ontploffen met “A Forest”. “From The Edge of the Deep Green Sea” voert het tempo weer op. Met “Endsong” en diens lange intro valt het op dat er steeds meer mensen vertrekken, wat past bij de titel.
Eerste bisnummer is “Lullaby” welk een warm onthaal krijgt. “Wrong Number” drijft het tempo lekker op (maar er kruipt wel wat vermoeidheid in Robert’s stem). “The Walk”, “Lovecats”, “Friday I’m In Love” hoor je de mensen wel heel luid meezingen om nadien nog harder te gaan met “In Between Days”, “Why can’t I Be You” en als toppunt van de hele avond de oerklassieker “Boys Don’t Cry”. Wat een knaller. Het leek alsof de bisronde een versnelling hoger schakelde en iedereen wist wakker te houden. Het einde was fenomenaal sterk!

Dit was alvast de drukste dag, tevens wederom met voldoende afwisseling en dus voor ieder wat wils. De Belgische bijdrage werd gesmaakt. Toch ook weer een paar ontdekkingen gedaan en first timers zoals dat heet. Editors was een jukebox, met daarna een Halsey die ons wist te bekoren. The Cure mocht afsluiten en deed dat met een andere set en dat is vrij normal voor hun. Geen enkele set is ooit dezelfde. Valt wel op dat Robert Smith vakkundig de hoge noten ontloopt en minder energiek rondloopt.
We vrezen dat dit wel eens onverwachts de laatste festival zomer zou kunnen worden. Wij hebben er alvast van genoten.

dag 3 - zondag 21 juni 2026
My Baby hebben we in het verleden leren kennen via hun uitstekende albums. Nu zien we ook voor het eerst Cato live aan het werk met haar band. Live is het een dansbare mix van blues, disco, soul en rock. Sexy en gedreven, zo zou je de set kunnen omschrijven. Een best vette groove en een flink feestje: een aanrader.

Bente hebben we leren kennen dankzij Pommelien Thijs. Van singer songwriter tot electro pop/rock en dat alles in het Nederlands. Ze schiet als een kanonskogel uit het startblok en zorgt ervoor dat iedereen meteen wakker is. Als een vliegtuig raast ze doorheen haar set, tevens stralend en sexy ogend in haar fluo geel doorzichtig jurkje. Pinkpop is haar huis en zij mag ere en feestje in organiseren (haar woorden klinken een beetje als Fleddy Melculy of was dat een hint aangaande de laatste single waarop een mysterieuze zangeres de rol van engel mag spelen?).
Ze gebruikt een roze schommel om even de hoogte in te gaan en zo haar publiek te overschouwen, merkbaar getroffen door het feit dat ze eindelijk haar droom kan waarmaken door hier te spelen.
Af en toe ook een balade om wat te bekomen van de warmte, ja zelfs op het podium zo vroeg op de dag voel je het al.

Dogstar aka de speeltuin van Keanu Reeves mag ons pletwalsen met hun ruige rockklanken, helaas was het veel te warm om het daar in die tent lang vol te houden.

Dan maar Hoogmis van het Zuiden: oerdegelijke volksliederen en ambiance zoals ze dit hier zo goed kunnen brengen. Wie al eerder Nederlandse rockfestivals heeft aangedaan, heeft al voor iets gelijkaardigs gestaan. Fans van het genre gingen uit hun dak. Ware meezingers en ook wat gezwaai met handdoekjes ofzo. Puur volksvermaak.

White Lies wist ons al te bekoren met hun voorgaande albums, ze nu nog eens live aan het werk zien is zeker de moeite. De zang zit echt goed, net als de globale klank. Het is echt fijn om zo nog eens het studio werk live te horen. “Bigger Then Us” blijft toch wel het hoogtepunt van hun set!

Jade: pop, electro, disco, ballads, harde beats … Ze brengt alles met verve en heeft duidelijk een grote aanhang bij de jeugd hier in Landgraaf. Warm, sensueel, een lust voor het oog en een streling voor het oog. Haar cover van “Stop, in the name of love” valt hier reuze in de smaak.

Tom Morello of Royel Otis is een moeilijke keuze. Feit is dat Morello afzegde voor Graspop, dus daar zat de schrik al in. Een half uur voor hij in de tent zou optreden is alles al nokvol. Niemand die begrijpt waarom nu juist in een tent? Dus ja: dan maar het einde van de set van Jade meemaken en wachten op Royel Otis. Onze fotograaf gaf nadien aan dat het echt wel gaaf was en dat Morello in bloedvorm was, maar ook goed samenspeelde met de andere gitaristen en zelfs eventjes blind gitaar speelde. Het dak van de tent vloog haast weg door al die passie en vurige gitaarklanken.

Royal Otis klonk live minder new wave dan verwacht, eerder pop met wat likjes rock en een vrij zoetige klank. Hun cover versie van “Murder on the dancefloor” sloeg aan en best leuk om te zien dat ze op het scherm achter hun laten noteren dat dit niet een nummer is welk ze zelf schreven. Kort daarop volgt dan de adembenende cover “Linger”. Al bij al niet mis, maar ook geen topper.

Wet Leg schiep veel fuzz, al of niet met behulp van allerlei PR truukjes, dus ze live aan het werk zien zou alvast een echt en correct oordeel kunnen scheppen. Zou hun indierock ons inderdaad kunnen bekoren? Wel het begon sterk, maar kreeg nadien wat last van de warmte. Misschien inderdaad iets teveel opgeklopt geweest.

Yungblud live zien is een must! Hun mix van rock, pop, gothic en voorgezeten door een flamboyante zanger spreekt ons zeker aan. Openen met “Hello” en die boodschap in verscheidene talen op het scherm laten lopen maakt hen wel sympathiek. Voorts knalt de band keiluid en is hun frontman een echt podiumbeest. Eens temeer bewijst deze band waarom ze steeds weer positieve reviews krijgen. Snedig, energiek, beetje catchy en oog voor de fans. Een ware droom voor fans van het genre.
Wij zijn maar al te blij dat we na 3 dagen verschroeiende hitte dit nog kunnen meemaken. Blij ook dat dit niet de hedliner is, want tot zo laat in de nacht hadden we dit niet kunnen overleven, want morgen is het maandag … Voorts leuk om te zien dat hij tijdens het optreden van het podium loopt om de fans fysiek op te zoeken, hen aan te raken en vlak voor hun neus te zingen. Daarvoor dienen die corridors dus … Er kunnen zelfs een paar woorden Nederlands van af. ‘Niets dan liefde motherfuckers’ om zijn woorden te gebruiken. Een song opdragen aan Ozzy roept nog meer sympathie op, naast het feit dat hij ook nog eens aangeeft dat Nederland het eerste land is welk in deze groep geloofde, vandaar ook de vele optredens in dit land (einde quote). Was de moeite waard om het mee te maken, een aanrader!

Di-rect is een punkrockband die in Nederland alvast furore maakt. Wij als Belgen zijn hier om te kijken of het ook bij ons iets kan worden. De locale fans doen alvast keihard hun best om ons mee te krijgen. Ze doen hun best en klinken ook goed. Echte hits hebben ze (nog) niet of het moet zijn dan in Nederland. Ze hebben wel iets, dus ja: wie weet horen we nog iets van deze band in de toekomst.

Foo Fighters zijn de headliners vandaag en tevens ook de afsluiter van dit fijne festival. Het laatste jaar was het niet altijd even fijn om Dave te zijn, maar op dit podium schreeuwt hij (zoals steeds) de longen uit zijn lijf en weet hij de nodige hits (naast de nummers uit hun nieuwste album) uit zijn mouw te schudden.
Als we dan toch een paar songs moeten droppen: “I Hate The Taste”, “All My Life”, “The Pretender” (hier leek ie wel even zijn stem kwijt), “Times Like These”, “My Hero”, “Learn To Fly”, “One of These Days”, “Learning to Walk Again” … Een aaneenreiging van hoogtepunten als we mogen afgaan op de reacties van de fans.

Eindigen doen we uiteraard met vuurwerk. Pinkpop: dit was het, dank u wel!

Deze laatste dag was wederom een dag van ‘golden oldies’ versus ontdekkingen of lokale helden en dat is altijd fijn. Enkel jammer dat Morello het in een veel te kleine tent moest doen, want volgens onze fotograaf was het dik in orde en had het zeker op het grote podium gemogen. Het was een feestje, maar ook wel een beetje zwaar door de hitte.
We hebben genoten en gaan alvast met een mooie kleur naar huis!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9629-pinkpop-2026?ltemid=0
Organisatie: Pinkpop