The Breeders - The Breeders zijn wie ze 20 jaar geleden waren …
The Breeders en Pins
Trix
Antwerpen
2017-10-23
Didier Becu
De moeders en de dochters, de toekomst en het verleden, wat is en nog komen moet… Het waren maar een paar stellingen die door ons hoofd flitsten toen we maandagavond de Trix verlieten. Ons moet je niet met de vinger wijzen, dat is nu eenmaal logisch als je nieuw punkpopgeweld plaatst naast een act die teert op (subliem) sentiment.
Vijf vrouwen die iets te vertellen hebben en perfect hebben begrepen waar rock’n’roll voor staat. Het is dan ook geen wonder dat dit vijftal uit Manchester is aangesproken door Girls GO Boom voor een optreden in Nederland. Je hoort er wat de sixtiessound van The Shangri-La’s in, en zelfs wat Joy Division, maar het blijft okselfris. Soms zijn woorden overbodig en is het een kwestie van klikken. Pins bewees dat je met de juiste attitude, en vooral met de juiste songs, een publiek met gemak kan inpalmen. Girl power en van hetzelfde kaliber van The Julie Ruin en Sleater-Kinney. Geloof ons, zo’n woorden krijg je van ons niet zo maar cadeau! Liefde op het eerste gezicht en gehoor.
Pins, of hoe de eenvoud van pure rock’n’roll nog kan werken. Dat bewees het vijftal uit Manchester in Antwerpen met bravoure, en dat was niet simpel voor een publiek dat in de eerste plaats naar de Trix was afgezakt om een icoon uit de jaren 90 te begroeten.
The Breeders zouden het wat ons betreft heel moeilijk hebben, ook al blijft Kim Deal over één van de heerlijkste stemmen uit de jaren 90 beschikken. De Amerikaanse uit Ohio weet ook dat heel wat Pixies-fans de band na haar vertrek als onvolwaardig hebben beschouwd, waaronder wij. Eerlijk is eerlijk, The Breeders (als hobbybandje sinds 1987 met zusje Kelley opgericht!) klonk eigenlijk altijd als Pixies 2.0. Een band die er nooit is in geslaagd om een fantastische plaat te maken, wel hebben ze massa’s fijne songs geschreven!
Ondanks slechte platen is Frank Black populairder dan ooit met zijn Pixies. “Wat hem lukt, moet ook voor mij kunnen” moet Kim Deal hebben gedacht en dus blies ze The Breeders nieuw leven in. Er volgde een leuke nieuwe single (niet meer dan dat) “Wait In The Car”, maar voor de rest mogen de vier zeggen dat ze vandaag een jukebox zijn. Eentje die gelukkig nog wat rammelt, wat dan ook de charme van dit viertal is.
Kim die er beter dan ooit uitzag, begon meteen met “No Aloha” aan een marathon van liedjes die dit publiek in de jaren 90 graag heeft gezongen. Technisch verre van perfect, maar soms klinkt slecht gewoon goed, en dat is het geval met The Breeders.
Ook zusje Kelley blaakte van geluk. Niemand die zich ook maar een noot van The Kelley Deal 6000 herinnert, maar naast haar tweelingzusje blijft ze stralen. Drummer Jim Macpherson doet wat hij moet doen, en wie een glimlach kan toveren op het gelaat van bassiste Josephine Wiggs is tot veel in staat.
Kim is er zich maar al te goed van bewust dat ze het van haar gloriejaren moet hebben (welk 90’s-icoon weet dat trouwens niet?) en koos voor een gevarieerde set waarin zelfs een paar nummers van The Amps zaten, en een cover van de Pixies. Nou ja cover, stel je “Gigantic” maar eens voor zonder Kim!
Tot crowdsurfen of een moshpit kwam het niet. Hoeft ook niet, daar zorgt Francis en zijn rondtrekkend circus wel voor. The Breeders toonden gisteren waar Amerikaanse lo-fi garagerock uit de 90s voor stond.
Het concert had na “Night Of Joy” wel een tweede adem nodig, maar hernam zich met een briljant uitgevoerde “Fortunately Gone”, het nog altijd indrukwekkende “Glorious”, het wij kennen ook nog de Beatles-moment “Happiness Is A Warm Gun”, publiekstrekker “Cannonball” en het ontroerende “Do You Love Me Now”.
The Breeders waren in de Trix wie ze 20 jaar geleden waren. Niet beter dan je weet wel wie, maar wel een flink stuk boven de middenmoot. Dat alleen al is een verdienste, ook al gingen we naar huis met de gedachte dat de toekomst van de female punkpop zich in Manchester bevindt.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers!
St. Vincent
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-23
Jens Vercammen
Gisteren was allesbehalve een ‘ordinary day’, geen ‘take out the trash, masturbate’: St. Vincent, née Annie Clark, trad op in de AB Box. Vraag je aan je collega’s op het werk wie St. Vincent is dan krijg je steevast het antwoord: ‘St. Vincent? Dat ken ik niet.’ Maar als je dan moet uitleggen wat voor een muziek ze nu juist maakt, besef je snel dat het haast onmogelijk is om een treffende beschrijving te geven in een paar woorden. Van haar debuutalbum ‘Marry Me’ tot haar recent verschenen ‘MASSEDUCTION’ heeft ze namelijk een grandioze metamorfose doorgemaakt, zowel op muzikaal als persoonlijk vlak. Op de cover van haar debuut staat een schijnbaar verlegen zelfportret terwijl op die van laatstgenoemde de derrière van een voorovergebogen vrouw (niet Clark zelf, ontdekten we tijdens de show!) in roze leggings, rode stiletto’s en een gympak met luipaardmotief prijkt.
Met enige nieuwsgierigheid en een gezonde dosis enthousiasme betrad ik vervolgens de gerenommeerde concerttempel, alwaar teleurgestelde fotografen onbewust hun best deden om me van gedachten te doen veranderen. ‘Wij mogen pas om 21u40 binnen. Dat is een nachtmerrie!’ Net daarna zou het tweede deel van het concert beginnen. Twee delen… Wauw, verrassend? Twee keer neen. Ten eerste hadden we uiteraard op voorhand ons huiswerk gemaakt en daarenboven meldde een andere fotograaf dat ze simpelweg ‘een ander pakje aantrekt’. Daarop volgde een lichtjes ironische opmerking van een andere: ‘ze heeft nochtans een serieuze garderobe bij’, verwijzend naar de twee grote reisbussen geparkeerd tegenover het AB Café. Op zich valt dat best mee, ware het niet dat Clark ditmaal solo op tour was. Tijdens haar passage bij de onvermijdelijke Jools Holland werd ze nochtans ondersteund door een in een rood masker gehulde pianist.
Wat had ze dan wel mee naar Brussel gebracht? Een hele resem zelfontworpen gitaren in diverse kleuren, een groot scherm voor kunstzinnige visuals, haar uitstekende songmateriaal en, zoals voorspeld door de fotograaf, twee verschillende, weinig verhullende outfits. Tijdens deel één was het kleurenthema knalroos: knielaarzen onder een corselet gepaard met elegante ornamenten om de bovenarm. Bij deel twee zwaaide zilver de plak en droeg ze een zeer korte jurk, botjes en turkooizen bovenarmbandjes. Ze werd bovendien steeds bijgestaan door haar ninjaroadies, net als The Hives tijdens één van hun tours enkele jaren geleden. Op die manier bleef de show aan een rotvaart verder razen (22 songs op 1u30!). Om maar te zeggen: hoewel Clark geen band rond zich had verzameld, deed ze wel alle mogelijke moeite in de wereld om de toeschouwers bij de les te houden.
Daarvoor gebruikte ze ook het doek. Bij openingsnummer “Marry Me” kwam Clark tevoorschijn aan de linkerzijde van het podium waar het doek slechts luttele meters was geopend. Ondanks dat ik aan de rechterkant van de zaal had postgevat, kon ik gelukkig alsnog de prachtige verschijning van St. Vincent waarnemen, in tegenstelling tot enkele kleinere concertgangers.
Gaandeweg openbaarde het podium zich, evenals Clark zelf, terwijl ze zich een weg baande door haar eigen discografie. Na het magistrale “Now, Now” kreeg het publiek materiaal van ‘Actor’ en ‘Strange Mercy’ voor de kiezen. Tijdens het titelnummer van laatstgenoemde kronkelde Clark over het podium alvorens ze een eerste uppercut uitdeelde ter afsluiting van deel één. Een krachtig drieluik bestaande uit “Digital Witness”, “Rattlesnake” en “Birth In Reverse” (dat ‘faster’ moest en zo zelfs Bonzai-achtige allures kreeg) was geheel in danssaus gedrenkt. Clark imponeerde tevens op vocaal vlak, al werden we vooral van onze sokken geblazen door de noisy gitaaruitbarstingen, zoals op het einde van “Birth In Reverse”. Pfoe, héérlijk! En deel twee moest nog komen…
Deel twee was een integrale performance van haar nieuwe plaat. Daarin lag de focus nog meer op Clark zelf en de persoonlijke aard van de plaat, mogelijk de reden waarom ze de hele avond voor haar rekening nam. In het trage openingsnummer “Hang On Me” bezong ze hoe het standaard levensverloop niet aan haar besteed is, terwijl ze in “Masseduction” de magnifieke oneliner ‘I can’t turn off what turns me on’ debiteerde. Het gevoel van onmacht ten opzichte van de eigen lusten wordt in dat nummer subtiel omgevormd tot een eigen keuze: ‘I don’t turn off what turns me on’. Tijdens “Sugarboy” weerklinkt dan weer ‘I am alone like you’ en de bevreemdende visuals – met Clark in de hoofdrol – maken slechts één keer plaats voor tekst, tijdens het fragiele “Happy Birthday, Johnny”: ‘Of course I blame me’ verschijnt er. Single “Los Ageless”, het stuiterende “Pills” en het funky “Savior” zorgden er overigens voor dat ook onze dansbenen hun werk hadden tijdens deel twee.
Afgezien van alle persoonlijke, deprimerende lyrics in dat deel, prijsde Clark zich gelukkig om in Brussel te zijn, rekening houdend met ‘all the fucked up shit that’s going in the world right now’. De obligate oproep tot eenheid ontbrak ook hier niet: ‘Are we one, Brussels?’ De respons van het publiek was niet min en kreeg daar veel energie voor terug.
Zoals ze in een interview met Pitchfork zei: ‘When I’m on stage, I often feel the audience and I are on a level playing field, daring each other to go harder.’ Wanneer er voor één keer een kleine stilte viel bij beide partijen, schreeuwde een uitzinnige fan het niet bijster creatieve ‘I love you, Annie’.
Toch voelde je de oprechtheid en Clark voelde die ongetwijfeld ook. Ik was met andere woorden niet de enige ‘motherfucker in the city’ die jou gisteren kon uitstaan, mevr. Clark. Op het einde vroeg ik me wel af of het met band niet nóg beter zou geweest zijn? We zullen het nooit weten.
Met deze op voorhand zorgvuldig verzorgde en uitgekiende performance had ze op z’n minst zilver - én roos - in handen.
Setlist
DEEL ÉÉN: Marry Me - Now, Now - The Strangers - Actor Out of Work – Cruel – Cheerleader - Strange Mercy - Digital Witness – Rattlesnake - Birth in Reverse
DEEL TWEE: Hang on Me – Pills – Masseduction – Sugarboy - Los Ageless - Happy Birthday, Johnny – Savior - New York - Fear the Future - Young Lover - Dancing With a Ghost - Slow Disco - Smoking Section
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/st.-vincent-23-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Godspeed You! Black Emperor - Post-apocalyptische draaikolk
Godspeed You! Black Emperor
La Condition Publique
Roubaix
2017-10-22
Sam De Rijcke
Gemakshalve wordt deze unieke Canadese band altijd in het hokje van de post-rock ondergebracht, maar Godspeed You! Black Emperor is zo veel meer dan dat.
Hoezeer we ook mogen houden van bands als Mogwai, Explosions In The Sky, Sigur Ros en Sleepmakeswaves, het is enkel bij GYBE dat we steeds het gevoel hebben dat er iets meer aan het gebeuren is, dat er ergens een transcendent universum wordt bereikt. GY!BE onderscheidt zich met een imponerende sound en een stel lange verslavende tracks die het publiek keer op keer weten mee te zuigen in een unieke totaalbeleving die meermaals naar een Swans-achtige apocalyps overhelt.
Meer dan bij eender welke andere band is bij GY!BA het geheel veel meer dan de som der delen. Hier spreekt duidelijk de totaalervaring van de vaak grillige maar evenzeer hartstochtelijke muziek. De groepsleden houden er op het podium een eerder stoïcijnse houding op na, het zijn hoegenaamd geen rocksterren, eerder anonieme vertegenwoordigers van een grauwe en onheilspellende wereld met verborgen droomplekjes. Het is de combinatie van die meeslepende verzengde sound en de vaak apocalyptische zwart-wit beelden op de achtergrond die het hem doet. De beelden tonen niet bepaald een zomers wandelingetje in het park, hier primeert een grijze en kille wereld van onweerswolken, karakterloze gebouwen, desolate treinsporen en besneeuwde kerkhoven. Alles in groezelig zwart-wit, het maakt de bijpassende soundtrack van GY!BA er alleen maar indrukwekkender op.
Bij GYBE spreken we niet zozeer van songs, eerder van composities waarin onheil, finesse, onderhuidse spanning, trance en extase in mekaar overlopen. De nieuwe plaat ‘Luciferian Towers’, die alweer een prachtig staaltje is van die donkere en prachtige totaalsound van GY!BE, komt vanavond integraal aan de beurt, zij het vaak in getransformeerde en opengescheurde toestand.
In de live uitvoering spreekt het nieuwe werk immers nog veel meer tot de verbeelding. De epische muziekstukken “Bosses Hang” en “Anthem For No State” stijgen boven zichzelf uit, ze barsten helemaal open, kruipen nog dieper onder de huid en monden uit in een alles opzuigende en kolkende climax. “Fam/Famine” en “Undoing a Luciferian Towers” worden verbouwd tot nietsontziende improvisaties die met behulp van de saxofoniste Mette Rasmussen (de support act van deze avond) naar de grenzen van de noise worden geloodst, en er over.
Godspeed You! Black Emperor eindigt met een fabelachtig werkstuk uit hun debuutplaat van nu al bijna 20 jaar geleden. Een adembenemend, zinderend en ons de strot dichtknijpend “The Sad Mafioso” wordt met beelden van chaos en rellen ‘opgefleurd’ en barst uit in een bloedende poel van noise en feedback. Een wonderlijk slot van ruim meer dan een kwartier waarin band en publiek naar extatische hoogtepunten reiken.
Tot slot weten we u terloops even te melden dat La Condition Publique, een gerestaureerde oude textielfabriek, het ideale decor is voor de mystieke en buitenzinnige sound van GY!BE.
Organisatie: Aéronef, Lille
Ol’ Savannah – Muzikale pracht uit Montréal
Ol’ Savannah
Cowboy Up
Waardamme
2017-10-21
Ollie Nollet
Soms vraag ik me af waar ze al die groepen blijven halen. Nooit iets van gehoord en plots staan ze daar voor je neus op het podium. In het geval van Ol’ Savannah (Montreal) is die stilte wel te verklaren. Dit was hun eerste Europese tour en wat opnames betreft beperkt de groep zich tot cd’tjes in eigen beheer. Het enige minpuntje aan dit optreden was dan ook het feit dan ik zonder een stuk tastbaar vinyl naar huis moest.
Ol’ Savannah bleek in Waardamme uit vier mannen met baarden, allen met de pet diep over de oren getrokken, te bestaan (de vijfde en beslist niet onbelangrijkste man, Bartleby J. Budde, waren ze ergens onderweg kwijtgespeeld). Spilfiguren waren leadzanger Speedy Johnson op gitaar, banjo en mondharmonica en Kevin Labchuk (met een karakterkop die Stefan Vanfleteren ongetwijfeld zou laten kwijlen) op harmonium en accordeon. Samen met een bassist en een drummer serveerden ze ons een reeks fijn uitgewerkte songs waarvoor ze inspiratie vonden in de rijke Amerikaanse folkgeschiedenis.
Op cd durven ze het ook al eens in de blues gaan zoeken, hier gebeurde dat slechts een verdwaalde keer (wat niet meteen een hoogtepunt opleverde). Ol’ Savannah wordt wel eens vergeleken met Tom Waits, vooral dankzij de, in whiskey gedrenkte, stem van Speedy Johnson. Maar ook de muzikaal spookachtige sfeertjes die ze creëerden riepen herinneringen aan “Raindogs” op.
Naast die instrumentale pracht eiste ook het vocale een hoofdrol op. Bezijden Speedy Johnson beschikten ook de bassist en accordeonist over een paar degelijke stembanden wat resulteerde in mooie harmonieën en zelfs een stukje onvervalste a capella. Tussen al dat knap zelfgepende werk was er toch nog plaats voor enkele raak gekozen covers : de traditional “Coo coo” en de, in het Frans gezongen, cajunsong “Valse de Balfa”, oorspronkelijk van The Balfa Brothers. De band had duidelijk iets met Louisiana want er volgden nog twee songs geïnspireerd door die zuidelijke staat terwijl ze hun naam dan weer vonden in Georgia.
Toen ze hun laatste nummer, “Passenger, pass on by”, aankondigden suggereerde iemand uit het publiek “The passenger” van Iggy Pop waarop Kevin Labchuk repliceerde : ‘'”Iggy Pop is awesome, Iggy Pop is God!”. Van slechte smaak kon je hem ook al niet verdenken.
Ol’ Savannah, alweer een schoon concertje in de Cowboy Up.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Equal Idiots – This is my generation, baby
Equal Idiots
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-21
Hilde Snauwaert
Kleurrijk, levendig, brutaal. Lak aan regels, zweterig en controle over je eigen toekomst. De jaren zestig in een notendop, gezien door de ogen van de iconische acteur Michael Caine in de nieuwe documentaire ‘My generation’. Een weelderige overdaad aan jeugdig enthousiasme, prachtige beelden (The Beatles in de Cavern Club en The Stones aan het wandelen op het platteland) en superieure muziek.
De seksuele revolutie, de piratenzenders en de oversteek van de Engelse bands naar de VS om daar het vuur aan te wakkeren worden in multicolor getoond. En net die bands stonden aan de wieg van de vuile garage punk van Equal Idiots in de AB Club. En bovenstaande eigenschappen uit de eerste zin van deze recensie zijn helemaal van toepassing op hen.
Terwijl de documentaire in een bijna lege cinemazaal tijdens het Gents Filmfestival werd vertoond, is het aanschuiven in de uitverkochte AB Club. Tijdens de drukke en bliksemsnelle soundcheck van het duo uit Hoogstraten krijgen we een glas pina colada in de handen geduwd. Even meewiegen met “Escape (The pina colada song)” van Rupert Holmes – een signature song van de band – en dan direct verslikken in de cocktail bij de eerste mokerslag van Equal Idiots, dat is de start van het optreden.
Wat volgt is een dikke drie kwartier onversneden spelplezier en een set van twaalf ongepolijste ruwe bolsters. “Hippie man”, “Salmon pink”, “Ca plane pour moi” tot de afsluiter “Put my head in the ground”, alles dendert door, terwijl zanger-gitarist Thibault Christiaensen met het haar zwiept en blaft. De moshpit is er van de start, het stagediven komt op dreef vanaf de tweede helft. Enkel bij “Toothpaste Jackie” gaat het een luttele minuut iets rustiger, iets waar de zanger ons op voorhand voor waarschuwt.
Omdat de sfeer goed zit, volgens de zanger, neemt voorprogramma The High Hi bij “Butter (Up Down)” het roer en de gitaar over. De zanger heeft nood aan een pint. En kruipt hij over het publiek richting toog en laat zich liggend zijn bier smaken.
Wat een bommetje van een optreden, doe de nieuwe muziekgeneratie een plezier en ga deze twee gasten alstublieft heel snel zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Kreun, Kortrijk op 20 oktober 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/equal-idiots-20-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bazart heeft er twee fantastische jaren op zitten. Succes met verscheidene singles, live indrukwekkend, op Werchter en nu het Sportpaleis vullen. Ze waren er zelf van onder de indruk …
Toen zanger Mathieu Terryn opkwam en “goedenavond Sportpaleis” riep, samen met de nodige confetti, was het grotendeels jeugdig publiek meteen wild. De toon was gezet. Het podium liep met een lange catwalk tot bijna halverwege de zaal. Op de achtergrond mooie visuals en dito belichting. Heel mooi uitgewerkt. Bij elke move van Mathieu was er respons vanuit het publiek. Hij gebruikte het ganse podium en de catwalk. De band stond wat achteraan in de schaduw. De backings van gitarist Simon Nuytten waren echt steengoed.
Op “Zienderogen” liet Mathieu iedereen op en neer wuiven met zijn handen. Het gaf een magnifiek zicht om naar te kijken. Na bijna een uurtje was het tijd voor een rustpunt. Vooraan namen Mathieu, Simon en toetsenist Oliver Simons plaats voor een intiem (nou ja in een vol Sportpaleis) momentje. We kregen een uitgeklede versie van o.a. “Noodweer” en “Goud”. Vooral die laatste halfweg de set steken en in deze setting was durven.
Daarna werd alles terug op volle gang getrokken. “Sterrenstof” van De Jeugd van Tegenwoordig passeerde de revue maar was niet meteen onvergetelijk te noemen. Verder passeerden al hun bekende songs: “Echo”, “Kloon”, “Lux”…
Uiteraard wilde het publiek nog een bisronde. Dat bevatte o.a. een uitstekend nieuw nummer. Volgend jaar verschijnt er een nieuw album en komen ze terug naar Antwerpen aldus Mathieu Terryn. Als apotheose kwam “Goud” nog eens in vol ornaat terug. Mathieu klom van het podium en liep het publiek in. Uiteindelijk liep hij tot in het midden van de zaal waar hij iedereen aanspoorde zich klein te maken en daarna omhoog te springen. Daarop ging het dak bijna van de zaal. De gouden glinsters dwarrelden overal in het rond.
Bazart was in eerste instantie een hype. Maar hier bewijzen ze toch meer dan een hype te zijn. Ook muzikaal zat alles goed in elkaar. De lichtshow was heel mooi. De opbouw van de set was doordacht. Kortom topentertainment voor jong en oud.
Organisatie: Live Nation
Mogwai – Magnifieke sfeerschepping en klanktapijt
Mogwai
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-20
Johan Meurisse
Al meer dan twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en het bordje ‘uitverkocht’ kon prijken.
Ze zijn beduidend hier populairder dan in le Nord de la France , waar ze een paar dagen eerder waren; het was stimuleren om een complete Aéronef te hebben . Vernoemenswaardig is dat ze bij elk optreden sleutelen aan de setlist . Een handvol nummers als houvast en de rest pikken ze op van hun al rijkelijk gevulde carrière . Ook voor wie een ticket had voor de twee dagen , was het likkebaarden; men kon op die manier rekenen op een sterke (back) catalogue van het kwintet . Een goed anderhalf uur lang genoten we van de quasi-instrumentale sound , die kon huiveren en kippenvel bezorgen .
Sinds 2015 is vast lid Cummings er niet meer bij . Een jonge gast heeft de band vervoegd en speelt gretig , cool . En verve slaagt hij in z’n opdracht . Ook de vaste drummer is er voor enkele optredens niet bij , ook hij wordt op overtuigende wijze vervangen door een drumster . Mogwai heeft een nieuwe plaat uit ‘Every country’s sun’ , terug met hun oude producer Dave Fridmann (van Mercury Rev gekend ) , die ook al instond voor twee succesalbums ‘Come on die young’ en ‘Rock action’ . In de (lang) uitgesponnen , minutieus opgebouwde composities worden intense pracht en kracht samengebracht . Ruimte is er voor vocoder zang en zang van de kleine Stuart Braithwaite .
De explosies zijn met de jaren gedimd , de keys , synths winnen het , maar de aanhoudende (on)draaglijke spanning en sfeer die ze creëren , blijft steeds iets unieks binnen het genre . Natuurlijk komt het nieuwe album in de spotlights en de nummers staan er, naast enkele gevestigde .
Mogwai is reikende hand naar de soundscapes van Sigur Ros , Godspeed , en de psychedelica van Flaming Lips en Mercury Rev .
Intense spanning en extravertie , ze zijn met elkaar verweven . Al meteen worden we er in ondergedompeld met nieuwtjes “20 size”, “Party in the dark” , “Take me somewhere nice” , “Coolverine” en het gekende “I’m jim morrison , i’m dead”.
Een intrigerende dromerige , filmische, zwevende aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen . Je wordt als een pluimpje (vederlicht) meegevoerd naar ongekende oorden.
De fluister- vocodervocals doen hun werk op het uiterst beheerste, gevoelige “Hunted by a freak”. Ook de titelsong van de nieuwe plaat geeft diezelfde emotionaliteit en zeggingskracht. Het tempo werd forser op “Don’t believe the FIFE”, “Remurdered” en afsluiter “Old poisons”, die een schitterende, sterke finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas. Postrock overstijgend!
Het warme onthaal deed deugd en met het sfeervolle “2 rights made 1 wrong” en het gejaagde , nerveuze , exploderende , apocalyptisch neigende “We’re no here” kwam een eind aan de set.
Mogwai staat na al die jaren nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. De wisselende stemmingen aan de postrock is en blijft iets ‘Mogwai unieks’ overstijgend …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de AB set op 21 oktober 2017
Mogwai
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Sacred Paws (voorprogramma)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Mammút - typisch IJslands eigenzinnig
Mammút
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-10-19
Nick Nyffels
Simon Raymonde van Cocteau Twins runt het Engelse Indie-label Bella Union. Een van de nieuwste artiesten op dit label is het IJslandse Mammút. Die schakelden dit jaar met hun vierde plaat ‘Kinder Versions’ over van het IJslands naar het Engels en hopen zo op een doorbraak in Europa en Amerika. Mammút is al een tijdje bezig, de band werd opgericht in 2004 toen de leden zestien jaar waren en won ondertussen verschillende IJslandse muziekprijzen. De spilfiguur is de zangeres Katrina Mogensen, de band heeft verder een gitariste, een bassiste, een tweede gitarist en een drummer die zo weggelopen lijken uit een biker-café en ze hebben typische vikingnamen zoals Baldursdóttir, Jakobsson en Pétursson.
Mammút speelde een vol uur, met zowel oude nummers in het IJslands als de nieuwe Engelstalige nummers. De band klinkt bijzonder stevig: potige indie-gitaarrock met wat post-punk en post-rockinvloeden zonder dat die genres gaan overheersen. De glansrol is weggelegd voor zangeres Kat Mogensen, die stevig uithaalt en daarbij onvermijdelijk de vergelijking oproept met Björk. We weten niet of het gewoon de IJslandse taal is, maar in ieder geval was de frasering van de Engelse zanglijnen van Mogensen wel heel erg gelijkend met die van Björk, wat natuurlijk geen minpunt is. Er is trouwens een verband met Björk: de vader van Mogensen speelde nog bij Kükl, de eerste band van Björk, die het in de new wave en postpunk gingen gaan zoeken. Een leuk weetje voor de popkwissers onder ons dus, of misschien ook het logische gevolg dat op een eiland van 300,000 inwoners iedereen die met muziek bezig is, mekaar wel tegen het lijf loopt.
Zoals gewoonlijk was de belichting in de Rotonde behoorlijk duister, en dit paste bijzonder goed bij de muziek, en de podiumact van Mogensen, die molenwiekend als een hogepriesteres het podium afstruinde. Het moest niet altijd zwaar en donker zijn, want de band bracht ook een cover van Cher, “Believe”, ook al stond de Mammùt-versie mijlenver van de gay-disco van het origineel. Wij vielen vooral voor de nummers die in het Ijslands gezongen werden, vanwege de klankkleur van die taal.
Of Mammùt echt zal doorbreken, daar hebben we onze twijfels bij, maar in ieder geval zijn ze typisch IJslands eigenzinnig.
Organisatie: Botanique, Brussel
Loyle Carner – Charmeert en Omarmt z’n publiek
Loyle Carner en Blackwave.,
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-19
Johan Meurisse
Rijzende ster binnen de Britse hiphopscene is Loyle Carner . Hij bracht met de eindejaarwisseling z’n debuut ‘Yesterday’s gone’ uit. In een soort DIY stijl krijgen we in een klein uurtje uiterst genietbare muziek. Zeker als we het decor erbij halen in de goedgevulde AB Box. Het podium was omgetoverd tot een knusse, gezellige huiskamer , met fauteuil, tv, tafeltje, schemerlampjes, spotlights en een bibliotheek DJ booth van maatje Rebel Kleff.
Zijn muziek fungeert als uitlaatklep , zonder opgedrongen boodschappen. Hij laat horen hoe belangrijk de familie is en welke rol z’n moeder inneemt in zijn leven. Tussen sommige nummers in horen we haar woorden … Ook de dagdagelijkse zaken die op hem afkomen, inspireren. Hij is nu al zo’n 7tal maand op tour. Hij is een hiphop poëet , die refereert aan 90s veteranen Guru, Bobby Sichran en die verder een Ghostpoet, Mos Def, Jay Z en Dirty Ol Bastard ophoest .
In de sound zit natuurlijk soul , r&b verweven , maar de jazzy loops linken naar een Gangstarr en Digable Planets . Hij combineert het met de huidige airplay op de grime van o.m Stormzy en Dizzee Rascal . De brug is gemaakt naar de jongere generatie, talrijk aanwezig vanavond.
Carner kon rekenen op een erg warm onthaal. In de opeenvolging van de zalvende rapzang slaagden er sommige moeiteloos in de refreinen mee te zingen . Eén van de fans werd er zelfs op het podium voor bedankt. Hij is onder de indruk, “it’s amazing to be here” , de thx vliegen om de oren. Ontwapenend draagt hij z’n publiek een warm hart toe. Hij vlijt zich neer in z’n fauteuil , genietend van de respons . Samen met z’n DJ kompaan krijgt het materiaal en z’n muzikale schetsen een minimale omlijsting. Ze hebben een verslavende werking , krijgen forsere beats en prikkelen de dansspieren . Hij pleit voor samenhorigheid, een ‘Europe unite’ en ‘Fxx de Brexit’ .
De ervaringen worden a capella verteld , verhaald of gerapt, -gezongen in een freestyle wheeling of hiphop . “Mean it in the morning” , “+44”, “The islev of arran”, “Ain’t nothing changed” , “Tierney terrace”, “Florence” en “No worries” zijn pareltjes. “NO Cd” , de doorbraak, werd mooi gehouden op het einde .
Doorsnee hiphopartiesten verliezen zich soms om het publiek op te zwepen in hitsende woorden en bewegingen . Hij niet, hij omarmt en charmeert. Een prachtig zicht met al die opgeheven handen en hiphopmoves . Loyle Carner werd op handen gedragen . Meteen raak voor vijfsterren zoals deze fonkelden op de muur van AB.
Terecht werd Blackwave. geprogrammeerd als support van Carner; ze weten als kwintet een 90s Stuffed Babies On Wheels en Soapstone gevoel op te borrelen . De twee MC’s dwepen met hun publiek , de muzikanten spelen en jammen chilly grooves , downtempo funk en jazzy tunes . Blackwave. gaat een mooie toekomst tegemoet …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gary Numan – Groots en Vernieuwend door gewoon zichzelf te zijn
Gary Numan
Depot
Leuven
2017-10-19
Didier Becu
Nostalgie verkoopt, al is het maar de gedachte aan wat vroeger kon en wat tegenwoordig niet, ook al moet je daar niet te veel van geloven.
Het optreden van Gary Numan was dan ook al weken lang hopeloos uitverkocht. Het publiek van Het Depot bestond vooral uit oudere muziekfans die waarschijnlijk voor de spiegel hun best doen om de opkomende grijze lokken alsnog te kunnen verbergen. Gelukkig voor ons (niet die grijze lokken), hebben we bij de passage van het new wave-icoon geen enkele keer het woord gedateerd gepreveld.
Integendeel, ook al is zijn muziek zoiets als cultureel erfgoed geworden, bleek gisteren in Leuven hoe verfrissend zijn stijl nog wel is.
Wel prevelden we de woorden ‘volslagen irrelevant’ toen daar Jayce Lewis op de scène stond. Een popster uit Wales die ooit in één adem met de Backstreet Boys werd genoemd, maar sinds hij de steun van Numan zelve kreeg, tegenwoordig denkt dat hij de nieuwe Trent Reznor is. Je mag Nine Inch Nails best kopiëren, doe het op zijn minst wel goed. Dit maar om te zeggen dat slechte songs slechte songs blijven, ook al probeer je er cool uit te zien. Al geeuwend (en dat vond wellicht ook het overgrote deel van Het Depot) werd het uitkijken naar de neerdaling van het opperhoofd van de ‘Numan-oids’.
De meningen over zijn nieuwste ‘Savage, Songs From A Broken World’ zijn verdeeld. Zijn opus die handelt over de opwarming van de aarde is voor de ene fan één van zijn beste van de afgelopen jaren, anderen vinden dan weer dat ‘Splinter (From A Broken Mind)’ een betere opvolger verdiende. Smaken weet je wel… Feit is wel dat de nieuwe plaat van Numan er één is die je moet absorberen, één luisterbeurt volstaat niet. Een luisterbeurt volstaat nooit bij goede platen…
Numan kwam op het podium zoals hij er ook op de hoes van zijn nieuwe uitziet: in een zandbruin plunje, bijna lijkend op Mad Max-strijder. “Ghost Nation” was de eerste song. Meteen een teken dat alles goed zat, en het was heerlijk om te zien dat deze 59-jarige niet de zoveelste ‘has been’ was. Numan heeft nog iets te vertellen, maakt anno 2017 nog platen en brengt die ook op een podium. Iets waar heel wat andere 80’s-sterren iets van kunnen opsteken…
Niet teren op het verleden, je mag er wel van houden zoals “Metal” die als tweede song volgde. Gezichten straalden, al was het maar het idee dat ze hiermee wisten dat het geen set zou worden die volledig uit het nieuwe album zou komen.
De helft van de nieuwe plaat werd gespeeld inclusief indrukwekkende visuals en een onweerstaanbaar charisma. Net zoals op de cd mocht ook zijn 11-jarige dochter Persia wat komen meezingen op “My Name Is Ruin”, de sterkste song onder de nieuwe nummers.
Numan, vriendelijk, maar ijskoud als een ‘Numan-oid’ dient te zijn, was prachtig om naar te kijken. De vlees geworden robot die sinds hij in 1978 Tubeway Army oprichtte een immens leger van fans achter zich kreeg, verveelde geen minuut.
Het is en blijft moeilijk om te kiezen uit de indrukwekkende catalogus. Zelf hadden we liever pakweg “Berserker” gehoord dan de meebruller “Are Friends Electric?”, maar zo’n opmerking zal Het Depot worst wezen, want het dak ging er af tijdens de “woo-how-wows”. Of wat dacht je?
Onze persoonlijke hoogtepunten waren “My Name Is Ruin”, “When The World Comes Apart”, “Down In The Park” en het moment waarop de hele Leuvense zaal een krop in de keel kreeg: “A Prayer For The Unborn”.
Gary Numan was groots in Leuven. Een bewijs dat je nog vernieuwend kan zijn door gewoon jezelf te zijn…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gary-numan-19-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jayce-lewis-19-10-2017/
Organisatie: Depot, Leuven
Daan - Professioneel en rustig opgebouwde set
Daan
Kreun
Kortrijk
2017-10-18
Wim Guillemyn
Daan toert door Vlaanderen n.a.v. zijn nieuwste album ‘Nada’. Een album ontstaan tijdens een trip door Spanje. Dat kan je eraan merken. Het is een organisch en eerlijk album geworden. De optredens hebben een nieuwe dynamiek en er is een groot groepsgevoel volgens de bandleden. Benieuwd wat dat precies inhoudt.
De zaal zat vol. De overgrote meerderheid bestond uit mensen van middelbare leeftijd afkomstig uit de middenklasse. Meegegroeid met Daan zeker? Er werd geopend met een sfeervolle instrumentale song. Er werd gekozen voor een eerder gezapig begin met meer luistersongs tussen alsook songs uit zijn laatste album. We hebben Daan al poppy, elektronisch en camp geweten maar hier was het eerste deel van het optreden vooral filmisch en ingetogen. Maar mooi met nummers als bijv “Friend”. Met “Seven Lifes” ging het tempo wat de lucht in.
De animo kwam er vooral in de tweede helft met de iets zwieriger en bekendere songs zoals “La Vrai Décadence”, “The Mess” … Begeleid door stuk voor stuk topmuzikanten natuurlijk: Isolde Lasoen (drums), Geoffry Burton (gitaar), Jean Francois Assy (bas) en Jeroen Swinnen (toetsen). Ook mensen waar hij al jaren mee samenwerkt. Ze slaagden erin om als een goed geoliede machine te klinken. Daan werd goed in toom gehouden. Zijn enig rebels momentje was toen hij tijdens een nummer even op de vloer ging liggen. Het zorgde er ook wel voor dat het een professioneel maar een beetje braaf optreden was.
Vanaf de bisronde ging het er uitgelaten aan toe met “Icon”, “Exes”, een uitgeklede maar schitterende versie van “Victory” en tenslotte een verpletterende versie van “Housewives”.
Een topoptreden waar net dat tikkeltje méér aan ontbrak …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-18-10-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Mogwai - Post-rock iconen staan als een huis
Mogwai
Aéronef
Lille
2017-10-18
Sam De Rijcke
20 jaar geleden is het nu al dat Mogwai met hun schitterende debuutplaat ‘Young Team’ mee de lijnen heeft uitgezet voor de zogenaamde post-rock, een genre dat sedertdien door ontelbare bands verder werd beoefend en uitgediept. Het is inmiddels zeer druk geworden in die wereld, maar Mogwai speelt er nog altijd in de Champions League.
‘Young Team’ mag dan al zijn twintigste verjaardag vieren, Mogwai is niet het soort band die feestjes opzet met integrale vertolkingen van jarige plaatjes. Sterker nog, het album wordt vanavond zelfs volledig ongemoeid gelaten.
Geen nood, de Schotten hebben immers alweer een verduiveld sterk nieuw album ‘Every Country’s Sun’ te verdedigen, en hoe kan dat beter dan er live een flinke lel op te geven ? Het album toont immers aan dat Mogwai blijft evolueren binnen een prachtige sound en atmosfeer, en op het podium werpt dit zijn vruchten af.
Sfeerbrengers als “20 Size” en “Coolverine” creëren die typische warme gloed waarin het steeds heerlijk wegdromen is en “Party In The Dark” bewijst dat Mogwai al eens buiten de comfortzone kan treden zonder op de bek te gaan, het is één van de weinige songs vanavond waarin echt gezongen wordt en het neigt zelfs naar New Order.
De meest indrukwekkende nieuwkomers hangen iets verder in de set. “Don’t Believe The Five “ is een parel die naar een prachtige climax uitgroeit, van zacht naar hard en weer terug, Mogwai op zijn best zeg maar. Een hemels “Every Country’s Sun” brengt de zaal eerst in hogere sferen alvorens volledig te ontploffen en “Old Posions” is ronduit verschroeiend, een uitbarsting op zijn Sonic Youths als het ware.
Tussen al dat fraai nieuw materiaal komt Mogwai de fijnste 18-karaats werkstukjes uit hun oeuvre nog eens met glans tentoonstellen. De verstilde pracht en emotie van “Cody”, de finesse van “Hunting By A Freak”, de magische zweefkracht van “2 Rights Make 1 Wrong”, de space-wandeling van “Remurdered” en last but not least de uitbarsting en de meesterlijke noise van een uitzinnig “We’re No Here”. Stuk voor stuk adembenemende lappen post-rock met vijfsterrenallures.
Alleen jammer dat wij vanavond “Mogwai Fear Satan” moeten missen, als ultieme klepper zitten we hier natuurlijk op te wachten, maar Mogwai kiest er in Lille voor om hun goudhaantje op de bank te houden. Zelfs Messi en Ronaldo moeten ook al eens rusten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel, 21 oktober 2017 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille
Weezer - Wederopstanding van een wereldband
Weezer
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-18
Niels Bruwier
Woensdag 18 oktober was een historische dag in Ancienne Belgique. Weezer kwam voor het eerst in 16 jaar nog eens naar België. Meer nog, ze speelden er voor het eerst een zaalconcert in ons landje. Een avond waar veel mensen naar uitkeken wat ook resulteerde in een uitverkochte zaal. De verwachtingen lagen hoog en die wist Weezer ook helemaal in te lossen. Dankzij een set met alle hits en enkele nieuwtjes kregen ze ons helemaal mee in het verhaal dat vooral leunde op de ‘Pacific Daydream’.
Openen mochten de mannen van The Orwells doen, een grote eer om dit voor zo’n straffe band te doen. Met een frontman die wel heel wat charisma in zich heeft, konden ze de vroege vogels in de zaal helemaal inpalmen. Dit deden ze aan de hand van garage rock met een punk ondertoon. Soms deed het ons wat denken aan The Ramones, maar dan net iets steviger waardoor het geheel een robuuste, maar overtuigende kracht bevatte. Nummers als “Black Francis” en ” They Put A Body In The Bayou” maakten het publiek helemaal warm voor dé act van de avond.
Weezer is een legendarische band waarbij de beste referenties vooral in het begin van hun carrière liggen. ‘Pinkterton’ en ‘The Blue Album’ zijn albums die in het collectieve geheugen gegrift zijn. De laatste albums van de band zijn niet altijd even goed bevonden, al staat er hier en daar wel altijd een grote hit op. Met een nieuwe plaat die volgende week verschijnt, brachten ze de ‘chille vibes’ uit Los Angeles mee. Het werd niet meteen de beste set, daarvoor ontbraken te veel songs, maar er was wel genoeg energie en kracht in het publiek om er iets sterk van te maken.
De band begon met een nieuwe, “Mexican Fender”. Het moest het publiek een klein beetje warm maken voor wat zou komen. Rivers verzorgde sterk gitaarwerk en al snel kwam “Surf Wax America” er aan. Het publiek ging wild en de eerste moshpits waren een feit. Weezer moest maar een steviger stuk spelen van hun klassiekers om iedereen helemaal overstuur te krijgen. De mannen van Weezer genoten er duidelijk van en wanneer “The Good Life” volgde, toonde Rivers een knappe deerne op de achterkant van zijn gitaar. Subtiele sloeberheid bij de frontman, we konden het wel smaken.
De “Perfect Situation” van de avond om eens enkele ooh’s boven te halen, is bij dit nummer. Het publiek brult vrolijk mee en ook Rivers laat zich volledig gaan. Hij bespeelt het publiek en haalt hier en daar Franse woordjes boven. Hoewel het allemaal heel voorbereid is, komt het wel schattig over. Hij brengt het met een bepaalde onzekerheid die hem zeker past. Het valt ook op hoe hard de band zich amuseert op het podium en hierdoor wordt de set alleen maar sterker. Brian Bell heeft het volledige concert een wonderbaarlijke smile op zijn gezicht en af en toe spelen de bandleden tijdens een solo ook heel dicht bij elkaar. Zo brengen ze na “My Name Is Jonas” een kort instrumentaal tussenstukje om nergens een stil moment te moeten hebben. Het zijn goeie vrienden en wij maken er voor één avond deel van uit.
Hoewel de meeste leden van Weezer er nog steeds als echte nerds uitzien, brengen ze allerminst nerdy muziek. Het is muziek die goed doorgaat en moet rocken.
Toch is dit niet voortdurend zo, hier en daar neemt de band wat gas terug. Dit valt vooral op bij de nieuwe songs die ze spelen. Deze spelen meer op een rustige vibe in en halen hierdoor ook het snedige uit de set. Met “Happy Hour” krijgen we wel een live première van een nieuw nummer. Ze brengen het op de piano (de enige song waarvoor hij eigenlijk gebruikt werd), wat op zich een vreemde keuze is, maar dankzij de grappige lyrics en de sferische outro, verdient het wel zijn plaatsje in de set.
Vervolgens krijgen we een vreemde cover. “Hey Ya” is niet meteen iets wat je door Weezer ziet gecoverd worden. De sfeer van de hele avond is wel zonnig en zomers, waardoor het eigenlijk wel in de set past. Opvallend ook hoeveel mensen de lyrics helemaal vanbuiten kennen.
Daarna volgen enkele stevige songs met “Undone (The Sweater Song)”, “Hash Pipe” en “Beverly Hills” die het diepere gitaarwerk boven halen. Bij die laatste doet Rivers zelfs een sombrero aan, een beetje humor is nooit ver weg. Het vreemdste nummer in de set is toch wel “Feels Like Summer”, de beats doen de zaal trillen en het is alsof we even bij een Imagine Dragons concert staan. Als dit dan ook nog eens gevolgd wordt door een cover van “I Took A Pill In Ibiza” van Mike Posner, vraag je je af of er mentaal iets mis is met de band. Gelukkig knallen ze hierna “Island In The Sun” door de speakers en brengen ze in de bis nog “Say It Ain’t So”, het beste nummer van de band naar onze mening. De gitaren gaan nog één keer door merg en been, het publiek springt nog één keer heel wild in het rond en Rivers haalt nog één keer zijn beste Frans boven.
Weezer maakte een geslaagde rentree in België en na zestien jaar lijken ze nog niet vergeten te zijn. Hoewel het publiek voornamelijk uit dertigers bestond, kende vrijwel iedereen alle lyrics uit het hoofd. Het werd een feest voor fans, liefhebbers van meezingers en iedereen die al graag eens zijn jeugd herbeleeft.
De set werd strak gebracht zonder ergens een steek te laten vallen (behalve bij de nieuwe nummers misschien). Een band die met plezier op het podium staat na zoveel jaar op het conto, het blijft straf en het zorgt er ook voor dat het publiek plezier beleeft en dat deed iedereen met overvloed.
Setlist: Mexican Fender - Surf Wax America - The Good Life - California Kids - Perfect Situation - (If You’re Wondering If I Want You To) I Want You To - Pork And Beans - Weekend Woman - My Name Is Jonas - Thank God For Girls - Happy Hour - Hey Ya (Outkast cover) - Undone (The Sweater Song) - Hash Pipe - Beverly Hills - Feels Like Summer - I Took A Pill In Ibiza (Mike Posner cover) - Island In The Sun
Bis: Say It Ain’t So
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
A Slice of Life is het project van o.a. Dirk Vreys (zanger bij The Cure tribute band The Obscure) en Guy Wilssens (gitarist bij Perverted By Language). Het begon in 2016 toen ze online begonnen samenwerken. Guy Wilssens had nummers liggen waar hij stem op wou en Dirk wilde daar wel aan meewerken. Er werd volk gezocht om een echte band te vormen en een aantal songs werden daarna in de Trix opgenomen. Dit voornamelijk om een visitekaartje te hebben en optredens te scoren.
De songs zijn dus hoofdzakelijk het werk van Dirk en Guy alhoewel het de bedoeling is om in de toekomst met de hele band nummers te maken. Op deze EP krijgen we postpunk en darkwave met een flinke portie jaren 80 invloeden. The Cure, Red Zebra en Joy Division zijn hier en daar aanwezig. Niet echt vernieuwend dus maar dat is geen erg want de songs zijn vermakelijk en onderhoudend.
Vijf tracks. Er wordt van start gegaan met “Panic Attack”. Een heerlijke en donkere track dat de overgang van punk naar wave begin jaren 80 doet herleven. Het refrein doet een beetje aan John Lydon denken. “Sorrow” is een traag opgebouwde song over de beslommeringen van een tiener. “Feel Like Crazy” bevat als rode draad een mompelende en ronkende bas. The Cure is nooit ver weg hier. Op “The Marionette” gaan ze verder op die ingeslagen weg met een breiwerk van gitaren doorheen de song geweven. “Restless Gods” gaat wat weg van hun grote voorbeeld en ze brengen invloeden van David Bowie en Peter Slabbinck in hun muziek. Fijne song.
A Slice of Life is een visitekaartje en een fijn startpunt voor een bandje dat potentie bezit om postpunk te doen herleven. We kijken uit naar meer.
William Souffreau stond met zijn band Irish Coffee in 1972 mee aan de wieg van de eerste Europese generatie hardrock, in de slipstream van Deep Purple, Uriah Heep, Golden Earring en Status Quo. Met “Masterpiece” hadden ze zelfs een Europese hit die nog steeds nazindert op YouTube. Originele exemplaren van de albums en singles uit die periode zijn intussen collectors items. Daarna speelde Souffreau in andere bands en ging hij solo. Zo bekend als met Irish Coffee werd hij niet meer, maar hij bleef op tijd en stond muzikale pareltjes afleveren.
Voor iemand die de 70 voorbij is en reeds bijna 50 jaar op het podium staat, klinkt zijn nieuwe album ‘Tobacco Fields’ verrassend modern en fris. Souffreau is geen songschrijver pur sang, maar zijn liedjes zijn catchy en de teksten zijn ouderwets duidelijk en helder van verhaallijn. Hij brengt de nummers ook met zoveel naturel en flair dat je niet anders kan dan je laten meedrijven op de vibe. In die verhalen valt op dat de Belg wel heel vaak achterom kijkt. Naar zijn schooltijd, naar zijn dorp/stad van vroeger, naar zijn vrienden en familie, naar zijn eerste bandje, … Maar zonder zelfmedelijden, wroeging of weemoed en steeds met een knipoog of een glimlach. Het vuur laait nog steeds hoog op en het regent gensters.
Ook muzikaal klopt het plaatje van elke song. Souffreau laat zich op ‘Tobacco Fields’ per song begeleiden door andere ‘oudgedienden’ en dat zijn niet de minsten: Jan Hautekiet, Jean-Marie Aerts, Walter Broes, Steven Janssens en Kloot Per W. Ook de huidige bezetting van het als trio heropgerichte Irish Coffee doet even mee.
Elk nummer van ‘Tobacco Fields’ klopt als een bus. Als Souffreau op “Take Me Home” een beetje naar de southern rock neigt, mag Hautekiet een orgelriedel toevoegen die zo uit een album van Lynyrd Skynyrd lijkt te komen. Als hij op “Schooldays” dezelfde afslag neemt als Shakin’ Stevens is er de staande bas van Erik Le Clercq die warm en diep de maat aangeeft. De psychedelische gitaar van Jean-Marie Aerts op “Crazy Old Town” doet je meteen denken aan Crosstown Traffic van Jimi Hendrix. Op The Blues is het Jan Oelbrandt die zijn slidegitaar alles een donkere toets geeft. “Every Story” klinkt als de single die Triggerfinger nog moet schrijven en “Walking The Dog” had zo op een album van de Queens Of The Stone Age kunnen staan. “The Emperor” moet wel het carnavalsnummer met het hoogste gehalte aan rock’n’roll zijn.
Een album zonder missers. Ouderwets vakmanschap.
Marilyn Manson… ooit een hype en een grote naam. Helaas voor de man staat zijn naam de laatste jaren synoniem met oppervlakkige muziek, middelmatige tot slechte optredens en roddels over zijn privéleven. Het zou dan ook gemakkelijk zijn om hier de man af te branden. Maar iedereen verdient een kans. Ook Manson. Dus we proberen dit allemaal te vergeten en met open visier te luisteren naar zijn nieuwste album.
Wat valt op na een eerste beluistering? Manson heeft in jaren niet meer zo vitaal en geïnspireerd geklonken. Hij spuwt zijn one-liners in het rond en klinkt kwaad zoals hij al een tijdje niet meer heeft gedaan. Op “Je$u$ Cri$i$” zingt hij dat hij songs schrijft om op te vechten en te vrijen. Dat klinkt goed maar lijkt mij vooral wat hoog gegrepen. Ok, op het vlak van teksten klinkt hij dus minder relevant en schockeert hij niet. Maar het is wel zo dat Manson terug songs weet te maken die geloofwaardig en duister klinken zoals bv op “Say10”. “Kill4me” drijft op een mooie bluesy-rock-riff en samen met de synths lijkt het op een donkere Depeche Mode track. Op “Saturnalia” smijt hij elementen uit de Glamrock en donkere New Wave door elkaar om tot een aangename en breed uitgesmeerde track te komen. De ballad “Blood Honey” wordt van de middelmaat gered door de industrial klinkende synthsounds. De titeltrack is een vrij catchy poprock song geworden en “Threats of Romance” sluit het album in stijl af.
Het tiende album van Marilyn Manson zal bij de fans op gejuich onthaald worden. De industrial rock en metal op ‘Heaven Upside Down’ is erg levensvatbaar. Als neutrale luisteraar kunnen we zeggen dat Manson terug een degelijk album heeft gemaakt dat probeert aansluiting te maken met zijn beste werk. Nu live nog wat bijspijkeren en we kunnen van een bescheiden comeback spreken.
Er is momenteel een groot aanbod van post punk ( aanverwante genres) platen. Dit zowel van nog actieve oude bands alsook van nieuwe en jonge bands. En als het om releases zoals deze hier gaat dan is dat dik ok voor mij.
Deze vijfkoppige Duitse band (Berlijn en München) bestaat sedert 2014 en is vrij actief. Met ‘Antagonism’ zijn ze reeds toe aan hun derde album. Ik heb een groot enthousiasme wanneer het om Bleib Modern gaat. Waarom? Ze slagen erin om zich te onderscheiden van het gros van de post punk bands. Ze linken elementen uit de indie en alternatieve hoek aan de meer traditionele post punk waardoor we een fris geluid krijgen. De vocals klinken markant. Het gitaargeluid is meestal typisch post punk maar soms gaan ze ook andere richtingen opzoeken. Bijvoorbeeld in “Mirror” waar een acoustische gitaar de song komt openen en begeleiden. Hier krijgen we invloeden en een geluid dat richting The Triffids en de jonge David Bowie uitgaan. Machtige song. Net als “Sunless” trouwens. Maar er staan nog pareltjes tussen. “Anxiety” heeft een heerlijke wenende gitaar en zang waar radeloosheid uit weerklinkt. “Self-loathing” is vrij poppy en heeft een gitaar en baslijn dat wat aan de jonge Editors doet denken. “Blue Avowal” is, net als opener “Gray Dawn”, een wat aparte song tussen de rest. Hij begint met synths die een soort van ambient/drone sound laten weerklinken om dan langzaam de song op te bouwen. Op “Oath” durven ze experimenteren wat leidt tot een geslaagde instrumental.
Variatie en durven afwijken van de platgetreden paden zorgen ervoor dat deze release meer dan het ontdekken waard is.
Luc Waegeman (Lucce W) is Wagonman en samen met Bert Blaastaal Lezy hebben ze terug met hun projectje een release gemaakt. Luc Waegeman was vroeger ook coördinator en programmator van de Kinky Star in Gent (waar veel jong en onbekend talent, nog steeds, hun kans krijgen).
De tracks werden terug live opgenomen tijdens een sessie op Radio Centraal (Antwerpen) begin 2017. “Kabouterleesplankje” is de openingstrack en de eerste single uit dit zeven tracks tellende album. Het vertrekt vanuit een groove aangestuurd door een brommende bas en overstuurde synths. Je hoort een lerares woordjes uitspreken waar nu en dan een beetje mee gespeeld wordt. Op “Kut Peeters” wordt met verse en reverse van een spoken-word performance gespeeld. De synths geven het geheel een vreemde sfeer mee. De track is mooi opgebouwd. Dit procedé wordt in de overige tracks herhaald. We kunnen stellen dat we spoken words in de vorm van samples krijgen waar mee geknipt en geplakt werd. De muziek is voornamelijk electro waar duchtig mee werd gespeeld. Dat levert een aantal leuke momenten op. Het zorgt ervoor dat het toch de moeite loont om dit te ontdekken. Een boodschap moet je er niet achter zoeken. Het is vooral spelerlei, absurditeit (iets waar we wel voor te vinden zijn) en een dosis gekte gegoten in zeven tracks. Eigenlijk zes want nummer zeven is een nawoordje. Denk aan Arbeid Adelt of Jonas Geirnaert maar dan in overdrive.
Enkel verkrijgbaar als cassette en digitaal. Een curiositeit.
De Zweedse metalformatie The Great Discord brengen progressive death-pop. Voor wie zich daar niets kan bij voorstellen: denk aan de door mysterie omgeven melodische metalband Ghost, die overigens net als The Great Discord uit de stad Linköping komt. Toch zijn de bands geen kopie van elkaar, zo blijkt uit het pas uitgebracht The Rabbit Hole’ van The Great Discord, hoewel ze beiden in dezelfde flow zitten.
The Great Discord heeft misschien iets minder aandacht voor melodie, speelt iets agressiever (vooral in de gitaarstukken) en heeft met Sofia Kempe een knappe zangeres in huis. The Great Discord heeft dan weer minder mysterie om zich heen dan Ghost en minder vlot meezingbare stukken. Maar via het tekstvel krijg je wel mooi het bekende verhaal van Alice in Wonderland van Lewis Carrol. The Great Discord is niet de eerste band die zich aan een interpretatie waagt, maar bepaalde hoofdstukken weten ze mooi te vatten in één of meer songs.
Muzikale hoogtepunten zijn “Omen”, met een solo van Mark Holcomb van de Amerikaanse band Periphery, en de prachtig uitgewerkte ballade “Neon Dreaming”, waarin Kempe eens voluit emotie kan leggen. Andere knappe tracks op dit album zijn “Darkest Day”, “Cadence” en ”The Red Rabbit”.
Desertfest 2017 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2017
Trix
Antwerpen
2017-10-13 t/m 2017-10-15
Yentl Stée
In het weekend van 13-15 oktober werd de Trix wederom ondergedompeld in een combinatie van muziek die aankomt als een sloophamer, langharig schorriemorrie en een walm van rook met een wel heel speciale geur.
dag 1 – vrijdag 13 oktober 2017
Op vrijdag 13 oktober startte ondergetekende met de lange, gevaarlijke reis vanuit Brugge naar Antwerpen. Deze reis omvatte vele gevaren, romantiek en filosofische inzichten die de maatschappij volledig zouden kunnen veranderen. Jammer genoeg ben ik te lui om dat uit te schrijven en zal ik onmiddellijk aan de review beginnen.
Bij het aankomen op Desertfest was All Them Witches al hun bluesy psychedelische rock op het publiek los te laten. Dat All Them Witches niet zomaar een klein bandje meer is was duidelijk aan de opkomst. De mainstage was goed gevuld en het was vrij moeilijk om dicht bij het podium te geraken. Helaas wisten ze me niet echt te boeien, alhoewel het muzikaal allemaal in orde was kwam het voor mij nogal saai over. Dat ik nog maar net toegekomen was en geërgerd door die eeuwigheid op de trein te zitten (ehm, ik bedoel door mijn verbazingwekkend avontuur) zal wel een invloed gehad hebben. Toen het bijna tijd was voor Grime om te beginnen besloot ik maar te vertrekken. Vertrekken uit de zaal ging vrij vlot, er was zichtbaar minder volk dan bij aanvang van de show.
Toen ik aankwam in de kleine zaal was het al vrij snel duidelijk dat het zowel een zegen als een vloek was dat Grime (de Italiaanse sludge band, niet de pop-artiest genaamd Grimes) daar kon spelen. De zaal was goed gevuld en voelde warm en zweterig aan. Perfect voor zo’n smerige muziek. Iets minder perfect is dat ik naast één van de speakers belandde en m’n gehoorhaartjes flink moest martelen. Grime was voor mij een onbekende naam, dat ze op tour waren met (16) was voor mij echter reden genoeg om ze te gaan bekijken. Dit was een goeie beslissing, Grime bevindt zich aan het zwaardere uiteinde van het sludge-spectrum en moet zeker niet onderdoen voor grotere namen in het genre. Niet moeilijk dat ze genomineerd werden voor sludge-album van het jaar (2015) door Cvlt Nation.
Tijd voor een andere naam waar ik al reeds bekend mee was, maar eigenlijk nauwelijks beluister. Dat Lowrider één van de beste bands binnen het desert rock-genre is maakt de schaamte des te groter dat ik er eigenlijk nooit naar luister. Onterecht zo blijkt want Lowrider wist een indrukwekkende show neer te zetten. Ze lijken niet echt in dezelfde val te lopen als hun collega’s in het genre en weten tijdens de show alles fris te doen klinken terwijl ze toch het typisch repetitieve weten te behouden. Indrukwekkende show alhoewel enkele medetoeschouwers mij wisten te vertellen dat ze het eigenlijk maar wat saai vonden.
Er was één naam die je de hele dag kon horen als band waar iedereen naar uitkeek, namelijk Radio Moscow. Dat hun bluesy rock populair is nogal een understatement. Wanneer ze bijna moesten beginnen zag je de zaal in een mum van tijd vollopen en kon je gewoon niet meer binnen. In ieder andere zaal van de Trix was er zo goed als niemand meer. Goed nieuws voor mij want ik vind ze namelijk behoorlijk saai en ze speelden zo goed als op hetzelfde moment als (16), de allereerste sludge band die ik ooit aan mijn 14 jaar beluisterd heb en in de afgelopen 11 jaar nog geen enkele keer live heb kunnen zien. De keuze tussen wat vroeger naar (16) gaan en een goed plaatsje bemachtigen of geplet staan tussen enkele zwaarlijvige, zweterige mannen om dan vervolgens het grootste deel van (16) te missen omdat ik nooit uit die zaal zou geraken was snel gemaakt. Een slechte keuze was het niet want ik heb de beste show die ik tot dan op Desertfest heb gezien meegemaakt. De muziek van (16) kun je nog het best omschrijven als sludgecore. Trage, harde, smerige riffs die afgewisseld worden met iets snellere riffs, maar minstens even smerig en hard. Het duurde dan ook niet lang tegen dat er een stevige pit ontstond, iets dat niet zo vaak voorkomt op Desertfest, en het was zonder twijfel de hardste die ik al op dit festival heb meegemaakt. Beste organisatoren van Desertfest, ik hoop dat jullie ervoor zorgen dat (16) er volgend jaar weer staat. Indien jullie niet aan mijn eisen voldoen zullen er gevolgen zijn, verwacht je dan maar aan een sterk teleurgestelde blik!
Afsluiter van de avond was Steak Number Eight. Aangezien ik deze review in het Nederlands aan het schrijven ben, is een inleiding niet echt nodig want zelfs mijn oma heeft al van ze gehoord (wat behoorlijk indrukwekkend is aangezien ze uitsluitend naar iets genaamd ‘familieradio’ luistert). Sinds ik ze de eerste keer zag op Graspop , zag ik ze op ieder optreden groeien en dat zijn er behoorlijk wat. Op Desertfest braken ze niet met deze traditie, maar gooiden ze er nog een stevig schepje bovenop. De Canyon-stage zat afgeladen vol dus er was al niet veel nodig om het publiek te doen ontploffen, Steak Number Eight zorgde ervoor dat het publiek zo hard ging dat ze waarschijnlijk zich mogen verantwoorden voor het Europees hof voor de rechten van de mens. Ook is het altijd leuk om te horen dat een band een boodschap brengt die iets verder reikt dan ‘racisme is slecht’ of ‘legalize drugs and murder’, maar een boodschap brengt die je doet nadenken over jezelf, het bestaan en de menselijke geest. Gabber ben je immers niet voor even, maar voor het leven...
dag 2 - zaterdag 14 oktober 2017
Door problemen met mijn slaapplaats en mijn wens om niet in Antwerpen op straat te slapen kwam ik net op tijd aan voor Stoned Jesus en moest ik helaas The Vintage Caravan missen, een band waar ik behoorlijk hard naar uitkeek. Of het nu aan mijn teleurstelling lag dat ik ze moest missen of aan het feit dat ze nu in de grote zaal stonden ipv de kleinere zaal boven enkele jaren geleden, het optreden van Stoned Jesus kan ik nog het best beschrijven als ‘meh’. Ik kan niet echt zeggen dat ze slecht gespeeld hebben, gewoon saai. De lijn tussen dromerig, rustig en levenloos, slaapverwekkend is soms zeer dun. Stoned Jesus had deze keer de pech dat ze naar mijn mening aan de verkeerde kant van de lijn stonden. Het publiek leek er echter een andere mening op na te houden en amuseerde zich kapot.
Tegen wat noise rock/metal zeg ik nooit nee dus uiteraard was ik aanwezig bij Unsane. Ze wisten een goeie set neer te zetten en vulden netjes alle verwachtingen in. Echt hoogtepunten of speciale momenten waren er niet echt, desondanks kwam de show helemaal niet routineus of geforceerd over. Indien dit toch één van hun mindere shows bleek te zijn ben ik wel benieuwd hoe een goeie show dan klinkt aangezien ik nu al onder de indruk was.
Eindelijk tijd voor de band waar ik het meest naar uitkeek op zaterdag, namelijk Windhand (sorry Graveyard). Voor wie duidelijk dringend naar goeie muziek moet beginnen luisteren, Windhand is een Amerikaanse doom-band die de termen ‘traag’ en ‘hypnotisch’ naar nieuwe hoogten heeft getild. In combinatie met de ronduit fantastische vocals van Dorthia Cortrell heeft deze band sinds 2008 netjes ieder andere band in het genre irrelevant gemaakt. Een optreden van Windhand is dan ook niet zomaar een optreden, het is een belevenis. Niet dat er een grote show gemaakt wordt, het optreden is al even minimalistisch als de muziek zelf en dat maakt het net perfect. Zelf eens een optreden van meepikken is dus de boodschap want ik kan onmogelijk neerschrijven hoe fantastisch het was.
Dat Graveyard dit jaar als headliner aanwezig was een verrassing was is nogal een understatement. Voor wie niet weet waar ik het over heb, vorig jaar hebben ze vlak voor het festival besloten om ermee te stoppen wegens persoonlijke problemen binnen de band. Het was koffiedik kijken of dit definitief was of niet en indien ze terug samen zouden spelen zou dit waarschijnlijk wel nog even duren. Vrij kort erna waren ze echter terug actief en nu hebben ze hun beste show dat ik ze al heb zien geven neergezet op de Desert stage. Dat er zo kort geleden nog zoveel problemen waren dat ze moesten splitten , was totaal niet te zien aan hun optreden. Integendeel, als er iemand was die zich harder aan het amuseren was dan het publiek was het wel de band zelf. Een fijne afsluiter voor wat voor mij toch de minste dag van het festival was.
dag 3 - zondag 15 oktober 2017
Aangezien ik er de afgelopen dagen iedere keer in geslaagd ben om een band te missen die ik graag wou zien , besloot ik vandaag er voor te zorgen dat ik zeker op tijd was. Dit zorgde er wel voor dat ik me moest zien bezig te houden tot Monolord begon. Big Fat Lukum was hiervoor perfect en mag zich tot de verrassing van het festival rekenen. Deze jongens kwamen blijkbaar uit Namen en mogen zich van mij tot rijzende sterren binnen de Belgische stoner-scene rekenen want indien ze geen erkenning krijgen na dit optreden… Muzikaal neigen ze naar de snellere kant van stoner rock met een vleugje sludge waarmee ze een uniek geluid weten te maken die gewoon perfect is om een feestje op te bouwen. Als ik het goed begrepen heb zou hun nieuwe plaat bijna moeten uitkomen of is die net uit … en indien ze op album even vet klinken als ze live klinken…
Iedere Desertfest is er wel een band die een betere show speelt dan iedere band die ooit voor hen op Desertfest gespeeld heeft. Het gebeurt echter zelden dat dit tweemaal gebeurt, maar Monolord slaagde er in om (16) van hun pas veroverde troon te stoten. Monolord is zo één van die bands waar ik het moeilijk mee heb om op album te beluisteren, ik mis altijd iets. Om één of andere reden klinken ze op album gewoon niet als Monolord. Live zou ik ze echter iedere dag kunnen bekijken. Niet dat er eigenlijk zoveel variatie in hun shows zit, net zoals op iedere show sloegen ze je gezicht in met hun loodzware songs om je vervolgens als een vlek achter te laten op de vloer met “Empress Rising”. Het is echt moeilijk om te beschrijven hoe ze er toch in slagen om iedere show harder en dromeriger te maken dan de vorige, ik kan al niet wachten tot de volgende.
Een band die tegelijk een goeie show neerzette, maar toch teleurstelde. Het kan ook want dat is exact wat Church of Misery wist te doen. Deze doom-band rond bassist Tatsu Mikami is zo goed als mijn favoriete band uit Japan. Ook live weten ze altijd te scoren en dat deden ze nu ook. De heerlijke grooves die hun sound kenmerkt waren er en het was niet moeilijk om weg te dromen in hun muziek. Bij ieder andere band zou ik dit een fantastische show gevonden hebben, maar bij Church of Misery was de kwaliteit van de show betrekkelijk veel lager dan andere keren dat ik ze aan het werk zag en ook de sfeer die ze op album brengen kwam helemaal niet over. Ik ben er nu nog altijd niet uit of ik meer teleurgesteld ben dan dat ik me geamuseerd heb of niet.
Moest dit stukje review enkel bestaan uit ‘Saint Vitus’ zou dit al voldoende moeten zijn voor iedereen die ze ook maar ooit eens aan het werk heeft gezien. Net zoals Pentagram zijn ze één van de bands die aan de basis van doom metal lag, maar nooit echt helemaal is doorgebroken. Wat Saint Vitus onderscheidt van de andere pioniers is de punk-sfeer die rond deze band hangt. Ik weet niet wat het juist is, muzikaal klinkt het immers gewoon als pure doom, maar toch is het er. Indien je deze review aan het lezen bent en er niet was, je hebt het optreden van je leven gemist. Ze zijn misschien niet meer de jongste, maar ze vertoonden meer leven op het podium dan heel wat van hun jongere collega’s deze editie.
Vreemde eend in de bijt deze editie was toch wel Spirit Valley, ik kan letterlijk niet beschrijven hoe ze klinken. Een unieke mix tussen psychedelische rock en elektronische elementen? Dit dekt de lading echter compleet niet. Zelf noemen ze hun stijl ‘Doomshine Boogie’ en alhoewel dit letterlijk nergens op slaat past het toch perfect bij hun stijl. Dat ze wat uit de toon vielen was wel duidelijk, alhoewel de zaal aanvankelijk goed gevuld was , dropen langzaam maar zeker meer en meer mensen af. Degene die achterbleven leken echter de muziek volledig te snappen, ik kan hun optreden niet anders omschrijven dan ‘dansen en dromen’. Zeker voor herhaling vatbaar.
Is er een uniekere band dan The Melvins? Waarschijnlijk, maar toch… Er is maar één band die klinkt als The Melvins en dat zijn ze zelf. Ze weten zodanig veel verschillende invloeden bij elkaar te plakken op een belachelijk chaotische wijze en op één of andere manier komt er toch fantastische muziek uit. Hun show beschrijven is niet echt makkelijk. Hun show was net als hun muziek uniek, chaotisch en onvergetelijk. Normaal zou een optreden als dit 4 alinea’s krijgen, ik kan echter gewoon niet op de woorden komen om het te beschrijven. Jammer genoeg kwam de hartverscheurende keuze om het optreden volledig uit te kijken of wat vroeger te vertrekken om een goed plaatsje bij Conan te bemachtigen en ik ben echt wel een gigantische Conan-fan…
Deze editie waren er al twee bands die beter waren dan iedere band die ooit voor hen gespeeld heeft op Desertfest. Ze slaagden er zelfs in om Conan van hun troon te stoten, een band waar ik op de eerste editie met een bijbel zat naar te zwaaien die ik ‘geleend’ had uit het hotel. Conan neemt echter geen genoegen met een tweede plaats en besloot hun positie van ‘beste band op Desertfest ooit’ terug te nemen. Tegelijk deden ze dit op een manier dat geen enkele andere band dit kan overtreffen zonder het universum spontaan te doen imploderen. Conan was zo belachelijk hard, zwaar en smerig dat iedere molecule in mijn lichaam nog aan het beven is. Ik heb zo mijn twijfels of die zwaartekrachtgolven die onlangs gedetecteerd werden echt wel afkomstig zijn van een botsing tussen twee neutronen-sterren en niet gewoon een Conan show was.
unnen we weer spreken van een geslaagde editie van Desertfest? Ja. Slaagden ze er in om zichzelf terug te overtreffen? Absoluut. Is het mogelijk om dit volgend jaar te overtreffen of kan het nu enkel nog maar bergaf gaan? Ik kan mij geen enkele manier voorstellen hoe ze dit beter kunnen maken, maar dat kon ik alle andere jaren ook niet en toch lukte ze het. Het enige waar ik over ga blijven klagen is iets waar de organisatoren zelf weinig aan kunnen veranderen, accommodatie blijft iets moeilijks en prijzig. Maar wie weet, ze hebben me al met alles kunnen verrassen dus misschien komt er hier ook volgend jaar verandering in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2017/
Organisatie: Desertfest, Belgium
Het Depot Leuven: concertinfo 2017 - 2018
New
21 + 22-10 Morgan Heritage, Collie Buddz
25-10 School Is Cool
31-10 Galaxie’s nightshift
06-11 Reverend and The Makers
24-11 De Mens
25-11 De Mens
29-11 Poppunt session
30-11 Coely
10-12 Tom Grennan
11-12 Sundara Karma
20-12 Gers Pardoel
21-12 Coely (extra show)
04-12 Pale Grey
19-12 Tricky
03-02 Allez Allez
08-02 Girls In Hawaii
14-02 Stef Kamil Carlens
17-02 The Mavericks
22-02 Fleddy Melculy
13-04 Jools Holland & his Rhythm & Blues Orchestra
17-04 The Blind Boys Of Alabama
Events
17-10 Epica, Mayan, King Hiss
18-10 Tin Fingers
19-10 Gary Numan
20-10 Nouvelle Vague, Joon Moon
22-10 Collie Buddz
24-10 Témé Tan , Esinam Dogbatse
26-10 The Selector , The Beat
27-10 Amber Run
28-10 Stuff., Jtothec
30-10 Lery Sanchez
02-11 Heather Nova – Oyster live-
03-11 Dream Syndicate
04-11 Ron Pope
05-11 Leuven Blues presents Jonny Lang, Benjamin Booker
07-11 Spinvis
08-11 The Residents (ism Sinner’s day)
09-11 Christian Scott
10-11 The Horrors
11-11 Breaking barriers: Red Zebra, Struggler, The Bollock Brothers, Donder, Hel & Hagel
13-11 Ephemerals
14-11 Millionaire
15-11 Isolde
16-11 Cool presents Trombone Shorty & Orleans Avenue, Jeangu Macrooy
17-11 Jasper Steverlinck
18-11 5 Y TNGRM: Alia + DTM Funk
19-11 The Colorist Orchestra & Lisa Hannigan
22-11 Bart Peeters (xtra show)
27-11 Medicine Tribe presents Nahko: My name is Bear
05-12 Wim Mertens
07-12 Cool presents Ibeyi
08-12 Warhola
12-12 High Hi (ikv Autumn Falls)
13-12 Channel Zero
14-12 Yevgueni
15-12 Tjens Matic
19-01 Stijn Meuris – Tirade 2.017
23-01 Depedro
15-02 Kraantje Pappie
21-11 Tsar B
Wetenswaard
28 BANDS GESELECTEERD VOOR PRESELECTIES ROCKVONK
De jury van ROCKVONK selecteerde 28 bands voor de vier regionale preselecties van september in Glabbeek, Sterrebeek, Kessel-Lo en Halle.
ROCKVONK, het tweejaarlijkse Vlaams-Brabantse pop- en rockconcours van de provincie Vlaams-Brabant en muziekcentrum Het Depot, is niet zomaar een muziekwedstrijd. 'Het is de start van een twee jaar durend traject waarin coaching en begeleiding centraal staan. En niet alleen voor de winnaar. Alle finalisten kunnen rekenen op die ondersteuning. Uiteraard liggen er voor de top 3 nog wat extra’s in de prijzenmand. ROCKVONK is kortom een stevige push voor ons jong muzikaal talent’, zegt Tie Roefs, gedeputeerde voor jeugd.
De demojury beluisterde deze zomer een 80-tal inzendingen en selecteerde daaruit 28 bands die het beste van zichzelf zullen geven tijdens één van de 4 regionale preselecties in Vlaams-Brabant.
DE 28 GESELECTEERDE BANDS
Bonzo, Capibara, Chris Loan, Denali Wrench, Emperors Of Decay, Ferguson, Hazy Way, ILIAS, Jakomo, Linde, Major, Olde Souls, Raman., Rewind Productions, R-mind, Sagittarius V, She bad, SHOESHINE, Simon Cornelis, Sitse, Skope B, Soundrascalz, Sweetsalt, Tea With Tigers, The Infantry, Thyself, TukTukThailand, Winters.
DE REGIONALE PRESELECTIES
• Vrijdag 22/9: Jeugdhuis Bunker in Glabbeek
• Zaterdag 23/9: Jeugdcentrum De Kazerne in Halle
• Vrijdag 29/9: Jeugdhuis Sojo in Kessel-Lo
• Zaterdag 30/9: Jeugdclub Tonzent in Sterrebeek
De voorrondes zijn gratis voor het publiek. De line-up wordt bepaald door middel van loting op de avond zelf.
16 bands stoten door naar de halve finales waar er 8 finalisten geselecteerd worden. Deze 8 bands zullen uiteindelijk na een intensief coachingsweekend op 2 december strijden in dé grote finale in Het Depot.
Meer info: www.rockvonk.be
NIEUWE ARTIST IN RESIDENCE: ALIA
Elk jaar haalt Het Depot een aantal interessante bands en muzikanten in huis. Wie het kwaliteitslabel 'artist in residence' krijgt opgeplakt, geniet van de know-how van Het Depot om de muzikale carrière een duwtje in de rug te geven.
Eli Goffa werd ontdekt tijdens één van onze legendarische Open Mic-avonden en krijgt sinds oktober 2017 onderdak in Het Depot als artist in residence.
Depot Academy – zie info site
Info Cursussen – Workshops - check de site
Open mic – zie info site
New Artist In Residence : Talentontwikkeling – Willow – Hydrogen Sea – Tout va bien – Esther & Fatou
Friendly Card
Info http://www.hetdepot.be
Dweezil Zappa – 50 Years of Frank
Dweezil Zappa
Bozar (PvsK)
Brussel
2017-10-16
Sam De Rijcke
Je kan er van uitgaan dat Dweezil Zappa zo om de twee jaar wel eens met zijn gevolg in België passeert. Tegenwoordig mag hij dat niet meer doen onder de naam Zappa Plays Zappa. Gek eigenlijk, dat een artiest zijn eigen familienaam niet meer mag gebruiken zoals hij dat zelf wil. Het zou te maken hebben met auteursrechten. Met geld dus, U moet weten dat de merknaam Zappa niet alleen uit artistiek oogpunt van onschatbare waarde is.
Maar goed, het maakt niet uit welke naam het beestje draagt, het is een ontegensprekelijk feit dat hier wel degelijk puur Zappa bloed door de aderen stroomt, en dat er met dat bloed een hoop talent is meegegeven.
Dweezil heeft door de jaren heen voor iedere tournee telkenmale een verschillende setlist samengesteld uit die onuitputtelijke catalogus van Frank. Ook nu weer stonden enkele onvervalste klassiekers op de playlist, maar evenzeer ook een reeks obscure en niet zo voor de hand liggende tracks. Precies dat maakt het voor de fans interessant om er steeds opnieuw bij te zijn.
Onder de noemer ’50 Years Of Frank’ koos Dweezil weer voor een marathonoptreden van om en bij twee en een half uur waarin hij, omringd door een stelletje klasbakken, zigzag doorheen het enorme oeuvre van vader surfte.
Het begon met de gekte, de bizarre humor en de ongerijmdheid van de ongeëvenaarde Mothers Of Invention, een unieke bende die destijds in de jaren zestig haaks stond op de hele hippie beweging en voor een soort Monthy Python-achtige absurditeit zorgde waar een groot deel van de wereld nog niet klaar voor was. De compleet maffe stemmetjes en zotte capriolen van “It Can’t Happen Here”, de gestoorde doowop van “You’re Probably Wondering Why I’m Here”, de ironie van de sixties pastiche “Any Way The Wind Blows”, de rare stemmetjes in het obscure “Mom & Dad”, … allemaal tijdloze en dwarse kunstwerkjes die vanavond nog eens aantoonden hoe ver The Mothers hun tijd vooruit waren.
Naarmate de avond vorderde kwamen meer en meer staaltjes van majestueuze muzikale klasse bovendrijven. Dweezil etaleerde zijn gitaarkunsten met een stel verbluffende solo’s in de seventies pareltjes als “Cosmik Debris”, “Zomby Woof” en een fantastisch “Inca Roads” dat hier ruim een kwartier lang Zappa gekte en virtuoze hoogstandjes van zowat de voltallige band samenbracht.
Ook “Let’s Move To Cleveland” uit Zappa’s latere periode mocht languit schitteren met onder meer een fenomenale sax solo van Sheila Gonzalez, de extreem getalenteerde dame die nu al jaren met Dweezil het podium deelt.
Verder had Dweezil’s band ondertussen toch enkele wijzigingen ondergaan. Nieuwkomers als zangeres Cian Coey en gitarist David Luther zorgden voor een nieuwe wind en enkele aangename accentverschuivingen. Zij hadden hun deel van het Zappa repertoire danig onder de knie en zorgden beiden voor een reeks vocale hoogstandjes in onder meer een prachtig “Village Of The Sun” en een grappig “Dinah-Moe Humm”. Met de heerlijk geschifte blues “What Kind Of Girl Do You Think We Are” werden hun kunstjes nog eens ten top gedreven.
David Luther kreeg bij momenten de weg vrij van Dweezil om met een paar heerlijke solo’s uit te pakken, hij bleek ook nog eens een begenadigd leadgitarist te zijn.
Het moest trouwens niet allemaal Zappa-muziek zijn vanavond. We hadden al een hoogst origineel “James Bond Theme” achter de kiezen en elders in de set had Dweezil leukweg enkele flarden AC/DC, Phil Collins en zelfs Wham fijntjes in de songs gedropt.
De band ging er tenslotte uit met een dijk van een cover. “I Am The Walrus” van The Beatles kreeg een uiterst potente versie mee met de ronduit indrukwekkende strot van Cian Coey op de voorgrond.
Wederom een geweldige Zappa avond waar de fans (of freaks, zoals u wil) van smulden.
Dweezil’s regelmatige passages zijn de beste manier om die onsterfelijke muziek op de internationale podia te houden. Dat hij het nog lang mag blijven volhouden.
Organisatie: Bozar (PvsK), Brussel + Greenhouse Talent
Gordon Downie overleden (1964-2017)
‘We lost one of the very best of us’, zei een zichtbaar aangeslagen premier Justin Trudeau gisteren naar aanleiding van het overlijden van Gordon Downie op 53-jarige leeftijd. De zanger van Canada’s rockgeweten The Tragically Hip is niet meer. Het einde kwam niet onverwacht: toen in 2016 bekend werd dat hij een ongeneeslijke vorm van hersenkanker had, aarzelde de band niet en werd er nog een laatste tournee op poten gezet. Die eindigde indrukwekkend op 20 augustus 2016 in Kingston, de thuisbasis van The Hip. Het concert werd live uitgezonden en door twaalf miljoen Canadezen gevolgd. The Hip was rock royalty van de bovenste plank.
Zanger, tekstdichter, schrijver en activist Gordon Edgar Downie was van 6 februari 1964. Op twintigjarige leeftijd richt hij met vier schoolvrienden The Tragically Hip op, de band zou altijd in dezelfde bezetting blijven spelen. Het debuutalbum Up To Here (1989) laat ronkende onderbuikrock met folkinvloeden horen die opvalt door de eigenzinnige voordracht en poëtische teksten van Downie. Daar voegt hij op het podium een bijna maniakale performance vol theatrale elementen aan toe, wat The Hip snel tot een gewilde live act maakt. De band breekt gelijk door in Canada en met Road Apples (1991) en Fully Completely (1992) lijken ook de Verenigde Staten en Europa voor de bijl te gaan. Die opmars stokt midden jaren negentig echter. Echt groot werden ze buiten Canada nooit, maar wie The Hip eenmaal live aan het werk had gezien, was verkocht.
Jarenlang kon je de klok er bijna op gelijk zetten: eens in de twee jaar verscheen er een nieuw album, en nadat de arena’s en hockeystadions thuis waren platgespeeld kwam The Hip voor een handvol shows naar Nederland. Paradiso was altijd uitverkocht, The Hip had hondstrouwe fans. Tijdens hun eerste Europese tournee speelde de band op 24 mei 1991 voor 328 betalende bezoekers in de Metropool in Hengelo. ‘I remember Buffalo, I remember Hengelo’, zong Downie een jaar later in At The Hundredth Meridian. Vanaf dat moment sloten de Lage Landen The Hip definitief in het hart. Ze keerden nog één keer terug naar Hengelo, op 28 juni 2013. Het zou de één na laatste show op Nederlandse bodem worden. De allerlaatste was een dag later in – hoe kan het ook anders – Paradiso.
Tot aan Phantom Power (1998) is het muzikale oeuvre bijna feilloos, daarna volgde vooral meer van hetzelfde. Uitgeblust klonk The Hip nooit, ook de onbedoelde zwanenzang Man Machine Poem van vorig jaar is nog de moeite waard. Maar de krakers die je elke keer weer naar een optreden toelokte, komen uit de eerste periode: New Orleans Is Sinking, Little Bones, Twist My Arm, Courage, Locked In The Trunk Of A Car, Grace Too, Ahead By A Century, Poets, Bobcaygeon, daar kwamen ze live toch maar moeilijk onderuit.
Het tragische aan The Hip was natuurlijk dat hun status in eigen land in geen verhouding stond tot hun roem daarbuiten. In Canada behaalden negen van de dertien albums de top van de hitlijst, de meeste zijn met multi-platina of diamant (meer dan een miljoen stuks verkocht) bekroond. Er is wel gezegd dat The Tragically Hip té Canadees was. Gordon Downie stopte zijn teksten vol met Canadese referenties, de band is er niets minder dan cultureel erfgoed en ontving er hoge onderscheidingen. The Hip maakte Canada trots op zichzelf.
Downie hield van zijn land maar moest niks van nationalisme hebben. Hij bracht de minder mooie kanten van de Canadese geschiedenis onder de aandacht en zette zich actief in voor de positie van minderheden en het milieu. Zijn vorig jaar uitgebrachte soloplaat Secret Path handelt over de discriminatie van de inheemse bevolking in het land. Downie bleef het afgelopen jaar doorwerken: eind deze maand verschijnt er nog een album van hem, Introduce Yerself. Hij had vertrouwen in de goede bedoelingen van Canada’s huidige premier Justin Trudeau en de twee werden zelfs vrienden. Dat was goed te zien toen Trudeau gisteren liefdevol over hem sprak. ‘We are less as a country without Gord Downie in it’, zei hij met tranen in de ogen.
Hij laat zijn vrouw Laura (die zelf kanker overleefde) en vier kinderen achter. De muziekwereld verliest aan Gordon Downie een zeldzaam charismatische zanger en tekstschrijver. Maar Heaven Is A Better Place Today.
(Bron: OOR – http://www.oor.nl)
The Rolling Stones - Wat is dat toch met die Rolling Stones?
The Rolling Stones
Gelredome
Arnhem
2017-10-15
Lode Vanassche
Ik ben een verdoemde en verdomde Rolling Stones fan. Naast mijn eeuwige liefde Lou Reed, die naar de eeuwige knorpotvelden is gestuurd, beheerst dat stelletje Peter Pans al heel mijn leven. In 1984 ging ik voor de eerste keer de laatste keer naar The Stones. Blij als een kind moest en zou iedereen het willens nillens vernemen dat ik een ticket had voor Arnhem op 15 oktober. In de moshpit dan nog. De elfde keer nog maar. En toch: eigenlijk trekken deze heren op geen kloten.
We krijgen uiteraard heel sterke songs voorgeschoteld: Een ‘best of’ met als fantastische opener “Sympathy” – wat een explosie – tot afsluiter “Satisfaction”, met als extra sausje een drietal nummers uit ‘Blue and Lonesome’. Kwestie van de cirkel rond te maken. Het zijn tenslotte bluesgasten.
Ik heb nooit dat arrogante smoelwerk van Mick Jagger kunnen uitstaan. Naast het feit dat ik hem niet eens een goede zanger vind, moet ik ook niets weten van zijn verwijfd jetsetgedoe en zijn geflirt met de nieuwe adel. Hij is toch alles geworden waar hij vroeger tegen was? Ok hij durft er wel eens naast zingen, maar nu ook huppelt onze zeventiger over een podium als een kalfje dat voor het eerst op de weide losgelaten wordt. Keith en Ronny kunnen er best mee door. Keith slaat er nog altijd met glinsters in de ogen graag eens een akkoordje verkeerd aan. Ron doet het deze keer zonder peuk in de mond. Ze blijven oerrockers van de eerste generatie en blijven dat jongensachtige, die kwajongensstreken in zich hebben. Neen, ik wil het nu niet even hebben over een of ander palmboomavontuurje , of het leegsnuiven van vaders urne. Neen, sla er maar even “Shine a light” op na, geregisseerd door de al even eeuwige puber Scorcese. Toen Clinton perse de Stones wou spreken, was his coolness Charlie in zijn wiek geschoten omdat hij wou spelen en deed Mick zo plechtstatig als hij maar kon. Ronny bejegende Bill als was het dat ze al sedert de kleuterschool beste maatjes waren, terwijl Keith met glinsters in zijn ogen hem verltelde hoe ‘bushed’ hij wel was.
De koelste aller Stones blijft onze strak in het pak gehesen Charlie. Als een ware leraar geschiedenis flaneert hij al heel zijn leven met de typische Britse flegmatiek en beleefdheid door het leven. Hij beschouwt de Stones nog altijd als zijn hobbygroepje en beschouwt hij Jagger nog steeds als zijn zanger. Kortom: zonder Charlie geen Stones. Sec drumt hij alles vakkundig bij elkaar en je kom hem nu en dan eens op een glimlach betrappen. Wereldklasse dus.
Waarom dan die onvoorwaardelijke liefde voor dat groepje? Pure Gestalt, mensen. De Stones zijn meer dan de som der onderdelen. De Stones , behalve Mick dan, vertegenwoordigen nog altijd een zekere levensstijl. Ze doen ons even vergeten dat we zelf ook oud worden. En we weten allemaal dat ze al jaren op routine spelen en dat het meest recente werk niet meteen wereldverbeterend is. En we weten allemaal dat Jagger een inhalige zakenman is. En weten allemaal wat ze weer gaan spelen. En we weten allemaal dat het weer een aanslag op onze portemonnee is.
Maar ze zijn godverdomme goed en wat ze doen en bezorgen ons nog steeds kippenvel. Bedankt, lieve Stones, voor het ondersteunen van mijn illusie van eeuwig jong te kunnen blijven.
Organisatie: Mojo & Concerts West
Grizzly Bear - Verknipte melodie à volonté
Grizzly Bear
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-14
Nick Nyffels
Qua foute carrièreplanning kan het tellen: vijf jaar geen plaat uitbrengen omdat het niet juist voelt. We hebben het niet over Tool, maar over Grizzly Bear. Deze zomer was er eindelijk een opvolger voor ‘Shields’ uit 2012, ‘Painted Ruins’. Je kan dan denken dat het momentum voorbij is voor deze band, genregenoten als Alt-J en Yeasayer hebben ondertussen aan de weg getimmerd en zijn vele malen groter geworden dan Grizzly Bear, maar kijk, de AB was toch uitverkocht, dus het Belgische publiek was deze band uit Brooklyn niet vergeten. Ondertussen zijn de bandleden trouwens over de hele US of A uitgewaaierd, dit terzijde.
Het recept van Grizzly Bear is nog niet veranderd: close harmony die botst met metalige gitaarklanken, een veel te luide bas en nummers met veel melodie en geen structuur: nummers hebben geen begin, midden of einde, de overgangen zijn abrupt alsof er drie nummers willekeurig door elkaar gemixt zijn, maar op een of andere manier werkt het wel omdat de melodie altijd komt bovendrijven. Fleet Foxes op pillen, of Beach Boys die door een computer random in stukjes geknipt en weer aan elkaar geplakt worden. Grizzly Bear brengt complete anti-progrock die toch rijkelijk uit 70 jaar popmuziek citeert. In een nummer passeerde zelfs een stuk post-rock Mogwai waardig. De poppareltjes kwamen vanavond vooral uit ‘Veckatimest ‘ en ‘Shields’, we herkenden “Yet again”, “Ready, able” en “While you wait for others” waarin de hoekige gitaar fel contrasteerde met de lieflijke oehoe-koortjes en de groep echt in de flow zat. Grizzly Bear blijft een bizarre groep, even vreemd als hun papier-maché podiumgordijn, dat het midden hield tussen een grot en een spinnenweb.
In de bis speelde de bassist op klarinet en saxofoon, waardoor het majestueuze “Sun in your eyes” nog dat tikkeltje extra kreeg.
De nummers van ‘Painted ruins’ haalden niet het niveau van ‘Shields’ of ‘Veckatimest’, maar omdat de groep rijkelijk uit zijn hele oeuvre citeerde, deerde dat eigenlijk niet.
Setlist
Four cypresses - Losing all sense - Cut-Out - Yet again - Fine for now - Ready, able - Sleeping Ute - Mourning sound - Glass hillside -Two weeks - On a neck, on a spit - Foreground -Knife - Three rings -While you wait for the others
Bis:Shift-Sun in your eyes
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lords Of Altamont - Casino goes rock’n’roll (from outher space)!
Lords Of Altamont
De Casino
Sint-Niklaas
2017-12-13
Hans De Lee
Heel divers avondje rock’n’roll daar in Sint-Niklaas, op vrijdag de 13de! Met 3 bands die op zeer uiteenlopende wijze het beste van zichzelf gaven en elk op hun manier het etiket ‘rock’ een aparte invulling bezorgden.
De gedurfde affiche had jammer genoeg niet de verhoopte massa naar de Casino gelokt. De zaal was amper voor de helft gevuld. Bij aankomst was opener Manngold al stevig van jetje aan het geven. Het binnenlands gezelschap, opgericht in 2008, bestaat uit een verzameling ras muzikanten die hun strepen ook al verdienden in tal van andere interessante bands. Meest gekend is allicht gitarist Rodrigo Fuentealba, actief bij ondermeer Fifty Foot Combo, Gabriël Rios, Arsenal, enz.
De heren spelen een explosieve, instrumentale en rauwe mix van psychedelische rock met veel groove en ballen. Hier en daar een snuifje blues, een scheut vintage (garage) rock en een weinig punk en je komt tot de krachtige sound van Manngold. Opmerkelijk en vrij uniek zijn de dubbele drums.
Galactic Empire is een heel ander verhaal. Dit opvallend 5-tal haalde het een tijdje geleden in zijn hoofd om de muziek van Star Wars in een pittig symfonisch rock en prog metal jasje te steken. Net als Manngold volledig instrumentaal maar live met de nodige show elementen, toepasselijke outfits (Darth Vader en Stormtroopers met masker) en spacy stemmen en gimmicks tussen de nummers door. Heel vermakelijk voor even en vermoedelijk een fijne ervaring voor echte die hard Star Wars fans, die zeker aanwezig waren in de zaal gezien de talrijke t-shirts die verwezen naar de films, maar niet evident om gans de set te blijven boeien en de aandacht van het publiek vast te houden.
Nummers als “Main Theme” en “Imperial March” klinken nog wel verrassend cool en behoorlijk heavy, doch na verloop van tijd brengt de set iets teveel van het zelfde en gaat het, wat mij persoonlijk betreft, al vlug vervelen. Leuke poging en geslaagd entertainment maar het idee is volgens mij toch iets te beperkt om op langere termijn potten te breken.
Het was vooral uitkijken naar de oerrockers van Lords Of Altamont. De band uit Los Angeles kwam in een uitgebreide Europese tour hun nieuwe CD ‘The Wild Sounds of Lords of Altamont voorstellen en deed daarbij gelukkig ook ons land aan! Frontman Jake Cavaliere en zijn gevolg brachten een geweldige pot intense garage rock met hier en daar een ferme psychedelische inslag. Je hoorde duidelijk de sound van bands als The Cramps, The Stooges en The Fuzztones terug bij de Lords en in mindere mate ook wel wat invloeden van The Rolling Stones, Motorhead en andere rockiconen.
Het geheel vormde een heerlijk broeierig concert waarbij Cavaliere zoals gewoonlijk uitbundig tekeer ging op zijn onverwoestbaar Farfisa orgel en het publiek constant betrok bij zijn performance en zijn band.
Openers “I said hey” en “Death on the highway” van de nieuwe CD zetten meteen de toon en kondigden een intens uurtje ongepolijste maar catchy rock’n’roll aan van de bovenste plank! In navolging van de band zelf kwam het aanwezige publiek eindelijk in beweging en werden vooraan het podium plots meer lederen jekkers gespot dan t-shirts van Star Wars.
De heren van Altamont hadden zichtbaar zin in een feestje en vuurden in een rotvaart hun songs de zaal in. In de set zaten enkele nieuwe nummers van de 6de schijf die in de loop van oktober uitkomt. Het nieuwe werk klonk weliswaar heel vertrouwd qua sound maar toch veelbelovend en fris! Het nummer “Evil (is going on)” mag hiervan een geslaagd voorbeeld zijn. Toch waren het logischer wijs vooral de oudere nummers die voor de meeste respons zorgden en die geregeld de boel op stelten zetten. Hoogtepunten waren ongetwijfeld “Get in the car” en “Live fast” zowat de lijfliederen van de Lords en duidelijke de favoriete songs van de opgekomen fans. Tijdens “FFTS” ging zanger en opperlord Cavaliere letterlijk het publiek opzoeken en nam hij zelfs zijn orgel mee in de front. Het betekende meteen het einde van een knappe set onvervalste en onversneden rock’n’roll!
De toegift bestond uit 3 typische Altamont knallers waarbij, na gouwe ouwe afsluiter “Cyclone”, de heren definitief backstage verdwenen om de volgende dag alweer in Parijs hun circus op te zetten.
Jammer van de matige publieke belangstelling want het laatste optreden was werkelijk top! Misschien schrok de combinatie van de 3 (te) verschillende bands toch iets te veel af voor sommige twijfelaars. Een gemiste kans of een weloverwogen beslissing? Who cares? Ik heb er alvast van genoten! Thanks DC Rocks!
Pics homepag Fie Luyckx
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nick Cave & The Bad Seeds - Zo puur en intens dat het pijn deed
Nick Cave & The Bad Seeds
Sportpaleis
Antwerpen
2017-10-13
Sam De Rijcke
Op voorhand waren wij er nog niet echt gerust in. Hoe zou de intimiteit en de breekbaarheid van het aangrijpende laatste album ‘Skeleton Tree’ een kille en bombastische concertarena als het Sportpaleis kunnen doorstaan ?
Cave nam alle twijfels weg door al meteen met drie diepgravende songs van ‘Skeleton Tree’ van start te gaan en daarmee het volledige Sportpaleis de adem af te snijden. Muisstil werd het in de zaal, zo een innige stilte hadden ze in die gigantische concertzaal nog nooit meegemaakt. Vooral “Magneto” was o zo mooi en ontroerend dat de tranen al meteen de kop kwamen opsteken. Nick Cave zocht de aanrakingen met zijn publiek op en legde zijn volledige ziel en overgave in de beklijvende songs uit dat pakkende album. Wij hadden Cave al eerder de ziel uit zijn lijf weten spuwen in een hele resem voorgaande concerten, maar nog nooit zo heftig en hartbrekend als vanavond.
Na de derde song was het duidelijk, iedereen die hier aanwezig was zou getuige zijn van iets unieks, legendarisch, treffend en groots.
Met een fenomenaal “Higgs Bosson Blues” trad Cave een eerste keer uit de zone van de intimiteit om zijn demonen de vrije loop te laten gaan. Mede door de geniale gitaar van partner in crime Warren Ellis was “Higgs Bosson Blues” van een onbereikbare puurheid en schoonheid. En dan deed een verzengend “From Her To Eternity” het vuur nog meer oplaaien, de primitieve rauwheid ging door merg en been, de song barste uit in een geweldige opzienbarende poel van noise. Hebben we “From Her To Eternity” ooit eerder zo vernietigend vertolkt weten worden ? Ik dacht van niet. De dreiging van het onvermijdelijke “Tupelo” zette die bloedstollende teneur verder. Net als je dacht dat dit gewoon niet meer overtroffen kon worden kwam Cave met een grandioos “Jubilee Street” opzetten, zo intens en mooi dat het haast pijn deed, en wederom met een sublieme Warren Ellis in een hoofdrol.
Als geen ander wisten Nick Cave & The Bad Seeds de ganse avond op zo een wonderlijke manier intense emotie en rauwheid bij mekaar te brengen.
De emoties kregen terug de vrije loop met “The Ship Song”, met een aangrijpend “Into My Arms” en een tot tranen toe bewegend “Girl In Amber” dat werkelijk héél, maar dan ook héél diep ging.
Nog zo een klepper waarin Cave tot bovenaardse proporties uitsteeg was de ultieme klassieker “Red Right Hand” die tegelijkertijd, heftig, passioneel en extreem explosief was.
De duivel kwam zich nog eens bemoeien in een zinderend “The Mercy Seat” en Cave groef terug tot bloedens toe in zijn diepste ziel met “Distant Sky” en “Sketelon Tree”. Er waren haast geen woorden meer voor zoveel pijn, schoonheid en vertedering.
In de bisronde spoorde Cave zijn publiek aan om actief deel te nemen aan “The Weeping Song”, nooit gezien in Caveland. De door het noodlot getroffen zanger zocht duidelijk troost in zijn publiek en hij kreeg daar ongelooflijk veel voor terug. Een schare fans mocht zelfs mee het podium op voor een geniale versie van de moordsong (en dat is letterlijk te nemen) “Stagger Lee” die hier voortdreef op een even geniale als simpele baslijn van Martyn Casey.
Cave ging eruit uit met “Push The Sky Away”, hij had ondertussen al een goddelijke status bereikt en het leek of ie effectief in staat was om de hemel te verplaatsen en er ondertussen zelf de hoogste troon te gaan bestijgen.
Nick Cave & The Bad Seeds waren buitenaards.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nick-cave-13-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Pale Grey - Diepgravend samenspel
Pale Grey
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-13
Julie Heyvaert
Gisteren bracht Pale Grey hun nieuwe album ‘Waves’ uit, wat ze in de AB Club kwamen vieren met een releaseshow. Wij gingen kijken, en hoorden een band die live hun album met gemak overstijgt. Vergelijkingen met The Notwist, Electric Guests of Girls In Hawaii mogen in de toekomst achterwege blijven. Pale Grey is de naam waarmee anderen vergeleken mogen worden.
Voorprogramma van dienst was Mortalcombat, een splinternieuwe groep van twee weken oud. Sarah en César, die ooit nog deel uitmaakte van BRNS, speelden beiden bij Italian Boyfriend, maar besloten dat het tijd was voor iets nieuws. Italian Boyfriend even op pauze dus, en het duo legde zich toe op Franse electropop. Hun eerste EP, ‘Vacances en France’, komt uit in februari 2018. In de tussentijd spelen ze hun verse nummers live. De AB Club was hun tweede optreden so far, en daar waren zij alvast gelukkiger mee dan wij dat waren. Had niemand uit het publiek de band al roepend op het podium onthaald, hadden wij het verschil niet gehoord tussen de achtergrondmuziek die speelde en de eerste tonen van Mortalcombat. De synthmelodietjes klonken allemaal iets te eentonig, en Sarah’s stem miste wat aan kracht. Het waren de nummers waar ze een drumbeat aan toegevoegd hadden, die voor schwung zorgden. Het klonk fijn, maar mocht muzikaal wat inventiever wat ons betreft.
Waar Pale Grey’s album ‘Waves’ meer iets weg heeft van een kabbelende beek, klonken ze live nu eens als een woeste oceaan, dan als een kalme zee. Daarop zeilbootjes die door de wind aangedreven over de golven kliefden. Beginnen konden de Luikse mannen niet beter doen dan met “Ghost”. Even leek het alsof we ook in het Sportpaleis bij grootmeester Nick Cave stonden, met een dramatische piano en een stem van zanger Gilles die klonk alsof hij een hele dag op een dieet van teer had geleefd. Diep, rauw, theatraal en meeslepend. We hoorden de mosterd van Girls In Hawaii en even meenden we zelfs Sigur Rós te ontwaren. Pale Grey speelde duidelijk al veel samen en het voelde alsof ze helemaal op elkaar waren ingespeeld. De nummers werden live stuk voor stuk naar een explosievere versie van zichzelf gestuurd, met harmonieuze samenzangen waar de basstem van Gilles in “Shame” nog mooier naar voor kwam.
De zaal, waar duidelijk heel wat vrienden aanwezig waren, kregen ze vlot klappend mee op “Blizzard” en het Goose klinkende “Hunter”. De ‘nananana’ op “Late Night” werd instemmend meegezongen. Veel knikkende hoofden bij dat laatste nummer. Ze hadden ons overtuigd, met een set die een strakke vaart hield en ons deed zweven. Hun album was wel oke, maar live overspoelden ze dat met verve. Een extreem dankbare band die we in de gaten moeten houden. Op 4 december bijvoorbeeld. Dan spelen ze gratis in het Depot Café. Ga ze checken en laat je meevoeren met een imaginaire wind in je haren.
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beth Ditto – Solo schitterend!
Beth Ditto
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-13
Emma Vierbergen
Solo gaan is altijd risicovol. Hoewel haar debuutplaat niet echt indrukwekkend was, had Beth Ditto gisteren geen moeite om een uitverkochte AB uit haar hand te laten eten. De frontvrouw van Gossip schitterde in haar strakke glitterkleed en pakte elke fan een voor een in met haar straffe stem en innemende anekdotes.
De Britse Annabel Allum mag de avond openen. Ze brengt een aantal nummers uit haar EP en een nieuwe single over ‘doing naughty things’ om zeven uur ’s ochtends. Hoewel de zaal al redelijk gevuld is, kan het publiek niet genoeg respect opbrengen om te zwijgen. Nummers als “Spit” en “Tricks” missen daarom daadkracht. Toch houdt de Britse zich sterk, alleen op het podium met effectpedalen, twee ventilatoren en een extreem luide gitaar. Allum weet haar grunge sound perfect af te wisselen met intiem getokkel. Afsluiten doet ze met “Rich Backgrounds”, een lied met een dikke ‘fuck you’ naar rijkeluiskinderen die zich een weg in de muziekindustrie kopen.
Achteraan het podium hangt een mega spandoek met de naam van Beth Ditto onder een regenboog. Het LGBT-icoon komt het podium opgewandeld in een jurk waar Max Colombie jaloers op zou zijn. Hoewel de rest van de avond niet veel gitaren zullen te horen zijn, opent Beth Ditto haar set met het meest Gossip-achtige nummer van haar soloplaat, “Oh My God”. We horen meteen dat er problemen zijn met de draadloze microfoon, maar haar band lijkt niets door te hebben. Links van haar staan een gitariste en toetseniste, rechts een drummer en bassist. Die bassist krijgt bij “In and Out” een hoofdrol. Beth danst aan de voorkant van het podium van links naar rechts. Ze wuift naar fans en noemt er een paar bij naam. In het Frans groet ze een stel Parijse dames. Het ‘problème technicale’ blijft maar doorzetten en Beth besluit de technicus achteraan de zaal tot orde te roepen. Wat een informatieve conversatie zou moeten zijn met Justin bij de PA, wordt een halve comedy-show.
De AB verandert even in een club tijdens “I Wrote The Book” en middenin het lied blijft de microfoon van Beth uitvallen. Ze wisselt naar een ouderwetse met een lange draad aan, wat opnieuw tot hilariteit leidt. Ze gooit ermee als een lasso om de eerste rijen te vangen. ‘I feel like Elvis. Like the old days’. Daar ligt net de forte en de zwakte van Ditto. Ze zorgt er telkens opnieuw voor dat iedereen in de zaal toch minstens een keer moet lachen. Maar dat rumoer is moeilijk weg te werken wanneer Ditto een emotioneel lied als “Fake Sugar” probeert te zingen, na een meezingmoment op het einde, haalt Ditto de clubvibe terug boven met “Open Heart Surgery” en hevige 80’s beats en bops.
Hoewel niet alle rustige nummers tot hun recht komen tijdens haar set, is “Lover” een voltreffer. De koppels in de zaal omarmen elkaar en Beth richt zich tot de Belgische Camille op de eerste rij, die verlegen wegduikt. ‘Oh Camille, you’re playing dirty with me’. Beth blijft aandringen en kan dan toch haar hand kussen. Tegen het midden van de avond heeft de uitverkochte AB Ditto al volledig in haar hart gesloten. En wanneer “Love Long Distance” wordt ingezet gaat het feestje pas echt van start. Nadat het nummer al lang is uitgedoofd en Ditto het volgende lied wil beginnen, blijft de zaal het refrein zingen. “We Could Run”, een episch lied uit haar solodebuutplaat draagt ze op aan Nathan (gitarist bij Gossip). Het refrein klinkt repetitief op de plaat, maar is live enorm krachtig. Tijdens de finale gaan alle lichten voor één seconde uit , net voor het laatste refrein losbarst. De stem van Beth Ditto faalt voor geen moment, ook niet tijdens de aartsmoeilijke cover van Erasure. Ze sluit haar set af met de obligatoire publieksfavoriet “Standing In the Way of Control”.
De bisronde begint met het rustige “Clouds”, dat niet ten volle geapprecieerd wordt door het opgezweepte AB-publiek. Dan maar snel naar dé hit van Gossip: “Heavy Cross”. Het lijken de songs te zijn wat het publiek het liefst wil horen. Toch mist er iets wanneer Beth ze solo brengt. Een Hannah die stevig tekeer gaat op de drums tijdens “Standing In The Way Of Control” en een Nathan die de riff van “Heavy Cross” wél foutloos kan spelen. We laten het niet aan ons hart komen en zijn blij dat Ditto die klassiekers toch wil zingen.
Afsluiten doet ze met haar solosingle “Fire”. Ze probeert iedereen nog persoonlijk aan te kijken tijdens de laatste minuten, buigt samen met haar band en na een ’merci beaucoup, sincère, dankje dankje dankjewel’ is haar band al terug in de coulissen. Met een trillende lip kan ze de microfoon niet wegleggen. De huislichten gaan ondertussen aan, technici staan klaar om het podium af te breken, maar Ditto en de rest van de AB willen niet naar huis. Ze zet Amy Winehouse’ “Valerie” in en door haar waterige ogen ziet Beth Ditto de uitverkochte zaal meezingen. Dieper dan dit kan een connectie met je publiek niet zijn.
Hoewel Ditto in een glitterkleed op het podium stond en de muziek is opgekuist met tierlantijntjes op de piano, is het ruige rock-’n-roll gehalte in Beth nog voor geen meter verdwenen. De Gossip-nummers kregen net dat beetje meer applaus dan het solowerk, maar Ditto had in de AB haar vaste metgezellen niet nodig om iedereen te charmeren met haar enorme stem en goedlachse humeur.
Setlist: Oh My God - In And Out - I Wrote The Book - Fake Sugar - Open heart surgery - Oo La La – Lover - Love Long Distance - We Could Run - A Little Respect cover Erasure - Standing in the way of control
Bis: Clouds - Heavy Cross – Fire - Valerie cover Amy Winehouse)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics eerder de week in Aéronef, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/beth-ditto-11-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Angus and Julia Stone - Every night we play, is a lucky night
Angus and Julia Stone
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-12
Jolijn Sabbe
Dat Angus and Julia Stone terug zijn met een nieuw album, is ondertussen geen nieuws meer. Het Australische duo dat vorige maand ‘Snow’ aan het grote publiek voorstelde, is nu klaar om de concertzalen te veroveren met hun vers gemaakte nummers. Ze kondigden in juni aan dat ze een nationale tour zouden houden, en dat deden ze snel. Al in september stonden ze op het Brisbane Festival hun nieuwe werk op het publiek af te vuren. Ze hebben nog een hele weg te gaan en kozen gelukkig ook België uit om hun passie mee te delen. Met enkele bescheiden pasjes, lieve woordjes en mooie lachjes, was het moeilijk om geen sympathie voor ze te hebben.
Het publiek werd opgewarmd door Isaac Gracie. Een Londense zanger die onder het genre alternatief of indie wordt geplaatst. Hoewel de jonge man veelbelovend was, werd hij door het publiek niet goed ontvangen. Zijn breekbare nummers zouden het best tot zijn recht komen bij een stil publiek, wat helaas niet het geval was. Niet veel mensen voelden de nood om te zwijgen of ook maar te doen alsof ze luisterden. Toch bleef de jongeman zeer vriendelijk en beleefd. Hij toonde zelfs enige appreciatie voor de mensen die wel de moeite deden om te luisteren. Want gelijk hadden ze. Isaac mag zeker nog meer van zich laten horen. Misschien eens niet als voorprogramma.
Dan was het tijd voor de act waarvoor de mensen dus echt gekomen waren; Angus and Julia Stone. Het werd meteen wat stiller in de zaal en zij slaagden er wel in om de aandacht naar zicht toe te trekken zonder al te veel moeite.
In de achtergrond was een arend te zien met gespreide vleugels en verlichte ogen. Een opmerkzaam beeld dat gedurende het hele concert aanwezig bleef. Ook de zee in de achtergrond fascineerde veel mensen.
Starten deden ze met het nummer “Baudelaire” uit hun nieuwe album. De lichten werden gedoofd en eerst was enkel Julia zichtbaar. Vervolgens viel Angus in en zongen ze in koor ‘Your House, my house..’ Woorden die de rode draad vormen doorheen hun album. Er werd veel gewerkt met herhaling, wat aanstekelijk is. De woorden blijven hangen en mensen kunnen ze ook spontaan meezingen.
Vervolgens bleven ze in het thema Snow met het nummer “Make It Out Alive”. Een nummer dat begint met een gedicht, voorgedragen door Angus. Het nummer heeft dus een betrekkelijk lange intro, maar dat stoort de meeste mensen niet. Dit nummer geeft hints naar zijn andere project Dope Lemon, dat wat meer psychedelisch is en waarvan hij verder in het concert een nummertje bracht. De afwisselingen tussen Angus en Julia vloeien mooi in elkaar over. Het zal ook niemand verbazen dat de twee broer en zus zijn, aangezien ze zo afgestemd zijn op elkaar. Ze zijn verbonden door een bloedband en soms zou je haast durven denken dat ze op hetzelfde tempo ademen. Ook de lachjes die ze met elkaar delen zijn vertederend om te zien.
De achtergrond veranderde constant gedurende het concert. Terwijl we eerst een bos in volle bloei zien voorbijvliegen, krijgen we een tijdje later datzelfde beeld, maar dan met takken vol sneeuw. Het is duidelijk dat ze de natuur echt wilden betrekken en dat ze er zich nauw mee verbonden voelen. Wie goed oplet ziet de vier seizoenen steeds terugkeren. Ook voor het schrijven van het album hebben ze zich teruggetrokken in de natuur om inspiratie en rust te vinden. Dat wordt heel mooi weerspiegeld in het concert dat ze gaven.
Eén van de hoogtepunten was het nummer “Chateau” waarbij het publiek enthousiast begon mee te klappen en de sfeer wat meer uitgelaten werd. Toen Angus zag dat het publiek gebruik maakte van hun smartphone bij dit nummer om licht te geven, verzocht hij het publiek om dit opnieuw te doen alvorens ze hun meest bekende nummer “Big Jet Plane” zouden spelen. Angus vertelde dat ze er heel blij van werden om alle lichtjes te zien schijnen naar hen. Hier zit dan ook een stiekeme verwijzing naar de lyrics ‘You spend everyday shining your light my way’ in.
Angus and Julia Stone slaagden er tijdens het concert langzaam maar zeker in om het hele publiek in hen te laten geloven. De manier waarop ze dat deden was zo oprecht en warm, dat voor onverschilligheid geen plaats was. Het zijn zonder twijfel twee zeer lieve en zachte mensen die hun goede intenties op de wereld willen afvuren. Ze brachten een boodschap van liefde en vrede zonder dat echt op die manier te verkondigen. Of hoe muziek en twee mensen een verschil kunnen maken in de wereld.
Setlist: Baudelaire - Make It Out Alive - Cellar Door - Heart Beats Slow – Chateau - Wherever You Are – Bloodhound - Private Lawns - Who Do You Think You Are - Uptown Folks (Dope Lemon) - Nothing Else - Big Jet Plane - For You - My House Your House – Snow
Bis: Oakwood - Harvest Moon – Soldier
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
