In een tijdspanne van 5 dagen steken 3 bands uit de Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock het Kanaal over. Op 28 oktober was er Hookworms in de Botanique (zie: Britse Invasie Deel I), op Allerheiligen is er Idles in diezelfde Botanique, en op Halloween was het tijd voor Slaves in de Handelsbeurs.
In de Hookworms-review werd beschreven wat deze nieuwe lichting, de Class of 2018, zo speciaal maakt: ze hebben lak aan het concept van de ‘rockster’, zitten niet verlegen om een politieke boodschap van saamhorigheid te verkondigen, en stellen zich bovenal authentiek en kwetsbaar op. Dit staat vrij ver van de copycatbands die opkwamen tijdens de leegte die gaapte na Oasis, én van de overgeblevenen uit die tijd zelf (Noel Gallagher is een geitenwollensok maat 47,5).
Ook het voorprogramma van dienst, Hotel Lux, wordt gerekend tot deze nieuwe golf. Ze behoren tot de beruchte South London Scene, ook de uitvalsbasis van Fat White Family, Goat Girl en Shame. Met die laatsten hebben ze eigenlijk wel wat gemeen qua sound. Er zit zeker potentieel in de band, maar het kwam er in de Handelsbeurs niet echt uit. Het leek wel of het vijftal – met duidelijk allen dezelfde kapper – te kampen had met een kater, ze stonden vrij apathisch te spelen en werden bovendien ook niet echt geholpen door het belabberde geluid in het bezig van de set. Naar het einde van de set toe kwamen ze (alsook het geluid) er precies wat door en “Berlin Wall”, de afsluiter, was een dijk van een song. Toch maar in de gaten houden, hoewel ze vandaag niet konden overtuigen (een accident de parcours?) hebben ze wel degelijk een aantal sterke songs.
Toegeven, Slaves tot die nieuwe generatie rekenen is wel een behoorlijk arbitraire keuze. Het duo Isaac Holman (drums + lead vocals) en Laurie Vincent (gitaar + vocals) hadden al in 2015 hun eerste succes te pakken met hun debuutplaat ‘Are You Satisfied?’. Op die plaat combineerden ze hun humoristische teksten vol zelfrelativering met pompende drums en scheurende gitaren. Singles als “Cheer Up London”, “The Hunter” en “Sockets” waren een hit. Terend op dat eerste succes doken ze zo snel mogelijk de studio weer in om een jaar later al met het door Mike D geproducete ‘Take Control’ te komen aanzetten. Geen enkele song haalt echter het niveau van ‘Are You Satisfied?’, de succesformule (aangename teringherrie maken en er absurde teksten over schreeuwen) leek uitgewerkt.
Wat maakt hen dan zo verwant aan die Class of 2018? Simpel: voor album 3 zijn ze niet vertrokken vanuit het idee om enkel ‘Lawaai’ te maken, maar om eerst en vooral een ‘Song’ te schrijven, wat je ook bij een band als Shame vindt. Slaves’ derde, ‘Acts of Fear and Love’, is het puike resultaat van een band die nagedacht heeft over hoe de nummers moesten klinken. “Cut and Run” is het beste voorbeeld: een pure popsong en dus helemaal anders dan wat je op de voorgaande platen vindt, maar de fans van het eerste uur hoeven niet te vrezen: op een manier is het toch gewoon vintage Slaves – de tongue-in-cheek humor en het enthousiasme blijven intact.
Humor en enthousiasme bleken ook de kernwoorden te zijn voor hun passage in de Handelsbeurs. Voor wie Slaves eerder al het werk gezien had kwam het wellicht niet als een verrassing toen Laurie en Isaac het podium kwamen opgerend in ware Halloween-stijl: Isaac als zombie, Laurie als duivel. De dresscode van die laatste was de meest toepasselijke, als door de duivel bezeten raasde het duo door de 14 nummers durende setlist. Met een stelletje zombies had het niks te maken. De twee werkten ook keihard om er voor te zorgen dat werkelijk iedereen in de zaal mee was, Laurie verkende elke vierkante meter van de prachtige Gentse zaal, en zelfs (rechtstaande) drummer Isaac kwam af en toe hallo zeggen. En het harde werk loonde, niet enkel op de voorste rijen zat de sfeer goed, ook de mensen achteraan in de zaal waren mee. Slaves weet als geen ander hoe je een publiek inpakt.
Zo’n publiek inpakken doen ze dus ook met humor, naast dat aanstekelijk enthousiasme. De vrij absurde tekst van “Where’s Your Car, Debbie?” werd vooraf uitvoerig geanalyseerd: “this song goes like this: ‘where’s your car, Debbie? / Debbie, where’s your car? / is it far, Debbie? / Debbie, is it far?’ It’s a song about Debbie not finding her car. I wrote it myself.” Heerlijk. Het nummer “Fuck The Hi-Hat” werd aangekondigd met een verhaal over hoe vroeger niemand in hun band geloofde, want wat een absurd idee ook, een duo waarvan 1 van de twee leden een rechtstaande drummer is met een wel zeer minimalistische set-up, en dan nog zonder hi-hat. Waarop Isaac reageerde met “Fuck The Hi-Hat”. Hij liet het door iedereen scanderen, zelden een publiek gezien dat zo veel woede uitte jegens een instrument. Volledig terecht ook, Slaves heeft helemaal geen hi-hat nodig, zoals zo vaak bij duo’s vraag je je ook bij hen af: hoe kunnen zij in godsnaam zo’n vol geluid produceren?
Ook als Slaves aan maatschappijkritiek doet, is dat vaak via de kenmerkelijke humor. In “The Lives They Wish They Had” wordt de Instagramcultuur op de korrel genomen. Dit lijkt een makkelijk slachtoffer, maar het tongue-in-cheek karakter van een lyric als “Poolside-poses, / but don't fall in / You'll remove the glow / from your otherwise pasty skin” zorgt ervoor dat het niet is alsof ze enkel maar met het vingertje staan te wijzen. Hun boodschap, al dan niet politiek, bestaat er vooral uit om saamhorigheid te prediken.
Iedereen op 1 lijn krijgen, gewoon plezier maken, en bovenal: jezelf niet al te serieus nemen. Soms hoeft het echt niet veel ingewikkelder te zijn dan dat.
Organisatie: Democrazy, Gent
Killing Joke zoals we ze kennen: Niet perfect maar hypnotizerend en met een goed gekozen setlist.
De Roma was, op een dertigtal plaatsen na, uitverkocht voor deze 40 jaar oude post-punk band. Niet zo verwonderlijk want ze genieten nog steeds aanzien, ze hebben een heel trouwe aanhang en geven nog steeds puike concerten. Ook de laatste drie, vier albums zijn zeker meer dan de moeite waard. Ze teren dus niet enkel op hun verleden. Frontman Jaz Coleman is nog steeds een rare kwiet. Nu en dan doet hij eens de wereld verbazen met zijn uitspraken of daden.
Voor Turbowolf (de support van de avond) stond er meer volk aan de toog dan in de zaal. Toegegeven het was moeilijk te omschrijven wat dit viertal bracht. De zanger was een Frank Zappa look-a-like die Freddy Mercury allures had. De muziek ging een beetje alle richtingen uit. Harde rock met psychedelica invloeden… Het was niet slecht maar ik werd er koud noch warm van.
Tegen dat Killing Joke eraan mocht beginnen was de zaal wel volgelopen. De theatrale en klassieke instrumentale muziek om de band in te leiden bracht sfeer mee. Vestimentair waren er weinig verrassingen: Coleman had zoals altijd een soort leger-overall aan en zijn gezicht was in wit en zwart geschminkt. Kevin Walker (Geordie) heeft nog altijd een groen kaki hemd en een pet aan. Youth hobbelde rond in zijn kleurrijke outfit. Ferguson was ook nog steeds de drummer van dienst.
Na de muzikale intro werd van wal gestoken met het oude maar onbreekbare “Unspeakable” en het recentere poppier “European Super State”. Die laatste werd voorafgegaan met kritiek op de nakende Brexit. Tussen elk nummer gaf Jaz wat uitleg of commentaar. Soms over de band of met een sneer naar de politici.
De setlist bestond uit heel recente nummers zoals “New Cold War” (heel sterke performance) en “Autonomous Zone”; maar ook maar liefst 4 nummers uit hun debuut als “Wardance”, “Requiem” en “The Wait”. Daarnaast werden hier en daar uit enkele albums nummers geplukt.
Het geluid was niet altijd perfect (gitaar kwam niet altijd goed over en bas dreunde soms) maar op het balkon hadden we er minder last van dan beneden. Jaz was zoals altijd hypnotizerend en vrij goed bij stem. Niet vergeten dat hij bijna zestig is.
Het optreden was niet helemaal perfect (Ferguson konden we op enkele foutjes betrappen) maar wel gedreven en met een goed opgebouwde setlist. Ze waren als een diesel. Ze moesten eerst wat warm draaien.
Ook de lichtshow was mooi om naar te kijken. Toen ze terugkwamen voor de bisronde stonden ze even stil bij de verjaardag van de dood van Paul Raven. Een beetje verrassend vond ik dat ze daarna “Love Like Blood” en niet “The Raven King” speelden. Al moet gezegd worden dat Raven belangrijk is geweest voor ‘Night Time’ waar ze “Love Like Blood” uit speelden. Hier had Coleman wel wat moeite om enkele hoge noten te halen. “The Death and Resurrection Show”, “Wardance” en “Pandemonium” volgden nog en toen ging het doek dicht.
We zagen een band die nog steeds het vuur in zich heeft. Ik heb ze al beter gezien maar ook al slechter. Deze zat ergens tussenin.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Wie zin had in een avondje vol muzikale hoogtepunten, kon zich afgelopen dinsdag maar beter naar de Handelsbeurs in Gent begeven. Op het programma stonden Jassbusters en Connan Mockasin, of eigenlijk gewoon dat laatste onder twee verschillende namen.
Jassbusters doet bij de meesten geen belletje rinkelen als band, wel eerder als laatste plaat van Connan. Laat het nu toeval zijn dat Jassbuters een band was, gevormd door Connan Mockasin, met hem als frontman. Met deze band kwam Mockasin in een iets andere gedaante zijn laatste plaat integraal voorstellen. Dit in willekeurige volgorde. Hoogtepuntjes waren “You can Do Anything” en het zeer meeslepende “Charlotte’s Thong”.
Na een enorm goed voorprogramma en een pauze van 20 minuten was het tijd voor Connan Mockasin. Niet dat we Connan nog niet gezien hadden voordien, maar nu stond hij er echt als Connan zelf. Zijn set bestond uit allemaal oude nummers, aangezien we zijn nieuwe plaat al tijdens zijn support konden horen. Het publiek was enorm enthousiast en mengde zich van uitbundig applaus tot enorm goede luisteroren. De lange riffs die Connan aanhaalt tijdens zijn nummers, slepen je mee in een trip waar je liever niet meer uit geraakt.
Hoogtepunten waren zonder twijfel “It’s Choade My Dear” en “I’m The Man That Will Find You”. Twee nummers dat het publiek luidkeels meebrulde en die nogmaals bewezen dat Connan een held voor iedereen is.
Conclusie? Een avond met zo veel muzikale hoogtepunten gaan we niet meer zo vaak meemaken. Wij zijn alleszins blij dat we hier deel van mochten zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
David Eugene Edwards is een enigmatische diepgelovige man, die zijn eigen weg zoekt en als Woven Hand zijn bijbelse teksten over hel en verdoemenis muzikaal laat evolueren tussen folk, country, post-rock, gothic en metal. Iedere nieuwe plaat verkent nieuwe klanken, waarbij de huilende stem van Edwards de enige constante blijft.
Edwards laat even zijn band voor wat het is, en werkte dit jaar samen met Alexander Hacke aan een nieuwe plaat ‘Risha’, wat Arabisch is voor ‘Veer’. Hacke ken je van bij Einstürzende Neubauten, waar hij op veertienjarige leeftijd begon. Later speelde hij ook bij Crime & the City Solution, en toen die een reünie hielden in 2012, speelde Edwards ook mee, dus zo leerden die twee elkaar kennen. Het is er dit jaar van gekomen om samen een plaat te maken, en die klinkt zoals je het mag verwachten: een mix van Woven Hand en Einstürzende Neubauten.
In de Orangerie vertaalde dit zich in de volgende opstelling: Hacke bediende een filterbank, terwijl Edwards de akoestische gitaar of mandoline bespeelde, maar dan wel met veel pedalen voor een elektrische en vervormde klank. Beide heren droegen het hele optreden door een zonnebril, en Edwards zijn typische bandana ontbrak natuurlijk ook niet. Zoals gewoonlijk kregen we geen bindteksten van Edwards, of het zouden de Navajo chants moeten zijn tussen de nummers. Hij liet enkel de muziek spreken. En wat voor muziek: de filterbank van Hacke verving een volledige band, en verspreidde een ruime spectrum van klanken, gaande van industriële elektronica, over Oosterse muziek (“Lily”) naar meer ambient sfeerschepping (in de toepasselijke afsluiter “Breathtaker”), maar altijd heel erg rock ’n roll. Voeg daar bij de oudbijbelse teksten over schuld en boete van Edwards, en je kreeg tonnen sfeer.
Er was een nummer waar het wel erg hard ging, toen Edwards een elektrische gitaar omgorde en Hacke de duivels op zijn filterbank ontbond om uit te komen links van Lou Reed’s ‘Metal Machine music’ en rechts van new wave en industrial uit de eerste helft van de vroege jaren tachtig.
Maar daarna werd het terug vintage Woven Hand met Edwards op een versterkte mandoline. Er zaten twee 16 Horsepower nummers in de set, maar voor de rest kwamen alle nummer uit ‘Risha’.
Edwards blijft relevant, en vindt steeds nieuwe invalshoeken, dit keer new wave en industrial, die hij mengt met folkmuziek die honderdvijftig jaar oud klinkt.
Setlist: Triptych- Teach Us to Pray - Kiowa 5 - Parish Chief-The Tell - Hutterite Mile-(16 Horsepower cover) - Lily - Helios - All in the Palm - Akhal
Bis: Straw foot (16 Horsepower cover) - Breathtaker
Organisatie: Botanique, Brussel
Winter is coming, dat begint stillaan duidelijk te worden. De zon heeft ons verlaten en koning winter maakt zijn intrede. Tijd dus om jezelf warm te schreeuwen en te moshen. Dit kon in Zappa, waar de crème de la crème van de metalcore samenkwam voor een avond hartverwarmende gezangen op de laatste avond van de Europese tour met als headliner de Australische metalcore-helden The Amity Affliction.
Beginnen doen we met Dream State. Een Britse post-hardcore band, onder leiding van frontdame CJ. Gevormd in 2014 in Wales, reeds 2 EP’s en heel persoonlijke lyrics; de band kan in de UK rekenen op heel wat support en in de rest van Europa krijgt de band nu ook voet aan wal. Het publiek dat al aanwezig is geniet van de rauwe emotie die CJ ten berde brengt. CJ trekt en sleurt aan het publiek, dat momenteel nog als een mak lammetje toekijkt. De setlist is grotendeels ontleend uit de nieuwe EP ‘Recovery’. Met nummers als “In this hell” en “New Waves” krijgt de frontvrouw het publiek wat in vervoering, maar het is wachten tot slotnummer en hitsingle “White Lies” tot het publiek zich een beetje durft smijten. Dream State deed heel hard zijn best, maar kon de bescheidenheid van de Belgen niet volledig afbreken.
Dan maar de beurt geven aan Endless Heights. Surferboys uit het verre Australië. Sterk beginnen ze niet aan hun set. De clean vocals van frontman Matt doen denken aan sommige audities bij Idool en dit wordt niet gesmaakt bij het publiek. ‘Problemen met de in-ears.’ Verklaart de frontman, maar daar heeft het publiek geen oor naar. Mensen verlaten de zaal, het enthousiasme is wat zoek en de avond dreigt wat in elkaar te vallen. Desondanks de vele verwoede pogingen, eindigt deze tour voor de band op een sisser.
Hopelijk beter bij band nummer drie. The Plot In you, een metalcore band uit de Verenigde Staten, combineert ruw schreeuwen met zachte clean vocals. Iets wat zich heel goed tot uiting brengt op podium. Van interactie is er weinig sprake, maar dat is in principe niet nodig. Tijdens de opener “Rigged” vergeet het publiek meteen het vorige optreden en kan het opwarmen eigenlijk pas beginnen. Frontman Landon brengt het publiek in vervoering met zijn rauwe stem en de eerste moshpits worden gevormd, de muur rondom het publiek wordt langzaam afgebroken. Bij het nummer “Feel Nothing” halen de Amerikanen hun sloophamer boven en laten ze de Belgen eindelijk bewegen. Goeie set, goed gewerkt. Half opgewarmd richting de finish!
Vanaf het moment dat The Amity Affliction het podium betreedt, is het duidelijk voor wie iedereen is afgezakt naar Antwerpen. Met een luid onthaal zet TAA “Drag The Lake” in. Een nieuw nummer dat mag rekenen om heel wat support. ‘Let’s wake the fuckers up!’, moeten ze gedacht hebben en met “Chasing Ghost” wordt de Zappa helemaal wakker geschud. Bassist Ahren neemt de clean vocals voor zijn rekening en die komen er meestal goed uit. Het occasionele slippertje wordt opgevangen door de brutale grolls van frontman Joel.
De band voelt aan dat het publiek zich nog niet volledig durft laten gaan en laat dit ook merken. ‘You guys are always so polite, make some noise, tell us to fuck off or something!’. Ondanks deze zeer uitnodigende woorden blijft het een zeer beschaafde show. De set wordt vervolgd met “This Could Be Heartbreak” en “Shine On”. Met “D.I.E.” komen we bij de eerste meeschreeuwer van de avond. De Aussies spelen hard, maar heel clean. Het is heel cool om tussen de weinige stagedivers plots het bekende gezicht van CJ, frontvrouw van Dream State, plots te zien opduiken. Afsluiten doen ze met “Feels Like I’m Dying”. Een nummer met ietwat vreemde samples, maar op een of andere manier werkt het wel voor deze mannen.
Vermoeid van het vele getrek aan het publiek schuifelen de prijsduiven van de avond van het podium om zich klaar te maken voor de encore. Het traditionele “We want more” en “One more song” kan beginnen. Of niet? Weinig respons van het publiek uit voor een bisnummertje, maar plots zijn ze daar toch terug. En maar goed, want met “Ivy (doomsday)”, zet The Amity Affliction een sterk staaltje emotie neer. Helemaal vooraan in het publiek wordt zelf een traantje gelaten.
Afsluiten doen ze met “Pittsburgh”, een knaller van formaat. Tijdens dit nummer smijt het publiek zich VOLLEDIG. Hadden ze beter geopend met dit nummer? Wouden ze met een goed gevoel de tour volledig afsluiten? Het zal ze een worst wezen, ze zijn geslaagd in hun opzet, de muur ligt aan diggelen.
Setlist: Drag the lake - Chasing ghost - This could be heartbreak - Shine on - D.I.E. - Holier than heaven - Don’t lean on me - All messed up - Open letter - Feels like I’m dying - The weigh down - Set me free
Encore: Ivy (Doomsday) – Pittsburgh
Al bij al een geslaagde avond met een opener die we (hopelijk) snel zullen terug verwelkomen in ons land, en een afsluiter die zijn werk puik heeft gedaan.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Kavka, Antwerpen)
In een tijdspanne van 5 dagen steken 3 bands uit die Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock het Kanaal over: op deze pagina’s krijgt u ook een verslag van Slaves in de Handelsbeurs (31 oktober) en Idles in de Orangerie van de Botanique (1 november), maar beginnen doen we met Britse Invasie: Deel 1 – Hookworms in de Rotonde van diezelfde Botanique op 28 oktober.
Het lijkt geen slecht idee om eerst even in te gaan op die Nieuwe Generatie Britse Gitaarrock. Want, wat is daar nu eigenlijk zo nieuw aan? En wat maakt die dan zo interessant? Simpel: het genre, vooral vertegenwoordigd door Shame en Idles, is weer springlevend. Het eiland lijkt eindelijk komaf gemaakt te hebben met de leegte die er gaapte na Oasis en The Libertines, toen elke Liam Gallagher-copycat er de hemel werd in geprezen. De dagen van de overgebleven rocksterren van de ‘oude generatie’ lijken ook stilaan geteld, zo gaf Noel Gallagher het meest zoutloze optreden van Rock Werchter 2018, en kwam Richard Ashcroft een aantal weken geleden met het middelmatige ‘Natural Rebel’ op de proppen, die zelfverklaarde rebel vertelde in 1 adem ook dat bands zich moeten onthouden van politieke statements. De nieuwe lichting daarentegen heeft lak aan het concept van de ‘rockster’, zit niet verlegen om een politieke boodschap van samenhorigheid (unity!) te verkondigen en stelt zich bovenal authentiek en kwetsbaar op. Het hoeft niet te verwonderen dat hun optredens opvallend minder voetbalhooligans aantrekken.
Het is meer die attitude dan een vergelijkbaar geluid dat de gemeenschappelijke deler is tussen al de bands uit deze ‘nieuwe Britse invasie.’ Hookworms klinkt helemaal anders dan Shame, maar zit er wel eenzelfde idee achter; waar bij Shame de popsong verscholen zit achter een punkgeluid, zit die song bij Hookworms ergens onder de vele lagen elektronica, post-punk, en zelfs psychedelica. Ook met Idles vallen er parallellen te trekken, zo behoort het concept van toxische mannelijkheid bij beide bands tot een van de grootste tekstuele inspiratiebronnen.
Datzelfde Hookworms is dus waar dit verslag over de nieuwe generatie Britse gitaarrock begint. De heren uit Leeds timmerden al een tijdje traag maar gestaag aan de weg met platen als ‘The Hum’ (2014) en ‘Pearl Mystic’ (2013) waarop ze een heel sterk postpunkgeluid lieten horen. Hoewel de synths in hun eerder werk al duidelijk te horen waren, treden ze vooral op de voorgrond op het in februari dit jaar verschenen ‘Microshift’. De plaat, die goed onthaald werd, doet heel hard denken aan het beste van New Order, gecombineerd met ‘Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space’ van Spiritualized, het kenmerkende LCD Soundsystem-geluid, en het popgehalte van Pulp. Veel invloeden dus, maar toch valt niet te ontkennen dat Hookworms op ‘Microshift’ vooral een verfrissend geluid – een mix van post-punk en pure elektronica – gecreëerd én zich eigen gemaakt heeft.
In tegenstelling tot hun eerder werk is de algemene vibe ook zeer positief, ‘Microshift’ is een happy plaat. Dit mag je gerust een wonder noemen, want de band lijkt wel geboren voor het ongeluk. De opnames van de plaat vielen letterlijk in het water, toen een overstroming in Leeds op tweede kerstdag in 2015 de hele studio (inclusief het opgenomen materiaal dat moest dienen voor een derde plaat) verwoestte. Bovendien verloren ze later ook nog eens hun boezemvriend annex geluidsman. Het is misschien een verklaring voor de overgave en verbetenheid waarmee de band z’n anderhalf uur durende set kwam afwerken in de Botanique.
Vooral het eerste halfuur kan enkel omschreven worden als een furieuze start. Met 4 oudere nummers (atypisch voor een band die net een nieuwe plaat uitheeft), “Away / Towards”, “Radio Tokyo”, “The Impasse” en “On Leaving”, werd een heuse wall of sound neergezet. Het begin was dus ook meer guitar-driven, de synths – hoewel aanwezig – bleven eerder op de achtergrond, de bedoeling was om al knallend binnen te komen, met lang uitgesponnen Thurston Mooresianse noise-intermezzo’s.
Na dit uitermate bombastisch begin was het tijd om de synths naar voren te brengen. Het trio “Negative Space”, dat steunt op een verdomd goede hook die even goed van Factory Floor kon zijn, “Static Resistance”, of hoe New Order zou (moeten) klinken anno 2018, en “Ullswater” was het absolute hoogtepunt van de set. De elektronica kreeg vrij spel en de band presenteerde voor het eerst op de avond een dansbaar geluid met makkelijk meezingbare refreinen (“I wanna know if we were like that / I wanna know if it's how we'll die / Thirty years and thirty questions / But now you can’t reply” uit “Ullswater” krijg ik de eerste dagen niet meer uit mijn hoofd.) Al snel werd duidelijk dat dit Hookworms op z’n best is.
Het bijzonder dromerige “In Our Time” uit ‘Pearl Mystic’ ging haarfijn over in de perfecte intro van “Opener”. Die haarfijne overgangen waren een constante doorheen het optreden, dat aanvoelde als een pure technoset doordat zanger/knoppendraaier Matthew MJ Johnson na afloop van een nummer altijd wel met een pedaaltje zat te spelen om het zo op geen moment stil te laten vallen.
Hoe het ene nummer aan het volgende geregen werd, was ook gewoon veel interessanter (en indrukwekkender) dan een zoveelste ongemakkelijke stilte of cliché bindtekst. “Opener” ging op zijn beurt over in het psychedelische “Shortcomings”, met dat heerlijke baslijntje, en hoewel dit aanvoelde als de afsluiter van de set – het is tevens de afsluiter van ‘Microshift’ en de band stond al ruim 75 minuten vrij intensief te spelen – was dit buiten Hookworms gerekend.
Als toetje kreeg het publiek namelijk nog een mix van “Boxing Day” (uit ‘Microshift’) en “Beginners” (uit ‘The Hum’), en werd de guitar-driven Thurston Moore-sound van het eerste gecombineerd met de elektronica uit het tweede deel. Dit laatste nummer was tekenend voor het eigen geluid dat Hookworms op ‘Microshift’ heeft gevonden, de bijzondere mix van post-punk en elektronische hooks.
De jongens uit Leeds presenteerden deze mix in de Botanique op een uiterst uitmuntende wijze, zonder stilvallen en vol overgave.
Het eerste deel van de Britse Invasie die de komende dagen ons land aandoet was dus bijzonder geslaagd.
Op naar Slaves in de Handelsbeurs dus. Tot dan!
Organisatie: Botanique, Brussel
Hellcat Records en Smelvis Records hebben de handen in mekaar geslagen en brengen ons een zeer leuk overzicht van de Latino ska en punkscène die er tegenwoordig heerst in de straten van Los Angeles. Dat dit genre er stevig boomt is duidelijk als je dit plaatje met 26 onuitgebrachte songs van zeer diverse bands en uiteenlopende stijlen beluistert. We horen Engelstalige en Spaanse nummers van bekende en minder bekende artiesten als Tim Timebomb and Friends, Voodoo Glow Skulls, Left Alone, Union 13, Matamoska!, Los Skarnales en anderen. Een zeer leuk plaat voor de fans uit het genre die eens een aantal nieuwe bands wil ontdekken. Opmerkelijk is dat de plaat niet via iTunes te verkrijgen is maar enkel via de digi pack cd. Meer info via hellcatrecords.com men smelvisrecords.com .
Gangsta rap is back!
Quincy Hanley. Gang: Hooverstreet Crip. South Central L.A. Zo staat Schoolboy in de computer aan het Amerikaanse gerecht, met een misdrijf en strike 1 naast zijn naam. Gang banging from age 12, zat Q midden in het gang life. (Au contraire tot zijn TDE-label-maatje Kendrick Lamar die het juist probeerde te vermijden.).
Naast sport en af en toe eens school een kans geven, was oxycodon, pillen, crack en weed dealen de manier waarop ya boy Q aan zijn greens kwam. Oxymoron is een album om het wereldwijde publiek hier een blik op te geven. Na het daverende succes van Good Kid, MAAD City zette west coast hiphop officieel de kroon op. ‘They are running the game at the moment’ en met ‘Oxymoron’ wil het label TDE deze ‘reigning position’ vasthouden, maar tegelijk uitdiepen naar een ander aspect dan Kendrick’s, namelijk het meer gangsta aspect. ‘They gotta keep it fresh, you know. Family listen, if we’re being honest’. Oxymoron is geen nieuwe Doggystyle of All Eyez On Me, but it’s a good ass album met een paar commerciële knipogen. Zoals “Collard Greens ft Kendrick Lamar”, “Man Of The Year” en “Hell Of A Night”.
Maar Q behoudt zijn integriteit, en danst de lijn tussen party music en storytelling perfect. De productie is té clean. (zucht) Het is Dr. Dre-like-standaard gemixed. Zoals eigenlijk alle TDE-projecten. Persoonlijke favoriet op deze plaat is “Studio”. ‘GODDAMN. This is that west coast sound, bruh’. BJ The Chicago geeft je een flashback naar Nate Dogg en zijn hiphop classic “Regulate”.
Ook al mag “Studio” dan wel een love song zijn. Vlak erna volgt “Prescription/Oxymoron” die je meeneemt naar Q’s real life shit een paar jaar terug. Verslaving aan prescription drugs zoals Valium, Percocets …veranderde hem in een wandelende coma. Doorheen dat nummer snijdt zijn dochter door je hart met ”what’s wrong daddy?”,”You tired, daddy?”, “Wake up!!” Almost made me catch a feel, bro. De beat switcht plots. De snares en drums versnellen en Q begint het verhaal dat hij nu die pillen zelf verkoopt. Hoe is het mogelijk om van een verslaving af te geraken ‘if it keeps a roof above you and your daughters head’.
Wel dat noemen we een ‘oxymoron’. Een stijlfiguur waar twee woorden worden gecombineerd die elkaar in hun letterlijke betekenis tegenspreken. (wikipedia, hah) .En dat klopt volledig in de lijn van dit album. “Gang bangin’” deed Q omdat een kant van hem niets beter wist. Maar hij moest het wel doen, om zijn dochter en zichzelf te onderhouden. Rap was his way out of the gang life, daarom houden zijn albums aan die donkere toon vast.
Schoolboy Q biedt de luisteraar meer dan goeie beats, maar een levensverhaal.
Conclusie: ‘Oxymoron’ is een geslaagd major-label debuut voor Schoolboy Q. Hou het bij de standaardversie, want de deluxe is pure filler en balast. Het sterkste wat ik in 2014 al tegenkwam. TDE wins…again.
John Scofield Trio
Jazz Guitar Hero - De iconische jazz gitarist John Scofield viert zijn 66ste verjaardag met Combo 66. Samen met pianist en orgelist Gerard Clayton, bassist Vicente Archer en drummer Bill Stewart leidt hij een jong en talentvol kwartet dat verder bouwt op zijn legende van meester in de improvisatie en diversiteit. ‘Combo 66’ is een album met allemaal nieuwe nummers vol swing en groove in de straight-ahead jazz-stijl die Scofield zich eigen heeft gemaakt doorheen de jaren.
Voor een concert als dit is het Depot echt de geknipte zaal. Groot genoeg voor een aanlokkelijk publiek, maar tegelijk niet te groot zodat het lekker knus zitten is in de comfy zeteltjes dichtbij de artiesten. Ze vlogen er meteen in met de modern swing van “Icons At The Fair”, een nummer waarvan Scofield je wel het verhaal achter de merkwaardige titel wilde vertellen als hij je ooit eens zou ontmoeten. De overgang naar “Combo Theme” verliep smooth. Door zijn geweldige baslijn klinkt deze plaat even cool als mysterieus, zodat je je als het ware in een donkere Scorsese-film waant. De genialiteit van Scofield’s band was van meet af aan glashelder. Drummer Bill Stewart is zo veelzijdig en stimuleerde menige beentjes in de zaal op zijn zwepende ritmes. Bijzonder knap was zijn synchroniciteit met de lenige, diepe tonaliteit van bassist Vicente Archer. Door bescheiden en zacht, maar nooit eentonig, zijn cimbaal aan te slaan, kwamen de solo’s van de bas keer op keer tot hun recht. Ook blijkt Bill Stewart zelf te componeren. We kregen een nummer te horen uit zijn recente release ‘Band Menu’ met als vermakelijke titel “F U Donald”. Wederom een knap staaltje percussieve atletiek ontsproten uit minachting. Pianist Gerard Clayton vergde eerst wat moeite om begrepen te worden, want zeker in het begin van de set kwamen zijn noten als een wervelwind op je af. Dat hij niet genoeg had aan 88 toetsen, werd duidelijk wanneer hij met links op de piano en met rechts op de orgel begon te soleren, toch wel sensationeel. Doorheen de set werd hij rustiger: minder noten, maar wel beter in het thema van de nummers en dat was naar mijn aanvoelen makkelijker voor de oren. En dan the master himself, John Scofield, speelde diligent en voortreffelijk. Zijn grenzeloos improvisatietalent maakt zijn muziek tot echte ‘ear candy’, waardoor het live een unieke beleving wordt. Met het on tempo “Can’t Dance” neemt hij je mee in een roes waarbij de zachte gitaarriff wordt afgewisseld met swingende solo’s, wat telkens resulteert in een verrassend contrast en geen enkele noot verveelt. Ondanks de titel bewoog Scofield lekker mee en swingde hij in het verlengde van zijn gitaarspel. Met de nummers “I’m Sleeping In” en “You’re Still The One”, bewees hij zijn diversiteit en kreeg je die heerlijke intieme en romantische sound van zijn elektrische gitaar. Dat laatste nummer is inderdaad een cover van Shania Twain uit zijn album ‘Country For Old Man’. Hij verklapte trouwens dat Shania zich binnenkort ook aan het genre zal wagen met haar ‘Free Jazz Movement’. Als Scofield hier mee zijn stempel op zet, kunnen we alleen maar vol blijde verwachting zijn.
Het hoogtepunt van de avond was een uitgerekte versie van “New Waltzo”, een nummer dat de rock-artiest in hem naar boven haalt en de band bouwde dit nummer zo zalig op van bluesy naar swingende rock ’n roll. Als afsluiter speelde Scofield “King of Belgium”, een tribute aan onze Toots Tielemans in West-Coast style bebop.
De set duurde zo’n twee uur en vloog voorbij. Vergezeld van deze drie jonge formidabele artiesten heeft John Scofield zijn 66ste verjaardag vereeuwigd. Combo 66 is in al zijn aspecten origineel en opnieuw slaagt Scofield erin te verrassen met swingende maar ook rustige elektrische jazz. Leuven werd getrakteerd op een ijzersterke performance van deze veteraan, die ongetwijfeld bij de grootste van de 21ste eeuw hoort.
Setlist: Icons At The Fair - Combo Theme - Can’t Dance - I’m Sleeping In - Dan Swing - Southern Pacific - F U Donald - You’re Still The One - New Waltzo - King Of Belgium
Organisatie: Depot, Leuven
Inleiding - Faded Weekender 2018 - Een tweedaagse vol elektronica en hiphop is wat we afgelopen weekend voorgeschoteld kregen in de Trix. Dat we Faded dit jaar tot grootste pechvogels kunnen benoemen, hoeven we niet onder stoelen of banken te steken.
Overzicht dag twee - Een hele resem aan artiesten waaronder Sophie en James Vickery cancelde op zaterdag. Maar Faded zou Faded niet zijn als ze dit niet vakkundig oplosten. Ze haalden klepper Danny L Harle als vervanging naar België en gaven ze opkomend talent Miss Angel de kans om het beste van zichzelf te geven, aanvullend op de line-up een optreden van o.a. Darrell Cole en een DJ-set van niemand minder dan Mount Kimbie. Klinkt als een goed avondje uit, toch?
Darrell Cole
Darrell Cole is een van de drukst bezette rappers van het moment. Met, op nog geen half jaar tijd, 3 EP’s op zijn palmares weet hij zich zeker en vast bezig te houden. De dag voor Faded bracht hij het laatste van dat drieluik ‘Fully Loaded’ uit. IJzersterk wat hij daar doet, ook live weet Cole dit waar te maken. Beats die flirten met jazzy nineties funk, waarmee hij in een mum van tijd het Antwerpse publiek weet te overtuigen. Darrell Cole is zeer goed op weg om de top van onze Belgische hiphop scene te bereiken, en het zou niet verbazen moest hij daarna ook andere oorden veroveren.
Poppy Ajudha
De Britse Poppy Ajudha is je waarschijnlijk nog vrijwel onbekend, maar hou deze artieste in de gaten. Poppy brengt minimalistische neo-soul met jazzy R&B-invloeden, ideaal om weg te dromen en jezelf voor te bereiden op een stevige nacht. Haar act staat misschien nog in de kinderschoenen, maar ze is op goede weg om het te maken. Een sterke prestatie die meer nieuwsgierigheid opwekt …
Alia
AliA is nog zeer jong, én al enorm ‘hot’. Afgelopen zomer stond ze al op tal van grote festivals waaronder Horst, Pukkelpop en Couleur Café ; ook dit najaar is ze moeilijk weg te slaan van de grote feestjes. Ze mocht onlangs onze Nederlandse buren op ADE overtuigen en ook op Faded kreeg ze een felbegeerde spot. Met een bagage vol funk, hiphop en soul bracht ze iedereen aan het dansen en gaf ze een perfecte opwarmer voor de headliners van die avond. AliA maakte deze koude herfstnacht voor iedereen een pak warmer en zorgde voo bewegende benen op de dansvloer.
Danny L Harle
Danny L Harle weet hoe hij het feest op gang moet trekken. Hoe absurder, hoe meer gelinkt aan happy hardcore, hoe beter. Remixen van “Call Me Maybe” van Carly Rae Jepsen en ‘Wrecking Ball” van Miley Cyrus, voelt hij perfect aan wat zijn publiek wilt en goed vindt. Hoe vrolijker, hoe prettiger. Hoe gestoorder hoe beter. Zolang je er maar niet op kan blijven stilstaan.
Een grote teleurstelling toen Sophie cancelde, maar deze legende maakte dit dubbel en dik goed. Faded kon geen betere act ter vervanging kiezen!
Mount Kimbie (DJ-set)
Als we dan toch een tikkeltje kritiek mogen geven op heel deze avond, doen we dat op de zeer droge en teleurstellende DJ-set van Mount Kimbie. Waar Danny L Harle zijn uiterste best deed om een zeer opbouwende set voor te schotelen, ging Mount Kimbie de mist in en overtuigden zij absoluut niet. Zij? Correctie. Hij. Mount Kimbie speelt live normaal gezien met twee, maar voor deze DJ-set stuurden ze slechts het éénvoud. Een gemakkelijke oplossing, waar het publiek een beetje sceptisch tegenover stond. Niet de beste zet, en dat voelde Mount Kimbie aan . Spijtig …
Organisatie: Faded (ism Trix, Antwerpen)
Altijd spannend om twee mij totaal onbekende bands te gaan bekijken. De eerste heette Magic Shoppe en kwam uit Boston, Massachusetts maar dat had evengoed Manchester, England kunnen zijn. Want ik kon me niet van de indruk ontdoen dat ze hard hun best deden om zo Brits mogelijk te klinken. Zelf omschrijven ze hun muziek als 'hypnotic reverb rock'. Hypnotisch dan in de betekenis van slaapverwekkend, adequate omschrijving! Ikzelf zou ze ergens situeren op de grens waar postpunk de psychedelica ontmoet. Ze wisten wel een eigen solide sound te creëren maar die klonk me toch te gestroomlijnd. Maar hét zwakke punt was zanger van Josiah Webb, die het kinderkoor net ontgroeid leek. Wat klonk die bedeesd terwijl hij er ook al niet veel zin in leek te hebben en af en toe een geeuw niet kon onderdrukken.
Het verschil met Bambara (New York), die meteen voor de frontale aanval koos, kon niet groter zijn. Een vreemde naam, Bambara is eigenlijk een taal die door zowat zes miljoen mensen wordt gesproken, voornamelijk in Mali. Ik weet niet of ze het daar gezocht hebben maar ik vind Bam-ba-ra fonetisch wel passen bij hun muziek die je als luide, nachtmerrieachtige postpunk zou kunnen omschrijven.
Voor zover ik weet bestaat de groep nog steeds uit drie leden, bassist William Broomshire en de tweelingbroertjes Reid (gitaar, zang) en Blaze Bateh (drums), die beiden onlangs ook de hort optrokken met Liars, en ik vermoed dat de twee extra gitaristen die we hier zagen er waren om Reid Bateh zich volledig op de zang te laten concentreren.
Reid bleek trouwens een begenadigd frontman die zich werkelijk smeet, op gevaar van eigen leven soms. Een paar keer werd een lelijke valpartij slechts op het nippertje vermeden. Zijn gehuil had iets beangstigends en zorgde samen met de venijnige gitaren voor een apocalyptische sfeer. Het deed me sterk denken aan The Drones of The Birthday Party. Heel intens maar naar het einde toe klonk die immer kolkende woordenstroom ook wat vermoeiend en trappelde het muzikaal misschien iets te veel ter plaatse.
Hoewel, eindigen deden ze dan weer met een finale uppercut: het, euh, monumentale “Monument”, misschien wel het beste nummer van de avond.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
In een mum van tijd verkocht Mac Demarco al de tickets voor zijn show in De Roma. De zaal stond dus overladen vol en mensen keken uit naar wat één van de meest entertainende indie-shows van het jaar zou moeten worden. Helaas draaide dit anders uit en zette Mac Demarco een zwakke show neer met enorm weinig hoogtepunten.
Na een onvergetelijke passage in de Ancienne Belgique vorig jaar, wisten we wat we van Mac Demarco shows konden verwachten. Nummers om op te dansen, maar ook uw lief eens goed vast te pakken, tonnen vol sfeer en vooral heel veel plezier. Laat ons zeggen dat we bij dit optreden, die laatste 2 aspecten konden weglaten.
Mac startte zijn show met “Salad Days”, een perfect nummer om een avond goed mee te beginnen. Of dat zou toch moeten. Hier liep het al wat mis, want het nummer werd gewoon afgerammeld zonder weinig emotie en enthousiasme. En eigenlijk ging dit geringe tijd verder.
Nummers als “Ode to Viceroy”, “My Kind Of Woman”, “Freaking out The Neighborhood” en “Chamber of Reflection” waren heel leuk om nog eens terug te horen, maar daar bleef het dan ook bij. Enthousiast werd het publiek er niet van, en Mac Demarco al helemaal niet.
Als we dan toch een hoogtepunt in de show moeten aanduiden, gaan we voor het deel dat Demarco zijn muzikanten even overnamen en covers begonnen spelen. Het publiek stond wat raar te gapen en vond het vrij saai. Dat was te merken aan enkelen die er de brui aan gaven en besloten vroeger naar huis te gaan. Wie er dan wel weer plezier in had, was de band zelf. Zij stonden tonnen plezier te maken op het podium. Toch enig puntje van enthousiasme tijdens deze show. Wat een opluchting!
Had Mac Demarco een slechte dag? Of had hij voor de show niet genoeg gedronken om zich te amuseren? Wie zal het zeggen. Wij zijn er van overtuigd dat hij beter kan en willen hem zeker die kans nog geven. Rematch?
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Buda Kunstencentrum: Een brok Kortrijkse geschiedenis
We werden door de Doom metal band Loose License uitgenodigd om exclusief de voorstelling mee te maken van de band zijn gloednieuwe video 'The Coronation of the Lizard'. Deze gloednieuwe single werd eveneens op demo uitgebracht, met daarop 'The Utopian Journey' (2017) en 'Inferno' (2016). Deze voorstelling ging door in Buda Kunstencentrum, en dat is toch een brok geschiedenis uit Kortrijk waar we niet zomaar willen en kunnen aan voorbij gaan. Dit kunstencentrum is namelijk gevestigd in het centrum van Kortrijk en verwijst naar het buda-Eiland, een eeuwenoude wijk in Kortrijk. Op deze historische site bevond zich o.a. het Broelmuseum. Dit monument uit de 18ste eeuw werd omgevormd tot Buda Kunstencentrum. Waar met de regelmaat van de klok theater en andere voorstellingen, tot festivals doorgaan. Zoals NEXT festival dat doorgaat van 8 november tot 1 december 2018 (Info: http://www.budakortrijk.be/nl/festivals/next-festival-2018 )
Nauw verbonden met Buda Kunstencentrum is de Budascoop. Deze bevindt zich in de gebouwen van de voormalige Pentascoop (1975). Dit was een cinema complex met vijf zalen, als onderdeel van de Kinepolis-groep. Nadat diezelfde groep een nieuw complex had gebouwd in Hoog-Kortrijk, medio 1990, werd de toekomst van Pentascoop plots onzeker. Als onderdeel van kunstencentrum BUDA werd de voormalige Pentascoop begin jaren 2000 omgebouwd tot een cruciale schakel binnen de werking van dit kunstencentrum. De focus ligt op films uit het eerder alternatieve filmcircuit. Dit uit binnen en buitenland. Op de bovenverdieping werden bovendien twee filmzalen omgebouwd tot podia, waar theatervoorstellingen worden gegeven. Meer informatie betreffende Buda Kunstencentrum en Budascoop, vinden jullie via de website: http://www.budakortrijk.be/nl
‘The Cornonation of the Lizard’ (video)
Nadat de voltallige band een korte toespraak had gehouden, gaan de lichten uit, en komt een dreigend geluid uit de donkerste hoek van de zaal. Binnen een duistere doom sfeer, zoals we dat van Loose License ondertussen gewoon zijn, komt een al even duistere gedaante uit het bos tevoorschijn. Getooid in monnikspij en met een zeis, gaat de dood op zoek naar een verloren ziel. Op de grond ligt een half naakte man, die prompt wordt meegenomen en aan een boom vastgebonden. Gekruisigd als Christus. In een oerschreeuw vanuit het duister roept die persoon zijn woede, frustratie en pijn uit waardoor demonische wezens uit datzelfde bos ontwaken. Het meest opvallende aan deze nieuwe song, en video, is dat Loose License zijn roots als doom metal band nog steeds trouw is gebleven, de intro doet me nog steeds denken aan Black Sabbath, maar ondertussen ook andere muziekstijl - die minstens even donker en dreigend zijn - daaraan toevoegt. Want na die dreigende traag op gang komende ondertoon worden alle registers, zowel vocaal als instrumentaal, compleet open gegooid. Na een verschroeiende climax blijft enkel chaos, leed, dood en pijn over. Beeld en muziek vloeien bovendien zodanig perfect in elkaar, dat het lijkt alsof je naar een spannende Horror film kijkt. Althans de intro daarvan. Want in die circa veertien minuten wordt een beeld opgehangen die ons doet uitziet naar meer duistere krachten, die aanvoelen als klauwen die je de adem ontnemen.
Optreden Metalbar 'Den Deugniet' – Verslag
Na de voorstelling van de nieuwe video zakten we af naar Metalbar 'Den Deugniet'. Een zeer gezellig café gevestigd midden het centrum, nabij de parking Houtmarkt. Zeer centraal gelegen, en dus heel goed bereikbaar. Maar vooral een uiterst gezellig metal café, waar een gezellige atmosfeer heerst. Loose License (*****) bewees in het verleden reeds dat ze veel meer zijn dan een zoveelste doom metal parel in een lange rij. Op basis van die nieuwe video/single stellen we al vast dat de band verder blijft evolueren. Dat blijkt dus ook live het geval te zijn.
We zien een band waarvan de bandleden meer dan ooit dezelfde richting uitkijken, dat kan ook niet anders als je zoveel tijd samen doorbrengt. Maar je hoort en ziet dat hier eveneens een vriendschapsband is gesmeed door de jaren, die zorgt dan weer voor een kruisbestuiving waarbij grenzen worden verlegd. Die typische doom metal elementen komen nog steeds boven drijven bij Loose License. Maar daar waar in het verleden nogal vaak uit datzelfde intensieve vaatje werd getapt - waar niets mis mee is uiteraard -, hoor ik dus duidelijk een band die veel meer variatie steekt in zijn muziek. Tempowisselingen en verschroeiende climaxen die de haren op onze armen doen recht komen volgen elkaar met de regelmaat van de klok op. Meermaals krijgen we koude rillingen doordat de al even verschroeiende riffs en drumsalvo's, gecombineerd met een veelzijdige vocale aankleding, de poorten van de Hel letterlijk open zetten.
Kortom, Loose License is anno 2018 vooral een goed geoliede machine, die vooruit kijkt, evolueert en zichzelf blijft heruitvinden. Met respect voor hun doom verleden.
Typische doom metal, die je de ademt beneemt en totaal verweesd doet achterblijven in de meest donkere hoek van de kamer
Van een gevarieerde set, waar doom elementen worden vermengd met andere donkere muziekstijlen (we horen subtiel zelfs streepjes black tot death metal boven komen) gaan we over naar een doom metal act in zijn meest pure vorm. Hooded Priest (****). Deze Nederlandse Occulte Doom metal band ontstond in 2006. Ondertussen heeft Hooded Priest zijn sporen verdiend binnen het doom metal gebeuren, en daarop ook zijn stempel gedrukt. Het meest in het oog springende element binnen deze band is de tot de verbeelding sprekende frontman Luther 'Finlay' Veldmark, die met lange baard, grijze haren en monnikspij lijkt op een hogepriester uit horror verhalen waar satanische taferelen plaats grijpen. De theatrale manier van doen, blijkt dan ook een meerwaarde bij Hooded Priest. Dat is op de plaat zo, dat blijkt live ook het geval te zijn. Ook wat muziek betreft blijft Hooded Priest bewust dwalen binnen die typische doom atmosferen.
Het wiel opnieuw uitvinden, daar doet de band niet aan. Pure doom metal brengen die je koude rillingen bezorgt weer wel. Daardoor worden voorheen geopende poorten van de Hel pas echt compleet open gezet. Met een stem die klinkt als een oerkreet uit diezelfde Hel, doet Luther, gerugsteund door muzikanten die tovenaars zijn met riffs, een aardbeving ontstaan. Waardoor demonische wezens het prompt overnemen. En je letterlijk bij de keel grijpen tot je, compleet waanzinnig geworden, uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Nee, bijster origineel is dat inderdaad allemaal niet. Hooded Priest is dan ook een typische doom metal act, zoals we er veel tegen komen. Maar de band straalt wel die duisternis uit, die je de adem ontneemt en totaal verweesd doet achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. En dat is nog steeds hoe we onze boterham doom het liefst eten.
We keerden dan ook tevreden, met een krop in de keel, naar huis terug. Na wat een avond kan genoemd worden waar we weer eens een mijlpaal hebben meegemaakt binnen Nederlands en Belgische doom metal.
Organisatie: Vzw de Lizard + Loose License
Niemand die beter begrijpt dan Chan Marshall hoe minder meer kan zijn. Ze is op haar best wanneer haar stem onbevangen en zuiver je oren bereikt. Met het 10de Cat Power album ‘Wanderer’ - meteen ook het eerste sinds ze haar label Matador verliet - is ze opnieuw op tour. Na Parijs was het de beurt aan Brussel, waar ze in een uitverkochte Ancienne Belgique haar nieuwe album ‘Wanderer’ kwam voorstellen (label: Domino - release date: 05/10/2018).
Na het relatief klankvolle Sun keert Cat Power 6 jaar later terug naar haar vertrouwd minimalisme. Vorige succesplaten zoals ‘Moon Pix’ en ‘The Greatest’ werden gekenmerkt door een perfecte balans tussen een uitstekende band enerzijds en een ongestoorde, karaktervolle zang anderzijds. Ditmaal tilt Cat Power dat minimalisme echter tot een nieuw niveau, want de kracht van ‘Wanderer’ zit in zijn schaarsheid. De muziek wordt in dit album uitgekleed tot slechts enkele metronomische en repetitieve piano of gitaarakkoorden, met af en toe misschien nog wat occasioneel gedrum. In de plaats krijg je sterke lyrics, vol emotie en kwetsbaarheid, die de bijzondere kwaliteit van Cat Power majestueus belichten: het hese timbre van Marshall’s betoverende stem.
Die avond in de AB gaf Chan Marshall zelf ook een ‘zwervende’ indruk. Hoewel ze erom gekend is onvoorspelbaar te zijn, had ze er dit keer wel duidelijk zin in, ook al was er nauwelijks interactie met het publiek. Introvert en zweverig ging ze helemaal op in haar eigen performance volgens een toewijding die charmeerde. Dat resulteerde wel in een enigszins onverdienstelijke rol voor haar drieledige band - met drumster Alianna Kalaba, gitariste en bassiste Adeline Jason en Erik Paparazzi op de toetsen - die gerust wat meer op de voorgrond had mogen treden. Om de een of andere reden was Marshall ook continu in conflict met de geluidstechnicus en naar mijn indruk onterecht. Doorheen de hele set had ze een sterke stem, krachtig maar tegelijk fragiel en rustgevend, waarmee ze moeiteloos de hoge noten nam.
We kregen ongeveer de helft van de nummers uit ‘Wanderer’ te horen, met onder meer “Horizon”, “Robin Hood”, “Woman” en “Me Voy” (het had gerust wat meer mogen zijn). Daarnaast zong ze enkele covers zoals “Into My Arms” van Nick Cave en ook een knappe versie van “These Days”, een Jackson Brown-nummer op Nico’s debuut solo-album ‘Chelsea Girl’.
Met “Cross Bones Styles” and “Good Woman” greep Marshall terug naar haar oudere werk. Haar sets zijn dan ook steeds een verrassing. Als afsluiter kregen we een gestripte versie van “The Moon” die recht door het hart ging. Ook al was de uitvoering zo basic als het maar kon, het klonk heerlijk warm en paste zo perfect in de intimiteit als rode draad doorheen het hele optreden. Marshall is een gevoelsmens. Het zal daarom uit eigen ervaring en nog niet volledig verwerkte issues zijn dat ze Brussel ten slotte moed insprak met de woorden “For everyone trying to love those that don’t love you back, I wish you strenght in letting go”.
Cat Power heeft er nooit voor teruggedeinsd om te ontleden wat rommelig, emotioneel of kwetsbaar is. ‘Wanderer’ mist de gepolijste fijnheid van een popalbum, maar weerspiegelt Marshall’s vermogen om te confronteren en kritisch te kijken op een manier die haar muziek vereeuwigt als een weerspiegeling van het leven en de realiteit. Daarom kregen we dit keer niet die extraverte soulzangeres te zien. Wel een fragiele singer-songwriter die je raakte met haar intieme simpliciteit. Maar wat ze ook brengt, vanaf het moment Marshall haar robuuste stem op je loslaat, begint de epifanie en is dat het enige wat je nog wil horen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Greenhouse Talent
Arthaud Seth (Merciful Nuns) en Ashley Dayour (Whispers in the Shadow) werkten sinds 2015 samen aan een trilogie onder de naam NEO (Near Earth Orbit). Drie albums werden uitgebracht en we dachten toen dat het afgelopen was met NEO. Blijkbaar was de inspiratie nog niet op en beviel de samenwerking goed want nu is er deel 4 van dit epos. Het verhaal zal nu onderhand wel bekend zijn en gaat over het jaar 2034 waar de Aarde onbewoonbaar is geworden. Aan de hand van opgevangen radiosignalen vanuit de ruimte tracht men te reconstrueren wat er is gebeurt. Op deel 4 gaat men nog verder en spreekt men over parallelle universums die constant met elkaar in interactie gaan. Om je in het verdere verhaal te verdiepen moet je er wel de lyrics en de additionele info bijnemen.
Wat moeten we verder onthouden? Dat ‘A.T.O.M.’ terug een album is geworden dat erg filmisch en als een ruimtereis klinkt. Tijdens het beluisteren krijg je echt het gevoel dat je ergens in een ruimteschip onbekende oorden aan het verkennen bent. Het geheel bevat een mengeling van gothic, (space) rock en synthrock. De vocals van Arthaud Seth zijn heel geslaagd. Met voldoende nuancering en afwisseling. Luister bv eens naar “Paths”. De invloed van Dayour op het muzikale deel lijkt groter te zijn dan op de voorgaande. Een aantal tracks hebben een zekere dansbaarheid en de synths zijn heel mooi uitgewerkt. “Overlords” is een sterke opener met een uitgesponnen intro die overgaat in een haast industrial klinkende electrorock song. “Nine Billion Names Of God” drijft op een leuke baslijn. De song klinkt vrij apocalyptisch en is allesbehalve opbeurend. “Paths” heeft een heerlijke intro en een vrij dansbare ritmesectie als basis. Het sterkste nummer van dit album is voor mij “Lucifer Rising”. Vooreerst is er de prachtige intro met synthsounds die klinken als een piano en klokkenspel. De track wordt dan verder opgebouwd met stem, bass en uiteindelijk drums om zo de song open te breken. Een mooi en breekbaar nummer.
Zoals steeds is alles goed uitgewerkt: verhaal, songs en artwork. De eigenaars van het ‘A.T.O.M.’ - pack krijgen er nog een t-shirt en de originele soundtrack van ‘The End of all Existence’ bij. Een koopje.
Op ‘A.T.O.M.’ krijgen we een waardig vervolg op de trilogie van Seth en co. Dit album bewijst dat er nog ruimte voor meer was. Benieuwd of we nu nog een vervolg krijgen…
Frankrijk heeft er een nieuw exportproduct bij onder de vorm van Hyphen Hyphen. Het Franse trio verwerft sinds 2015 faam in ons buurland met hun oppeppende elektro-pop en deze golf is nu ook in België toegekomen. In een uitverkochte AB kwam de band hun nieuw album ‘HH’ voorstellen.
Sonnfjord heeft het geluk om te mogen openen en dat doen ze goed. Met hun indie- elektrosound kon de band rond frontvrouw Maria-Laetitia een nu al zo goed als volgelopen AB netjes inpakken en afleveren een half uurtje later. De set is kort, maar krachtig. In amper een half uur weet Sonnfjord zelf bij de stijfste hark een kniezwengel of ritmisch knikje met het hoofd te weeg te brengen.
Het publiek heeft al even kunnen snoepen, maar het is duidelijk waarvoor iedereen hier is vanavond. Met luid geroep, gestamp en geklap wordt Hyphen Hyphen vriendelijk verzocht om het podium te bestormen. En dat doen ze! Vergezeld van pompende bas en lichtelijk epilepsie-veroorzakende stroboscopen bestormt het Franse vijftal het podium.
Openen doen ze met “Take my hand”, wat tevens ook de opener is van hun nieuwe album. Het is duidelijk vanaf het begin, het wordt een topavond. En dat weet ook Santa, frontvrouw van dienst.
Na het eerste nummer maakt ze de toeschouwers nog gekker door volgende gevleugelde woorden de zaal in te sturen: ‘ca sera extraordinair, ils sont fous les Belges’.
Wie de band volgt op sociale media weet dat de vijf leden in het dagelijkse leven ook beste vrienden zijn, en dat weerspiegelt zich op het podium. Het lijkt alsof ze evenveel plezier hebben als toen ze voor de eerste keer op het podium stonden, wat absoluut niet zo is, want wat een showbeest is de first lady van Hyphen Hyphen. De afwisseling tussen hyperactief rondspringen en lichtelijk geile dansjes brengt iedereen in vervoering.
Het is wachten tot het derde nummer “Cause I got a chance”, voor een ontploffing in het publiek en bij het bekendere “Like boys” worden alle kelen opengezet en komen er kleine scheurtjes in het dak van de Ancienne Belgique.
Opvallend zijn de verschillende stijlen die de band naar voor brengt. Een nummer zoals “Take my hand” heeft duidelijk iets weg van hiphop, maar met “The way you stay” bewijst Hyphen Hyphen dat een meer ingetogen nummer ook zijn plaats heeft tussen de energiebom van een set.
De balans van de set gaat meer in de richting van het nieuwe album met af en toe een oud nummertje er tussen. Het is waarlijk een plezier om de band bezig te zien. Bassiste Line is monsterlijk en ook gitarist Adam geeft zichzelf voor 137 procent.
Ook was er sprake van, vermoed ik toch, een primeur. Wanneer het publiek het eeuwenoude ‘Waar is dat feestje’ scandeert, kan de drumster Zac niet anders dan hieraan meedoen, en voor we het wisten werd er een nieuw nummer van gemaakt en stond Santa mee te brullen met, iets wat fonetisch toch leek, ‘Waar is dat feestje’.
Als kers op de taart krijgen we als encore “Be high with me” en “Just need your love” heeft de eer om deze prachtige set af te sluiten. Zelfs na het laatste nummer wil de band duidelijk nog even doordoen en dat doet de frontvrouw ook. Ze duikt het publiek in en speelt een spelletje verstoppertje met het publiek. Ze verdwijnt in de massa in het staande gedeelte en 20 seconden later staat ze op het balkon. Een kat- en muisspel dat het publiek duidelijk kan smaken.
Met pijn in het hart, en eigenlijk iets te vroeg, neemt de AB afscheid van het Franse vijftal, want de set mocht wel nog iets langer duren. Alles zat goed die avond, een ongelofelijk sterke zangeres, energieke bandleden, prachtige belichting. Het enige minpuntje is de cameraman die als een gek over het podium liep. Leuk voor achteraf, maar tijdens de show zorgde dit voor een paar rollende ogen.
Een nakend stroomtekort dreigt deze winter België plat te leggen. Vanavond werd de oplossing zomaar gratis aangeboden: haal er een beetje bij een Hyphen Hyphen, want deze ADHD’ers hebben een ton of 34 energie over. Een optreden voor jong en oud, hiphopper of rocker, iedereen wordt verliefd op Hyphen Hyphen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hyphen Hyphen - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/146
Sonnfjord - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/145
Organisatie: Progress Booking + Ancienne Belgique, Brussel
Opnieuw grijpt de Britse gitaarvirtuoze Anna Calvi ons bij het nekvel met een adembenemende , bezwerende trip. Niet in een hokje te duwen , scherp , dreigend , onheilspellend, donker, spannend , grimmig en hijgend halen we de eindstreep!
Ze is toe aan haar derde plaat ‘Hunter’, een doorbijtertje ! In een huiverachtig decor en sfeerschepping , een weekje voor Halloween , voelen we een unieke , mystieke , mysterieuze spanning, een soundtrackgevoel van een western noir van Q Tarentino , E Morricone of de paden van A Badalamenti en D Lynch. Stoere songs in een hobbelig parcours, die de instrumentatie ruimte biedt en de klemtoon legt op haar stem- en gitaarvariaties. Met z’n drie zijn ze sterk op elkaar ingespeeld , de toetseniste en de drummer volgen de bewegingen van hun gitaargodin, die als een duivelse zeemeermin haar prooi tegen de klippen aan jaagt. Een ‘femme fatale’ kan je wel zeggen, door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
Een rode gloed schittert over het podium als opener “Rider to the sea” wordt ingezet met het galmend gitaargetokkel . Solo en instrumentaal gaat ze aan de slag in een even rood pakje, de lippen gerood, met zwart lonkende gekrulde haren en in zwarte broek. Alsof het podium plots een rots wordt, waar ze bovenuit steekt en ze ons overspoelt met haar klanken. De nummers palmen ons in en laten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos. “Indies of paradise” barst open door verbeten gitaarerupties, die gedoseerd sfeer creëren door de keys en het drumspel. En verder krijgt het nummer vorm door haar indringende, demonische blik.
Er is ruimte voor meeslepend, sfeervoller werk op de titelsong van de nieuwe plaat . Cinematografisch, filmisch waar zachtheid en subtiliteit de rusteloosheid verdringen op een “Swimming pool” en het sobere “Away” , die ze goed als opnieuw solo verzorgt . De andere songs zijn nighttime killers , die aan Wovenhand , Cohen , Cave , Soap & Skin ‘(Anja Plaschg), Nico , Patti Smith , Siouxie Sioux of Polly Harvey kunnen gelinkt worden .
In haar gitaarspel, de effects , haar vocals en het samenspel worden ‘Emotie’ en ‘Dramatiek’ uitgedrukt. “As a man” brengt ons in die stemming , op het bevreemdende “I’ll be the man” gaat ze lekker Wagneriaans tekeer , het recente “Alpha” , met z’n tempowissels, raast over ons heen en apocalyptisch gaan we ten onder op “Wish” . Het oudje “Desire” , haar doorbraak btw , is fijn, grillig en doortastend . “Don’t beat the girl out of my boy” onderstreept het kluwen van de genderneutraliteit en het vinden van seksuele vrijheid.
Wat een boeiende afwisseling in het genre. Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; de onwennigheid van vroeger is verdwenen , ze is een hongerige wolf(in) die het publiek als prooi heeft . Niet in schaapskleren dus.
De stroomstoten die ze toediende, bieden dynamiek, levendigheid , scherpte en emotionaliteit! In de bis blijft het even pittig, broeierig, huiverend , energiek met terug eentje van haar debuut, “Suzanne & I” . In die onheilspellende sounds gaan we tot slot volledig ten onder op Suicide’s “Ghost rider” , sterk uitgediept door repetitief dreunende, opbouwende, pulserende beats en galmende gitaarklanken . Een katharsis op z’n Alan Vega’s … Even doorspoelen dus!
Anna Calvi - Spektakeltheater waar stem en muziek prachtig samenvloeien . Ze verdient meer airplay , dit muzikaal talent, die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt! Wat een présence.
Organisatie: Botanique, Brussel
Whispering Sons heeft een full album uit en stond in het voorprogramma van Gang of Four. Helaas enkele dagen voor het optreden moesten ze wegens familiale omstandigheden het concert afzeggen. Het vrij onbekende West-Vlaamse trio Vaal kwam hen vervangen.
Was het daardoor dat Vaal praktisch geen volk in de zaal had staan toen ze eraan begonnen? In elk geval trokken ze er zich niets van aan. Ze brachten een eigenzinnig mix van elektro met een wave gitaar en gedeclameerde teksten (denk aan een mannelijke versie van Anne Clark). De lange intro’s waren haast soundscapes. Apart was het en wanneer de song goed was dan was het echt geslaagd. Helaas zaten er wat mindere stukken tussen maar de goede tracks doen het beste vermoeden voor de toekomst.
Gang of Four is een Britse band (Leeds) die al bestaat sinds 1977. Ze waren met hun muziek een scharnierpunt tussen de punk en wave. De band kende geen groot commercieel succes maar ze beïnvloedden wel veel andere bands. Deze avond waren ze afgezakt naar Kortrijk voor hun tournee doorheen Europa. Ze kenden verschillende line-ups en een hiatus. Momenteel is enkel gitarist Andy Gill nog als origineel lid aanwezig in de band. De rest zijn drie jonge snaken die nog niet geboren was toen ze hun beste platen maakten. Ze brachten ook dit jaar een nieuwe EP uit .
Andy Gill kwam op en misbruikte zijn gitaar gedurende enkele minuten zodat deze schreeuwde en jankte. Daarna vlogen ze erin. Het geluid stond loeihard. De gitaar kraste en snerpte in de oren. De drum en de bas droegen het optreden. Vooral de bass vond ik indrukwekkend. Telkens werd er zo een snedige en heerlijke groove gelegd. Daarop kwam de zang van John Sterry en de mishandelde gitaarklanken van Gill. Het concept werkte voor een half uur perfect maar gebrek aan melodie en een stereotiepe opbouw van de nummers zorgden ervoor dat het ook wat inzakte. “I Love A Man in a Uniform” kon dit amper veranderen. Het was trouwens geen al te schitterende versie. Ze brachten ander oud materiaal veel beter dan dit.
De setlist zat goed in elkaar met natuurlijk nogal wat nummers uit hun debuut ‘Entertainment’. De nummers die niet mochten ontbreken werden gespeeld tot het recentere “Isle of Dogs”. Het optreden was niet slecht maar heel degelijk en ze brachten een weirde vibe mee. Met de juiste attitude zeg maar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Gang of Four
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/103
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Jon Hopkins, de Britse elektronica-producer kwam zijn nieuwe plaat ‘Singularity’ voorstellen in de AB. De man maakte elektronica die zowel op het hoofd en de benen mikt en dus een intellectueel en ouder publiek aantrekt dat talrijk opgekomen was in de AB, want die was uitverkocht.
Het optreden moest het vooral van de visuele elementen hebben, want Hopkins zelf deed niet veel meer dan van achter zijn decks aan wat knopjes draaien. Die visuals bestonden uit zijn videoclips, en hij had ook danseressen meegebracht die met een soort van ‘Star Wars’ lichtsabels als majorettes hun stokjes draaiden, zodat er visuele patronen ontstonden die de beats ondersteunden.
Hopkins’ techno botst, scheurt en wringt langs alle kanten, en hoewel hij opbouwend werkt, is het toch lastig dansen op de man zijn elektronica. “Emerald rush” liet dat nog het meeste toe, met zijn manga-video die voor de herkenbaarheid zorgde, en een geluid ergens tussen de breakbeats van Moderat en Modeselektor.
“Neon pattern drum” en “Everything connected” klonken kaal en hard, met gescheurde breakbeats zoals Aphex Twin ze pionierde. We konden ons meer vinden in “Open Eye Signal”, onderkoelde, Teutoonse glitch-techno die maar bleef opbouwen en altijd op de rand van ontploffen stond, begeleid door een coole skate-board video. Ook “Collider” deed wat we voor de rest te weinig in de set van Hopkins terugvonden, ons op een trip meenemen. “Luminous beings” daarop, was het soort oscillerende science-fiction sterrenstelsel-exploratie die vanavond veel minder aan bod kwam, omdat Hopkins toch vooral voor de hardere klank ging.
Het was pas in de bis dat Hopkins de handen op elkaar kreeg, met onder meer zijn remix van “Magnets” van Disclosure, dus echt geslaagd konden we dit optreden niet noemen, het was eerder een opvolging van aparte nummers dan een geïntegreerde dj-set, we misten een goede flow die je naar adem deed happen of op een trip stuurde.
We moeten besluiten dat de Duitse minimalisten nog altijd strakker draaien dan deze Brit, en ook een Kieran Hebden van Fourtet zagen we op Best Kept Secret een strakkere en vooral leukere set spelen. Misschien is het dat die andere elektronica-artiesten veel meer dj-ervaring hebben en dus beter weten hoe ze een zaal moeten bespelen.
Hopkins viel vanavond tussen twee stoelen, een dansfeestje was het niet, en een langgerekte trip ook al niet.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bluesrocker Tony Joe White (75) overleden
Tony Joe White, de Amerikaanse muzikant die excelleerde als zanger en gitarist van “swamprock” (letterlijk: moerasrock), blues en soul, is woensdag in zijn woning in Tennessee overleden.
Met Rainy Night In Georgia en Polk Salad Annie, beide uit 1969, bracht White, een blanke met een zwarte bluesziel, nummers voor de eeuwige muziekvelden. Wereldsterren als Elvis Presley, Randy Crawford, Ray Charles en Tina Turner coverden door hem geschreven nummers; muzikanten en groepen als Eric Clapton en Creedence Clearwater Revival geven toe door hem beïnvloed te zijn.
White werd 75. Volgens zijn platenfirma overleed hij in zijn woning in Leiper’s Fork “onder natuurlijke omstandigheden”.
(Bron: Het Nieuwsblad)
Nu en dan krijg je een pareltje in je handen. Dat is het geval hier met ‘Suckerpunch’ van Vivii. Dit Zweeds duo komt hier met een nieuwe single af na hun volprezen EP debuut ‘Savant’ die in mei dit jaar verscheen en nogal de aandacht trok. De EP werd maar liefst 1,5 miljoen keer gestreamd.
De spil van het duo is het koppel Emil en Caroline Jonsson die elkaar als kind leerden kennen op zomerkamp in Gothenborg. Ze werden later verliefd, trouwden en trokken naar Amerika. Nu zijn ze terug in hun thuisland waar ze vanuit Stockholm werken aan hun muzikale carrière. De productie lag in handen van Anders Eckeborn. Vooreerst klinkt de stem geweldig en doet ze wat aan Lana Del Rey denken. Het klaterend gitaartje klinkt lentefris en opent de track. Halfweg breekt de song open en komen andere instrumenten erbij.
Het geheel klinkt ergens als SX, Amatorski maar dan op Vivii hun eigen manier. Met het aantrekkelijk refrein erbij is dit een song die helemaal af is.
Voor mij is dit een heerlijke knaller van een plaatje. Hell yeah, het leven kan mooi zijn.
De Belgische Post-Punk band Lagüna is aan een steile opmars naar boven bezig. De jonge band won meteen op zijn eerste optreden De Beloften 2017, amper 7 maanden later behaalden ze zilver op Humo's Rock Rally 2018. Lagüna is feitelijk ontstaan uit de as van Melting Time, een al even veelbelovende Belgische band die helaas nooit echt is doorgebroken.
Tijd voor een nieuwe bladzijde in de vorm van Lagüna dus. Ondertussen bracht Lagüna een heel gesmaakte single op de markt “Amber Hands” en liet ook live van zich horen. De heren en dame brachten in september een titelloze EP uit, die eigenlijk aanvoelt als een full album. Opvallend is de ijle stem van zanger Niels Elsermans die - hij zal die vergelijkingen wel al beu zijn vermoeden we - doet denken aan Ian Curtis. Eveneens de heldere melodielijnen en de verschroeiende bas/gitaar liggen in verlengde van bijvoorbeeld Joy Divison. Om hen nu prompt tot Belgisch antwoord daarop te bombarderen? Daar beginnen we echter niet aan.
Lagüna bewijst al bij die eerste song “The Unknown light” vooral over een eigen smoel te beschikken. Een weg die wordt voortgezet op “Amber Hand”. Een song die als een visitekaartje diende om ons eerder al murw te slaan. De lat hoog leggen, en je onderdompelen in donkere walmen van intensief genot, die doet terugdenken aan die jaren '80 toen postpunk en aanverwante hoge toppen scheerden. Dat is de rode draad op de hele plaat. Maar gelukkig staat de band met beide voeten in het heden. Het lijkt zelfs alsof ze de muziekstijl heruitvinden, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Dit is dus duidelijk niet een zoveelste postpunk opleving, maar een verademing tussen het overaanbod van bands en artiesten die bewust grasduinen in dat verleden.
Dynamiek en melancholie worden fijn vermengd met brokjes energie op de volgende songs “Sound 2u” waarbij vooral de kruisbestuiving opvalt tussen elk van de elementen. De baslijnen van Naomi Bentein werken enorm aanstekelijk. Ze wordt daarin gerugsteund door snijdende gitaar partijen van Mauro Bentein en Xavier De Clercq. Die laatste voegt daar zwevende synthesizer klanken aan toe, die de donkere en lichtjes dreigend atmosfeer telkens naar een hoogtepunt stuwen. Ook de drumpartijen van Alfredo Bravo zijn heel uiteenlopend. Die gaan van de drumvellen strelen tot stevige mokerslagen uitdelen die geluidsmuren doen barsten. Met als kers op de taart die weemoedige, melancholische en heel veelzijdige stem van Niels die je in hogere sferen doet belanden en telkens opnieuw een krop in de keel bezorgt, zoals enkel een artiest als Ian Curtis dat kon.
Op die lijn ligt ook de daarop volgende song “Nothing Less” , een bevestiging van voornoemde ingenomen stellingen.
Lagüna heeft reeds bewezen uit het goede post-punk hout gesneden te zijn tijdens de zomer maanden. Via deze EP levert de band het perfecte visitekaartje af dat verleden en tegenwoordig perfect met elkaar verbindt. Wat er dan weer voor zorgt dat deze band een unieke parel kan genoemd worden binnen het aanbod post-punk. Eentje die duidelijk ook over de grenzen van die muziekstijl heen kijkt.
Het wordt uitkijken naar een gouden toekomst voor deze jonge top band . Ons landje is er een rijker geworden.
Tracklist: The Unknown Light - Amber Hands - Sound 2U - Nothing Less
Augustijn is de zoon van een West-Vlaams folk-icoon dat we hier niet bij naam zullen noemen. Want dat ligt gevoelig. Dat geeft Augustijn aan in de eerste single die hij loslaat op de wereld. Net als Axel Merckx en Matthias Schoenaerts zal hij – laat hij merken - toch nooit de verwachtingen als ‘zoon van’ volledig kunnen invullen. Hij had ook nog Gunther Neefs kunnen aanhalen. Of Youri Mulder, zoon van Jan.
Als we de familiale ballast overboord gooien, rest ons nog een jongeman die in sappig West-Vlaams en zichzelf begeleidend op gitaar een knappe song brengt met een boodschap. Zo een waar veel Vlamingen zich in zullen herkennen. Generaties na elkaar hebben Vlamingen zich opgewerkt. Elke generatie had het net iets beter dan de vorige. Vandaag zitten we aan de eerste generaties jongeren en volwassenen voor wie beter doen dan hun ouders niet meer lukt. Of voor wie dat toch niet langer evident is. Terwijl er vanuit de vorige generaties wel nog druk gezet wordt om dat toch te proberen. Bram Vermeulen bezong dat reeds treffend in “Het Is Een Wedstrijd”. Als je vader dan ook nog eens bekend is, komt daar nog eens de druk van de omgeving bij. Terwijl deze Augustijn net in de ‘schouwte’, in de schaduw dus, zijn ding wil doen.
Augustijn zit mooi in de slipstream van Kommil Foo, Het Zesde Metaal en Flip Kowlier. Als hij op dit elan voort stappen zet en dergelijke thema’s in prachtig proza blijft gieten, kan hij met wat geluk die drie naar de kroon steken. Maar als hij echt niet wil vergeleken worden met zijn vader, moet hij het ook wel laten om die te parafraseren. “Loat mi moar lopen” zingt Augustijn bijna op het einde, waarmee hij de helft van de songtitel van één van zijn vaders grootste hits aanhaalt en zo toch een beetje hengelt naar aandacht als ‘de zoon van’. Of zoeken we het nu te ver?
Met “In De Schouwte” is Augustijn een beetje tegenstrijdig uit de schaduw getreden. Maar nu hij voor het voetlicht staat, is er geen weg terug. En gelukkig maar. Volgend jaar volgt er een volledig album.
‘Heartbreak Hi’ is het tweede album van de Belgische band The LVE en komt uit bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings. Het bandgeluid is nog steeds herkenbaar, maar ook puurder en breekbaar. Het is dromerige, schuifelende indiepop met synthpoptoetsen.
‘Heartbreak Hi’ laat een band horen die de afgelopen jaren gestaag en met veel overtuiging steeds verder is gegroeid. De typische samenzang blijft ook op dit tweede album aanwezig, al vaart The LVE een nieuwe, subtielere koers. Waar ze op hun debuut nog werden vergeleken met Eels, Wilco en Marble Sounds, vonden ze voor dit album zelf punten van herkenning bij Matthew E. White, Arcade Fire en Phoenix. Voeg daar gerust nog een reeks tussen lichtvoetigheid en melancholie zwevende landgenoten aan toe als And Then Came Fall, Pauwel De Meyer en DadaWaves. The LVE zou niet misstaan op het Belgische Starman Records.
Onder het laagje dreampop op slackertempo zitten – tekstueel dan – moeilijke onderwerpen als levensbedreigende ziektes waar je als dertiger ineens mee te maken krijgt, plus de impact en de machteloosheid die ermee gepaard gaan. Een beetje zoals The Spectors dat doen op hun jongste album.
Single “Go Bad With You” is één van de top-nummers op dit album, maar ook slaapliedje “Dreams & Memories” en de 80’s-vibe in “Slo-Mo” zullen weten te bekoren.
Ook in doorgaans ingeslopen provinciestadjes als Oudenaarde werken jonge bands zich uit de naad. BØM doet dat door stoner en progrock te versmelten tot een nieuw genre en het resultaat is alvast veelbelovend.
Hun eerste single “Harlot” begint met een Jimi Hendrix-momentje om dan over te schakelen naar onvervalste desert-stoner, maar bij één van de volgende gitaarsolo’s slaan ze dan al weer het pad in van de blues-prog. Vocaal sluiten ze aan bij – opnieuw - Jimi Hendrix: net genoeg zanglijn om niet ‘afwezig’ te zijn, maar niet zo ‘aanwezig’ als in de klassieke stoner of prog.
Aan technisch kunnen geen gebrek bij BØM. En ze blijven de hele track door ook gefocust, zodat het geen oeverloos gepingel wordt. Mooi ook hoe ze bruggen bouwen tussen de muziek van vorige generaties en de meer bij het heden aansluitende stoner.
Events - 013 Tilburg – events
VR 19 OKT GOLDEN EARRING + LUMINIZE
VR 19 OKT ARES
ZA 20 OKT FRANK TURNER & THE SLEEPING SOULS
ZA 20 OKT GAANDE: 808MILLIE + DEEJAY PRIME + PAQUITO MONIZ + JOSHUA J
+ TIMM
DI 23 OKT THE SLACKERS
WO 24 OKT MATT SIMONS
DO 25 OKT MARMOZETS + CHARLIE & THE LESBIANS
DO 25 OKT IT IT ANITA + SHHT
VR 26 OKT JACKSEPTICEYE + HOW DID WE GET HERE?
VR 26 OKT VIVE LA FÊTE + UNCLE WELLINGTON
ZA 27 OKT VUNZIGE DEUNTJE XXL – HALLOWEEN SPECIAL
ZO 28 OKT SPANDAU BALLET + BANG BANG ROMEO
MA 29 OKT GRETA VAN FLEET + GOODBYE JUN
DO 01 NOV HEADHUNTERZ + UP CLOSE AND PERSONAL
VR 02 NOV MARLON WILLIAMS + RYAN DOWNEY
VR 02 NOV HUNGRY MUSIC ON TOUR
ZA 03 NOV LEVEL 42
ZA 03 NOV TURIN BRAKES
ZA 03 NOV PULSE: JOHAN GIELEN + RANK 1
DO 01 NOV SUZANNE 35 – VOF DE KUNST
MA 05 NOV MATTIEL + MICHAEL RAULT
INFO EVENTS
INFO http://www.013.nl
De Amerikaanse indiegroep Lord Huron stond in de AB. Ambitie was het om de grote zaal te vullen, maar de groep kreeg die niet uitverkocht en moest het dus met de 'Ballroom'-versie doen. Lord Huron stelde in de AB zijn derde album 'Vide Noir' voor en toonde dat ze meer dan "The Night We Met" zijn. Dat nummer vormde de soundtrack van de Netflix hitserie '13 Reasons Why' en zorgde voor hun definiteve doorbraak. In de AB pendelde de groep tussen dromerige indie en furieuze americana & folk, wat door een mooi evenwicht voor afwisseling zorgde.
Lord Huron begon strak aan zijn tweede Belgische zaalshow dit jaar. Het nieuwe “Ancient Names pt 1” beet de spits af en manifesteerde meteen het prachtige samenspel tussen de zes leden van Lord Huron. Het publiek bleef echter verbazingwekkend schuchter en hield het in de beginfase van het concert op een subtiel gewiebel. Uitbundiger ging het er dus op het podium aan toe waarbij het ene nummer na het ander strak door de boxen werd gejaagd. “Dead Man’s Hand” bleek dan ook de defintieve ijsbreker te zijn door een ontzettend strafgespeelde uitspatting die als een openbaring voor je ziel overkwam.
Nadat het er tamelijk strak en dynamisch aan toe ging, kwamen er ook enkele rustigere nummers in de set naar voren. Zo heb je bijvoorbeeld het lichtjes exotisch klinkende “Ends Of Earth” dat ondanks zijn dynamiek een rustpunt in de set was. “Ghost On The Shore” klonk dan weer iets weemoediger terwijl “She Lit A Fire” de herfstsfeer ommarmde. Tijdens “Wait By The River” dobberden we dan weer tussen melancholie en vreugde. Stuk voor stuk fantastische momenten tijdens de set.
Ook de snellere, meer rock-georiënteerde nummers werden subliem gebracht en demonstreerden de kunsten van elk bandlid. “Never Ever”, dat ook op de plaat één van de sterkste nummers is, werd vol overgave gebracht en ook het moody “When The Night Is Over” illustreerde één van de vele veelzijdigheden van de band.
In de bis kregen we dan met “The Night We Met” het emo-moment van de avond, vooraleer “Time To Run” met een mooi gespeelde outro iedereen met hartkloppingen het kille herfstweer in stuurde.
Lord Huron is duidelijk meer dan ‘dat ene nummer van die hitserie’, maar is vooral ook een band die weet dat je door al je facetten te openbaren altijd weet te boeien. Hier en daar kwam een nummer iets te langdradig over, maar voor de rest bleef er een spanning in de set hangen en bleef iedereen er zo met zijn aandacht bij.
De beheersing, maar toch aanwezige overgave in het spel tonen bovendien dat Lord Huron weet hoe ze een show moeten neerzetten.
Een perfect concert voor tijdens grijze herfstdagen.
Setlist: Ancient Names Pt. 1 - Meet Me In The Woods - The World Ender - Dead Man’s Hand
Back From The Edge - Ends Of The Earth - The Ghost On The Shore - She Lit A Fire
Wait By The River – Hurricane - Never Ever - Secret Of Life - Way Out There - When The Night Is Over – Fleur - Fool For Love - Ancient Names Pt 2
The Night We Met - Time To Run
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
We volgen deze Brusselse band al sedert hun overwinning in Humo’s Rock Rally 2016. Wie toen dacht dat het hier om ééndagsvliegen ging , komt bedrogen uit. Live maken ze indruk en zijn ze mondjes maat bezig met Europa in te pakken. Sinds 2015 bouwen ze hun donkere muzikale wereld stap voor stap, maar zonder stoppen, uit. Velen kijken dan ook reikhalzend uit naar hun debuutplaat.
Voldoen ze aan de verwachtingen en is hun debuut er eentje om in het oog te houden? Jazeker! Dit is moderne postpunk met een eigen smoel! Het bewijs dat het ook anders kan dan een kloon van The Cure of Joy Division te zijn. Opener “Stalemate” klinkt weeral beklemmend en bezit een mooi tempo. De subtiel aanwezige synths doen hier goed hun werk en geven diepgang aan de gitaren en ritmesectie. Opwinding voel ik dames en heren. Op “Stole A light” gaan ze verder de ingeslagen weg op. De ritmesectie doet hier mooie dingen. Je merkt dat het toeren de band goed heeft gedaan. Ze klinken nog meer als een goed op elkaar ingespeelde band. “Alone” is de nieuwe single en het gitaarwerk klinkt hier catchy, mooi ondersteund door de synths en bass.
De uithalen en lage passages van vocaliste Fenne Kuppens zijn nu ook weer aanwezig maar ze lijkt ze beter onder controle te hebben waardoor alles heel natuurlijk klinkt. Op “Skin” wordt het tempo even terug geschroefd en krijgen we een soort ballade. Een schitterende en weemoedige track. Zo krijgen we tien tracks waarvan geen enkele een stinker of een halfbakken nummer is. Ook indrukwekkend zijn “Hollow” en “No Image”.
Whispering Sons zijn met dit album klaar om Europa op hun knieën te krijgen. Hun uitstraling, hun live performances en nu ook een resem toptracks maken hen tot een unieke band. Op het vlak van postpunk lijkt mij dit nu al de plaat van 2018 te zijn. Diegene die dit wil overtreffen zal met straf materiaal moeten afkomen.
Moster! is saxfenomeen Kjetil Moster die een monstergroepbezetting rond zich heeft geschaard voor dit album. Onder andere Hans Magnus Ryan van Motorpsycho, drummer Kenneth Kapstad (ex-motorpsycho en Grand General, bas en electro speler Nikolai Haengsle (Needlepoint, Band of Gold) maken deel uit van deze band.
‘States Of Minds’ is een dubbel album geworden vanwege twee epische tracks die elk zo een 20 minuten duren. Met name “Brainwave Entertainment” en “Life Wobble”. De eerste track is een koortsige brok muziek dat chaotisch begint om dan op en neer, links en rechts uit te gaan. Op golven van de muziek. “Life Wobble” is iets introverter en bezit een soort onderhuidse drang die naar buiten wil komen. Op “Plate Sized Eyes” doet de slide en bottleneck wat aan Ry Cooder denken. “Mystère” gaat een beetje in die zelfde blues/rock sfeer door. Mooi opgebouwde song met mooie basis groove. “Sounds Like A planet” is een soundscape met bewerkte sounds en ongedefinieerde stukken muziek in. Het geheel klinkt donker en verontrustend. Ideale soundtrack voor een apocalyptische wereld.
‘States of Minds’ is geen hapklare brok. Verre van zelfs. Maar het is kwaliteit. Muziek waarvan je stukken als soundtrack kan gebruiken. Er zit heel veel variatie en veel muziekstijlen in verwerkt. Dat maakt het soms moeilijk beluisterbaar. Maar mondjesmaat is het zeker genietbaar.
Mijn favoriete tracks zijn “Mystère”, “Mon Plaisir” en “Sounds Like A Planet”.
Experimental/Alternative/free jazz
Moster!
States of Minds
Miles Hunt is de man achter The Wonder Stuff. Een band dat in eigen land hoge toppen scheerde eind de jaren 80 en begin de jaren 90. Op het vasteland was het succes iets minder. Na een split tussen 2004 en 2010, waarin Hunt zich toelegde op solowerk, is de band terug samen en toeren ze nu en dan. Miles Hunt vond nog de tijd om zelf bezig te blijven en dat resulteert in dit album ‘The Custodian’. Eigenlijk is dit een dubbel album met een greep uit de meer dan 200 songs die Hunt heeft geschreven gedurende zijn carrière. Songs die hij terug in eigen bezit heeft na wat gekibbel met voormalige platenmaatschappijen.
Wat was het opzet voor deze herneming van de nummers. Volgens Hunt is het idee ontstaan toen hij in NY het voorprogramma van Tom Robinson deed. Tom Robinson legde hem daar tijdens de soundcheck uit dat, ongeacht wie er wettelijk eigenaar was van de songs, het publiek de songs toe eigent. Het vormt de soundtrack bij hun leven. Als artiest ben je de bewaarder, herder (Custodian) van die songs en moet je ervoor zorgen dat dat die behandeld en gespeeld worden met het respect die het publiek verdient. Naar eigen zeggen was Miles daarvan enorm onder de indruk en bleef dit door zijn hoofd spoken. Daarom besloot hij tot het opnemen van dit album.
Kort door de bocht gezegd zijn de nummers akoestische hernemingen van liedjes van The Wonder Stuff. Enkel Hunt en zijn gitaar. Erg verrassend is het concept niet. Meerdere artiesten hebben dit hem al voorgedaan: songs strippen en puur brengen. Je merkt wel dat een heel pak songs recht blijven staan in deze opzet. Daarnaast is het album ook een kapstok tot de akoestische tournee die hij in de UK zal doen. Daarvoor oefende hij zestig van zijn, naar eigen mening, beste songs om ze dan op tournee in chronologische volgorde te performen.
Op ‘The Custodian’ vinden we dertig tracks terug waarbij Hunt ook wel bekendere songs bij gezet heeft zoals: “The Size of a Cow”, “Caught in my Shadow” en “On The Ropes”. Het is een aangenaam luister album geworden waarbij de meeste songs het ook goed doen in deze setting. Iets nieuws moet je er niet meteen op zoeken en daarom denk ik dat het vooral gekocht zal worden door de grote fans van The Wonder Stuff.
‘Czech Up Vol. 2’ opent met fuzzed-out spacerock op de track “Blaznivej Kiki” van Olympic die gaandeweg vervelt tot een sixties hippietrack. Muzikaal leunt deze openingstrack bijzonder sterk aan bij wat er toen in de VS gebeurde, met dat orgelgeluid dat dat tijdsvak zo typeert. En dat is dan weer tekenend voor de muziek van die periode in het toenmalige Oostblokland Tsjechoslowakije.
Na de Tweede Wereldoorlog was Tsjechoslowakije het meest Westers-georiënteerde land van het Oostblok. Er was persvrijheid, er werden stappen gezet om de vrijemarkteconomie opnieuw in te voeren, de artiesten hadden vrij spel en er was vrijheid van meningsuiting. Cultureel werd er eerder aansluiting gezocht met de andere kant van het IJzeren Gordijn dan met de Russischgezinde landen. Toch tot 1968. Toen vielen de Russen en enkele bondgenoten het land binnen en werden alle vrijheden ingeruild voor harde repressie.
Het verzamelalbum ‘Czech Up’, het tweede reeds in de rij, verzamelt de pop- en rockmuziek uit die periode, zowel van voor als van tijdens de repressie. En dan zie je dat ook na de inval van de Russen de Tsjechoslowaken nog lang vasthielden aan hun band met het Westen. Ze omarmden o.m. freejazz, soul, bigband-disco en progrock, coverden ze Amerikaanse hits en maakten ze eigen popmuziek die op hetzelfde niveau stond als die in West-Europa.
De Sam & Dave-cover “Hold On, I’m Coming” van de Framous Five baadt in de typisch Amerikaanse soul-vibe. Je hoort op deze verzamelaar voorts nog een Tsjechische vertaling van “Piece Of My Heart” van Janis Joplin (“Padni na kolena” door Eva Pilarova). “Nocni moditba” van Apollobeat twijfelt tussen Songfestival-ambities en psychedelica-pop. “We’d Be Happy” van de Beatings had zo van een Belgische band in de sixties (Pebbles, Cousins, Wallace Collection …) kunnen zijn en heeft een orgelsound dat je ook bij The Doors terugvindt. Ook “Snakes” van The Blue Effect had net zo goed in België of Nederland opgenomen kunnen zijn. Je hoort ook vaak vage hints naar pakweg Shocking Blue (Vulkan met “It’s Always Ever The Same”) en The Blue Diamonds, maar de Amerikaanse invloeden zijn toch sterker.
Het mag best jammer genoemd worden dat geen van deze Tsjechoslowaakse bands tot bij ons geraakt is, want er waren er zeker bij die zeker hitpotentieel hadden. “Bils Ma Boy” van Valerie Cizmarova had zo op de soundtrack van de eerste James Bond-films kunnen staan. We kunnen vandaag ook alleen maar respect hebben voor een generatie muzikanten die zich niet lieten muilkorven door de politiek.
Na 1968 werd rock verboden en jazz werd pas opnieuw toegelaten vanaf de jaren ’90. Heel wat bands speelden in de underground-scene. Concerten werden vaak stilgelegd door de politie, instrumenten werden in beslag genomen en bandleden riskeerden opgepakt te worden. Labels als Supraphon bleven evenwel constant materiaal opnemen en uitbrengen. ‘Czech Up’ is samengesteld uit het archief van dat label.
Niet als heeft de tand des tijds met evenveel verve doorstaan, maar dat geeft net wat extra charme aan dit verzamelalbum. Je hebt pas een volledig beeld als je ook enkele halve missers laat horen. Was de huidige Tsjechische of Slowaakse rockscene maar net zo interessant als die van die periode.
Nederlands 
Français 
