Deze nieuwe band bestaat uit een Frans duo. Max Balquier (zang, synths en gitaar) en Bren Costaire (drums) zijn beiden overblijvende leden van de band Frigo. Aanvankelijk is het begonnen als een solo project van Max. Na het leggen van de basis heeft hij er Bren met zijn drumstel bijgehaald. Synths en slaggitaarpartijen worden door elkaar gemengd. Soms doet het wat denken aan The Rapture zoals bijvoorbeeld in “Pretty Is All You Have”. Een dansbare track met een weemoedige ondertoon. Maar ook andere tracks zoals “Dance with the Shaman” zijn vrij dansbaar. Hier gaat de muziek meer richting electrodance. “Puzzle In Me” lijkt ergens tussen kunst en kitsch te zweven. Op “Control Freak” horen we postpunk bedolven onder de synths en een mooi binnen de lijntjes kleurende gitaar. Op het vlak van de gitaar doet Max hier zeker geen wonderen. Hij is eerder een middelmatige gitarist maar het gitaarwerk dient dan ook vooral ter ondersteuning van de songs. En dat doet hij dan wel goed. Doorheen het album verkennen ze een beetje de uithoeken tussen electro, pop en wave. Maar alles blijft heel beluisterbaar en luistervriendelijk.
Soms mochten ze nog ietsje meer uit de band springen maar al bij al is dit heel degelijk gemaakte muziek en heel aangenaam luistervoer.
Wij volgen de veelzijdige artieste Simi Nah, in het verleden ooit bassiste van Praga Khan al vele jaren. Ook als solo artieste wist Simi ons al enkele keren te bekoren. We vernamen dat haar laatste album 'La Terre Est Noire' - compleet in het Frans gebracht - haar zwanenzang is geworden, althans wat dit project betreft. Op zich heel jammer, maar de artieste neemt in schoonheid afscheid van Simi Nah project.
We laten ons gewillig onderdompelen in een sprookjesachtige wereld, waarin Simi - met haar betoverende, donkere stem - je mee troont naar duistere bossen waar mythische wezens huizen. Wonder bij wonder bezorgt die duisternis je geen angst, maar eerder rust en voldoening. Simi zingt over de donkere aarde, 'La Terre Est Noire' of dompelt je heel bewust onder in al even duistere intensieve gedachten, waar geen geluidsmuren worden gesloopt, maar donkere zielen diep worden geraakt.
Elke song ademt diezelfde weemoedigheid en melancholie uit binnen een al even intensieve omkadering die je hart verwarmt en/of een krop in de keel bezorgt. Dat Simi Nah naar goede gewoonte inspiratie haalt uit de donkere elektronische muziek van de jaren '80 bewijst ze eveneens meermaals. Maar vooral voert Simi Nah de luisteraar over de hele schijf mee naar haar onaards mooie, duistere wereld met songs als het bijna fluisterende “Mettre Fin A Ses Nuits”. Soms refereert ze heel bewust naar de dood bij “Morte et Moi”. Een zachte dood welteverstaan, waar het enige lawaai de volstrekte rust is, die je donkere ziel tot rust brengt. Bovendien, door de songs in het Frans te brengen leunt Simi dicht aan bij Franse Chanson. Daardoor worden we tot nog meer tranen toe bewogen.
Besluit: Nergens klinkt Simi Nah , ondanks die subtiele verwijzingen naar dood en vergankelijkheid, depressief of zo. Eerder blijft deze artieste hangen binnen die eerder vernoemde walmen van melancholie en weemoedigheid, waardoor je een traan wegpinkt en met verstomming je gewillig laat meevoeren over de duistere walmen die deze artieste je aanbiedt. Dit door haar bijzondere stem, uitstraling en gerugsteund door een al even intense instrumentale aankleding.
Kortom. Het is na deze onbeschrijfelijk mooie, donkere trip doorheen onze duistere ziel dan ook bijzonder jammer dat dit project hiermee eindigt. Maar als kers op de taart van dat project, kan het zeker tellen. We zien nu al uit naar veel meer andere pareltjes binnen andere projecten.
Deze zwanenzang van Simi Nah is - met twee bonus tracks - verkrijgbaar via bandcamp: https://why2kmusic.bandcamp.com/album/la-terre-est-noire
Tracklist:
Le chant des loups 05:35
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn zeer uitgebreid. Gaande van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs enkele streepjes Pink Floyd te herkennen. De band bracht in augustus dit jaar een nieuw single uit, “Nothing Here”. Omdat deze psych-rock act, die in het verleden ook ons hart wist te stelen, meer aandacht verdient. Met “Silhouette” worden alle registers langzaam maar zeker open getrokken tot een Hemelse climax. Tombstones In Their Eyes serveert de aanhoorde een veelkleurig palet, dat hem of haar mee doet drijven naar ontgonnen oorden. Net dat combineren van psychedelisch, eerder bevreemdend aanvoelende klanken, met een streepje post rock tot aanverwante - opstijgende tot een climax waarbij geluidsmuren worden afgebroken, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt. Van meeslepend naar oorverdovend, het zit allemaal verbonden in elk van die ene song.
Ook bij “Take Away” drijven de verdovende drum salvo's, en andere wederom erg vreemd aanvoelende klanken je tot enerzijds waanzin, anderzijds brengt een toestand van innerlijke gemoedsrust. Van dat kleurrijke palet van de eerste song, wordt de lijn hier verder door getrokken. De band houdt bewust het midden tussen dreigende tonen en je hart verwarmen door spookachtige, dromerige soundscapes, waardoor je weer eens wegglijdt naar het Vagevuur - tussen hemel en hel.
De single “Nothing Here” laat een toch wat meer donkere kant horen van Tombstones in Their Eyes. Nog steeds geen complete duisternis, maar het klankenbord dat hier wordt aangeboden bezorgt je toch een krop in de keel en een gevoel dat je kunt vergelijken met een wandeling in een donker bos, waar het gevaar achter elke hoek schuilt.
Besluit: Tombstone In Their Eyes is een band die allerlei muziekstijlen tot een emotioneel geheel verbindt, waardoor de lijn tussen angst en vreugde telkens wordt overschreden. De liefhebbers van typische Psychedelische rock, met een vette knipoog richting postrock.
Wie houdt van een potje experimenteren met licht en duisternis, zullen zeker te vinden zijn voor deze knappe schijf.
Op zoek naar meer muziek van Tombstone In Their Eyes? Check hen zeker uit op bandcamp, Het loont de moeite: https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com/
Tracklist:
Silhouette 03:45
Take Me Away 03:51
Nothing Here 04:06
In 2017 maakte ik middels het album ‘Bounce Back’ kennis met deze Vlaamse zangeres. Het album kon mij bekoren met haar in folk en aanverwante stijlen gedrenkte muziek. Ze stond dus ook op Jazz Middelheim maar je kan haar bezwaarlijk een jazz zangeres noemen. Op Middelheim stond ze samen met de Amerikaanse jazz-gitarist Bill Frisell op het podium. Daarvan is er nu dus een album uitgekomen en dat is zeker en vast de moeite waard. Daarop staan zes songs waarvan de helft van haar laatste album maar dus enkel zang en gitaar. Dat geeft een heel andere dimensie aan de muziek. Het krijgt haast iets sacraals en etherisch. Bill Frisell doet heel mooie dingen op zijn gitaar maar hij dringt zich niet op. Hij eist geen hoofdrol op. De stem blijft bovendrijven en het gitaarwerk is ten dienste van de song en het optreden.
Deze live opname is heel geslaagd en zeker een toevoeging aan haar oeuvre. Chantal Acda blijft een naam om op te volgen.
Toen we Belgische formatie Black Mirrors live aan het werk zagen op Desertfest 2016 schreven we daarover: '' De kruisbestuiving tussen instrumentale huzarenstukken, en de adembenemende uitstraling - zowel vocaal als wat integrerende danspassen betreft - van Marcella zorgt ervoor dat we hier een ware ontdekking doen binnen het globale, grensverleggende, blues tot garagerock gebeuren." We waren op slag verliefd op deze klasse band, en bleven hen dan ook op de voet volgen. Na hun knappe EP 'Funky Queen', die werd uitgebracht via Napalm Records, was het reikhalzend uitzien naar het daadwerkelijke debuut van een band die ondertussen tot één van onze Belgische favorieten is uitgegroeid. 'Look Into The Black Mirror' bevestigt wat we ondertussen al wisten. Black Mirrors is een ontgonnen Belgische parel die binnen de kortste keren de wereld zal veroveren, zeker weten.
Het meest bijzondere aan een band als Black Mirrors is dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Het groovy karakter van veel nummers wordt voortdurend overgoten met funky klanken en streepjes psychedelica. Maar eveneens kom je strak rockende songs tegen die je stevig doen headbangen. Dat is de rode draad in songs als “Funky Queen”, “Inner Reality”, “Till the land Wind Blows”. Dit is allemaal een grote verdienste van de fuzzy gitaar klanken en drumsalvo's als donderslagen.
Maar, en ik hoop dat de muzikanten het me niet kwalijk nemen, het aller grootste pluspunt binnen Black Mirrors is de magische performance van zangeres Di Troia die door haar uiteenlopende vocale inbreng je enerzijds verdooft, je anderzijds bij het nekvel grijpt, en uiteindelijk verweesd doet achterblijven.
Het lijkt wel of de jongedame op de schijf haar frustraties en pijn ofwel uitschreeuwt, eerder croont of met een helder stem je hart beroert. Daardoor spreekt Black Mirrors niet alleen uiteenlopende emoties van de luisteraar aan. Hierdoor blijkt nog maar eens dat Black Mirrors een veelzijdige band is, die uiteenlopende muziekstijlen vermengt tot een hemels mooi geheel. Bluesy riffs die doen denken aan Led Zeppelin. bezwerende of eerder opzwepende geluiden en vocalen. Psychedelische songs die je doen zweven naar onaards aanvoelende oorden. Het is maar een tipje van de sluier van wat de band ons aanbiedt op dit debuut.
Besluit: Black Mirrors brengt een plaat uit die alle kleuren van de regenboog bevat. Van donker, naar wit. Van zon naar duisternis. Van paars naar geel, enz.
De band, onder leiding van een bijzonder tot de verbeelding sprekende frontvrouw, laat je alle hoeken van de kamer zien, door het brengen van een debuut dat je doorheen schudt, of net je eerder, eens onder diepe hypnose gebracht, tot gemoedsrust brengt. Ondanks de fuzz gitaarlijnen, groovy klinkende drumsalvo's, die ons zeker kunnen bekoren, is het de stem en uitstraling van Di Troia dat ons het meest over de streep trekt. Ze slaat en zalft, is vertederend of bezorgt je koude rillingen van angst. Ze schudt je dooreen of omarmt je met veel liefde en genegenheid. Zoveel kleuren van die voornoemde regenboog komen we tegen, enkel alleen maar binnen de stem en uitstraling van deze bijzondere zangeres.
Kortom. De muziek van Black Mirrors gaat letterlijk zoveel kanten uit, dat de aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, murw wordt geslagen, gestreeld en of moes geslagen. Een indrukwekkende gewaarwording, zoals we zelden meemaken.
Tracklist:
De uit Mechelen afkomstige band Marche Funèbre timmert sinds 2007 aan de weg. Een weg boordevol pure duisternis, die resulteerde in al even indrukwekkende albums. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Naast het verder uitbouwen van een ijzersterke live reputatie stelde Marche Funèbre in 2017 hun nieuw album aan het publiek voor. 'Into the Arms of Darkness'. We schreven daarover: 'Marche Funèbre heeft al enkele jaren een heel sterke reputatie binnen het Doom gebeuren. Met 'Into the Arms of Darkness' bewijst Marche Funèbre niet alleen dat ze nog steeds meesters zijn in de aanhoorder onderdompelen in de ultieme duisternis. De band verlegt na al die jaren zowaar grenzen binnen hun eigen kunnen.' Nochtans is de band als puur Doom metal act omschrijven, hen tekort doen, stelden we toen reeds vast. Marche Funèbre brengt op 14 oktober een gloednieuwe EP op de markt 'Death Wish Woman'. Een EP waarop de band zijn eigen donkere grenzen verder aftast.
Dat blijkt al uit verschroeiende hete en duistere tracks als “Broken Wings” en “Death Wish Woman”. Twee songs waar alle registers worden open gegooid, net als de poorten van de Hel die eveneens gewillig open zwaaien na deze intensieve donkere wervelstormen. Echter het meest spraakmakend nummer op deze EP is het meer dan twaalf minuten lange “A Departing Guest”. Binnen die ene song laat Marche Funèbre helemaal in zijn kaarten kijken. Deze gevarieerde song zit boorde vol snoeiharde riffs die refereren naar death metal, maar ook trage tot verdovende tussenstukken die de haren op je armen doen rechtkomen van pure angst. Binnen een doom sfeertje worden eventuele demonen uit voornoemde Hel prompt opgeroepen. Deze song bewijst nog maar eens wat een veelzijdige band Marche Funèbre toch is. En hoe ze bovendien totaal niet moeten onderdoen voor enige zogenaamde grote Internationale naam binnen de scene.
Als kers op de taart brengt March Funèbre een al even indrukwekkende cover van de Paradise Lost song “As I Die”. Een versie die recht doorheen je hart boort als een vlijmscherp zwaard. Een ultieme doodsteek die kan tellen. De band benadert het origineel akelig dichtbij, en voegt er iets eigenzinnig aan toe, wat wijst op een uitzonderlijke virtuositeit van zowel de muzikanten als brulboei van dienst.
Besluit: Naar goede gewoonte verlegt Marche Funèbre op deze EP nog maar eens een donkere grens, waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Bovendien worden Doom elementen en Death Metal uitspattingen zodanig gecombineerd, dat we met verstomming geslagen uiteindelijk onze eigen demonen strak in de ogen kijken.
Tracklist: Broken Wings - Death Wish Woman - A Departing Guest - As I Die (Paradise Lost cover)
Crowsview is een brutale hardcore/metalcore band die is ontstaan uit de as van Core of Anger en Deconsecrate. Ondertussen heeft Crowsview zijn kunnen al bewezen op menig podium. De heren stelden onlangs hun debuut album 'Lost Resistance' voor in een uitverkochte De Verlichte Geest te Roeselare. We schreven daarover ' Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?' Dit debuut is niet alleen een volgende stap naar eeuwige roem. Het is een mijlpaal waarmee de band bewijst dat hen in dat hokje hardcore/metalcore duwen, ondanks de vele verwijzingen daarnaar, tekort doen is.
De band start alvast met een mokerslag van jewelste in de vorm van “My Disgust” en laat er geen twijfel over bestaan dat hier een put van de Hel wordt open gezet, die je confronteert met uw eigen meest weerzinwekkende demonen. Net doordat Crowsview ook, eerder subtiel, black metal invloeden laat doorsijpelen in hun typische naar Hardcore/metalcore leest geschoeide sound. Luister maar naar “Burn It Down”, waar de combinatie tussen vlijmscherpe riffs en verschroeiende, rauwe vocalen je gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Crowsview is een band die dus duidelijk grenzen aftast van andere donkere muziekstijl, maar blijft zijn hardcore/metalcore roots evneens trouw. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar enorm veel bewondering opbrengen. Elk van de songs ligt in diezelfde harde, meedogenloze lijn. Storen doet dat totaal niet, omdat je als aanhoorder tegen een geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de touwen terecht komt. Bij elke songs opnieuw. Hoewel de songs live nog beter tot hun recht lijken te komen, zo bleek o.a. op de release show in Roeselare, voel je die mokerslagen recht doorheen je lijf razen, tot geen spaander geheel blijft.
Besluit: Crowsview brengt een snoeihard, razend snel en verschroeiend debuut uit. Waarmee ze niet alleen grenzen van het typische hardcore/metalcore aftasten. Maar ook, zowel instrumentaal als vocaal, knipoogjes sturen naar andere eerder donker metal en aanverwante muziekstijlen. Waardoor de band bewijst een pure topact te zijn geworden binnen het globale hardcore/en metal gebeuren die bovendien van enorm veel markten thuis is.
1 My Disgust
2 Burn It Down
3 The Proposal
4 Of Skin And Nails
5 Lost Resistance
6 Face Your Supreme
7 MMXV
8 Beneath The Flesh
Na het voorprogramma door de Brit Jon Allen was het de beurt aan Dionne Warwick om het beste van zichzelf te geven. En het moet gezegd , de 77 jarige zangeres staat er nog altijd na een carrière van 55 jaar. Dit optreden dat ook meteen het laatste was van haar tournee, duurde liefst 2 uur. Na een ietwat te lange monoloog over wat we konden verwachten begon ze eraan. Alle grote hits passeerden de revue. Van “Walk on by” tot “I’ll never fall in love again”. Ze bracht in totaal 35 nummers. Dit gebeurde grotendeels in medleyvorm waardoor iedereen wel het nummer hoorde waarvoor hij kwam. Maar voor je het wist was je nummer dan ook alweer voorbij …
Op deze avond had ze ook 2 duetpartners. Haar oorspronkelijke versie van “I Say A Little Prayer” kan bijvoorbeeld op veel enthousiasme rekenen: met een ietwat andere timing dan de latere hitcover van Aretha Franklin is het voor sommigen even wennen, maar het wordt er niet minder mooi van. Drummer en zoon David Elliott blijkt bovendien een prima duetpartner tijdens deze vertolking.
Een andere duetpartner voegt zich aan het einde van de avond bij het gezelschap: kleindochter Cheyenne Elliott. Samen zingen ze onder meer het Whitney Houston-duet “Love Will Find A Way” en “That’s What Friends Are For”. Een leuke toevoeging aan de avond, maar de zangstijlen van Elliott en Warwick staan te ver van elkaar af om van een echt geslaagde combinatie te spreken.
Toch kreeg ze een staande ovatie aan het einde van het concert. Ze verdween gracieus van het podium. Het mag gezegd, het is na al die jaren nog altijd een grote dame.
Setlist
Don't Make Me Over / Walk On By
Anyone Who Had A Heart
Reach Out for Me / You'll Never Get to Heaven (If You Break My Heart)
(There's) Always Something There to Remind Me
One Less Bell to Answer / Message to Michael / Trains and Boats and Planes / (They Long to
Be) Close to You
I Say a Little Prayer
Do You Know the Way to San Jose
This Girl's in Love With You / I'll Never Fall in Love Again / Make It Easy on Yourself / Promises, Promises
Then Came You / Deja Vu
Heartbreaker
Brazil (Aquarela do Brasil)
Here I Am / The April Fools
Raindrops Keep Fallin' on My Head / Arthur's Theme (the Best That You Can Do) / (Theme From) Valley of the Dolls / The Look of Love / A House Is Not a Home
Alfie
Love's (Still) the Answer
99 Miles From L.A.
I'll Never Love This Way Again
Love Will Find a Way
(with Cheyenne Elliott)
Let There Be Love
(with Cheyenne Elliott)
What the World Needs Now Is Love
That's What Friends Are For
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Marble Sounds – een muzikale parel die nog onontgonnen is voor het grote publiek … Ondanks een resem sterke nummers blijft vreemd genoeg het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel dwarrelen in de kleine clubs . Ze zijn toe aan de vierde plaat, die vanavond in de spotlights stond. Ingetogen, melancholiek horen we een immer sympathieke band met een palet van herfstige kleuren.
Een sterke spanningsopbouw krijgen we van fijnzinnig, ongepolijst materiaal in een schilderachtig decor die mooie beelden van landschappen doet opborrelen en veel aan de verbeelding overlaat. Een extraverte, ruwere tint kan worden toegevoegd . Alles is erg goed beheerst en de geluidjes vallen op hun plaats. In perfecte balans worden de sfeervolle tracks gespeeld . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
‘The advice to travel light’ vertaalt het muzikaal gedachtengoed van het verblijf in Canada van Van Dessel . Er wordt aangenaam gestoeid met toetsen , blazers, vioolpartijen en vrouwelijke backing vocals vullen aan . Met acht kunnen ze op het podium en kompaan Gianni Marzo van Isbells geeft een subtiele , snedige draai aan z’n gitaar en steelpedal.
“Fire in the lake” , “In time” en de titelsong van de recente plaat brengen het publiek in de juiste stemming. Jeugdherinneringen flitsen voor de ogen; het is mijmeren over hoe het vroeger was of hoe we eens kunnen lekker uitwaaien als iets verderop “The summer of the sun” en “The little lows” wordt gespeeld. Introvert lieflijk loodst Van Dessel met z’n band ons door het stemmige materiaal. “My friend” is er eentje over de liefde van zijn leven ; een breekbare hardheid door een aanzwellend, voller geluid . “39” verwijst naar de leeftijd van twee jaar terug.
De herkenbaarheid komt er met de huidige rocksingle “Anyhow even now” en het oudje “Leave a light on”, die eerlijke , weemoedige popsong van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt en sober , sfeervol verpakt. Eigenlijk was dit de aanzet voor een doorbraak, maar hierna bleef de band bizar genoeg op het achterplan op de jongerenzenders.
Van Dessel heeft de kunst om goede popsongs e schrijven , dat voel je genoeg, “Keep repeating” en “One last regret” maken het pad vrij naar een overtuigend slot. Solo overtuigde hij nog met een lovesong, gedrenkt in een bad van tekstvel ; in een filmische dreiging werd definitief besloten .
Marble Sounds stond garant voor een goed uurtje bedwelmende droompop en rock in variabelen van mijmerende emotievolle klankkleuren.
Support act was Moonboat rond Michael Lamiroy die hun eerste EP uithebben . Sferische, hemelse pop van semi akoestische gitaarspel , beheerste elektronica in zacht vocalen . In een aangenaam timbre slagen de drie erin om net als Marble Sounds heel wat beelden op te roepen.
Organisatie: Botanique , Brussel
De Limburgse heavymetalband Hell City stelde zijn album ‘Flesh & Bones’ voor in de Muziekodroom in Hasselt en in muziekcafé Elpee in Deinze. Het album en de release-shows moeten de band opnieuw op de kaart zetten, en dat is met verve gebeurd.
Carneia mag in Deinze het publiek opwarmen en doet dat met een mix van emotioneel geladen en groovy metal en agressieve post-metal en post-hardcore. Carneia is de ‘andere’ band van zanger Jan Coudron, die ook bij het net iets bekendere King Hiss achter de microfoon staat. Carneia werd in snelheid gepakt. De band was van plan om dit najaar met de pas gevonden nieuwe drummer een nieuw album op te nemen. Maar toen bekend werd dat de band beschikbaar was voor optredens, zat de agenda meteen vol en moest meteen worden gerepeteerd in plaats van gecomponeerd of opgenomen. Het nieuwe album zal daardoor waarschijnlijk pas voor volgend jaar zijn. In Deinze werden alvast twee nieuwe nummers uit hun kooi gehaald: “Alter Ego” en “The Making Of The Universe”. Voor het overige veel nummers uit ‘Symmetry Of Mind’, het uitstekende vorige album van Carneia.
Hell City was van 2012 tot 2015 goed op weg om het helemaal te gaan maken in België en vooral in het buitenland. Knappe albums met spraakmakende producers als Mikey Doling van Soulfly en Channel Zero, kunnen spelen op Graspop, Dokkem Open Air, Summer Breeze en Suikerrock, tournees in de UK, Frankrijk en Denemarken, … Alles liep gesmeerd tot bassist Michael plots sterft na een val. Op dat moment valt het raderwerk stil en dat betekent bijna het einde van de band, maar twee jaar later staan ze er weer, met een nieuwe samenstelling en met een nieuw album. Dat werd opgenomen met de bekende producer Dan Swanö (Millencollin, Therion, Opeth, …) en uitgebracht bij het Nederlandse Painted Bass Records.
Zodra Hell City het podium van de Elpee opstapt, is aan niets te merken dat de band een paar jaar stilgelegen heeft. De band kijkt het publiek met veel vertrouwen in de ogen. De bandleden zijn perfect op elkaar ingespeeld en het enthousiasme staat op hun gezicht te lezen.
Deze reïncarnatie van Hell City brengt alle tracks in dezelfde volgorde als op het album, te beginnen met de introsong “Resurrection” en “Playing With Fire” als eerste echte track. Daarna volgt de catchy single “Your Darkest Hour” die aan het album vooraf ging en even later is het de beurt aan “Supernatural”, de tweede single. De cleane vocalen van zangeres Michelle zitten mooi vooraan in de mix en ter afwisseling is er af en toe de grunt van drummer Tommy. Zingende, dan wel gruntende drummers zorgen vaak voor een statisch live-gebeuren, maar hier werkt het perfect omdat Tommy slechts de accenten moet leggen. hij kan zich qua grunten eens helemaal laten gaan op de anti-Trumpsong “Bogus Potus”, terwijl Michelle tijdens die track het publiek ingaat om mee te headbangen. Bij titeltrack “Flesh & Bones” geeft Michelle nog de boodschap mee dat we allemaal gelijk zijn, van vlees en bloed, en dat we daar beter wat meer zouden moeten naar handelen. Het is, met het einde van de set in zicht, het eerste nummer waarop de band wat gas terug neemt.
Na het hele ‘Flesh & Bones’-album, was er in Deinze nog tijd voor twee tracks uit het vorige album ‘Victorious’: “Victorious” en “Ice Cold Rage”.
De trein van Hell City is opnieuw vertrokken. Hopelijk kunnen ze nu snel voortbouwen op de successen die ze eerder in het buitenland hadden, want in eigen land ben je snel rond als liveband.
Organisatie: Elpee, Deinze
Veldrock is een gratis festival dat voor de vierde keer doorgaat in Temse. Binnen een gezellige, intieme tot kindvriendelijke omkadering biedt de organisatie een affiche aan boordevol ontdekkingen en bevestigingen. Naast de optredens, die vanaf de middag tot in de late uurtjes doorgaan, zijn er enkele foodtrucks, een springkasteel voorzien en een zorgt een DJ, die tussen de optredens door plaatsjes draait, ervoor dat je je geen moment verveelt. Gezeten vlak boven de ingang/uitgang van het festivalterrein, spreekt hij de dansspieren de geanse namiddag tot avond aan. Dat terrein is bovendien vlakbij de parking gelegen, geen lange wandelingen na een vermoeiende nacht dus.
Helaas had de organisatie af te rekenen met de eerste echte herfstdag van het jaar. Met regen, wind en frisse temperaturen daarbovenop. Het publiek liet het een beetje afweten, tot de laatste acts van de avond. Toen stond die tent wel goed gevuld voor SONS en Manouvres (met Sean D'hondt). Een kleine domper op de feestvreugde echter. De aanwezigen fans of optredende bands, die speelden voor een beperkt aanwezig publiek, lieten dit zich dit namelijk niet dat aan hun hart komen. Elk van hen speelden een set alsof hun leven daarvan afhing, en lieten daardoor een heel sterke indruk achter. Ook wij deden dus enkele nieuwe ontdekkingen en zagen bands die we al een tijdje volgen, nog maar eens bevestigen wat we al wisten. En beleefden dan ook een uiterst fijne, gezellig en intieme namiddag tot avond boordevol dansen en swingen of ons gewillig laten meevoeren naar verre oorden en onwaarschijnlijk mooie plaatsen in ons hart. Een overzicht
Swingen, Rock-'n-roll, weemoedige klankenbord en Ska...
We arriveren in een nagenoeg lege tent rond het middaguur, als swingende klanken ons tegemoet komen. En wanen ons terug in de jaren '50, met een streepje jazz daarbovenop. Sunrise Swing Band (*** 1/2) is een collectief van gedreven muzikanten, en een zangeres die met haar soulvolle stem een warme gloed over de aanhoorder doet neerdalen. De heren en dame slagen er dan ook in om de mensen aan het dansen te krijgen. Mede door opzwepende trompet en koperblazers klanken, die zodanig aanstekelijk werken, dat stilstaan hierop onmogelijk is. Het enige minpunt aan dit in twee delen opgesplitste concert? Dit collectief aan top muzikanten had moeten optreden voor een volle tent swingende en dansende koppels, ze verdienen dat gewoon!
Driving Miss Take (****) is winnaar van de Veldrally 2018 en mocht dus de eigenlijke concertavond openen. " Driving Miss Take, een band uit Klein-Brabant, brengt muziek die je ontroert, meesleept, maar je ook uit je stoel zuigt & doet bewegen!" lezen we op de vi.be pagina van de band. Die stelling blijkt compleet te kloppen. En dat is de verdienste van het combineren van twee stemmen, zijnde de zachtmoedige stem van Kaat Verhelst - die ook als bassist haar mannetje staat - en de heel warme vocale inbreng van toetsenist Toon Andries. Die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer. Gerugsteund door magische saxofoon klanken van Yorick Van Hoeymissen, die een warme gloed doen neerdalen over de zaal. Samen met verdovende drum partijen van Dominique Verschueren en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs van gitarist Glenn De Boeck. Houdt Driving Miss Take dan ook het midden tussen, de gevoelige snaar te raken tot jou een krop in de keel bezorgen en net door daar aanstekelijke en opzwepende klanken aan toe te voegen, eerder die dansspieren aan spreken.
De tweede winnaar van die Veldrally Koala Commission (****) is geen onbekende meer voor ons. Toen we de Ska band uit het Waasland zagen aantreden in Sint-Niklaas, circa twee jaar geleden, schreven we daarover. '' Kortom: Koala Commission leggen de lat enorm hoog. Van begin tot pril einde brengen deze jongens ons in diepe vervoering, en laten ons naderhand verweesd achter. Door een ska feest naar voor te brengen, zoals alleen de groten der aarde - binnen het genre - dit kunnen. Indrukwekkend! En bovendien, enorm hartverwarmend.'' Op Veldrock trad Koala Commission voor het eerst aan met een gloednieuwe drummer. Zanger Folkert Van Kerckhove houdt de teugels stevig in handen, en ontpopt zich tot een charismatische klasse entertainer. Gerugsteund door muzikanten die één voor één tovenaars met klanken blijken te zijn, zorgt dit weer eens voor een buitengewoon hoogstaande Ska feestje, zoals we dat niet elke dag tegen komen. Ook al stond het publiek er wat onbewegelijk bij, het warme applaus was echter wel heel gemeend en vanuit het hart. De perfectie wordt, op een klein schoonheidsfoutje midden in de set na, dan ook compleet overschreden. Bovendien wordt de spontaniteit niet uit het oog wordt verloren. Wat de feestelijke stemming alleen maar ten goede komt. En dat is dus eigenlijk niet de verdienste van één bandlid, maar net doordat elk van hen dezelfde kant uitkijkt. Meer nog. Koala Commission doet de ska punk gebeuren herleven, door het brengen van een wervelende show. Ondanks de opvallend weinig aanwezigen, speelt de band een set alsof daar een kolkende massa staat te dansen tot het zweet op de lippen staat. Dat siert hen eveneens, en daarvoor krijgt Koala Commission ook van ons een daverend en dik verdient applaus.
The Sugar-Free Daddies zijn een concept dat pas in 2018 is ontstaan uit bands als ‘The Norwegian Socks’ en ‘50 Tinten Brys’. Getooid in opvallende kostuums, met hartjes en andere frivole tekeningen op hun kledij, zorgt The Sugar-Free Daddies (***1/2) voor een feestelijke stemming in de tent, waardoor het dak er compleet afgaat. De band brengt eigenzinnige covers van dan al niet gekende rock, punk tot pop en aanverwante songs. Die je, willen of niet, gewoon meebrult. De charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, door het uitdelen van kwinkslagen en aanzetten tot mee bewegen. De band sleept wellicht veel ervaring in het vak met zich mee, maar heeft gelukkig zijn jeugdige spontaniteit niet overboord gegooid. Ook een toch wat moeilijk in beweging te krijgen publiek, draait Herman Brys en de zijnen dan ook moeiteloos rond zijn vingers. Zo zingen we songs als 'We are the Champions' tot achteraan uit volle borst mee, of staan te dansen - eveneens die tekst meebrullende - op de tekst 'You have to fight, to the right to Party..'. Want daar draait het uiteindelijk toch om bij The Sugar-Free Daddies. Een wervelend feest laat ontstaan, waarop jong en oud compleet uit de bol kan gaat. De band krijgt daardoor de handen uiteindelijk, na een wat moeizame start, dan toch helemaal op elkaar. Het dak er doen afgaan? Missie geslaagd.
Een Lokerse parel, schitterend aan de horizon, in volle bloei...
De eigenlijke reden van onze aanwezigheid, naast het proeven van die gezellige sfeer en het ontdekken van bands en artiesten, was Neo Minor (*****). Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ondertussen is de band bezig hun eerste volwaardige EP voor te bereiden, via een heus crowdfunding: ( Meer informatie: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6JkaGgzZPb ).
Over dat optreden op Fonnefeesten schreven we: '' Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweest, achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid." Alsof dat nog kon, doet Neo Minor daar op Veldrock een paar schepjes bovenop. Toch eerst even deze rechtzetting, in eerdere recensies kleef ik de label 'dreampop' op de muziek van de band, dat is hen tekort doen. Neo Minor laat zichzelf eerder omschrijven als: Melodische soundpop. Hierin kan ik me, naderhand, eveneens veel beter vinden.
Was ik in het verleden vooral onder de indruk van de vocale capaciteiten van Astrid - wat nog steeds het geval is uiteraard - dan blijkt de instrumentale inbreng ondertussen minstens even belangrijk geworden. En dat is nog het grootste verschil met die eerste maal toen we de band live aan het werk zagen. Meerdere kruisbestuivingen tussen de bas/elektronica van Ewout met de piano/toetsen virtuositeit van Victor bezorgen mij dan ook geregeld koude rillingen tot de bot.
Gerugsteund door verschroeiende tot verdovende drum partijen van Tanguy, zie ik voor het eerst een sterk geoliede machine op het podium staan waar de bandleden, meer dan ooit tevoren, elkander blindelings lijken de vinden. Naast enkele songs, waarvan er ook op de EP zullen verschijnen, was het toch weer dat ene magische moment waarbij Astrid enkel onder begeleiding van Victor op piano een pakkende versie bracht van het breekbare, wondermooie “Nightmare” dat me het meest over de streep trok. Een moment waarop ik, net als voorheen, compleet weg van de harde realiteit even vertoefde in een heel andere - eerder donkere tot weemoedige - wereld. Een song die me trouwens ook nu weer tot tranen toe bedwong, werd gevolgd door een finale waarbij alle registers, zowel instrumentaal als vocaal compleet werden open gegooid.
Besluit: In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.
Het wervelende feest van SONS en Manoeuvres doen de tent op zijn grondvesten daveren
Nog een band dat ons deze zomer al enkele keren met verstomming deed slaan was SONS (*****). Telkens zijn een festivalweide, tent of concertzaal betreden, ontstaat er een ware aardverschuiving, waardoor die site op zijn grondvesten staat te daveren. Geluidsoverschrijdend gedrag zouden we het vuurwerk aan riffs kunnen noemen. Over het optreden van SONS op Rock Herk schreven we: ''SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk na. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!'' Ondertussen moet de band niets meer bewijzen, maar toch doen ze het weer. Door vanaf de eerste noot de lat hoog te leggen, alle registers compleet open te gooien en door te gaan tot niemand meer stil staat, gaat inderdaad die tent op zijn grondvesten daveren. Voor het eerst op deze avond staat de tent bovendien ook heel goed gevuld. Het publiek reageert enthousiast, en hoe reageert SONS daarop? Ze doen er nog een paar schepjes bovenop! Gestuwd door een altijd bewegelijke en charismatische frontman, razen ook de overige bandleden als waanzinnig geworden over dat podium. Dat zorgt ervoor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, waardoor SONS hun status van 'één van de betere live acts tijdens de festivalzomer' nog maar eens bevestigt. Pure klasse!
Ook bij Manoeuvres (****) stond die tent nog aardig gevuld. Met een boegbeeld en icoon als Sean D'hondt - bekend als presentator van Qmusic en VTM - is dat ook niet verwonderlijk. Ook al trekt Sean , dankzij zijn aangeboren charisma, de aandacht naar zich toe. De man laat zich toch omringen door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Meerdere keren doen de meeslepende riffs je wegdromen, tot zelfs even in een donkere omgeving terechtkomen. Want de muziek van Manoeuvres straalt veel weemoedigheid en melancholie uit, naast de aanstekelijke aankleding. De band speelt al zijn troeven uit om de aanwezigen dus te laten wegzweven, maar ook aan het dansen te krijgen. Bovendien is Sean dus niet alleen op TV en radio een klasse entertainer. Ook op Veldrock doet hij door zijn gezapige kwinkslagen iedereen uit zijn hand eten. Echter waren we vooral onder de indruk van de warme stem van Sean, en zijn enorm gevarieerd stembereik waardoor hij harten breekt, maar ook geluidsmuren doet barsten.
Besluit: We lieten de beide dj acts van meesters als Tomas De Soete en 2CHE dan ook voor wat het was, en besloten dat goed gevoel vanbinnen dat Manoeuvres ons van begin tot einde gaf, mee te nemen in ons hart onderweg naar huis.
Kortom. Manoeuvres waren voor ons het deken tegen de koude nacht, om deze gezellige avond af te sluiten met een knal van formaat. Een betere kers op de taart op deze geslaagde dag Veldrock konden we ons dan ook niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Manoeuvres
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manoeuvres-22-09-2018/
Organisatie: Veldrock
Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''
Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: '' In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.
Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout: Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.
Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.
Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.
Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.
Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.
De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor: De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.
Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers' heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.
Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.
Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.
Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.
Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid: We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan. Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.
https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn
Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.
Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.
Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel. Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!
· Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor
· Website: http://www.neominor.be/
· Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?
· Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl
· YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w
· Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/
Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.
Het fenomeen Rick Astley (****) doet me terugdenken aan de tijd toen ik als rock, punk en postpunk liefhebber een afkeer had voor de al te afgeborstelde artiest die met afgelikte pop songs als “Never Gonna Give You up” een huivering over mijn rug deed lopen. Echter zijn die songs eveneens zo aanstekelijk, dat je - willen of niet - ze staat mee te brullen, met de heupen wiegende op die al even aanstekelijke klanken. Rick Astley bracht recent een gloednieuwe plaat uit 'Beautiful Life'. ''Cheesy pop songs is altijd het handelsmerk geweest van Rick Astley. Dat is op ‘Beautiful life’ nog steeds het geval. Rick Astley laat op de plaat vooral meer in zijn hart kijken, en daar hoort niet alleen een lach bij maar ook - eerder subtiel een traan. Met de emoties van je fans spelen, ook dat is steeds het sterke punt van Rick Astley geweest. En dat is het nog steeds. Maar toch. Het is gewoon uiterst jammer dat de man over de gehele lijn angstvallig op veilig blijft spelen. Echter, het hem compleet kwalijk nemen, kunnen we dan ook weer niet. Met deze formule heeft hij altijd succes gehad, die formule past hij nog steeds toe. En waarom een formule die aanslaat bij je publiek veranderen? Vroegen we ons ook af …" Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/rick-astley/beautiful-life/
Rick Astley kwam zijn nieuwste plaat voorstellen in een volgelopen Ancienne Belgique. Die was omgetoverd in AB Flex - gedeeltelijk zitten en deel staande. Het publiek op de zitplaatsen zou echter niet lang blijven zitten, zo zou later blijken. Al waren de meeste toch voornamelijk gekomen om die hits van toen te horen. Maar een feestelijke stemming heerste er wel de hele avond. En dat was vooral de grote verdienste van de charismatische klasse entertainer die Rick Astley na al die jaren nog steeds is. Hij ontpopt zich dan ook tot een ware volksmenner die iedereen van vooraan tot volledig achteraan moeiteloos uit zijn hand doet eten. Uiteraard grasduint Rick Astley uit zijn nieuwe plaat. Zo blijkt opener “Beautiful Life” een song die naar mijn mening niet moet onderdoen voor meerdere kleppers uit zijn oeuvre. Waaruit blijkt dat er niet alleen op plaat, maar ook live nog steeds geen sleet staat op de gedrevenheid van deze voormalige pop grootheid. In tegenstelling tot comebacks die vaak resulteren in een routineklus of een afkooksel van wat ooit was, brengt Rick Astley dan ook een show die tot de puntjes is uitgewerkt. Maar waarbij het spelplezier en spontaniteit eveneens de rode draad vormen.
Volgens mening interview is: 'Beautiful Life' één van Rick Astley zijn meest persoonlijke platen geworden. Bij breekbare songs als “She Makes Me” voel ik inderdaad rillingen over mijn rug lopen, en pink een traan weg. Dat is wat mij betreft dan ook de sterkste kant van Rick Astley anno 2018, de crooner die de gevoelige snaar raakt. Rick Astley blijft eveneens de bescheidenheid zelf. Zo geeft hij aan dat zij in Brussel staan om hard te werken om hun publiek te bekoren. Een uitspraak die op veel bijval kan rekenen en zorgt voor de nodige hilariteit. Bovendien zet Rick zijn band voortdurend in de schijnwerpers en geeft bijvoorbeeld de dames die het achtergrondkoor vormen, de nodige kans zich van hun beste kant te tonen. Hij prijst de gedrevenheid en de vocale capaciteiten van deze dames dan ook voortdurend aan en zet ze zelfs vooraan het podium, wat eveneens zorgt voor een welverdiend applaus voor zowel de inbreng van beide dames zelf, als het feit dat Rick Astley ondanks al die successen dus niet naast zijn schoenen is beginnen lopen. Het siert hem. Je voelt trouwens aan dat hij meent wat hij zegt en zingt, waardoor ook wij compleet over de streep worden getrokken.
Met de nodig kwinkslagen en hits als “Whenever you Need somebody” slaagt Rick erin iedereen tot bewegen en meebrullen aan te zetten. Eveneens rijdt hij met een fiets rond op het podium, en doet het publiek meezingen over hoe hij met de fiets door België rijdt. De strofe van gelegenheid song “Cycling to Belgium, Cycling with friends, I Hope it never ends” blijft in ons hoofd zitten en wordt eveneens door iedereen enthousiast meegebruld.
Persoonlijk was ik dus echter vooral onder de indruk van de breekbare songs waar Rick Astley zich ontpopt tot een ware crooner, zoals in “Angels on My side” , een song die hij trouwens opdraagt aan zijn volledige band. Zijn ‘Angels on his side’ om elk concert weer een wervelend feest te maken. Ook zijn oproep om nooit op te geven - 'Keep Singing' - zorgt voor een krop in de keel.
Om maar te zeggen, Rick Astley spreekt voortdurend de emoties van zijn aanhoorders aan, waardoor je enerzijds stil wordt en anderzijds de dansschoenen aantrekt.
In een wervelende finale sluit Rick Astley de avond af met de ultieme klepper “Never Gonna give Me Up”. Waarbij niet alleen alle registers worden open gegooid, maar hij zijn bandleden één voor één voorstelt. Waarna elk van hen een solo mag brengen. Zo klinkt de baslijn heel funky, of speelt de gitarist van dienst een verdienstelijk stukje “We Will Rock you” van Queen op zijn gitaar, begeleid door de drummer. Om maar te zeggen, Rick Astley mag dan goed bij stem zijn, hij kan nog steeds entertainen en de show stelen. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die tovenaars met klanken blijken te zijn.
Besluit: Rick Astley doet vanaf de eerste tot de laatste noot de zon schijnen in ons hart. Zijn warme, soulvolle, stem en uitstraling zorgen voor een glimlach op de lippen. Hij spreekt je haast persoonlijk aan als hij je begeleidt op zijn trip in Brussel. Of bezorgt je tranen in de ogen bij enorm persoonlijke anekdotes. Of doet later weer een wervelend pop dansfeest ontstaan, dat je terugbrengt naar die jaren '80.
Afgeborsteld, cheesy, te braafjes binnen de lijntjes kleuren of niet. Rick Astley zet in Ancienne Belgique de puntjes op de 'i' door een show neer te zetten die het midden houdt tussen gestroomlijnde perfectie en vooral het uitstralen van enorm veel spelplezier dat trouwens heel aanstekelijk werkt. Waardoor het dak van Ancienne Belgique er meerdere keren compleet afgaat.
We zagen dan ook niet anders dan lachende gezichten bij het verlaten van de zaal, want Rick Astley bracht de zon in ons hart, die schijnt voor iedereen.
Setlist: Beautiful Life// This Old House// Together Forever // It would take a strong strong man// Change to dance // Keep Singing // She Makes me // She wants to dance with me// Hold me in Your Arms// Shivers// God Says// Whenever You need somebody // Pray with me // Last Night on Earth // Angels on my side // Cry for help ///
ENCORE /// Cycling to Belgium// Take me to you heart - we found love //Try // Never gonna give you up
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rick-astley-21-09-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elise-legrow-21-09-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet alleen in muziek zo, dat kom je in alle culturen en kunstvormen tegen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd. De band bracht eerder een onwaarschijnlijk mooie debuut uit in datzelfde jaar 2011. Ook opvolger 'Patterns' heeft een onuitwisbare indruk nagelaten. Met de nieuwste schijf 'Ten For A bird' bevestigt The Antler King zijn status, en doet daar zelfs nog een paar schepjes bovenop.
De hoge verwachtingen worden al vanaf die eerste song “448 Figures” compleet ingelost. Dit duo verstaat de unieke kunst om eerder donkere melancholie zodanig intens te laten klinken dat het niet dreigend aanvoelt, maar eerder als een deken tegen de koude winternachten. En dat is net de verdienste van twee uitzonderlijk talentvolle muzikanten die al hun capaciteiten in de weegschaal gooien, om de aanhoorder een sprookjesachtige wereld aan te bieden. Na het lekker up tempo “Orange Monkey” bezorgt een bijzonder weemoedig klinkend “Siberian Times” je o.a. door breekbare vocalen een ware krop in de keel. Diezelfde melancholische naklank, met de engelenstem van Esther , die je duistere hart verwarmt, gerugsteund door klanken virtuoos Maarten , die deze vocale inbreng perfect aanvult, met nog meer perfectie. Zowel vocaal als instrumentaal.
Nogmaals het bewijs dat dit uitzonderlijk getalenteerd duo elkaar blindelings aanvult. Mijmerend de zon tegemoet wandelen, ontroerende schoonheid, een traan wegpinken of een vreugde dans doen door de regen. Het zit allemaal verborgen binnen deze klasse plaat. En dat zelfs in elke song apart.
Variatie is namelijk één van de voornaamste reden, waardoor we vanaf begin tot einde geboeid blijven luisteren en tot de toppen van de tenen genieten van deze parel. Datzelfde mijmeren onder de sterrenhemel, met een klankenbord dat het midden houdt tussen bevreemdend en enorm veel weemoedigheid, keert ook terug bij “Beatles” en “Foreign Land”.
Mogen we trouwens ook een pluim op de hoed steken van Tom Callens, die zijn beeldschone saxofoon klanken leent voor enkele songs, en zo een meerwaarde vormt binnen dat geheel. Alsof dat nog kon. Want de perfectie wordt bij elke song opnieuw overschreden.
Besluit: De derde is altijd een moeilijke bevalling. Maar dit duo verlegt een grens, waar geen grenzen zijn. Alsof Antler King niet van deze planeet afkomstig is, zo klinkt: 'Ten For A Bird'. Telkens opnieuw wanen we ons in een heel andere wereld. Zoveel betoverende mooie kleuren, zoveel adembenemende soundscapes, zoveel uiteenlopende en indrukwekkende vocalen komen op jou af dat je onder hypnose wordt gebracht en in diepe gedachten, ver verwijderd van die harde realiteit, tot gemoedsrust komt zonder in slaap te worden gewiegd; eerder in een diepe trance, compleet zen en dus weg van deze wereld. Een gemoedstoestand waaruit je niet meer wil ontsnappen, waardoor je die trip nog maar eens aanvat tot het oneindige. Want bovendien heeft de plaat een enorm verslavende inwerking op datzelfde gemoed; na meerdere luisterbeurten krijgen we er nog niet genoeg van. Kortom, en indrukwekkende plaat brengt Antler King uit die enorm veel donkere emoties losmaakt, en zelfs dat is een understatement.
Tracklist:
1.448 Figures
2.Orange Monkey
3.Siberian Times
4.Beatles
5.Foreign Land
6.Pixie-Led
7.Future Echoes
8.Birds in Disguise
9.Moon Shaped Sounds
10.Il est où le Manchot?
Kloot Per W/Claude Perwez. De man is een monument in de vaderlandse indierockscene. Hij speelt sinds de jaren ’70 in talloos veel bands en is als gastmuzikant of producer betrokken bij heel wat muzikale projecten. Nu heeft hij zich gewaagd aan een tribute-album voor de Velvet Underground, een band die hij reeds lang bewondert. Mauro Pawlowski mocht als één van de gasten meespelen.
Per W heeft wel iets met tribute-albums. Hij was samensteller van een dubbelalbum met vooral Belgische en enkele internationale bands die nummers van The Ramones coverden (en maakte deel uit van een reeks bands op dat dubbelalbum). Op ‘1,2,3,4... A Lo-Fi Ramones Tribute’ uit 2001 staan heel wat covers die dicht bij het origineel blijven, maar evengoed tracks waarin je nog nauwelijks iets van het origineel herkent.
Per W is onder het pseudoniem The Claudio Serpentino in 2015 ook het brein achter het Wide Album, een door sommigen als pastiche aangeduid album met zo goed als onherkenbare Beatles-tracks. Hij is ook de spilfiguur van de ‘coverband’ Belpop Bastards, de behoeders van het Belgische rockerfgoed.
Op ‘Inhale Slowly And Feel’ blijft Per W verrassend dicht bij de originele versies. “Real Good Time Together” is geen platte kopie, maar wel meteen herkenbaar. “European Son” krijgt een postpunk-bas die diepe voren ploegt in de intro en eigenlijk in heel de track. Per W benadert het experimentele sitar-achtige gitaarsolo-geluid van het origineel, maar dankzij de prominent aanwezige volle, warme bas en de fijne keyboard-lijntjes, is deze versie makkelijker te verteren voor een ‘gemiddeld’ rock-publiek. Ook het oorspronkelijk arty “Venus In Furs” krijgt een donker postpunk/Bauhaus-jasje met broeierige drone-drums.
Wat na een paar nummers opvalt: Per W is een betere zanger dan Lou Reed of John Cale ten tijde van de Velvet Underground. Op “Lady Godiva’s Operation” zit hij ergens tussen de eerder vermelde postpunktoets en het oorspronkelijke, kalere geluid en komt hij vocaal in de buurt van de jonge Lou Reed, al had het net zo goed de jonge David Bowie kunnen zijn. “Foggy Notion” is in zijn oorspronkelijke versie al een – toch voor de Velvet Underground – heel rechttoe-rechtaan bluesrocktrack en Per W doet daar nog een klein schepje bovenop.
Per W’s dochter Mona krijgt de rol van Maureen Tucker op “Afterhours”, een lekker onschuldig nummer dat al werd gecovered door Eddie Vedder, REM, Babyshambles en The White Stripes. Mona brengt een leuke versie van het nummer, die dicht bij het origineel blijft. Ook “Sweet Jane” is reeds vele malen verschenen als cover. Per W’s versie is een brave, klassieke rock-variant. Gelukkig probeert hij de solo’s niet noot voor noot na te spelen, maar kneedt hij die naar zijn eigen gevoel.
De vinyl-versie van ‘Inhale Slowly And Feel’ stopt na “Run Run Run” en “What Goes On”, maar elke koper van het vinyl krijgt tegelijk een CD met het album en nog vijf extra nummers: “Pale Blue Eyes”, “Can’t Stand It Anymore”, het heel bekend “Waiting For The Man”, “Beginning To See The Light” en “Femme Fatale”, met Mona als Nico.
In zijn poging om The Velvet Underground te rehabiliteren heeft Kloot Per W de meeste scherpe kantjes van de tracks afgevijld. Een beetje een gemiste kans, want als je een muzikaal enfant terrible van zijn niveau loslaat op het reeds tegendraadse werk van die band, hoop je eigenlijk ergens uit te komen voorbij de Evil Superstars en de Ugly Papas. Het is pas bij bonusnummers als “Can’t Stand It Anymore” en “Waiting For The Man” dat Per W voorzichtig de teugels viert en het nummer zijn eigen weg laat zoeken. Tegelijk zijn er op dit album nog genoeg scherpe kantjes om de originele intenties van de tracks te herkennen.
Zo kan dit album een respectvolle introductie zijn om alsnog het werk van de Velvet Underground te gaan ontdekken.
Het Italiaanse trio European Ghost is geen onbekende voor ons. Reeds in 2016 deed deze band ons met verstomming staan. We schreven over het toen op de markt gebrachte album 'Pale and Sick' het volgende: " Door het aanbieden van een bonte variatie tussen new wave, post punk, krautrock - ja zelfs EBM vinden we terug op deze plaat - zou een breed publiek aan liefhebbers van het donkere elektronische genre, hierin zijn of haar gading moeten vinden. We besloten, European Ghost vindt geen nieuwe muziekstijl uit, maar verlegt wel grenzen binnen dat aanbod van eerder vernoemde muziekstijlen, die we nog maar zelden zijn tegengekomen." In juni dit jaar bracht European Ghost een nieuwe plaat uit via UnknownPleasures Records. Op 'Collection Of Shadow' blijft de band bewust ingeslagen paden verder bewandelen.
Duistere melancholie, overgoten met een saus van vreemde klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen bij die eerste songs “Suspended In The Void”, “Another Vision”, “Dream House”. Dat is de rode draad zou later blijken. European Ghost blijft gewoon op datzelfde elan doorgaan als ongeveer twee jaar geleden, en betovert de aanhoorder door enorm veel variatie aan te bieden, waardoor je geboeid blijft luisteren en genieten.
De doorsnee Postpunk liefhebber, die houdt van bands die hun eigen grenzen aftasten tot het oneindige , zullen zich in deze knappe schijf zeker kunnen vinden. Is dat door je koude rilling over de rug te laten lopen door intens darkwave klanken? Of luide drumsolo's door de boxen te laten loeien, waarbij je de neiging voelt te dansen in de huiskamer? Telkens speelt de band met donkere emoties van de aanhoorder. Echter is het vooral het feit dat deze band aan het improviseren slaat en bewust buiten die darkwave tot postpunk lijntjes kleurt, dat ons nog het meest over de streep trekt. Ook al zitten daar wel degelijk typische postpunk songs in, zoals het wondermooie “Acid Man”.
De spanning is gedurende de volledige plaat dan ook gewoon te snijden. Van een loeiende harde “Moderate” - waarbij alle registers compleet worden opgegooid in een verschroeiende finale die je de ultieme doodsteek bezorgt - gaat European ghost gewoon over naar songs die eerder gevoelige snaren raken, echter steeds binnen diezelfde donkere omkadering. Zoals bij het wondermooie, typische darkwave klanken geschoeide, “Return” het geval is. En zo kunnen we nog even doorgaan.
Besluit: Een sound die vertrouwd klinkt, maar ook weer anders. Dat schotelt European Ghost ons voor. Telkens zet de band je heel bewust op het verkeerde been, waardoor je enerzijds gaat zweven over de dansvloer, zoals we dat in de gouden tijd van postpunk deden. En anderzijds twijfelend in diepe donkere gedachten tot gemoedsrust komt. En net dat variëren in stijlen en brengen van al even gevarieerde emoties, trekt ons nog het meest over de streep. Pure klasse wat de band weer doet, door zijn eigen grenzen verder te verleggen.
Tracklist:
1. Suspended In The Void 04:56
2. Another Vision 04:26
3. Dream House 04:08
4. Skeletons Are Dancing 04:14
5. Collection Of Shadows 04:36
6. My Hibernation 05:16
7. Acid Man 04:23
8. Moderate 03:44
9. Return 04:18
10. Black Ocean 05:52
Op de creativiteit van Gert De Meester staat geen maat. Wij leerden hem kennen door zijn Ambient projecten. Maar Gert is ook bassist geweest van o.m. The Seven Laws en The Hindu Needle Trick. Hij steekt dus ook zijn voorliefde voor rock, punk tot funk niet onder stoelen of banken. Wat dan weer aangeeft dat Gert van veel markten thuis is.
Neem nu zijn project Distant Fires Burning, wat zich ontpopt tot een speeltuin voor Gert waar hij zich naar hartenlust kan uitleven en experimenteren met allerlei klanken en drones, tot in het oneindige. Op 12 september kwam er een gloednieuwe plaat uit, verkrijgbaar op cassette. 'For the Love Of...' staat boordevol soundscapes die je verdoven, hypnotiseren en tot diepe innerlijke rust brengen. Zonder je in slaap te wiegen. Eerder zal de aanhoorder bewust vertoeven in andere oorden, binnen Gert zijn eigen wereld.
De rode draad op de plaat is zijn geliefkoosde Fender Jazz bas geluid, dat in elk van de songs wordt verfijnd. Verder uitgewerkt en aangesterkt door heel aanstekelijke drumpartijen. Distant Fires Burning brengt minimalistische Ambient die langs je oor, afzakt naar je hart, waarna je ziel diep wordt geraakt. Langzaam maar zeker doen de, op het eerste zicht, monotone drones je in een diepe trance belanden waaruit je niet wil ontsnappen. Net door het experimenteren en improviseren met diezelfde monotone drones, krijg je dus niet het gevoel dat alles diezelfde lijn uitgaat. Heel bewust zorgt Gert ervoor dat de aanhoorder een inspanning moet doen om de muziek echt te begrijpen. Je moet die drones echt op jou laten inwerken, zoals dat bij Ambient eigenlijk altijd gaat, door je gehoor, hart en vooral al je zintuigen compleet daarvoor open te zetten. Anders werkt het niet.
Gert brengt eigenlijk zes nummers. Daarbovenop zijn er al even interessante remixen en samenwerking met al even grote meesters in drones en bevreemdende klanken. ‘Stratosphere’, ‘Misantronics’ en ‘Ashtoreth’. De housebeats die ‘Misantronics’ bewust toevoegt aan “I Would Move” zorgen ervoor dat deze song zo mogelijk een danshit zou kunnen worden, een rave op de dansvloer. Die typische eerder donkere aankleding van ‘Ashtoreth’ doet je dan weer naar adem happen. Zoals bij die “Channeling Distant Fires Burning: Any” het geval is. Of neem nu de typische melancholische walmen die ‘Stratosphere’ over jou doet waaien binnen een song zoals “Mountain”. Dit door middel van o.a. intensieve mooie strijkers. Elk van de medewerkende artiesten bezorgt de plaat extra meerwaarde, waardoor we nog meer met verstomming worden geslagen.
Besluit: Distant Fires Burning gooit zijn jarenlange ervaring in het vak in de strijd, samen met zijn geliefkoosde basgitaar die de rode draad vormt. Hij brengt een heel gevarieerde, kleurrijke ambient plaat uit, waarbij hij je heel bewust alle hoeken van de kamer laat zien en horen. De enige voorwaarde om de plaat echt te begrijpen. Zet je hart, ziel en geheel lijf tot gehoor compleet open voor deze indrukwekkende drones parel. Vooral omdat je de muziek moet voelen tot het diepste van je genen, en niet zomaar beluisteren.
Tracklist:
K & J 09:38
I Would Move 09:02
Any 05:22
Mountain 08:10
And More 04:26
each Day 09:00
K & J (Stratosphere Cave Mix) 08:26
Ashtoreth channelling Distant Fires Burning: Any 09:00
I Would Move (Misantronics Remix) 08:35
Mountain (Stratosphere Plus Mix) 08:12
Op de virtuositeit van Jonas Meersmans staat geen maat. In het verleden heeft deze klasse muzikant zijn sporen verdiend bij het gezelschap Codasync. Ook schreef hij muziek voor succesvolle films. Waaronder het bekroonde 'Broeders' van Adil El Arbi en Bilall Fallah. In 2017 bracht Jonas Meersman een solo album uit 'Monnift'. Een knappe schijf met vijf akoestische gitaar parels, en een afsluiter “Eindstrijd” met een prachtige viool. Deze plaat werd overal heel goed ontvangen, en geprezen om de manier waarop Jonas schittert in eenvoud. Eind augustus bracht Jonas Meersman een gloednieuwe uit 'Monnift II'. Volgens zijn vi.be pagina: '' meer aandacht voor interactie en het zoeken naar compositie. De viool heeft een prominentere rol, ondersteund door af en toe koperblazers." Het eindresultaat is een instrumentale schijf die je tot gemoedsrust brengt, en waarin de virtuositeit van Meersman en zijn kompanen nog meer in de verf wordt gezet.
Vanaf het circa zeven minuten lange “Busmalis” zijn we vertrokken voor een trip die een warme gloed op ons doet neerdalen. De Folk elementen komen daarbij nog het meest naar boven drijven. Naast de wonderbaarlijk gitaar klanken, zorgt de magische viool van Nikki Verlinden ervoor dat we wegzweven naar heel andere oorden. Door de eerder melancholische tot weemoedige ondertoon van songs als “Kytti”, “General Konrad” en “Hanekop” krijgen we prompt een krop in de keel, en pinken we zelfs een traantje weg dankzij zoveel innerlijk genot.
Jonas laat zich dus vooral omringen door muzikanten die zijn eenvoudige maar heel verdovende muziek nog meer doen stralen dan op de eerste plaat, luister maar naar die “Misjka’s Quest”. De kruisbestuiving tussen Jonas en Nikki, maar ook de inbreng van French Horn van Tinne Dehertefell, benaderen de perfectie niet. Ze overschrijden deze.
Besluit: Net zoals op de eerste schijf, valt ook op hoe Jonas Meersmans het gegeven 'schitteren in eenvoud' hoog in zijn vaandel draagt. Telkens de gitaar, viool en koperblaas instrumenten samensmelten tot één geheel, ontstaat iets onbeschrijfelijk mooi, dat we moeilijk onder woorden kunnen brengen.
In vergelijking met het debuut krijgen we deze keer een veel voller geluid, waaruit blijkt dat Jonas Meersmans zijn grenzen verder aftast. Maar vooral. Ga het dus niet te ver gaan zoeken, het is net die eenvoudige maar zo magische mooie aanpak waarmee Jonas ons bij de eerste schijf bij het nekvel greep, dat er ook nu weer voor zorgt dat we volledig onder hypnose gebracht wegzinken in diepe gedachten. Gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, kan deze nieuwe schijf ons zelfs nog meer bekoren dan het wondermooie debuut.
Tracklist:
1. Busmalis 07:15
2. Kytti 02:45
3. General Konrad 04:46
4. Whitewing 04:23
5. Hanekop 04:26
6. Misjka's Quest (part one) 03:31
7. Misjka's Quest (part two) 03:48
8. Konrad Reprise 02:21
9. Paw Paw 06:14
Ishani is één van de rijzende sterren in de UK. Haar muziek zit ergens tussen triphop en donkere synthpop. (De vroege) Hooverphonic is een goede referentie, al zit er ook een snuifje gothic-bombast à la No Doubt en This Mortal Coil in haar mix.
Ishani gaat de moeilijke onderwerpen zeker niet uit de weg op haar singles. Met “Dark Angel” vraagt ze aandacht voor zelfmoord en geestelijke gezondheid. Eerder deed ze hetzelfde voor verkrachting (op “Don’t Stop the Fight”), de gevolgen van slaapstoornissen (op “Insomnia”) en vier jaar geleden ook al eens voor zelfmoord (op “One Can Jump”).
Dat Ishani een beetje een getroebleerde ziel is, kan je ook afleiden uit de covers die ze kiest. Op haar Soundcloud-pagina hoor je o.m. een heel etherische cover van het bitterzoete “Love Song” van The Cure.
“Dark Angel” overtuigt niet helemaal als track. Muzikaal en in de teksten klopt het plaatje, maar het gehijg en de wellust die ze in haar stem legt, smaken een beetje wrang in combinatie met het onderwerp. Maar als het publiek zo naar het niet mis te verstane onderwerp van “Dark Angel” getrokken wordt, zien we dat meteen over het hoofd. Een titel als “One Can Jump” was daarin misschien iets te direct.
M1NK is het nieuwe samenwerkingsproject van de Brit Barry Snaith (The Inconsistent Jukebox) en de Griekse Erika Bach (Lola Demo). Als M1NK brengen Snaith en Bach op hun eerste single "The Far Side" een mix van synthwave en triphop.
Het doet wat denken aan een zwoelere versie van het werk van Anne Clark. Het is zelfs meer dan zwoel. Lust is zowat het hoofdbestanddeel van deze song. De single is donker, een beetje gothic en vooral heel elektronisch.
“The Far Side” klinkt een beetje als de oer-versie van Hooverphonic die een soundtrack maakt voor een film of serie van David Lynch, met een hitsige Lana Del Rey achter de microfoon.
Als single is dit best vermakelijk, maar of dit duo een volledig album vol krijgt en daarbij de aandacht van de luisteraar niet verliest, is nog maar de vraag. We geven deze M1NK voorlopig het voordeel van de twijfel.
De Casino , St-Niklaas – events
Nieuw
26/09 Winterfylleth – The hallowing of heirdom
27/09 Shades of Black: Empyrium, Heirunrar, Sun of the sleepless
02/10 King Dude
06/10 Aenima – A Tool Experience
08/10 Cluster: Olla Vogala + guests
11/10 Jazlab 2018: Dré Pallemaerts Seva
15/10 The Black Queen
21/10 Riguelle zingt Brel @Stadsschouwburg
26 + 27/10 Guy Verlinde @Museumtheater
07/11 Vapors of Morphine
09/11 Zion Train – celebrating 30 Y, Arab Brothers Soundsystem, Blackboard Jungle
15/11 Jazzlab 2018: Sal La Rocca Quartet
17/11 40 jaar Koleire: Red Zebra, De Brassers, Definitivos
19/11 Henhouse Prowlers
23/11 Carmel
28/11 Great Lake Swimmers
03/12 Devotchka
05/12 Raul Marques
06/12 Jazzlab 2018: Lynn Cassiers Yun
09/12 Clawfinger – 25 Y
20/12 ’t Hof Van Commerce – 20Y
21/12 El Twanguero
02/02 De Staat
28/02 Jazzlab 2018: Bert Dockx Ottla
21/03 Jazzlab 2018: Teun Verbruggen Qaurtet + Steiger
28/03 Tiny Legs Tim
10/04 Eriksson Delcroix
11/04 Jazzlab 2018: Hendrik lasure Warm Bad
18/04 All them witches
Concerten
20/09 New Rising Sun
28/09 The Adicts, Demented Scumcats
05/10 The Fratellis
12/10 Gruppo Di Pawlowski, Cocaine Piss
19/10 Ian Siegel Band, Garett T. Capps
21/10 VNV Nation
30/10 Life Of Agony (uitverkocht)
03/11 Shades of Black – Masters of grind: Pig destryer, Haemorrhage, When Pegasus Collide, Gutalax, Vonnis, E.B.D.B., Steengruis
10/11 The Fuzztones, The Godfathers, Philadelphia ‘69
13/12 (The) Nits
07/02 The Bootleg Beatles – the best fab four tribute
Infos
Partys @De Casino – info zie site
http://www.decasino.be
De nieuwe formule van Leffingeleuren is intussen genoegzaam bekend. Terwijl de meeste bezoekers genieten van het gratis gedeelte met zijn talloze eetkraampjes, het Busker Street podium, straatorkesten en vele dj’s kan de ware muziekliefhebber op zoek naar nieuwe ontdekkingen in de Zaal, het Café of de Kapel. Dit jaar kon je er zelfs de Kerk binnen voor enkele live sessies van het (voor even) her opgegraven radioprogramma ‘Duyster’. Geen risicoloze onderneming om al die nagenoeg onbekende groepen zonder echte publiekstrekker te programmeren maar het blijft een feest voor de muzikale avonturier.
Een verslag van een boeiende driedaagse.
dag 1 – vrijdag 14 september 2018
Mijn parcours begon in de Zaal met het Gentse Public Psyche (het vroegere Rape Blossoms), dat al dan niet onder invloed van #MeToo van naam veranderde. In wat voor een arme wereld leven wij als zelfs een rockband het niet meer aandurft een min of meer controversiële naam te bezigen. Niet alleen de naam veranderde ook de muziek onderging wat wijzigingen. Zo bleek de gitaar verdwenen, wat meer ruimte liet voor de synths. Meestal een heikel punt voor me maar vreemd genoeg vond ik het hier geen slechte zaak. Geruggensteund door stuwende drums en een bijwijlen funky klinkende bas zorgden ze voor een sound die ruim afstand nam van de doorsnee postpunk waar we tegenwoordig mee overspoeld worden. Maar het blijft postpunk of darkwave of hoe je het ook wilt noemen (niet mijn favoriete genre) en daar hoort ook een zeurende zanger bij. David Defrenne deed het hoogstwaarschijnlijk uitstekend maar van dit soort ijskoude, galmende en naar Robert Smith refererende vocalen moet ik eigenlijk niets hebben. Toch vond ik Public Psyche meer dan een aardige opener.
Na een vluchtige kennismaking via Bandcamp waren mijn verwachtingen voor Boytoy (Brooklyn, New York) flink geslonken. Toch zorgden deze vier pittige jongedames in het Café voor een eerste hoogtepunt. 60’s en 70’s rock, vrij klassiek van snit (even meende ik zelfs een riff van Bad Company te horen) maar ontdaan van elke gram macho vet. Geen spierballengerol op gitaar. Nee, de twee aanwezige exemplaren klonken steeds aanstekelijk en fijnbesnaard. Dat in combinatie met een stel, fijn in elkaar geknutselde, songs zorgde voor een erg gesmaakte set. Zeker te vergelijken met hun stadsgenotes van La Luz maar dan iets minder onderkoeld. La Luz bassiste, Lena Simon, speelt trouwens mee op hun laatste plaat, “Night leaf”.
Lumerians (San Francisco/ Oakland) waren al een tijdje bezig toen ik in de Zaal arriveerde. Er was ons psychedelica, space rock en krautrock beloofd maar ik hoorde ellendige new wave, derderangs Gary Numan. Een ijskoude douche, zo vlak na het begeesterende Boytoy. Nochtans zagen de vier er beeldig uit als glittermonniken met rode lichtjes waar je normaal een stel ogen verwacht. Doodzonde dat de muziek niet mee wou hoewel het op het einde wat beterde. De laatste drie nummers hadden wat meer power en met een beetje goed wil hoorde je zelfs wat Hawkwind invloeden.
Vlug naar de Kapel dan waar ik nog de finale van Why? kon meepikken. Dit viertal uit Cincinnati, Ohio is reeds sinds 1998 actief en heeft een zestal platen gemaakt, waaronder toch enkele parels. Oppernerd Yoni Wolf was helemaal vooraan in de weer op synths en percussie en zorgde voor een wonderlijke combinatie van hiphop, indie en alt rock met een eigenzinnige complexiteit. Uitermate sprankelende nummers werden afgewisseld met enkele kleffe gedrochten. Geen onverdeeld succes.
Hun recente vierde album, ‘Beyondless’, liet het beste verhopen voor Iceage uit Kopenhagen. Veel volk op het podium, het kwartet was aangevuld met een saxofonist en een violist. De punk van weleer was dan ook ver weg. Dit was monumentale, zwalpende rock waarbij zanger Elias Bender Ronnenfelt voor een grote Nick Cave factor zorgde terwijl ook Madrugada om de hoek loerde. Groots en meeslepend maar soms ook vermoeiend door die eindeloze woordenstroom terwijl die extra muzikanten niet altijd voor een verfrissende toets zorgden waardoor de sound soms te dicht geplamuurd klonk.
Intussen was The Oscillation uit Londen al een tijdje bezig in het Café. Meesterbrein Demian Castellanos produceerde er samen met een bassist en een drummer een indrukwekkende en oorverdovende wall of sound. Psychedelische space rock met aanstekelijke grooves volgens het boekje. Liefst van heel dichtbij en zonder reserves te beleven.
Na vijf jaar was de luidste band van New York opnieuw te gast op Leffingeleuren, dit keer met heel wat meer publieke belangstelling. Veel leek er nochtans niet veranderd. A Place To Bury Strangers maakt nog steeds een mix van ziedende noise en shoegaze, alleen oogde het dit keer heel wat spectaculairder. Nog steeds opererend in het donker en de zaal vol mist spuitend , keilde Oliver Ackermann al tijdens het eerste nummer zijn gitaar tweemaal keihard tegen de vlakte waarna hij met een half exemplaar verder moest. Een tijdje later moest het ding er helemaal aan geloven, iets wat bassist Dion Lunadon trouwens ook overkwam. Even is er een moment van rust wanneer drumster Lia Braswell (nieuw in de groep) een nummer solo mag brengen. Welk instrument ze hierbij hanteerde werd me niet duidelijk want qua belichting moesten we het stellen met een zich murw draaiende stroboscoop. Intussen hadden de twee anderen zich ergens midden in de zaal opgesteld voor een wat meer elektronisch intermezzo. Leuk maar het kon toch niet tippen aan de waanzinnige apotheose daarna op het podium waarin A Place To Bury Strangers zichzelf overtreffend alle registers opentrok en bewees veel meer te zijn dan alleen maar een sensationele belevenis.
Door het noodgedwongen afhaken van Ammar 808 verhuisde Donny Benét van het Café naar de Zaal. Een geluk bij een ongeluk, zo bleek, want de man uit Sydney die ooit begon als Tom Jones-coveract liet de zaal vollopen en slaagde er bovendien in om de hele meute aan het dansen te krijgen. En dat met compleet foute italo disco die dan nog eens op tape stond. Erg hip zag hij er trouwens ook niet uit, kaal met een nektapijtje en een pornosnor terwijl zijn danspasjes waarschijnlijk nog dateerden uit zijn Tom Jones periode. Nu, zingen kon hij wel en als een Willy Sommers Pukkelpop op stelten mag zetten heeft deze Donny Benét zeker recht van bestaan. Toch bleef het een vreemd gezicht om al die muzikale fijnproevers, die je toch verwacht op een festival als Leffingeleuren, hier met volle teugen van te zien genieten.
dag 2 – zaterdag 15 september 2018
Zaterdag was wat mij betreft de minst boeiende dag maar dat had alles te maken met die uitgebreide waaier aan stijlen die dit keer wat minder aan mij besteed waren. Toch vielen er voldoende parels te rapen.
Ik begon mijn nieuwe speurtocht bij Hilary Woods (Dublin) in de Kapel. De dame heeft een plaat, ‘Colt’, uit op Sacred Bones Records en dat volstond om mijn aandacht te trekken. Maar het werd een mager beestje. Woods begon op een ruimtelijk klinkende gitaar die ze na twee nummers ruilde voor de piano waardoor de spaarzame aangeklede sound dankzij enkele ingespeelde samples toch wat voller klonk. Dromerige, breekbare songs werd ons deel, niet onaardig maar stiekem hoopte ik ergens dat er eens echt iets ging breken. Later mocht ze het nog eens overdoen bij Duyster in de Kerk.
Op naar de Zaal dan voor Boy Azooga uit Cardiff. Hun plaat heet ‘1,2 Kung Fu!’ en dat zegt voldoende. Banale Britpop, weliswaar met een jeugdig enthousiasme gebracht, die ons naar de bar joeg en waar we helemaal op het einde toch nog een song, die naam waardig, hoorden.
Op zoek naar beterschap bevonden we ons daarna opnieuw in de Kapel voor Cabbage uit Manchester. De vijf lieten meteen een knallende punksong op ons los wat meteen de hoop op een nieuwe Idles deed opflakkeren. Drie nummers lang leek dat ook te kunnen maar daarna verdween al snel die brede grijns van mijn smoel. Cabbage liet die razende punk van het begin voor wat het was en koos voor iets wat op een kruising leek tussen pubrock en boertige pop terwijl ze zich tussendoor ook nog eens vergrepen aan een slechte PiL imitatie. Jammer. Zelfs de perfect als stoorzender fungerende gitarist die voortdurend met technische problemen worstelde bakte er, eenmaal alles op punt stond, niets meer van.
Naar het Café dan voor Bad Breeding, alweer een punkband (dit keer uit het Britse Stevenage), en dat zullen we geweten hebben. Hierbij vergeleken waren de mannen van Cabbage een stel, net de pampers ontgroeide, peuters. Dit was niets ontziende, slopende, noise geïnfecteerde punk op orkaankracht. Brute razernij maar verdomd fijn gespeeld door Matt Tool op gitaar, Charlie Rose op bas en Ashlea Bennett op drums. Voeg daarbij Chris Dodd, een heerlijke, van woede barstende, frontman zoals we die al lang niet meer gezien hadden, en het plaatje is compleet. Niets nieuws, uiteraard niet, maar het leek toch eeuwen geleden dat ik nog dergelijk intense punk gehoord had. Schitterend!
Toen ik vernam dat ook Bob Log III aan de affiche werd toegevoegd moest ik eens ferm geeuwen. Nog maar eens Bob Log, nog maar eens diezelfde trucjes op het podium... en toch had dit fenomeen uit Tucson, Arizona me opnieuw meteen bij de kladden. Nog steeds gehuld in een jumpsuit en voorzien van een motorhelm waarop een telefoonhoorn is gemonteerd was hij met zijn rubberboot helemaal tot in Leffinge gevaren.
Toch kon ik hem betrappen op enkele kleine wijzigingen in zijn show. Een nummer gespeeld met twee vrouwen op zijn knieën was er dit keer niet meer bij (#MeToo?). In de plaats daarvan mocht iedereen die dat wou even op zijn knie plaatsnemen voor een selfie. En dan was er nog een opgeblazen kuip in de vorm van een eend gevuld met “Champagne” die de zaal rondging. Ook eens geproefd maar dat viel behoorlijk tegen.
Vergis je echter niet! Naast al die fratsen is en blijft Bob Log III een erg begenadigd slidegitarist. Aanstekelijke blues georiënteerde nummers, weliswaar met een stofzuigersound, waar het moeilijk stilstaan bij is , zorgden voor een spetterende set. Ik zag de man al ettelijke malen en toch weet hij me nog steeds te verbazen terwijl hij er, zo te zien, zelf ook bijzonder veel zin in had.
Hierna had ik Will Samson, die in het kader van ‘Duyster. Live’ in de Kerk optrad, aangestipt maar zo vlak na het euforische feestje bij Bob Log III was ik niet in staat om meteen de knop om te draaien voor een portie verstilde muziek. Het werd dus een terrasje naast de talloze, exquise eettentjes op de markt in afwachting van Prettiest Eyes in het Café.
Prettiest Eyes is een gezelschap uit Los Angeles, bestaande uit twee Puerto Ricanen en een Mexicaan, dat zijn laatste plaat, ‘Pools’, uitbracht op Castle Face Records, een label waarvan de alomtegenwoordige John Dwyer (Oh Sees) mede-eigenaar is. Die laatste hoort er The Birthday Party in wat me wat ver gezocht lijkt. Ik hoorde hamerende synthpunk met duidelijk Latijns-Amerikaanse sporen gebracht met een ongebreideld enthousiasme waar men alleen maar vrolijk van kon worden. We werden voortdurend uitvoerig bedankt en in al zijn gretigheid viel de zingende drummer, Pachy Garcia, tot tweemaal toe achterover van zijn drumkruk. De wereld leek plots veel mooier.
Mattias De Craene, saxofonist van Nordmann, nodigde voor zijn nieuwe project, MDC III, twee gerespecteerde drummers uit, zijnde Lennert Jacobs (Hong Kong Dong, The Germans, Public Psyche) en Simon Segers (Black Flower, De Beren Gieren, Stadt).
Vreemde bezetting die wonderwel werkte want de Gentenaars zorgden op de valreep nog voor een hoogtepunt. De Craene, voortdurend inventief in de weer op sax en andere blaasinstrumenten waaronder iets dat wel heel hard op een stuk tuinslang leek, leidde ons geholpen door die twee inventieve drummers naar tribale, hypnotiserende sferen in een geheel eigen, betoverend universum waarin het heerlijk verdwalen was. De boeiende Belgische jazzscène blijft ons verrassen.
dag 3 zondag 16 september 2018
Het programma op zondag bulkte van de interessante namen en naarmate de dag vorderde , lukte me het steeds slechter om een spurt van de ene naar de andere locatie in te zetten, om toch maar nog een flard van een optreden mee te pikken. De lijst met gemiste optredens is dan ook niet min: The Devil Makes Three, The Bony King Of Nowhere, Jesse Malin & Chuck Prophet...
Om 14u30 was ik al op post in de Zaal voor Vaudeville Etiquette, een vijftal uit Seattle dat hun naam vond in de titel van een oude stomme film. Gesmaakte americana waarin de twee stemmen (van gitarist Bradley Laina en de voortdurend over het podium dartelende Tayler Lynn) en de pedal steel van Matt Teske het uithangbord vormden. Er mocht één keer jazzy uitgefreakt worden terwijl de gitaar tijdens het nieuwe en heel knappe “Ontario” op zijn Neil Youngs mocht scheuren (had wel meer gemogen).
Vaudeville Etiquette, niets op aan te merken maar ook niet van die aard om zich te onderscheiden van die duizenden andere americanagroepjes.
Toen ik de Kapel binnen stapte waar Swedish Death Candy net begonnen was , vroeg ik me eerst af in welke oorverdovende heksenketel ik nu weer beland was , maar toen mijn oren zich min of meer hadden aangepast kon ik dit bonte stel uit Londen steeds meer waarderen. Zware psychedelische rock die duidelijk schatplichtig was aan (de hardere) Ty Segall en Charlie Moothart en waarin al eens een Black Sabbath riff voorbij zoefde, het had wel wat. Maar de frequent gebruikte hard/zacht afwisselingen waren niet altijd even gelukkig gekozen.
Nog net de drie laatste songs van Michael Nau (uit Maryland) gehoord en die vielen best mee. Erg lofi en laidback, enigszins te vergelijken met Bonnie ‘Prince’ Billy, ook fysiek.
Voor een eerste voltreffer moesten we in de Kapel zijn: Gunn-Truscinski Duo (Brooklyn, N.Y.) maar slechts weinigen zullen dit geweten hebben. Toen de laatste noten uitstierven , was het aantal toeschouwers gereduceerd tot hooguit een twintigtal. Velen kozen wellicht voor een terrasje met die stralende zon terwijl The Devil Makes Three, die zowat gelijktijdig bezig was, dat wel voor een volle zaal deed. Nu maakte Steve Gunn het ons ook niet gemakkelijk. Volledig instrumentaal, langgerekte jams met enkel gitaar en drums en bindteksten die zich beperkten tot ‘thank you’. Maar voor wie zichzelf een beetje een gitaarliefhebber wil noemen is Steve Gunn een godsgeschenk. Zijn gitaar is uit duizenden herkenbaar. Psychedelisch en hypnotiserend, meestal vertrekkend vanuit enkele simpele akkoorden om dan verder een geheel eigenzinnige, complexe koers te varen zonder dat je hem ook maar één luttele seconde op notenneukerij kon betrappen. De zeer bescheiden Gunn schudt het allemaal haast achteloos uit zijn mouw hierbij perfect geruggensteund door een al even bescheiden John Truscinski. Hier krijg ik, echt waar, nooit genoeg van.
Met Male Gaze (San Francisco) stond er opnieuw een exponent van Castle Face Records in het Café, dit keer zelfs eentje met mede-eigenaar Matt Jones in de rangen. Dit uitermate sympathieke trio wankelde voortdurend op de rand tussen harde rock en garagerock. Meestal hard maar met een feeling voor aanstekelijke melodieën. Lang niet alles was even geslaagd maar wie een dergelijk rommelige versie van “Pictures of matchstick men” (Status Quo) brengt krijgt bij mij tonnen krediet. Meer van dat, graag!
Ben Miller zag er wat ruiger uit dan ik verwacht had en ook de muziek van de Ben Miller Band (Joplin, Missouri) klonk een stuk onstuimiger dan op de plaat. De vier serveerden een, tot dansen uitnodigende, mix van delta blues, bluegrass en country waarbij klassiekers als “Black Betty” (Lead Belly) en “John the Revelator” (Blind Willie Johnson) niet gemeden werden. Best te begrijpen dat ZZ Top deze band graag mee op tournee neemt. Opvallende verschijning: violiste Rachel Ammons met haren die bijna tot haar enkels reikten.
Wegens fileleed hadden ze hun afspraak om 15u10 gemist maar het geluk was me welgezind en liet me op het juiste moment aan de grote bar op het marktplein passeren zodat ik The Preacher Men (Gent) dan toch nog aan het werk zag. Zes mannen rond één microfoon: twee resonatorgitaren, één akoestische, een banjo, staande bas en een zanger die zijn schoenen versleet op een chainbox (een bierplateau met een ketting in). Gedreven bluegrass en hillbilly alsof ze het ter plaatse uitvonden met een gedroomde frontman: Boer Stef die zijn teksten telkens met uitvoerige armbewegingen accentueerde. Mooi!
En het werd nog mooier met Amyl & The Sniffers uit Melbourne in de Kapel. Drie jongens met wel erg foute kapsels en een meisje, dat met haar zwarte, hoge laklaarzen ook al niet echt van deze tijd leek, brachten furieuze punk die bezeten was door de geest van de Australische seventies (hard)rock. Anachronistisch, dat zeker en toch klonk dit bijzonder fris. Daar zorgden een juiste no-nonsense attitude, geweldige nummers en vooral Amy Taylor voor. Een klein opdondertje met een krachtige stem, een betoverende glimlach en onvoorspelbaar podiumgedrag waarbij ze zichzelf niet al te serieus nam. Waarmee ik The Sniffers niet in de schaduw wil zetten. Gitarist Dec Martens, bassist Gus Romer en drummer Bryce Wilson wisten verdomd goed waar ze mee bezig waren.
Amyl & The Sniffers waren naast Bad Breeding zonder meer dé revelatie van Leffingeleuren 2018. Hun plaat ’Big Attraction & Giddy up’ (een bundeling van hun eerste twee EP’s) was tot voor kort enkel via dure Australische import verkrijgbaar maar intussen heeft het Britse ‘Damaged Goods Records’ een democratisch geprijsde, Europese versie op de markt gegooid. Mijn exemplaar is al besteld!
Na dit zinderende feestje vond ik nog net genoeg energie om me op te laden voor nog één concertje: Bob Wayne! Aan energie heeft die Bob Wayne trouwens geen gebrek: de zingende stoomfluit was net begonnen aan een nieuwe Europese tour, die hem dit najaar ook naar de N9 brengt, van maar liefst 62 optredens! Het was reeds de vijfde keer dat ik de man, hier opnieuw met een compleet hertimmerde band, aan het werk zag en toch kon ik opnieuw mateloos genieten van zijn outlaw country of hellbilly (zoals hij het zelf noemt) doorspekt van spitante teksten. Heerlijke kerel die zijn white trash afkomst nooit zal verloochenen.
Toen de laatste noten van “Spread my ashes on the highway” waren uitgestorven kon ik enkel tevreden terugblikken op deze drie dagen durende expeditie.
Bedankt Leffingeleuren!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Iedereen in Vlaanderen kent The Kids. Dat hebben ze te danken aan die punkpop single “There Will Be No Next Time”. Maar velen hiervan zullen waarschijnlijk enkel die song kennen. Dat is zonde want The Kids zijn veel meer dan die ene track. Mensen die echt into punk zijn of waren zullen ook meestal andere nummers als hun favoriet aangeven. Een flink aantal hiervan gaan uit hun gelijknamig debuut komen waar o.a. “This Rock and Roll” (live gecoverd door Metallica tijdens hun laatste tournee), “Bloody Belgium” en “Fascist Cops” op staan. Drie klassiekers binnen het genre. The Kids zijn met deze songs ook meer bekend in het buitenland dan met “There Will Be…”. Liefhebbers van punk rond de wereld dragen hen op handen. Dat zorgt ervoor dat ze tot op heden nog steeds wereldwijd mogen optreden.
Wie had dat gedacht toen de band in 1985 voor een tiental jaren uit elkaar ging? Ik niet meteen maar met de jaren lijken ze groter en belangrijker te zijn geworden. Zonder dat ze nieuw materiaal maken overigens. Il faut le faire.
Starman Records grijpt terug naar hun eerste twee albums en brengt die uit op cd met liner notes van all-time fan Marc Didden. Daarnaast nog twee songs die niet op de albums stonden maar ergens op EP’s en zo. Voor wie niets in huis heeft van The Kids of voor diegene waarvan zijn elpees grijs gedraaid zijn een unieke gelegenheid om dit in huis te halen. Waarom? Ik leg je het hier uit.
Hun debuut uit 1978 dat naar de verrassende naam ‘The Kids’ luisterde werd geproduceerd door niemand minder dan Leo Caerts. Caerts was de bedenker van de wereldhit “Eviva Espana”. Die deed een goede job door The Kids op te nemen zoals ze waren: een rock ’n roll punkband. Er stonden twaalf nummers op waarvan de hierboven eerder genoemde songs. Maar eigenlijk waren het allemaal goeie songs. Scherpe lyrics over het zware bestaan van de arbeidersklasse in die tijd. Snedige en compacte songs met een degelijk refrein. Als toemaatje, de track “No Work” dat hier niet misstaat.
Hun opvolger ‘Naughty Kids’ kwam datzelfde jaar nog uit. Tussendoor was er al een EP verschenen met o.a. ”The City is Dead” op, die hier als bonus werd heropgevist. ‘Naughty Kids’ ging verder op het elan van hun debuut. Dit album was even goed, scherp en snedig als ‘The Kids’. Toch is hij altijd, naar mijn gevoel, een beetje ondergesneeuwd geweest door hun debuut en bevat ze iets minder bekende songs. Maar songs als “Rock Over Belgium”, “Jesus Christ Didn’t Exist”, “No Monarchy” of “Naughty Boys” blijven na al die Jaren nog steeds overeind staan.
Beide albums samen zijn goed voor een uurtje muziek want hun nummers zijn zo bondig en essentieel dat ze, zoals The Ramones, meestal maar twee minuten lang zijn. Ze staan hier op één schijf en dat is geen probleem. De vibes en de sound was grotendeels gelijkaardig. Na deze twee platen begon Mariman wat te experimenteren en te zoeken naar een bredere sound.
Deze release is een mooi eerbetoon aan een Belgische punkband die invloedrijker was dan velen indertijd dachten.
Dit is een re-release van een innovatief album op het vlak van genre overschrijdend jazz uit het jaar 1970. ‘Plastic Sun’ was het tweede album van pianist Svein Finnerud, bassist en vocalist Bjornar Andresen en drummer Espen Rud (die we ook kennen van zijn solo albums en andere projecten).
Het album namen ze op in slechts één dag. Desondanks bevat het een breed spectrum aan genres en invloeden. Gaande van funky baswerk en opgewekte pianolijnen, via gospel en folk, tot improvisatie en muziek met vreemde tijden en toonaarden. Een deel van het materiaal schreven ze zelf terwijl “Cartoon” en “Touching” geschreven werden door Annette Peacock en te vinden zijn op verschillende Paul Bley albums. “Dee Dee” is dan hun versie van Ornette Colemans song.
‘Plastic Sun’ is een innovatief jazz album en een portret van een tijdsgeest. Dit gedurende 35 minuten met genre-overschrijdend, catchy en boeiende jazz muziek. Met de nodige liner-notes in het boekje die meer duiding en uitleg geven over dit album. Ook verkrijgbaar op vinyl.
Farzane Zamen is een Iraanse zangeres, producer en muzikante. Ze heeft al meer dan 15 albums in de Farsi taal uitgebracht. In Iran, onder de Islamitische wet, is het voor vrouwen verboden om in het openbaar te zingen. Dat maakt dat ze in eigen land ook geen kansen heeft om haar muziek op een podium te brengen of te promoten. Op haar nieuwe mini-cd verbindt ze moderne/western elektronische muziek met Midden-Oosterse geluiden en Arabische elementen. Ditmaal zingt ze ook niet in Farsi maar in het Engels terwijl Habiba Makhlouf Arabische en Franse teksten aanbrengt. Dit om vrouwen in gelijkaardige situaties uit andere moslim landen te kunnen aanspreken. In alles schreeuwen de teksten naar vrijheid van de vrouw en een verzet tegen discriminatie en geweld. Gavin Thomson ( muzikant uit Glasgow) en sound engineer Samuel Smith werkten ook mee aan het album.
Vanwege de inhoud van de teksten is dit reeds een sterk album. Maar muzikaal ook. Heel genietbaar met een typische Oosterse sound maar met voldoende Westerse elementen in om het ook voor Westerlingen genietbaar te maken.
Het geheel klinkt modern zonder zijn roots te verliezen en zonder de boodschap te overschaduwen. Een heel aangenaam mini albumpje.
De laatste twaalf maanden waren volgens de band fantastisch. Sinds hun tweede album ‘Vynil And A Heartache’ hebben over de hele wereld concerten mogen spelen. Ze speelden overal in Noorwegen maar ook op een aantal grote festivals in Amerika zoals Folk Alliance in Kansas City en Americana Fest in Nashville. Ze wonnen in 2017 in eigen land een grammy voor hun tweede album. Sommigen gaan hen misschien al aan het werk hebben gezien want ze stonden begin dit jaar ook op Eurosonic in Groningen.
Toch vonden ze nog tijd en inspiratie om een derde album te maken. Ook deze keer terug gevuld met warme en sfeervolle liedjes met een mix van Americana, Country en folk. Catchy melodieën en een glasheldere productie zorgen voor de rest. Mocht je zeggen dat het een Amerikaanse band is ik zou het geloven maar het is wel degelijk een Noors trio dat hier internationaal klinkt. Mari heeft een warme en melancholische stem. Daarnaast speelt ze gitaar, harmonica en mandoline. Tor Egil Kreken bespeelt net als Kjetil gitaar en banjo. Voor het drumwerk, de bassen en andere instrumenten hebben ze gebruik gemaakt van gastmuzikanten. Dat zorgt ervoor dat de songs op veel verschillende manieren ingekleurd werden zonder de basissound uit het oog te verliezen.
‘While I Was Asleep’ is een album waarmee verder hun publiek kunnen mee entertainen en verder uitbouwen. Het is een hoogst aangenaam en hoog kwalitatief album geworden. Je zal misschien denken: Americana, folk en country dat zal wat saai en belegen klinken maar niets is minder waar want ‘While I Was Asleep’ zit boordevol met catchy en aanstekelijke liedjes.
Een duo dat zorgt voor een instrumentale wervelwind, een excentrieke muziekwereld met een drum, onderling verbonden gitaarversterkers en een rij van lus- en effectpedalen. Muzikaal volgestopt met invloeden en elementen uit jazz, noise, kraut en postpunk. Dat alles zorgt er voor dat je een muzikale explosie te verwerken krijgt. Verantwoordelijk hiervoor is een Noors duo. Origineel zeker en vast. De negen nummers in één keer uitzitten kan er wel voor zorgen dat je wat hyper of overstresst eindigt.
Wanneer je dat aankan en toch nog enkele keren het album wel doorworstelen zal je merken dat er toch behoorlijk wat melodie en structuur achter deze muur van geluid en noise zit. De moeite waard om te beluisteren is “Social Window” met zijn wame synthbass (vermoed ik) en Goose-achtige synthsounds. Op andere songs zijn het dan meer de gitaren waar de nadruk op ligt. Het is wat afhankelijk van de song. In elk geval heel kleurrijke en drukke songs(structuren).
Dit is zeker niet voor iedereen weggelegd. Maar als je voor avontuur, kleur en drukte wil gaan dan moet je ‘Las Napalmas’ eens proberen…en blijven proberen.
Een gebroken hart en het zoeken naar een nieuwe muzikale richting hebben samen een album opgeleverd dat het officiële volkslied van deze herfst kan worden.
The Bony King Of Nowhere heeft zijn singer-songwritermantel afgelegd en toont op ‘Silent Days’ dat hij ook kan excelleren in arrangementen en sfeerzetting. Gedaan dus met de klassieke songopbouw. Voortaan songs die beelden oproepen van weidse, nazomerse landschappen en druilerige, verloren namiddagen. Er zit een beetje een droefgeestige countryvibe in dit album, zoals de Cowboy Junkies en Bonnie Raitt dat eerder ook hadden. Op “Like Lovers Do” komt The Bony King Of Nowhere zelfs uit in het spoor van The War On Drugs, ook al een band met subtiel-melancholische en lichte country-toetsen.
De stem van frontman Vanparys heeft aan maturiteit gewonnen en dat past perfect in dit plaatje. Het engel/jongensachtige is weg. De teksten zijn deze keer ondergeschikt aan de sfeerzetting van de muziek, al zitten er best nog wel een paar pareltjes tussen die doen denken aan pakweg Leonard Cohen of Tim Hardin. Pas met het tekstvel erbij wordt het helemaal duidelijk dat dit album over een liefdesbreuk gaat. Vanparys heeft zijn gebroken hart iets subtieler verpakt dan Matt Watts, de in ons land wonende Amerikaan die vorig jaar op “How Different It Was When You Were Here” zijn liefdesverdriet in dikke plakken opdiende. Maar de twee albums zitten inzake thema en toon wel heel dicht naast elkaar.
Titeltrack “Silent Days” is een goede inleiding tot deze 2.0-versie van The Bony King, maar de echte goudader zit in het afsluitende trio van dit album: “Through The Night”, “Like Lovers Do” en “Still Around”.
‘Silent Days’ is de perfecte soundtrack voor de donkere maanden die ons staan te wachten.
De Leuvense band Black Sun staat voor grommende, grungy desertstoner met een zanger die het midden houdt tussen Tom Waits en Nick Cave. Dat is een huwelijk dat de mooiste kinderen oplevert als de songs enige vaart krijgen en de aandacht afgeleid wordt van die rauwe brombeer, zoals op “Angel In Grey Clouds” en “The Backyard”. In rustiger tracks wil het ook al eens lukken, als zanger Tijs zich wat inhoudt, zoals op “Lost In A Dream” en “Alone”. Zelf gebruiken ze termen als romantic doom en metallic blues om hun muziek te omschrijven en ook die vlaggen dekken de lading.
Black Sun bracht sinds 2016 elk jaar een volledig album uit en dat is misschien wat te ambitieus. De muzikanten zetten bij elk album wel een stap vooruit en de zanger vindt telkens net iets beter zijn plaats in het groepsgeluid, maar inzake compositie en lyrics trappelt deze band een beetje ter plaatse. Ook de productie is rommelig. Het knalt niet en het klinkt niet vet genoeg. Met een strenge hand die deze Black Sun door hun volgende opnames loodst, komen ze misschien in de buurt van een bluesy Soundgarden of een donkere, kwetsbare versie van Monster Magnet of ASG.
Het akoestische “Sunrise” zou een eye-opener moeten zijn voor Black Sun. Zo lang de versterker op 11 en het fuzzpedaal ingedrukt staan, blijft het zoeken naar het juiste evenwicht, maar met die akoestische gitaar klopt het plaatje met die brommende blues-stem plots helemaal. Meer van dat!
Laten we eerlijk zijn: om Bill Withers te coveren moet je balls hebben. José James, die van tevoren steeds had geopperd ooit het oeuvre van Marvin Gay te willen coveren, koos onverwachts toch voor Bill Withers. Verrassend en stoer, maar hoe bracht hij het er van af? Het is hem op het lijf geschreven!
Het begin was meteen al raak: “Ain’t no sunshine when she’s gone” op akoestische gitaar door José James ingeleid. De sfeer was gezet. Waar Bill Withers 28 keer “I know” herhaalt, gaf José James zijn eigen toets aan dit nummer door hetzelfde te doen met “Ain’t no, ain’t no, ain’t no…”. Meteen daarna kwam de herkenbare “Grandma’s Hands”, wat de meesten onder ons wel zullen herkennen als de intro van “No diggity”. Tijdens dit nummer werden we verwend met een ongelooflijke orgelsolo en een solo van de gitarist die je deed denken aan de stijl van David Gilmour tijdens Pulse. Ook José James liet zich even gaan door onverwacht te beginnen beatboxen. Al die extra’s maakten dit optreden van meet af aan tot een ontzettend funky spektakel. Nadien kwam de ene hit na de andere: “Who is he and what is he to you”, “Use me” en uiteraard “Lean on me” met een formidabele solo van de pianist. Het was zo adembenemend dat je jezelf afvroeg waarmee de tweede helft van het programma gevuld zou worden.
Het werd even stil en José James richtte zich tot het publiek om over Bill Withers te vertellen. Hij brak pas door op zijn 32ste en veel van zijn hits schreef hij op akoestische gitaar tussen zijn shifts bij de Weber Aircraft-fabriek, waar hij toiletpotten voor Boeing 747’s in elkaar schroefde. Hij had er dan al negen jaar bij het Amerikaanse leger opzitten én een korte baan als melkboer. Zijn gitaar kocht hij nadat hij soulzanger Lou Rawls er vrouwen mee had zien verleiden. Voor José James was Bill Withers een man van het volk die een tijdloze stempel op de soul heeft gedrukt en hij was trots om hier een nieuwe generatie opnieuw van te mogen laten proeven of in de woorden van José James “the message of Bill to the people”.
Terwijl de muzikanten een pauze namen, leidde de drummer het tweede gedeelte in met een solo van jewelste. Onmogelijk om stil te blijven staan op zo’n ritmes en de overgang naar “When I’m kissing my love” verliep dan ook bijzonder funky. Het hele zachte “Hello like before” brak die sfeer even, maar zonder dat het stoorde en het was de ideale aanloop naar “The same love that made me laugh”, ook bekend(er) in de versies van Diana Ross en Al Jarreau. Met de woorden “this is for the ladies” kondigde José James “Just the two of us” aan en vervolgens het bijzonder vrolijke “Lovely day”. Hij is een charmeur pur sang met alle recht van spreken. Zijn performance en interactie met de overigens geweldige muzikanten op het podium getuigde van grote klasse. Door voor de bisnummers terug te grijpen naar zijn eigen nummers “Trouble” en Come to my door” sloot José James af in stijl.
De artiesten slaagden erin de AB anderhalf uur om te toveren tot een levendige Soul Temple en de krachtige stem van José James tezamen met zijn overtuigende attitude maakte deze hommage puur en geloofwaardig. Het blijft me verbazen dat concerten zoals deze niet uitverkocht zijn, maar waarschijnlijk is dat te wijten aan het feit dat de naambekendheid van Bill Withers totaal niet in verhouding staat met de bekendheid van zijn nummers. Het publiek was daar alleszins niet rouwig om. Je beleefde alles van zo dicht bij mét voldoende ruimte om te dansen, wat maakte dat je nog dubbel zoveel kon opgaan in de muziek. Dus José beloof ons dat je zo blijft verder doen en twijfel niet over Marvin Gay!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie zin had in een stevige portie feels op één van de laatste zomeravonden in Het DOK, moest zondagavond bij het concert van Amen Dunes zijn. Een gezellige bunker, aangevuld door een tribune en net genoeg staanplaats dat iedereen gezellig tegen elkaar kon keuvelen.
Amen Dunes bewees eerder dit jaar nogmaals dat hij een van de interessantste artiesten van het moment is. Met zijn album ‘Freedom’ presenteerde hij een plaat die zeer pittoresk en warm was. Een ideale plaat om het DOK mee in te palmen.
En dat lukte vanaf minuut 1. McMahon begon zijn set met “Saturdarah”. Een nummer met een zeer afwisselend timbre, dat je meteen deed wegdromen en je raakte tot in het diepste van je hart.
Amen Dunes zijn set was niet enkel rustig. Ook kwamen er af en toe wat groovy stukjes naar voor, die het publiek met kleine pasjes deed dansen. Niet vaak, want merendeels van de set bestond uit rustige nummers die eerder gemaakt waren om uw lief eens goed op vast te pakken, dan te dansen. Dit vooral tijdens het moment waarop Amen Dunes “Swim Up Behind Me” en “Freedom” achter elkaar speelde.
Afsluiten deed McMahon wel met iets meer uptempo nummers. “Calling Paul The Suffering” en “Believe” zijn één van zijn bekendere songs en dat was ook te merken aan de hier en daar meezingende mensen.
Amen Dunes bewees in Het DOK live even moeiteloos als op plaat onder de huid te kunnen kruipen en vervolgens lang na te zinderen. Al voelde de avond door de spaarzame setduur toch ietwat onvolmaakt. Met als artiest zo een catalogus, kon deze set toch net iets langer duren. Voor de rest hoor je ons niet klagen!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
