Toen ik de naam Hanna Paulsberg zag passeren begon er een lichtje te branden maar ik kon niet meteen thuiswijzen dat het de Hanna van het trio Gurls betrof, eerder al besproken. Een album dat mij erg wist te boeien.
Dus solowerk van deze saxofoniste sprak mij wel aan. Daarnaast inviteerde ze ook trompettist Magnus Broo om mee te werken aan dit album. Broo is al 20 jaar lid van Atomic heeft ook roots in de ‘African American Tradition’.
Wat krijgen we te horen? Zeven composities die telkens tussen de zes a acht minuten lang zijn. Op “Scent of Soil” wordt middels piano een terugkerend patroon opgestart en zijn de andere instrumenten vooral sfeerbrengers. Het kan zo onder een Afrikaanse docu of film geplaatst worden. “Little Big Saxophone” leunt meer aan bij experimentele jazz. Op “Hemulen Tar Ferie” zijn terug Afrikaanse invloeden aanwezig.”Serianna” is een compositie van de dubbele basspeler Trygve Fiske. Een nummer dat opgewektheid uitstraalt.
‘Daughter of The Sun’ is een jazz plaat die wel wat Afrikaanse jazz invloeden verwerkt maar bovenal het resultaat is van het geknetter tussen rasmuzikanten. Ben je jazz fan? Zeker eens luisteren.
African oriented jazz
Daughter of the Sun
Hanna Paulsberg Concept + Magnus Broo
Schrik niet want Skjolberg heeft geen terminale ziekte; ‘Last Days On Earth’ is gewoon de titel van zijn derde soloplaat. Hij was in het verleden lid van de bekende Noorse bluegrassband EarlyBird Stringband waarmee hij rond de wereld toerde.
De titel dekt niet helemaal de lading want de acht liedjes bevatten een zekere luchtigheid en friste. Opener “Baby Come On” bijvoorbeeld is een zomers klinkend indiepop liedje. “Take Me Back” klinkt iets zwaarder maar bevat terug mooie refreinen en melodieën. Dat lijkt wat zijn handelsmerk te zijn. De songs klinken vrij authentiek en naturel. Hij speelt ook op oude instrumenten (een 1960 Silvertone en Wunder CM 112 microfoons bijvoorbeeld). En het werkt voor de man. De tracks hebben een zekere warmte (“Ray”) maar vooral klinken ze goed en zijn goed gemaakt. Denk aan singer/songwriters zoals Paul Simon, James Taylor of Tim Hardin.
Moderne invloeden moet je dus niet meteen zoeken maar je krijgt gewoon acht energieke en aanstekelijke songs voorgeschoven die wat refereren aan de jaren 70. De fingerpicking die hij hanteert dragen daar ook aan bij natuurlijk. Het ontdekken waard deze artiest die in onze contreien nog te weinig bekend is.
Luke 'Skyscraper' James (Fashion) gaat voor het bijzonder beklijvend project , The Pull Of Autumn , een samenwerking aan met Johanna's House Of Glamour-lid, Daniel Darrow. Het zorgt voor een Hemelse kruisbestuiving, waarvoor eigenlijk geen woorden te vinden zijn. Het stond in de sterren geschreven. Die samenwerking resulteert in de gelijknamige plaat 'The Pull of Autumn', uitgebracht via het label RBM Records. De vrouw van Darrow, Laura Darrow, eveneens lid van Johanna's Hous of Glamour overleed in 2015. Ze neemt een voorname plaats in op deze plaat, haar geest waait dan ook rond in veel van de songs, waardoor kippenvelmomenten, kroppen in de keel en opwellende tranen van innerlijk verdriet of vreugde elkaar telkens opnieuw opvolgen.
Omgeven door walmen van intensieve emoties, doen deze beide getalenteerde tovenaars met klanken en vocalen je wegdromen. Vanaf de eerste song “Downpour” voel je een gemoedsrust over jou neerdalen, vergelijkbaar met een rouwproces waarbij u het overlijden van uw geliefde een plaats probeert te geven in uw hart. Doorgaans een heel lang proces, dat een leven lang kan blijven duren. Het is niet alleen de rode draad in de daarop volgende songs als “Breath” , “They Came Down”, “A small affair of the heart”. Het is de tendens die we te horen en vooral voelen krijgen.
De platenhoes laat trouwens niets aan het toeval over, een schilderij van een golf. Het leven is vergelijkbaar met het golven van de zee. Hoog in de lucht, gestuwd door de wind, of tijdens een bries in alle rust verder kabbelend over het water. Om daarna te breken op het strand. Waarna uiteindelijk niets anders overblijft, dan het stil geruis van diezelfde zee. Een gevoel dat de heren ook willen voort brengen binnen muziek.
Luister maar naar hemels mooie songs als “Vanishing Spell” ; of die enorm mooie ode aan Laure in “Laurasong” - een song die letterlijk door merg en been gaat, en je in diepe gedachten doet vertoeven en tot tranen toe bedwong.
Besluit: Soms kunnen we het overlijden van een geliefde geen plaats geven. Dan is daarover schrijven, of er een song rond breien en muziek componeren die de geest van deze geliefde tot leven brengt, nog de beste manier om - bij wijze van spreken - afscheid te nemen.
Een bladzijde omdraaien met een krop in de keel, wetende dat je haar (of hem) nooit meer zult vergeten, vereeuwigd in mooie liederen over pijn, vertwijfeling en immens verdriet dat je niet onder woorden kunt brengen. Maar wel kunt uitdrukken in... liedjes. Geschreven over het leven dus. Dat is wat The Pull Of Autumnn dan ook doen met deze wondermooie plaat. Een mooiere ode kon deze prachtvrouw dan ook niet krijgen.
Tracklist:
Downpour 04:59
Heaven Now 04:48
Breathe 04:58
They Came Down 07:18
A Small Affair of the Heart 04:44
Shimmer Lizard 04:53
Vanishing Spell 01:32
Laurasong 03:49
Trance Fear 04:05
Elusive Love 02:48
Amsterdam Dance Event rounds up record-breaking 23rd edition
www.amsterdam-dance-event.nl
The 23rd edition of the Amsterdam Dance Event (ADE) has come to an end in the early hours of Monday morning. For the first time ADE welcomed over 400,000 visitors from more than 100 countries for an extensive day and night program featuring over 1000 events and leading artists and speakers from around the world. From 17 to 21 October there were more than 450 night and 600 daytime events spread over 200 locations, with over 2500 performing artists and around 600 speakers participating in keynotes, workshops and master classes on a variety of topics. The conference and festival program by day saw an increase in numbers attending with daytime activities exceeding more than 600.
ADE General Manager Richard Zijlma looks back on a ‘fantastic edition’. This was the last edition under his supervision, with new director Mariana Sanchotene taking over.
A major focus was the anniversary of 30 years of Dutch Dance. Celebrations included the premiere of a three-part VPRO documentary and the launch/presentation of a reference book featuring the scene’s leading lights. South Korea was the focus country this year, consequently much attention was paid to the rapidly growing South Korean music scene. Several conference and festival events illustrated that musically and culturally South Korea has a lot to offer the rest of the world. Other countries highlighted as one to watch were Australia, Belgium, Brazil, China, Columbia and Mexico, with special industry network sessions and a growing number of artists performing in the day- and night-time program.
A Growing Cultural Destination
The Amsterdam Dance Event (ADE) has grown into a five-day poly-cultural event hosting more than 2500 music artists across all participating clubs and concert halls. Undoubtedly the biggest electronic music conference in the world, ADE hosted a myriad of events from countless panels discussions at the main conference through to pop-up performances, audiovisual installations, film screenings, tech schools and charity events. Some of the diverse and exciting speakers involved in this year’s conference program included; Albert van Abbe, Bonobo, Bruce Carbone, David Guetta, Headhunterz, Imogen Heap, Jayda G, Jean Michel Jarre, Jillionaire, Kerry Trainor, Lena Willikens, Nile Rodgers, Orbital, Paula Temple, Ralph Echemendia a.k.a. The Ethical Hacker, Yann Pissenem, Xosar, Zoe Margolis, and more.
Dutch journalist, musician and event organiser Gert van Veen received the Amsterdam Dance Event Lifetime Achievement Award for his enormous and crucial contribution to the dance scene, the city and ADE, only the second person in the history of the event to have received the honour.
For a visual overview of the best things that took place at ADE 2018 look at the website here: https://www.amsterdam-dance-event.nl/live/
If you missed it watch the Electronic Music Gathers Here video: https://www.youtube.com/watch?v=j91M7DZDkfo
Midden in een pittoreske wijk ergens in Roeselare heeft voor de twaalfde keer een festival plaats dat vooral intimiteit en gezelligheid uitstraalt. De zeer sympathieke organisatie, die trouwens wel meer te zien is op 'underground' festivals binnen het metal en aanverwante gebeuren, heeft ook in 2018 een affiche op poten gezet waarvan elk beetje hardcore, metalcore, tot globaal metalfan zou moeten beginnen watertanden. De eerste festivaldag staat in het teken van Hardcore - dit in een brede omkadering van deze muziekstijl. Tegen het einde van de avond was de zaal zo goed als compleet vol gelopen - we hebben naderhand vernomen dat ook deze festivaldag compleet was uitverkocht - en dat verwonderd ons totaal niet. Met klinkende namen als Slope, Headshot, Lenght of Time, Sworn Enemy en E-Town Concrete staat namelijk de crème de la crème van wat leeft binnen dat genre - vooral in de underground - op de affiche.
dag 1 – vrijdag 19 oktober 2018
Als honderden bulldozers die de zaal platwalsen
Op een vrijdagavond een festival laten beginnen omstreeks half zes in de avond is een beetje een risico. De files zijn op vrijdag altijd iets groter. Zo hoorden we op de radio omstreeks 16u dat er een file stond van circa 264 km. Maar niet getreurd, we waren net op tijd om Mark My Way (****) het vuur aan de lont te zien en horen steken, om de boel te laten ontploffen. Deze uit Ieper afkomstige, pure hardcore band, speelt eigenlijk een beetje een thuismatch. De heren stonden voor een beperkt publiek te spelen, maar brachten een set naar voor alsof daar een compleet vol gelopen zaal compleet uit zijn dak ging. Dat siert hen. De melodieuze aanpak, het uiteenlopende stembereik van een frontman die zijn publiek bovendien voortdurend aanspreekt. Het trekt ons dan ook compleet over de streep. Vooral zagen we een band die het hardcore genre de eer aandoet, die deze muziekstijl dubbel en dik verdient. Het spreekwoord zegt 'goed begonnen is half gewonnen'. Dat zou naderhand ook blijken. Mark My Way heeft alvast de poorten open gezet, om het dak de hele avond er compleet te laten afgaan. Pure klasse!
Slope (****) heeft zijn naam niet gestolen. Deze uit Duisburg afkomstige band ontstond in 2012 en heeft ondertussen al veel zalen plat gewalst. Het meest opvallende aan Slope is dat de bandleden, binnen de chaos die ze aanbieden, elkaar blindelings vinden. Ook Slope brengt Hardcore in zijn meest puur vorm. De band laat er geen gras over groeien en raast als losgeslagen bulldozer over de hoofden van de aanhoorders, tot de zaal compleet is plat gewalst. Het meest opmerkelijke echter. Vooral zien we een band - we hebben ze ondertussen al enkele keren aan het werk gezien - die groeit en blijft groeien in zijn kunnen. Waar dit gaat eindigen weten we niet. Slope bonkt al een paar jaar op de deur van erkenning binnen hun genre, en verdienen dit op basis van dit verschroeiend optreden dubbel en dik.
De ene Bulldozer werd gevolgd door een andere. Headshot (**** 1/2) afkomstig uit Kortrijk, kon op wat meer publieke belangstelling rekenen. De files waren wellicht voorbij? Wie zal het zeggen. In elk geval de heren spelen eveneens een thuismatch. Maar een wedstrijd moet steeds worden gespeeld, en de band beschikt wellicht niet over een gewiekste makelaar om aan matchfixing te doen. Dus moet Headshot maar zelf alles op alles zetten op het publiek murw te slaan. De heren staan met zes op het podium, en wonder bij wonder zorgt dit niet voor een chaos. Integendeel. Net zoals bij hun voorganger, kijken elk van de bandleden allemaal dezelfde kant uit. Het zorgt voor een wervelend HC feest, zoals je toch niet elke dag tegenkomt. En dat zo vroeg op de avond.
“Ook op Brakfest voelt een trip van Headshot aan alsof je een spiegel wordt voorgehouden, die er niet zo mooi uitziet. Een harde brok realiteit wordt recht in je gezicht geduwd, zodat elke riff, bulderende vocale aankleding, en drumsalvo aanvoelt als gedonder bij klaarlichte hemel. Nee, ook Headshot laat er geen gras over groeien, en deelt voortdurend stevige mokerslagen uit die je verweesd doen achterblijven." schreven we over het optreden van Headshot op Brakfest in Lokeren vorig jaar.
Nu, we kunnen diezelfde woorden terug gebruiken, om te omschrijven hoe we het optreden van Headshot aanvoelden op Evil Or Die Fest. Een mokerslag in het gezicht, die je met beide voeten op de grond zet!
Een langgerekte moshpit dat de zaal op zijn grondvesten doet daveren
De uit Londen afkomstige Dead Man's Chest (****) sleept circa twaalf jaar ervaring met zich mee. En dat is ook te merken. De band mixt streepjes pure hardcore met sausjes die doen denken aan thrash metal in de stijl van Slayer, en voegt daar brokjes in de stijl van bijvoorbeeld Agonstic Front aan toe. Waardoor een rauwe brok vlees ontstaat, die wat op onze maag blijft liggen. Nu, dat is het soort diner waarvoor we graag uit onze luie zetel komen. Dead Man's Chest combineert die jarenlange ervaring gelukkig nog steeds met enorm veel spelplezier en spontaniteit. De band deelt niet alleen stevige oplawaaien uit, de frontman hitst het publiek voortdurend op. Waardoor enkele stevige moshpits ontstaan die de zaal op zijn grondvesten doet daveren. Kortom: Hadden de vorige bands al de lont aan het vuur gestoken, dan doet Dead Man's Chest de boel pas echt ontploffen.
Men had gewaarschuwd om bij het optreden van Reduction (****) ons wat achteraan op te stellen. Al gauw beseffen we waarom. Ook Reduction sleept al heel wat ervaring met zich mee en brengt een mix van metalcore met hardcore. Op een zodanig verschroeiende harde en meedogenloze wijze, dat hierop stilstaan inderdaad onmogelijk is. Hoe meer de avond vordert hoe hoger die lat wordt gelegd moet Reduction hebben gedacht.
Ontstond er heel wat stevige moshpits bij de voorganger, dan was het hek volledig van de dam bij Reduction. Opvallend? Al die stevige pits gebeurden in een heel kameraadschappelijke sfeer, als iemand viel werd die prompt opgepikt. Zo hoort dat gewoon. daardoor ontstaat vooral voor een feestelijke stemming, waarbij iedereen - inclusief de band zelf - compleet uit zijn dak kan en mag gaan.
Het openen van de poorten van de Hel
De Belgisch band Lenght of Time (*****) ontstond in 1997. Wat deze band zo bijzonder maakt is dat ze bovenop die pure hardcore elementen een duister sfeertje weten te creëren waardoor het lijkt alsof de poorten van de Hel prompt zullen open gaan. Dat was in het verleden zo, dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Binnen een donkere omkadering - ook wat de belichting betreft - grijpt de band je letterlijk bij de strot en sleurt je mee naar die diepste kelders van voornoemde Hel. Lenght of Time laat er geen gras over groeien, en gaat op die verschroeiende wijze als zijn voorgangers verder. Al vrij snel zorgt dit weer voor wervelende mosh en andere pits, die feestelijke sfeer blijft ondanks de donkere omkadering echter wel degelijk stevig overeind staan. Lenght of Time bewijst nog maar eens hoe ijzersterk ze zijn in hardcore combineren met pure duisternis, met een vette knipoog naar bijvoorbeeld Black Metal. Iets wat hen dan weer uniek maakt binnen de scene.
Tijd voor de co-headliner van de eerste festivaldag, Sworn Enemy (****). Ook al blijft van de originele bezetten nog enkel zanger Sal Lococo over. De oerdegelijke mix tussen metalcore/crossover en hardcore blijft ook anno 2018 nog steeds stevig overeind staan. Stevig gaat het er zeker en vast aan toe bij Sworn Enemy, die als een wilde wervelstorm alles om zich heen nog maar eens plat walst. Geen spaander blijft geheel van de zaal eens de orkaan Sworn Enemy de ene na de ander tsunami en wervelstorm doet ontstaan. Dat was in 1997 al zo, dat blijkt dus anno 2018 nog steeds het geval. Sal Lococo dirigeert zijn troepen zodanig, dat er geen speld tussen te krijgen valt. De muzikanten binnen de band zijn namelijk virtuozen, die technisch hoogstaande riffs en drumsalvo's naar voor brengen, die ons met verstomming doen slaan. Maar vooral ontstaat een duivels crossover/hardcore feestje dat het dak er nog maar eens compleet doet afgaan.
De ultieme kers op de taart: Een geslaagd huwelijk tussen de betere hip hop en pure hardcore
E-Town Concrete (*****) sluit de avond af met een toch wel bijzonder verrassende act. De heren brengen natuurlijk pure hardcore, maar voegen daar vette streepjes hip hop aan toe. Dit zorgt voor een gevarieerde set, waarbij die Hip Hop inbreng het geheel niet verzwakt. Integendeel zelfs. E-Town Concrete brengt beide muziekstijlen samen tot een verrassend sterk geheel. Enerzijds zorgt dit voor een hip hop feestje, anderzijds deelt de band een hardcore gerichte mokerslag uit waarop stil staan onmogelijk is. Net door zodanig veel te variëren, blijf je geboeid luisteren en genieten. Het uitzinnige publiek zingt de songs uit volle borst mee, maar gaat ook geregeld over tot een stevig potje moshpitten. De frontman van dienst port de aanwezige bovendien nog meer aan, tot iedereen compleet uit zijn dak gaat.
Besluit: E-Town Concrete voegt de ultieme kers op de taart toe aan de eerste avond. Door een meer dan geslaagd huwelijk tussen de betere hip hop en Hardcore in zijn meest pure en onversneden vorm naar voor te brengen.
dag 2 – zaterdag 20 oktober 2018
Op het einde van de tweede festivaldag vernamen we dat de metaldag compleet was uitverkocht. Eveneens de Hardcore avond op vrijdag bleek - zoals we eerder aangaven - een schot in de roos. Verwonderen doet ons dit totaal niet. Op zaterdag stonden thrash metal kleppers op de affiche die in binnen en buitenland zomaar eventjes in grote zalen of doorsnee festivals hun ding doen. Zoals Onslaught en Destruction - deze laatste behoort trouwens tot de 'big 3 of German Thrash metal samen met Sodom en Kreator. Spoil Egine is eveneens een gewaardeerde band van internationale top allure.
Bovendien programmeert Evil Or Die Fest Belgische kleppers als Cowboys and Aliens, Speed Queen en Fireforce. Tenslotte stond er één veelbelovende jonge thrash band op dat podium Violent sin en Melodische death metal band Oceans Burning op het podium. Twee bands die beide een gouden toekomst worden voorspeld.
En dit allemaal aan een toch wel heel democratische prijs? Hoeft het ons dan nog te verwonderen dat zo een top evenement is uitverkocht? Nee toch?
Ons verslag van een tweede festivaldag boordevol power, thrash en bommen energie die voortdurend in je gezicht tot ontploffing komen.
Speed, Power and Beer!
Het is altijd spijtig te zien hoe een talentvolle band een inspanning doet om zijn publiek te bekoren, maar daar weinig of geen respons op krijgt. Dat is wat Oceans Burning (****) overkwam als openingsact op de tweede festivaldag van Evil Or Die Fest. En dat is op zich heel jammer. Want deze jongens doen hun uiterste best om een beperkt aanwezig publiek tot bewegen aan te zetten. Tekenend, het grootste applaus kwam er toen de frontman een lied opdroeg aan de drummer die door een zwart gat is gegaan.
De vrij jonge band legt de lat hoog, en de imposante frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan. Bovendien blijkt diezelfde frontman over een stem als een klok te beschikken, waardoor eventuele poorten van de hel met het grootste gemak zouden moeten open gaan. Bovendien zijn de gitaristen van dienst ware tovenaars met riffs, en bezorgen ons de ene na de andere adrenalinestoot.
Kortom, over het potentieel om in de nabije toekomst die poorten van de Hel ook daadwerkelijk te laten open gaan, bestaat op basis van dit optreden op Evil Or Die Fest geen twijfel! Wij zien in elk geval al uit naar meer in de nabije toekomst.
Plots stond er wat meer volk voor het podium. Violent Sin (****) is een jonge, talentvolle speed metal band uit Oostende. Deze jonge band wordt eveneens een gouden toekomst voorspeld. Sommigen zien in hen de mogelijke opvolgers van bijvoorbeeld Evil Invaders. Of de band aan die hooggespannen verwachtingen kon voldoen was de vraag. Nu, Violent sin bestaat inderdaad uit heel getalenteerde muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn, en katapulteert ons terug naar de jaren '80. We waren vooral onder de indruk van menig riffs die in ons lijf klieven als botte bijlen.
Met als kers op de taart het hoge stembereik van frontman Gillian van den Eynde. Deze laatste bezorgt ons kippenvelmomenten en een krop in de keel bij de vleet. Violent Sin voldoet wat ons betreft dus zeker aan die hooggespannen verwachtingen. Maar vooral zien en horen we een band die eveneens nog over groeimogelijkheden beschikt. We spreken elkaar terug binnen een jaartje of zo. Want zo snel kan het gaan als je noest blijft verder timmeren aan de weg.
Dat laatste heeft Speed Queen (****1/2) ons namelijk al voldoende bewezen. Elke keer zijn we onder de indruk van die duiveltjes uit een doos die tevoorschijn worden getoverd, als de charismatische frontman van Speed Queen de aanhoorders letterlijk omarmt. De man beschikt over een natuurlijk charisma dat je zelden tegen komt. Dat was in het verleden zo, dat blijkt ook op Evil Or Die Fest het geval te zijn. Met het grootste gemak doet hij iedereen uit zijn hand eten. Uiteraard gerugsteund door topmuzikanten binnen zijn band. Menig gitaar solo klieft heel diep doorheen ons hart, telkens opnieuw en opnieuw tot we totaal van de kaart in een hoek van de kamer achterblijven.
Speed Queen is ondertussen geëvolueerd van een doorsnee speed metal bandje, tot een geoliede machine waar iedereen diezelfde kant uitkijkt. Wat ervoor zorgt dat het niveau en de lat steeds hoger en hoger wordt gelegd. Wetende dat de top nog niet is bereikt, zien we reikhalzend uit naar de toekomst. Ons hoeft de band echter niet meer te overtuigen van hun kunnen, op Evil Or Die Fest zetten ze dat door het brengen van een verschroeiende set, nog maar eens in de verf. Pure klasse!
Ook Fireforce (****) hoeft ons eigenlijk niets meer te bewijzen. Met die typische Combat Metal moet de band bovendien totaal niet onderdoen voor de zogenaamde grotere namen binnen het power metal genre. Dat bewees FireForce ons al verschillende keren zowel live als op plaat. Ook binnen een gloednieuwe line-up blijkt die stelling nog steeds te kloppen. Hoewel we ons niet van de indruk kunnen ontdoen dat de nieuwe bandleden nog wat aan het zoeken zijn om hun plaats te vinden binnen de band, wordt de lat naar goede gewoonte weer heel hoog gelegd. De nieuwe zanger past echter zowel qua stembereik als attitude perfect binnen het concept, en ook instrumentaal valt er geen speld tussen te krijgen.
En daar horen ook visuele effecten tot het publiek bombarderen met confetti bij. Want inderdaad, naast de verschroeiende riffs, donderende vocalen en verdovende drum salvo's , is de visuele aankleding in dit genre een al even belangrijke factor. En dat zet FireForce nog maar eens in de verf.
Kortom, ook al lijken de nieuwe bandleden nog wat te zoeken naar hun plaats binnen de band, FireForce zet op Evil Or Die Fest toch maar weer de puntjes op de 'i', door het brengen van een verschroeiende set boordevol typische combat metal elementen die aan onze ribben blijven kleven. We zien dan ook reikhalzend uit naar meer nieuwe releases in 2019 van één van onze persoonlijke favorieten binnen het power metal gebeuren.
Met de waanzin in de ogen, uw demonen bestrijden! Een eeuwige strijd
Cowboys and Aliens (*****) blijkt, ondanks de positieve ervaringen van hun voorgangers, echter het eerste echte hoogtepunt van de dag te worden. De heren slepen uiteraard enorm veel ervaring met zich mee, maar elk van de muzikanten blijken vooral ware tovenaars te zijn met riffs en drum salvo's.
Het meest in het oog springende element binnen Cowboys and Aliens is echter de heel bewegelijke frontman, die als een konijntje met Duracell batterij over het podium vliegt. Zijn microfoon statief vervaarlijk over zijn hoofd slingerend, gaat hij als waanzinnige tekeer op dat podium. Het lijkt wel of Henk al zijn demonen de vrije loop laat, en al zijn opgekropte frustratie letterlijk uitspuwt. Meteen valt hij ook onze demonen daarbij aan, wat hem siert. Niet dat het de depressieve kant uitgaat bij Cowboys And Aliens. Eerder straalt deze klasse band humor en zelfrelativering uit, maar meteen deelt de band ware mokerslagen uit die met volle geweld in je gezicht terecht komen.
Kortom, door het voorhouden van een spiegel, waarmee je zelf maar ziet wat je ermee doet, doet Cowboys and Aliens een bom boordevol energie en vuurkracht ontploffen, die ons totaal verweesd doet achterblijven in het hoekje van de zaal. Missie geslaagd Henk & co.
Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken ons Iris!
In tijden van #metoo en dergelijke hebben we nood aan meer girlpower. In die twee dagen hebben we heel weinig vrouwelijke energie gezien op dat podium van Evil Or Die Fest. Daar zou Spoil Engine (*****) vlug verandering in brengen. En hoe! Wij hebben de band in 2009 nog gezien met voormalige vocalist Niek Tournois. Over de komst van zangeres Iris Goessens bij de band nadat Niek in 2014 Spoil Engine verliet, is ondertussen veel inkt gevloeid. Ondertussen heeft Iris echter voldoende bewezen haar mannetje te kunnen staan, zowel vocaal als qua podiumprésence. Ook op Evil Or Die Fest legt Spoil Engine die lat enorm, enorm hoog om het publiek compleet in te pakken.
De dame en heren moeten niet veel moeite doen om de boel tot ontploffen te brengen, en de eerste echte mospits te doen ontstaan. Alsof dat nog niet voldoende is, legt de band de lat gewoon nog een beetje hoger. Het spelplezier dat uit de boxen loeit , gecombineerd met razendsnelle riffs tot drumpartijen en een frontvrouw die je letterlijk bij het nekvel grijpt van begin tot pril einde, zorgt ervoor dat het dak er niet één keer, maar meerdere keren compleet afgaat.
Nu ons hoeft Iris al enkele jaren niets meer te bewijzen, de eventuele twijfelaars en criticaster geeft deze jongedame nog maar eens lik op stuk. Door het brengen van een verschroeiende harde, meedogenloze, razendsnelle en energieke set waardoor iedereen murw wordt geslagen. Pure klasse. Spoil Engine treedt op 8 december nog aan op Gèsfakrock in Kuurne, en dat is bij deze nog maar eens een stevige aanrader. (Info: https://www.facebook.com/gesfakrock/ )
Thrashin till dead!
Op naar de laatste drie bands van deze editie van Evil Or Die Fest. Bij Spoil Engine was ons al opgevallen dat de zaal voor het eerst echt vol stond tot helemaal achteraan. Bij Bloodbound (***) bleek dit aanvankelijk ook het geval te zijn. De Zweden brengen een potje Powermetal, maar doen ons ook een beetje denken aan de epic metal in de richting van bijvoorbeeld Manowar . De band gooide hoge ogen met het ijzersterke debuut 'Nosferatu' uit 2005, door gitaargedreven melodische power metal die aan de ribben kleeft. En ze drukken sindsdien hun stempel op het powermetal gebeuren in binnen- en buitenland. De bombastische houding van zowel de muzikanten als de heel beweeglijk tot de verbeelding sprekende frontman, trekken ons in eerste instantie wel over de streep. Maar de band blijft helaas iets teveel uit datzelfde vaatje tappen waardoor de verveling vrij vlug toeslaat. De doorsnee Powermetal liefhebber zal hier wellicht niet om malen, en zet het aan een headbangen van begin tot einde.
Wijzelf zochten andere oorden op, en genoten toch stiekem van op afstand van de perfecte kruisbestuiving tussen lange solo's en hoge vocale uithalen gecombineerd met best leuke visuele effecten. Maar we bleven dus eveneens een beetje op onze honger zitten. Iets meer variatie had voor ons zeker gemogen.
Andere koek kregen we voorgeschoteld met Onslaught (**** 1/2) , die met zijn razendsnelle, alles om zich heen verpletterende thrash metal de zaal nog maar eens op zijn grondvesten deed daveren. De band timmert sinds 1983 aan de weg, en is uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende speed/thrash metal bands in UK. In 1991 hield Onslaught ermee op, om in 2004 terug van zich te laten horen. Ondertussen is de band terug uitgegroeid tot een heel sterk geoliede machine waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. En dat is ook live te merken. Het is dus niet zo dat deze band een routineklus afwerkt op Evil Or Die Fest. Nee, hier staat een thrash/speed metal band te spelen die jarenlange ervaring combineert met speelse spontaniteit als jonge wolven in het vak. De frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en de muzikanten toveren oorverdovende riffs uit hun instrumenten. Waardoor het dak er nog maar eens afvliegt.
Besluit: Onslaught trekt vanaf begin tot einde alle registers open, tot niemand in de zaal meer stil staat. Dit getuigt van pure klasse, grotere act binnen dit genre kunnen hier een punt aan zuigen.
De hoofdreden waarom ondertekende naar Evil Or Die Fest naar Roeselare is afgezakt is Destruction (*****). Binnen het thrash metal gebeuren is deze Duitse band door de jaren heen uitgegroeid tot mijn absolute favoriet. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit concert dat werd voorgesteld als een 'speciale best of' show.
De band heeft een ijzersterke live reputatie, en zet ook op Evil Or Die Fest nog maar eens de puntjes op de 'i'. Destruction doet gewoon waar ze heel goed in zijn: je de meest aanstekelijke, oorverdovende, vlijmscherpe portie old school thrash metal aanbieden waar geen speld tussen te krijgen valt. Bovendien, de heren trappen niet in het marketing valletje, en blijven eigenzinnig hun eigen weg uitstippelen, wat ervoor zorgt dat ze niet naast hun schoenen zijn beginnen lopen, waardoor de band nog steeds heel sterk verbonden is met zijn fans. Zo hoort dat nu eenmaal binnen dat Thrash/speed metal genre. Vanaf die eerste tot de laatste noot, krijgen we mokerslagen te verwerken waarbij hersenpannen worden ingeslagen door middel van de eeuwig bulderende vocalen en verschroeiende drum salvo's. Maar het zijn toch vooral die technisch hoogstaande gitaar/bas riffs en solo's, waardoor ik ooit ben gevallen voor deze band, van het soort dat als scherpe scheermesjes door ons lijf snijdt. En die ook anno 2018 ons nog het meest over de streep trekken. Of hoe onze favoriete thrashers ons ook na al die jaren nog steeds compleet murw kunnen slaan, en huiswaarts doen keren, de koude nacht, in met een warm gevoel vanbinnen.
Algemeen besluit
Voor ondertekende was het de allereerste keer Evil Or Die Fest. Dit festival wordt op een heel professionele wijze georganiseerd, is tot de puntjes uitgewerkt en ademt iets intiem en gemoedelijk uit dat ons enerzijds doet terugdenken aan menig underground HC en metal festivals dat we bezochten als jonge twintiger.
Echter is dit festival ook tot de puntjes uitgewerkt, van foodtrucks, tent met merchandiser, in en uitgang van elkaar gescheiden. Alles, tot de toiletten, in de nabije omtrek. Voldoende bewegingsruimte, ook al stond de zaal compleet vol. En zo kunnen we nog even doorgaan. Waardoor er geen speld tussen te krijgen is, de perfectie wordt organisatorisch compleet overschreden.
Bovendien zat de sfeer bij elk optreden heel goed. En blijft die feestelijke stemming stevige overeind staan.
Kortom, als u op zoek bent naar alternatieve, gezellige indoor festivals na de zomer zijn er wellicht nog mogelijkheden genoeg. Maar is Evil Or Die Fest net door zijn gevarieerde aanbod van Hardcore en metal - in de brede zin van beide - met als klap op de vuurpijl perfecte organisatie, aan bovendien enorm democratische prijzen, een aanrader van formaat. Tot volgend jaar!
Organisatie: Evil Or Die Fest
Don Antonio is het alter ego van Antonio Gramienteri die ik in 2012 al eens aan het werk zag met Sacri Cuori in Den Trap. Toen begeleidde de Italiaan Dan Stuart, dit keer was hij met zijn andere groep, simpelweg Don Antonio geheten, mee met Alejandro Escovedo. Het lijkt een beetje zijn specialiteit om overzeese artiesten doorheen Europa te accompagneren. Eerder waren Richard Buckner, Hugo Race, Terry Lee Hale en JD Foster ook al zijn reisgezellen. Maar eerst mocht hij zijn eigen plaat, ‘Don Antonio’, voorstellen.
Samen met een saxofonist/toetsenist, een bassist en een drummer bracht hij verfijnde, meestal instrumentale rootsmuziek met nogal wat latin en jazz invloeden. Balancerend tussen stijlvol en muzak, wild werd ik er niet van. Toch was Antonio best een aangename peer die sappig kon vertellen en met “Sunset, Adriatico”, een americana getint nummer, dan toch bewees best iets te kunnen. Maar de rock-‘n-roll spaarde hij voor de set met Escovedo, zei hij en gelukkig hield hij woord.
Alejandro Escovedo leerde ik pas echt kennen zo’n twee jaar geleden toen ik zijn uitstekende plaat, ‘Burn something beautiful’ kocht. Bij nader inzien bleek ik reeds in 1982 al eens een LP van hem gekocht te hebben. ‘Sundown’, gemaakt met zijn toenmalige band Rank And File, bevatte country georiënteerde gitaarrock, een beetje in de stijl van Green On Red, dat in datzelfde jaar debuteerde. Nog vroeger maakte hij Los Angeles onveilig met de punkband The Nuns maar nu is hij ondertussen reeds toe aan zijn dertiende plaat onder eigen naam.
De nu 67-jarige Alejandro Escovedo is dus al een tijdje bezig en alom gerespecteerd. Er verscheen zelfs een tributeplaat ter ere van hem. Des te opmerkelijker dus dat hij in een cafeetje als De Zwerver met zoveel gretigheid zijn ding kwam doen.
Hij opende de set met enkele songs uit het nieuwe, ‘The crossing’, een conceptalbum over twee immigranten. Verrassend stevige rootsrock waarin Don Antonio zich inderdaad ontpopte tot een totaal ander gitarist. Na die heftige start volgden dan wat meer ingetogen nummers die stuk voor stuk bleven boeien. Slechts eenmaal liet het fout. Het aan Bill Withers herinnerende “Always a friend”, dat hij ooit nog samen met Bruce Springsteen opnam en hier gekruid werd met flarden “The tracks of my tears” (Smokey Robinson) en “Lively up yourself” (Bob Marley), werd veel te lang uitgemolken. Maar dit slippertje zette hij meteen recht tijdens de bissen met een wat overbodige maar toch leuke cover van Neil Young’s “Like a hurricane” en een ronduit magistrale versie van The Velvet Underground’s “ Rock & Roll”.
Tussen de songs bleek hij tevens een begeesterend causeur die honderduit over zijn leven vertelde. Hoe hij als kind met het gezin, een nest van twaalf, zonder uitleg plots van San Antonio, Texas naar Los Angeles verhuisde. Of over zijn vele muzikale familieleden zoals zijn jongere broer Javier die in de punkband, The Zeros, speelt of zijn nichtje Sheila E. (bekend van Prince en zichzelf).
De man zou naar verluidt van plan zijn een boek te schrijven. Dat wordt echt iets om naar uit te zien, te meer omdat hij zowat iedereen kent. Op zijn laatste plaat alleen al kreeg hij hulp van Wayne Kramer (MC5), James Williamson (Stooges), Peter Perrett en John Perry (The Only Ones) en Joe Ely. Daar hangen ongetwijfeld smeuïge verhalen aan vast.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Op basis van haar debuut, 'Fish' uit 2017, waren mijn verwachtingen voor ShitKid, een one woman band uit Stockholm, niet al te hooggespannen. Maar het is toch niet iedereen gegeven te mogen touren met de Melvins dus moest dit wel iets meer voorstellen dan het broze slaapkamerproject dat ik in gedachten had.
ShitKid bleek intussen uitgegroeid tot een duo en klonk op de planken gelukkig een stuk potiger. Daar zal de inbreng van de sensuele bassiste, die de spektakelwaarde een stuk de hoogte in dreef, niet vreemd aan geweest zijn. Asa Söderqvist laveerde behendig tussen meezingbare punk, slaapliedjes en lofi pop met weerhaakjes terwijl de Melvins de ganse set vanop de zijlijn goedkeurend mee knikten.
Een simpele gitaar, elektronische drumbeats, een geil swingende bas en een wendbare stem die soms iets had van een embryonale Courtney Barnett waren de bouwstenen. Beiden hadden ook een tweede micro die op halve hoogte geïnstalleerd was waar ze dan af en toe gehurkt of geknield door zongen. En dan was er nog eentje bijna tegen de grond opgesteld waar de bassiste tijdens de slotsong niet zonder enige moeite onder ging liggen. Rock-‘n-roll?
De eeuwig tourende Jon Spencer vindt altijd wel een reden om de baan op te gaan: is het niet met de Blues Explosion dan maar met Heavy Trash of Boss Hog. Totaal onverwacht werd hij nu plots solo aangekondigd en bleek hij een nieuwe plaat, ‘Spencer sings the hits!’, onder eigen naam te hebben opgenomen. Op die plaat kreeg hij assistentie van drummer M. Sord en bassist, toetsenist Sam Coomes (Quasi) die beiden ook in Kortrijk het podium deelden. The Hitmakers, zo heette Spencer zijn nieuwe groep, bestond verder nog uit een derde man en dat was absoluut geen van de minsten: Bob Bert, de legendarische drummer die naam maakte bij Sonic Youth, Chrome Cranks en in iets mindere mate Bewitched, Action Swingers, Knoxville Girls, Chicken Snake, Lydia Lunch’s Retrovirus en Pussy Galore, het allereerste vehikel van Jon Spencer.
Het mag een klein wonder heten dat hij de 63-jarige Bert bereid vond mee te gaan touren en dan nog met die vuilnisbakkendrums. Dat laatste mag je letterlijk nemen want het enige conventionele onderdeel van zijn stel was de basdrum. De rest bestond uit onder meer een authentieke metalen vuilnisbak, een benzinetank en een enorme ijzeren veer waarop hij dan met hamers of metalen buizen tekeer ging. Dit alleen al -of het nu veel bijbracht of niet- maakte mijn avond al goed.
Maar er was meer. Jon Spencer zelf bleek in goede doen, zeer goede doen zelfs. Verlost van het keurslijf, dat de Jon Spencer Blues Explosion heet, greep hij terug naar de dagen van Pussy Galore en kregen we verfrissende sixties punkstijl garagerock te horen. Veel feedback en een fuzzy gitaar, dat nog steeds, maar geen eindeloze collages of oeverloos gekrijs als ‘The Blues Explosion is number one’ meer. In plaats daarvan degelijke songs waarvan het merendeel geplukt was uit het nieuwe album aangevuld met enkele nummers van Pussy Galore, de Blues Explosion (waaronder een heerlijk “Dang”), Heavy Trash (“The loveless”) en zelfs een flard “Roadrunner” (Jonathan Richman).
Veel wezenlijk verschil met de sound van de Blues Explosion, buiten de bass synthesiser en toetsen van Sam Coomes, was er niet. Die Coomes mocht zelfs een nummer voor eigen rekening brengen waarbij zijn orgelpartij me zowaar aan Iron Butterfly deed denken en het was nog knap gedaan ook. Jon Spencer is bijlange nog niet afgeschreven, iets wat bij de Melvins wat minder duidelijk was.
De Melvins, opgericht in 1983 in Montesano, Washington, mag je stilaan als een monument beschouwen in de alternatieve rockwereld. Hoewel Buzz Osborne, ook gekend als King Buzzo, het ene resterende originele lid is blijft de groep immens populair.
Melvins, dat staat voor beuken, beuken en nog eens beuken tot het bloed je oren uitsijpelt. En omdat voor elkaar te krijgen werd voor alle zekerheid nog een extra bassist (Butthole Surfer Jeff Pinkus) gerekruteerd. Vroeger probeerde de warrigste krullenbol uit de rock het al eens met twee drummers, dit keer met twee bassen dus. Ik herinner me een vorig optreden van hen waarbij ik helemaal in extase raakte maar ik kan je meteen vertellen dat het dit keer bijlange niet zo ver kwam. Daarvoor zat er teveel sleet op de formule.
Het schouwspel mocht er nog steeds zijn: een neurotisch rondstruinende King Buzzo, in een stemmige jurk, de immer rondspringende bassist Steven Shane McDonald (Red Kross, Off!), in een blits kostuum, en de spectaculaire drummer, Dale Crover, die ooit een blauwe maandag bij Nirvana speelde. Enkel Jeff Pinkus bleef er wat onopvallend bij.
Aanvankelijk ging hun laaggestemde sludge metal er nog vlotjes in maar na een tijdje trad er een vorm van metaalmoeheid op. Of het nu eigen nummers of covers (“Saviour machine”van David Bowie, “Sway” van de Stones) waren, alles werd steeds door dezelfde mangel gehaald.
Nummers als “The kicking machine” die er wat uit sprongen kwamen veel te weinig voor in het stuk. Ik vond ze eigenlijk nog het best te genieten tijdens de lange intro’s en de instrumentale passages.
Tijdens de afsluiter, “Rebel Girl” (van Bikini Kill) mochten de twee meiden van ShitKid mee opdraven en werd het plots toch nog spannend. En dat NIET omdat Asa Söderqvist het nodig achtte haar borsten te tonen. Daarna bleef drummer Dale Crover alleen over om al “So long, farewell” zingend uiteindelijk ook in de coulissen te verdwijnen en daar was ik dit keer niet echt rouwig om.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
“Oh Brussels, we meet again”. Het was de twaalfde keer dat The Vaccines op Belgische bodem speelde, en dat de groep er zin in had, was al van voor de show duidelijk. Op hun Instagram was te lezen dat de AB één van hun favoriete zalen is, en we zagen op hun gezichten dat ze genoten van een wild publiek. Na een passage op Werchter deze zomer stelden Justin Young en co in een uitverkochte zaal hun laatste langspeler ‘Combat Sports’ voor. Na het vertrek van drummer Pete Robertson in 2016 werden touring-leden Timothy Lanham en Yoann Intoni gepromoveerd tot officiële bandleden en wij zagen in Brussel een goed op elkaar ingespeelde band die zo het publiek perfect weet te bespelen.
Openen deed het vijftal met “Nightclub”, één van de singles op hun nieuwste plaat. De drie volgende nummers, respectievelijk “Wreckin’ Bar”, ‘”Teenage Icon” en “Dream Lover” kwamen elk van een verschillend album. De eerste drie werden heel snel gespeeld, op de vierde ging het tempo merkbaar omlaag zonder daarbij aan stevigheid te verliezen. De gitaarnoten werden lang uitgesponnen en zanger Justin Young bespeelde het publiek heel doeltreffend. “Wetsuit” werd ingezet na een kleine pauze en het publiek werd helemaal gek.
Als een band een nieuw album voorstelt, is dat meestal duidelijk te merken. The Vaccines speelden echter meer nummers van op hun debuutalbum dan van op hun nieuwste, wat toch opmerkelijk is. Als er dan toch nummers uit ‘Combat Sports’ werden gespeeld, was er van verveling geen sprake. ‘English Graffiti’, hun minst goed onthaalde album werd echter bijna volledig genegeerd.
Normaal gezien is er in de AB op het geluid niks aan te merken, maar bij The Vaccines ging het soms wel eens mis. Op “Your Love Is My Favourite Band” viel het geluid net niet uit en op “Handsome” hoorden wij te weinig gitaar, waardoor het nummer de stevigheid van op de plaat miste. Op andere momenten was het geluid dan weer wel vol, op “If You Wanna” speelde de band héél erg snel en kwam dit ook heel goed over.
Na een heel goede performance van “Family Friend”, waar Young in uitblonk, verliet de band het podium. Deze keer was het echter puur functioneel, want de frontman kwam terug in gloednieuwe merchandise. Daarna volgde, uiteraard, met een erg vette knipoog “Put It On A T-Shirt”.
Afsluiten deed de band met het nieuwe “Let’s Jump Off The Top”, een nummer zonder weinig woorden dat het live goed doet, en “All In White”, waar de kelen nog een laatste keer werden opengezet. Na een luid applaus verdween het gezelschap in de coulissen en liet het publiek meer dan voldaan achter.
Op ‘Combat Sports’ greep de band terug naar de succesformule van de eerste albums en dit vertaalde zich ook naar het optreden. Elk nummer was meezingbaar en sloeg aan bij het publiek. Wij twijfelen er niet aan dat fans die het nieuwste album nog niet hoorden, daar zeker eens naar zullen luisteren. The Vaccines is een band die nooit zal vervelen, en ook in de AB was de band op missie om er een gigantisch zangfeest van te maken. Ze speelden dan niet altijd even snel, soms werden nummers traag gespeeld, maar bleef de band meer dan overeind. Hoe ze ook speelden, het materiaal dat de band ter beschikking heeft, leende zich perfect om het Brusselse publiek om te toveren tot een gigantisch zangkoor. De AB stond stampvol, en wij zijn benieuwd in welke zaal we het vijftal de volgende keer te zien zullen krijgen. Dat er ook dan weer sfeer zal zijn, staat echter al vast
Setlist: Nightclub - Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) - Teenage Icon - Dream Lover – Wetsuit - Out on the Street - Your Love Is My Favourite Band - Post Break-Up Sex – Norgaard - All My Friends - Take It Easy – Handsome - No Hope - I Always Knew - If You Wanna - I Can’t Quit - Family Friend - Put It On A T-Shirt - Let’s Jump Off The Top - All in White
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Vaccines - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/142
Whenyoung - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/143
Organisatie: Live Nation
Bloc Party zette gisteren nog eens een stapje op Belgische bodem in Vorst Nationaal. Ze speelden er hun debuutplaat 'Silent Alarm' in haar volledigheid, en gelukkig maar ook. Waarom? De groep bestond in 2005 nog uit frontman Kele Okereke, gitarist Russell Lissack, bassist Gordon Moakes en drummer Matt Tong. Het viertal bracht met 'Silent Alarm' volgens velen één van de beste indie albums van de 21ste eeuw. Hits als “Banquet”, “Helicopter” en “This Modern Love” behoorden tot de soundtrack van zowat elke Britse tiener. Opvolger ‘A Weekend in the City’ was eens iets anders, maar de nieuwe sound werd nog op veel gejuich onthaald bij fans en critici. De albums die later kwamen, bereikten echter nooit het niveau van het eerste album. Daarnaast verlieten Gordon en Matt de groep, en hun afwezigheid was duidelijk voelbaar op ‘Hymns’, dat in 2016 uitkwam met vervangers Justin Harris op de bas en Louise Bartle op de drum. De elektronische sound werd niet door iedereen gesmaakt en steeds meer werd er met weemoed teruggedacht aan de gloriedagen van hun debuutalbum.
Tijdens deze tour staat ‘Silent Alarm’ echter centraal en kunnen fans rekenen op indierock met stevige gitaren. Het viertal was zo beleefd om stipt op tijd te komen en begon met “Compliments”. Niet erg vanzelfsprekend om je show daarmee te openen. Voor de echte fans wordt het snel duidelijk dat de setlist eigenlijk de omgekeerde volgorde van ‘Silent Alarm’ is. De minder catchy nummers die op het einde van het album verschijnen, kwamen dus eerst aan bod. Bloc Party kwam zo wel traag op gang, maar het was net daarom uitkijken naar al het explosievere materiaal. Met “So Here We Are” kregen we al meer stemwerk te horen vanuit het publiek. Bij “The Price of Gasoline” ontwaakten al heel wat headbangers, al waren er onder hen wel veel toegewijde (en dronken) Britten die naar Brussel kwamen, en “The Pioneers” hield Vorst in zijn greep met de profetische woorden ‘We will not be the last’.
Het concert ging in stijgende lijn naar boven, want daar kwam “This Modern Love”, dat na al die jaren nog steeds een pracht van een liefdesnummer blijkt te zijn. Dat het publiek nog altijd zo in zwijm valt wanneer Kele ‘This modern love breaks me’ zingt, is daar het ultieme bewijs van. Kele en co namen het publiek mee op een nostalgische trip naar 2005. ‘Do you want to come over and kill some time? Throw your arms around me.’ En zo geschiedde, Vorst omarmde ons viertal.
Kele straalde zelfzekerheid uit en kwam ook eens af met geestige quotes als ‘Shit’s about to get cray cray’. De nogal verlegen Russell Lissack bewoog ook af en toe, na twaalf jaar podiumervaring mag dat eigenlijk ook wel. Nieuwkomer Justin Harris doet het aardig goed op de bas en andere nieuwkomer Louise Bartle bleek een fenomenale drumster te zijn. Het gemis van Gordon Moakes en Matt Tong blijft groot en zal nog altijd voelbaar zijn. Op grote hits als “Helicopter” en “Banquet” bewees Louise echter dat ze een steengoede drumster is en wel haar mannetje kan staan tussen al dat mannelijk geweld. Ook Russell steelt hier de show met zijn solo’s. Zelf beweert hij dat ‘Silent Alarm’ volledig spelen voor hem eigenlijk één grote gitaarsolo is van een uur, een terechte opmerking zo blijkt. Dat is wel altijd de sterkte geweest van deze groep: Kele is overduidelijk de frontman, maar iedereen krijgt de kans om de aandacht op te eisen.
Wanneer Kele en kompanen na “Like Eating Glass” het podium verlieten, vroegen we ons af wat er nog in de bisronde gespeeld zou worden. Geen ‘Silent Alarm’-materiaal alvast. Dit blijkt toch een jammere zaak te zijn, want nummers als “Two More Years” en “The Prayer” konden het publiek niet volledig bekoren. Spijtig, want eindigen met ‘Silent Alarm’ zou zoveel effectiever geweest zijn. Ergens is het ook wel begrijpelijk dat ze een langere show met ander materiaal willen spelen. Met “Flux” kregen we wel nog een hit voorgeschoteld en een dijk van een afsluiter. Een confettibom maakte het helemaal af en deed het publiek voor een laatste keer losgaan. Bij het verlaten van het podium probeerde Kele nog wat confetti te vangen met zijn petje en Vorst ging al dansend de nacht in.
De groep heeft het nog altijd in zich. Indie rock à la Bloc Party trekt misschien niet meer hetzelfde publiek aan als tien jaar geleden, dat was te zien aan de lege plaatsen op het balkon. Een andere zaal had ongetwijfeld ook wel beter geweest. De geluidskwaliteit in Vorst was op sommige momenten ondermaats en de zaal mist echt de gezellige sfeer van een AB, een zaal die ze misschien wel hadden kunnen uitverkopen. Hoe dan ook werd het een memorabele nacht, en werd Bloc Party bedankt voor een nostalgische reis terug naar 2005.
Setlist: Compliments – Plans – Luno - So Here We Are - The Price of Gasoline - The Pioneers - This Modern Love - She’s Hearing Voices - Blue Light – Banquet - Positive Tension – Helicopter - Like Eating Glass - Two More Years - The Marshalls Are Dead - Little Thoughts - The Prayer - The Love Within – Octopus – Flux
met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Tales From The Pit – A Funtime Records Labelsamples
Een label waar wij het absoluut voor hebben, is het Belgische Funtime Records. FR werd eind jaren negentig opgestart door een aantal mensen van het Funtime magazine. Bedoeling was om (ondermeer financiële) ondersteuning te bieden aan talentvolle punkrock- en hardcorebands van eigen bodem die het moeilijk hadden om een label te vinden. Enkele van de eerste bands die zo steun kregen, waren onder meer Billy Liar, Homer, Circcle en Not That Straight.
Met de jaren groeide Funtime Records uit tot een echte platenmaatschappij en steeg het aantal nieuwe releases navenant. Heel wat nieuwe platen van Funtime Records-bands kwamen op Musiczine al aan bod (waaronder Octopussy’s, Campus en Second Base). Wie wil weten welke fijne bands er nog bij dit onafhankellijke punk- en hardcorelabel zitten, bekijkt best eens deze fijne verzamelaar.
Meer dan 23 groepen passeren de revue en daar zitten heel wat punkpop en punkrock-bands tussen zoals Exit On The Left, Homer, This Is A Standoff, Lost Department, Octopussy’s en Cornflames. Uiteraard komen op deze sampler ook een hele resem prima hardcorebands aan bod waaronder The Maple Room, Campus, Sparkle Of Hope en Musth.
Niet iedere band is zomaar een vakje te stoppen en zo vinden we op dit schijfje ook bands als PN, The Sedan Vault en Killbots.
‘Tales From the Pit’ is zo een knappe verzamelaar en een prachtige kans om de belangrijkste Belgische bands binnen genoemde genres te ontdekken (in zoverre u die nog niet kende natuurlijk).
Belangrijk te vermelden is dat dit een gratis(!) cd is. Veel kans dat u die op een van de festivals al wist te bemachtigen maar voor wie dat nog niet het geval is, lijkt het ons best contact op te nemen met de samensteller van deze verzamelaar (=Johan Quinten, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. ) of te surfen naar www.funtimerecords.com .
Stel je voor : je steekt al je energie, inspiratie en passie in een soundtrack voor één van de grootste epische films eind de jaren 60, nl. ‘2001 A space Odyssey’ van Stanley Kubrick. De verwachtingen zijn hoog, om dan vervangen te worden door o.a. “Also sprach Zarathustra” van Richard Strauss, “De blauwe Donau” van Johan Strauss II, en werk van Aram Katchaturian & György Ligeti. Deze klap kreeg Alex North te verwerken , en dan nog op de première van de film notabene. Dit leidde tot de ‘rejected score’ van Alex North. Gelukkig werd deze , na ongeveer 25 jaar, opnieuw opgerakeld door Jerry Goldsmith en uitgebracht door recordlabel Varèse Sarabande. Robert Towson van dit recordlabel kwam voor dit unieke concert, een korte uiteenzetting geven over het hoe en waarom van Kubricks ingrijpende beslissing. Heel attent van het Film Festival Gent zodat we een beter zicht kregen op het compleet plaatje.
Dit was uiteraard niet dé topic van deze avond, maar ongeveer 50 jaar na datum, kregen we de originele, ongebruikte track te horen en dat maakte dit concert toch een beetje saillant. Dirigent Dirk Brossé nam ons mee op een ruimtewandeling doorheen de jaren ’60, ’70, ’80 en ’90, alsook hedendaags werk.
Elke periode werd mooi ingeleid door de heer Thomas Vanderveken. Geheel in z’n eigen stijl, zorgde z’n kwinkslagen voor de nodige zuurstof in deze “ruimtelijke atmosfeer”.
De Heer Brossé is een benchmark voor kwaliteit en succes. Hij heeft duidelijk z’n stempel gezet in de wereld van filmmuziek, een man die noten transformeert in emoties. “The space is vast and infinite”. Wel, zo ook de mogelijkheden van Dirk Brossé. Hij heeft al veel orkesten voor zich gehad, maar dat de symbiose er is met het Brussels Philharmonic , voel je aan alles. Samen spelen ze geen muziek, ze ‘beleven’ de muziek.
En als gast word je er bijna in meegezogen, en dit ruimtethema benadrukt nog dit gevoel. Mede door de schermopstelling, en de kracht van de muziek maak je als het ware deel uit van het geheel. De werken van John Williams, Jerry Goldsmith, John Barry, Elliot Goldenthal, Harry Gregson-Williams, Ennio Morricone, Cliff Martinez en scores uit 'Star Wars', 'Star Trek', 'Alien', 'The Black Hole', 'Solaris', 'The Martian' en 'Black Mirror: USS Callister' nemen ons mee in een rollercoaster doorheen de ruimte. De rollercoaster krijgt als slotakkoord de wereldpremière van “Mine mission suite”, uit de recente film ‘Solo : A Star Wars Story’. Er uit gaan met een Big Bang , noemen ze dat.
En dat is ook de kracht van het Film Fest Gent. Het team van Patrick Duynslaeghers heeft met het Film Fest Gent ons land op de kaart gezet. Waar anderen alleen oog hebben voor de film en het visuele, wordt ook elk jaar de muziek in de spotlights gezet. Met Kinepolis Gent als uitvalsbasis, maar ook Studio Skoop, Sphinx & Kaskcinema voor het audiovisuele, heeft men met het Capitole, en de Vooruit, een stevige troefkaart in handen om hier het ‘live’-aspect er aan vast te koppelen. We gaan te vaak te snel voorbij aan wat de impact is van een soundtrack.
Muziek en beelden vormen de perfecte symbiose wat de filmliefhebber zo koestert. Het één brengt het ander naar een hoger niveau. Dit samen brengt alles naar een andere dimensie.
Misschien wel naar een dimensie “where no man has gone before…”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/196
Organisatie: Film Fest Gent
Een gebrek aan ambitie kan men opener Onmens moeilijk verwijten. Dit Gentse duo omschrijft zichzelf immers als ‘Belgium’s most explicit electronic music group’. Of dat ook klopt , laat ik in het midden maar op het podium was er alvast voldoende te beleven. De gitaar van de energieke Kasper Van Esbroeck klonk nijdig, dwars en steeds onvoorspelbaar. Naast hem zagen we een erg begeesterende zanger, Bert Minnaerts ofte Siegfried Burroughs, die tevens drummer is bij Kapitan Korsakov en verder nog in talloze andere projecten actief is. Hier liet hij zijn met echo overladen stem alle richtingen uitzwermen. De ene keer klonk hij als een volbloed rapper, een andere keer leek hij te solliciteren bij een death metal band om het volgende nummer als een dronken crooner over het podium te struinen. Vuurwerk genoeg op het podium maar dit was slechts de helft van het plaatje. De twee werden begeleid door een vooraf geprogrammeerde muur van elektronica die je in het beste geval ergens in de industrial hoek kon situeren maar te dikwijls goedkoop en schetterig klonk. Jammer maar misschien ben ik gewoon te oud voor dit soort onzin.
Alles komt terug! Nog maar pas Radio Birdman gezien en daar waren nu de Hot Snakes alweer. Deze band uit San Diego, Californië maakte het mooie weer tussen 1999 en 2005. Hun erfenis bestaat uit drie mooie platen en herinneringen aan een spetterend optreden in de Charlatan net voor de split. Mijn manke geheugen meende ze ook ooit al eens in De Kreun gezien te hebben maar bij navraag bleek ik ze te verwarren met Obits, een ander project van zanger-gitarist Rick Froberg. Diezelfde Froberg heeft verder samen met de andere gitarist, John Reis (ook bekend van Rocket From the Crypt) een verleden bij Drive Like Jehu. Mooi volk genoeg op het podium dus.
Eigenlijk zijn de Hot Snakes al sinds 2011 terug actief maar dit jaar verscheen er een nieuwe plaat, ‘Jericho Sirens’, wat de comeback compleet maakte.
Op de heenreis sloeg de twijfel plots toe. Die laatste plaat, zeker in vergelijking met hun vroeger werk, vind ik eigenlijk verre van geweldig maar toen de vier met een twintigtal minuten vertraging op het podium verschenen, bleek al zeer snel dat Hot Snakes live nog steeds een bom zijn. Misschien nog meer dan vroeger zelfs. Ze hadden er ook opvallend veel zin in. Vooral gitarist John Reis die meteen contact zocht met het publiek: praatjes makend met de mensen vooraan of zijn voet op iemands schouder posterend. Op een gegeven moment liet hij zelfs een fan zijn gitaar met de tanden toucheren.
Hot Snakes stonden nog steeds garant voor bijzonder strakke garagehardcore waarbij de hoge, ietwat benepen stem van Froberg en de kristalhelder hamerende gitaar van Reis de voornaamste kenmerken zijn. Aan een hels tempo werden de nummers, netjes evenredig geplukt uit hun vier platen, erdoor gejaagd.
Slechts een paar keer was er tijd voor een adempauze. Tijdens zo’n moment riep Reis plotseling “Kom dichterbij, we zijn niet gevaarlijk” waarbij hij vergat dat het volk reeds tegen het podium plakte en hij zonet zijn voet op het kale hoofd van een nietsvermoedende fotograaf had geplant.
Wat een genot om oude krakers als “Automatic midnight”, “Suicide invoice” of “I hate the kids” terug te horen. Niets hadden die aan frisheid ingeboet terwijl de nieuwe nummers dan toch niet zo bleek uitvielen als eerst gevreesd. Hoogtepunten zat natuurlijk maar als ik dan toch enkele uitschieters moet kiezen ga ik voor de eerste twee bisnummers die iets minder hard maar toch zo fonkelend klonken: “This mystic decade” en “Plenty for all”.
Zelden een groep gezien waar het spelplezier zo vanaf droop. Hopelijk duurt het dit keer geen dertien jaar eer we hen terugzien.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Alle artistieke vernieuwingsoperaties ten spijt, The Posies deden de jongste jaren vooral hun best om net niét als The Posies te klinken. Sterkhouders van het eerste uur Jon Auer en Ken Stringfellow, hét kwajongensduo bij uitstek als het over meerstemmige powerpop gaat, zagen de bui al hangen en lieten dit najaar de kans niet liggen om tijdens hun ‘30th anniversary tour’ enig eerherstel af te dwingen. Wat deze tour redelijk uniek maakt is dat de plooien met de originele ritmesectie Dave Fox (bas) en Mike Musburger (drums) na akkefietjes over fame and fortune eindelijk zijn glad gestreken; in De Kreun stonden dus dezelfde vier heren die 24 jaar geleden hun allereerste optreden op Kortrijkse bodem gaven in café Den Chips ... those were the days!
Dertig jaar on the road, het is uiteraard niet niks, maar zoals de setlist al snel duidelijk maakte hebben The Posies veruit de meeste potten gebroken in de 90ies. Niet meer dan logisch dus dat Auer en Stringfellow hun verjaardagsfeestje vooral hadden gebouwd rond ‘Frosting On The Beater’ (’93) en ‘Amazing Disgrace’ (’96), twee ‘classic’ albums die recent een tweede leven kregen in lijvige reissue versies. De uit die periode daterende symbiose tussen Big Star en Cheap Trick slaat live nog steeds de meeste gensters, zeker nu de The Posies na jarenlange verkenning van het less is more principe eindelijk terug een full electric band geworden zijn. Opvallend ook hoe popgrunge parels als “Dream All Day”, “Daily Mutilation”, “Please Return It” en “Definite Door” in geen tijden zo potig klonken dankzij de hernieuwde samenwerking met de geoliede ritmetandem Fox - Musburger.
Zelfs tijdens een nostalgisch best-of feestje als dit willen Auer en Stringfellow zichzelf blijven uitdagen. Zo doken ze midden in de set plots het publiek in om onversterkt het oudje “You Avoid Parties” op te rakelen. Even knetterde er een weemoedig kampvuurtje in De Kreun, en bleken The Hollies de coolste band ter wereld. Een ander (on)berekend risico die de twee boys from Seattle zowat elke avond nemen is het promoten van lokaal talent. Artist in residence Galine mocht een paar nummertjes komen meekreunen uit de laatste echt goeie Posies schijf, ‘Blood/Candy’ (‘10), maar verkwanselde door haar stuitende desinteresse een uitgelezen kans om haar aantal likes significant de hoogte in te jagen. Het contrast kon niet groter zijn met Auer’s veelbetekend vingertje richting hiernamaals tijdens de slotakkoorden van “So, Caroline”, opgedragen aan ‘s mans beste vriend en voormalig Posies drummer Darius Minwalla die na amper 39 lentes in 2015 onverwacht een ticket richting indie heaven in de bus kreeg.
Eindigen deden The Posies met twee dubbele uppercuts uit hun vetste jaren. Met de okselfrisse gitaarpop singles “Flavor Of The Month” en “Solar Sister” hebben Auer en Stringfellow menig zomerfestival ingepakt, en dat was in De Kreun niet anders.
Harder en donkerder klonken de finale adrenaline shots “Throwaway” en “Ontario”, waarna het verjaardagsfeestje zich verplaatste naar de merchandise stand waar de twee frontmannen als vanouds een potje gaan zwanzen met fans en selfie jagers. Nostalgie was vanavond even geen vies woord of een hol marketing product, maar een zelfrelativerende ode aan oude vriendschappen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Posies
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/99
Grand blue herion
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/100
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Als een indertijd succesvol album 30, 40 of 50 jaar oud wordt, brengt doorgaans het originele label vaak een herwerkte versie uit. Of dat gebeurt door een ander label dat intussen de rechten in handen heeft. Niet zo voor ‘Power In The Darkness’ van de Tom Robinson Band. Label EMI geeft niet thuis voor een heruitgave van dat album 40 jaar nadat het één van de bestverkochte albums van de UK werd. Dus brengt Tom Robinson zelf een nieuwe live-versie van het album uit. Met dezelfde tracklist als het origineel en met nagenoeg dezelfde extra nummers als indertijd. Die live-versie heeft hij opgenomen in de 100 Club in Londen, in 2017. Het live-album is digitaal beschikbaar en in een heel beperkte vinyl-oplage.
Het belang van het album kan nauwelijks overschat worden. Het is de brug tussen de eerder literaire, zelfs elitaire maatschappijkritiek van de generatie van Bob Dylan en Neil Young en de ongeleide maatschappij-afkeer van de eerste punkgeneratie. Robinson smokkelt soms haast onmerkbaar kritische noten in zijn lyrics door bv. kleine gevolgen van discriminatie of ander onrecht uit te vergroten om zo het hele probleem aan te kaarten. Maar in het begin van zijn carrière en op ‘Power In The Darkness’ gebeurde het toch eerder dat hij de problemen nog gewoon bij hun naam noemde. Hij nam het als eerste jonge rockster openlijk op voor de toen nog openlijk gediscrimineerde gemeenschap van homo’s en lesbiennes en bij uitbreiding voor iedereen die onrecht werd aangedaan.
Het leverde hem indertijd lof op van Amnesty International, terwijl de BBC tegelijk een aantal van zijn nummers in de ban sloeg wegens te aanstootgevend. Tom Robinson is o.m. dankzij ‘Power In The Darkness’ nog steeds een icoon in de Britse lgbt-gemeenschap, al waren er wel een paar zure opmerkingen toen hij, nadat hij eerst zelf uit de kast kwam als homo, later met een vrouw samenleefde.
De live-versies van het Power-album verschillen niet echt veel van die op het reguliere album. Je hoort natuurlijk dat Robinson’s stem flink wat kilometers op de teller heeft, maar dat compenseert hij met een karrevracht overgave en temperament. Van de originele band is enkel Tom Robinson nog actief, maar toenmalig gitarist Danny Kustow komt wel nog één nummer meespelen in de 100 club. De overige huidige bandleden spelen wel vaker mee met Tom Robinson sinds die solo op de planken staat en ook op zijn comebackalbum ‘Only The Now’ uit 2016: Faithless-drummer Andy Treacey, gitarist Adam Phillips (Richard Ashcroft) en Lee Forsyth Griffiths die zopas zelf het prachtige album ‘Silence=Death’ uitbracht.
Ook zonder de context is deze muziek om van te smullen, met klassiekers als “Grey Cortina”, “Up Against The Wall”, “Too Good To Be True” en “The Winter of ‘79”. En zelfs de minder bekende nummers maken duidelijk wat een talent Tom Robinson heeft als songschrijver. Als bonus krijg je er nog “Glad To Be Gay”, “Martin” en “2-4-6-8 Motorway” bovenop.
Het is jammer dat Tom Robinson niet langer jaarlijks naar België komt voor een intiem concert met zijn fans.
Sun Gods tekende deze zomer bij het Kortrijkse label MayWay Records. De eerste (digitale) single is "Subtle Science". Pas in het najaar van 2019 komt er een volledig album.
Sun Gods komt niet uit het niets. Aan de basis van deze band ligt Barefoot And The Shoes. Eén van de bandleden is Vincent Lembregts die ook in Chackie Jam en Glints speelt.
Sun Gods zit een beetje in hetzelfde straatje als de landgenoten van Portland, Milo Meskens, The Bony King Of Nowhere, Douglas Firs en Mooneye: prachtige, licht-melancholische dreampop met een mooie stem die helemaal in de spotlight gezet wordt. Die van Brent Buckler heeft op “Subtle Science” zelfs nauwelijks begeleiding nodig. De band kleurt prachtige herfst-pasteltinten, maar blijft netjes op de achtergrond.
Het label geeft nog Peter Gabriël en The War On Drugs mee als referenties, maar op deze single komt dat er nog niet helemaal uit. Bon Iver en Daniel Lanois horen we dan weer wel. Of Strand Of Oaks, of Beach House. Of Smith & Burrows (met Tom Smith van de Editors).
Eén single is nog wat weinig om een oordeel te vellen over het talent of het potentieel van deze Sun Gods, maar dat deze “Subtle Science” al opgepikt werd door radiozenders in Vlaanderen, Nederland en Mexico, geeft al aan dat er iets mooi te verwachten valt. Het najaar van 2019 is nog lang wachten. Hopelijk wachten deze Vlaamse zonnekinderen niet zo lang om nog zo’n bloedmooie single op ons los te laten.
Riven is de funeral-doomband van de Antwerpenaar Tom Mesens. Het is een beetje een experimentelere vorm van doommetal, met veel minder aandacht voor het metalaspect dan bij pakweg Iron Man. In de plaats komen violen, kerkorgels en piano heel prominent op het voorplan. En heel diepe grunts. Die lijken van nog dieper te komen dan de onderbuik. Het is een soort guturale grind-ruis die als een deken over de muziek gelegd werd.
Het debuutalbum ‘Hail To The King’ bevat drie tracks van elk zowat een kwartier lang. Ondanks dat er niet wordt opgebouwd naar één of meer punten, blijf je als luisteraar wel gefascineerd door deze slepende, zeurende doom, die soms naar de drone-metal van Sunn O))) lijkt te willen opschuiven.
Inzake compositie zijn de drie tracks elkaar waard, al is er een lichte voorkeur voor “The Bells Sound Once More”. Mesens heeft elk instrument een moment om te schitteren, alleen de drums hadden nog wat meer aandacht en liefde verdiend bij de opnames en in de productie (mix).
Dit is niet weggelegd voor de gemiddelde rock- of metalliefhebber, maar wie een beetje moeite wil doen en zich hier kan aan overleveren, krijgt er een fascinerende trip voor in de plaats. Wie er voor openstaat, kan altijd eerst eens de Bandcamp- of Spotifypagina van Riven checken. Als richtingaanwijzers zou ik Gateway, Svarthart, Eye Of Solitude en Mournful Congregation naar voren schuiven.
De nieuwe single van Mauger is uit. Frontman Matthias (ex- Sioen), gitarist Mauger Mortier, Jan en Jacob (beiden leden van Absynthe Minded) brengen ons originele en uitgepuurde indiepop. Daarboven gieten ze nog wat mooie melodieën en arrangementen zoals op “I’m Always Fine”. Ontdek hem hieronder op youtube. Volgend jaar wordt er een nieuw album verwacht.
https://youtu.be/HJ4Gqk6U3h0
Adrian Jones en Michel Simons vormden in 2013 het bijzondere project Jet Black Sea. Dit resulteerde in een bijzonder debuut 'The Path of least existence'. Medio 2017 verlegt de band gewoon nog meer grenzen binnen experimentele progressieve rock - met een knipoog naar andere muziekstijlen - op de schijf 'Absorption Lines'. Ook met de nieuwste 'The Overview Effect' blijft Jet Black Sea zichzelf heruitvinden. De plaat verwijst naar het boek van de Amerikaanse ruimtefilosoof Frank White, die in 1987 beschreef hoe een astronaut zijn blik vanuit de ruimte op de aarde verandert, en bij terugkomst meer waardering voor de schoonheid daarvan heeft opgedaan.
Met het instrumentale “Escape Velocity”, een song boordevol vreemd aanvoelende soundscapes, is het startsein gegeven van een waarlijk emotionele en beetje vreemd aanvoelende trip, waar Jet Black Sea naar goede gewoonte duchtig blijft experimenteren tot het oneindige. Op het ruim vijfendertig minuten lange titelnummer bouwt de band zijn sound verder uit, door nog meer te experimenteren en te improviseren met klanken en vocalen. De oneindige reeks invloeden die we hier ontdekken gaan van progressieve rock van Pink Floyd en Porcupine Tree over naar muziekstijlen als ambient. Hoewel ik me die eerste nog het meest voor de geest haal. Want net als Pink Floyd voegt de band enorm veel psychedelica toe aan zijn geluid, waardoor je onder hypnose wordt weggevoerd naar een andere planeet. Perfect passende bij het concept op deze schijf dus. Het slotnummer “Home [E.D.L.] (Entry, Descent, Landing)“ drijft je nog verder weg in het heelal, naar onbekende oorden.
Jet Black Sea weet zoveel gevoel te steken in de cd, dat u zich voorwaar een astronaut voelt die ver boven de planeet de aarde aanschouwt, met een lach en een traan. Door de filmische aanpak halen we ons dan ook heel bewust die beelden voor de geest. Met de ogen gesloten wanen ook wij ons heel hoog boven de wolken, waardoor de band in zijn opzet is geslaagd om dat boek van Frank White te verwoorden in songs die perfect die atmosfeer van het heelal weergeven.
Besluit: Net als bij de twee vorige prachtplaten, stimuleert Jet Black Sea de fantasie van de aanhoorder. Bewust kiest de band ervoor dat u zelf jouw fantasie laat werken tijdens het beluisteren daarvan. Net zoals bij Pink Floyd is de psychedelische impact zo groot, dat je je gewillig zult laten meevoeren, hoog boven die wolken. Jet Black Sea blijft eveneens de grenzen van het oneindige aftasten, en zichzelf telkens opnieuw heruitvinden. Waar het ooit begon met een indrukwekkend debuut, is dit een nieuwe bladzijde die voortborduurt op voorgaande ingeslagen wegen. Maar met toch weer een andere kijk op de zaak. Wat ons dan weer doet uitzien naar meer zulke bevreemdende, onaardse parels in de nabije of verre toekomst.
Tracklist:
1. The Overview Effect album trailer - Escape Velocity 04:12
2. The Overview Effect 35:49
3. Home (E.D.L.) 05:38
Progressieve rock/Ambient/Experimenteel
The Overview Effect
Jet Black Sea
Ah Desertfest, zoals ieder jaar in mijn verjaardagsweekend en het beste cadeau die ik ieder jaar krijg. Na mijn traditionele ‘ik verdwaal in Antwerpen richting mijn hostel’ en ‘ik verdwaal in Antwerpen richting de Trix’ was het tijd om terug drie dagen te genieten van het beste wat je in de stoner/doom/sludge/…-scene kunt vinden. Dit uiteraard in combinatie met enkele legale verdovende middelen om het net dat beetje extra te geven.
dag 1 - vrijdag 12 oktober 2018
Admiral Sir Cloudesley Shovell was de eerste band die ik deftig kon bekijken na eerst te verdwalen in Antwerpen en vervolgens wat doelloos rond te dwalen tussen de stages. Tevens was dit ook de eerste band van het festival waar ik sterk naar uitkeek. Ik had ze aangeraden en wil me nu al alvast excuseren aan de mensen die m’n advies hebben opgevolgd. Niet omdat ze zo slecht waren of zoiets, maar omdat ik ondervonden heb dat je die naam onmogelijk kan uitspreken terwijl uw vrienden vragen wat je wil zien en bijgevolg tot extra ongemak leidt. Normaal zou de muziek deze gruwelijke worsteling waard maken, maar dit viel eigenlijk vrij hard tegen. Een slechte show kon je het niet noemen, die zou immers interessanter geweest zijn om te reviewen. Het was gewoon bijster middelmatig wat zeer spijtig is aangezien ze zeker potentieel hebben om veel beter te zijn. Voornamelijk op vocaal vlak lieten ze steken vallen waarbij het op sommige momenten vrij vals klonk. De zaal bleef echter tijdens de gehele show mooi gevuld en qua sfeer was het zeker wel ok. Ah, volgende keer beter.
Mijn eerste ontdekking dit weekend vond plaats op de kleine Vulture Stage. Deze was vrij goed gevuld voor Lethvm, een sludgy post-metal band van Belgische makelij die zowat het tegenovergestelde speelt van wat je blij kan noemen. Het duurde niet lang voor mijn teleurstelling kwijt te spelen die ik eerder had meegemaakt aan de Canyon Stage. Wat ik hier aan het werk zag was voornamelijk een band met veel potentieel. De laatste tijd zijn er immers veel bands die deze stijl aan muziek spelen en de meeste er van doen dit goed, dit maakt het echter moeilijk om nog op te vallen in deze massa en dit doet Lethvm zeker. Ze hebben een eigen gezicht en weten heel goed hoe ze pakkende songs moeten schrijven. Ook opvallend is dat ze zich heel goed wisten aan te passen aan het klein podium, donkere atmosferische bands verliezen hier meestal wat sfeer doordat er teveel licht is en de bar die het grootste deel van de zaal inneemt trekt meestal veel volk aan die er eigenlijk gewoon een pintje komt drinken. Bij Lethvm was dit echter helemaal niet storend want hun muziek was meeslepend genoeg dat de zaal voor mij volledig verdween. Ik ben er vrij zeker van dat ik niet gewoon bewusteloos was dus het was wel degelijk de muziek. Een echte aanrader als je ze nog niet kent.
Orange Goblin. Zo nu kan ik de review eigenlijk al afsluiten of wil je nu werkelijk voor de 400’ste keer lezen dat ze nooit vervelen, iedere show verrassend zijn en gewoon ronduit fantastisch zijn zoals ik iedere keer zeg? Want dat was het nu ook trouwens. Het enige wat ik zou kunnen toevoegen is dat deze show nu niet onmiddellijk beter was dan alle andere shows die ik al gezien heb van deze band, maar dit is voornamelijk omdat de kwaliteit altijd zodanig hoog is dat het eigenlijk nauwelijks beter kan.
dag 2 - zaterdag 24 oktober 2018
Na de kortere dag op vrijdag waren we lekker opgewarmd voor de langere dagen. Die dag besloot ik te beginnen met een snuifje Earth Ship. Deze Duitse band is één van mijn recente ontdekkingen en toen ik zag dat ze wel degelijk op dit festival speelden kon ik niet anders dan ze gaan bekijken. Volgens Desertfest zelf spelen ze sludge rock en dit dekt de lading best wel goed. De zaal raakte al snel goed gevuld en ze speelden een stevige show, jammer genoeg vertrok er wel al een groot deel van het volk voor het einde van de set omdat Black Moth ging beginnen. Ahja, meer plaats voor mij! Een stevige set met een sterk uniek geluid en solide nummers, dit smaakt naar meer.
Krakow was de volgende op het lijstje en is jammer genoeg één van die bands waarvan ik altijd vergeet dat ze bestaan wat echt zonde is, hun muziek die zich ergens tussen post-rock en post-metal weet te plaatsen en er niet mee inzit om buiten de lijntjes te kleuren is immers van topkwaliteit. Op album ben ik altijd grote fan geweest (de keren dat ik er aan denk om er naar te luisteren). Nu was het de eerste keer dat ik ze ook wel degelijk live kon aanschouwen. De kleine barstage raakte al snel goed gevuld, maar behield gelukkig wel wat ademruimte. Ze speelden een meeslepende en dromerige set die voor het grootste deel me wel wist te boeien, maar op het einde van de set begon het voor mij jammer genoeg wat langdradig te worden. De kleine zaal wist immers niet de juiste atmosfeer te scheppen om me in een trance te houden wat bij dergelijke bands best wel noodzakelijk is. Dit is ook het enige minpunt want voor de rest was het fantastisch.
Wyatt E. mag zich onmiddellijk plaatsen in het lijstje van bands die ik nu iedere keer moet zien als ze in de buurt spelen. Persoonlijk had ik nog nooit van ze gehoord, maar een vriend van me wist me te vertellen dat ik ze moest zien en indien ik ze niet goed vond hij persoonlijk mijn toestemming om een mening te hebben over muziek zou intrekken. Die toestemming is eigenlijk al lang ingetrokken sinds ik harsh noise ben beginnen leuk vinden dus ik was nooit in gevaar. Nu bleek dat mijn vriend blijkbaar soms een zeer goeie keus kan maken want ik stond letterlijk van bij binnenkomst tot eind met open mond deze helden te aanschouwen. Muzikaal passen ze ergens tussen post-rock en drone, lekker veel drone. Tijdens hun gehele set hebben ze waarschijnlijk evenveel akkoorden als nummers gespeeld, maar toch slaagden ze er in met deze minimalistische aanpak om monsters van nummers neer te poten. Ik was dus op slag verliefd <3
Volgende op het lijstje is het altijd vrolijk Belgisch bandje Wiegedood (ik blijf jaloers op die bandnaam). Zoals je wel kan verwachten met zo’n bandnaam was de sfeer ongeveer het exact omgekeerde van wat ik bij Orange Goblin mocht ervaren. Kil, doods en deprimerend dus. Wiegedood was een beetje de vreemde eend in de bijt aangezien hun muziek als enorm harde en scherpe post-black metal kan omschreven worden. Als je hoopt op één of andere catharsis waarbij je gewoon lekker wat negatieve emoties er uit kan janken en je nadien beter voelt zit je niet echt goed bij deze band. Ze sleuren je mee de diepte in en laten je daar dan ook achter, verward en alleen. Een vriendin van me wist achter de show te vertellen dat het één van de beste was die ze ooit gezien heeft, maar letterlijk enkel negatieve gevoelens erbij kon ervaren die ze overigens de rest van het festival heeft behouden.
Aangezien suïcidaal depressief worden in het midden van een festival nu niet onmiddellijk voor goeie reviews zorgt was het nodig om eventjes in een andere atmosfeer te vertoeven. De space rock van Yuri Gagarin was hier perfect voor. De band speelt exact wat je je voorstelt bij het lezen van de naam en ze doen het goed, zeer goed. Het is moeilijk om de show te omschrijven aangezien het een totaal belevenis is. Opvallend was hoe hard deze muziek eigenlijk was, space rock heeft nogal vaak de neiging zichzelf te verliezen in zweverige, psychedelische soundscapes waarbij je voornamelijk zin krijgt om een dutje te doen. Verder was het muzikaal ook zeer divers voor het genre, ze weten een uniek geluid te produceren en een frisse wind te blazen in een genre waarvan ik dacht dat letterlijk alles al gespeeld was. Een leuke ontdekking!
Het is een beetje gemeen tegenover de andere bands die vandaag speelden, maar als eerlijke reviewer moet ik wel toegeven dat ik tijdens al jullie sets zat uit te kijken naar Dopethrone. Het is nu de derde keer dit jaar dat ik ze live kan zien en veruit de beste keer dat ik ze gezien heb. De zaal was perfect gemaakt voor hen en het duurde niet lang vooraleer het publiek verdronk in smerige sludge die geen gelijke kent. Woorden schieten me tekort om te beschrijven hoe fantastisch dit was.
Het enige wat wel voor problemen zorgde was de gigantische hitte. Het was gedurende het festival al behoorlijk warm, maar bij Dopethrone was het werkelijk ondragelijk wat toch wel een beetje een domper was voor mij. Waarschijnlijk deed het universum dit expres want indien die kleine domper er niet was zou de show zodanig hard gegaan zijn dat alles ineen zou geklapt zijn in een allesverslindende singulariteit.
dag 3 - zondag 14 oktober 2018
Na op een gruwelijk vroeg uur te moeten opstaan omdat ik mijn burgerplicht moest gaan vervullen en dus eventjes heen en weer mocht naar Antwerpen was ik een beetje in een slechte mood, maar toch helemaal klaar voor wat al weer de laatste dag was.
Het eerste wat ik besloot om te bekijken was de bluesrock van Child. Helaas was ik echt niet in de juiste stemming om dit te appreciëren en in plaats van vrolijk werd ik geïrriteerd. Veel nut had het dus niet om nog verder te luisteren en ben ik het ook afgetrapt. Sorry jongens, hopelijk zie ik jullie de volgende keer wanneer ik niet om 6u mocht opstaan om vervolgens 4u op de trein te zitten.
Aangezien mijn gemoedstoestand er niet echt op aan het verbeteren was leek het alsof deze dag serieus ging tegenvallen. Maar toen plots als een mirakel was er daar My Sleeping Karma. Als iemand beweert niet in een goeie vibe te geraken van deze band dan zit je met een slecht vermomde alien die het concept menselijke emoties overduidelijk nog niet onder de knie heeft want volgens mij is het onmogelijk om niet blij te worden van deze band. Wie toevallig mijn review van twee jaar geleden gelezen heeft zal wel nu ongeveer hetzelfde te zien krijgen. Het was terug fenomenaal, een uur durende droom met prachtige achtergrondprojecties waarop de riffs je richting Nirvana sleurden. Een verbetering tegenover vorige keer was er niet, maar ik ben vrij zeker dat het gewoon onmogelijk is om het beter te doen dan dit. Boek ze nog duizend keer Desertfest, ik smeek het jullie!
Vervolgens was het tijd om EINDELIJK Acid King te zien. Dit keer speelde er gelukkig geen middelmatige black metal band om me af te leiden, dus ik zorgde ervoor dat ik al ruimschoots aanwezig was zodat ik de volledige set mocht aanschouwen. Nu bleek dat ik eigenlijk gerust m’n tijd mocht genomen hebben want al vrij snel traden er technische problemen op waarbij het een tijdje stil was op het podium. Na wat vervangingen konden ze echter snel verder spelen en de hiatus was onmiddellijk vergeten. Er is maar één manier waarop ik deze show kan beschrijven en dat is ‘niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice’. Indien dit niet voldoende is voor je dan heb je duidelijk een belangrijk deel van de menselijke ervaring gemist en het spijt me verschrikkelijk. Het enige negatieve aan deze show was dat ik mezelf in het verleden nu nog meer haat omdat ik ze bewust geskipt heb om een andere band te zien.
Vervolgens nemen een kleine tijdssprong richting de minst objectieve review van dit festival, Amenra! Zodra Elder afgelopen was ben ik mij direct vanvoor in het midden gaan plaatsen want ik weiger een Amenra show vanop een andere positie mee te maken. Vanaf de eerste klank begon ik al kippenvel te krijgen en zodra de eerste door merg en been gaande schreeuw weerklonk door de zaal mocht ik al een traantje wegpinken, dit gebeurde zowat in de hele set. Dit was tevens ook de eerste keer dat ik Amenra met dergelijk fenomenaal geluid mocht aanschouwen. De Trix staat ervoor gekend, maar dit kwam in de buurt van perfectie.
Één grote domper was echter terug de vloek van op een festival spelen, zatte eikels die hun plezier halen uit sfeer verpesten. Ik snap perfect dat Amenra je ding niet is, het slaat inderdaad wel wat tegen dat het dan de headliner is en al zeker de afsluiter. Als dit gebeurt ga dan toch gewoon naar een andere band en als je dan toch persé wil kijken ga je dan niet helemaal vooraan gaan zetten om vervolgens een paringsroep naar je medemens te roepen gedurende ieder stil moment in de set. Dat het publiek hier niet zo mee gediend was , werd al snel duidelijk, maar sociale cues werken niet zo goed bij bepaalde mensen.
Bedankt Amenra voor de fantastische set, maar de volgende keer neem ik toch een stroomstok mee om storende elementen te verwijderen.
Een band als Amenra als afsluiter nemen om vervolgens op een redelijk uur te gaan slapen zodat je lichaam wat kan rusten na een zwaar weekend. Dit is de verantwoordelijke keuze die verstandige mensen nemen. Aangezien deze review nog verder loopt na Amenra ben ik overduidelijk niet één van die mensen. Voor de niet zo verantwoordelijke mens was er nog een niet zo verantwoordelijke band, namelijk Whores. Na een korte verwarring waarbij ik dacht dat het om één of andere obscure grindcoreband ging uit 2008 (Vraag me niet waarom, m’n brein doet dat soms eens) bleek het dus om een heerlijke noise rock/sludge metal band te gaan. Volgens Desertfest spelen ze iets genaamd amphetamine reptile noise rock, als doorwinterde muzikale elitist/arrogante eikel kan ik je verzekeren dat dit genre niet bestaat maar het zou wel moeten. Het zou best wel eens kunnen dat ze een soort van geluidsvormige variant van amfetamines hebben weten te produceren want normaal bestaat het publiek bij een afsluiter na de headliner op zondag voor de helft uit mensen die te moe zijn om te bewegen en de andere helft te scheef zijn om te bewegen.
Whores leek er echter in te slagen om op een verdachte manier een serieuze scheut dopamine bij iedereen te laten lossen en het duurde niet lang voor het feestje om op gang te komen. Dat ik achteraf om 6u sochtends aan een willekeurig hotel zat in Antwerpen is duidelijk ook een gevolg hiervan.
Hoe was Desertfest dit jaar? Hetzelfde zoals altijd, fantastisch dus. Ik ga zelfs de moeite niet meer doen om me nog af te vragen of ze dit gaan overtreffen volgend jaar want dat doen ze waarschijnlijk toch gewoon weer. Organisatorisch was er eigenlijk niet echt iets anders, je kon overal vlot door en er is weinig om over te klagen. Verbazend was wel dat de belachelijk hoge prijs voor pintjes en frisdrank waarbij een Duvel dan plots verkocht werd voor een prijs die je op café nauwelijks kan vinden. Schade aan mijn lever is dus duidelijk de schuld van de organisatie en niet omdat ik onverantwoordelijk was!
Neem gerust een kijkje naar de pics via
http://www.creepingmackroki.be/index.php/concerten-2012/concerts-2018
Organisatie: Desertfest, Belgium
Lokale helden (ik schreef bijna veteranen maar in vergelijking met de mannen die nog moesten komen zijn dit nog dartele veulens) The F’kk’n’ G’dd’mn Luckies mochten de avond openen en gaven ons precies wat we verwacht hadden, niet veel dus. Dat laatste mag je zelfs als een compliment zien. Met minimale middelen brachten ze geblutste, lofi trashblues waarop het steeds heerlijk meedeinen was. Veel was daar dus niet voor nodig: de knallende drums van Stevie en de rammende, kaduuk klinkende gitaar en de in bier gemarineerde rasp van Saftn’ volstonden ruimschoots. Naar ik meende te horen , gingen de meeste songs over bier, de rest waarschijnlijk ook en daar is niets mis mee. Want wat rest er ons meer dan bier, na een alweer deprimerende verkiezingsuitslag.
Mijn verwachtingen voor Radio Birdman waren niet bijster hooggespannen. Ik heb nog vage herinneringen van een optreden waarin een verwaande Rob Younger de boel vakkundig om zeep hielp. Bovendien las ik een recensie van een optreden, enkele dagen eerder in Haarlem, waaruit bleek dat Radio Birdman vandaag enkel nog een stel net niet dementerende bejaarden zou zijn. En teert de band nu wel niet erg lang op het oude succes? Ze maakten amper drie studioalbums, de laatste (het verwaarloosbare ‘Zeno Beach’) dateert van 2006, maar eigenlijk draait alles nog altijd om hun debuutplaat, ‘Radios Appear’, waaruit het leeuwendeel van de nummers werden geplukt.
De legende wil dat Deniz Tek (oorspronkelijk van Ann Arbor, Michigan) in 1973 in Detroit toevallig de gitaar van Fred Sonic Smith kocht, MC5 was toen net gesplit. Een jaar later houdt hij in Sydney met Rob Younger Radio Birdman (genoemd naar het verkeerd verstane ‘radio burnin’’, een regel uit de Stooges song “1970”) boven de doopvont. In ‘77 volgt dan dat debuut, het klassiek geworden ‘Radios Appear’, waarop een mix van messcherpe Detroitrock en een snuifje surf resulteert in unieke Australische protopunk. Na de tweede plaat in 1981, ‘Living Eyes’ split de band om vanaf 1996 een sluimerend bestaan te leiden.
In Kortrijk waren er toch drie van de vier mannen van het eerste uur bij: Deniz Tek (gitaar), Pip Hoyle (toetsen) en zanger Rob Younger. Dat alleen al was een prestatie op zich. De groep opende nogal mak met “Do the pop” terwijl de klankbalans verre van optimaal was, de keys waren bijna niet te horen.
Rob Younger, die er eerder uitzag alsof hij zopas bevrijd was uit Auschwitz, leek zijn spastisch snokkende lichaam niet onder controle te hebben. Het was geen gezicht maar de man bleek nog redelijk bij stem en stelde zich dit keer bescheiden op. Maar het heilige vuur miste ik toch in dat begin en waarom ze The Doors’ “Not to touch the earth” (een wat vergeten nummer uit ‘Waiting for the sun’) coverden vraag ik me nog altijd af. Naarmate de set vorderde en de klank wat beter werd , kreeg de band meer grip op de zaak en werd het nog heel mooi. Deniz Tek zorgde geregeld voor vuurwerk op gitaar terwijl songs als “Alone in the endzone”en “Man with golden helmet” (voorzien van een sublieme piano) niet stuk te krijgen zijn. Tijdens “Hand of Law” liet surfliefhebber Deniz Tek zich nog eens gaan door er een flard “Pipeline” (The Chantays) tussen te gooien.
Er werd afgesloten met het razende “New race”, misschien wel hun beste nummer. Het oplapwerk in de kleedkamer had blijkbaar heel wat voeten in de aarde maar uiteindelijk kwamen de zes terug voor een indrukwekkende bisronde. Daarin gingen ze verder op het elan waarmee ze de set gestopt waren en diepten ze drie knallers uit hun prille beginperiode op: “Anglo girl desire”, “Aloha Steve & Danno” en “T.V. Eye” (The Stooges) waarmee ze bewezen dat ze ooit even een punkband waren geweest die er echt wel toe deed.
Overtuigend over de ganse lijn was het zeker niet, toch blij dat ik de heren nog eens aan het werk zag want de afschrijvingstermijn moet nu toch stilaan verlopen zijn.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Al sinds de oprichting van Beach House in 2005 betoveren Alex Scally en Vitoria Legrand ons met hun hypnotiserende dreampop . Opnieuw kwamen we terecht in een bedwelmend, meeslepende sfeertje van atmosferische en dromerige klanktapijten , gedrenkt in melancholie. Anderhalf uur hoorden we in een uitverkocht AB een carrière overzicht van traag slepend en (licht) pulserend materiaal, vertederend en extravert .
De doomy indiepoppers staan al voor de vierde maal . “We’re getting old” stamelde Victoria van achter haar keys . Haar verschijning, haar zang en de lang wapperende haren doen ergens Nico van de V.U. opborrelen . In al die jaren horen we die fragiele , breekbare , timide , donkere , grimmige en hartige, openbloeiende sound . De zweverige klanken worden door solide drums sterker ondersteund .
In het voorjaar verscheen ‘7’ , een kleine drie jaar na ‘Depression cherry’ en ‘Thank your lucky stars’ . De productie was in handen van Sonic Boom-er Pete Kember , die de stijl van z’n Spacemen 3 en andere space/psychedelica pop bands toevoegt.
We worden opnieuw meegevoerd in hun geluidskunst ; het kleurenpalet op het grote scherm doet z’n werk en spreekt tot de verbeelding en mooi zijn de schaduwen van de drie , die schakeren op het podium.
“Levitation” zet meteen de toon . De zacht fluwelen en (diep)grauwe vocals zijn verstrengeld in het kenmerkende, voortkabbelende Beach House geluid. “PPP” is forser, krachtiger van aard en op het gekende “lLzuli” twinkelt , fonkelt; de keys en drums nemen het voortouw.
Daarna zitten we in de zweverige , etherische spiraal van stemmige , sfeervolle , dromerige nummers als “Space song” , “Black car” en de nieuwe “Drunk in LA”, “Girl of the year” en “l’Inconnue” . Een soundtrackgevoel ervaren we van weidse landschappen en Air heeft hier een patent .
Het tempo wordt opgedreven , de trage, slepende , repeterende ritmiek is geïnjecteerd van tempoversnellingen en wordt feller, verbetener door de grooves . In de aanzwellende opbouw gaan we in de invloedssferen van hun producer , en postrock krijgt een duw voorwaarts door die verontrustende , donkere onderlaag . De sound davert en stroboscoops doen hun werk op “Dive” , de perfecter afsluiter in dit genre .
Door de jaren wordt het drietal nog steeds sterk onthaald . Beheerst weet Beach House om te gaan met hun dromerige , genietbare , onderkoelde, frisse geluidskunst . We worden meegevoerd in hun bezwerende , grillige dreampop . Die verschillende kenmerken zorgen nog steeds voor een uniek sfeertje . Mooi dus wat het trio verwezenlijkt . Beach House is helemaal terug!
Organisatie: Toutpartout ism Ancienne Belgique, Brussel
'Don't believe the Hype'. Met dit in gedachten, vertrokken we op zaterdagavond naar Botanique , Brussel voor een band die door sommige Engelse media bijna wordt aanzien als het nieuwste wereldwonder. Pale Waves bracht met 'My Mind Makes Noises' een debuut uit dat voor uiteenlopende reacties zorgt. Van 'een zoveelste new wave/postpunk kopie 'tot 'de nieuwste parel' tot 'een band met potentieel, die vooral nog moet groeien'. Het deed ons besluiten om zelf eens te gaan zien naar de nieuwste Hype uit Manchester. We kunnen ons trouwens nog het best vinden in die laatste stelling, zo zou naderhand blijken. De Rotonde was compleet vol gelopen, met een opvallend jong publiek die de teksten ondertussen had vanbuiten geleerd, en Pale Waves in de ganse set warm onthaalt.
Aanstekelijk synthpop om op te warmen
Voorprogramma zijn is doorgaans een ondankbare taak. De band in kwestie moet alles uit de kast halen om een publiek, dat eigenlijk enkel komt voor de hoofdact, over de streep te trekken. Sommige van hen vallen dan ook al te vaak door de mand. Maar je hebt zo artiesten die over voldoende charisma beschikken om die klus met brio tot een goed einde te brengen. Ninety's Story (****) mogen we tot deze laatste categorie rekenen. Dit duo brengt een aanstekelijk potje synthpop dat van begin tot einde aan de ribben kleeft. Een gewonnen thuismatch zou je kunnen stellen, het Franse duo pakte het publiek uiteindelijk met het grootste gemak in, na een toch eerder moeizame start. Dat enthousiasme op het podium, een aangeboren charisma samen met gezapige tot catchy refreinen naar voor brengen waarop stil staan onmogelijk is, zorgt er uiteindelijk voor dat de handen prompt op elkaar gaan, en Ninety's Story een overgroot deel van de zaal uit zijn hand kon doen eten. Missie geslaagd, en een Electro/synthpop duo om in het oog te houden, naar de toekomst gericht.
Geef hen tijd om te groeien...
Pale Waves (****) moest eigenlijk totaal geen inspanning leveren om dat publiek over de streep te trekken. Al vanaf de wat vreemde intro reageert de zaal overenthousiast op ondertussen al bekende songs als “Televison Romance” en “Kiss”. Goed begonnen is half gewonnen dachten de dames en heren. De registers worden verder open getrokken met “Eighteen”, “Black” en “Red”. Twee songs die nog maar eens aantonen dat Pale Waves ook heel snoeihard kan uithalen trouwens. Nog een opvallende vaststelling. Pale Waves brengt new wave/post punk die doet terugdenken aan de jaren '80, maar in een fris en monter kleedje gestoken. Samen met deze band is een nieuwe generatie opgestaan die deze muziekstijl omarmt. Want, zoals we eerder hadden aangegeven, stond de zaal boordevol piepjong en wild enthousiast reageerde fans die elke songs uit volle borst mee zingen. Dat enthousiasme werkt bovendien enorm aanstekelijk. De band was duidelijk diep onder de indruk van zoveel enthousiasme, en legt de lat prompt nog wat hoger. Hoewel de instrumentale omkadering daarbij heel belangrijk is, is het de charismatische en tot de verbeelding sprekende frontvrouw Heather die de meeste aandacht naar zich toetrekt. Stond ze in het begin redelijk bedeesd op dat podium, eens ze aanvoelde dat ze deze wedstrijd gemakkelijk kon winnen, spreekt Heather haar publiek voortdurend aan.
Pale Waves krijgt in sommige media het verwijt steeds uit datzelfde vaatje te tappen? Dat blijkt ook niet helemaal waar te zijn. Zo zijn er intieme momenten zoals bij “She” waar Heather’s breekbare stem je een krop in de keel bezorgt, en worden we prompt weggevoerd in donkere gedachten boordevol weemoed en melancholie. Later in de set worden alle registers dan weer compleet open gegooid in een wervelende finale met “Noises” en “My Obsession”, trouwens wederom uit volle borst meegebruld door dat enthousiast publiek, waaruit blijkt dat Pale Waves een heel veelzijdige band is, die zich niet in een bepaald hokje laat duwen, ook dat siert hen.
Het is dan ook een beetje jammer dat na de regulaire set geen bisnummer meer volgde, waardoor de ultieme kers op de taart ontbreekt. Maar dat is een beetje muggenziften, want de band had er voor gezorgd dat we onze sceptische kijk op de zaak prompt naar de vuilnisbak mochten doorverwijzen.
Besluit: Pale Waves vindt de new wave wellicht niet opnieuw uit. Maar geeft daar wel een eigenzinnige draai aan, en beschikt vooral over zeer tot de verbeelding sprekende frontvrouw, die perfect weet hoe ze haar publiek uit haar hand kan doen eten. De overige bandleden stonden er een beetje statisch bij, maar blijken één voor één virtuozen te zijn die klanken boordevol magie uit hun instrumenten toveren.
Kortom, op basis van dit optreden in de Botanique, hopen we vooral dat Pale Waves de kans krijgt om te groeien. Want Pale Waves heeft zeker en vast potentieel om ooit potten te breken. Zoveel is duidelijk.
Setlist: Television Romance – Kiss – Eighteen - New Years Eve – Red – Heavenly – Black – She - Came in Close - The Tide - One More Time – Noises - My Obsession - There’s A Honey
Organisatie: Botanique, Brussel
Hanna Paulsberg heeft met Gurls dit jaar een album uit ‘Run Boy Ru’ en ook met haar Hanna Paulsberg Concept heeft ze een album uit ‘Daughter of the Sun’. Tijd voor een kleine kennismaking.
Het meest voor de hand liggende verschil voor mij is waarschijnlijk dat GURLS meer popgerelateerd is en het andere project met name Hanna Paulsberg Concept echt jazz is. Ik hou van spelen met en componeren voor GURLS, maar de muziek die we samen spelen in Hanna Paulsberg Concept ligt dichter bij mijn hart en is de reden waarom ik saxofoon speel.
De Afrikaanse invloeden zijn altijd al erg aanwezig geweest in het kwartet, nog voordat Magnus binnenkwam. We hebben onze muzikale wortels diep in de Afro-Amerikaanse jazztraditie, het is een traditie die we liefhebben en bewonderen.
Het was altijd belangrijk voor mij dat muziek organisch, natuurlijk, levend zou moeten klinken. Dit is ook mogelijk met elektronische instrumenten, maar voor mij hebben akoestische instrumenten altijd als een meer natuurlijke manier gevoeld om die kwaliteit te bereiken. Ik denk dat ik ook van akoestische installaties houd omdat het gemakkelijker is om zacht te spelen. Wanneer de dingen te luid worden, verdwijnen zoveel details en dat vind ik bijzonder jammer.
Ik heb de nummers alleen gemaakt, maar het nummer “Serianna” is het nummer van de bassist Trygve Fiske dat hij schreef voor zijn pasgeboren dochter.
De ruimte is de plaats. :)
Ik weet het niet, misschien? Mijn vader zegt dat dit het minst toegankelijke album is dat ik tot nu toe heb gemaakt. Maar ik vind eigenlijk dat het vrij toegankelijk is.
Onze drummer las een boek over Hatshepsut, een van de weinige vrouwelijke farao's die ooit bestonden. Blijkbaar was ze een zeer sterke en succesvolle leider, maar na haar dood probeerden de mannen die achter haar aan kwamen haar prestaties te verbergen. Het album is dus een eerbetoon aan haar en alle andere sterke vrouwen die harder hebben moeten vechten om erkenning te krijgen vanwege hun geslacht. Ze werd ‘Daughter of the Sun’ genoemd.
Ik ben een paar keer naar het North Sea Jazz Festival geweest met het Trondheim Jazz Orchestra. Maar ik kijk er erg naar uit om met GURLS te komen, ik denk dat het heel leuk zal zijn. Van ons mag het publiek ongetwijfeld een groovy, intiem en leuk concert verwachten!
Bedankt voor je tijd en veel succes.
Thanks for your time and lots of success.
Recent ontviel ons Charles Aznavour, één van invloedrijkste Franstalige muzikanten uit de tweede helft van de 20ste eeuw. Samen met generatiegenoten zoals Gilbert Bécaud en Yves Montand, inspireerde hij talrijke zangers en muzikanten in Frankrijk en ver daarbuiten. Eén van hen is de Frans-Guadeloupse zanger Julien Clerc, die eind jaren ’60 triomfeert als hij mag aantreden in het voorprogramma van Gilbert Bécaud.
Ondertussen staat ook hij al 50 jaar op de scène en om dit te vieren trekt Julien Clerc door Europa met La tournée des 50 ans. Een greatest hits, zeg maar. Uitverkopen doet de Parijse zanger Vorst Nationaal niet, maar toch lijkt de zaal zaterdagavond tot de nok gevuld.
Clerc geeft de aftrap met “Utile” uit 1992 en de meezinger “Je t’aime etc.”, een single uit het album ‘Á nos amours’ uit 2017, waaruit hij later op de avond ook “À vous jusqu’à la fin du monde” brengt.
Geïnspireerd door de mei ’68-beweging aan de Sorbonne en de hippiegemeenschap in de Verenigde Staten, schrijft Clerc “La Californie”, een uptempo nummer dat hij in Vorst met verve brengt. Uit deze periode dateren ook het luid gescandeerde “La Cavalerie” en “Laissons entrer le soleil” uit de musical Hair. Mijn persoonlijke favoriet “Ce n’est rien” brengt Julien Clerc aan de piano en is een eerste hoogtepunt van de avond.
Julien Clerc wordt altijd in één adem genoemd met zijn tekstschrijvers, die wil hij op deze tournee dan ook in de bloemetjes zetten. “Si on chantait” en “Coeur de Volcan” markeren de vruchtbare samenwerking met Étienne Roda-Gil, die voor hem tal van teksten schreef. In “Quatre heures du matin” herdenkt hij zijn jeugdvriend en tekstschrijver Maurice Vallet (alias ‘Momo’), en met “Si j’étais elle”, uitgebracht op het gelijknamige album uit 2000, viert hij de auteur in Carla Bruni. De tekst van “Partir”, over het leven on the road, is dan weer van de legendarische Jean-Loup Dabadie.
Voor hij de hit “This Melody” inzet, vertelt Julien Clerc een anekdote over de Franse komiek Coluche, die op een feestje van Clerc toekwam verkleed als ‘een bokaal noten’. Hij wilde de zanglijn ‘dans ce pays, dont les fruits sont si beaux, qu'on se contente des noyaux’, uitbeelden. Volgt het wollige “Chanson d'Émilie et du grand oiseau”, een nummer uit de musical ‘Émilie Jolie’ uit 1979, waarvoor het gastzangeresje Chloé wordt ingeschakeld. Het in bossa nova-tempo “La Jupe en Laine” en het ietwat kleffe “Femmes, je vous aime”, geeft dan weer uiting aan zijn meer dan grote bewondering voor het vrouwelijk geslacht. Ook “Mélissa” borduurt verder op hetzelfde thema en wordt luidkeels meegezongen, toch een pittige tekst in deze #Me Too tijden.
Een prachtig moment volgt wanneer Julien Clerc de tonen inzet van “C’est en septembre”, het nummer van Gilbert Bécaud dat het einde van de zomer viert in het door toeristen geteisterde zuiden van Frankrijk (Bécaud groeide op in Toulon). Een hommage aan zijn leermeester die hem op jonge leeftijd al de kans gaf om te schitteren in de mythische Olympia. Ook een nummer van Aznavour kan op deze avond niet ontbreken: “For me Formidable” wordt luidkeels meegezongen.
Julien Clerc is het befaamdst om zijn tijdloze love songs, die hij als geen ander weet te brengen met zijn zachte, unieke stemtimbre. Het bloedmooie “Fais-moi une place”, een romantisch eerbetoon aan zijn geliefde, op de prachtige tekst van Françoise Hardy, doet de zaal een eerste keer verstommen. Met “Ma Préférence”, een nummer dat Julien Clerc schreef voor de Franse actrice Miou-Miou, waarmee hij in 1975 de film ‘D'amour et d'eau fraîche’ draait, beleeft Brussel opnieuw een hoogtepunt. Miou-Miou werd toen immers als een ‘duivelse’ partij beschouwd en in dit nummer legt Julien Clerc alle criticasters op poëtische, subtiele wijze het zwijgen op. Het populaire “Hélène” tenslotte, ook bij ons een grote hit, veroorzaakt een stormloop naar het podium met bloemen en oplichtende smartphones (hadden we dit niet nog al eens meegemaakt bij Adamo?).
Julien Clerc sluit af met twee bisnummers, waaronder “Travailler c’est trop dur” aan de piano. Voor het aanwezig publiek had hij echter nog wat mogen blijven doorwerken. De avond leek te kort voor onder meer “Nouveau Big Bang, J’ai le coeur trop grand pour moi” en nog zoveel andere nummers van deze productieve muzikant. Ondanks zijn 71 lentes, hopen we toch op een vervolgtournée binnen een aantal jaren.
photo homepag - Sadaka Edmond/SIPA
Organisatie: Next-Step
Stipt op tijd startte een klein ‘voorprogramma’ waarbij Joachim Cooder in enkele nummers zijn ding mocht doen. Hij bracht een soort ‘wereldmuziek’ waarbij het moeilijk uit te maken was wat de bron van de klanken was. Dat intrigeerde ons en wat opzoekwerk leverde snel een antwoord: voor de meeste nummers begon Cooder met het creëren van een loop van klanken die hij produceerde met een elektrische mbira (een product van Array Instruments).. Wie zich hiervan een idee wil vormen, vraagt het eens aan Mr. Google. Naast hem tokkelde ene Sam Gendel op de gitaar. Na een drietal nummers (wat voor de meerderheid van het publiek waarschijnlijk volstond) beloofden ze dat ze meteen terug zouden komen…
Enkele minuten later schept Sam Gendel een bevreemdende sfeer met een soundscape op elektronisch versterkte sax. Daar bovenop creëert de slidegitaar ”Nobody's Fault But Mine”, een eerste bluesklassieker van Blind Willie Johnson. Doorheen de avond brengt Ry Cooder op sublieme wijze een mix van eigen werk met parels uit het Great American Songbook. “Everybody Ought to Treat a Stranger Right” stamt ook uit de jaren ‘30 toen de Grote Depressie de VS teisterde. Maar het thema is nog altijd even actueel. Het is fijn voor gitaristen dat hun spel met de jaren alleen maar verbetert zolang ze gespaard blijven van reumatiek. Voor zangers ligt het een stuk moeilijker om hún instrument gaaf te houden want niets is zieliger dan een zanger met stembanden die het aflaten. Ry Cooder prijst zich gelukkig als prille zeventiger met vingers en stem die nog even levenslustig zijn als in de vorige eeuw!
Links op het podium staan de Hamiltones. Met hun donkere brillen lijken het de Blind Boys From Alabama die de backing vocals verzorgen. De hele avond zorgen ze voor een swingende gospelsound die ambiance brengt in het uitverkochte Kursaal dat door Cooder geprezen wordt om zijn akoestiek. En het wordt nog gezelliger als Ry even aan de toog komt zitten met een anekdote over Bob Dylan die hem aanraadde de ‘merch’ te verzorgen want vooral T-shirts doen het goed! “Ik maak alleen muziek, geen kledij”, was het antwoord. En dat doet Ry al meer dan 50 jaar! De Hamiltones waren het geknipte trio voor “Go Home Girl” (Arthur Alexander), één van die klassiekers waarvan je na al die jaren begint te geloven dat die uit de pen van Cooder zelf kwam. De elektronische vervorming van de saxofoon vormden een vreemde combinatie met de klassieke gitaarklanken voor “The Very Thing That Makes You Rich (Makes Me Poor)”. Een applaus van herkenning kwam pas toen het nummer zijn originele ritme vond bij eerste refrein. De solo van de sax leek uit het oeuvre van Ian Dury geplukt. Niet echt ons kopje thee…
We waren reeds halfweg, tijd voor Cooder om -naar eigen zeggen- even aan de zuurstoffles (een cadeau van Emmylou Harris) te gaan liggen en voor de Hamiltones om op het voorplan te treden. Meteen bewijzen ze dat ze heel wat meer aankunnen dan het backingwerk. We krijgen ook het individuele stemgeluid te horen van de drie fantastische zangers met een presence van échte performers! Met “74 Jesus on the Mainline” transformeren ze de Oostendse muziektempel in een kerk uit de Bible Belt. Meteen gaan ze uptempo verder met “Gotta Be Lovin Me” met mister Ry op double neck.
Tot onze spijt ontbrak een instrumental zoals “Paris-Texas” op de setlist. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met “Vigilante Man” (Woody Guthrie). De slidegitaar doorsneed de stilte van de bomvolle zaal en even scherp waren de nieuwe lyrics in deze oude traditional: “Weak mind in the White House. He is not a clown. He’s controlled by others.” De schietgrage lui van de NRA zijn Cooders vrienden niet: “This song hasn't changed since Woody wrote it in thé 30ies.”
Vervolgens trekt Ry van leer tegen het materialisme in “You must Unload”. “Modegevoelige christenen raken niet in de hemel met hun hoge hakken.” De sax steelt opnieuw de show met alweer een atypische solo waar Ry ten zeerste van geniet. De Hamiltons wiegen mee van de ene voet op de andere. En voor het te prekerig wordt, bedient Cooder de roepers om verzoeknummers in de zaal met een eigen keuze uit zijn oude covers: “How can a poor man stand such times like this?” en “Down in the Boondocks” (Billy Joe Royal). Bij het eerste nummer geeft hij deemoedig de nodige duiding: “Blind Alfred Reed schreef het in de depression. Zoiets zou ik niet kunnen schrijven…. Maar wel spelen. Check dit thuis eens op YouTube voor het origineel.”
Met een bottleneck op de zingende snaren mogen we even mee naar Hawaii. We surfen verder op het aanstekelijke ritme van de titelsong uit de nieuwe plaat ‘The Prodigal Son’ dat ook van John Hiatt kon zijn. The Hamiltones mogen afsluiten met “99 1/2 Won't Do (Dorothy Love Coates)”. Nog een oproep van priester Cooder: “Kijk 's morgen in de spiegel en zeg dat je voor 100 gaat!”
Het trio gaat met een ton charisma James Brown achterna. Een staande ovatie begeleidt de band naar de coulissen en terug.
Als bisnummer wordt nog een verzoekje gegeven: “Little Sister” (Elvis Presley) en The Hamiltones sluiten af met “I Can’t Win”.
Met de nieuwe CD op zak haast ik me naar de auto om mijn oren te verwennen. De onderste trede van een marmeren Kursaaltrap gooit roet in het eten en mijn voet moet het ontgelden. Ik laat me nog vallen als een echte judoka om de voet te mijden, maar ‘s anderendaags is het verdict onverbiddelijk: voetbeentje gebroken. Als Ry Cooder mijn gips nu zou komen signeren...
Organisatie: Greenhouse Talent
Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & The Queens. Op een goede drie jaar tijd gaan haar nummers erin als zoetebroodjes . Twee platen noteren we nu met een handvol singles , die een breed publiek omarmen.
Ook vanavond was het een charmant weerzien en wordt de zangeres/performster/animatrice onthaald als een ‘Queen’ , die het ‘anders zijn’ zo muzikaal ‘normaal’ mogelijk maakt … Op haar vorige passage in Vorst had ze af te rekenen met een fysiek belabberde toestand van hoge koorts en ontoereikend stembereik. Hier zagen we een kwieke verschijning met haar band die de temperatuur deed stijgen …
Sfeervolle , dromerige popliedjes met elektronica/elektrowave/funk/hiphop -motiefjes en beats klinken eenvoudig , aangenaam en lekker in het gehoor. Het Franse chanson krijgt meer finesse en de sound is onschuldig , leuk en goed . Ze omschrijft het graag als freakpop , die wordt omfloerst met wonderlijke synths , roffelende, hitsende drums en een magistrale , doorleefde zang, met heerlijke refreinen, ook al zijn er zanglijnen voorgeprogrammeerd. Het doet er niet toe, iedereen geniet , beweegt en zet danspasjes .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar rits dansers (-essen) en een videowall achter de groep . Een fantastisch live spektakel. Een dansmusical die het plaatje compleet maakt; muziek en dans gaan hand in band, de energie wordt gebald in bruisende dynamiek, levendigheid én in emotionaliteit en dramatiek . Een soort West Side story , of wat het Kursaal in de zomermaanden de laatste jaren weet te bieden …
Opener “Comme si on s’aimait” refereerde aan “Beat it” van Michael Jackson. Al gauw horen we die schitterende single “Damn, dis-moi” van de nieuwe plaat ‘Chris’. Synchrone danspassen sieren het nummer. Afgetraind danst, hotst en zwiert onze zangeres. Het combo wordt warm onthaald . “Le G” blikt terug naar die synthpop van Giorgi Moroder .
Haar recyclage stemt iedereen gelukkig. Science-fiction wordt er tegen aan gegooid , met pompende electrobeats . Jawel , het mag harder , feller , energieker . “Radio gaga” leidt “Les paradis perdus” van landgenoot Christophe in , waarin zelfs een flard Kanye West te horen is; ze zingt en voert het solo uit, ondersteund van zachte pastelkleurige keys.
Bijna halverwege de set komen twee interessante singles voorbij , “Christine”, “5 dollars , voorafgegaan door het slepende “Feel so good” . Daarna valt de spanning wat weg , niet alle nummers zijn even-single-waardig , komt de klemtoon op show en de act ; sneeuwvlokken dwarrelen in ‘t rond en geven elan aan de sound.
Een zwoel, dampend sfeertje groeit op “Follarse” , een Janet Jackson/Vanity 6’s “Nasty” wordt er mooi aan gebreid . Intiem moment hebben we op “Nuit 17 à 52” , feeëriek door de smartphonelichtjes ; solo staat ze daar op het grote podium , zingt a capella en wordt door het publiek op handen gedragen. Wat een meezinggehalte . “It doesnt matter” en “La marcheuse” als slotstuk brengen muziek en dans te samen.
Een volleerd gezelschap is aan het werk, die met twee oudere nummers uitwuiven ; het zijn de gekende tunes van “Saint claude” en “Intranquilleté” die een extraverte , dansbare tint krijgen . Ze is hier te zien aan de andere kant van de zaal .
Christine & The Queens brengen ‘la chaleur humaine’, gelijkwaardigheid van de kleurrijke wereld van de gays en de transgenders. Een boeiende artieste die dans , theater en muziek samen brengt in een sfeerrijk geheel.
Organisatie: Live Nation
Er is een reden waarom het optreden van Feist in de Ancienne Belgique al maandenlang uitverkocht was. Niet alleen is de immer elusieve Leslie Feist een zeldzaamheid op Belgische podia, met “I Feel It All”, “Mushaboom” of “1234” speelde ze zich al in de harten van het countryrock minnend publiek. Haar nieuwe plaat ‘Pleasure’ vloog wat onterecht onder de radar, maar heeft een jaar na datum nog steeds niets aan kracht ingeboet. Haar korte Europese tour brengt haar slechts naar Parijs, Lissabon, Braga, End of The Road Festival en dus ook Brussel. Dat het een exclusief avondje zou worden, stond dus al vast, dat het ook nog eens meeslepend en adembenemend zou worden, was geheel Feist’s verdienste. Een avondje voor de fijnproevers met een mooie doorsnede van haar hele carrière.
Als opener van de avond kregen we ook al meteen iets exclusiefs. La Force is het soloproject van Ariel Engle, bekend als nieuwe zangeres van Broken Social Scene. Net als Feist zong Engle mee op nieuwste plaat ‘Hug of Thunder’, dus er was meteen al een connectie. Engle bracht gloednieuwe nummers en was zichtbaar nog wat nerveus. Dat deed ze in vloeiend Frans en Engels en enkel bijgestaan door afwisselend een backingtrack, orgeltjes, gitaar en een indringende stem die bij bss ook al doeltreffend bleek. Pas als alle elementen samen kwamen, konden haar nummers echt overtuigen. Met de hulp van Daniella Gesundheid en Leslie Feist zelve zette ze met het op Imarhan en Bombino gestoelde “Riding the Camel” zowaar wat toearegrock in. Toch waren haar nummers duidelijk een work in progress en er is heel wat werk voor de boeg.
De Canadese Leslie Feist stond dan wel nog vorig jaar op het Brussels Summer Festival, voor een zaalshow in ons land moeten we al terugkeren naar 2011. In de muziekwereld heet dat dan al bijna een eeuwigheid. Ondertussen bracht ze wel het fijne ‘Pleasure’ uit en spendeerde ze haar tijd met meubels bouwen en inspiratie opdoen. Dat ruwe, artisanale gevoel zit diep vervlochten in haar muziek. Je voelt dat er aan elk nummer zorgvuldig gewerkt en geprutst is. Case en point was al meteen opener het plagerige “Pleasure” dat met zijn simpele lichtshow en eenvoudige bezetting wel tekende voor een maximale sound. Het publiek hangt al meteen aan haar lippen en daar wist de Canadese wel raad mee.
‘It’s the only thing that’s cute to be bad at,’ knipoogde ze Feist nadat ze het publiek toesprak in schattig gebroken Frans. Hoewel ze zich zeker uit de slag kon slaan in het Frans, was het voor de Canadese meer dan een gimmick. ‘C’est pas mingon parce que j’ai habité à Paris pour six ans et ça c’est mon Français,’ stamelde ze verder. Zelfrelativering is Feist duidelijk ook niet onbekend. Het Franstalige publiek in de Ancienne Belgique vond het alvast geweldig. En dan hebben we het nog niet over de muziek gehad. “The Bad In Each Other” was een opzwepende brok countryfolk en met “Any Party” leek het feestje helemaal vertrokken. Feist is meer dan het meisje/vrouw met gitaar in een bloemetjesjurk. Haar nummers zijn vaak al even stekelig en avontuurlijk als een avondje uitgaan en met je zatte botten in een haag belanden.
De Canadese doet dan wel beroep op een mannelijke backing band, zij en enkel zij hield de teugels strak in de handen. Haar gitaar en stemgeluid zijn de ruggengraat die je doorheen haar nummers leidden. Voor “How Come You Never Go There” en “The Limit To Your Love” dat dankzij de James Blake cover een langer leven beschoren was, haalde Feist nog eens La Force en Daniella Gesundheid op het podium. Even later bewees ze dan weer dat ze het best ook alleen kon op het intieme “Baby Be Simple”.
Over “Anti-Pioneer” vertelde Feist dat het nummer moest ‘rijpen als een goeie wijn’ om uiteindelijk op Metals op fles te kunnen gegoten worden. Net als dat nummer wordt de Canadese zelf alleen maar beter met de jaren. Op haar unieke stem zit nog lang geen sleet en als performer wisten we haar nog nooit zo ongedwongen en enthousiast het publiek te bespelen.
‘Genoeg trieste liedjes,’ grapte ze tegen het einde van de set. Publiekslieveling “My Moon My Man” betekende ook meteen het begin van een verschroeiende eindsprint. “Sealion” ontaarde in een groovend meezingmoment, terwijl het jarige “Let It Die” zelfs een “In de gloria” kreeg toegezongen. Op “I Feel It All” ging Feist voor een keer harten lijmen in plaats van zelf de trekker over te halen. Het toont maar dat ze niet meer die melancholische twintiger is van vijftien jaar geleden.
Ook al werd er meegezongen op “Any Party”, “A Man Is Not His Song” en “Sealion”, in de bissen deed Feist er nog een schep boven op. “Mushaboom” was zo zacht als een fleece dekentje waar het heerlijk onder schuilen was, terwijl ze zich op het aangrijpende “Intuition” van haar fragielste kant liet zien. Een gematuurde en tragere versie van “1234” zette het publiek eerst nog op verkeerde been, omdat helemaal open te barsten in een gelukzalig meezing momentje. Zowaar drie kersen op een al overheerlijke taart.
‘Probably the last one for a while,’ zo kondigde Feist haar mini-Europese tournee aan. Laat ons hopen dat de Canadese ons niet nog eens zeven jaar op onze honger laat zitten.
Setlist: Pleasure - The Bad In Each Other - Any Party - Get Not High, Get Not Low - How Come You Never Go There - Anti-Pioneer - The Limit To Your Love - Baby Be Simple - A Man Is Not His Song - Lonely Lonely - When I Was A Young Girl - Lost Dreams - My Moon My Man – Sealion - I Feel It All - Let It Die - Mushaboom (solo) - Intuition (solo) – 1234
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Pics homepag – concert 2012 - Théâtre Sébastopol, Lille @Xavier Marquis
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Therapy? heeft een nieuw album 'Cleave' uit, wat altijd een reden is om naar ons land af te zakken voor een optreden. Maar wat nog beter is dat dit album één van hun sterkste van de laatste jaren is. We waren dan ook zeer benieuwd hoe deze songs het live zouden doen.
Eerst kregen we de Noorse band Ondt Blod (wat zoveel betekent als ‘Slecht Bloed’). Zij brachten hardcore mee vanuit het hoge Noorden. Er werd met tribal geluiden geopend. De zanger gekleed in een Noorse traditionele outfit bracht screameo en cleane zang. De songs waren stevig en de leadgitaar bracht nu en dan metal invloeden binnen in de songs. Alles klonk wel vrij catchy en lag goed binnen het gehoor. Twee maal sprong de zanger van het podium en zong verder tussen het publiek dat maar mondjesmaat toestroomde. Alles zat goed in elkaar enkel de zanger moet nog leren dansen op de maat van de muziek.
Tegen dat Therapy? eraan moest beginnen stond de zaal overvol (was al een tijdje uitverkocht!). Er werd afgetrapt met twee nieuwe songs: het geweldige “Wreck It Like Beckett” en “Kakistocracy”. Vooral die eerste song klonk stevig en als ene habitue. De set bestond, zoals Andy Cairns aan het begin zei, uit deels nieuw en deels oud werk. Wat viel op tegenover de vorige passages? Dat er heel veel nieuw werk passeerde. Het is te zeggen: alle tien de songs op ‘Cleave’ werden gespeeld. Die songs werden goed onthaald maar natuurlijk waren het de hits en de klassiekers zoals “Teethgrinder”, “Trigger Inside”, “Screamager”… die de boel deden ontploffen. De moshpit was een feit alsook het crowdsurfen.
Verder kwam er ook nog een sneer naar Trump en de Brexit voorbij en toonde Cairns zijn bewondering voor Eden Hazard. “Dumbdown” werd geschreven door drummer Cooper en het was toevallig ook nog zijn verjaardag. Andy Cairns nodigde het publiek uit tot het toezingen van “Neil Cooper plays the drums real hard” (of zoiets). Wat massaal werd gedaan en dan mocht hij van Andy een drumsolo geven.
Ook de bassist kreeg zo’n zangstonde en werd door Cairns als de discoking gehuldigd. Na “Potato Junkie” verdwenen ze in de coulissen om onder luid gezang terug te keren voor een uitgebreid bisronde.
Die bisronde begon met een ingetogen versie van “Diane” (duozang en band). Ditmaal niet de gebruikelijke snelle versie. Dan werd de zaal plat gespeeld met zes songs: “Save Me From The Ordinary”, “Callow”, “Stories”, “Nowhere”, “Knives” en “Success? Success is survival”.
Zoals steeds was Cairns de dankbaarheid zelve tegenover het publiek maar van hem lijken we dat te pikken. We geloven hem graag als hij zegt dat het dankzij ons is dat ze nog steeds deze fantastische job mogen doen.
Therapy? bracht geen best-of concert maar veel nieuw werk waar ze zelf , denk ik, ook hard in geloven. Ze zeiden zelf dat het een heel goed album was. En toch zeker vijf songs staan meer dan hun mannetje tussen het oude materiaal. Ik denk dan aan “Wreck It Like Beckett”, “No Sunshine”, “Success? Success is Survival”, “Expelled” en “Save Me From The Ordinary”. Er waait een nieuwe wind in Therapy? ondanks dat ze als vanouds klinken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Tien Ton Vuist stelde zopas zijn eerste, in eigen beheer uitgebrachte EP voor in zaal Harmonie in Oudenaarde. Het duo speelde zo goed als een thuismatch en had het café-orkestje 't Kliekske aangezocht om het publiek op te warmen. Misschien om het contrast duidelijk te maken tussen het verleden en vandaag of om te koketteren met Oudenaarde als ingedommeld provinciestadje. Behalve die bedenkingen voegde ’t Kliekske weinig toe aan de avond.
De breuk met het verleden werd door Tien Ton Vuist nog eens opgerakeld door als openingssong “I’m On Fire” van Bruce Springsteen door de mangel te halen. Later in de set gaven ze dezelfde weinig respectvolle behandeling aan “American Woman” van de Guess Who. Om maar te zeggen dat het Oudenaardse duo al eens graag tegen de schenen schopt. “Where Is My Mind” van de Pixies werd dan weer wel met veel respect gebracht. Maar het gaat bij een EP-voorstelling natuurlijk in de eerste plaats over de eigen nummers.
De EP werd ‘Bidole’ gedoopt en twee nummers ervan, die de band eerder reeds opname en online plaatste, zaten helemaal vooraan in de set in de Harmonie: “Youvegotagoodfacebutashittyattitude” en “Askinguy” (asking you why). Als visitekaartjes voor Tien Ton Vuist zijn die beter dan de eerder vermelde covers. Ruige rock met weinig compromissen, grungy, overlopend van energie, uptempo en toch plaats voor nuances en details in de intro’s en de rustiger stukken. “High-Low”, “Best Plan Ever” en “Peaks And Valleys” doen wat denken aan SONS, die andere jonge en brutale rockband uit Vlaanderen. Net zo catchy en toch met genoeg weerhaken om het publiek bij de les te houden. Bovendien smokkelen ze bij Tien Ton Vuist al eens een boogie-lick of een disco-beat in hun nummers. Dat helpt ook.
Zanger-gitarist Tijl had in Oudenaarde een paar nummers nodig om helemaal in de flow te komen, maar vanaf dan ging hij er compleet voor: over het podium stuiteren, het publiek opjutten, de rand van het podium opzoeken, tussen het publiek gitaar spelen, al crowdsurfend een nummer beëindigen, … geen rock ’n roll-cliché is hem vreemd. Gelukkig niet zo destructief als Kurt Cobain, want zelfs al gaat hij helemaal op in het moment, dan nog legt Tijl netjes zijn gitaar veilig weg vooraleer er iets stoms kan gebeuren.
Op drummer Nikki kan je veel minder het etiket ‘punk’ of ‘grunge’ kleven. Hij blijft heel subtiel en zelfs wat jazzy in de intro’s en de rustiger passages en haalt hard en strak uit als ook Tijl voluit gaat, maar dan nog zit hij zo stoïcijns als Charlie Watts achter zijn drums. Nikki voegt voorts in kleine dosissen een scheutje waanzin toe aan de energie op het podium. Zo zit er van bij het begin een banaan over de staander van één van zijn bekkens (cimbaal) en ergens voorbij halfweg begint hij die op te eten. Vermoedelijk eerder een ingeving van het moment dan een knipoog naar Red Zebra of de Velvet Underground. Ook heeft de drummer naast de gitaarversterkers een schermpje opgesteld waarop een tekenfilm van Platvoet speelt, ‘voor de mensen die ons niet leuk vinden’.
Over dat laatste hoeft Tien Ton Vuist zich alvast geen zorgen te maken. Naarmate de set vorderde, at het publiek in de Harmonie uit de handen van Tijl en Nikki. In de finale zaten de drie resterende nummers van ‘Bidole’: “Smetterling”, “Todaywedie” en het door het publiek luid meegezongen “Boomlala”. Als toegift wordt “Askinguy” nog eens hernomen omdat de band door zijn nummers heen zit.
Altijd fijn om te zien en te horen dat er nog steeds jonge bands luide gitaarrock omarmen en daarmee zelfs nieuwe generaties publiek warm kunnen maken. Het wordt tijd dat de Belgische of buitenlandse labels wakker worden, want Tien Ton Vuist is een band met toekomst.
Organisatie: Harmonie Oudenaarde.
Vaal, een drietal West-Vlamingen uit Gent die reeds actief waren in bands als Maze of Movoco, mocht de avond openen maar wel nadat het café eerst in een dikke rookwalm werd gehuld. Dat paste immers bij hun moeilijk grijpbare muziek: minimalistische maar ook intrigerende soundscapes met veel elektronica en afwisselend gitaar of sax met daar bovenop de declamerende, naar postrock neigende zang van Arjen Verswijvelt. De sax klonk geregeld als een bevreemde misthoorn in de verte en van de gitaar kan ik eigenlijk net hetzelfde zeggen wat een fascinerend effect had. Hoewel van een totaal andere wereld, deed dit me een paar keer aan Broeder Dieleman denken en dat niet alleen door het soms onverstaanbare Nederlands. Geen hapklare brok, dat was duidelijk maar hoeft de verwende concertganger altijd alles zomaar in de bek gesmeten te worden?
Van een totaal andere orde waren de Viagra Boys, een zestal uit Stockholm. Meteen de beuk erin en zonder omkijken doorstomen tot het einde. Ze serveerden ons een mix van punk, new wave en een vleugje glamrock voorzien van een onontkoombare drive. Telkens nam de bassist, onmiddellijk op de hielen gezeten door de drummer, het voortouw waarna het plaatje verder werd ingekleurd door gitaar, toetsen en sax.
Maar het uithangbord van de groep was uiteraard zanger, Sebastian Murphy. Niet meteen een Zweedse naam, de man is dan ook oorspronkelijk van Californië en zoon van een Amerikaanse vader en een Zweedse moeder. Een indrukwekkende verschijning, in zijn bloot bovenlichaam dat compleet en chaotisch vol getatoeëerd was en ik vermoed dat het met de bedekte lichaamsdelen niet anders is. Naast zijn job bij de Viagra Boys runt hij trouwens een tattoo shop. Aan testosteron leek hij niet meteen een gebrek te hebben en met een gebroken stem die het midden hield tussen Mark E. Smith en Nick Cave ploegde hij zich door de niet altijd even rooskleurige teksten. De groepsnaam zou een commentaar zijn op het falende mannelijke rolmodel in onze huidige maatschappij. Ook de single “Sports” waarvoor Murphy zowaar op zijn rug ging liggen, is in feite een surrealistische parodie op de mannelijkheid. In dat nummer, niet veel meer dan een briljante, stevige baslijn, wordt een ogenschijnlijke lijst van sporten opgedreund waarin na een tijdje toch wat minder gekende disciplines opduiken: “...baseball, basketball, weiner dogs, shorty shorts, cigarettes,...”
Er volgde nog één geweldige song, het absurdistische “ Shrimp shack”, waarna de storm definitief ging liggen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Uriah Heep –gesprek met Mick Box nav nieuwe plaat ‘Living the dream’
1. Hallo, gefeliciteerd met je 25e album. Ik moet zeggen dat ‘Living The Dream’ geïnspireerd en fris klinkt. Wat is het geheim daarvoor?
We hebben nog steeds een passie voor onze muziek, die we altijd hebben gehad. We namen het album allemaal op in de studio en speelden samen als een band en dat alleen al geeft het een fris en geïnspireerd gevoel, en onze producer Jay Ruston heeft dit perfect vastgelegd.
2. Waar kreeg je de inspiratie voor "Living the dream"?
Phil Lanzon, onze klavierspeler, begon met het schrijven van de liedjes nadat de besprekingen waren begonnen over het opnemen van het nieuwe album. Zowel Phil als ik zijn natuurlijke schrijvers en het is iets wat we dagelijks doen, hetzij het schrijven van een riff, een akkoordsequentie, een titel, een melodie of zelfs een couplet. Zelfs als het niet voor Heep is, doen we dit nog steeds zoals het in ons creatieve bloed zit om dit te doen. Wanneer de beslissing komt voor een nieuw album ontmoet ik Phil meestal bij hem thuis, en zet ik al mijn ideeën op tafel, en Phil ook. Daarna spitten we door de ideeën die ons prikkelen, en we beginnen ze te ontwikkelen. Aangezien Phil en ik erg op elkaar zijn afgestemd, passen sommige van mijn muzikale riffs en akkoorden soms onmiddellijk in sommige ideeën van Phil en ook andersom. We werken heel snel, ook hierin zijn we erg gedreven mensen, en we hebben een goede werkethiek bij het schrijven van nummers. Meestal worden alle muziek en melodieën geschreven en daarna beginnen we met het schrijven van de songtekst. We nemen tekstschrijven zeer serieus en we vertellen graag een verhaal.
3. Heb je nooit het gevoel dat alles wordt gezegd en gedaan met Uriah Heep?
Nooit daarom brengen we nog steeds nieuwe albums uit.
4. Waar staat de titel voor?
Zowel fans als vrienden zeggen ons vaak dat we door te doen wat we doen een droom waarmaken en ik ben het daar volledig mee eens, omdat we iets doen waar we een passie voor hebben.
5. Hoe ontstonden de liedjes? Zijn er liedjes die een speciale betekenis voor je hebben? Kun je wat korte uitleg geven over de liedjes?
Het eerste nummer “Grazed by Heaven” gaat over seksuele spanning, “Living the Dream” spreekt voor zich, “Take Away My Soul”, gaat over het misbruik van mediasites om terug te gaan naar de partner die je nog hebt, “Knocking at my Door”, gaat over een man die zijn verstand verliest', “Rocks in the Road” heeft een positieve boodschap dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven een steen in de weg tegenkomt, maar gelovig en trouw aan jezelf gekoppeld aan positiviteit kom je toch altijd aan de andere kant, “Waters Flowing” gaat over een man die op zijn gitaar speelt aan de rand van het water en een menigte aantrekt maar op een dag vermist raakt, “It's All Been Said” gaat over wat er in de kranten staat, “Goodbye to innocence”, gaat over de lol van de schooljongen', “Fall Under Your Spell”, gaat over één blik in een drukke kamer en je kruist je ogen met iemand waarvan je weet dat het zal leiden tot zoveel meer, en “Dreams of Yesteryear”, is een reflectie op hoe mensen gedachten vasthouden die eerder in hun leven plaatsvonden en het geeft hen nog steeds een gloed en een goed gevoel dat hen helpt in de moeilijke tijden die ze nu hebben.
7. De band gaat 61 landen doen om het album te promoten. Zwaar? Hoe bereid je je voor op zo'n evenement?
Nou, je moet fit blijven en je dieet volgen voor de eisen van de tour. We willen graag een zeer hoge consistentie hebben in hoe we elke avond spelen, waarbij we 100% geven voor elke uitvoering.
8. Heeft de band nog steeds een aantal dromen te bereiken?
Het zijn dromen die je stimuleren om betere nummers te schrijven en geweldige concerten over de hele wereld te spelen. Er is altijd ruimte voor verbetering en ontwikkeling en zeker dromen.
9. De muziekbussiness heeft in al die jaren veel veranderd. Op welke manier heeft dit invloed op uw manier van werken?
Op te veel manieren om hierop te antwoorden in dit interview vrees ik. Sommige veranderingen zijn goed en anderen zijn slecht, maar met de veranderingen die we hebben gehad proberen we de kansen die we krijgen te omarmen en zo onze eigen niche te vinden.
10. Uriah Heep bestaat bijna een halve eeuw. Zijn er plannen om te vieren?
Natuurlijk zijn die er, en wat een trots moment zal dat zijn. Ons eerste album werd uitgebracht in 1970, dus we kijken uit naar die vieringen die beginnen in 2020. Op dit moment nu zijn we ondergedompeld in de promotie van ons nieuwe album, maar onderweg zullen ideeën voor 2020 zeker worden besproken en ontwikkeld.
11. Je kunt uit veel nummers kiezen om een setlist te maken. Moeilijk?
Er zijn bepaalde nummers die we moeten spelen en mensen die naar de shows komen verwachten dat. Dit is geen probleem voor Heep omdat we trots zijn op die muziek, dus we zullen de favorieten naast tracks van LTD spelen en we zullen ook een aantal oudere nummers opnieuw bezoeken die we al een tijdje niet hebben gespeeld.
Uriah Heep zal in november in Brussel spelen.
Bedankt en veel geluk! 'Thanks’
Mick Box URIAH HEEP
Nederlands 
Français 
