Fire Down Below, ontstaan in 2015, bracht eerder een knap debuut op de markt, ‘Viper Vixen Godess Saint’. Waaruit blijkt dat alle laaiend enthousiaste reacties op de muziek van deze band, blijken te kloppen. Ondertussen heeft Fire Down Below op en naast het podium zijn kunnen ruimschoots bewezen. In juni kwam een totaal nieuwe schijf op de markt ‘Hymn of he Cosmic man’.
Onze bevindingen: Het is altijd leuk een band die je ooit in je reviews de hoogte hebt in geprezen, ook daadwerkelijk te zien en horen groeien in hun kunnen. Waren we al danig onder de indruk van de vorige schijven van Fire Down Below, dan heeft de band op ‘Hymn of the Cosmic Man’ duidelijk zijn eigen grens verlegd.
Het visitekaartje van Fire Down Below is er één van beukende drums, pompende bas en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs, geombineerd met een herkenbare en hartverwarmende vocale aankleding. Ook dit blijft dus op de nieuwe schijf stevig overeind staan. De songs drijven doorgaans op een lome tot traag doom ritme, waarna alle registers - zowel vocaal als instrumentaal - worden opengegooid en de aanhoorder prompt in een zandstorm midden in de woestijn is terecht gekomen.
Als er één ding veranderd is tegenover de debuut plaat, dan is het dat de band aan zijn sound iets meer spacerock heeft toegevoegd aan die gedoodverfde sound. Het grote bewijs dat de band aan de top van zijn kunnen staat is het lange “A drift in A sea of stars”. Meer dan elf minuten lang weet Fire Down Below het spannend te houden, de aanhoorder bij de keel te grijpen. De song zit boordevol verrassende wendingen en tempowisselingen, waardoor je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Heel bewust drijft de band je daardoor tot absolute waanzin waardoor je wordt meegesleurd in de wervelstorm die hier wordt aangeboden.
"Zonder meer leveren Fire Down Below een gevarieerde klasse plaat af, met uiteenlopende elementen van verschillende alles om zich heen verschroeiende muziekstijlen; deze heren doen je naar adem happen en slaan je uiteindelijk compleet murw.
Indrukwekkend debuut album, zonder meer een aanrader voor fans van grunge tot stoner, met zelfs doom elementen, in de brede zin van al voornoemde muziekstijlen." schreven we nog over het onbeschrijfelijke sterk debuut van de band twee jaar geleden.
Anno 2018 heeft de band dus heel duidelijk zijn eigen grens nog maar eens verlegd, en is de perfectie compleet bereikt. Fire Down Below is klaar om de wereld compleet te veroveren.
Besluit: Uit deze schijf blijkt vooral dat Fire Down Below anno 2018 als een rups uit zijn cocon is gekropen en een beeldschone vlinder is geworden die je in vervoering en diepe ontroering zal brengen door sprankelende riffs, verdovende vocalen en hartverscheurende drum salvo's. Telkens opnieuw en opnieuw tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer zit te rillen van pure opwinding.
Tracklist:
In de jaren 80, vooral rond dat jaar 1987, stond Rick Astley garant voor sprankelende pop muziek, die gemakkelijk in het gehoor lag en heel aanstekelijk werkte. Songs als “Never gonna give you up”, “Whenever you need somebody”, “When I fall in love” zijn uitgegroeid tot zeemzoetige klassiekers. Die meerdere generaties uit volle borst mee brullen tot songs die zijn uitgegroeid tot openingssongs voor mening huwelijksfeestjes. Die al te zeemzoetige aanpak, en dat angstvallig binnen de lijntjes kleuren, zorgde ervoor dat ik nooit een grote fan ben geweest van Rick Astley. Maar het dient gezegd , zijn stem en uitstraling raakte wel degelijk gevoelige snaren.
Op 13 juli bracht Rick Astley zijn nieuwste schijf op de markt ‘Beautiful Life’. Of Rick anno 2018 nog steeds harten doet breken. Jazeker!
Volgens de biografie is dit zijn meest persoonlijke schijf geworden. Je voelt bij de songs als “Change to dance”, “Beautiful life”, “Shivers” inderdaad aan dat ze vanuit het diepste van zijn hart worden gebracht. Of er aan het gedoodverfde concept waarmee de man in de jaren '80 beroemd is geworden nu ook iets is veranderd. Jammer genoeg niet. En dat is meteen het enige minpunt aan deze schijf. Wie dus - zoals ik - had gehoopt dat Rick Astley anno 2018 toch een beetje avontuurlijker voor de dag zou komen, is eraan voor de moeite. De man is echter nog steeds heel goed bij stem, en dat is dan weer een enorm pluspunt. Er komt duidelijk geen sleet op zijn vocale kracht, waardoor reeds in de jaren '80 menig vrouwenhart werd gebroken. Op deze nieuwe schijf raakt Rick Astley dus weer eens elke gevoelig snaar, op zijn eigen gekende wijze.
Besluit: Cheesy pop songs is altijd het handelsmerk geweest van Rick Astley. Dat is op ‘Beautiful life’ nog steeds het geval. Rick Astley laat op deze schijf vooral meer in zijn hart kijken, en daar hoort niet alleen een lach bij maar ook - eerder subtiel een traan. Met de emoties van je fans spelen, ook dat is steeds het sterke punt van Rick Astley geweest. En dat is het nog steeds. Maar toch. Het is gewoon uiterst jammer dat de man over de gehele lijn angstvallig op veilig blijft spelen. Echter, het hem compleet kwalijk nemen , kunnen we dan ook weer niet. M
et deze formule heeft hij altijd succes gehad, die formule past hij nog steeds toe. En waarom een formule die aanslaat bij je publiek veranderen? vroegen we ons ook af …
Rick Astley komt op 21 september zijn plaat voorstellen in één van de mooiste zalen die ons land rijk zijn, Ancienne Belgique. Houdt u nog steeds van die typische zeemzoetige, Cheesy tot hartverwarmende aanpak waarmee Rick Astley je hart diep raakte in de jaren '80? Dan is zowel de schijf als dit optreden een sterke aanrader.
Meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/evenementen/rick-astley/20888/
Tracklist:
1. Beautiful Life 03:44 2. Chance to Dance 03:12 3. She Makes Me 03:35 4. Shivers 03:39 5. Last Night on Earth 03:38 6. Every Corner 03:25 7. I Need the Light 03:05 8. Better Together 03:13 9. Empty Heart 04:15 10. Rise Up 03:15 11. Try 03:55
12. The Good Old Days 03:48
Deze Belgische hardrock band begon in 2009 als een trio en bracht enkele EP’s uit, speelde op podia met Kreator en Nazareth om uiteindelijk als duo te eindigen in 2017. Sten speelt gitaar en zingt. Brecht speelt op de drums. Hun voornaamste invloeden zijn bands zoals Pearl Jam, Queens of the Stone Age, Nirvana etc…
Hun nieuwste worp geeft ons zeven tracks om ons hun gekke wereld te tonen. Dat wordt meteen duidelijk met opener “Kidi Coke”. Een geschifte opener waarbij je aan een dikke dosis zelfironie moet denken. Of het de bedoeling is, weet ik niet maar zo komt het toch over. Op “Coma” krijgen we een pompende groove en is de ironie weg. Een leuke bridge halfweg kleurt de song. Een fijne track. “Feel” begint met een leuke baslijn. Ook het drumwerk doet hier mooi werk. “What I’m To Say” is een ballad met een akoestische gitaar en wat percussie. Mooie sfeer en dito tekst. Ook “The Greater Dying” kan mij bekoren vanwege zijn mooie opbouw en het spel tussen o.a. bas en drum. Het begin van “1813” doet mij, in het begin, ietwat denken aan “The Unforgiven” van Metallica. Maar het is niet meer dan dat. De song is heel anders uitgewerkt. En dan is het speelkwartier helaas al over.
De EP van deze gasten is een voltreffer. Enthousiaste songs waar het spelplezier ervan af knalt. Als dit live ook zo is dan moet dat een belevenis zijn.
Het is altijd een beetje afwachten wat het zal worden wanneer ze je een Britse pop of rockband in je handen schuiven. Want in eigen land worden ze al gauw overroepen en gehyped. Zo ver is het nog niet gekomen met Deaf Havana alhoewel het met elk album beter lijkt te lopen voor de band.
Met ‘Rituals’ zijn ze toe aan hun vijfde album. Het werd gemaakt volgens de Deaf Havana regels: Ten eerste pikt James enkele titels uit. Hij maakt daarna songs naar de titel en de sfeer die het uitstraalt. Daarna maakt iedereen een aanvulling op de computer om alles dan tesamen in te spelen. Dit blijkt het best te werken voor hen.
Na een kort intermezzo genaamd “Wake” beginnen ze met de single van het album “Sinner”. Een vlot en best catchy nummer dat blijft hangen in mijn brein. Eigenlijk moet ik zeggen dat veel nummers als single kunnen dienen. Daarvoor zijn ze niet allemaal even sterk maar ze lijken wel allen als single gemaakt te zijn. “Hell” is daar zo’n voorbeeld van. Met synths en vibes zoals bv Oscar and the Wolf. Dit klinkt modern, voor een jong publiek en geschikt om de Marque Moon in vuur en vlam te zetten. Ingetogener nummers staan er niet echt op. Het lijkt haast allemaal wat groots te klinken. Ik denk dan aan bands zoals Bastille, Snow Patrol etc… Er wordt gezongen met veel melancholie in de stem en de thema’s gaan vooral over strijd, omgaan met jezelf, het afschudden van je demonen en verlossing. Wat algemene thema’s waar veel tieners zich in gaan terugvinden.
Deze zomer staan ze trouwens op Pukkelpop en dat zou wel eens de moeite waard zijn om te gaan ontdekken. Ze hebben er in elk geval het geschikte album voor gemaakt.
Zeven jaar duurde het vooraleer we een opvolger voor ‘Fatou’ kregen. In die tijd zat deze Malinese niet stil en is ze uitgegroeid tot een zelfverzekerde ster. Tegenwoordig is haar verblijfplaats Parijs en staat ze symbool voor de moderne Afrikaanse vrouw die opkomt voor haarzelf en haar toekomst. Iets dat ze ook laat blijken in haar teksten.
Er staan wat ingetogen liedjes op ‘Fenfo’, die wat ons haar vorig album doen herinneren maar daarnaast staan er ook energieke en swingende Afro-Beat ritmes tussen. De sound is moderner geworden en klinkt wat Westerser. Waarschijnlijk het werk van Matthieu ‘M’ Chedid (zanger en producer) die de productie van het album deed. Ze blijft wel haar Afrikaanse roots trouw en vermengen in haar muziek. Ze zingt ook nog altijd in haar eigen taal. Dit alles levert een heel kwaliteitsvol album op. Alles klopt op ‘Fenfo’ en klinkt subliem. De bassen klinken Afrikaans en lijken rond te dansen, de gitaren knetteren en kleuren, de percussie heeft ook Afrikaanse invloed en de gezangen lijken soms hemels. Soms melancholisch, soms vrolijk naargelang de aard van de song.
Een kwaliteitsvol zomers en warm klinkend album nodig? ‘Fenfo’ is dit zonder twijfel.
Het is moeilijk om een label op Future Old People Are Wizards (of kortweg Fopaw) te plakken. Laten we zeggen dat ze zowel poppy als sludgy kunnen klinken. Sedert hun debuut uit 2014 (‘Faux Paw’) kregen ze al veel goede kritieken vanwege hun energieke optredens en hun uitstekend songmateriaal. Het grote publiek ontdekte hen nog niet echt maar gezien hun stijl van muziek zal dit niet zo snel gebeuren. Malen we daarom? Niet echt. We hebben het wel voor bands die hun eigen ding durven doen wars van wat het grote publiek verwacht.
Voor Stijn Vanmarsenille (gitaar en zang) zijn het trouwens drukke tijden want zowel met Elefant als met Fopaw heeft hij een nieuw album uit bij 9000 Records (Consouling Sounds). Voor dit nieuwe album zet het trio een lichte koerswijziging in. De muziek klinkt iets ijler en weidser. We horen flarden sludge en psychrock en de sfeer van progressieve rock. De abrupte overgangen zijn nog aanwezig maar toch in een iets mindere mate. De muziek is bij momenten nog steeds overdonderend maar is ook toegankelijker geworden. Op “Tales Of A Lost Boy” horen we waarlijk backings en harmonieën in de stijl van de Beach Boys terwijl de gitaar/synths zwart als pek klinken. Het verschil met het debuut is dat de songs nu toch minder chaotisch en vermoeiend klinken. Toch zijn ze nog steeds even origineel en pakkend. “Face It You Darn Animal” is een prima opener met zweverige synths die aanzwellen tot het uiteindelijk een rocksong wordt. De toon van verandering is meteen gezet. De opvolger (tevens single) “The Hipster’s Paradigm” is ook een prachtige song dat mij een beetje aan de hedendaagse Millionaire doet denken. “How The Brain Works”, “Be Moved” vallen hier ook onder.
Weerbarstig, melodieus en alternatief zijn de woorden die bij mij opkomen bij het beluisteren van dit album. Maar ook ijler en weidser. De evolutie van Fopaw op ‘Peaces’ is positief en biedt nieuwe perspectieven voor deze band. Ze lonken naar een iets groter publiek en tonen hun intrinsieke klasse. Gewoonweg een schitterend album als je van wat uitdagender muziek houdt.
Trent Reznor draait al Jaren mee in de muziekbusiness. Zijn debuut ‘Pretty Hate Machine’ dateert al van 1989. Vrij vlug kreeg hij succes met singles uit albums van o.m. ‘Pretty Hate Machine’ en ‘The Downward Spiral’. Hij lijkt ook een kat met negen levens te zijn. Hij komt telkens terug en soms verrassend sterk. Daarnaast is hij vrij betekenisvol voor andere muzikanten. Denk aan de samenwerking voor “I’m Afraid of Americans” met David Bowie of de cover “Hurt” door Johny Cash. Met ‘Bad Witch’ is NIN toe aan zijn derde EP in een trilogie dat aangevat werd met ‘Not The Actual Facts’ en ‘Add Violence’.
‘Bad Witch’ wordt door Trent zelf als een album beschouwd waardoor hij dus aan album negen toe is. Als je al zijn andere releases meerekent , kom je zeker aan een dertigtal uit.
‘Bad Witch’ bevat maar zes songs en opent furieus met de punky track “Shit Mirror”. Een directe en in-your-face song maar wel steengoed. “Ahead of Ourselves” gaat een beetje verder op hetzelfde elan door en doet voornamelijk door de percussie wat aan The Prodigy denken. “Play The Goddamned Part” is een instrumental die wat vreemd klinkt door o.a. de sax die in het nummer ronddoolt. “God Break Down The Door” klinkt iets lichter dan de vorige songs. Nouja wat heet licht in de wereld van Trent Reznor? Hier zingt hij haast croonend. Dave Gahan of Bowie zijn hier niet ver weg. “I’m Not From This World” is haast industrial ambient. Op “Over and Out” lijkt hij wat mooiheid en kleur in de song te willen steken. Een fijn uitgebouwde song.
Of ‘Bad Witch’ als een EP of een album moet worden beschouwd laat mij koud. ‘Bad Witch’ is sterk en mocht beslist wat langer dan dertig minuten duren.
Like A Storm komt uit Nieuw Zeeland. Niet meteen een land waarbij ik aan zwaardere rock of metal denk. Maar Like A Storm bewijst dat er daar meer te beleven valt dan het plukken van kiwi’s of het filmen van The Lord of the Rings. Naast de gebruikelijke gitaren, bas, synths en drums maken ze ook gebruik van een didgeridoo in hun muziek. Verwacht niet van die trance/tribaltoestanden. Het instrument wordt op bepaalde momenten geïntegreerd in het geheel net zoals je met een sax, doedelzak, synth of iets dergelijks zou doen. Niet overdreven veel maar ze tonen eerder nu en dan hun handelsmerk. Er is veel riffwerk dat door potig drumwerk en programming wordt ondersteund. De zang is een afwisseling tussen een cleane en een hardere zang. Qua zang denk ik een beetje aan de stijl van vocals zoals die van Linkin Park, Parkway Drive of Volbeat. De zang zit vol emotie en de refreinen zijn vrij melodieus.
Muzikaal ligt het ook ergens in die buurt. Naast een live album en nog wat extended materiaal is dit hun derde album sedert ze in 2009 met de band begonnen. Dit jaar stonden ze op Graspop en ze deden ook al het voorprogramma van Alter Bridge.
De hoes blinkt niet uit van originaliteit. Een figuur die zo in een boek met tekeningen voor Rorschachtesten kan komen is al verschillende keren eerder gedaan. Gelukkig gaat het vooral om de inhoud en niet om de verpakking.
Inhoudelijk krijgen we een album dat evenwichtig en goedgemaakt is en degelijke songs bevat. Een album dat zijn plaats in het genre weet op te eisen maar misschien iets teveel in de middelmaat valt om echt hoge toppen te scheren. Maar wel heel genietbaar is.
Dourfestival Dour 2018 – van 11 t/m 15 juli 2018 – Een muzikale overlevingstocht – Een overzicht
Dourfestival Dour 2018
Festivalterrein
Dour
2018-07-11 t/m 2018-07-15
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Dourfestival was dit jaar aan zijn 30ste editie toe. Voor deze verjaardageditie heeft het festival zich in een volledig nieuw jasje gestoken. Het vertrouwelijke gezellige terrein werd dit jaar achterwege gelaten en vervangen door kleinere maar vooral kalere locatie die immers niet voorzien is van bomen of schaduw. Wat natuurlijk dik tegenvalt als de temperaturen schommelen om en bij de 30 graden. Ondanks wij houden van innovatie en vernieuwing zijn we niet geheel enthousiast over de nieuwe look van het festival. We hebben het oude vertrouwde terrein enorm gemist en hopen stiekem dat onze geliefde organisatoren terugkeren naar de overkant …
De programmatie heeft dan weer opnieuw aan al onze eisen voldaan. We werden terug stevig in de watten gelegd met een uitgebreid aanbod van uiteenlopende alternatieve genres. En daar zijn we Dour , zoals elk jaar opnieuw, dankbaar voor!
dag 1 – woensdag 11 juli 2018
Eerste band van Dour in La Petite Maison de La Prairie was Juicy. Het vrouwelijke Brusselse duo dat dit jaar een beetje uitdraaide tot hype. Wat begon als band met doel om enkel RN’B en Hiphop covers te maken, draaide uit tot volwaardige band met sinds kort ook een eigen EP. Hun optreden werd een frisse mix tussen soul, hiphop en RN’B dat een beetje deed denken aan een uptempo versie van IBEYI. Fris, fruitig en een ideale start van Dour 2018.
Volgen deden we met Selah Sue. Een talent dat in haar beginjaren onze aandacht wist te trekken met haar 1ste album. Waar parels “Raggamuffin’”, “This World”, “Piece of Mind”, “Please” ft. Cee-Lo Green en “Crazy Sufferin Style” op te vinden zijn. Na haar 2de plaat ‘Reason’ zijn wij de interesse in deze Leuvense schone al snel verloren. Haar nummers werden hitgevoeliger, maar ook steeds zwakker. Ook op haar live prestaties viel ook niet meer te boffen. Op deze Dour bleven wij alsnog op onze honger zitten. Haar akoestische set zorgde ervoor dat de verveling snel toenam en ook de nummers die wij enkele jaren geleden grijs draaiden konden ons niet meer boeien. Een even stevige live band als toen zou opnieuw terug leven in haar sets kunnen blazen.
38-jarig ambient fenomeen en producer Jon Hopkins schoot vanaf zijn eerste muzikale tonen meteen recht in de roos. Zijn zalig sensuele en hypnotiserende sound liet de haren op ons lichaam kilometers de lucht ingaan en legde ons het komende uur volledig het zwijgen op Zijn laatst uitgebrachte plaat ‘Singularity’ nam hier het voortouw en zorgde voor een dansbaar geheel dat subtiel maar zeker ons lichaam binnensloop. Een prachtig combo van dansbare beats en zweverige tonen weerklonken door de speakers van La Petite Maison en na afloop kunnen wij met volle overtuiging constateren dat dit talent zijn populariteit, in deze overvloedige tijden van elektronische muziek, meer dan verdiend heeft.
Als er één plaats op Dour is waar je aan een stuk door de dansbenen kan bovenhalen is het wel in De Red Bull Elektropedia. Vanaf 00.00 begaven wij ons richting deze danstempel die zich onder de blote sterrenhemel bevond. Deze elektropdia is met zijn nieuwe locatie uiteraard wat aan zijn charmes ontdaan maar wist ons wel minstens een even leuke tijd te bezorgen als de jaren voordien. Dansen deden we daar op de elektro beats van Mr. Oizo en later bij zijn colléga Diplo die zijn elektronische sound wat meer met Hiphop weet te besmeren.
In Le Labo was het op woensdagavond DeeWee-nacht. Afsluiter van deze line-up was Klanken. Een project tussen twee broers die een opheldering doen aan de New Beat sound. De dansvloer stond gevuld en het publiek werd overspoeld met fantastische muziek zoals eigenlijk enkel het DeeWee project dat kan. Snel meer van dat!
dag 2 – donderdag 12 juli 2018
Harde gitaren worden bovengehaald in La Caverne en Monolord was onze voorbereiding op een avond met kei hard gitaargeweld die ons bij afloop uitgeteld naar ons tent zal doen kruipen. Het Zweedsde Monolord mengt doom, sludge en stoner allemaal samen in één metalpapje die smakelijk in de mond wegsmelt.
Colléga’s, Ufomammut die kort daarna het podium kwamen opwandelen hebben van het zelfde broodje kaas gegeten maar scheurden net iets harder door met een ietwat sterker gepeperde show vermengd met een goede scheut psychedelica. Beide bands waren een streling voor het oor lieten het bloed dat door onze aderen vloeit telkens langzaam opborrelen en opnieuw weer zakken.
De veldslag is nog lang niet voorbij en we worden tijdens de show van Eyehategod voorgesteld aan de enige echte pioneers van de Slugde Metal. Een weerbarstige set die de gitaren nog harder laat scheuren dan zijn collega’s voordien. Een band die zijn traag en snel als geen ander weet te combineren en met zijn duivelse vocals een donkere maar toch energieke sfeer wist te bekomen. Deze Amerikaanse band bestaat sinds 1988 maar is nog op geen enkel vlak van zijn kracht ontdaan. Fans van Electric Wizard zullen dit ongetwijfeld ook kunnen smaken.
Ongetwijfeld één van de jongste artiesten op Dour 2018: Angele. Kleine zusje van Romeo Elvis en opkomend talent sinds haar eerste single “La Loi De Murphy”. Waar ze op Eurosonic nog alleen op een podium stond, breidde de Brusselse voor haar festivalzomer uit met een volwaardige band. Wat normaal gezien moet zorgen voor meer impact, draaide dit bij Angele net iets anders uit. Haar show was nog steeds zeer plat, met weinig inhoud en zorgde niet voor de nodige meerwaarde. Misschien gaat het nog net iets te snel voor deze jonge blonde en wordt het eerst nog eens tijd om in haar repetitie kot te kruipen en goed te bezinnen over wat er nu verder moet met de toekomst als Angele zijnde.
Little Dragon, een band uit Zweden, keert na 4 jaar eindelijk terug naar Dour. Yukimi, de zangeres van de band heeft een indie-stem om U te zeggen, misschien wel een van de zachtste dat indie-land u te bieden heeft. Elektronische trip-hop met rustgevende melodieën, die ideaal zijn bij deze hete temperaturen. Little Dragon speelde zowel eigen nummers als “Ritual Union” en “Twice”, maar bracht ook het nummer “Wildefire”, een samenwerking met elektronica-brein SBTRKT.
Nog steeds in diezelfde metaltempel wachten we op Dead Cross. Deze hardcore punkband staat onder leiding van vocalist Mike Patton (Faith No More) en drummer Dave Lombardo ( Slayer) en is gevormd in 2015. Hier werd de pit officieel geopend. Van stilstaande headbangende fases was er geen sprake meer en het onophoudelijk gestamp van het publiek hield een volledige show aan. Deze band heeft slechts 1 studio album op zijn naam staan dat in 2017 uitkwam. Een plaatje dat met dit geluid en in zijn monsterlijke bezetting zeker in de geschiedenisboeken zal komen te staan. “Seizure and Desist” en “Idiopathic” zetten onze hartslag in 10de versnelling en als afsluiter werden we verrast met “Raining Blood” van Slayer. Een waardig slot waar wij, en de rest van het opgezweepte publiek achteraf niet helemaal goed van waren.
Ook Joey Bada$$ mocht na 4 jaar terug keren naar de weide van Dour. Dit met zijn nieuw album ‘ALL-AMERIKKKAN BADA$$’, dat in Amerika onthaald werd als een meesterwerk. Het album haalt heel wat elementen aan over de evolutie in de Amerikaanse maatschappij en bevat features met onder andere J. Cole en Schoolboy Q. Wat op plaat wordt beschreven als meesterwerk, kwam live maar heel on-overtuigend en af-rammelend over. We zouden kunnen zeggen dat dit een typisch hiphop kenmerk is, maar nochtans typeert dit Bada$$ niet. Misschien had hij een mindere dag, waardoor alles minder goed overkwam?
Wie wel wist hoe ze de weide van Dour moesten omtoveren tot feesttempel waren The Chemical Brothers. Met een ijzersterke set, waar zowel oud als nieuw werk aan bod kwamen en visuals die je meesleepte in een trip waar u hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet goed van bent, wist dit duo te overtuigen als geen ander. Een anderhalf uur durende set, met hoogtepunten waaronder “Do it Again” en “Galvanize”, die er voor zorgden dat dit optreden ongetwijfeld een van de betere van dag 2 van Dour 2018 werd.
Nog steeds in la Caverne werden de gitaren vanaf middernacht omgeruild door de vuile, schunninge en industriele technobeats van I Hate Models. Een dj die industriële ietwat meer underground technofeesten zoals o.a Rimbu (Kompass) van zijn sounds voorziet. We werden deze keer getrakteerd op een meer melodieuzere set dan we gewend zijn maar hebben even hard benen de lucht in gegooid als anders.
Hierna werd het net iets stevigere geluid van Randomer door de boxen geknald. Even hard stampen maar net nog iets sneller dan voordien. Van rustige momenten was er op deze donderdag weinig sprake maar onze spieren waren alvast opgewarmd voor de komende dagen.
Dag 2 van Dour werd afgesloten door de Nederlandse Jarreau Vandal. Met zijn mix van Soul, Funk, Hip Hop en R’NB, zorgde hij voor een zeer dansbare set waar stilstaan een ontzettend moeilijk gegeven werd. Een ideale afsluiter voor deze ontzettend goede en boeiende tweede dag van Dour 2018.
dag 3 - vrijdag 13 juli 2018
Vroeg, maar net niet te vroeg, mocht BRNS La Petite Maison Dans La Prairie op vrijdag openen. BRNS, u ongetwijfeld wel bekend van vroeger werk als “My Head is Into You”, “Deathbed” en “Here Dead He Lies” is sinds vorig jaar terug met een nieuw album. En terecht dat ze dit op Dour mochten voorstellen, want wat een band. Met een drummer die drumt en gelijktijdig elk nummer zingt en een band die straalt van het enthousiasme, kon dit optreden niet anders dan goed zijn. Dansbaar, meezingbaar en vooral om met volle teugen van te genieten. De woorden “I Love You so” zinderen nog steeds na en zullen dat ongetwijfeld nog voor zeer lange tijd doen.
De ontdekking van Dour 2018 was de Australische band Parcels. Ze brachten een mix van elektro-pop en disco-soul waar u onmogelijk op kon stil staan. Met nog maar 2 EP’s in hun achterzak en een reeks aan enorm goede nummers, kwam en overwon deze band zonder twijfel. “Tieduprightnow”, het nummer dat ze in april uitbrachten is een hit. En ook “Bemyself” het nummer dat gereleased werd op Dour, is er eentje dat enorm lang in uw hoofd blijft steken. In het najaar van 2018 brengt de band hun langverwachte eerste album uit en dat is zonder twijfel eentje om naar uit te kijken!
In La Caverne begaven wij ons naar Preoccupations, de band die eerder bekend was als Viet Cong maar wegens politieke redenen van naam moest veranderen. Zij zijn voor een klein deel uit hetzelfde hout gesneden als Shame maar voorzien zichzelf van een meer 80’s geluid. Het is een gewaagde combinatie van pop en rock maar ook net daarom word bal al eens volledig misgeslagen. Over het algemeen een goede show maar wij verlieten deze tent met een zeer dubbel gevoel.
Gevestigde waarde in shoegaze land is het Britse Slowdive. Deze band had, in tegenstelling tot sommige anderen, geen moeite om te overtuigen. Met een reeks aan steengoede nummers en een frontvrouw waar velen nog iets van kunnen leren, werd dit een van de betere en sterkere optredens van Dour 2018. Hoogtepuntjes van de set werden “Alison” en “When The Sun Hits”.
Dour zou Dour niet zijn als we niet even onze marihuana konden bovenhalen en een jointje konden gaan roken in de Dub Corner. Bij avond val genoten wij hier van de reggea dub van Alpha Steppa die vergezeld werd door partner in crime Nai- Jah. Deze jonge producers zijn de zoon en het neefje van Alpha Omega die in vroegere jaren ook de line-up van Dourfestival wist te vervolledigen. Reggae beats van bovenste plank waar je zowel een uur lang uw heupen heen en weer kan laten wiegen ofwel languit in het gras kan gaan liggen. Een zweverige dub sound die over een variërende geluid beschikt en ook nu en dan eens wat violen en een dwarsfluiten uit de kast haalt. Met onze ogen dicht en het brandende zonlicht op ons gezicht begaven we ons in gedachten naar Jamaicaanse stranden met zuiderse temperaturen. We kunnen het er alvast over eens zijn dat een stop in de dubcorner op één van deze vijf dagen een absolute must is.
In La Caverne werden we opnieuw wat Hardcore punk voorgeschoteld door The Bronx. Meteen een uur lang razernij die op ons werd afgevuurd. Hardnekking en ontvlambaar als ze zijn , braken ze vanaf de eerste minuut de tent in stukken. Hun vlijmscherpe sound sneed hevig door onze gevoelige huid en bezorgde onze enkele blijvende littekens die we nog jarenlang met plezier op ons lichaam zullen dragen. Zanger Matt Coughtran was onuitputtelijk en deed zijn uiterste best zijn vocals even vettig te laten klinken als het geluid dat uit hun gitaren kwam. Ze zijn nog steeds een ware live sensatie die bij elke hardcore liefhebber is in de platenkast te vinden is. Een plaatsje in La Caverne was daarom meer dan verdiend!
Het Berlijnse Atari Teenage Riot, die in de jaren 90 zijn grote opmars maakte, kwam na jaren pauze hun zootje ongeregeld nog eens opvoeren op Dour’s La Caverne. Omdat ze een heel unieke sound hebben valt deze band moeilijk te in een hokje te plaatsen maar als we dan toch een vergelijking moeten maken denken we aan de vibes van The Horrorist en de gitaren van The Prodigy. Oldschool rave en stevig gitaarwerk staat hier centraal maar ook hun hyperkinetische frontvrouw weet maar al te goed hoe ze haar publiek dient op te zwepen. Absolute kleppers waren: “Into the Death”, “Speed” and “Activate”.
Ondanks zij al enkele jaren op hun teller hebben staan , zijn zij het feesten nog steeds niet verleerd. Atari Teenage Riot was absoluut een show om niet snel meer te vergeten. Meer van dat Aub!
Dat Soulwax helden zijn, bewezen ze nog maar eens op het hoofdpodium van Dour. Wat een vibe, wat een set, wat een band. Met drie live drummers, geplaatst rond de broertjes Dewaele, werd dit een van de mafste live opstelling ooit gezien. En het zag er niet alleen fantastisch uit, zo klonk het ook. Een zeer opbouwende en dansbare set, met als afsluiter “NY Excuse”.
Soulwax deed een uur lang de hele weide van Dour beven en daveren. Zo hard, dat ze het daar in het verre Dour nu nog steeds voelen.
John Talabot en Axel Boman samen gegoten in een project? Hier is Talaboman. Een muzikale gave dat zich concentreert op elektronica, techno en zelfs Deep House. Heel zweverig, maar tegelijkertijd toch zeer dansbaar. Hun laatste album ‘The Night Land’ werd voorgesteld aan Dour en werd afgewisseld met ouder werk uit hun album ‘Sideral’. Muziek waar er nog tot in de vroege uurtjes op gedanst kon worden!
dag 4 – zaterdag 14 juli 2018
Beter konden we onze dag niet inzetten dan met Onmens als 1ste op het menu van dag vier. En ja opnieuw zetten wij onze eerste voetstapjes in La Caverne. Frontman Bert en collega Kasper stonden daar klaar om hun pas uitgebrachte nieuwe album ‘Doopgrond’ hier voor te stellen. De release-show ging enkele weken geleden door in Gent’s nieuwe muziekcafé aan Sint Jacobs ‘De Kolonie’ waar geen enkel individu gespaard is gebleven. Zij zorgen voor een combo van punk, industrial en 90’s rave met aanstootgevende agressieve vocals.
Ook hier op Dour schoten ze aan energie en enthousiasme niks te kort. Terwijl Bert zich de longen uit z’n lijf schreeuwde , raasden hun onbezonnnen ravebeats en snoeiharde gitaren met veel distortion voorbij. Onze favoriet? “Earhtly”! Een prettig gestoord nummer dat ons hyperkinetisch als bezeten kangoeroes deed rondspringen. Gek, gestoord, … maar vooral geniaal!
Late namiddag dansjes op de zonnige muziekjes van Fùgù Mango kunnen nooit kwaad. Doe je ogen toe en je hebt het gevoel alsof je in een of ander zuiders land bent, waar palmbomen en Hawaï t-shirts zeker en vast ook van de partij zijn. Met ondertussen ook een eerste album, was de band volledig klaar het podium van Dour in te palmen. Intense percussie, ongeziene energie en rondzingende gitaren, waarmee ze La Petite Maison Dans La Prairie omtoverde door hete en zwoele danstempel.
Nog meer van die dansbare en zwoele muziek kwam van het Nederlandse Altin Gün. Met hun Turkse muziek dat enorm funky klinkt, lieten ook zij de weide van Dour volledig zweten. Monsterhit “Goca Dünya” liet Le Labo beven en daveren en er werd gedanst totdat mensen niet meer konden. Mensen begrepen wellicht geen snars van al het Turks gebrabbel dat Altin Gün met zich meebracht, maar dat liet hun niet weerhouden het beste van zichzelf te geven.
Later nam het duister geluid van gothic koningin Chelsea Wolfe La Carverne helemaal over. Hun laaste album ‘Hiss Spun’ werd in 2017 ter wereld gebracht en blies ons na een fractie van een seconde meteen van onze stoel af. Een diepzwarte sound die doom en goth metal naar een hoger niveau brengt en omringd is door Chelsea’s prachtig stemgeluid. Haar dreunende gitaar zorgde voor een uiterst duistere energie die rondzweefde binnen deze metaltempel waar we omringd waren door een zwerm hardnekkig headbangende fans.
De headbangende fans werden meteen hierna omgeruild door een tent vol moordlustige moshers die vol spanning op één van Dour’s beste acts, namelijk Ho99o9, aan het wachten waren. Dit zootje ongeregeld was al verschilleden keren te gast op dit alternatieve festival en ook dit jaar weten zij er opnieuw een stomend potje van te maken. La Carverne veranderde in een kolkende massa die rondsprong op de gewillige hardcore punk en hiphop beats van deze mannen.
Voor wie Ho99o9 nog niet zou kennen, ze combineren de hardcore punk van Cerebal Ballzy met onwijs agressieve hiphop, hebben ondertussen al 2 kleppers van albums uitgebracht en brengen telkens een vlammende show met enkel samples en drums. Zoals altijd kwam TheOGM met een flaterend lang kleed rond zijn gespierde lichaam het podium opgewandeld om daarna helemaal van ’t padje te gaan! De top drie ging naar hun bekendste “Bone Collector”, het driftig en opbouwende “War is Hell” en op nummer één de oldschool hardcore van Twisted Metal!
De absolute winnaar voor beste elektronica performance gaat zonder enige twijfel naar Nils Frahm. Deze Duitse pianist en producer brengt een mengeling van prachtig klassiek geluid en zweverige, zachte elektronica. Zijn live performance heeft Dour en zijn line-up ver overtroffen en het hart en van een paar duizend man wat sneller doen slaan. Deze voortreffelijke set bracht ons een uur lang in een hallucinogene trance waar achteraf moeilijk te uit te geraken viel. Welke artiest kan dit nog overtreffen was de vraag die ons die avond eventjes niet meer losliet.
Wegens vluchtproblemen werd de set van Mount Kimbie naar een later uur verplaatst. Misschien wel beter, want op deze manier konden we de nacht in duiken met dit Londens elektronisch duo. En wat een show was dat. Hun meesterlijke producties smelten verschillende sounds samen die uitkomen als een wonderbaarlijk geheel. Zo kwamen er elementen van garage, minimal, maar ook Hip Hop naar boven. Voor de wereldvreemde onder ons die nog nooit van dit fenomeen gehoord hebben: Zoek het op en verdiep u!
Van het ene elektronica project naar het andere. Ross From Friends mocht na Mount Kimbie het podium van Le Labo betreden. Dit opkomend Brits talent is klaar om potten te breken en dit werd wederom duidelijk op Dour. Zijn sets zijn zweterig, maar zo goed dat de hitte zelfs niet meer uitmaakte. Met zijn combinatie van deephouse en lo-fi, zorgde hij er voor dat Le Labo opnieuw omgetoverd werd tot danstempel die ons warm maakten voor een van de zwoelste nachten van Dour 2018.
Dan Snaith aka Daphni is het pseudoniem voor clubs van Caribou. Dat Daphni een muzikale duizendpoot is, werd al wel eerder duidelijk. Vijf jaar na zijn eerste album, kwam Daphni voor de eerste maal zijn nieuw werk voorstellen op Dour. Vreemd dat deze man hier nooit eerder kwam te staan. Techno, Afrobeat, maar ook House. Zowat alles was aanwezig in de opzwepende, maar toch aangename set, die Daphni voor ons bracht.
Opzoek naar een stevig feestje liepen we terug richting La Caverne voor Umwelt. Een 90’s raveproducer die enkele stampbeats voor ons had bovengehaald. Op Dour festival mag alles altijd wat harder en daar heeft deze Franse producer gretig gebruik van gemaakt.
Ook Rebekah en Paula Temple weten hoe ze vloer moeten doen trillen. Met hun omstuimig industriële techno sloten zij de voorlaatste avond van de festival met veel furiositeit af!
dag 5 – zondag 15 juli 2018
Op deze crimineel hete zondag zijn wij languit in Le Labo gaan liggen tijdens Black Flower. Een Belgische band die ons totaal onbekend was maar een gedenkwaardige indruk heeft nagelaten. Met hun Oostere klanken paste hun muziek perfect bij de Zuiderse temperaturen en hun rustgevende wervelwind van klanken zorgde voor een gelukzalig en vredig gevoel.
Om
dit gevoel achteraf te kunnen behouden , begaven we ons voor wat kleurrijke indie pop naar Polo en Pan die La petite Maison van dansvibes voorziet. Dit Franse duo beschikt over de meest catchy deuntjes waar je maar niet genoeg van kan krijgen. Bon appetit!
Voor het eerst op Dour en eindelijk terug van weggeweest: FIDLAR. Teksten over alcohol en drugs, alsof ze er alles van kennen. Juist ja, de bende van FIDLAR leerde elkaar kennen in een ontwenningskliniek en besloten toen een bandje op te richten. Punkrock, met een vleugje surf en teksten die gemakkelijk van voor tot achter mee te brullen zijn. Doe daar bovenop nog vage, maar fantastische visuals en je hebt alle elementen die FIDLAR meebracht om hun comeback op Dour te vieren. Laten we afspreken dat het volgende keer niet meer zo lang duurt tegen dat de band nog eens in België staat. Met een uitzondering op afkicken natuurlijk.
Wanneer je je afvraagt of er ook kleine pubermeisjes en jongens aanwezig waren op Dour, kon je je best begeven naar Le Labo wanneer Rex Orange County aan zijn set begon. Niet dat de tent een overrompeling werd. Wel viel het op dat elk individu dat er stond, net dat tikkeltje te hard opging in het gegeven van deze singer-songwriter. Of het geslacht nu mannelijk of vrouwelijk was. En waarom eigenlijk? Want heel veel meer dan een schattig snoetje en het zeer aanstekelijke hitje “Loving Is Easy”, heeft deze Brit toch ook niet te bieden? Of wel?
De brandende zon hield ons absoluut niet tegen om nog eens een beetje te smijten in de elektropedia waar Dax J zijn ruw en pompend technogeluid losliet. Deze Berlijnse dj/producer staat bekend om zijn publiek te laten stampen tot de stukken van het plafond vallen. Met zijn energetische beats overmeestert hij een dik gevulde elektropedia met duizenden ravers die gelijklopend hun dansskills bovenhalen. Zijn donkergekleurde setje was desondanks het goede weer een mooie combinatie en toverde bij het uitgetelde Dourpubliek een gelukzalige glimlach op ieders gezicht. Niet verzwakken was hier de boodschap!
Wie vinden we nu eigenlijk beter? King Gizzard and The Lizard Wizard of Thee Oh Sees? We weten het nog steeds niet! Wat we wel weten is da beide bands aan elkaar gewaagde concurrenten zijn, experimentele garage rock van hoogstaand niveau met psychedelische toets brengen, meester zijn in het voorschotelen van energieke live shows en buitengewoon goede platen maken. Ook deze keer hebben we ons in het zweet gesprongen en gedanst. “Static God” die ook als eerste op hun in 2017 uitgebrachte plaat ‘Orc’ staat, beet de spits af.
Zo werden we ogenblikkelijk in het diepe gegooid om door een pittig setje te zwemmen. “Animated Violence” , “Man in a Suitcase”, en “Whitered Hand” kwamen met scheurende banden voorbijgeraasd , en om af te sluiten kregen we een mengeling van “Contraption” en “Soul Desert”. Met bloemetjes in het haar maar compleet doorweekte kledij liepen we de tent uit, treurend dat deze show weer aan zijn einde is gekomen. Bedankt voor alweer een uitmuntende vertoning, Jongens!
Zelfgemaakte instrumenten? Typmachines in plaats van drumcomputers? KOKOKO! heeft het allemaal! De Congolezen, afkomstig uit Kinshasa lieten de temperatuur van 30 naar 45 graden stijgen. Met hun poppie, afro-funk deuntjes lieten ze de tent zweten en vertoeven in het mooie Afrika. Ook al was het zowel buiten als in de tent donker, de Congolezen lieten het zonnetje meteen terug schijnen. Instant gelukkig wordt een mens hier van!
Herkansing voor Tyler, The Creator op Dour! Na een vrij tot zeer zwakke set op Best Kept Secret 2018, kreeg de Amerikaan de kans zich opnieuw te bewijzen. En met glans scoorde hij positief op deze test. De sfeer bij het Dour publiek zat er enorm goed in, waardoor ook Tyler precies heel wat meer op zijn gemak was. Capabel en charismatisch, eigenlijk zoals een artiest hoort te zijn, stond hij op het podium. Zijn nieuwe album ‘Flower Boy’ werd voorgesteld en onthaald zoals geen enkel ander album tijdens deze editie van Dour onthaald werd. Perfecte afsluiter van The Last Arena na 5 onvergetelijke dagen.
Popsensatie MØ mocht de laatste Boombox show van Dour 2018 verzorgen. En hoe ze dat deed. Met een volledige live band en vol charisma en enthousiasme betrad ze het podium en begon aan haar set. Haar show werd een treintje vol hits, waarmee er eigenlijk geen betere afsluiter van deze tent kon voorzien worden. “Kamikaze”, “Lean On” en uiteraard helemaal op het einde “Final Song” kwamen allemaal aan bod en zorgden voor een ongelofelijk groot en leuk dansfeest!
De afgelopen vijf dagen waren we niet weg te slaan uit La Caverne en net daarom willen wij Dour 2018 in stijl afsluiten. Opnieuw in onze favoriete tent! De komende nacht werd deze prachtige plek omgetoverd tot een danstempel die niet voor gevoelige zieltjes bestand is. Als het op feesten aankomt is Dour nog steeds één van de beste rockfestivals die er in België te vinden is want in elk hoekje van het festival is er steeds een pompend feestje aan de gang.
Wij hebben de laatste nacht de planché hevig de lucht doen ingaan bij Jacidorex die met zijn overwelmende acid core alles platwalste. Zijn keiharde sound en tripy acid geluid werd danig door de boxen geknald dat elke spier in ons lichaam aan het werk werd gezet. En alsof dit nog niet hard genoeg was werd Dour, net zoals vorig jaar, afgesloten door de koning van de industral hardcore Manu Le Malin. Meerdere keren zagen wij deze oppergod al aan het werk en almaar laat hij zij mengtafel gekkere toeren uithalen. Al sinds de jaren 90 is dit orde verstorend genie al aan het werk en daar zijn nog steeds geen pluimen van afgevallen. Hij beukt met zijn loeiharde 4x4 beats telkens alles omver een kan na een uitputtend vijfdaags festival zijn publiek weer een overvloed aan energie toedoen.
Dour, U was weer fantastisch. Ondanks het warme weer, de terreinindeling die heel wat veranderd werd en het water van de douches dat af en toe eens afsprong, werd het weer een editie om nooit te vergeten. Snel 365 dagen uitrusten nu, zodat we er volgend jaar weer met volle teugen tegenaan kunnen gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-festival-2018/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Cactusfestival 2018 – van 13 t/m 15 juli 2018 – Een overzicht van het driedaags festival!
Cactusfestival 2018
Minnewaterpark
Brugge
2018-07-13 t/m 2018-07-15
Nick Nyffels
Hoogzomer in België betekent festivals, en het festival dat die zomersfeer nog het best weet te vangen is het Cactusfestival in het Minnewaterpark in Brugge, waar de gazons er even strogeel bijlagen als in de rest van Vlaanderen. Voor de zevenendertigste editie had de organisatie het terrein uitgebreid, met links van de bekende West-Vlaamse braadworsten en frietleverancier, het kan haast niet anders, een nieuwe speeltuin voor de kinderen, met een zwembad dat gretig aftrok kende bij deze tropische temperaturen, en rechts voorbij de foodtrucks op het Bargeplein, een terrein dat voor de troostingsfinale van de Rode Duivels werkelijk volgepakt zat.
dag 1 - vrijdag 13 juli 2018
Vrijdag zou je de veteranendag kunnen noemen , want de bands die hoog op de affiche stonden hadden allemaal al vele jaren op de teller. Over Buffalo Tom (****) zal je ons geen onvertogen woord horen zeggen, we zijn al meer dan vijfentwintig jaar fan sinds de klassieker ‘Let me come over’, en we waren er dan ook bij vorig jaar in de AB, toen de band de vijfentwintigste verjaardag van deze classic kwam vieren.
Een jaartje later heeft dit Bostons trio een nieuwe plaat uit, ‘Quiet and peace’, met voorsprong hun beste album sinds hun reünie in 2007: het is een heel nostalgische plaat geworden die zijn kracht vrijgeeft als je het volume omhoogdraait. Het is wellicht dankzij België dat Buffalo Tom nog bestaat, Big in Belgium is als geen ander op deze band van toepassing en de band komt dan ook heel graag afgezakt.
Deze keer hadden ze hun familie meegebracht, de dochters van drummer Tom Maginnis stonden in het publiek. Ietwat voorbarig gezien de hittegolf die al weken ons contreien teistert, trapte de band af met “Summer’s gone”. Wat volgde was een resem klassiekers als “Tree house”, “Kitchen door”, “Larry”, de enige song die ik ken over een kat, “ I’m allowed” en “Tangerine”.
Toch was dit geen greatest hits concert, voor een festivalset kwamen er best wat nummers uit de nieuwe plaat aan bod, die hun stekje met glans verdedigden zoals “All be gone”, “Freckles” en “Roman cars”. Het viel op dat bassist Chris Colbourn best veel zanglijnen voor zijn rekening mocht nemen: hij heeft niet de beste stem, maar hij smijt er zich altijd met volle overtuiging in zodat hij er mee wegkomt.
Natuurlijk werd er afgesloten met het onovertroffen “Taillights fade” en een door Bill Janovitz aan een te vroeg gestorven producer uit de Bostonse scene opgedragen “Velvet Roof”.
Ook Lamb (****) kan je bij de veteranen rekenen, want ze zijn ook al meer dan twintig jaar bezig (weliswaar met een onderbreking van een aantal jaren). Je kon vanavond net als bij Buffalo Tom voelen dat ze nog altijd met veel plezier op het podium staan en dat de muziek de essentie is. Lou Rhodes vertelde dat ze bezig zijn met nieuwe nummers, maar vanavond grepen ze toch vooral terug naar de klank van de eerste plaat: elektronica met drum’n’bass-accenten, de jazzy uitstapjes van de tweede plaat kwamen minder aan bod, en de nummers werden zeker niet uitvergroot naar een festivalsetting: geen Andy Barlow op congas met een drumsolo, wat hij vroeger wel eens deed, het was Barlow’s jonge zoontje die de show stal en op het podium kwam dansen. Wat bleef was de fantastische stem van Lou Rhodes, aangevuld met strijkers, emotievol maar beheerst in nummers als “Little things (we forget to live)”, het nieuwe “We fall in love”, abstract minimalisme à la Jon Hopkins, “Gabriël” dat al een drop had lang voor er sprake was van de EDM-rotzooi van Tomorrowland, “What sound”, en in de finale natuurlijk “Gorecki” en een verbluffend “Little things” als bisnummer.
Triggerfinger (**1/2) heeft in principe genoeg nummers om een publiek anderhalf uur de bol te doen uitgaan, maar ze leden wat aan wat wij het ‘Foo Fighterssyndroom’ noemen. Net als de Foo Fighters, Queens of the Stone Age, Red Hot Chili Peppers en vele anderen, werd er een extra gitarist toegevoegd voor extra power. Geoffrey Burton deed dat niet slecht, maar de kracht van het rocktrio verdween er door omdat de ruimtes dicht geschilderd werden, een beetje zoals de Fransen in de halve finale tegen België. We zaten te wachten tot wanneer het echt zou losbarsten, zo passeerden “In absence of the sun” en de single “Flesh tight”, zonder veel ophef, dit laatste nummer is echt te veel Sore Losers en te weinig Triggerfinger.
We dachten vertrokken te zijn bij “Colussus”, maar dan volgde de gevreesde drumsolo: een gedrocht uitgevonden in hardrockmiddens in de jaren zeventig, dat de gitarist en de zanger toelieten om het kleinste kamertje op te zoeken om de provinciale voetbaluitslagen door te nemen. We weten ondertussen al dat Mario Goossens een stukje kan drummen, hij hoeft dat echt niet te bewijzen, maar het ging dus maar door met die drums, de rest van de band kwam zelfs terug om …. ook te drummen. Na twintig minuten hadden ze er genoeg van, en wij eerlijk gezegd ook.
Een gebalde rockshow konden we dus op onze buik schrijven, gelukkig was het geen uitputtingsslag à la Foo Fighters.
De afsluiter op vrijdag stelde dus teleur, gelukkig waren er nog twee dagen om naar uit te kijken.
dag 2 - zaterdag 14 juli 2018
Op Quatorze juillet ging de aandacht voornamelijk naar de Rode Duivels uit, die de troostingsfinale tegen Engeland met klasseflitsen overtuigend beslisten, ook op het Cactusfestival, want het terrein waar de match op groot scherm uitgezonden werd, was heel vlug volzet.
Daarvoor pikten wij in bij Tune-Yards (***1/2). Merril Garbus is de artieste die op blote voeten met haar batterij aan looppedalen complexe dansnummers creëert met heel veel hip-hop en wereldmuziekinvloeden die ze niet samplet, maar gewoon ter plekke in elkaar steekt. We zagen ze al een paar keer, en we hadden het gevoel dat ze die looptechniek nog verder geperfectioneerd heeft: waar ze vroeger de nummers laag per laag opbouwde, telkens een laagje toevoegend, heeft ze die looptechniek nu perfect geïntegreerd met wat de andere muzikanten doen, zodat het ongelooflijk rijk en complex wordt.
Garbus en co gingen de clubtour op, je waande je in een eclectische New-Yorkse disco: elektronica werd gemixt met hip-hop, en etnische elementen zoals pygmee-zang à la Zap Mama met vraag en antwoord, en kinderrijmpjes. Behoorlijk eclectisch: de nieuwe plaat heeft wel geen floorkiller als het oudje “Gangsta”, waarop iedereen nog eens flink uit de bol ging. En toen was het tijd voor de Rode Duivels, sorry Intergalactic Lovers.
Onder de hipsters wordt Sampha (***) als de nieuwe Messias gezien. Deze Brit won in 2017 de Mercury Prize voor zijn debuut ‘Process’. De man heeft een verleden bij SBTRKT en produceerde onder meer voor Kanye West, Solange, Drake en Jessie Ware. Als Sampha maakt hij een gesofisticeerde mix van R&B en elektronica, een beetje gelijkaardig met wat WWWater bij ons doet. Ik hoor ook raakpunten met Bon Iver, James Blake en The Artful Dodger.
Live bleef Sampha overeind, al klonk alles wat minder gesofisticeerd dan op plaat. Hij en zijn band stonden op het podium in gekleurde overalls, zijn zangstem was heel wat lager dan op de plaat. Cactus is niet bepaald een hipsterfestival, dus op veel herkenningsapplaus moest Sampha niet rekenen, ook niet tijdens zijn single “No one knows me like the piano”.
Het was onderhoudend, maar ook niet wereldschokkend. Naar het einde van de set kreeg hij toch het publiek mee, dankzij de opzwepende percussie.
Charlotte Gainsbourg (***1/2) heeft zich voornamelijk bewezen als actrice, maar in Frankrijk en Wallonië is ze ook superpopulair als zangeres. Gainsbourg heeft zich altijd weten te omringen met goede producers en songschrijvers zoals Beck, Jarvis Cocker, Daft Punk en Air. Ze stelde haar nieuwe album ‘Rest’ voor in het Minnewaterpark.
Charlotte en haar bandleden kwamen allen op in hetzelfde uniform: een witte t-shirt en blauwe jeans, in een futuristisch decor met buislampen. Gainsbourg’s band brengt net als Air een overtuigend retro-futurische sound, waarbij Gainsbourg niet enkel zingt, maar ook een volwaardig bandlid is die de piano en keyboardpartijen voor haar rekening neemt. Haar zangstem lijkt heel erg op die van haar moeder, Jane Birkin, dus vrij beperkt, en het was niet altijd duidelijk of ze nu in het Frans of het Engels zong, wat bijvoorbeeld tot uiting kwam tijdens “I’m a lie”maar het optreden was onderhoudend, met drie singles als uitschieters: “The songs that we sing”, de huidige single “Deadly Valentine” en de reprise van het schandaalnummer dat ze op dertienjarige leeftijd opnam met Serge, “Lemon Incest”.
Arsenal (****) was zaterdag de meest overtuigende band van de hele dag. Ze starten een stuk later dan gepland wegens technische problemen, maar het was een groot feest van het eerste tot het laatste nummer met het ene na het andere bekende nummer dat iedereen aan het dansen zette. Arsenal stond met tien man op het podium, en de backing zangeressen kwamen bijzonder goed uit de verf. Iedereen feestte op “Amplify”, “Black Mountain (Beautiful love)”, “Estupendo”en “Saudade”. Of Joan Roan zijn Portugees nu authentiek klonk of niet , het kon iedereen worst wezen, met een publiek dat uit de bol ging voor de finale met “Temul “en “Lotuk”.
Emeli Sandé (**) sloot af op zaterdag, maar een overtuigende passage was dit niet. Het begon nochtans goed, met haar eerste single “Heaven”, maar we kwamen al snel tot de conclusie dat dit ook haar beste nummer was, we blijven verlekkerd op die mix van drum’n’bass en soul, zoals bij 4 Hero, Underwolves en Massive Attack en verder terug Minnie Riperton. Ook “Free” van Rudimental was best te pruimen, maar daarna ging het bergaf, en dat lag aan twee dingen, de stem van Sandé, die goed was in dramatische effecten (denk aan Whitney Houston), maar voor de rest geen beste beurt maakte, en ook aan de kwaliteit van de nummers. We hoorden een heel Amerikaans geluid, neergezet door een dertienkoppige band, met uitstapjes naar gospel en ska, maar dit was geen soul van topniveau.
dag 3 - zondag 15 juli 2018
De liefhebber van alternative gitaarmuziek moest op zondag in het Minnewaterpark zijn, want de organisatie had voor een line up gezorgd waar ze dit jaar op Werchter en Pukkelpop niet aan kunnen tippen.
Ryley Walker (****) was ondanks het vroege uur, bijzonder spits in zijn bindteksten, waarin hij onder meer de Engelsen en John Petrucci van Dream Theater te kakken zette. Hij zou het hele optreden spelen met een handdoek op zijn hoofd, maar de hitte speelde hem en zijn band geen parten. Walker liet zijn nummers minder uitlopen dan gewoonlijk, en was soms heel jazzy en dan weer best potig. De invloed van de jaren zeventig was heel duidelijk, maar het klonk nooit retro. Walker en zijn band creëerden een flow, met veel ruimte in de nummers, variërend tussen freejazz, en stevige rock. Het was opnieuw zo een optreden waar je als toeschouwer in meegetrokken werd, en dat is alleen de groten gegeven.
Cactus schuwt nooit de risico’s: op voorhand hadden we best onze twijfels of het Canadese Suuns (***) wel zou werken op dit familiefestival: meer underground en avant-garde dan Suuns maken ze ze niet, maar Suuns had aardig wat respons. We vonden het eerste halfuur het sterkst, met een mix van mathrock, elektronica en stuwende krautrock. Het tweede deel met vooral gitaarnoise, was minder interessant, maar naar het einde toe werd het weer boeiend met keyboard arpeggio’s en baslijntjes in de dubsfeer.
In een rechtvaardige wereld zou Strand of Oaks (****) eigenlijk groter moeten zijn dan Pearl Jam. Timothy Showalter deed voor Cactus een beroep op een aantal Nederlandse muzikanten. Het is al lang geleden dat er nog echt interessante bands uit Nederland kwamen, maar als je gewoon muzikanten zoekt die als de besten hardrock kunnen spelen, kan je er wel terecht. De gitaarsolo’s vlogen ons dan ook een uur lang om de oren.
Het begon al direct heel psychedelisch met het toepasselijke “Taking acid and talking to my brother”, Led Zep gekruist met Buckley, de lijn werd doorgetrokken op “Goshen 97”, weliswaar zonder J. Mascis, maar de gitaarsolo’s ook al waren ze van Hollandse makelij, bleven niettemin top.
Showalter vertelde dat dit een fantastische line-up was, we zagen hem dan ook later op de avond van Slowdive genieten, een band die hem gered had in donkere tijden. Het bleef genieten voor de liefhebber van classic rock, met “Radio kids”, en een Neil Youngsiaans “JM” dat ruimschoots het kwartier overschreed in een verschroeiend slot. Showalter komt in september terug naar de Roma, samen met de bandleden van Songs:Ohio/Magnolia Electric co., in een hommage aan Jason Molina, de “JM” van zijn magnus opus.
Goldfrapp (***) hebben in hun lange carrière verschillende genres verkend, van triphop over elektro naar meer folky dromerige nummers, maar vanavond mikte Alison Goldfrapp heel duidelijk op de dansvloer. Ze had er duidelijk plezier in, met veel armgebaren en dansmoves, de sterkste nummers van haar set waren “Train” en “Strict Machine”, de rest was wel dansbaar maar minder memorabel.
Slowdive (****) zijn nu populairder dan ze ooit geweest zijn in de hoogdagen van de shoegaze in de vroege jaren negentig, en dat is een bewijs dat kwaliteit ooit wel komt bovendrijven. Zelfs in die jaren negentig waren ze op zijn best invloedrijk, maar sindsdien worden ze erkend als een van de grondleggers van de dreampop. Vorig jaar brachten ze bovendien een bijzonder sterke plaat uit, en live bevestigden ze op Werchter en Best Kept Secret.
Met de oordopjes in was het heerlijk wegdromen bij onder meer “Sugar for the pill”, als je die dopjes uitdeed werd je weggeblazen door een gitaarmuur. Rachel Goswell en Neil Halstead namen om beurten de zanglijnen op, die laatste heel dromerig, de typische droge drums van de shoegaze waren ook heel kenmerkend. Slowdive heeft iets voor op andere bands die hun nummers in noise verstoppen, en dat is dat ze heel sterke nummers schrijven, “Star roving” was er zo eentje in de ondergaande zon die schitterde. Episch werd het in het afsluitende “Golden Hair” van Syd Barret, volledig vertimmerd tot een woeste orkaan, een nummer dat graag gecovered wordt onder dreampoppers, Hope Sandoval heeft ook een versie opgenomen.
We hebben veel respect voor Mogwai (***1/2): de Schotten zijn altijd de postrock clichés uit de weg gegaan en hebben een steeds belangrijker rol aan de keyboards in hun bandgeluid gegeven. We zagen ze eerder dit jaar op Best Kept Secret, en we moeten het zeggen, op Cactus waren ze beter. Mogwai zoekt niet de constante dreiging of de donkere sfeer op die je wel hebt bij Godspeed You Black Emperor of Anna von Hauswolff en die van een concert een totaalervaring maakt, ik denk dat ze dat bewust doen, want op sommige platen tonen ze dit, zoals op “Atomic” en de soundtrack van “Les Revenants”, en op andere laten ze dit achterwege.
De dreigende, en dus meest interessante nummers vanavond waren “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Rano Pano”, het elektronische, Radiohead-achtige “Remurdered”, het op vocoder gezongen spookachtige “Hunted by a freak”, en natuurlijk hun magnus opus “Mogwai Fear Satan” dat vanavond de afsluiter was.
Een gewaagde afsluiter, Cactus durft dit aan. Zo sloot Air al eens af, hoewel deze band dikwijls op festivals er doorzakt, maar op Cactus pakt dit altijd goed uit. Afsluiten dus met Nils Frahm (****). Op papier is de mix van neoklassieke pianomuziek en elektronica een gewaagde keuze, die riskeert in onverschilligheid en feestgedruis te verzuipen, maar Frahm heeft al dikwijls op festivals gespeeld, dus het kan.
Frahm speelde een festivalset, met hoofdzakelijk elektronica nummers uit ‘Spaces’ en ‘All melody’. Het podium van Cactus was omgebouwd tot een opnamestudio, waarin Frahm zich uitleefde op piano’s, orgels, keyboards en andere elektronica. Het was puur genieten van dit Duitse minimalisme, de grote voorbeelden als Kraftwerk en Manuel Göttsching als inspiratiebron, maar ook Steve Reich en onze eigenste Wim Mertens passeerden in de composities van Frahm.
Naast die klassieke bronnen, bracht Frahm ook speelse elementen aan, met onder meer een speelgoedpiano en keyboardklanken die als menselijke stemmen klonken. Zijn grootste hit “Says”, kondigde hij aan als zijn meest vervelende nummer omdat het maar uit een akkoord bestond.
Afsluiten deed hij met “For Peter Toilet brushes more”, waarin hij op onorthodoxe wijze zijn vleugelpiano bewerkte.
Het was ondertussen al maandag geworden, hoog tijd dus om de balans op te maken: het was weer een zeer geslaagde Cactuseditie, we zagen heel wat viersterrenoptredens, Arsenal redde de Belgische meubelen, en een Cactus zonder een oude artiest als een Steve Winwood of een John Hiatt marcheert ook goed. De gewaagde keuzes als een Suuns of een Nils Frahm draaiden goed uit, enkel Emeli Sandé liet het wat afweten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2018/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
TW Classic 2018 – Bloedheet genieten!
TW Classic 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-14
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
40 000 mensen. Een stralende zon. De Rode Duivels versloegen de Engelsen en pakten brons. Maar bovenal geweldige optredens van Editors, Kraftwerk, The National, dEUS en ga zo maar door. Het waren de ingrediënten van een zeer geslaagde TW Classic.
BLØF mocht de spits afbijten op deze zomerse festivaldag. Ze waren er volledig “Klaar voor”, het nummer waar hun setlist mee startte. Met “Harder dan ik hebben kan” was de neutrale fan reeds overtuigd. Heerlijk vonden ze het, dat het al zo druk was. “Omarm” was ook één van de nummers waar ze ontzettend trots op waren, aangezien ze in hun nopjes waren met de cover van Ronnie Flex. Of net niet. Iedereen keek natuurlijk uit naar “Zoutelande” waarvoor Geike Arnaert zich ook naar de warme festivalwei in Werchter had begeven. Opvallend: met Geike kregen we ook de enige vrouwelijke artieste van de dag. De catchy hit blijkt een bewerking te zijn van een bestaand Duits lied Frankfurt Oder en heeft in België nu ook reeds voor de 21e week op rij de nummer één van de Vlaamse Ultratop 50 bereikt. Alle koppen draaiden richting podium en we waren blij dat we daar waren. Toch bleek dit niet het einde van de set, BLØF verraste ons nog met een cover van The Scene. “Iedereen is van de wereld (en de wereld is van iedereen)” deed menige pintjes en handen de lucht in rijzen. Tussendoor herkenden we nog enkele deuntjes van Papa Was a Rollin’ Stone.
BLØF bleek een goede opwarmer te zijn voor de rest van de dag. En wie er niet genoeg van de Nederlanders kan krijgen, 30 november staan ze weer in ons Belgenland, in de Lotto Arena.
Na BLØF was het tijd voor de wel zeer vroeg geprogrammeerde Richard Ashcroft. Openen deden we met “Sonnet”. Voor het publiek was het dus onmiddellijk duidelijk: Richard draait zijn hand niet om voor het spelen van wat songs van The Verve. Achteraf was dat zelfs een understatement. In een set van acht lang uitgesponnen nummers, waren er zelfs vijf van de band dat in 2009 voor de derde en laatste keer uit elkaar ging.
Richard bracht zijn heerlijk lijzige en ietwat krakende stem mee, samen met een rode bomberjacket in een verzengende hitte. Na Sonnet kregen we “A Song For The Lovers” en “Break The Night With Colour”, waarvan die laatste al een gigantische klassieker op zichzelf is geworden. Gelukkig smeet Ashcroft zich ook volledig in die classics, en voelt hij zich er niet te goed voor. “Lucky Man” ging door merg en been en de jas van Richard ging uit. “Hold On” was dan weer dankbaarder om een dansje op te placeren, wat ook duchtig werd gedaan. Het nummer van plaat ‘These People’ uit 2016 was ook het meest recente en op tempo nummer dat de zanger bracht. Voor “The Drugs Don’t Work” verlieten de begeleidende muzikanten even het podium. Ashcroft ging er alleen voor staan met zijn gitaar bij het fantastisch gevoelig nummer over het verliezen van zijn vader. Kippenvel op een warme dag, het kan. Om de sterke set af te sluiten smeet Richard Ashcroft het onvermijdelijke “Bitter Sweet Symphony” in ons gezicht. De hymne doorstaat de tijd als de beste en klinkt nog steeds fris. Als een paar oudjes nog lagen te zwijmelen in hun beanbags, dan waren ze nu toch stevig opgewarmd voor de rest van de dag.
Hoewel vele voetbalsupporters zich richting het grote scherm bij de ‘North West Walls’ begaven voor de kleine finale, mochten Nathaniel Rateliff & The Night Sweats toch nog rekenen op een mooie opkomst. Dat was vorige week tijdens Brazilië-België toch iets minder het geval voor London Grammar. Naar eigen zeggen is hij zelf geen liefhebber van het WK. Deze veelkoppige band is op tour met hun nieuwe album ‘Tearing At The Seams’ en brengt een stevige portie soul. Nathaniel is blijkbaar enkele jaren geleden in het muziekwereldje gerold nadat hij zijn beroep als trucker achter zich moest laten om gezondheidsredenen en kreeg de eer om in het voorprogramma van Mumford & Sons te staan. Op de tonen van de juichende Belgen na een eerste goal, openden de Amerikanen met het swingende “Be There” en “Look It Here”. Ook “I Did It” uit het iets oudere album werd bovengehaald, een blues nummer dat perfect paste bij Nathaniel zijn country hoed en waarin de saxofonist zich van zijn beste kant liet zien. Hoewel sommige nummers iets te lang werden, kon hij met zijn guitige lach en sfeervolle songs toch wat mensen aan het dansen krijgen. De vrolijke melodieën van meezingers “You Worry Me”, “I Need Never Get Old” en “S.O.B.” deden ons nog meer zin krijgen in de verdere line up van de avond. Eén kleine bedenking misschien: wat ons betrof hoort Nathaniel toch voor Richard geprogrammeerd te worden.
dEUS kwam de Belgische eer op TW Classic verdedigen, al deden ze dat eigenlijk iets minder goed dan de Rode Duivels een klein uur daarvoor. “Niemand kan op tegen onze jongens”, voorspelde Tom Barman al voor het eerste nummer in zijn witte communicantenoutfit. Toch begonnen ze stevig met het gitaarrocknummer “If You Don’t Get What You Want”. Opgevolgd door het elektrisch geladen “The Architect” toch al een mooie combo om mee te starten. De jongens hadden ook aan de fans van het eerste uur gedacht, met “Fell Off The Floor, Man” en “Theme From Turnpike”, twee nummers van tweede album ‘In A Bar, Under The Sea’.
Voor de fans van het tweede uur klonk die eerste vooral rommelig, de tweede zorgde voor een gloriemomentje voor nieuwe gitarist Bruno De Groote, die er zelfs wat van zichzelf kon inleggen. Maar beide soorten fans konden niet anders dan genieten van “Instant Street”. Het rustig en lang opbouwende nummer barst telkens weer uit in een fantastisch feest voor je oren en een live ervaring van jewelste. Ze doen het telkens juist, met voldoende scherpte in de tonen, stijgend volume, tot het nummer kraakt en barst. Perfect gespeeld, en dus ook alweer een dikke duim voor de vervanger van Mauro. Daarna kregen we nog “Quatre Mains”, “Sun Ra”, “Hotellounge (Be The Death Of Me)” en het dreigende “Bad Timing”. Jammer genoeg werkte die laatste song als een profetie van orakel Tom Barman, want slotsong “Suds & Soda” werd abrupt gestopt na de intro doordat de tijd op was. “Sorry schattekes. We zijn over tijd. Een volgende keer!”, excuseerde Tom zich, en ze waren weg. Een serieuze anticlimax: een beetje Antwerpenaar veegt daar toch zijn voeten aan, dachten wij dan.
Opnieuw een Amerikaanse band op de affiche en dan nog eentje van formaat. Na dEUS kwam The National al struikelend het podium op, en dan hebben we het vooral over frontman Matt Berninger. Hij had er duidelijk terug zin in en zette in met “Nobody Else Will Be There”. Tijdens “The System Only Dreams In Total Darkness” vlogen de eerste handen al de lucht in, maar ook de eerste microfoon al op de grond. Na dit krachtige nummer, zorgden het prachtig gezongen “Don’t Swallow the Cap”, “Walk It Back” en “Guilty Party” voor een rustiger intermezzo. Met ballonnen onder de arm (Matt blijkt hier toch een fascinatie voor te hebben, dat bleek al op Best Kept Secret), kondigde de zanger vervolgens een “nieuw” nummer aan. Dit bleek echter eentje uit de oude doos te zijn, “Squalor Victoria”. Hits als “Bloodbuzz Ohio” en “Day I Die” blijven genieten en “I Need My Girl” bezorgden ons alweer kippenvel.
We mochten kennismaken met hun nieuwe nummer “Light Years” wat voorlopig nog op geen enkele van hun albums terug te vinden is. “Fake Empire” was een bewijs van de sereniteit die de band kan uitstralen. Afsluiten deed The National met “About Today”. Kortom, anderhalf uur genieten.
Maar de klepper voor het iets oudere publiek was dit jaar ongetwijfeld Kraftwerk. In 3D dan nog wel, al was dat eerder een knipoog naar het minimalistische dan iets anders. Zonder of met 3D-brilletje, de visuals werden niet echt anders. Een grappig zicht op de wei, dat wel. De electronicapioniers gaven op TW Classic een lesje muziekgeschiedenis op droge wijze, en speelden met z’n vieren, elk achter hun eigen desk voor een gigantisch beeldscherm. Starten deed de groep met enkele computersongs: “Numbers/Computer World”, “It’s More Fun To Compute/Home Computer” en “Computer Love” waren de eerste nummers van de set. De blieps, bloops en beats klonken prima na al het rockgeweld. Bij “Spacelab” hadden we voor het eerst echt iets aan ons 3D-brillen. Het ruimteschip kwam een klein beetje uit het beeld en het publiek porde elkaar aan om de brilletjes terug op te zetten. De bandleden bleven stoïcijns hun wervelende sound op het publiek afsturen. Gecontroleerd en correct, een juiste chaos van willekeurige klanken.
Meest melodieus was natuurlijk “The Model”, en sprak duidelijk het brede publiek het meeste aan. De typische herhaling was soms zalig, soms hilarisch, maar ook soms ronduit langdradig. Zo voelden “Autobahn” en “Trans Europe Express” eigenlijk aan alsof we echt op een lange reis in de auto of trein zaten.
Maar Kraftwerk kon wel begeesteren, zeker met afsluiters als “The Robots” en de fantastische outro met afscheidnemende robots, “Boing Boom Tschak/Techno Pop/ Musique Non-Stop”.
Editors liet even op zich wachten, maar TW Classic hield het publiek enthousiast door “Gimme! Gimme! Gimme!” van ABBA door de boxen te laten spelen. Met griezelige bewegingen en een 3D-bril op zijn neus kwam Tom Smith het podium op gewandeld. De headliner van dit festival startte met “Cold” en “Hallelujah (So Low)”. Twee nummers uit hun nieuwe album ‘Violence’ dat ze in maart dit jaar gelanceerd hebben. De albumcover was te bewonderen op het doek dat net voor de start van de show naar beneden viel.
Ondertussen was confetti, vlammen en vuurwerk ons deel. Spektakel dus, maar in het begin jammer genoeg niet zo volumineus als we hadden gehoopt. De klik was er nog niet helemaal, al hadden wij de indruk dat het publiek al de hele dag behoorlijk mak was. Gelukkig was het nog maar het begin van de set. Vanaf “Formaldehyde” begon hetgeen we zagen ook eindelijk in onze oren te weerklinken. De bombastische Editors gooiden er onmiddellijk “Munich” achteraan. Goeie keuze. Met “Violence” toonden ze zich met een meer elektronische vibe. Zo ook met “No Harm”, al werd dat nummer onnodig lang uitgesponnen. De geeuw werd onderdrukt, dus tijd voor wat oh oh oh’s met “Sugar”. “Racing Rats” schudde Werchter weer wakker. En met “Smokers Outside The Hospital Doors” raakte Tom Smith toch weer elke gevoelige snaar.
De ‘extra time’ ging in, en die maakte de set helemaal af. Maar liefst vijf(!) nummers volgden als toemaatje. En niet van de minste. We kregen het akoestische “Ton Of Love” en een tot ontploffing komend “Papillon”. Tussendoor hoorden we “Ocean Of Night” en “Magazine”. Afsluiten deed Smith natuurlijk met “No Sound But The Wind”. Acht jaar na het onvergetelijk moment op Rock Werchter is het ondertussen op zijn plaats op TW Classic.
Een spetterende afsluiter met veel bombarie, al was het ook een optreden dat soms de interactie met het publiek wat miste. Maar onder de duizenden schilfers witte confetti genoot het publiek wel na van een weer erg geslaagde TW Classic.
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Reikhalzend keken we uit naar de show van deze extravagante koningin van de avant-garde. David Attenborough noemde haar ooit een natuurfenomeen, vanwege het immense notenspectrum dat ze met haar adembenemende stem moeiteloos aankan. Björk staat ook bekend voor haar innemende en tegelijk bevreemdende decors, en het sprookjesachtige bos dat verscheen toen het doek viel, liet alvast het beste beloven.
“Arisen My Senses”, de opener van haar meest recente album ‘Utopia’, opende de debatten. Het publiek, dat ondanks de treinstaking toch present tekende, juichte haar toe, ze kregen een IJslandse ‘takk’ terug. “The Gate”, met het aanstekelijke “Care for you” zorgde voor een eerste hoogtepunt, we kregen een Vlaams ‘betankt’ terug. Na titeltrack “Utopia” volgde een Franse ‘merci bien’, maar we bleven toch op onze honger zitten, verlangend naar een eerste echte hit.
We kregen nog enkele ‘Utopia’-nummers voorgeschoteld, begeleid door blazers die allerlei bizarre bewegingen maakten. Op het scherm werden subtiele vaginavormen geprojecteerd, maar Björk zelf verstopte zich wat achter haar masker. Het eerste herkenningspunt kwam er met “Isobel” en wat later “Human Behaviour”. Het Sint-Pietersplein, gevuld door zowel jong als oud, alternatief en zeer alternatief, schoot plots wakker, maar werd daarna weer in slaap gewiegd door een resem recente liedjes, die duidelijk minder poppy en meer experimenteel zijn.
Toegegeven, 10 Utopia-songs was voor ons wat van het goede teveel , en noch de kleurrijke kostuums, noch de sterke bisnummers “The Anchor Song” en “Notget” maakten dit volledig goed.
We liftten huiswaarts met een ‘net-niet’ gevoel. Een degelijk concert was het zeker, maar onze torenhoge verwachtingen werden niet volledig ingelost.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bjork-11-07-2018/
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Balaton Sound Festival 2018 - Hét Festivalbeach bij uitstek in Hongarije – Hét Festival der Belgen!
Balaton Sound Festival 2018
Balatonmeer
Zamardi (Hongarije)
2018-07-04 t/m 2018-07-08
Klaus Dewolf en Davy De Groote
Belofte maakt schuld! Vorig jaar zeiden we: “Balaton, see you next year”, en dat is dan ook wat we deden!
Op weg naar Hongarije kon je op de autosnelweg al merken dat vele Belgen hetzelfde idee hadden. We kwamen aan op woensdagnamiddag en nadat we geïnstalleerd waren op de camping, trokken we naar de feeërieke feestlocatie aan het water. Het werd meteen duidelijk dat het festival een nieuwe inrichting meekreeg in 2018: enkele stages kregen een nieuwe naam of plaats.
woensdag 04 juli 2018
Onze eerste afspraak op het Balaton Sound 2018 festival kon niet anders dan beginnen met een waar Belgisch feestje. Charlotte De Witte, in het verleden gekend als Raving George, was een van de topnamen op de nieuwe stage Clubs On The Beach. Deze stage staat garant voor samenwerkingen met enkele prominente internationale clubs waaronder het Brusselse FUSE. Op donderdag werd de stage gehost door de Parijse Rex Club, op vrijdag kon je hier genieten van een samenwerking met het Berlijnse Watergate en in het weekend was het de beurt aan het Londense record label Defected en de alomgekende club Pacha uit Ibiza.
Na een stevige opwarming werd het feest verder gezet naar de Main stage voor de eerste grote naam van het festival: Dimitri Vegas & Like Mike. Het Belgische DJ-duo bracht een heleboel nieuwe tracks uit in 2018 en dit was duidelijk te horen in hun set. We hoorden eerst “Patser Bounce”, “Wakanda”, “The House of House” en “All I Need (with Gucci Mane)” en hun set sloten ze af met hun gloednieuwe samenwerking met Wiz Khalifa “When I Grow Up”. Een spetterend vuurwerk om de eerste dag op de Main stage af te sluiten kon niet achterblijven en zo geschiedde.
De nacht werd verder gezet op Heineken Beach waar we even de set meevolgden van Booka Shade en Kölsch. Ondertussen was het tijd voor een kleine eetpauze, het was inmiddels al 3 uur. Daarna passeerden we langs één van de kleinere podia gehost door het Hongaarse Radio 1 waar een geweldig feestje aan de gang was onder leiding van Andro. Afsluiten deden we op dag één in de Jäger Arena met Kayzo en een set van Dublic B2B B’Andre.
donderdag 05 juli 2018
Na een geweldige eerste avond volgde een korte nachtrust, tijd om nog wat uit te rusten aan het Balatonmeer dus! Zoals vele andere festivalgangers namen we onze spullen mee om nog een dutje te doen onder een stralende zon en een plons te nemen in het verfrissende water.
Rond 20 uur trokken we richting het festival waar de tweede avond enkele topnamen beloofde waaronder Jonas Blue, The Chainsmokers en Eric Prydz. Jonas Blue trok met zijn bekende “Mama” en “Fast Car” het volk richting de Main stage. Na Jonas Blue was het tijd voor de hoofdact van donderdag: The Chainsmokers. Wie een melodische live set verwachtte kon echter wel even verrast worden. Het Grammy Award winnende duo bracht een snelle afwisseling van zowel hun gekende klassiekers zoals “Sick Boy”, “Don’t Let Me Down” en “Roses” alsook enkele nummers van hun laatste album “Memories… Do Not Open” waarvan de bekendste nummers “Something Just Like This” (Coldplay) en “Paris”. Alles werd in een nieuwe, hardere EDM versie gebracht in vergelijking met hun originele nummers in een poging om een heel opzwepende live show neer te zetten. Hierbij brachten ze ook hun eigen versies van “Kernkraft 400” (Zombie Nation) en “Circle Of Life” (The Lion King) (je kent het wel van: aaaaaaaah Zebenyaaaa!).
Na het sluiten van de Main stage verplaatsten we ons naar de Heineken Beach waar we de Brit CamelPhat aan het werk zagen. Het werd echter lang wachten voor we zijn bekendste nummer “Cola” en het nieuwe nummer “Panic Room” te horen kregen. Alvorens we het feest verder zetten richting de Jäger Arena brachten we een bezoek aan de vernieuwde Elrow stage en de Radio 1 stage waar Tommyboy het beste van zichzelf gaf. Om de avond af te sluiten pikten we nog de set mee van Eric Prydz.
vrijdag 06 juli 2018 - vrijdag D-Day
Nieuw dit jaar was de Humo Belgian Lounge. Deze nieuwe stage werd volledig bezet door – hoe kan je het raden – Belgische dj’s. Het was dan ook de ideale pre-party om op te warmen voor de match van de Rode Duivels!
Tussen 16 en 18 uur stonden 3 Wevelgemnaars op het podium. Het DJ-duo Growzy (Ward Hoorens en Lander Durnez, gevolgd door Maddis (Mathias Vandenberghe). De vrienden leerden de kneepjes van het vak in het Wevelgemse jeugdhuis Ten Goudberge en staan nu samen op Balaton Sound.
Maddis is resident DJ in De Viking in Gent en werkt ook als DJ voor Red Bull. Zo trok hij al heel Europa rond met het Kenny Belaey Trial Tour team, maar ook los daarvan was hij al te gast in vele Europese clubs.
Tijdens hun sets was het al zwart-geel-rood wat de klok sloeg, zelfs een Minion met Belgische vlaggen kon niet ontbreken!
De match van de Rode Duivels tegen Brazilië was er één om nooit te vergeten! Het plein stond afgeladen vol met Belgische supporters. Doordat er duizenden fans kwamen opdagen, moesten de nadars tot twee keer toe verplaatst worden om de massa te laten plaats nemen.
Rita Ora stond dan wel op ons must-see lijstje, maar daar beslisten de Rode Duivels anders over. De Britse diva moet ongetwijfeld de vele oehs en aahs over de weide hebben horen rollen.
De spanning op het terrein was te snijden, maar de ontlading na de Belgische goals des te groter! Wat volgde was een vreugde-uitbarsting van jewelste. De organisatoren van Balaton Sound moeten dit ongetwijfeld gemerkt hebben in het drankverbruik die avond!
Vele Belgen trokken daarna richting het hoofdpodium om verder te feesten met Martin Garrix. De sfeer was heel uitgelaten en er werd uitbundig gedanst op zijn vele hits! Onder andere “Like I Do” , “So Far Away”, “Game Over”, “Forever” , “There for You” en “In The Name Of Love” passeerden de revue.
Na deze geweldige set van Martin Garrix, wat een echt hoogtepunt was op deze editie van Balaton Sound, ging het richting de Jäger Arena om mee te rappen op “Man’s Not Hot” van de Britse komiek Big Shaq. Jammer genoeg arriveerden we hier te laat aangezien het optreden vroegtijdig gedaan was, wat ook niet onlogisch was aangezien de beperkte playlist van een uit de hand gelopen grap.
Vanaf middernacht werd de Jäger Arena overgenomen door het Nederlandse record label STMPD RCRDS, wat een hele aangename verrassing werd. STMPD RCRDS (lees: Stamped Records) is namelijk het record label van Martin Garrix. De hele avond lang konden we dansen en feesten op zalige EDM beats van onder andere Osrin, Justin Mylo, Matisse & Sadko, Brooks, Dyro en zoveel meer. In combinatie met de winst van de Belgen was dit echt een avond om nooit te vergeten!
zaterdag 07 juli 2018
De day after… We zijn reeds zaterdag en het opstaan lukt al iets moeilijker, zeker na zo’n zware feestnacht! Balaton organiseerde zoals elk jaar ‘Mattress day’: In de namiddag worden er ter hoogte van de BALATON SOUND-letters tientallen opblaasbare flamingo’s en unicorns in het meer gegooid. Ideale gelegenheid om al dobberend wat verder uit te rusten, begeleid door een DJ-set aan het water.
De headliner op zaterdag was David Guetta. De Fransman opende fris met enkele hits uit zijn repertoire, maar koos daarna voor het stevigere werk. Iets te stevig naar onze zin, waardoor we toch ietwat teleurgesteld waren.
Daarna stond Craig David geprogrammeerd in de Jäger Arena. Hij zong live zijn songs en zweepte het publiek op door zijn positieve energie op het podium. Het moet gezegd: deze man heeft een dijk van een stem! Craig David kreeg de tent dan ook volledig vol en liet vele meisjesharten smelten.
Toen was het de beurt aan Sander Vandoorn om het tempo terug wat meer op te krikken en de festivalgangers klaar te stomen voor het Israëlische DJ-duo VINI VICI. Wat ons betreft was dit toch één van de hoogtepunten van Balaton Sound. Het duo bracht de ene hit na de andere, hun set startten ze meteen met “Great Spirit” waarna “Free Tibet” en “Chakra” volgden. Ook brachten ze enkele eigen versies van “It’s my life” (Bon Jovi), “We will rock you” (Queen), “One more time” (Daft Punk), “The Hum” (Dimitri Vegas & Like Mike) en een prachtig eerbetoon aan de Cranberries (“Zombie”).
zondag 08 juli 2018
Op zondag was het uitkijken naar de Belgische DJ-producers David en Mathias Roelandt van Curtis Alto. Zij speelden een set in de vooravond op de Casa Bacardi stage. Na hun optreden namen de broers de tijd om met hun fans een babbeltje te slaan, zo ook met ons. Wij konden hen enkele vragen stellen:
Wat is jullie stijl van muziek?
“Onze sound is een beetje een combinatie van house en disco elementen, ‘hedendaagse’ synths, melodieus maar toch ook rauwe stukken. En veel energie tijdens de sets! Tijdens onze live sets (verschillend van DJ sets) brengen we onze electronische drum, vocoders en synth en gebruiken een massive controller die alle stukken samenbrengt en ons de gelegenheid geeft de muziek te triggeren, editen en producen op het podium.”
Welke tracks draaien jullie zoal, muziek van eigen makelij of gebruiken jullie andere nummers?
“In onze live sets zitten quasi enkel eigen nummers, waarvan de meerderheid nog niet gereleased is. We kijken er naar uit om onze nieuwe tracks voor te stellen! Een track die we binnenkort uitbrengen heet ‘Hold me close’, met bijhorende ‘daydream’ - live sessies die we op fijne locaties opnemen.”
Dat klinkt als muziek in de oren! 😊
Jullie vertelden ons daarnet dat jullie pas vandaag geland zijn in Budapest. Komen jullie rechtstreeks van België of maakten jullie nog enkele tussenstops om te performen?
“Vrijdag stonden we op het festival ‘We Are Electric’ in Eindhoven, zaterdag in Salzburg op ‘Electric love’ en vandaag vlogen we naar Budapest. Daarna werden we hierheen gevoerd met een busje om een DJ-set te draaien.”
Wat een druk schema! Blijven jullie nog even hangen in Hongarije of hebben jullie nog meer optredens in het verschiet?
“Inderdaad! We zouden graag nog wat blijven, maar straks worden we naar Boedapest gevoerd. De volgende weken spelen we ondermeer in Delft, The Gathering (Tomorrowland), Boomtown in Gent, Tomorrowland Mainstage en Parookaville in Duitsland. Zal dope zijn!”
Ludo NS was de volgende dj die geprogrammeerd stond op Casa Bacardi Terrace. We kenden deze DJ niet, maar tot onze grote verbazing mixte hij de ene hit na de andere naadloos aan elkaar. Dit wekte onze interesse op en na wat opzoekwerk kwamen we te weten dat dit een Belgische DJ uit Spa is. Een gesprekje met de moeder van Ludovic Hennes leerde ons dat hij momenteel 18 jaar is en nog maar 3 jaar draait. Hij is nog geen resident DJ in clubs, maar speelt op veel fuiven en bals in het Luikse. Sinds dit jaar staat hij ook op enkele festivals, waaronder Francofollies. Zeker een naam om te onthouden!
Net als vorig jaar stond Axwell Λ Ingrosso op main stage. Zij brachten een euforische set met gekende liedjes als “More than You Know”, “Dreamer”, “Sun Is Shining”, “I Love You”, “On My Way” en “Reload” (Sebastian Ingrosso, Tommy Trash, John Martin).
Na Axwell Λ Ingrosso mocht DJ Snake het festival afsluiten op de Main stage. En dat heeft hij voortreffelijk gedaan, hoed af voor deze Franse producer. DJ Snake bracht een gevarieerde playlist en dat kon iedereen bekoren. Uit de speakers klonken al zijn bekende songs als “Let Me Love You”, “Middle”, “You Know You Like It”, “Get Low”, “Turn Down for What” en zijn nieuwe plaat “Magenta Riddim”, gevolgd door een spetterend vuurwerk en lichtshow. Een waar kippenvelmoment dat het einde van een overheerlijke vijfdaagse inluidde.
Later die nacht bezochten we nog de Finlandia stage, om toch hier ook eens een feest mee te maken en dit deden we op de (Deep) House set van Rusty. Hierna trok het feest verder naar de Jäger Arena om nog één keer alles te geven bij Martin Solveig. De Fransman bracht zoals we van hem gewoon zijn een super energieke set en hij deed de tent meermaals ontploffen met zijn singles “All Stars”, “Places”, “Do It Right” en “Intoxicated”.
Kort samengevat was de zondag een echte topdag! Moe maar voldaan kropen we dan ook in onze tent omstreeks 4 uur. Sommigen kregen er maar niet genoeg van en gingen nog door tot in de vroeg uurtjes.
Deze editie was alweer een schot in de roos met maar liefst 165.000 bezoekers over de 5 dagen, een nieuw record voor Balaton Sound! Dit is 8000 bezoekers meer dan de topeditie van 2016. Festivalgangers uit bijna 60 landen waren aanwezig op het meest coole beachfestival van Europa. De zaterdag, met 40.000 bezoekers, was volledig uitverkocht. Het uitzinnige publiek veroorzaakte zelfs een kleine aardbeving!
Het Balaton Sound Festival is een perfect alternatief voor pakweg Tomorrowland. Je vindt er dezelfde DJ’s, het kost veel minder geld en er hangt een chille sfeer aan het Balatonmeer. Het uitstekende weer is mooi meegenomen en er heerst een echt vakantiegevoel.
Eindigen doen we met de woorden van Martin Garrix: BALATON, YOU WERE AMAZING!!!
Enkele sfeerfoto’s
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balaton-sound-festival-2018/
Opmerking - begin juli hebben we een busje gehuurd om naar Balaton Sound te rijden en kunnen via deze wedstrijd ons huurbedrag terug winnen …
https://www.facebook.com/luxauto.be/photos/a.498732433474155.127232.392922177388515/2482628775084501/?type=3&theater
Organisatie: Balaton sound
Main Square Festival 2018 – van 06 t/m 08 juli 2018 – Overzicht driedaags festival
Main Square Festival 2018
Citadelle d’Arras
Arras
2018-07-06 t/m 2018-07-08
Erik Vandamme
Main Square Festival gaat niet alleen door op een historische locatie in Arras. Doorheen de jaren heeft de organisatie van het festival steeds de vinger op de pols gehouden van nieuwe strekkingen binnen het muzieklandschap. Vorig jaar kwamen meer dansgerichte bands en artiesten aan bod. In deze tijden lijkt het Rap tot Hip Hop genre volop te bomen. Dat merken we in eigen land door o.a. de opkomst van Brusselse rap scene, die overal hoge ogen gooit. Ook in Frankrijk is Rap en Hip Hop heel populair. Het valt ons doorheen het gehele weekend dan ook op dat het publiek opvallend jong is. Niet zo verwonderlijk, want de organisatie strikt de crème de la crème binnen de rap, rock en aanverwante scene. Binnen een intieme omkadering van de citadel, zorgt dit voorwaar voor een magische totaalbeleving die ons elk jaar opnieuw doet terugkeren.
dag 1 – vrijdag 6 juli 2018 - ''Is Rap het nieuwe rock-'n-roll? "
Op deze eerste festivaldag kwamen de hardere bands aan bod, maar bleek meermaals dat het genre Rap langzaam maar zekere aan het uitgroeien is tot de nieuwe rock-'n-roll.
Bastaa!: Aanstekelijke rap gecombineerd met elektronische muziek en pop rock die aan de ribben blijft kleven
De Franse band Bastaa! Mocht Main Square Festival openen. De band combineert elektronische muziek met rock en Rap muziek. Een heel mengelmoes van muziekstijlen, die er zo vroeg in de namiddag ingaat als zoete broodjes. Meer nog, de opkomst is al redelijk groot voor Bastaa! die meteen een thuismatch spelen. De band maakt daar gretig gebruik van, en laat - door al dan niet gebruik te maken van gedoodverfde clichés - de aanwezigen met duizenden gemak uit zijn hand eten. Houdt u van combinaties tussen aanstekelijke rap, lekkere pop rock en elektronica dat aan uw ribben kleeft? Dan is Bastaa! de perfecte band om in de juiste sferen te komen. Goed begonnen is half gewonnen.. zo zou later blijken.
The Breeders: Schitteren in eenvoud
Moeten wij The Breeders nog voorstellen? De band rond Kim Deal heeft door de jaren heen zijn stempel gedrukt op het alternatieve rock gebeuren. Je zou kunnen stellen dat het een beetje de speeltuin is van Kim Deal? Die bij Pixies toch een beetje afhing van de capriolen van mr. Frank Black? In elk geval. In het verleden zagen we een band die vooral veel spelplezier uitstraalt op dat podium, waardoor menig dak er prompt afging. Ga het bij een band als The Breeders absoluut niet te ver gaan zoeken. Net die eenvoudige tot energieke aanpak zorgt op Main Square festival voor dat The Breeders met het grote gemak iedereen vooraan het podium inpakt, ontroerd en met een goed gevoel vanbinnen achterlaat. De zusjes Deal trokken daarbij de aandacht naar zich toe, maar laten zich omringen door muzikanten die op een al even hoog niveau staan te soleren. Zonder dus die spontaniteit uit het oog te verliezen. Meer hadden ook wij niet nodig om wederom over de streep te worden getrokken. Kortom: Eenvoudige rock muziek, na al die jaren nog steeds gebracht op een enorm spontane tot enorm aanstekelijke wijze. Dat is wat The Breeders ons bracht op deze vroege, hete namiddag.
PVRIS: Van verschroeiend uithalen, tot poppy sferen creëren
PVRIS (uitgesproken als Paris ) is een Amerikaans trio dat is ontstaan uit Operation Guillotine, een vijfkoppige metalcore band. Van die Metalcore schiet echter niets meer over. PVRIS brengt verfijnde tot donkere Electro - synthpop. Door gebruik te maken van hevige gitaaropstoten en de charismatische uitstraling van zangeres/frontvrouw Lyndsey Gunnulfsen zorgt ervoor dat zowel een rock/punk publiek als liefhebbers van Elektronische muziek over de streep kunnen worden getrokken. Op Main Square Festivals werden dan ook alle registers open getrokken, en het publiek vergast op het combineren tussen twee uitersten. Want op hun laatste schijf klinkt PVRIS toch meer poppy dan op hun debuut. Zowel de rock als pop kant van dit trio werd uitvoerig uit de doeken gedaan, waardoor we dus een gevarieerde set voorgeschoteld kregen waarop je enerzijds lekker stond te dansen, anderzijds zelfs hevig headbangen. Met als extra kers op de taart die bijzondere sensuele stem en uitstraling van Lyndsey die je telkens in diepe vervoering bracht.
Damian ‘Jr. Gong’ Marley: De appel valt nooit ver van de boom
Als jongste zoon van de legendarische artiest Bob Marley zijn de verwachtingen enorm hoog. Damian '’Jr. Gong'’ Marley bewijst echter met een kippenvelbezorgende set dat de appel nooit ver van de boom valt. Deze reggae artiest haalt het onderste uit de kan om op deze zonnige en hete dag, de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. Meteen verkondigt Damian bovendien een subtiele boodschap, die niemand onberoerd laat. Zoals Bob dat ook deed. Damian ontpopt zich op main square festival, gerugsteund door al even gedreven achtergrond koor en muzikanten, niet alleen tot een uiterst begenadigde vocalist. Bovendien blijkt de man een klasse entertainer te zijn, die met het grootste gemak iedereen van vooraan naar achter, links en rechts uit zijn hand doet eten. Marley heeft duidelijk dat uitzonderlijke talent van zijn vader geërfd. Opzwepende Jamaicaanse muziek naar voor brengen, voortdurend zijn publiek aanspreken en een spiegel voorhouden. En ervoor zorgen dat je met de vuist in de lucht de songs meebrult, en de toestanden in de wereld aanklaagt. Damian Marley doet het allemaal! Vader Bob pinkt hierboven alvast een traan weg, bij het zien hoe zijn zoon met het grootste gemak in zijn voetsporen treedt.
Roméo Elvis: Is Rap het nieuwe Rock-'n-roll?
Getooid in Belgisch voetbaltenue - want België speelde zijn kwartfinale tegen Brazilië op deze vrijdag - bewijst Roméo Elvis dat de stelling ‘'is Rap het nieuwe rock-'n-roll’' niet zo ver gezocht is. Ondertussen is Roméo Elvis uitgegroeid tot een waar fenomeen binnen het Rap en Hip Hop genre. De Belgische rapper is ook in Frankrijk super populair. Net als zijn beroemde zus Angéle. De man komt bovendien uit een muzikale familie. Hij is de zoon van actrice en radio presentatrice Laurence Bibot en Serge Van Laeken - bassist en zanger van Allez Allez. Het moet dan ook niet verwonderen dat de jongen man totaal geen moeite moet doen om zijn publiek in te pakken. Roméo Elvis provoceerde wel een klein beetje, maar zorgde bovendien voor een ware verbroedering tussen Belgische en Franse supporters die voor het podium volledig uit hun dak gingen op de dampende hip hop/rap performance die Elvis naar voor bracht. Zijn enthousiasme op dat podium, het werkt dan ook als een rode lap op een stier. Het publiek laat het dak er dan ook compleet af gaan en er ontstaat een wervelend hip hop feest zoals we nog wel een paar voorgeschoteld krijgen op dit weekend, maar niet allemaal even hoogstaand als dit van Roméo Elvis. Die na België ook Frankrijk met het grootste gemak compleet in zijn achterzak steekt. Indrukwekkend
Gojira: De redders van Franse Metal bevestigen hun status nog maar eens
Als er één Franse metal act is die de laatste jaren is uitgegroeid tot ware redders van het Franse Metal? Dan is het Gojira wel. Deze band moet ondertussen totaal niet meer onderdoen voor de gedoodverfde grote namen binnen hun genre, integendeel zelfs. Dat bewees de band ondertussen uitvoerig. Ook op Main Square werden alle registers open getrokken. De band speelde bovendien een ware thuismatch, en ook al is het publiek op Main Square niet het gedoodverfde metal publiek zoals op Hell Fest. De aanwezigen rond hun vingers draaien, een moshpit tot een wervelstorm doen ontstaan waardoor geluidsmuren werden afgebroken. Het was er allemaal bij. Gojira bewijst dus niet alleen een top metalband te zijn, ze groeien langzaam maar zeker uit naar een fenomeen dat een compleet rock minnend publiek tot moes kan slaan. Kortom voor de zoveelste maal blaast Gojira ons compleet omver. Waar dit gaat eindigen? We weten het niet. Maar dat deze band kan uitgroeien tot een fenomeen binnen rock en metal middens. Dat stond niet alleen in de sterren geschreven, dat bewijst de Franse band nog maar eens uitvoerig op Main square Festival. Waar de puntjes gewoon op de 'metal i' worden gezet.
Pleymo: De perfecte energieke brug tussen Gojira en Queens of the Stone age
Wat voor ons zo extra leuk is aan een festival als Main Square festival? Je kunt Franse bands en artiesten ontdekken die in Frankrijk een zekere status hebben bereikt maar in ons land - of zeker in Vlaanderen - minder bekend zijn. Neem nu Pleymo. Deze Franse Nu-metal band is uitgegroeid tot een fenomeen in hun land, en spelen voor een overvolle Green Room. Eigenlijk is hen het label '’Nu-metal’' opkleven de band tekort doen. Pleymo brengt vooral een stevig potje metal, waarbij gitaar riffs je om de oren vliegen en laten zowaar zelfs enkele heuse moshpits ontstaan op het festival. Door deze stevige aanpak zijn de perfecte brug naar wat nog moet komen op de mainstage. In elk geval wakkeren ze het vuur dat Gojira voor hen heeft aangestoken nog wat verder aan, en laten de boel compleet ontploffen door die bijzonder strakke tot energieke set die bovendien van begin tot einde aan je ribben blijft kleven.
Queens of the Stone Age: IJzersterke set van een band die ondanks het succes nog steeds met beide voeten stevig op de grond staat
Op de eerste dag van Main Square Festival werd al vrij duidelijk wie de echte publiekstrekker zou worden. Queens of the Stone Age zorgden er als één van de weinige voor dat de mainstage compleet vol liep. Zo verwonderlijk is dat niet. De levende legendes binnen stoner en aanverwante muziekstijlen hoeven namelijk geen introductie meer. Menig zalen heeft de band al plat gespeeld, van overvolle sportpaleizen tot festivals als Rock Werchter. De band staat echter ondanks dit succes nog steeds met beide voeten stevig op de grond, waardoor van enige routineklus totaal geen sprake is. Meer nog, het lijkt wel alsof Josh Homme zijn fans telkens persoonlijk aanspreekt. Ook dat siert een band als Queens of the Stone age.
Op Main Square festival werden alle registers compleet open getrokken. En schotelde Homme en de zijnen een set voor die niet gewoon door merg en been ging. Nee, je werd letterlijk bij het nekvel gegrepen, kreeg meerder mokerslagen te verduren en bleef verweest achter. Op een manier waarop enkel een band als Queens of the Stone Age, in goeden doen, dat kunnen. De band staat duidelijk op scherp, dat bewezen ze volgens vele laaiend enthousiaste recensies op Rock Werchter een dag voor hun optreden in Frankrijk nog.
Ook op main square werd de lat enorm hoog gelegd, en leverde Queens een verschroeiende set af waar geen speld viel tussen te krijgen. Kortom.
Eén van de sterkste concerten van Homme en de zijnen kregen we op onze boterham. Wetende dat we Queens ondertussen al zo een negen keer aan het werk hebben gezien, is dat toch een heel sterke prestatie te noemen.
Jungle: Funky klanken, loepzuiver vocalen doen een gelukzalige rust over de weide neerdalen
We moeten eerlijk bekennen, na die drie oorverdovende tornado's hadden we het beste van de eerste festivaldag wel gehad. Toch besloten we alsnog af te sluiten met enkele feestjes. Jungle is een popsoulband die de weide rustig doet onderdompelen, zonder hen in slaap te wiegen. De wat zeemzoetige aanpak staat in sterk contrast met de voorgangers. Maar de band slaagt erin, mede door een heldere en loepzuivere stem gecombineerd met 'funky' aanvoelende klanken, je compleet onder hypnose te brengen tot zelfs in den diepe trance. Een ander fenomeen dat deze band zo bijzonder maakt is de magische uitstraling van zangeres Rudi Salmon die bovendien over een heel bijzondere stem beschikt waardoor menig harten worden gebroken.
Na deze enorm sfeervolle set van Jungle, waar Funk en Soul perfect met elkaar worden verweven, voelden we dan ook een gelukzalige rust over ons neerdalen waardoor we weer veilig met onze beide voeten op de grond terecht komen. Na voornoemde drie wervelstormen konden we dat gevoel heel goed gebruiken
Nekfeu - De eerste festivaldag werd op de mainstage afgesloten door 27 jarige rap fenomeen Nekfeu. Voor mij een volslagen onbekende artiest, moet ik toegeven. In Frankrijk is hij echter razend populair. De festivalweide bleef dus opvallend vol staan voor deze klasse artiest. Nekfeu brengt het soort rap/hip hop dat namelijk ook die gevoelige snaar van de aanhoorder diep raakt. Bovendien ontpopt Nekfeu zich vanaf de eerste tot de laatste noot als klasse entertainer. Hij zoekt zijn publiek zelfs letterlijk op, en schept daardoor een huiskamer sfeer. Wetende dat er circa 40 000 fans staan te zien en luisteren, is dat een enorm sterke prestatie. Op zo jonge leeftijd verlegt Nekfeu dan ook nu al grenzen binnen hip hop en aanverwante, waar feitelijk geen grenzen meer zijn. Voor ons de gedroomde afsluiter van de eerste festivaldag die nogmaals de stelling ‘'is Rap het nieuwe rock-'n-roll' nog wat meer in de verf zet.
dag 2 – zaterdag 7 juli 2018 - Depeche Mode verbindt jong en oud
Op de tweede festivaldag van Main Square festival werd het, aan o.a. de vele T-shirts te zien, vrij duidelijk wie de publiekstrekker zou worden van dag 2. Depeche Mode. De band spreekt natuurlijk verschillende generaties aan. De eerste fans van de jaren '80 - waaronder ik mezelf rekenen - die in het begin zelfs werden uitgelachen daarom. Hun passage op Torhout/Werchter 1985 werd op menig wenkbrauwen onthaald. Moest er toen sociale media hebben bestaan, bedenken we daarbij. Tijden veranderen, mensen ook. Anno 2018 staat Depeche Mode gewoon zijn ding te doen voor circa 50 000 uitzinnige fans. Er was natuurlijk nog veel meer te beleven dan enkel Depeche Mode, die voorwaar HET concert van het weekend wisten neer te zetten.
Okay Monday: Met een vette knipoog naar de gitaarmuziek uit de jaren '90 , met beide voeten in het heden
Okay Monday is een power pop band die puur muzikaal ons wat doen denken aan de typische jaren negentig gitaar helden als,Weezer of Fountains of Wayne. Om maar twee voorbeelden te geven. In elk geval start deze festival dag met een bijzonder aantrekkelijk tot aanstekelijk potje gitaar muziek dat aan de ribben kleeft. Met dank aan Okay Monday die bewijzen dat gitaar muziek ook anno 2018 nog steeds springlevend is. Die knipogen naar de jaren '90 zorgen er gelukkig niet voor dat deze band gedateerd klinkt. De gezapig en bijzonder energieke aanpak bezorgt ons een stralende glimlach op het gezicht, waardoor we niet kunnen laten zelf die luchtgitaar boven te halen en menig riff de lucht in te schieten. We hebben al slechtere starters geweten van een festival.
The Courteeners: Met de eenvoudige aanpak, drum - gitaar - bas - toetsen je publiek gewoon inpakken. En bovendien murw slaan
Met de openingzin ''We Are Courteeners from Manchester'' leg je de lat eigenlijk, gezien de geschiedenis van muziek uit Manchester, al heel hoog. Niet getreurd, deze band timmert al een tiental jaar aan de weg, en heeft ondertussen de klappen van de zweep voldoende onder de knie. Met een typische gitaar + bas + drums + toetsen aanpak, pakt The Courteeners die main stage met het grootste gemak in. Dat de band daardoor niets origineel meer brengt, het is al zoveel voorgedaan, stoort allerminst. Telkens een smaakvolle riff ons hart raakt, of een drumsalvo ons hersenpan open splijt. Weten we plots opnieuw waarom we ooit rock fanaat zijn geworden. Anno 2018 bewijst een band als The Courteeners dat eenvoudige rock muziek, ondanks alles, nog steeds niet dood en begraven is. Integendeel. Meer nog. Net door die eenvoudige aanpak je publiek gewoon inpakken? En compleet murw slaan? Het blijft ook nu nog steeds de reden waarom we hielden en nog steeds houden van de puurheid van rock muziek. Ook dat zet deze band nog wat meer in de verf.
Black Foxxes: Donkere walmen van intense weemoedigheid
De rock band Black Foxxes brengt eerder gepolijste tot gladgestreken gitaar muziek. Waarbij vooral de depressieve teksten van frontman Mark Holley de rode draad vormen doorheen het geheel. Ook muzikaal klinkt Black Foxxes eerder donker, zonder te vervallen in een depressieve gedachtegang. Eerder omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid. Dat gevoel wordt enkel en alleen maar versterkt door de inbreng van de bijzondere stem van Mark. Een stem die veel pijn, verdriet en zelfs woede uitstraalt. Waardoor je prompt geconfronteerd wordt met uw eigen innerlijke demonen. Op een zonovergoten dag zorgt Black Foxxes dan ook voor een weemoedige weerklank, die je een krop in de keel bezorgt en waardoor je prompt een traan wegpinkt.
Wolf Alice: Het aanbieden van een veekleurige en veelzijdige pallet
Ook bij Wolf Alice is het de stem die de band zo bijzonder maakt. d'Ellie Roswell haar heel bijzondere stem brengt je sowieso in ontroering. Het meest opvallende bij Wolf Alice is dat je op de muziek van deze band onmogelijk een label kunt kleven. We horen streepjes shoegaze, tot zelfs folk elementen tot elektronische muziek. Net de veelzijdigheid van deze band zorgt ervoor dat ze in eigen land zo hoog worden aangeschreven. Ook op Main Square laat Wolf Alice een diepe indruk achter. Dit dus in grote mate door een veelkleurige en veelzijdige pallet aan te bieden. Met daarbovenop dus die fenomenale stem van Roswell. Haar bijzonder integrerende uitstraling en vocale inbreng, doet je letterlijk zweven naar andere onontgonnen wegen. Buiten de harde realiteit van het leven. Indrukwekkend!
Kid Francescoli: De volgende generatie Franse Pop muziek, die staat te kloppen aan de grote poort
We schreven het al. Op main square festival ontdek je fenomenen die in Frankrijk aan het doorbreken zijn, of reeds zijn doorgebroken. Kid Francescoli is zo een band die volop aan het groeien is binnen de nieuwe lichting Franse Pop muziek. De band timmert al sinds 2002 aan de weg, en begint nu echt de vruchten te plukken van dat jarenlange kloppen aan de grote poort van de ultieme doorbraak.
Op main square festival zien en horen we een band die elektronische muziek verbindt met indie rock en muziek uit die typische Franse pop cultuur. Het meest in het oogspringende bij deze band is de bijzonder kleurrijke muziek en sensueel zingende en dansende zangeres Julia Minkin die door haar adembenemende uitstraling iedereen in vervoering en ontroering brengt.
Kortom. Net als bij Wolf Alice is het net dat brengen van een uitgebreid pallet aan muziekstijlen, met een zangeres die over een heel tot de verbeelding sprekende uitstraling en stem. Dat Kid Francescoli een te ontdekken fenomeen vormt binnen de Franse muziekwereld.
BB Brunes: Een bijzonder goed geoliede machine, die ook anno 2018 nog steeds een complete wei in vuur en vlam zet
Franse bands zijn vooral in Wallonië heel populair. De band ontstond in 2006 en heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Toen we BB Brunes in 2008 zagen aantreden op Dour Festival speelden die dan ook voor een overvolle tent. En deden er toen reeds het dak compleet afgaan. Tien jaar later zien we een goed geoliede machine op het podium. De bijzonder 'groovy' en 'catchy aanpak waarmee ze doorheen de jaren steeds mening harten hebben veroverd, blijft ook anno 2018 nog steeds stevig overeind staan. Meer nog. BB Brunes zet de festivalweide, naar goede gewoonte, van begin tot einde van hun set compleet in vuur en vlam door voornoemde aanpak. Is onze eindconclusie.
Basement: Een frontman met een hoog dosis charisma, doet mening harten sneller slaan
De uit Ipswich afkomstige alternatieve rock band Basement timmert sinds 2009 aan de weg. Reeds in 2012 hield Basement ermee op. Maar in 2014 bleek de band terug samen te zijn. Door een combinatie van energieke punk rock, alternatieve rock en emo punk weet de band het publiek al gauw in te pakken. Ook al is dit vooral de verdienste van een charismatische frontman, die zijn publiek letterlijk bij het nekvel grijpt en niet meer loslaat tot niemand nog stil staat. Door deze aanpak laat hij meerdere meisjes harten sneller slaan. De typische emo punk aanpak, zorgt ervoor dat inderdaad ook gevoelige snaren worden geraakt. Basement zet een strakke set neer, die niemand uiteindelijk onberoerd laat. Maar het is dus vooral de fenomenale uitstraling van de frontman wat de band zo bijzonder maakt.
Liam Gallagher: ‘The Last Great Rock'n'roll Star'’
Ook al ben ik niet echt fan, ook niet van Oasis, de man heeft doorheen de recente jaren steeds zijn stempel gedrukt op wat leeft in de muziek. We moeten het ook na dit optreden op main square eerlijk bekennen. Liam Gallagher beschikt over een typisch rock-'n-roll uitstraling die we nog zelden tegen komen dezer dagen. Liam Gallagher is een bovendien nog steeds een bijzonder charismatische frontman die op zijn eigenzinnige wijze heilige huisjes omver stampt, en daardoor zonder enig problemen zijn publiek naar zijn hand zet. Doorheen de set werd er niet alleen gegrasduind door zijn eigen oeuvre, ook Oasis klassiekers kwamen tot jolijt van de aanwezigen voldoende aan bod. Rock'n' Roll Star, Some Might Say, Whatever konden op heel veel bijval rekenen. Dat was dus in grote mate dankzij dat gedoodverfde charisma van Liam die alle aandacht naar zich toetrekt. Ook al laat hij zich omringen door klasse muzikanten.
Bovendien haalt hij uit naar Oscar and the wolf, die gedurende de set van Liam op het andere podium zijn set aanvat. Waarop hij nog maar eens stevig uitpakt. Wonderwall wordt door duizenden kelen meegebruld. Liam sluit de set af met een andere klassieker van Oasis Live Forever.
Besluit: Liam Gallagher zorgt voor een nostalgie trip voor de doorsnee Oasis fan, voegt daar wat eigen werk en kwinkslagen aan toe en enorme dosissen charisma. The last Great Rock'n'roll star. Zo wordt Liam Gallagher in sommige pers omschreven. Op Main Square bewijst hij dat deze stelling totaal niet uit de lucht is gegrepen, wel integendeel. Ik ben nog steeds geen fan, maar eerlijk is eerlijk. Deze man straalt dus inderdaad dat soort rock-'n-roll uit dat je nog zelden tegen komt in de muziekwereld.
Oscar and the Wolf: Schipperen tussen heupenwiegen, en wegpinken van een traan
Geprangd tussen enerzijds Liam Gallagher en anderzijds Depeche Mode op de mainstage. Moest Oscar and the wolf het doen voor een sterk uitgedund publiek. De man - want ja ondanks de rits uitmuntende muzikanten trekt de al even charismatische frontman van Oscar and the wolf alle aandacht naar zich toe. Liet het niet aan zijn hart komen. De voorste rijen, bestaande uit vooral jonge vrouwen die een glimp van Max wilden opvangen, genoten eveneens met volle teugen. Max is uiteraard een klasse entertainer, en de zeemzoetige Electro pop, het werkt toch op de dansheupen. Bovendien schippert Oscar and the wolf telkens tussen die gevoelige snaar raken, en een krop in de keel bezorgen enerzijds. En net de dansspieren aanspreken - al dan niet door het bovenhalen van gedoodverfde clichés - waardoor menig wervelend dansfeest ontstaat. Spelende met de gevoelens van zijn publiek, laat Oscar and the wolf alsnog een diepe indruk achter. We zien vooral een band die blijft evolueren, ondertussen volwassen is geworden maar nog steeds met beide voeten stevig op de grond is blijven staan. Of dit Oscar and the wolf zo bijzonder maakt, dat ze bijvoorbeeld grote festivals in ons land kunnen afsluiten? Binnen hun muziekstijl zijn er genoeg artiesten die minstens even goed of zelfs beter zijn. Maar als je door die aanpak gevoelige snaren raakt, en een goed gevulde weide kunt aanzetten tot dansen en dansen? Dan ben je in mijn ogen goed bezig.
Depeche Mode: Een wervelend dansfeest, voor jong en oud, doet een aardbeving ontstaan waardoor de muren van de Citadel op zijn grondvesten staan te daveren
Het stond in de sterren geschreven. Depeche Mode zou DE hoofdact van main square 2018 worden. De festivalsite stond overvol, er was geen doorkomen meer aan, toen Depeche mode zijn set aanvat. Depeche Mode heeft ondertussen een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, en grasduint dan ook door heden en verleden. Binnen een wervelende set waarbij ze het publiek geen seconde rust gunden. Kwamen kleppers aan bod zoals Everything Counts, Personal Jesus, Somebody. Telkens viel op dat zowel jong als oud compleet uit het dak ging bij zoveel beats en klanken.
Besluit: Anno 2018 is Depeche Mode duidelijk uitgegroeid tot niet alleen grondleggers van het elektronische muziekgebeuren, maar staan ze nog steeds stevig als een hui. En brengen niet alleen knappe platen uit en spreken daardoor zowel de papa van 53 aan als de zoon van 27. Daarvoor moet je niet alleen sterk in de schoenen staan, het betekent ook dat je als band moet durven vooruit kijken en evolueren. Dat heeft Depeche Mode ook steeds blijven doen. Ook live blijkt Depeche Mode dus nog steeds te staan als een huis. Niet alleen biedt Depeche Mode een nostalgie trip aan. De bewegelijke frontman ontpopt zich meer dan ooit tot een klasse entertainer. Vanaf de eerste song grijpt Depeche Mode iedere aanhoorder bij de keel, en laat niet meer los tot de gehele weide staat te springen en dansen tot de vroege uurtjes. Waardoor als het ware een aardbeving ontstaat, die de muren van de citadel op zijn grondvesten doen daveren.
Setlist: Revolution (The Beatles song) //Cover Me (Alt Out) //Going Backwards //It's No Good //A Pain That I'm Used To (Jaqcues Lu Cont remix version ) //Precious //World in My Eyes //Cover Me //Somebody // In Your Room //Everything Counts //Stripped //Personal Jesus //Never Let Me Down Again
Encore: Walking in My Shoes //Enjoy the Silence //Just Can't Get Enough
Na nog een stukje The Blaze, een duo dat gebruik makende van een mengpaneel, gerugsteund door magische beelden op het scherm, klank en beeld tot leve brengen binnen een heel integrerend en dansbaar geheel. Hielden we het na deze wervelende show van Depeche Mode voor bekeken. En sloten de tweede festivaldag af met een potje nostalgie, voor jong en oud.
dag 3 – zondag 8 juli 2018 - Een dag boordevol ontdekkingsreizen door het muzieklandschap Op papier zag de derde festivaldag van main square festival er voor mij persoonlijk het minst interessant uit. Echter, met als afsluiter Jamiroquai stond één grootheid op het podium binnen de funk-jazz. De band onder leiding van Jay Kay is een live sensatie op zich. Echter werd het vooral een festivaldag boordevol onverwachte hoogtepunten, enkele ontdekkingen en de vaststelling dat rap en hip hop niet alleen leeft, maar duidelijk ook is geëvolueerd tot zelfs volwassen geworden. De opkomst op deze derde festivaldag was iets minder groot dan de vorige twee dagen. Maar toch stond de site vooral bij die Rap en hip Hop goed volgepakt.
Double T: Rap en Hip Hop vanuit het hart van de muziekstijl, zoals hip hop moet zijn.
De aller eerste fijne ontdekking is Double T. De jonge, pas 21 jarige, zanger en hip hop artiest wordt een gouden toekomst voorspeld. Zijn eerste EP ‘Double T’ online op 21 april 2017 onthult de twee facetten van de kunstenaar: ‘Theo’ de jonge naar de aarde en ‘T-High"’zijn kwaadaardige alter ego. Op het podium zien we een artiest die niet zomaar Rap en hip hop brengt, hij verkondigt daarbij een boodschap die je niet onberoerd laat. Dat is het soort Rap waar ik persoonlijk ook voor te vinden ben. Meteen met de deur in huis vallen, en de aanhoorder met een mokerslag wakker schudden. Plus daarbij dus ons ook die spiegel van de realiteit voorhouden? Het zorgt ervoor dat we direct overslag gaan voor deze jonge top artiest binnen het hip hop en rap gebeuren. Double T. - een naam om te onthouden binnen de scene, we voorspellen hem en zijn kompanen zeker een gouden toekomst.
Youngr: Door een zwoele stem en uitstraling, doet Youngr de temperatuur tot een kookpunt stijgen
Dario Darnell, zoon van August Darnell, leider van Kid Creole en The Coconuts, maakte enige furore samen met zijn broer onder het pseudoniem Picture Book. Met Youngr start Darnell een solo project op. Zijn muziek wordt omschreven als electropop. Maar vooral profileert deze multi-instrumentalist zich, net als zijn vader, als een klasse entertainer. Hij beschikt bovendien over een charismatische uitstraling en betoverende warme stem waardoor mening meisjes harten prompt sneller beginnen slaan. Youngr pakt het publiek op de mainstage dan ook moeiteloos in en laat de temperaturen - die reeds hoog opliepen - zowaar naar een hoogtepunt stijgen met zijn zwoele act die prompt op de dansspieren werkt. Hierop stil staan is onmogelijk. Youngr bewijst daardoor nog maar eens dat de appel nooit ver van de boom valt, maar staat vooral zelf stevig in zijn schoenen om menig gevoelig snaar diep te raken.
The Hunna: De nieuwe hoop van de Engelse rock. Missie geslaagd!
In eigen land worden ze gezien als ‘de nieuwe hoop van Engelse rock’. The Hunna ontstond in 2015 en brengt het soort strakke, energieke rock - waarbij vlijmscherpe gitaren als scheermesjes de rode draad vormen doorheen het geheel. The Hunna heeft zeker potentieel om naar de toekomst toe potten te gaan breken. De wereld veroveren? Ook dat zit er in. Op Main Square zorgden ze door die enorm aanstekelijke tot energieke aanpak ervoor dat het dak er figuurlijk compleet afging. Die vuurkracht en bollen energie worden op een eenvoudige wijze gebracht. Je weet wel het basic drie gitaren en een drum. Iedere song klinkt echter enorm catchy en je brult de songs prompt uit volle borst mee. The Hunna lijkt ons om deze reden dan ook een naam om te onthouden binnen die rock scene. De Britten waren al overtuigd, ook het publiek op main square en wijzelf gingen compleet overslag door deze enorm strakke set die aan de ribben kleeft.
Loïc Nottet: Dans en muziek waar acrobatie en theater tot kunst worden verheven. Indrukwekkend!
Kregen we al vroeg op de dag enkele heel bijzondere acts voorgeschoteld? Dan moest het beste nog komen. Loïc Nottet brengt een heel theatrale show waar dans, muziek en beeld nauw met elkaar verbonden zijn. De songs worden één voor één letterlijk uitgebeeld door dansers of danseressen die zoveel emotie in bewegingen steken dat je met open mond vol bewondering staat te genieten. Enerzijds zorgt dit voor een kippenvelmoment waarbij de tranen in onze ogen staan. Anderzijds worden alle registers open gegooid en krijg je een wervelend dansfeest. Waarbij we ogen en oren tekort komen. Naast die verbluffende dansers, is er die indrukwekkend vocale en instrumentale aankleding die de band tentoon spreidt. Ook op dat vlak wordt voortdurend met de emoties van de aanhoorder gespeeld. De heren en dames staan in heel strak kostuum op het podium, maar kronkelen zich in allerlei onmogelijke bochten die aanleunen bij acrobatie.
Om maar te zeggen, dit was niet alleen een bijzonder aangenaam muzikaal hoogtepunt. Loïc Nottet verlegt een grens waar dans en muziek elkaar vinden binnen een adembenemende mooie aankleding die ons en alle aanhoorders met verstomming sloeg van begin tot einde.
Tom Walker: Een sympathieke houthakker, die door zijn warme uitstraling je op een eenvoudige maar wondermooie wijze compleet overslag laat gaan
En ja hoor, de ontdekkingen blijven zich opstapelen. Met “Leave A Light On” scoorde sympathieke beer Tom Walker ondertussen een ware hit. De man, in houthakkers tenue en met muts, lijkt zo een kampeerder die even met gitaar en bijzonder warme stem een toch goed gevulde green room in vuur en vlam komt zetten. Zijn muziek omschrijf ik als het soort kampvuur muziek, dat je graag hoort bij het vallen van de duisternis tijdens uiterst gezellige avonden samen met je geliefde. Gelukkig klinkt het niet al te zeemzoetig. De man kan zelfs stevig uithalen met zowel zijn gitaar als zijn hoge stemgeluid. In menig pers lezen we een vergelijking met Ed Sheeran. Tom Walker beschikt over diezelfde volkse bescheidenheid als Sheeran, maar daar houdt de vergelijking mee op. Vooral is deze sympathieke houthakker een begenadigd muzikant en top entertainer, die door zijn warmhartige aanpak het publiek, waaronder wijzelf, zonder problemen inpakt.
Nothing But Thieves: Van kleine clubs naar een groot podium, best confronterend maar met brio in hun opzet geslaagd
De vrij jonge band Nothing But Thieves stond wat onwennig en diep onder de indruk op de mainstage. De frontman liet optekenen dat ze gewoon zijn in kleinere clubs te spelen, en stak zijn enthousiasme om voor zo een ruim publiek te mogen aantreden niet onder stoelen en banken. Nothing but Thieves brengt een lekker aanstekelijk en energiek potje rock muziek waarop stil staan onmogelijk is. Na een wat trage start voelt de band aan dat ze het publiek moeiteloos uit hun hand kunnen doen eten, en leggen de heren de lat dan maar iets hoger. Naar het einde toe worden alle registers open gegooid in een verbluffende finale. Waarbij wederom daken er compleet af gaan. Nothing But Thieves zet daardoor een grote stap voorwaarts naar eeuwige roem. En bewijst dat het gedoodverfde concept gitaar, drum en zang ook anno 2018 nog steeds springlevend is. Een bijzonder vuurkrachtige band, om in het oog te houden naar de toekomst toe .
Girls in Hawaii: Een naar goede gewoonte verschroeiende set, die bewijst dat de band nog steeds stevig in zijn schoenen staat
Naast de ontdekkingen zijn er ook gevestigde waarden die zichzelf wisten te bevestigen. We hebben altijd een zekere sympathie gehad voor Girls in Hawaii. De Waalse band is , zoals dat vaker gaat, eerder bekend in Wallonië dan in Vlaanderen. Ook de Fransen smullen van de aanstekelijke muziek die Girls in Hawaii naar voor brengt. De band heeft uiterst moeilijke periodes moeten doorstaan. Met bijvoorbeeld het overlijden van drummer Denis Wielemans in 2010. Een overlijden dat nog steeds een enorme impact heeft op de band. Echter weigert Girls In Hawaii bij de pakken te blijven zitten, en haalt ook nu weer - zoals we dit ondertussen van hen gewoon zijn - verschroeiend uit. Zonder meer pakt Girls in Hawaii het publiek moeiteloos in en laat, ook weer zoals we dit van hen gewoon zijn, een diepe indruk na op ons hart en gemoed.
IAM: Rap en Hip Hop met een duidelijke boodschap, gebracht door verbluffende vocalisten die elkaar blindelings vinden en het publiek letterlijk omarmen tot murw slaan.
Naast veelbelovende hip hop en rap artiesten, zijn er bands die eigenlijk niets meer hoeven te bewijzen. IAM bestaat uit verschillende zangers, die elk over een unieke uitstraling en stem beschikken. Samengevoegd zorgt dit voor een verbluffende kruisbestuiving waarbij boodschappen niet alleen op het scherm worden getoond, maar het publiek eveneens die spiegel wordt voorgehouden. De overvolle festivalsite zingt de songs uit volle borst mee en gaat compleet uit de bol. Stonden sommige rappers en hip hop acts op een heel hoog niveau hun ding te doen, dan staat IAM, mede dankzij de jarenlange ervaring, op enkele treden hoger te soleren. Die ervaring heeft er gelukkig niet voor gezorgd dat de jeugdige spontaniteit verloren is gegaan, wat een extra pluim op de hoed is van deze band. IAM is een collectief top artiesten, die elkaar niet alleen blindelings vinden. Bovendien omarmd de band zijn publiek , slaat hen compleet murw en laat iedereen totaal verweesd achter na die verbluffend hoogstaand hip hop feest. "de stem is ondanks alles nog het meest bekoorlijke instrument. Deze heren gebruiken alle aspecten daarvan, en brengen teksten die je hart diep raken. Zoals de Rap en Hip Hop artiesten uit de Amerikaanse Getto's dat bleken te doen." schreven we over het aantreden van IAM op main square festival 2015. Ook anno 2018 legt IAM gewoon die lat nog steeds enorm hoog, waardoor een verschroeiende en wervelend Hip Hop feest ontstaat zoals we dat zelden meemaken.
Portugal. The Man: Catchy funk gekruid met experimentele indierock zet aan tot lekker dansen bij het vallen van de avond
Portugal. The Man is afkomstig uit Alaska en haalt inspiratie uit soul, blues en progressieve popmuziek. De band is dankzij het nummer Feel it still ondertussen doorgebroken naar een ruim publiek. De catchy mix van Funk en experimentele indierock blijkt ook op main square een indruk te maken op het publiek. Ondanks de drie lange dagen, zetten de eerste rijen dan ook heel gewillig een dansje in. Niet zo moeilijk want deze muziek werkt inderdaad enorm op de dansspieren. Bovendien brengt de band hun funk pop songs op een zodanig warme en gedreven wijze, dat je vanaf begin tot einde prompt overslag gaat en inderdaad geen seconde kunt stil staan. Willen of niet.
Jamiroquai: Vuurwerk gegarandeerd, de perfecte afsluiter van een magische driedaagse Om in zuiderse funk sferen te blijven besloten we het festival af te sluiten met levende legende. Jamiroquai timmert al veel jaren aan de weg, zijn shows zijn altijd wervelende Funk, Acid Jazz tot Afrikaans getinte feestjes geweest. Waarbij de opvallende kledij en haartooi van de kleurrijke frontman een streling zijn voor het oog. Ook anno 2018 blijft de talentvolle artiest en zijn kompanen de lat heel hoog leggen waardoor weer zo een wervelend dansfeest ontstaat, waarop stil staan onmogelijk is. Net dat aanbieden van enorm veel kleuren, variatie en sfeervolle muzikale huzarenstukken is ook anno 2018 nog steeds de reden waarom wij compleet overslag gaan voor deze man en zijn gevolg.
Ook het publiek geniet met volle teugen, en danst zich de longen uit het lijf. We besloten om af het hier bij te laten, en main square festival dus af te sluiten met een knaller van formaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2018/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Sjockfestival 2018 – 06 t/m 08 juli 2018 - Uitzinnige Mummies, zieltogende Dead Kennedys
Sjockfestival 2018
Festivalterrein
Gierle
2018-07-11
Ollie Nollet
1 dag werd hier uitgepikt – zaterdag 07 juli 2018
Sjock is nog steeds het beste alternatief voor wie het rock-‘n-roll hart op de juiste plaats draagt. Ook voor deze 43ste (!) wisten ze heel wat mooie namen naar Gierle te lokken. Zaterdag was ik erbij.
De eerste band die ik zag was Wild Deuces, meteen een goeie. Energieke rockabilly uit eigen land met een hele straffe zangeres, Stefni Wijnen, die, zo te zien, heel goed wist op welk podium (Titty Twister) ze stond. Op het eind dook ze nog het publiek in om een rondje te crowdsurfen. De vraag of dit nog wel verantwoord is in deze #MeToo-tijden heb ik er niet gehoord.
Meteen daarna nog meer spektakel op de Main Stage met Labretta Suede & The Motel 6 uit Auckland, Nieuw-Zeeland. Labretta Suede leek wel het balorige nichtje van Amy Winehouse. Gehesen in een hooggesloten hotpants die haar billen de vrije ruimte liet , keilde ze meteen haar schoenen over haar rug de coulissen in en mikte ze de microfoonstandaard naar de frontstage. De toon was meteen gezet voor een wervelende show vol suggestieve bewegingen. Zo lag ze op een gegeven moment op haar rug te spartelen met een gitaar tussen de benen. Een mens zou van minder het noorden kwijt raken. En de muziek? Die mocht er best zijn. Stevige ouderwetse rock met een scheurende gitaar. Het klonk soms wat gedateerd maar dan was er nog steeds Labretta om het schip voor kapseizen te behoeden. Andere keren kwamen ze dan weer verdomd dicht in de buurt van The Cramps en daar ben ik nooit rouwig om.
Bebo and The Goodtime Boys uit El Monte, Californië brachten verrassend fris klinkende rockabilly waar het spelplezier zo van afspatte. Partytime!
The Darts (Los Angeles/ Phoenix) bestaan uit Nicole Laurenne (vocals, Farfisa) en Christina Nunez (bas), die voorheen deel uitmaakten van The Love Me Nots, aangevuld met vleermuis Michelle Balderama (vocals/gitaar) en de immer breed lachende Rikki Styxx (drums). Vier meiden op een podium, het spreekt altijd tot de verbeelding. Ook die van Jake Cavaliere (Lords Of Altamont) die zowat de ganse set aandachtig volgde. Waarschijnlijk was hij benieuwd hoe Nicole Laurenne haar Farfisa zou molesteren. Vrij klassieke garagerock waarin de momenten waarop het wat meer spacy mocht klinken de betere waren. Ze konden me minder boeien dan enkele maanden geleden op Roots & Roses, ook al omdat het pijnlijk duidelijk werd dat The Darts in hetzelfde bedje ziek zijn als The Love Me Nots destijds: te weinig degelijke songs.
Tributebands, ik moet ze absoluut niet maar voor dit Link! moet ik toch een uitzondering maken. Het gaat hier tenslotte om de geniale Link Wray en als Sjock erin gelooft, wie ben ik dan om hen tegen te spreken. Op het podium zagen we Thee Andrews Surfers (gitarist Steven Gillis, bassist Jens De Waele en drummer Bart Rosseau, allen ook actief bij Fifty Foot Combo) en Steven Janssens (Whodads, The Revelaires), één van mijn favoriete gitaristen. De eerste drie nummers schoten hun doel voorbij en hoorde ik teveel de opgeblazen sound van Fifty Foot Combo. Het koude zweet brak me al uit maar de vier herpakten zich en vonden dat toch de ware spirit van Link Wray. Ook al omdat de inbreng van Steven Janssens groter werd. Wat contrasteerde zijn bescheidenheid toch met die ondeukbare ego’s van De Waele en Gillis. Link!: een geslaagde oefening!
The Bonnevilles uit het Noord-Ierse Lurgan zorgden voor het eerste echte hoogtepunt van de dag. Beiden in een keurig zwart hemd met roze das brachten ze dynamische garageblues met een stevige punkinjectie waar geen ontkomen aan was. Uitermate strak gespeeld door een zich in het zweet werkende Andy McGibbon op gitaar en de wonderlijke drummer, Chris McMullan. Een razende set waarin de mij nog onbekende nummers uit de nieuwe plaat, “Dirty photographs”, zeker niet moesten onderdoen voor het oudere werk. Uitschieters kiezen lijkt onbegonnen werk of misschien dan toch “No law in Lurgan”, ook al omdat het op verzoek werd gespeeld. Jammer dat er achteraf geen vinyl te scoren viel.
Net bekomen van The Bonnevilles was het opnieuw raak in de Titty Twister met Messer Chups (Rusland/ Duitsland). Hun recept is bekend: terwijl op de achtergrond oude horror- en pornofilmpjes te zien zijn schudden gitarist Oleg Gitaracula, drummer Dr. Boris en bassiste, ice queen Svetlana Zombierella uiterst smaakvolle surfdeuntjes uit hun mouw. Bovendien kregen ze hier versterking van Ir. Vandermeulen uit Amsterdam die op theremin en saxofoon tekeer ging. Ondanks deze onuitgegeven bezetting klonk Messer Chups veel strakker dan een paar jaar terug op TEXtival. Ondanks een korte dip werd dit een schitterende set.
Nine Pound Hammer maakte in de eerste helft van de jaren ‘90 furore met ‘Smokin’ taters’ en ‘Hayseed Timebomb’, twee platen op het toen toonaangevende Crypt Records. Ooit kon ik het niet laten om hiervoor helemaal naar Groningen te rijden maar intussen is de liefde flink wat bekoeld. De groep uit Lexington, Kentucky bleef nochtans platen maken die ik evenwel nooit hoorde. Toch wisten ze op Sjock het oude vuur terug op te poken en klonk hun in bier gedrenkte cowpunk als vanouds. Gitarist Blaine Cartwright had zijn hardrockriffs gelukkig thuis op de sofa van Nashville Pussy laten liggen en hield het vrij snedig. Scott Luallen, nochtans uitstekend bij stem, bleek een grotere eikel dan ik ooit had durven vermoeden. Zo’n kerel die je ten allen prijze wil ontwijken in de kroeg en die hier na ieder nummer ostentatief met de hoes van de nieuwe plaat stond te zwaaien. Maar dat kon de pret niet drukken: de meebrulbare songs gingen er even vlot in als het bier! En dat onder een genadeloos brandende zon terwijl Luallen de prijs voor de grootste eikel even later nog met een straatlengte achterstand zou verliezen.
Op naar de Bang Bang Stage dan voor Los Coyote Men uit het Britse Newcastle. De groep heeft een vijftal elpees op het actief, waaronder ‘Two sides of The Coyote Men’ uit ‘99 op Estrus Records. Vier mannen in hawaiihemdjes en met Mexicaanse worstelmaskers over het hoofd getrokken serveerden ons, met flink wat chili gekruide, garagepunk waarin af en toe wat surf doorschemerde. Pretentieloos, elkaar voor de voeten lopend of de toeschouwers het podium op sleurend... Er viel genoeg te beleven, meer moest dat echt niet zijn.
Hierdoor miste ik wel The Hackensaw Boys (Charlottesville, Virginia) waarvan ik nog net de eindsprint zag. Voldoende om te besluiten dat hun bluegrass-hillbilly net zo wervelend klonk als vorig jaar in de 4AD.
Lords Of Altamont (Los Angeles) vind ik nog steeds een mooie naam hebben, hun muziek daarentegen vind ik toch net iets minder dan in hun vroegste dagen. Net als hun dresscode (zwarte jeans) klinkt het iets te stereotiep. Ok, hun fuzzy rock-‘n-roll klonk bij momenten behoorlijk ranzig en Jake Cavaliere gaat nog steeds als een wildeman tekeer op zijn Farfisa maar ik miste iets. Wat precies weet ik niet of sloeg de zenuwachtigheid voor de komst van The Mummies nu reeds toe?
Want laat ik eerlijk zijn: Sjock had een hele mooie line-up bij elkaar gepuzzeld maar ik was hier toch voor die ene band, The Mummies. In 1993 speelden ze een legendarische set in de Pit’s. Ze namen er zelfs een splitsingle met Supercharger, met wie ze toen samen tourden, op. Maar ik miste jammerlijk de afspraak wegens ziekte. Ik weet niet of ze daarna nog in België geweest zijn, in ieder geval zag ik ze nooit. Deze kans mocht ik dus zeker niet laten schieten en ik was duidelijk niet alleen met die gedachte. Hoewel The Mummies slechts een viertal lp’s, waaronder maar één volwaardig studioalbum (‘Never been caught’), uitbrachten (begin jaren’ 90) geniet de groep uit Daly City, Californië een ijzersterke reputatie dankzij de sporadische optredens die ze sinds 2003 weer geven. Hoge verwachtingen dus en die werden volledig ingelost. Wanneer de vier, allen netjes ingepakt als een mummie, het podium opstormden wist je al dat dit niet mis kon gaan.
Net als Los Coyote Men hebben The Mummies een plaat uit op Estrus Records en ook hun muziek is enigszins vergelijkbaar. Toch was het verschil in intensiteit frappant. Dit was uitzinnige garage punk-‘n-roll, erg lo-fi gebracht maar steeds op het scherp van de snee. Nummers die telkens aankwamen als een stomp in de maag waarvan ik er een paar letterlijk mocht incasseren maar dat neem ik er graag bij. Het werd een bijzonder ruw feestje daar vooraan maar ook op het podium ging het er niet bepaald zachtzinnig aan toe. Trekken en duwen en toen de zanger even op zijn Farfisa-orgeltje ging liggen rolde hij er ongewild af. Een razende set waarin we twee covers opmerkten: “Uncontrollable urge” van Devo en “Come on up” van The Young Rascals. Beter zou het die dag niet meer worden.
Met Turbonegro heb ik niet de minste affiniteit waardoor ik deze kelk aan me liet voorbijgaan.
Jameson’s Gentlemen ontstond na een jamsession op een Kroatisch rockabilly festival. Zes mannen uit evenveel Europese landen maakten er nog een rock-‘n-rollfeestje van in de Titty Twister. Goed gedaan, mooi gezongen ook maar het werd nu toch wel uitkijken naar de Dead Kennedys.
Niet dat ik hier heel veel van verwachtte. Boegbeeld Jello Biafra was er immers niet bij. Bovendien zit het er tussen beide partijen bovenarms op. Nadat Biafra een proces wegens een geschil over royalties verloor , beschuldigt hij de overige leden uitverkoop te houden. Zo noemt hij ze één van de meest hebberige karaokebands ter wereld. Maar het blijven de Dead Kennedys, één van de meest tot de verbeelding sprekende Amerikaanse punkbands, die in 1980 met ‘Fresh fruit for rotting vegetables’ een onbetwistbaar meesterwerk maakten terwijl de platen die daarop volgden niet zoveel minder waren. En met gitarist East Bay Ray, bassist Klaus Flouride en drummer Darren Peligro kwamen drie van de vier leden toch uit de originele bezetting.
De groep opende met “Forward to death”, meteen al een nummer uit “Fresh fruit...”. Helaas werd tegelijkertijd duidelijk dat zanger Ron ‘Skip’ Greer in de verste verte niet kon tippen aan de sneer van Jello Biafra. Tot daar aan toe maar de man vond het ook nog eens nodig om oeverloos te beginnen lullen over van alles en nog wat. Zo joeg hij het volk op stang door te stellen dat er op de World Cup geen voetbal werd gespeeld want dat was immers geen American football. En zo bleef hij voortdurend het volk schofferen. Dat mag best maar hier gebeurde dat op zo’n lompe, onbehouwen manier en zonder ook maar een vleugje gevoel voor humor. Het contrast met de immer spitante Biafra kon niet groter zijn en ik kan me niet herinneren ooit een grotere eikel op een podium gezien te hebben. Het boegeroep was dan ook niet van de lucht maar dat was blijkbaar niet te horen vooraan. Maar ook de overige muzikanten gingen niet vrijuit. De recentere nummers hadden meer met stadionrock dan met punk vandoen terwijl de meeste oude songs twee versnellingen te traag werden gespeeld en gebukt gingen onder talloze onderbrekingen. Zelfs het inleidende woordje tot “Nazi punks fuck off” van de drummer ging compleet de mist in.
Min of meer verdraagbaar waren de Elvis-cover “Viva Las Vegas”, “California über alles” en “Holiday in Cambodia”, dat plots wel een knappe uitvoering kreeg. Maar dan was het voorbij en het applaus, dat bleef uit. Toch kwam de groep terug (de ware punkspirit!) om “Chemical warfare” in te zetten. Nog een parel uit ‘Fresh fruit...’, maar opnieuw veel te traag gespeeld en met een flard “Sweet home Alabama” halfweg helemaal de nek omgewrongen. Het was een gok om deze Dead Kennedys te programmeren maar zo’n debacle had waarschijnlijk niemand verwacht. Volgend jaar: Jello Biafra graag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sjock-2018/
Organisatie: Sjock, Gierle
Rock Werchter 2018 – dag 1 – donderdag 5 juli 2018
Rock Werchter 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-05
Johan Meurisse
We herinneren ons een Rock Werchter dat opnieuw Rockte als vanouds met veel goede, overtuigende concerten … vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend , met een ferme adrenalineboost … En warm , heet … Een hittemeter op Tien …
Rock Werchter 2018 – Een kleurrijke editie – Met een belangrijke rol voor onze tricolore . Koning Voetbal regeerde
Rock Werchter 2018 - aandacht voor gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent, Eigen Werk en De Nieuwe Lichting. De dance is beperkt. De closing acts , gevarieerd in hun genre, overtuigden .
Rock Werchter 2018 – telde 85000 bezoekers op dag 1 en was goed voor 88000 bezoekers de andere dagen , met een pak nationaliteiten … Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Vier stages … The Slope als bijkomende , mooi ingericht , versierd, fijne bar, …
Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De grote tenten kregen sinds drie jaar een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek – Comfort - Een entree in multicolour, de multifunctionele helling aan de Slope, banken, een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken , bars, togen en eetstandjes waren echt mooi ingericht.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – Cheers mate!
dag 1 – donderdag 5 juli 2018
Twee headliners op 1 avond , de Queens en Gorillaz , met een knipoog naar elkaar.
Een verschroeiende hitte en een hittemeter op het parcours met uitschieters Steven Wilson en BRMC op de bijkomende stages …
Het Californische Rival Sons kon de wei wakker schudden en het stof doen opwaaien met broeierige , stevige 70sretrorock . De band onder Jay Buchanan ging gretig te werk met songs “electric man” en “pressure and tile” . Door toedoen van keys en zijn stemvariaties klonken referenties aan Led Zeppelin, Black Crowes en Soundgarden door . In de sfeervolle aanpak , midden de set, durfde de spanning deels dalen ; de grungy licks bouwden terug op tot een mooi geheel met o.m. “open my eyes” en “keep on swinging”.
Beloftevol klonk het Australische Gang of youths, die het publiek naar zich toe probeert te trekken . De songs kregen live een extraverte tint , de gitaren klonken lekker, sierlijk , scherp. De groep kon zich nog niet voldoende onderscheiden , maar kwaliteit genoeg om het in Europa te kunnen maken met een song als “what can I do if the fire goes out”, die tipte aan The National.
Hiphop is ‘in’ … met Rae Sremmurd hadden ze er vandaag eentje op de Mainstage. ‘Pretty hard feelings’ rolden en donderden door de beats en groovy geluiden , twee rappers en een DJ, en tussen in wat MCs , die kwamen meebrullen , waren de sfeermakers op het podium. “Black beatles” knalde en deed de temperatuur nog wat stijgen. Niet direct my cup of tea, maar al heel wat volk op de wei liet zich makkelijk verleiden .
Uiterst genietbaar klonk Steven Wilson met z’n band . We werden gecharmeerd door de kunde , de perfect op elkaar ingespeelde ritmesectie , de uitgesponnen classical progrock stukken, de zacht- harde gitaarsoli , de spooky synths en de huiverende clips op het achterplan. Het zijn meestal miserabele songs , liet Wilson ons weten , “pariah” toonde Ninet Tayeb op het scherm en z’n Porcupine Tree kregen we met een “the creator has a mastertape” en “sleep together” ; eentje , “permanating” , sprong eruit met een positieve dominantie.
Een sterk staaltje muziek , die ons meetrok en – zoog naar het tijdperk van Pink Floyd , Yes met een grote liefde voor de eigen ambacht . Gerelateerd is hij aan Zweedse Opeth , die we een paar jaar terug zagen op Pukkelpop, en die op hem beroep deden als producer.
Een uur lang loodsten de Britten van Vaccines ons door hun zonnig zomerse ‘huppeldepup’ rock , fris borrelend , die een wei/wij gevoel creëerden. The Vaccines kitesurften door de set als een Beach Boys op hun surfplank met sterkhouders “wreckin’ bar”, “teenage icon” , “wetsuit”, “post break-up sex”, “norgaard” , “if you wanna” en I can’t quit” . Leuke nummers, leuke refreintjes , leuke deuntjes … en meezingmomenten . Altijd wel een beetje hetzelfde , maar goed, lekker verteerbaar .
The Barn was afgeladen vol voor Black Rebel Motorcycle Club . Warm, heet of niet , hun coolness behouden ze in zwart leren jekkers en bezweette bakkenbaarden. Het gaf hun donker gedreven , bezwerende , gruizige garagerock’n’roll elan. Shoegaze en psychedelica zit verweven net als die bluesy elementen. De drie waren sterk op elkaar ingespeeld, speltechnisch en in zangstijl . Een verdomd sterke set van intens doorleefd , broeierig , spannend en meeslepend materiaal als “little thing gone wild” en “king of bones” van de nieuwe plaat ‘wrong creatures’ ; verder “beat the devil’s tattoo” , ”ain’t no easy way”, “stop” en killers “spread your love” en “whatever happened to my rock’n’roll”. Een rock’n’roll attitude en de titels in hun naam BRMC staan allemaal op hun plaats … de Rock van Rock Werchter doet z’n naam alle eer aan …
Anne-Marie - Na enkele jaren in de anonimiteit was het tijd voor het grote werk. Anne-Marie is één van de vaste stemmen van Rudimental en aan de zijde van Sean Paul kennen we haar ook van Rockabye. Een charmante jonge dame met een scherp kantje. Een ingrediënt die we graag hebben op Rock Werchter, denken we maar in het verleden aan Lilly Allen, K$sha, Tove Lo,… “Let Me Live”, “Rockabye” en “Friends” varieerde een set die nooit verveelde. Een eerste temperatuurstijging in KluBC op donderdag was een feit. (dank aan Michaël Bultinck)
In de grunge periode maakte Alice In Chains een turbulente periode door . Een succesalbum , ‘Dirt’ en een verslavingsproblematiek die twee groepsleden velde (Layne Staley en Mike Starr). De band stak meer metal in zijn sound en produceerde een donker, grauw geluid van slepende , gedreven , rauwe gitaren , drums en diepe basses . Maar al te graag werden we gekatapulteerd naar die 90s. Cantrell heeft een goed maatje nu , William DuVall , sinds de band heropgericht is in 2005. “Bleed the freak” , “no excuses” , “would” en “rooster” zijn sterkhouders en het en het nieuwe “the one you know” van de binnenkort te verschijnen cd ‘rainier fog’ sluit naadloos aan op hun unieke grungemetal. Stabiliteit in hun nostalgie dus .
Het tempo werd nog opgedreven door At the drive in (nu zonder koppelteken) . De band kenmerkte zich rond 2000 met snedige , driftige , hyperkinetische songs omgezet in energie en ‘raw power’. ‘Relationship of command’ staat dan ook in het geheugen gegrift , met een “arcarsenal”, opener, “pattern against user” en “one armed scissor” , op het eind te horen . Een goede twee jaar terug kwamen ze weer bij elkaar , de reünie hield halt in de AB, Rock Werchter en Pukkelpop. Invloedrijk waren ze , godvergeten zijn ze nu bij een jonger publiek op de festivals.
Een hectisch , chaotische sound kregen we van een strak spelende band, met zanger Cedric Bixler-Zavala en gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez voorop. Net als bij Tom Morello van Rage hoorden we een kruising van stijlen, ingenieuze, verrassende wendingen en tempowissels . Cedric Bixler-Zavala was soms een losgeslagen zanger . De nieuwe plaat ‘in-ter-a-li-a’ sluit naadloos aan op het ouder werk met o.m. “hostage stamps” en “no wolf like the present” (en die levensgrote wolf zagen we op het achterplan op een groot doek). Strakke set voor de trouwe fans .
De Amerikaanse rapper Vince Staples doet het hier op z’n eentje . De sounds , hiphop , r&b , soul , drum’n’bass en beats klinken goed door . Hij rapt , beweegt , maakt onverwachtse sprongen en hurkt zich; hij palmt op die manier de eerste rijen in met “little bit of this” en “ghost” . Bij acts als Staples is het de performance die het ‘em moet doen ; hij slaagde daar goed in . Het gaat erin als zoetenkoek , maar al bij al is het magertjes in z’n geheel. Not really my cup of tea , maar het jonge publiekje ging er wel voor …
Eventjes James Bay bekijken . Een paar jaar terug was de man solo in de Botanique , met een rits dromerige, gevoelige popsongs , gedragen door z’n emotievolle vocals . Intussen zijn de nummers gegroeid , een sing/songwriterschap die breder van opzet is geworden , zonder de popmelodie te verliezen . De songs zijn uitgediept nu . Gelukzaligheid noteerden we bij de meezingbare refreinen van sterkhouders “wild love”, “us”, “let it go” en “hold back the river”.
Een talentvolle sing/songschrijfster binnen de alt.country/americana is de jonge frisse verschijning Jade Bird uit Londen . Loretta Lynn en Patti Smith inspireerden haar . Alleen op het extra podium The Slope , trouwens mooi versierd, wist ze met haar akoestische gitaar, foottics en haar indringende stem te overtuigen met o.m. het mooie “lottery” en een Pixies cover. Beloftevol .
De Queens – Queens of the stone age zijn graag gezien gasten . Het optreden in het Sportpaleis nu en op Pukkelpop , een paar jaar terug, blijft in ons geheugen . We zijn twee platen verder , ‘.. like clockwork’ en ‘villains’. De band klink homogener dan ooit . Een goedgeluimde zanger Josh Homme doet veel op de rest van de band om hun strakke en fijngevoelige gitaarrock te laten slagen .
En vanavond zat het er boenk op , “do it again” , “the lost art of keeping apart” en “go with the flow” brachten publiek en band meteen op dezelfde golflengte . Ook de nieuwe “feet don’t fail me” en “the way you used to be” moeten live niet onderdoen . Homme is bij de pinken . Hij ziet een Spiderman op de hoofden surfen en roept ‘em bij zich , “you think I ain’t worth a dollar , but i feel like a millionaire” wordt ferm wat kracht bijgezet . Een bordje ‘we fuck to QOSA’ krijgt een vergeldend antwoord .
QOSA mag dan eventjes de spanning doen dalen , ze hebben goed nagedacht over de setlist, spelen straf en grijpen bij het nekvel . “No one knows” kreeg een ferme drumsolo , “make it with chu” huppelt voorbij en “little sister” , “a song for the deaf” dienen mokerslagen toe . Kortom , dit was een supervette show; krachtvoer van deze Queens.
Marshmello - Een relatief jong gezicht in de hedendaagse dance-scene. Net zoals Deadmau5, die in 2012 nog op vrijdag het hoofdpodium mocht afsluiten , blijven ze in de anonimiteit door het masker op het podium. Marshmello sloot af in de Barn. Een rollercoaster van grote danshits van vroeger en nu verweven met een onvermijdelijk vleugje dubstep. “Heads Will Roll”, “Do you think you ‘re better off alone”, “Everytime Whe Touch”, “Save The World”, … allemaal werden ze bewerkt door de onbekende dj achter de draaitafel.
Een waar spektakel met CO² blazer, confetti, vlammenwerpers en projecties. Hoogtepunt: Marsmello met de hulp van Anne-Marie om samen hun laatste nieuw succes te brengen, “friends” . Samenhorigheidsgevoel! Dat deed Justice hen al voor maar daarom niet minder aanstekelijk. (dank aan Michaël Bultinck)
Tot slot Gorillaz – het was opnieuw heerlijk vertoeven in de muzikale speeltuin van Albarn en C° , die voor de eerste keer postvatten op Rock Werchter. ‘Humanz’ mag dan fletser zijn dan hun vorige materiaal , Gorillaz stond in voor een totaal beleven . Eerst een deeltje Albarn op z’n Blurs, in een hoofdrol, songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/melodica/organ) met onversneden rock, “M1A1” en “tranz” of het melancholische “tomorrow comes today” .
Albarn zag er moe , afgeleefd uit , maar hij bleef de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant met een sterk spelende band en gospelkoortje die een voorname rol opnamen. Visuals van de hand van Jamie Hewlett ondersteunen de muziek; de avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel , die zo’n belangrijke rol spelen in de clips , waren ietwat weggeslagen hier; de aandacht was meer afgeleid door de beelden van de band . Een karrevracht aan artiesten werden losgelaten , muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels en feestelijk om de hoek. O.m. Jamie Principle , De la Soul crew en de beloftevolle Little Simz , die opdook in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
We hadden een soort Gorillaz in vlees en bloed , een full band , combo dat voortstuwt op hiphop, funk, soul, r&b, reggae , beats en dance . O.m. “humility” en “melancholy hill” dreef ons op een wolkendek , een Snoop was te zien op de projecties en een voortreffelijk “stylo” en “feel good inc” (met die ongelofelijke lach) volgden.
Vermoeid of niet , Albarn geeft het beste van zichzelf , biedt ruimte voor improvisatie en zingt nog een supporterslied voor onze Eden Hazard , met de match van de Rode Duivels in ‘t verschiet tegen Brazilië . “Lake Zurich” pompt , dreunt nog eventjes door , “saturnz barz” brengt ons opnieuw in de juiste Gorillaz stemming en tot slot op “clint eastwood “sluit Damon af , samen met een springende Del tha Funky Homosapien.
Na het gracieus concert in Vorst, kregen we hier een wondermooi optreden op het festival …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2018 - dag 2 – vrijdag 6 juli 2018
Rock Werchter 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-06
Johan Meurisse
De Rode Duivels kegelden Brazilië tegen de vlakte. Een samenhorigheidsgevoel alom . Muzikaal werd de tweede dag gekenmerkt door comebacks en best offs van Air Traffic , The Kooks en Snow Patrol op de Mainstage . London Grammar tekent voor warme knuffels , na de winst van onze Belgen, en de Killers weten er een geslaagde Las Vegas story van te maken door de mooi uitgekiende setlist. First Aid Kit , Angus & Julia Stone en Ben Howard zijn de artiesten die dingen naar een plaatsje hogerop. Wat een dag …
De sfeervolle Britpop van Courteeners waait wat over ons heen want het was op tijd te zijn om de 26 jarige Tom Walker uit Manchester aan het werk te zien in de Klub C. Tja of het nu dertig graden is of niet , de man is gekleed alsof we definitief de winterperiode tegemoet gaan met jeansvest, boots en wollen muts aan . De sing/songwriter staat met 5 op het podium en heeft met “leave a light on” een monsterhit uit . Die song springt in het oog , heeft een Passenger gehalte en doet de smartphones en lichtjes aanslaan . Een magisch mooi moment. Het andere materiaal ademt meer rootsamericana en sluit aan bij een Nathaniel Ratecliff . Hij heeft een sterke indringende , doorleefde stem , kan hoog uithalen en doet dan denken aan de andere imposante figuur Rag’n’Bone Man. Dit was Rock voor Romantici.
Het Britse Air Traffic heeft in de namiddag al veel volk vergaard aan de Mainstage . Na hun doorbraak tien jaar terug , kapten ze er iets later mee, om dan vorig jaar met frisse moed er opnieuw tegenaan te gaan . Jawel , ze zijn nog steeds immens populair , driemaal waren ze te zien in het Depot , Leuven en twee keer in de AB, Brussel. Er staat nieuw materiaal op het appèl . Hun gevoelige Keane indiepop van fris , tintelende gitaren en emo-piano slaat sterk aan . Er schuilt ook een beetje Muse in de sound , maar bombast en overacting worden weggeduwd.
We kunnen hier ook al spreken van nostalgie voor dertigers . ‘Fractured life’ werd volledig voorgesteld , met “Charlotte”, “time goes by” , “just abuse me” , ”no more running away” en “shooting stars” als absoluut hoogtepunt . “Almost human” luidt de comeback in en sluit naadloos aan op hun vroeger materiaal . Geen verrassingen , Air Traffic blijft goed , een Koud (heu) kunstje muzikaal van een charismatische band .
Of Wolf Alice nu op zijn plaats stond met Foo Fighters , laten we in het midden , maar de Britse band komt pas echt tot zijn recht op een kleiner podium , zaaltje en is eigenlijk meer een Pukkelpop band . Niettemin , de Slope was een juiste keuze voor hun scherpe , melodieuze indierock/postpunk. Ze laveren ergens tussen PJ Harvey, Blood Red Shoes Florence , Cocteau Twins en Cranberries in . Rauwheid en subtiliteit gaan hier samen . Noisy erupties sieren . In de korte set werden bizar genoeg een paar sterkhouders weggelaten als “bros” , “freazy” en “fluffy” , wat op het eind gecompenseerd werd door “you’re a germ”, “visions of a life” en “giant peach”. Wolf Alice blies vroeger iedereen weg , nu ademen ze friste, niet meer , niet minder …
Nostalgie voor dertigers troef deze namiddag … Het Britse The Kooks zijn ook al toe aan een ‘best of’ in hun tienjarig bestaan . Op de Main stage werd hun poprock door het publiek gretig ontvangen … “ooh la” , “she moves in her own way” , “seaside” , “always where I need to be”, “junk of the heart” en “naïve”, het zijn een handvol songs die de wei in beweging brengen . De nieuwste singles “all the time”, “four leaf clover” van de binnenkort te verschijnen cd speelden ze voor één van de eerste keren . Broeierige , opzwepende rock , integer semi-akoestisch of niet , Luke Pritchard en C° hadden er zin in … en U ook …
Een afgeladen volle Barn voor het Zweedse First Aid Kit . De zusjes Klara en Johanna Söderberg zijn uitgegroeid tot een grootse band en de dames zijn een graag geziene gast in ons landje . Hun dromerige , melancholische en broeierige folkyrootspop intrigeert en wordt op radio 1 op handen gedragen . Ze hebben al een pak singles uit en de aandacht wordt meteen gescherpt door de huidige single “it’s a shame” uit de nieuwe ‘ruins’ . De zangpartijen, het tintelende , tokkelende , huppelende gitaarspel en de perfect op elkaar afgestemde band geven een boost.
First aid kit raakten en hebben een boodschap met inhoud . We worden maar al te graag meegevoerd in hun fraaie , warme , romantische kleurrijke sound , die helder indringend is . “Stay gold” , “postacard” , “Emmylou” en “my silver lining” , als closing nummer, zijn heerlijk genietbaar en enthousiasmerend. Een blaasinstrument vult aan .
Er zit pit in hun live uitvoering . En dan een knipoog naar Kate Bush met een knappe uitvoering van haar “running up that hill”. Puike prestatie opnieuw .
Met Curtis Harding duiken en graven we ons in die ‘70s retro , soul en P-funk met gospel invloeden . Hij is een begenadigd artiest , haalt heel wat uit zijn gitaar , varieert in zijn vocals en creëert met z’n band een bedwelmende , dampende, groovende sound die een wervelend duik nam in de popencyclopedie. Ideale muziek bij avondval …
Na de zusjes van First aid kit , zijn nu broer en zus Angus & Julia Stone in de Barn . Op de festivals is het publiek als de band er steeds graag bij . Een goede vier jaar zijn ze terug bij elkaar . Muzikaal niet nieuws onder de zon , de band voert ons mee in hun hippe , psychedelische freefolk . Het klinkt van de twee aangenaam , vredig , liefdevol , gedienstig . De leadvocals wisselen ze af en ze stralen een samenhorigheidsgevoel uit . Het is een freewheel van “draw your swords” , “snow” en “Oakwood” . Hij rockt , zij folkt , een ideaal evenwicht . Het brengt ons verder naar het prachtige breekbare “for you” en de classic cover “big jet plane” , die iedereen samenbrengt. ‘Feel free’ , ‘feel good’ met deze indiefolkies …
Het Noord-Ierse Snow Patrol liet maar liefst zeven jaar op zich wachten . Gary Lightbody had nu wel niet de meest ‘luckiest time of his life’ . Hij bijt van zich af op het recente “wildness”. Net als de voorbije acts , kregen we van deze ‘nillies band ‘ een ‘best of’ , met verder enkele ‘new ones’ als “empress” en die wereldsingle “don’t give in”, die al vroeg in de set stond . Lightbody klinkt hier intens doorleefd als Springsteen. Hij genoot met volle teugen van de respons , zijn ogen fonkelden , de goesting en gretigheid droop er vanaf .
Snow Patrol is back en classics “called out in the dark”, “open your eyes”, “run”, “shut your eyes” en “chasing cars” werden moeiteloos meegezongen. Afsluiter “just say yes” was de ideale opwarmer voor onze Rode Duivels , die hun match aanvatten tegen Brazilië . En onze Gary had al de juiste shirt aan … Het publiek was ingepakt en kon wegwezen …om de match te zien op het grote scherm aan de Slope …
Ben Howard kreeg ondanks de match een pak volk in de Barn Na euforie en tristesse op z’n vorige platen met een rits singles “the fear” , “keep your head up” is er nu op de nieuwe ‘noonday dream’ een mijmerende zoektocht , die een reeks filmische, sferische , uitgediepte sing/songwriting oplevert. Ben Howard zit geconcentreerd, voorover gebogen , aan z’n strak gespannen gitaarsnaren, om elk geluidje tot z’n recht te laten komen .
Een uitgebreid combo begeleidt hem . Sober worden de nummers opgebouwd , en keys, viool, flutes , elektronica doen hier hun werk . Howard voert ons mee in een adembenemende donkere tocht van “murmurations”, “a boat to an island on the wall”, “towing the line” en “nica libres at dusk” , vier puike recente nummers. Een oudere single “I forget where we were” wordt toegevoegd . Mooi natuurlijk wat hij allemaal uitvoert , het is hier stil genieten, terwijl buiten iedereen al uitgelaten is van de eerste goals van de Belgen …
London Grammar had ook al af te rekenen van het Rode Duivels syndroom . Hun integere, breekbare pop wordt ergens middenin de set gekruist met de euforie van de overwinning. Hannah Reid liet zich niet van haar stuk brengen en speelde er zelfs op in “Football , it’s coming home” . Het groovy “nightcall” kwam net op tijd met z’n beats .Een warm applaus volgde . Tja, wat een tegenstellingen, je kon ze niet op voorhand weten … weemoedige elektronische trippoppende (piano) ballads , sober en mooi uitgepuurd , worden gedragen door haar helder innemende stem ; “wasting my young years” zette de toon, “rooting for you” huiverde , “strong” , “oh woman oh man” benevelden, en op “metal & dust” werd op behouden wijze elektronica geweven. London Grammar zorgde voor warme knuffels op die historische overwinning …
De ‘Las Vegas story’ van The Killers was er eentje van glamour & glitter . De lichtjes flikkerden op deze band . Een afgetrainde , good lookalike Brandon Flowers viel op . Afgaand op het fletse materiaal van hun platen , zijn het de singles en enkele sterkhouders die ‘em moeten doen . En dat werd ook zo . De band speelt op scherp.
Flowers is tevreden hier terug te zijn. Het was verdomd al een tijdje geleden . Flowers entertaint z’n publiek en brengt hen dichterbij de band . “Somebody told me” opent . “Spaceman” klinkt extravert . Het publiek is mee . De band wordt sterk onthaald . Gretig gaan Flowers en C° verder .
Een aanstekelijke frisse set krijgen we. The Killers rocken dus , “run for cover” , “read my mind” en “when you were young” zorgen ervoor dat het Belgen-feestje kan doorgaan . Tussen in krijgt een fan de kans om eens te drummen aan de zijde van Ronnie Vannucci , maar dat valt letterlijk in het water . Wat nu ook bedoeling was , verstaan we niet . Bon soit. “Human” en “Mr Brightside” in elektronica en rockversie , doen de massa uit hun dak gaan . The Killers maakte een sterke passage op Werchter …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2018 - dag 3 – zaterdag 7 juli 2018
Rock Werchter 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-07
Johan Meurisse
Op deze derde dag rockt het met de graag geziene Pearl Jam en Jack White. Ook Sons stond z’n mannetje op de Mainstage . Angèle ontpopt zich als het nieuwe sterwondertje. Jorja Smith moet nog wat warmte uitstralen op het podium . En tot slot, The Breeders en MGMT verdrinken in een poel van nonchalance en psychedelisch getune.
Eén van de exponenten van de Nieuwe Lichting Sons drukten het gaspedaal op dit middaguur stevig in . We kregen een rits aangename punky rockende nummers , passend bij de zonnige dag . Zij waren niet vies van een zomerse tenue . We voelden Weezer in onze nek, melodieus vaardig materiaal , charmerend gebracht, uit de losse pols, tempowissels met leuke refreinen en samenzang. Ze beleefden er plezier aan en hadden het publiek mee . Sons schudde iedereen wakker, het is een band vol smileys. De garagerockers hebben naast singles “ricochet”, “tube spit” sterke song als “wanted dead”, “I need a gun” en “white city” . Black Keys’ “lonely boy” werd in een speedversie opgerafeld .
Schitterend wat deze enthousiaste vier presteerden. Sons zorgde voor een half uurtje feest op de Mainstage.
Het Britse The Magic Gang is nauw verbonden aan The Wombats en opnieuw … die Weezer. Jawel het kwartet speelt lekker in het gehoor springende popsongs , die een frisse , zonnige inslag en samenzang hebben . Niks verrassend , wel leuk …
Een glimp van Glints zagen we, het project rond Jan Maarschalk Lemmens In de Klub C . De Antwerpenaar besteeg net als andere hiphoppers alleen de stage. Hij rapt , zingt, zendt, rolt z’n beats en allerhande sounds naar z’n publiek . Snedige elektronica , r&b en pop vullen aan. Niet direct my cup of tea, maar hier was in de namiddag al heel wat volk op de been …
De 22 jarige Angèle is één van de nieuwe sterwondertjes in ons landje . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop slaat aan . Net als vorige acts eerder op de middag ervaarden we een zomers gevoel , dartelend als een sprookjesfee over het podium met haar lichtblauwe, met wolkjes bestikte zijden badjas en haar duivelse tenue. “Loi de Murphy”, “je veux tes yeus” en de nieuwe single ”la thune” zetten de tent op z’n kop .
Een volleerde jonge artieste , die haar fans betrekt bij de nummers. Haar live band mocht er best wezen ; een jazzy inslag hoorden we. Een link naar Christine & The Queens is dan ook terecht op z’n plaats. Ohja, de debuutplaat komt pas uit in oktober. Afgaand op wat nu al hoorden, wordt dit er eentje om van te snoepen …
In de verte zagen we een deel van Stereophonics , snedig rockend op de Mainstage . Ze zijn er nu terug bij . Een nieuwe plaat , een verfrissende sound én de hits als “have a nice day”, “dakota”, die later in de set volgden …
The Breeders van de zusjes Kim en Kelly Deal maken er graag een leuke , rommelige, amateuristische boel van . Na elk nummer moest er van gitaar gewisseld worden, ze opnieuw stemmen, enz. Het gebeurt allemaal met de glimlach terwijl de twee andere , de bassiste en de drummer geconcentreerd wachten wanneer de 2 zusjes klaar zijn . De vaart is er natuurlijk telkens uit , maar zo kennen we eigenlijk al jaren deze band ; na dertig jaar zijn ze nog maar weinig veranderd , ze klinken rauw melodieus , ongepolijst en lekker ontstemd met effects . Ze hebben een uitgebreid oeuvre en hun laatste materiaal is op zich niet slecht . Maar we houden van die oudjes “no aloha” , “divine hammer” , “do you love me now” en die instant klassieker “canonball” , die de Barn in beweging bracht en kon rekenen op een sterke respons. Kim’s stem is fors ingeboet door de jaren , check maar eens als ze “Gigantic” van The Pixies probeert. Zus Kelly en Josephine Wiggs kregen vocaal ook wat ruimte.
The Breeders zijn nog steeds The Breeders , leuk, ludiek , fun, nonchalance, weinig regels en enkele krachtige stroomstoten.
We nemen nog iets mee van Stone sour op de Mainstage , een spin-off van Slipknot door Corey Taylor. Hun rock’n roll (prog) metal klonk broeierig , gedreven, door de rollende drums , de diepe bas, de felle gitaren en de schreeuwzang , én toch weet het ons onvoldoende te raken . Niettemin deed Taylor z’n uiterste best om hier fans te kunnen te strikken.
Ooit was MGMT een hip en relevant groepje die met aanstekelijke singletjes “time to pretend”, “electric feel” en “kids” een frisse wind joeg in het hitparadelandschap. En zovele jaren later lijft het hierbij, gezien het hitpotentieel van de volgende cd’s tot een minimum is herleid en meer geleest is van een psychedelisch ‘space’ vaatje zonder weerhaken . Een volle Barn zat écht te wachten op deze fijne riedeltjes.
Ze lieten ons heerlijk wentelen in hun wereldje met die projecties; leuke interventies soms als op “she works out to much” op de hometrainer. De spanning daalde met momenten door die dromerige synthjazz, kitsch en caleidoscoop geluiden .
Vroeger leek het erop dat MGMT bands als Flaming Lips en Mercury Rev zou voorbij hollen, niks is minder waar . Een knipoog is er verder met een Giorgio Moroder , Sébastien Tellier en op “me & Michael” een 80s Pet Shop Boys. “Kids” in een ‘extended version’ redde de boel en deed de tent volledig uit z’n dak gaan ..
Eén van de nieuwe r& b wonders is Jorja Smith . Een warme , sfeervolle sound van zwoele hiphop en 70 soul/ funk/ /jazz/r&b , die door haar sterke stem in het genre, werd beklemtoond met een nummer als “blue lights” . Een coolness straalde ze uit . Wat meer vaart gaf ze met het clubby “on my mind” dat deels voor een partysfeer zorgde . Vooral een laidback gevoel ervaarden we. Talent genoeg , maar kwam deze artieste niet beter tot haar recht op een Gent Jazz …
Veel volk om de ex-surfer Jack Johnson aan het werk te zien . Hij heeft al een pak platen uit. Hij was uiterst content om hier met vrienden collega’s Jack White en Eddie Vedder het podium te delen . We kregen een rits aangename , rustige voortkabbelende nummers te horen van de sing/songwriter, die gezapig tokkelde op z’n akoestische gitaar . Samenhorigheid is een kernwoord. Een strand/laidback wisselde hij af met meer (blues) rock. En maar al te graag ging hij in op de wensen van het publiek via de omhooggestoken bordjes . Op het eind speelde hij op akoestische gitaar een kampvuur nummer “constellations” , Pearl Jam frontman Eddie Vedder vergezelde hem, wat door het rockminnende publiek sterk werd onthaald …
Een uitgebreid combo was te zien op de Slope, Durand Jones and The Indications uit Louisiana ; ze brengen intens broeierige , doorleefde sfeervolle roots/soulamericana . Een lounge laidback creëerden ze , aangenaam luistervoer , een soort ‘nachtwachtwel’ met een knipoog naar Charles Bradley.
‘Rock’n roll will never die’ als het op Jack White neerkomt . Anderhalf uur lang werden we ondergedompeld in zijn gitaarvirtuositeit ; surplus zijn band die op scherp speelt , twee toetsenisten, een bassist en zijn coole drumster Carla Azar, die bedreven , beheerst het drumstel geselt en mept. Hun kledij en de aankleding op het podium is zwart en wit .
Jack White laat de muziek knallen. Hij ontrafelt zijn songs en plaatst ze opnieuw in hun context . Een verbluffend staaltje . Als een Tom Morello van RATM. Hij bijt ze vocaal van zich af.
De songs ondergaan dus verrassende wendingen . “Over and over and over” en “lazaretto” vormen de vuurlinie. Naast een handvol eigen songs uit zijn drie platen (net uit: ‘boarding house reach’) brengt hij materiaal van z’n vroegere White Stripes en van zijn nevenprojecten Dead Weather en Raconteurs . De songs vloeien in elkaar over . Eventjes wordt de gitaar opzij gezet en speelt hij piano of drumt hij mee . “Hotel Yorba”, “fell in love with a girl” en “my doorbell” zijn maar enkele oude WS bekenden.
Als losgeslagen buffels gaan het combo tekeer . “I cut like a buffalo” is dan ook z’n plaats ; een snijdend scherp “steady as she goes” wordt lekker uitgesponnen . Na een sterk bedreven “sixteen saltines” volgen uptempo’s van “icky thump” en klassieker “seven nation army”, die de wei in beweging brengt. De ADHD trein van Jack White komt dan tot stilstand. Wat een daverende set …
Tot slot Pearl Jam op de Mainstage… misschien niet meer echt verrassend, maar hun intense solide rock blijft boeiend en de tand des tijds doorstaan; de nieuwe single “can’t deny me”, een protestsong tegen Donald Trump , is het eerste in vijf jaar van de band uit Seattle . Stevige rockers worden afgewisseld met mooie slepende ballads, die staan als een huis .
De set was nauw verwant aan hun vorige optreden op Rock Werchter; Vedder sprak een tekst in gebroken Nederlands. De ‘R’ van Rock Werchter wordt een twee uur lang op z’n plaats gezet .
De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassebakken . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes. Pearl Jam , al meer dan 25 jaar hun eigenste zelve. Topklasse dus .
Voldoende afwisseling was er in hun backcatalogue. Check maar even de setlist.fm van wat ze allemaal speelden . Vedder draagt het publiek (van RW) in zijn hart . Na een semi-akoestische start , kan het gitaargeweld beginnen met “animal” en “do the evolution” . Al snel volgen twee covers “insterstellar overdrive” (Pink Floyd) en “kick out the jams” van MC5 , met Wayne Kramer en C° op het podium , die de avond voordien te zien waren op het Sjockfestival .
Weinig tijd is er om op adem te komen . Het tempo blijft strak , “even flow” , “given to fly” en de huidige single “can’t deny me” volgen . Vedder is de muziekminnende vriend , hij draagt het bedreven “spin the black circle” op aan Jack White en aan Nick Cave “alive” , in de bis; het zijn mensen die hij maar al te graag ontmoet . “Porch” onderstreept de gitaarvirtuositeit van de band en een gelukzalig gevoel ontstaat er op “imagine” van John Lennon . Hier komt Jack Johnson op z’n beurt een handje toesteken . De Ramones cover “I believe in miracles” moet de Rode Duivels helpen tegen Brazilië ; “Black” (de nummer 1 top 100 StuBru) en “rearviewmirror” zijn gedroomde closing finals. Geen “yellow ledbetter” om definitief af te sluiten , maar een The Who cover “Baba O’Riley” fietst ons naar huis …
Heel wat covers kruisten de backcatalogue van Pearl Jam vanavond . Ze speelden een vertrouwde set tijdens hun vijfde passage , zonder al te veel poeha. Pearl Jam bracht de massa bijeen en heeft met Vedder een leadzanger die als een Kravitz liefde en samenhorigheid predikt . Benieuwd wat de nieuwe plaat zal zijn, zoals ze nu venijnig scherp klinken …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2018 - dag 4 – zondag 8 juli 2018
Rock Werchter 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-08
Johan Meurisse
Op de afsluitende dag komen we aan een rits viersterrenoptredens van Nick Cave, David Byrne, Eels en NIN. Ook Arctic Monkeys kon aansluiten. Een paar beloftevolle artiesten vullen aan . Dag 4 zat erg goed in elkaar …
Op weg naar Post Malone , houden we halt aan de Barn , waar de Nederlandse van Koerdische achtergrond Naaz (Mohammed) bezig is. Ze kreeg al enkele onderscheidingen en muzikaal kan je ze linken aan artiesten als Mo , Dua Lipa, Anne-Marie en ons Emma Bale. De young lady straalt positivisme uit en dartelt over het podium . We zien bloemetjes aan haar microstatief en horen fris, speelse, sfeervolle , onschuldige popelektronica met “pretty words” en “loving love”.
Op tijd moesten we in de Barn zijn om één van die de nieuwe hiphopartiesten te zien .Post Malone is hip . Net als de Nieuwe Lichting hiphoppers doet hij het allemaal op z’n eentje . De muziek staat op band , wat hem groot maakt is nu net de melodie , de groove, de minimaal triggerende, slepende beats en zijn indringende doorleefde vocals . Ondanks het vroege uur om zo’n artiest aan het werk te zien , had hij er duidelijk zin in met de glimlach op het gezicht en de obligate fucks . Moeiteloos trok hij het publiek naar zich toe. Songs als “better now” , “psycho” , “rockstar” zijn verdomd goed , maar gezien alles op tape stond , zijn ze live geen meerwaarde .
Het is de performance , de act die de meerwaarde moet bieden. Intimistisch moment werd “I fall apart” op akoestische gitaar om de afgebroken relatie met z’n vriendin letterlijk van zich af te spelen , “the bitch that broke my heart” . Duidelijk dus wat deze man allemaal zingt , verwoordt en rapt …
Een ander opkomend sterretje is de frêle Noorse Sigrid , die al te zien was in de Botanique en op Pukkelpop vorig jaar. Popelektronica in een indiekleedje . Een soort dansbare , sfeervolle elfenpop . Ze heeft al een paar aardige singles uit , “strangers” , “don’t kill my vibe” en “dynamite” , die niet ontbraken en het jonge publiekje meekregen . Sigrid zit mee in de stroom van de jonge beloftevolle vrouwelijke artiesten, is speels, dynamisch , extravert en heeft een duidelijke présence , charisma . Mooi.
Het beloftevcolle Pale Waves wordt nogal gehypt , the big next thing , omschreven als The Cure meets Taylor Swift . Heather Baron-Gracie kan de dochter van Smith en het zusje van Taylor zijn . Ze heeft een fijn stemmetje . Muzikaal bleef hun dromerige indiepop , met een wave tintje binnen de lijntjes . Beetje onschuldig klinkt het allemaal . “Television romance”, “my obsession” , “the tide” , “there’s a honey” konden gerust hier wat meer punch en effects gebruiken ipv te berusten in subtiliteit en finesse. Pale Waves heeft spannend materiaal , maar klinkt live nog niet spannend genoeg .
Vorig jaar moesten ze verstek laten gaan , de IJslanders van Kaleo . We kregen van JJ Julius Son en C° een doorleefde sound van rootsgitaarrock, met een bluesy inslag . Luistervoer , een afternoon delight , intens broeierig en meeslepend . “Way down we go” is de meest sterke song in het oeuvre. De heren ademen een stadiongevoel, maar hun materiaal is nog te beperkt om iedereen mee te krijgen …
Het is zondagmiddag, de zon staat hoog. Dan nog wat poppy deuntjes voor bij de koffie en je hebt de tijd van je leven. Daarvoor zorgt George Ezra wel, de jonge Brit die begonnen is aan zijn wereldreis in het muziekland en zelf nog niet weet waar die eindigen zal. Een volle Barn ging enthousiast mee in het zoete verhaal. Van “Barcelona” naar “Budapest” en richting Werchter dan maar. Een uur dat nooit verveelde en de nieuwe nummers “Paradise” en “Shotgun” klinken echt hitparade. (dank aan Michaël Bultinck)
Eerder hadden we al de belofte soulfunkende r&b pop van Jorja Smith . Ook Nao hotst , laveert en groovet in het genre met een reeks verslavende popsongs . Mura Masa klopte bij haar aan voor de single “firefly” , die hier massaal werd onthaald . Uptempo en rustige nummers wisselen elkaar af . Dampende zwoele muziek , ideaal sunday afternoon lounge, die tot de verbeelding spreekt en de dansspieren durft te prikkelen.
Een optreden van Mark E Everett is altijd iets unieks . Eels is een beleven en is nu al enkele jaren on stage een eenvoudige rock’n’roll band met een bluesy randje . Hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , en het telkens verhaalt in uitstekend plaatmateriaal. “Today is the day” is er eentje die je al fluitend door de dag heen helpt . Een positive vibe. Everett zegt het zelf “I had a four year breakdown , but now I’m back”. Hij is een performer “yes , ladies & gentlemen … “; een stand-up comedian en dolt graag met z’n bandleden en z’n publiek .
Hij grossiert in z’n oeuvre en is niet vise van enige covers . Al meteen werd dit duidelijk met “out in the street“ (The Who) en “respberry beret” (Prince). De songs worden live aangepast en krijgen een rauw melodieus jasje aangemeten.
Ook onze E s heeft bij 30° nog z’n jeansvest aan, doe ‘em maar na … “The look you give that guy” is er dan eentje die druipt van melancholie . Eels wil er een leuke avond van maken en hebben spelplezier in hun materiaal . Check de versies van “flyswatter” en “ my beloved monster” maar eens. “Novocaine for the soul” , ”I like birds” en “fresh blood” halen ze door de mangel. Fun. Deze mannen met baarden wuiven ons uit met eentje van Brian Wilson, “love & mercy” , sober , elegant , emotievol, pakkend, scherp en ruw , wat nu net garant stond voor het Eels optreden …Een E op z’n best!
Een erg spijtige zaak is dat Eels bijna gelijktijdig geprogrammeerd stond met David Byrne. We konden maar een half optreden zien van deze vroegere Talking Heads frontman . Hij was er al eens bij , wel bijna veertig jaar terug . Stiekem hopen we nog eens op een reünie om ze ooit eens te kunnen bewonderen . Vanavond kregen we een pleister op de wonde , hij wisselde TH classics af met eigen materiaal .
Na Gent Jazz veroverde hij het publiek in de Barn. Wat een originaliteit, scherpte zagen we van zijn wandelend orkest . Een perfect gechoreografeerd optreden. Straatmuzikanten leken het. Op het podium geen instrumenten, maar ze waren een harnas aan hun lijf . Dit was muziektheater , uit het brein van David Byrne . Niet voor niks had hij een brein mee in de hand …
De songs van Talking Heads krijgen net als bij Eels een andere muzikale vorm en inhoud door de sound en de moves van de muzikanten . “Here” en “lazy” zetten iedereen in gang , maar met “I zimbra” en “slippery people” zitten we op dezelfde golflengte en in de juiste groove. We werden van hoogtepunt naar hoogtepunt gedropt .Telkens verbaasd en verwonderd . Sterk . “Everybody’s coming to my house” , “every day is a miracle” of “this must be the place”, “once in a lifetime”, “blind” en “burning down the house” , dit is Byrne , Talking Heads met een aanstekelijke world/afro groove . Veel percussie , dans en performance die de set ten goede kwam .
Wat een wervelende set… Deze dolle zestiger is nog bijlange niet uitgeteld …
Even bekomen van deze opwindende set deden we met de DJ set van Erwan Castex , het alter ego van Rone . Deze elektrotechneut bracht ons in een ‘Game of Thrones’ universum , met een filmische component en catchy, lekkere grooves en een knipoog naar Moderat …
Nine Inch Nails - Een donker dreigende, broeierige en spannende rocksound van de invloedrijke industrial band van Trent Reznor kan het daglicht iets moeilijker verdragen. De Barn werd dan ook volledig donker gemaakt en er werd een rookgordijn op het podium gespoten . Zweetparels parelden, maar de koele elektronica en snedige, snijdende gitaarsounds zorgden voor koelte en verfrissing. We kregen van Trent Reznor en C° harde , felle , slopende en slepende industrial. Knappe visuals en witte lichteffects en strobo’s sieren de sound . “Somewhat damaged” , “wish” , ”march of the pigs” en het nieuwe “less than” dienden ferme kopstoten toe.
NIN kan putten uit een sterke backcatalogue . De set was ongemeend strak , gespannen . De songtitels zijn sprekend , “ahead of ourselves” , “God break down the door” ; “Copy of a” laat de elektronica van een Neon Judgemet doorsijpelen .
Reznor is live een Animal , beschikt over een goed op elkaar afgestemde band en biedt een uiterst beheerste energieke show met de grote schermen achter zich. Met afsluiters “head like a hole” en het akoestisch ingezette en fel eindigende “hurt” slaat NIN genadeloos toe , met opgeheven vuist …
Als je drie keer naar Werchter komt mag je het festival afsluiten in The Barn. Was het maar zo simpel. Daarvoor moet je toch wel iets kunnen. En laat het nu net Parov Stelar zijn die heel wat troeven op tafel kan leggen. Het brein achter dit zootje geregeld is de Oosterijker Marcus Füreder. Hij dropte de ene subtiele beat na de andere en wist samen met de trompet, saxofoon en trombone de hele tent op zijn kop te zetten. Enig in zijn genre banen ze zich een weg door de hedendaagse muziekwereld. Hoe moeten we het omschrijven? Jazz, elektro, soul,swing… en sexy. Daarvoor zorgt Cleo Panther, de missing link, de mayonaise die het geheel doet plakken. Weer zo een band waarvan je jaren geleden van dacht, dat op Rock Werchter? Nooit! Dat idee hebben we ook al gehad. Vergis je niet, 20000 feestvierders die de nacht heupwiegend ingaan en bij momenten de tent vakkundig opwarmen met eigen geproduceerd okselzweet. Dat brengt Parov Stelar te weeg bij een mens! (dank aan Michaël Bultinck)
We waren al onder de indruk van Nick Cave in het Sportpaleis . Hij hield ons in een handgreep en gaf met z’n Bad Seeds een intens puur , verschroeiend concert . Hoe intiem , breekbaar die laatste ‘Skeleton tree’ ook is , hoe wonderlijk hij emotie en rauwheid op het podium bij mekaar brengt . Ook op de Mainstage was dit het geval . Heftig , explosief en passioneel hartbrekend … “Jesus alone” en “do you love me” vormden de aanzet , een verzengende “from her to eternity” deed het vuur nog meer aanwakkeren ; de primitieve rauwheid ging door merg en been, de song barstte uit in een geweldig opzienbarende poel van noise.
Cave performt en is nog meer dan vroeger één met z’n publiek ; hij observeert z’n publiek, zoekt hen op en raakt hen aan. Explosieve erupties waren te horen in de daaropvolgende “loverman” en “red right hand”. Een fenomenale band speelt gretig en scherp . Cave heeft met Warren Ellis z’n partner in crime. Hij legt zijn volledige ziel bloot en is vol overgave in de beklijvende songs.
Het sfeervolle “into my arms” en het aangrijpende “girl in amber” omarmden je ; het wonderschone “in jubilee street” grijpt bij het nekvel en houdt je vast door z’n opbouw, spanning en intensiteit .
Cave entertaint … “the wheeping song” en “stagger lee” ontpoppen zich als stadionnummers , mooi en lang uitgesponnen, de damesfans komen het podium op en bewegen iedereen tot handclaps.
Op het eind worden we weggewuifd met een pracht van “push the sky away”; het sfeervolle “ring of saturnz” prees hem de hemel in . Zijn Duivelse Goddelijkheid heeft opnieuw zijn sporen nagelaten … Kippenvelset!
… Bizar is dat er nog steeds wat ruimte is als Cave optreedt op Werchter.
Een ander deel van het publiek , jonger weliswaar , had postgevat voor de Rock Werchter afsluiter Arctic Monkeys . De band rond Alex Turner is behoorlijk hip en het nieuwe album ‘Tranquility base hotel & casino’ buigt hun rock’n’roll gehalte om naar een croonersound. Tja de gitaren zijn hier weggeduwd en toont een bredere invalshoek van de band. Een paar jaar terug lieten ze een makke indruk na , op routine , nu waren onze Elvis/James Dean lookalike (sinds The Last Shadow Puppets) en C° beduidend enthousiast, gretig en dynamisch . Hij ontpopt zich tot een veelzijdig muzikant en grossiert in het oeuvre .
Op zich zat de set goed in elkaar. Het was wat zoeken naar de juiste afstemming , maar pittige stroomstoten en intensiteit zijn er . Sommige momenten was de band verdubbeld om de laagjes toetsen en sounds door te laten klinken . “Four out of five” , sterke single van de nieuwe plaat, opende de set . “Brainstorm” drukte het gaspedaal in en met “don’ sit down cause I’ve moved your chair “en “crying lighting” werden al gauw een paar sterkhouders gespeeld .
Het nieuwe materiaal , hoe subtiel op plaat ook , kon wat rommelig en rauw zijn , op zich goed en mooi. Maar de vaart kon er wat uit zijn. De spanning durft deels weg te ebben als je main act bent. “Cornerstone” , “knee socks” hebben hun hitgevoeligheid . “One point perspective” valt op door zijn weelderige strijkers.
Het tempo werd net opgeschroefd met “do I wanna know” , “I bet you look good on the dancefloor” en “ru mine”. “Star treatment” bracht ons nog even in een rokerige kroeg , “arabella” en “505” lieten een erg positieve indruk na.
‘Monkees’ zagen we torenhoog op het podium . Een main act zijn ze zeker waardig , maar als closing act van het festival iets te hoog , door de wisselende set en het beperkt interactief verkeer met het publiek ..
Deze editie was dik OK. Een mooie selectie van het voorbije jaar en de stijl r&b/soul, hiphopacts heeft een definitief plaatsje verkregen. RW 2018 = warm weer , een relaxte sfeer , goede acts en Koning Voetbal.
Tot volgend jaar …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Gent Jazz Festival 2018 - Final day met The Roots - De tent was wederom te klein
Gent Jazz Festival 2018
Bijlokesite
Gent
2018-07-08
Jasper Vanassche
De laatste dag Gent Jazz was er eentje om in te kaderen. Alle registers werden opengetrokken, hiphop kreeg een prominente plaats, en geen enkele artiest stelde teleur. Kortom, de tent was alweer te klein.
Laat ons beginnen met de Garden Stage, waar aanstormend talent een half uur de kans kreeg om het jonge, enthousiaste publiek te overtuigen. Darrell Cole, wereldburger en geboren entertainer, mocht de spits afbijten. Met “Based on a True Story” opende hij sterk, en via zijn spitsvondige teksten vertelde hij ons zijn eigenaardige levensverhaal. Geboren in Londen, verhuisd naar Sierra Leone en uiteindelijk in België beland, waar hij zich duidelijk in zijn sas voelt. Dansen en springen, letterlijk iedereen bewoog op zijn aanstekelijke beats.
Ook K1D liet ons zweten. Luid, rauw en hard, een soort Run the Jewels op speed. StuBru, als jullie dit lezen, pik dit op! Tenslotte was er Dvtch Norris, de 25-jarige Antwerpenaar die samen met Coely doorbrak in België en ver daarbuiten. In Gent bevestigde hij met een explosieve set, het hiphopfeestje in de kleine tent was compleet.
Op de Main Stage had Moonchild meteen de juiste vibe te pakken. Schipperend op de grens van R&B, electronics, neo-soul en jazz, liet de speelse roodharige Amber Navran uit Los Angeles ons rustig mee knikken met haar deuntjes. De kwalitatief hoogstaande nummers begeleid door dwarsfluit zetten de toon voor de rest van de avond.
Blackwave kwam langs de dag nadat ze Werchter plat speelden, maar van een kater hadden Willem en Jean alleszins geen last. “Big Dreams, Big Smiles, Big Time” is de perfecte omschrijving van wat hun catchy arrangementen en gekke verkleedpartijen teweeg brachten. Een eervolle vermelding toch ook voor de uitstekende muzikanten die om beurten een solo uit hun mouw mochten schudden, en voor David Ngyah, de man wiens heerlijke stem het bisnummer “Elusive” moeiteloos naar een hoger niveau tilde. Een bevestiging.
Bevestigen deed ook Selah Sue. Het moederschap heeft haar veranderd, vertelde ze ons. Ze bekijkt de zaken vanuit een ander perspectief, ze relativeert meer. “Que sera sera”, zong ze met een kwinkslag. Ze bracht ook een aantal nieuwe nummers die ze schreef voor haar zoontje Seth (o.a. het bloedmooie, door cello begeleide “Heartbeat”). De oude, gekende nummers stak ze eveneens in een nieuw jasje. Op “Piece of Mind” experimenteerde ze vrolijk met loopjes, het publiek vond het best aangenaam, maar snakte vooral naar de headliner van de avond.
Daar stonden ze dan, Black Thought, Questlove en hun kompanen uit Philadelphia. Toegegeven, zelden heb ik zo’n warme, allesomvattende show meegemaakt. The Roots doen alles goed, niet voor niets behoren ze volgens Rolling Stone Magazine bij de 20 beste live performances ter wereld. Als we één minpuntje moeten benoemen, is het dat we de emoties in de stem van Erykah Badu wat misten bij “You Got Me”, maar ach, alle muzikanten zijn zo verdomd getalenteerd, met de bassist en drummer als absolute uitschieters. We werden getrakteerd op een anderhalf uur durende roes, de perfecte fusion van hiphop en funky jazz, afgesloten met een medley met alleen maar wereldhits: van “Sweet Child O’ Mine” over “Welcome to Jamrock” tot hun eigen onvermijdbare monster-hit “The Seed”.
Laat ons duidelijk zijn: Gent Jazz editie 2018 is afgesloten met een knaller van jewelste.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2018 – Hudson!
Gent Jazz Festival 2018
Bijlokesite
Gent
2018-07-05
Piet Clarysse
Afzakken naar Gent Jazz doe je met veel plezier, om nieuwe dingen te ontdekken in de eerste plaats. We noemen het SAL LA ROCCA QUARTET in de garden stage, die drie korte overgangsconcerten gaf. Sal la Rocca is contrabassist, Belg en hoort thuis in de free jazz. Zijn muziek blijft echter wel grooven, en vervalt niet in een eindeloos gemurmel, zoals wel vaker in de free. Met Jeroen van Herzeele op sax, Lieven Venken op drums en Pascal Mohy op toetsen. Het beluisteren waard (‘It Could be the end’ 2012).
Afzakken naar Gent Jazz doe je eveneens om oude bekenden nog es tegen het lijf te lopen. We noemen graag Brad Mehldau, die we hier toch al een drietal keer bezig zagen. Met zijn vaste bassist Grenadier, torent Mehldau steeds weer uit tot hij die de trend gestalte gaf om breed gekende popsongs in een nieuw jazzkleedje te steken (Beatles, Radiohead). Zo onthou ik hem alvast…
Chico Freeman is ook zo’n oudgediende. Man van Chicago, saxofonist, én drummer Rudy Royston (man x3), maakten er een opzwepende boel van. Tentje op zijn kop!
Tenslotte zak je ook af naar de Gentse stede om de hele grote aan het werk te zien. Scofield was ook hier eerder te gast, in allerlei bezettingen. John Medeski eerder al samen met Scofield, maar ook met zijn trio Medeski, Martin and Woods, neemt de toetsen voor zijn rekening. Jack De Johnette – voorheen drummer bij Miles Davis en Keith Jarrett en nu Scofields vaste rechterhand op ritme, en Colley die zijn sporen verdiende bij ondermeer Herbie Hancock. En dan heb ik nog niet de helft van hun referenties vernoemd…
Scofield zag ik nog aan het werk op Parkjazz Kortrijk afgelopen najaar, waar hij met het programma ‘Country for old men’ – weliswaar een prachtplaat, maar live iets minder tot mijn verbeelding sprak. In de bezetting van vandaag, én met bewerkingen van o.m. klassiekers van Bob Dylan en Joni Mitchell, keert hij terug naar daar waar zijn roots liggen, de blues.
Opener “Wait untill tomorrow” van niemand minder dan Jimi Hendrix – een dijk van een bewerking trouwens van de vier uit Hudson – viel klankgewijs wat door de mand. Het was nog wat zoeken en tasten, en velen moesten nog hun plaats inde tent zoeken.
De magie van bands waar Scofield in acteert, is niet zozeer zijn magistrale gitaarspel op zich, dan wel het samenspel. Bij deze weerom het uiterst vermakelijke en funky toetsenwerk van John Medeski. “Hudson” (titelnummer) krijgt een lang uitgesponnen funky kleedje om.
“Lay Lady lay” en “A hard rain’s gonna fall” hoeven geen betoog welke artiest hier weerom met de bloemen gaat lopen! Maar Dylan krijgt ook het nakijken met “Tony Then Jack” , een eigen compositie van de band die het tempo net op tijd weer wat op gang brengt.
‘Jazz is een heerlijk ouderwets woord voor nieuwe muziek’. Merci voor dit concert én voor jou legendarische quote, Bertrand Flamang.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Butsenzeller is het alter ego van Geert Budts, drummer bij bands als DAAU, Kapitein Winokio, Dottir Slonze, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, … Budts is daarnaast ook dj en producer. Als Butsenzeller heeft hij zopas een EP uitgebracht met anarchistische jazz met een rebelse punk-attitude.
“Voteshutupworkconsume” is Budts’ versie van de klassieker “Birth School Work Death” van The Godfathers, maar dan met een eigentijds industrial-jazz-sausje. Op deze track krijgt Budts het gezelschap van Fred Angst van Aroma Di Amore. “Isabel” is dan weer eerder lo-fi rock, een beetje Beck en Eels.
Titeltrack “Half A Century” is niet voor één gat te vangen: jazz meets Eno en Pascal Deweze, met nog wat outer space-toetsen en onderkoelde en ondergesneeuwde vocalen. Intrigerend en ear candy voor de doorwinterde fan van experimentele muziek.
De Gentse band The Leslies bracht met "Hungry" zijn eerste officiële single uit, geproduced door Pascal Deweze. Op "Hungry" hoor je heel wat ritmes die tegen elkaar op gaan en die de luisteraar constant op het verkeerde dansbeen zetten. Het klinkt zomers, etherisch-smooth en laid back/loom. Denk aan een gepolijste versie van Beck, Eels, Django Django of Björk. In eigen land zijn er raakpunten met (uiteraard) Pascal Deweze, Beech, LR Flores, School Is Cool, Fortress, Balthazar, SX en Oscar & The Wolf.
Het parcours van The Leslies – Jan Marcoen (zang en gitaar, ook bij Lil Dix), Koen De Gussem (zang, gitaar, toetsen, Delta Crash), Jannes Van Houcke (bas, Dorian & The Grays) en Niels Francois (drum, the Grassroots Movements) – bestaat uit passages bij Oost.Best, Jonge Wolven, De Beloften. The Leslies kleuren naar eigen zeggen buiten de lijnen van klassieke pop door invloeden van lo-fi en psychedelica toe te voegen.
Uma Chine (ofwel Human Machine) heeft zopas zijn debuutsingle uitgebracht bij Starman Records. Uma Chine is het geesteskind van Nele De Gussem. Die kan je nog kennen van Future Old People Are Wizards, Billie King, Kales Guitar Quartet of Maya’s Moving Castle. Voorts bestaat de band o.m. uit twee zusjes van de band Binti, Simon Raman van de band Raman, Nils Vermeulen van de Laughing Bastards en Koen Quintyn van St Grandson.
Als Uma Chine brengen De Gussem en de rest van de band zomerse, psychedelische elektronoisepop met tientallen laagjes bovenop elkaar. Dat is misschien een lange definitie, maar elk van die elementen zit in “Screens”. Deze single is onbeschaamd dromerig en vrolijk, licht dansbaar en licht psychedelisch, maar dan op een elektro-vibe. Er zit ook wat tegendraadse 4AD-pop uit de jaren ’90 in, denk daarbij aan This Mortal Coil, en wat Beach House, Pauwel De Meyer en Nova Flares.
De band werkt momenteel aan het debuutalbum, dat begin volgend jaar zou moeten uitkomen. Daar kijken wij alvast hard naar uit, maar intussen staat deze “Screens” al op repeat voor onze soundtrack van de zomer.
Fotocrime is het nieuwe project van Ryan Patterson van Coliseum. Die band evolueerde in de twaalf jaar dat ze bestonden van hardcore naar postpunk. Het is op die postpunk dat Patterson voortbouwt met Fotocrime op het debuutalbum ‘Principle Of Pain’. Postpunk is soms maar een paar stappen verwijderd van wat we vroeger, in de jaren ’80 van vorige eeuw, nog gewoon new wave noemden. Vandaag noemt dat dark rock of gothic rock en ligt het veel verder van de mainstream dan indertijd.
De bands die muzikaal naar die periode teruggrijpen, doen dat vaak heel plichtsbewust en met veel aandacht voor het juiste geluid. In de teksten en de emoties die ze willen oproepen slaan ze de bal echter vaak mis. De muziek van de jaren ’80 was gedrenkt in een wereldbeeld van economische crisis, paranoia, politieke terreur en de dreiging van de Koude Oorlog. Die elementen zijn inmiddels achterhaald door een reeks van nieuwe wereldbeelden, die doorgaans veel moeilijker te vatten zijn in muziek.
Patterson slaagt er met het eerste volledige album van Fotocrime toch in om zowel muzikaal als inhoudelijk de juiste snaren te raken. Het groepsgeluid zit boordevol referenties aan de sound van Echo & The Bunnymen, the Cure en Sisters of Mercy, zonder dat je kan zeggen dat het ‘gepikt’ is. Om te zeggen dat ze een heel eigen geluid hebben, is dan misschien ook weer een brug te ver. De gitaren huilen en janken net als in de donkere en koude jaren ’80, terwijl de synths een heel stuk warmer klinken. Dat doen wel meer nieuwe bands die in dat straatje zitten. Hetzelfde geldt voor de baslijnen; die zitten tegenwoordig ook iets meer verstopt in de geluidsmix dan vroeger. Terwijl die vroeger vaak de dansbaarheid nog wat extra in de verf zetten.
De stem van Patterson is een moeilijke. Op de meeste nummers houdt hij het op een monotoon en schijnbaar onbewogen klagen zoals Andrew Eldritch bij de Sisters deed op de niet-singles. Het wordt nochtans pas echt interessant als Patterson een kleine dosis emotie toevoegt, zoals op “Nadia” en “Enduring Chill” en een beetje op “Don’t Pity The Young”. Had Patterson een paar keer goed gedoseerd vocaal uitgehaald, zou dit album nog beter scoren. Een heldere vrouwenstem had ook voor wat tegengewicht kunnen zorgen.
“The Rose And The Thorn” is het meest dansbare nummer, toch voor vleermuizen. Hier krijgen we dan toch wat vrouwelijke vocale inbreng, maar je moet al goed luisteren om het echt op te merken. “Autonoir” doet wat denken aan het gezamenlijke album van TB Frank & Baustein. “Gods In The Dark” heeft wat van een trage Front 242-track. “Infinite Hunger For Love” opent met een baslijn van The Cure en laat die referentie nog een paar keer opduiken, maar krijgt ondertussen wel een eigen Fotocrime-gezicht. “Confusing World” is een bloedmooie eighties-track, een beetje in de richting van The Sound. Zo hadden er wel meer mogen staan op ‘Principle Of Pain’.
Dirk Da Davo brengt een compilatie van zijn laatste EP’s uit op cd. Goed nieuws want die EP’s waren meer dan de moeite waard en tot nu toe enkel digitaal verkrijgbaar. Het betreft dus o. de ‘Protest’- EP ( zie review: http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/dirk-da-davo/protest-ep/). Daarvan schreven we dat er met ‘Protest’ aangetoond werd dat er wel degelijk leven na The Neon Judgement is.
Ook aanwezig op ‘Moods’ is de ‘3DFLY’-EP wat een samenwerking met Make Makena was (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/3dfly/3dfly-ep/). Een frisse en dansbare EP.
Tenslotte staat hier ook de ‘Dddjmx’ EP op het album; wat een samenwerking met Jean Marie Aerts was (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Een samenwerking die de nodige muzikale vonken gaf en zeker voor herhaling vatbaar is.
Daarnaast staan er nog twee ghosttracks op dit album zodat je in totaal 14 tracks met elektronische muziek van hoog niveau te horen krijgt. Elektronische muziek waar gezocht wordt naar onbetreden paden met de nodige weerhaakjes binnen vrij radiovriendelijke songstructuren. Voor die naamloze ghost-tracks moet je na “Madness” verder blijven luisteren. Na een tweetal minuten stilte krijgen we de eerste track dat vrij duister en ‘weg van de wereld’ klinkt. De tweede track is zowaar nog wat experimenteler en het verst weg van een doorsnee track. Een lange repetitieve en industrieel aandoende intro opent de rest van de song. Een vrij hypnotiserend nummer dat doorbroken wordt door een af en toe voorbij wandelende gitaarriff. De outro is, net als de intro, lang uitgestreken. De ghost-tracks zie ik vooral als oefeningen door Dirk Da Davo en een wandeling in zijn muzikale brein. Fans gaan er in elk geval van smullen.
Daarnaast is Simi Nah verantwoordelijk voor het artwork. Op het inlegboekje wat uitleg over elke EP die hier opstaan samen met de originele cover. Maar het voornaamste is dat liefhebbers van de Belgische electro scene weer weten wat gekocht.
De Mad Caddies hebben een coveralbum gemaakt. Doorgaans brengen deze Caddies een mix van ska en punkrock, maar nu kozen ze consequent voor reggae/ska/rocksteady-versies van punkrocksongs van andere bands. Op zich een leuk concept, maar het is jammer dat ze niet ook hun reggae/ska/rocksteady-inspiratiebronnen meegenomen hebben. Of het zou moeten zijn dat hun volgende (cover)album er een is met punkrockversies van reggae-songs.
Het bekendste nummer dat de Mad Caddies aangepakt hebben, is “Sorrow” van Bad Religion. Nog bekende bands van wie ze een track geleend hebben, zijn o.m. Green Day, Rancid, NOFX en de Misfits van Glenn Danzig. Ze duiken ook dieper de underground in met Propagandhi, No Use For A Name, Bracket, Against Me! en Snuff.
De wel heel brave versie van “Sorrow” is een goede graadmeter voor het hele album: de tracks gaan van lome reggae naar laid-back rocksteady en ska waar elke angel uitgetrokken is. De aanhoudende ongevaarlijkheid doet heel wat van de door politiek en maatschappijkritiek gedreven punksongs onrecht aan. Terwijl reggae-held Bob Marley en voorts o.m. de Britse ska-stroming 2Tone ons geleerd hebben dat er best wat vuur in reggae, ska en rocksteady kan zitten. Dat vuur werd door de Caddies ingeruild voor een zoutloze mellow sound, als waren de Mad Caddies een op dollars belust bandje dat snel een sappige zomerhit wil scoren. Aan de keuze van de tracks en lyrics ligt het nochtans niet, maar deze versies worden met weinig passie gebracht. Misschien mikten ze bij de Caddies op een soort tongue-in-cheeck-humor, maar dat komt er dan toch ook niet helemaal uit. Daarvoor hebben ze te hard gedaan om het muzikaal zo perfect mogelijk te brengen.
Er zijn een paar uitzonderingen waarin het recept van de Caddies voor dit album wel doelpunten weet te scoren. “Sleep Long” van Rancid heeft in de versie van de Caddies nog iets opruiends, zoals Manu Chao dat deed bij Mano Negra. “… And We Thought That Nation States Were A Bad Idea” van Propagandhi en “Sink, Florida, Sink” kunnen er dankzij de Studio One-saus nog net mee door, omdat die Studio One ook vrolijkheid combineerde met een kritische boodschap. “She’s Gone” heeft een creepy ondertoon, zoals Ghost Town van The Specials, maar dat had nog wat dikker in de verf gemogen. Pas naar het einde toe laat deze track echt zijn tanden zien. Deze cover is van NOFX, de band van labelbaas en albumproducer Fat Mike. Hetzelfde geldt voor “Some Kinda Hate” van de Misfits: een creepy orgeltje en pas beginnen grommen bij de finale. Het past niet helemaal bij wat je in gedachten hebt voor een nummer van Glenn Danzig, maar het heeft wel iets.
Evengoed gaan ze de mist in met “She” van Green Day, waarmee ze uitkomen bij de kauwgumballenreggae van Culture Club, of met de kampvuur-versie van “AM” van No Use For A Name.
De te brave covers van “Jean Is Dead” van de Descendents en “Take Me Home (Piss Off)” van Snuff willen we nog met de mantel der liefde bedekken.
Een leuk concept levert dus niet altijd een leuk album op.
Greg Sanderson, de Brit achter Cocoa Futures, heeft een nieuwe, bescheiden hit uitgebracht. Als Cocoa Futures heeft hij reeds een EP en een in maart uitgebrachte single (“Sink In The Water”) op zijn conto. Die laatste was funky, brave radiovriendelijke pop in de lijn van Hot Chip en Grizzly Bear.
De nieuwe single “Circus” roept herinneringen op aan “Something In The Air Tonight” van Phil Collins. Al zijn ook Massage, Beach House en Bear’s Den goede vergelijkingen. De nieuwe single is opnieuw heel smooth, een knappe ingetogen productie met Sanderson’s stem en lyrics die netjes centraal staan.
“Circus” is minder funky dan “Sink In The Water” en doet vooral denken aan de zeemzoete Amerikaanse synthpop van eind jaren ’80. Als dit vandaag in ons land op de nationale radio geraakt, zal het er niet meer weg te branden zijn. Als dat niet gebeurt, vindt u Cocoa Futures vast wel op Spotify en de andere streamingdiensten.
Black Honey is al enkele jaren één van de grote beloftes van de Britse rock-scene. In Nederland hebben ze al een paar mooie liveshows kunnen doen, maar België is nog zo goed als onontgonnen terrein voor de band van zangeres Izzy B Philips.
De single “I Only Hurt The Ones I Love” is de voorbode van het album dat in september verschijnt. Die klinkt een beetje als Garbage, maar dan zonder de vette 90’s-productie van Butch Vig. Er zit een beetje een surf-twang in de gitaarpartijen, wat deze song een beetje in de richting duwt van Lana Del Rey (die Brits-onderhuidse wellust) en de soundtrack van Twin Peaks.
Deze single is een beetje te veel doorsnee, te veel Kim Wilde en The Sundays en te weinig Blondie en Skunk Anansie voor pakweg Studio Brussel. Maar dan blijven er nog genoeg andere radiostations en media over die dit wel kunnen oppikken. Want Black Honey heeft wel iets. Je kan er niet meteen de vinger opleggen, maar iets vertelt me dat deze Britpoppers meer in hun mars hebben dan deze single prijsgeeft.
De naam Fred Abong zal slechts bij weinigen een belletje doen rinkelen. De man speelde bas bij Throwing Muses en Belly. Hij brengt al een hele tijd ook solo-materiaal uit, waarbij reeds een samenwerking met Tanya Donelly, en zopas werd die solo-reeks aangevuld met de EP ‘Homeless’.
Het solo-materiaal van Fred Abong mag je ook letterlijk als solomateriaal beschouwen. Je hoort enkel Abong’s stem en zijn akoestische gitaar. Op zijn beste momenten klinkt Abong als de akoestische versie van Buffalo Tom, The Lemonheads of Vic Chesnutt. Dat is het geval op “Rattler”, “Cannery” en “Hi Avalon”. Vooral “Rattler” is een nog ongeslepen diamant. De track “Homeless” begint sterk, maar bloeit niet open en kabbelt gewoon voort.
Fred Abong valt niet door de mand als songschrijver, maar in hun akoestische versie zijn de zes tracks van ‘Homeless’ toch iets te mager om te kunnen boeien. Abong is bovendien geen geboren zanger. Met een volledige band en opgenomen in een ‘echte’ studio zal dit materiaal waarschijnlijk beter tot zijn recht komen.
De schuilnamen Kriss W. Wood en Alex McWood klinken heel Amerikaans, maar het zijn gewoon twee Fransen met een voorliefde voor de luide gitaren van de jaren ’90. Eén van de twee speelt bij Harmonic Generator. Als Sendwood brachten ze eerder reeds een EP uit, maar nu is er het album ‘Fist Leaf’.
Het is allemaal heel basic bij Sendwood: een drum en een gitaar en ze wisselen elkaar af achter de microfoon. Ze trekken zich vooral weinig aan van wat hoort. Aan de grenzen van genres hebben ze al helemaal geen boodschap. De nummers twijfelen tussen rock, stoner, metal en grunge. De referenties voor ‘Fist Leaf’ komen duidelijk uit de jaren ’90: Rage Against The Machine, Soundgarden, Nirvana, Monster Magnet en Faith No More. Zelf zetten ze daar nog Royal Blood bij, maar behalve dat ze als duo luide muziek maken, zijn er niet zo veel overeenkomsten.
Er zijn momenteel wel meer Europese bands die de Amerikaanse grungemetalsound uit de nineties najagen, maar bij Sendwood lukt dat verbazend goed, ondanks de beperkingen van een duo en ondanks dat de productie nog een heel stuk vetter kon. Je hebt zeker niet het volle geluid van een Royal Blood of White Stripes en ook niet de uit vele laagjes opgebouwde ninties-sound. Wood en McWood houden hun band zo wel dicht bij de essentie: niet te veel poespas, maar gewoon gaan. Inzake teksten komen ze niet in de buurt van een Zach de la Rocha of Mike Patton, maar het is ook niet onverdienstelijk. Vooral de muziek en de vibe tellen, en dat doen ze heel goed.
De nummers op ‘Fist Leaf’ die helemaal raak zijn, zijn ‘Gotham’, ‘Leash’ en ‘Penny’.
Nederlands 
Français 
