Pop/Rock
Keep On Going (single)
Ellen Steegen
Fons Record
2017-11-02
Wim Guillemyn
Ellen, een Tongerense jonge deerne, was nog maar net de schoolbanken ontgroeid toen ze in 2015 de zilveren plak op het Limburgse rock-concours Limbomania behaalde. Een gevolg hiervan was dat ze een residncy in de Muziekodroom kreeg. Gedurende dat verblijf kende ze een productieve periode waar ze van profiteerde om songs te creëren en klaar te stomen voor opnames in de Fons studio. Zo ontstond haar debuut EP ‘Upstairs’. Uit deze EP komt haar recentste single “Keep on Going”. Haar stem trekt hier de aandacht. Het klinkt bij momenten wat fragiel en ijl maar toch heeft ze best wel een sterke stem waarmee ze verschillende kanten op kan. Muzikaal zou ik het liedje ergens tussen indie en pop plaatsen. Het is een luchtige en vlotte single met een herkenbaar refreintje geworden. Benieuwd hoe dit alles live klinkt. Live en voor de opnames van deze EP heeft ze trouwens een heuse band rond zich verzameld. Ellen Steegen is dus een band en geen éénmansproject.
Pop/Rock
A Woman Wants to be Loved (single)
The Prospects
Fons Records
2017-11-02
Wim Guillemyn
“What is Tomorrow”, de single uit hun vorig album, was StuBru single van de week en stond zes weken in de Afrekening. Tevens was het de thema song van het programma ‘Groene Vingers’. In plaats van doorslagjes van deze succesvolle single te maken heeft men zich enkele jaartjes teruggetrokken om zich te bezinnen en herbronnen. Met als resultaat een nieuw album en deze nieuwe single.
Op “A Woman Wants to be Loved” heeft men het rockpad wat verlaten en krijgt men soulvolle vocals, hip hop beats en een vette baslijn. Het refrein is terug catchy en het zou mij verbazen mocht deze single het niet goed doen in de Afrekening. Een aanrader.
Hell-O-Tiki is een instrumentale surfrockband uit Aarlen. Ze doen het bewust zonder platenlabel en zelfs zonder boekingskantoor, maar het lukt ze alvast wel om in zowat elk Europees land op tournee te gaan. Live pimpen ze hun aanstekelijke surfrock nog met skelet-gewaden, lucho-maskers en danseressen.
Hell-O-Tiki heeft zopas een nieuw album uit, de opvolger van ‘Tiki Twister’ uit 2015 en alweer het vierde album sinds de start van de band in 2009. Op dit album krijg je opnieuw heerlijk thrashy garage-style surfrock in de lijn van Speedball Jr, Los Straitjackets, Thee Andrew Surfers en Dick Dale. De reverb staat centraal en die wordt soms subtiel ondersteund door wat coole synths. Het tempo ligt doorgaans hoog en je mist op geen enkel moment een zanger of zangeres.
De hoogtepunten op dit vierde album zijn “Interceptor”, “Truc de l’espace” en “The Ever-Living”. Ze brengen ook een bijna onherkenbare versie van “Holiday in Cambodia” van de Amerikaanse punkband Dead Kennedys, waarbij ze de song uitgekleed hebben tot zijn muzikale essentie. Eerder gingen ze reeds aan de haal met “Kids in America” van Kim Wilde, “Video Killed The Radio Star” van The Buggles en “One Step Beyond” van Madness. Kan je bijna allemaal terugvinden op het internet.
Het is eigenlijk de synthese van waar deze band voor staat: ze nemen hun muziek serieus, maar er mag al eens een vette knipoog bij.
Pop/Rock
Albert’s Bastards
Albert’s Bastards
Eigen Beheer
02-11-2017
Filip Van Der Linden
Albert’s Bastards brengt bluesy hardrock of harde bluesrock, dat hangt er een beetje vanaf hoe je hun eerste EP wil catalogiseren. De stem van zanger-gitarist Steve Gillespie zou kunnen doorgaan voor die van zowel Bon Scott als Brian Johnson, zodat de vergelijking met AC/DC voor de hand ligt. Maar dat zou misschien te makkelijk zijn en daarom kiezen ze voor een eigen geluid, dat meer in de lijn ligt van de klassieke up-tempo hardrock.
In de vijf songs op vind je heel wat thema’s terug die je wel vaker hoort in dit genre, zowel inzake de muziek als in de teksten. De vrouw als verleidster, daar kan je in de hardrock nauwelijks omheen, en daarover gaan dan ook “Southern Voodoo” en “Devil’s Disguise”. Dat laatste is het enige nummer waarin Albert’s Bastards het gaspedaal niet helemaal indrukt, zodat er ruimte is voor een knappe gitaarsolo van Kevin Labbeke.
Ook bij wat er gebeurt als de klok 69 slaat (“Clock Struck 69”), moet er waarschijnlijk geen tekening gemaakt worden. Op “Never Too Old” geeft Steve een inkijk in zijn jeugd. Toen werd hem voorgehouden dat hij het nooit zou maken als rockster, maar dat heeft hem alleen maar nog meer gemotiveerd om ervoor te gaan.
Een knap debuut dat laat horen dat er ook in België nog toekomst zit in op de blues gestoelde hardrock.
The Dirty Denims zijn terug. In België hebben we daar voorlopig nog weinig boodschap aan, want hier moet het nog allemaal beginnen voor deze Nederlandse happy hardrockband. Maar ze zijn er dus even tussenuit geweest en albumtitel ‘Back With A Bang’ maakt duidelijk dat het geen terugkeer met stille trom wordt.
Deze twee dames en evenveel heren brengen wat ze zelf noemen ‘happy hardrock’. Vlotte female-fronted hardrock die het beste van AC/DC en punkrock samenbrengt. Als referenties dienen o.m. WildHeart, Thundermother, The Datsuns, The Donnas en The Darkness.
Waar ze bij The Dirty Denims de mosterd gehaald hebben, is niet moeilijk te achterhalen. “Bad Reputation” is hun cover van Joan Jett & The Black Hearts en dat nummer laten ze dan nog eens eindigen met een “Hey Go, Let’s Go” van The Ramones. Voorts lijken een heleboel riffjes uit het verzamelde werk van AC/DC te komen en ook Lemmy krijgt van de Denims nog een eresalut in “Loud Stuff”, door een paar keer zijn strijdkreet ‘Everything Louder Than Everything Else’ te herhalen. Maar ze hebben gewerkt aan een eigen smoel. “Gotta Run” en “One Way Ticket” zijn klassiekers in wording. Ook “Make Us Look Good”, een hart onder de riem voor de concertfotografen, is catchy as hell. De Denims sluiten het album af met “We Want More”, met op het einde inderdaad het publiek van het Nederlandse festival Lowlands dat om meer schreeuwt. Een mooie knipoog zoals deze band er wel meer in huis heeft.
Het is jammer dat we deze band uit Eindhoven nog niet veel vaker zien in België. In ons landje geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle, terwijl ze in Nederland en Duitsland wel vlot aan de bak komen. Als je weet dat Thundermother met weinig promotie volle zalen trekt in Vlaanderen, moet dat voor The Dirty Denims ook lukken.
‘Boggamasta’ is het nieuwe project van David Bovée en Flat Earth Society. Geen jazz en ook geen wereldmuziek, maar een indringende cocktail van Think of One en Flat Earth Society in een vertimmerde versie.
Bovée was de eerste gitarist van Flat Earth Society, maar verliet na een viertal jaar de band om volledig voor zijn band Think of One te kunnen gaan. Voor hun veeltalige smeltkroesmuziek werkte Think Of One samen met keelzangeressen uit Groenland, Gnawa-muzikanten uit Marokko en Braziliaanse virtuozen. Peter Vermeersch is de componist en bandleader van Flat Earth Society, een 15 man sterke band die bekend staat om zijn losgeslagen sound. Vermeersch was oa. ook de producer van het eerste dEUS-album, schreef muziek voor danstheater, en was de stichter en bezieler van X-Legged Sally.
Wereldmuziek an sich was nooit Vermeersch’ ding, maar toen Theater aan Zee in 2013 beide heren uitnodigde om aan de slag te gaan met een ensemble Gambiaanse muzikanten, werd de experimenteerdrang wel heel groot. Ze trokken naar Gambia en leefden en werkten er tussen de lokale muzikanten gedurende een aantal weken. Uiteraard lag de focus op het project, maar het begon te kriebelen om samen nog eens iets te doen. De inspiratie kwam al snel. In Gambia zagen ze de ondertussen weggestemde leider van het land paraderen in de straten van Banjul. Bovée en Vermeersch gingen aan de slag met het idee van de ‘Boggamasta’ (verbastering van burgemeester), schreven samen nummers en bedachten rauwe en kritische teksten.
De bezetting en het instrumentarium werden aangepast: geen akoestische piano, geen vibrafoon, geen partituren. Pierre Vervloesem schakelde over op elektrische bas en zorgt samen met Teun Verbruggen op drums, Peter Vandenberghe op keyboard en Kristof Roseeuw op contrabas en viool voor een stomende en groovy ritmesectie. Dat gezelschap werd nog aangevuld met blazers, veel blazers.
Het resultaat is een soort Afrikaanse bigband-swing met veel ruimte voor experiment en soms zelfs een streepje gospel. Voor wie nog nooit gehoord heeft van Think Of One of Flat Earth Society, denk aan ‘Atomium Pluto‘ van de Ugly Papas, aan El Tatoo Del Tigre of het meest experimentele werk van dEUS en je zit al een beetje in de juiste richting.
De ritmes op dit album gaan alle kanten tegelijk op, maar vormen toch een zeker geheel. Uitbundige African inspired jazz, dat is het ongeveer. Jammer dat de teksten soms zo vervormd zijn dat je niet meer kan volgen.
De folkpunkers van Ferocious Dog zien zichzelf als een moderne Robin Hood en claimen het politieke geweten van Che Guevara en de strijdbaarheid van The Clash te hebben. Muzikaal zijn ze naar eigen zeggen beïnvloed door de Levellers, Stone Roses, The Dubliners, The Pogues, Bob Marley en The Specials. Maar dat hoor je niet allemaal terug op ‘The Red Album’, het derde album van deze Keltische folkpunkrockband.
De band uit Nottingham verwoordt zijn politieke en sociale ongenoegen in bevlogen muziek en songteksten. In de UK is Ferocious Dog na jarenlang hard werken een gevestigde naam in het clubcircuit en op festivals. Ook Nederland heeft de band reeds in de armen gesloten, maar in België heeft de band nog alles te bewijzen. Vorig jaar mochten ze in de Kreun in Kortrijk openen vóór de Levellers, maar veel verder dan dat en een optreden in Aarlen zijn ze nog niet geraakt.
Dat kan veranderen met ‘The Red Album’. Daarop brengt de Britse band een geëngageerde boodschap als antwoord op de veelgehoorde klacht van muziekliefhebbers en muziekcritici dat bands vandaag geen inhoud meer hebben. De band organiseert daarnaast bv. food drops samen met lokale voedselbanken in plaatsen waar ze optreden en is ook op andere maatschappelijke terreinen actief.
Muzikaal brengt Ferocious Dog snelle folkpunk met veel ruimte voor viool, fluit en zelfs een banjo. De teksten staan uiteraard centraal en de muziek ondersteunt die enkel maar. Twee keer graait de band in het vat van Britse volksliederen van de 19de eeuw. Eén keer voor anti-oorlogshymne “Johnny I Hardly Knew Ya” (ook reeds uitgebracht door de Dropkick Murphys) en een tweede keer voor “Black Leg Miner”, een lied dat oproept tot geweld tegen stakingsbrekers aan de steenkoolmijnen. Dat laatste lied mag dan wel historisch belang hebben, als je toedracht kent, blijf je toch achter met een wrang gevoel.
Voorts is het vooral eigen werk dat de klok slaat en daarin toont Ferocious Dog zich niet minder militant.
De beste songs staan op de eerste helft van het album: “Black Gold”, “American Dream” en “Spin”. Absolute uitschieters zijn het mooi opgebouwde “A Place I Want To Be” en “Class War”, dat folkpunk zowaar mengt met reggae. Om helemaal te overtuigen, mist ‘The Red Album’ nog wat ballen en vooral wat muzikale variatie.
Misschien kan Ferocious Dog ons live overtuigen van het tegendeel.
Non-Alignment Pact uit Nijmegen heeft na de release van hun uitstekende full album genaamd //// (uit 2016) nu een nieuwe single uit. Die heet “Modern Times” en is terug een mix van energieke post punk en darkwave. Het goede eraan is dat het nummer zowel met zijn voeten in het heden als in het verleden staat. De referenties zijn er aanwezig maar ze hebben wel degelijk een eigen vibe en geluid. Iets wat soms in dit genre wel eens ontbreekt. Liefhebbers van dit genre kunnen deze single dan ook met hun ogen toe aanschaffen. Ik kan er niets verkeerd over zeggen: een goede productie en een aantrekkelijke track. Meer dan vijf minuten lang maar het voelt aan als een drie minuten track. Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker benieuwd naar wat zal komen.
Amenra is in 18 jaar tijd uitgegroeid tot een band van internationale allures. Dat komt door het afleveren van kwaliteit en door hun, vooral in hun beginjaren, unieke geluid. Intussen zijn er reeds meerdere bands die met een gelijkaardig geluid proberen mee te surfen op het succes van Amenra. We mogen dan nog niet vergeten te vermelden dat zanger Colin H. Eeckhout met zijn ander project CHVE eveneens het publiek weet aan te spreken.
Op hun zesde langspeler luieren ze niet op hun lauweren. Integendeel dit is een zeer sterk album waar subtiel toch op zoek gegaan wordt naar nieuwe horizonten. ‘Mass VI’ is donker maar bevat veel lagen en variatie. Op dit album schreeuwt Colin minder dan op voorgaande en ontwaren we hier en daar wat zang. Zang die je ook naar de keel weet te grijpen. Een eerste indicatie van de subtiele evoluties die Amenra hun muziek doormaakt op dit laatste album. Op “Plus de Près de Toi” is de invloed van hun akoestische optredens merkbaar. Doch dit resulteert niet in een mindere intensiteit van de track. Het lichtere en kalmere middenstuk zorgt net voor het contrast tegenover de rest van de track. Een tweede indicatie van hun ontwikkeling. “Children of The Eye” is een sterke opener. Een uitgesponnen intro, genadeloos geschreeuw maar ook cleane zang en synths. Ook zo voor “A Solitary Reign” dat bovendien heel fijne riffs bevat. Gedurende zes songs, waarvan er twee heel korte, weten ze onze aandacht vast te houden.
De productie is glashelder en perfect. Amenra bewijst hier met ‘Mass VI’ dat ze nog verre van uitgespeeld zijn. De lat wordt hoog gelegd. Wie houdt van deze muziekstijl kan dit album met zijn ogen dicht kopen.
Uncle Wellington staat te boek als een Gentse band, maar had net zo goed uit Kortrijk kunnen komen. Deze Uncles houden immers het midden tussen Balthazar en SX. Zangeres Frie Mechele heeft een knappe stem die inzake timbre wat doet denken aan die van Tamino of die van Anne-Sophie Ooghe van High Hi, maar dan gedrenkt in een diepe, warme melancholie. Hun debuut ‘The Faster I Waltz, The Better I Jive’ is een prachtig donker album dat deze band in de slipstream zet van Oscar and the Wolf.
Op de amper zeven nummers krijgt zangeres Frie flink wat muzikaal weerwerk van drummer Renaud Debruyne. Zonder te freestylen, legt hij grillige patronen als ijle raakpunten in het groepsgeluid, bovenop de klagerige elektronica en viool. Het tempo ligt laag en nodigt – ondanks de albumtitel –zelden uit tot een dansje.
Single “The Code” had het goed kunnen doen op Radio 1 of StuBru. Misschien kwam de release op het zonnigste moment van september net iets te vroeg, want nog meer herfst kan een nummer niet verdragen.
Dit album is donker, maar legt tegelijk een troostende mantel van vallende balderen over al je zorgen.
http://vi.be/unclewellington
Amenra - Release show ‘MASS VI’ Amenra - Vleeshaken en adelaarspoten
Amenra
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-31
Louis Follebout
- All Shadows and deliverance – Monnik – Amenra -
Wie dinsdagavond rondliep in Brussel zag niet alleen slecht geschminkte zombie en schaars geklede verpleegsters, maar ook een massa aan zwart. Dit had alles te maken met de releaseshow van het zesde studioalbum, ‘MASS VI’, van de Belgische sludgemetalband Amenra in een uitverkocht AB.
Dat Amenra van spektakel en show houdt, is al lang geen geheim meer. Bij een optreden van Amenra, word je volledig ondergedompeld in de donkere, duistere wereld van de klank en beeld en dit was deze keer niet anders. Al vanaf bij het binnenkomen werden we langs de AB Club geleid, waar een expositie te zien was van voormalig bassist Maarten Kinnet.
Eerst tijd voor 2 voorprogramma's, althans dat was de bedoeling. Over de eerste opwarmer, All Shadows And Deliverance, kunnen we kort en bondig zijn. Een soort sferische opbouw van geluiden, die men eerder zou terugvinden wanneer je opgeslokt bent door een walvis samen met je basgitaar, 2 mengpanelen en wat kabels. Er werd heel traag opgebouwd naar een mini(anti)climax waarvan het publiek wat verward achterbleef. Alhoewel het allemaal heel berekend en uitgedacht leek, was het gewoon wat ruisgeluiden met een bas.
Monnik, het tweede voorprogramma moest zich excuseren. Dan maar direct de hoofdschotel serveren: Amenra. Wat sterk opviel was de stilte die zich meester maakte van het publiek van zodra de Kortrijkse band het podium betrad. De enkeling die het lef had om nog maar één woord te roepen, al was het maar een ‘woehoew’, werd door het voltallige publiek op zijn vingers getikt.
Beginnen doen ze met een nieuw nummer, “Children of the eye”, en ze schieten meteen raak. Gedurende de opbouw staat frontman Colin Van Eeckhout als vanouds praktisch de volledige show met zijn rug naar het publiek. Wat dan volgt is Amenra zoals we ze kennen: hard, onversneden en innemend. Het zijn niet alleen harde drums of gitaren, alles gaat hard en dit resulteert in een slag in het gezicht die we maar al te graag hebben. Halverwege het nummer daalt het volume en krijgt het een Franse toets in de zang, wat we terugvinden in meerdere nummers van ‘MASS VI’.
Wanneer de noten van 'Razoreater' worden aangeslagen, worden de fans wakker. Alle hoofden beuken in tegen de geluidsmuur en aan de intense blikken te zien genieten ze er ten volle van. Op het einde van het nummer valt het doek letterlijk over de show. Een halfdoorzichtig doek scheidt het publiek van de band. Op dit doek worden natuurfenomenen allerhande geprojecteerd, die de show met een puur randje omlijst. Ook gebruik van het licht, of het juist niet gebruiken ervan, zorgt voor een intensere ervaring. Er wordt enkel met wit, fel licht gewerkt, wat de show echt ten goede komt. Na het spelen van “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat”, liet Amenra het tempo even zakken. Colin knielde en bij het tegen elkaar slaan van 2 metalen staven kondigde de volgende sloper “Boden” zich aan. Misschien iets wat we niet gewend waren, maar de Franse zanglijn van het nieuwe “Plus près de toi” werkt enorm goed. Het contrast tussen het zachte Frans en de ijzige screams , in combinatie met een pulserende bas resulteert in een magistrale mix. Tijdens “Am Kreuz” draaide de zanger zich voor het eerst richting de massa en headbangde hij in uniso met gitaristen Mathieu Vandekerckhove , Lennart Bossu en bassist Levy Seynaeve. Er is geen andere manier om dit zicht te beschrijven als mega vet!
Wat hierna volgt was niet voor gevoelige kijkers. Amenra haalde de vleeshaken, die ze in een vorige performance al eens gebruikten om zanger Colin mee op te hangen, weer boven. Twee verloren gelopen circusacts knoopten hem met een tiental vleeshaken, onder begeleiding van trage, lome gitaren. Alsof dit nog niet genoeg was, werden er nog eens zware stenen aan deze haken gehangen. De zaal werd ijzig en kil. Geen woord werd gerept. Er werd met enorm veel bewondering en afgrijs gekeken hoe stoïcijns kalm Colin bleef. Het toepasselijke “Terziele Tottedood” werd ingezet en de frontman krijste de pijn uit zijn lijf. Tijdens “Nowena 9/10” ging Van Eeckhout nog eens rechtstaan en ritmisch bewegen zodat de haken nog meer aan zijn vlees trokken en het bloed over het getatoeëerde Pauluskruis droop op zijn rug. Tijdens dit nummer nam bassist Levy Seynaeve de zanglijnen over die normaal werden ingezongen door Scott Kelly; hij deed dit prima. De combo van zijn diepere growls en het hogere, bijna gekrijs van de zanger leverde een emotionele sloophamer op die niemand onberoerd liet.
Alsof de show nog niet hevig genoeg was, was het ook nog eens de langste Amenrashow ooit. De band lapte de verplichte curfew vrolijk aan zijn laars en zette “A solitary reign” in. Het meesterwerk van de nieuwe plaat. Een ijzersterk nummer waarin eerst gekozen werd voor een rustige zanglijn, later geaccompagneerd van gouden gitaren, zware drums en trillende bas. Nog een laatste keer kwam de sloophamer langs en brak de massa in duizend stukken.
Amenra bewijst met ‘Mass VI’ dat ze heer en meester zijn in hun vak. Opbouwen en daarna onverbiddelijk neerhalen. Dit is was Amenra met je doet. Ze nemen je mee in hun adelaarspoten en je waant je even in de zevende hemel, maar daarna laten ze je los alsof je een stuk speelgoed bent en blijf je verweesd en leeg achter.
Een zeer intense ervaring, die moeilijk uit te leggen valt als je er niet bij was …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-31-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Starsailor - Charme en vakmanschap
Starsailor
2017-10-30
De Casino
Sint-Niklaas
Wim Guillemyn
Starsailor is sinds 2014 terug actief na een hiatus van een vijftal jaar. De vorige tournee werd opgehangen aan hun ‘greatest hits’ album uit 2015. Starsailor heeft nu een echt nieuw album ‘All This Life’ en dat was meteen ook de reden waarom ze ons land aandeden. Het nieuwe album is trouwens heel degelijk maar het valt af te wachten of ze hits zoals “Four to the floor” of “Tell Me Its Not Over” zal voortbrengen.
Wanthanee mocht het publiek komen opwarmen. Haar stem en haar gitaar…meer had ze niet meegebracht vanuit De Panne. Ze had een ferme stem en vertelde via haar songs kleine verhaaltjes over verdriet en liefde uit haar leven. Een meid met potentie.
Starsailor kwam op en dit moest gebeuren via een liedje maar dit gebeuren ging wat de mist in. Geen erg, de band kon erom lachen.
Er werd van start gegaan met hun recentste single “Listen To Your Heart”. Een song die klinkt alsof hij al jaren bestaat. Wat viel ons op na enkele songs? James Walsh is zichtbaar verdikt en verouderd maar zijn stem klinkt nog steeds als een klok. De band speelde strak. Vakmanschap.
James onderhield veel contact met het publiek en gaf o.a. een compliment aan de support act. Mooi gebaar. Halfweg de set, die een afwisseling tussen oud en nieuw werk was, verliet de band de set en zette James (alleen met zijn gitaar) een ode aan Tom Petty in met diens “American Girl”. Toen hij daarna merkte dat de band nog niet terug op het podium was , zette hij prompt “Hallelujah” van Jeff Buckley in. Nogmaals bewees hij hier dat hij nog steeds over een geweldige zangstem beschikt. Daarna was het tijd voor een rij hits en er werd geëindigd met het trio “Tell Me It’s Not Over” (dat een mooie overgang naar “Kids” van MGMT en “The River” (van Bruce Springsteen bevatte, “Four To The Floor” en “Silence Is Easy”.
Er werd om een bisronde geroepen en het publiek kreeg die ook in de vorm van “FIA” en het mooie “Good Souls” uit 2001. Telkens werd het publiek aangemoedigd tot meezingen. Een pluim voor de zelfrelativering van James Walsh gedurende de gig. Het nieuwe werk gedijde goed tussen het oudere werk.
Kortom, Starsailor was zondermeer goed …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Ride – Comeback om U tegen te zeggen!
Ride
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-30
Johan Meurisse
We voelden het al een beetje aankomen . Ride was aan een reünie toe , gaf al een paar optredens intussen en heeft nu een nieuwe plaat uit , ‘Weather diaries’; die ergens hangt tussen hun twee memorabele ‘Nowhere’ en ‘Going blank again’ . Hun latere platen midden de jaren 90 lieten we aan ons voorbijglijden , de dromerige, zweverige, intense spankracht en effects waren zo goed als verdwenen.
Vanavond zagen we een band in vorm , top dus , die hun kenmerkend shoegaze , Britpop en wave rock ideaal kon verweven. Jawel, Ride is back en daar zijn we erg blij om . Een mooie versmelting van vroeger en het huidig werk. De wisselende set op Pukkelpop , twee jaar terug, was doorgespoeld.
Ride wordt in een adem vernoemd met Slowdive , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain . Een twee uur durend overtuigend concert hoorden we van het kwartet. Ride heeft dan ook twee talentrijke zanger/gitaristen, Mark Gardener en Andy Bell, die sterk op elkaar ingespeeld zijn en een diepere dimensie aan het materiaal geven . Bell zeker, die kennen we van het Oasis en Beady Eye avontuur . Die muzikale ervaring is te horen en brengt het Ride genre in een nieuw evenwicht.
De composities zijn zorgvuldig opgebouwd , broeierig , vonken kunnen spatten en ze kunnen (lichtjes) exploderen . Af en toe eens uit de bocht , maar niet te erg . We werden in beroering gebracht door een juiste dosis Brit/wave rock , gitaareffects , wahwah , én passend bij de sound kleurrijke spots (geel-oranje-rood-roze) en stroboscoops . Met zichtbaar plezier grasduinden ze door hun oeuvre . Het zit ‘em goed bij Ride nu, met hun rockende zweverigheid, die de pré-Manchester scene doet opborrelen en een belletje doet rinkelen met bands als Psychedelic Furs, The Cure en The Verve.
De set bloeide meteen open met “Lannoy point”, “Charm assault” en de titelsong, sterkhouders van de recente plaat . We werden volledig meegevoerd toen ze de klassieker ‘Seagull” eraan toevoegden. De spanning daalde wat door de mindere songkeuze , maar als die andere classic “Dreams burn down” werd gespeeld , zat Ride op een constant hoog niveau. Ze wisselden oudjes “Twisterella” , “Vapour trail” , “Ox4” af met nieuwkomers “Cali” , “Lateral alice” , “All I want” en "Impermanence", die voor de eerste keer werd gespeeld . Uiterst geslaagd dus!
De band genoot van de aangename sfeer en de warme respons . Het biedt dat ietsje meer … Het materiaal kreeg meer ruimte en zeggingskracht .
Het laatste deel was om van te snoepen . De groep geeft een dromerige, snedige drive op “White sands”, “Like a daydream” , “Chelsea girl” en het lang uitgesponnen “Leave them all behind” . Beheerst , slepend en toch … gitaarpedaaleffects zijn ingedrukt en de percussie, cymbalen doen hun werk. Heerlijk!
Shoegaze en aanverwanten leven (terug) met bands als deze … Hoopgevend. De afwisseling van het huidig met het oude werk zorgde voor een spannende , puike set . Een sterke return, die zich meet aan het optreden en het materiaal van het heropgerichte Slowdive . Kortom, een comeback om U tegen te zeggen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ride-30-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-horse-one-30-10-2017/
Organisatie: Botanique , Brussel
(Sandy) Alex G - Alex G(enie)
(Sandy) Alex G
Botanique (Witloof Bar)
Brussel
2017-10-30
Kimberley Haesendonck
Heeft u al ooit gehoord over (Sandy) Alex G? Indien het antwoord negatief is, wordt het tijd dat u zich naar uw dichtstbijzijnde audioapparaat begeeft en zijn laatste album ‘Rocket’ opzet. Dit album kwam de Amerikaan maandagavond, samen met heel wat ander werk, voorstellen in een uitverkochte Witloof Bar. Diegene die er niet bij waren hadden ongelijk. Zo veel werd na zijn show duidelijk.
Amper 24 is hij, die (Sandy) Alex G. Nog veel mensen hebben nog nooit van hem gehoord, anders zou hij niet in de Witloof Bar van de Botanique vertoeven; deze jonge gast heeft trouwens al 5 platen uit. 5 platen waar heel wat oudere artiesten niet kunnen aan tippen. Ook live bewees Alex G dat hij meer waard is ...
Zijn vaste set werd een mengeling van zowel oud, maar vooral nieuw werk van zijn laatste album ‘Rocket’. Het publiek was duidelijk mee met de nummers van Alex G, want overal zag je mensen meezingen en genieten. De eerste rijen fans, vielen zelfs een beetje in zwijm. Nummers die werden aangehaald waren “Judge”, “Brick”, “Horse” en het enorm geliefde en wondermooie “Bobby”. De woorden “I’d leave him for you, if you want me to” zinderen nog steeds na.
Ondanks (Sandy) Alex G zeer ingetogen is, weinig bindteksten gebruikt en soms een beetje onzeker overkomt, kreeg hij het publiek met gemak mee. Voor zijn encore gebruikte de Amerikaan geen vaste nummers, maar liet hij het publiek kiezen. Op die manier betrekt hij iedereen beter bij de show dan eender welke artiest en kregen fans het gevoel dat de show van hun was. Nummers als “The Whale”, “Sarah” en “Boy” werden door de fans aangevraagd en waren de perfecte afsluiters van deze ongelofelijk sterke set.
Als we dan toch een puntje van kritiek mogen geven, is dat de Botanique dringend iets mag doen aan het geluid van de Witloof Bar. Voor de rest was er tijdens dit optreden geen vuiltje aan de lucht. (Sandy) Alex G is een genie en bewees weer maar eens dat hij meer waard is dan de respons die hij nog maar krijgt in België!
Organisatie: Botanique, Brussel
Lil’ Kleine en Boef live on stage - Dinsdag, 19 december – Concertzaal Vooruit, Gent
LIL’ KLEINE EN BOEF LIVE ON STAGE
Dé twee grootste sensaties van de Nederlandse hiphop op één podium?
Doen we gewoon effe, jonge! De start van de Kerstvakantie kan op geen betere manier ingezet worden: niemand minder dan BOEF en LIL’ KLEINE komen op 19 december de Concertzaal van de Vooruit vakkundig slopen voor een crazy LATE NIGHT GIG. Een artiest die op een uur een arena van 7.500 man uitverkoopt, nu ‘up close & personal’! De voorverkoop start morgen om 11 uur: wie er bij wil zijn, zal snel moeten zijn!
DJ DUUUB zal de avond aansluitend verder ‘upspicen’ met een dosis opzwepende urban beats.
Met recht en rede kan LIL’ KLEINE zich de koning van het hedendaagse Nederlandse hiphop-universum noemen. Zijn omstreden megahit ‘Drank & Drugs’ die hij samen met buddy Ronnie Flex op de wereld losliet, sloeg in als een bom en zette alle Nederlandse én Belgische charts op zijn kop. De 7.500 tickets voor zijn ‘ALLEEN’-show op 28 april 2018 in de Lotto Arena vlogen in minder dan een uur allemaal de deur uit. Met maar liefst 130 miljoen streams is hij trouwens de meest beluisterde Nederlandse artiest op Spotify ooit. Op 19 december brengt hij iedereen ongetwijfeld ook serieus aan het hoppen in Gent.
Mag zich eveneens vervoegen in het rijtje hyper populaire Nederhoppers: BOEF.
Diens vlog en rapvideo's werden vele miljoenen malen bekeken op het internet. Zijn monsterhit ‘Habiba’ stond 7 weken op nummer 1 in de Nederlandse charts en hij veroverde zo in no time de hartjes van hordes rebelse pubers. Boef trad op tijdens grote urban festivals, zoals het Appelsap Fresh Music Festival en het Encore Festival, beide in Amsterdam. Lil’ Kleine en Boef sloegen eerder dit jaar de handen ineen voor een nieuwe single: 'Krantenwijk'. Benieuwd hoe ze hiermee Gent in lichterlaaie zullen zetten!
De afterparty wordt in gang getrapt door hiphop-maestro DJ DUUUB, die zelf het saaiste feestje kan omtoveren tot een zwoele danskeet. Stel je voor wat hij zal aanvangen met een door Lil’ Kleine & Boef opgezweepte massa. Kortom, dit wordt een avond vol heerlijke herrie, complete chaos en beukende Nederhop-beats. Wij zeggen alvast JA tegen MDMA.
LINE UP:
Lil’ Kleine, Boef, DJ DUUUB
CURFEW:
21:30 – 05:00
TICKETS:
Presale: €23
Verkrijgbaar @ FNAC, Vooruit of online:
www.getintothewild.be
MEER INFO:
www.facebook.com/itwparty
www.getintothewild.be
Big Thief - Indie-avond met een sterke vrouwenstem
Big Thief
Kreun (café)
Kortrijk
2017-10-29
Wim Guillemyn
Vanavond stonden twee Amerikaanse bands, beiden afkomstig uit Brooklyn NY, op het programma. Beiden met stevige vrouwenstemmen op de voorgrond. Het café was goed volgelopen op deze regenachtige zondagavond. De formule van caféconcerten zorgt ervoor dat het aantal volk beperkt wordt maar dat er wel een direct contact met de artiesten is. Het geeft ook een intieme sfeer aan de concerten.
Katie Von Schleicher mocht de avond in het café van de Kreun openen. Ze is in Europa op tournee om haar nieuwste album ‘Shitty Hits’ voor te stellen. Dit album kreeg goede kritieken . Op het podium had ze een gitarist mee en zelf speelde ze afwisselend gitaar en synths. Een vrij minimale opstelling maar de uitstekende stem en de korte, catchy songs maakten dit meer dan goed. In de bindteksten werd meermaals verwezen naar Halloween. De interactie met het publiek zat goed. Katie was een aangename openingsact waar ze met songs als “Paranoia”, “Sell It Back” of “Life’s A Lie” het publiek meekreeg. Ze grossiert in songs die qua stijl ergens tussen indie, pop, rock en singer-songwriter rondwaren. Een intens en intiem optreden.
Big Thief is de band die zangeres Adrienne Lenker en gitarist Buck Meek in 2015 opstartten. Met “Capacity” verscheen dit jaar hun tweede album. Een album dat enkele pareltjes bevat en daarnaast intens en diepgaand klinkt. Opvallend detail was toen ze opkwamen dat ze maar met drie waren. Gitarist Buck Meek was niet mee. Hij was een solo album aan het opnemen wist Adrienne ons te vertellen. Adrienne, een artieste met een getroubleerde voorgeschiedenis, was wat onzeker aan het begin van de set. Daarenboven waren er ook wat technische probleempjes te noteren en viel er halfweg het optreden een man flauw. Het optreden werd eventjes stilgelegd en de man werd afgevoerd. Dat alles zorgde een beetje voor een eigenaardige sfeer. Het optreden na de korte pauze leek meer vaart te hebben en er werd terecht om een bis gevraagd na het laatste nummer.
Voor de bisronde kwam Adrienne alleen met haar gitaar terug. Ik had het gevoel dat ze toen vooral open bloeide. De kracht van haar stem kwam dan pas ten volle tot uiting.
Een indie-avond met twee sterke vrouwenstemmen. Een ferme Katie en een optreden van Big Thief dat op zijn zachtst gezegd niet geheel vlekkeloos verliep.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Mura Masa - Massa volk en hippe beats!
Mura Masa
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-27
Jan Vanaken
Mura Masa, voor sommigen klinkt hij bekend in de oren, anderen horen het donderen in Keulen. Of toch? “Ah, is dat nummer “Firefly” van hem?!” Deze Britse artiest, Alex Crossan, is slechts 21 jaar oud, maar weet hoe hij zijn muziek moet verkopen! De samenwerkingen met A$ap Rocky, Jamie Lidell, en Desiigner hebben hem een ‘push’ gegeven in de muziekwereld!
Vrijdagavond, het weekend kon beginnen! Met grote ogen en een big smile ging ik de Ancienne Belgique binnen. Met een fris pintje observeerde ik de toestroom van jonge twintigers, die -als het moest- zouden overnachten om op de eerste rij bij Mura Masa te staan.
De Deense artiest, GOSS, opende de zaal met zijn hippe elektronische, poppie tunes. Ik heb nog nooit van deze artiest gehoord, maar hij warmde het publiek goed op. Er stroomde steeds meer volk binnen en ik had al snel door dat dit een sauna ging worden. Het was dan ook uitverkocht!
En dan kwam eindelijk Mura Masa het podium op. Hij begon zijn set zoals een moviethriller. Een donkere sound met veel bas! De twintigers gierde in het ongewisse totdat ‘the boy himself’ uit de rook tevoorschijn kwam. Hij startte zijn set rustig, om zo het publiek mee te nemen in het verhaal. Echter kwam hierdoor de sfeer wel traag op gang. Verder hoor je duidelijk dat deze jonge producer zijn inspiratie haalt uit drum&bass, reggaeton, trap, house en r&b. Die mix-up van genres zorgt voor een nieuwe vibe met veel variatie in sound.
Zijn speelgoedwinkel op het podium was ook indrukwekkend. Zo maakt hij gebruik van samples, en voegt hij extra snufjes toe met live gitaar, drum, bas en synth. Of hij werkelijk uitblinkt in deze instrumenten als muzikant, durf ik niet te zeggen. Wel wist hij de verschillende tonen goed te componeren, wat toont dat hij veel kennis heeft van muziek. Maar zonder Nao zou het niet zo een feestje zijn geweest. Deze ‘soulpartner on stage’ nam het publiek volledig mee op sleeptouw met haar krachtige stem en uitbundige swag. En wanneer dan toppers als “Love$ick” en “If I go” werden ingezet, barstte het feestje helemaal los met de nodige moves.
Maar net wanneer iedereen uit de bol ging met ”Firefly”, had hij zijn laatste nummer al gespeeld. Het publiek bleef nog even wachten op nog 20 minuten 'volle gaas', maar tevergeefs. Het is hem vergeven, hij is nog niet zo lang bezig en heeft nog geen groot repertoire. En desondanks zijn jonge leeftijd, heeft hij zich uiterst gegeven en bracht hij een mooie prestatie weer.
Ik raad zijn shows zeker en vast aan, al moet je wel fan zijn van muziek met vele verschillende soorten effecten.
Toch, als Mura Masa zo blijft verder producen, zal hij een grote speler worden binnen de muziekindustrie, waarin zijn sounds alsmaar krachtiger, creatiever en slimmer worden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mura-masa-27-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/goss-27-10-2017/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
RGMC, Jeugdhuis Comma, Brugge – 5 jaar - Hard, Harder, Steak Number Eight
RGMC, Jeugdhuis Comma, Brugge
Entrepot
Brugge
2017-10-28
Louis Follebout
RGMC, Jeugdhuis Comma, Brugge - RGMC bestaat 5 jaar en dat vierden ze met een verjaardagsfeestje in het Entrepot, Brugge. Volgende bands traden aan Wasted 24/7 - After All - King Hiss - La Muerte - Steak Number Eight
Door omstandigheden moesten we spijtig genoeg de eerste twee bands missen. Aan de reacties te horen van het publiek, was het jammer dat we ze niet konden meepikken.
After All
Gelukkig waren we wel op tijd voor After All. Een band die het maakte in de jaren ’90 maar nog steeds brandend actueel is in de metalscene. Het was ondertussen al vier jaar geleden dat de Brugse band nog eens in eigen stad speelde. Dit keer stonden ze klaar met een nieuwe zanger (Mike Slembrouck). De trashmetal beukte meteen stevig in op het publiek in het Entrepot. Mike verkende het podium als geen ander en wist het volk te boeien. De nieuwe zangstijl, die iets melodischer is dan hun vorige zanger, sloeg zeker aan.
King Hiss
Hoewel we King Hiss niet meteen onder de categorie metal zouden plaatsen (zeker niet sinds hun laatste cd ‘Mastosaurus’), pasten ze perfect in dit avondprogramma. King Hiss speelt overwegend stevige rock overgoten met een heerlijke mix van stoner en sludge. De nonchalante attitude van de band zet alvast de sfeer die avond. Het moet niet te serieus zijn, een mopje kan er zeker van af. Het lachen vergaat echter snel wanneer de nummers uit ‘Mastosaurus’ volgen. De laatste cd beukt er echt op in. De hardcore en stoner attitude van de band kunnen me zeker bekoren en doen me instant headbangen op hun voor me kort onbekende muziek. We krijgen die avond een mooie mix uit de drie platen, maar hun laatste cd blijft bij mij toch hoofdzakelijk aan de ribben kleven. We zullen hen binnenkort meer aan het werk zien aangezien ze touren met Channel Zero.
La Muerte
De meest obscure band van de avond mag wel gezegd worden. Deze band maakte vooral de podia in de jaren ’80-’90 onveilig. Sinds 2015 zijn ze echter weer beginnen optreden. De leuze ‘Love Sex, Fear Death’ blijft alvast hangen, alsook het altaar die vakkundig voor de show in elkaar werd gezet. “I Lost My Hand” opent de set alvast stevig, grijpt ons bij de keel en laat ons niet meer los. Spijtig genoeg kwam de zang door het masker die avond minder over waardoor de grunts hier en daar verloren gingen tussen al het gitaar geweld.
Steak Number Eight
De Brugse fans hebben er lang op moeten wachten, maar na 5 jaar komt de band onder leiding van Brent Vanneste eindelijk nog eens naar Brugge. Het publiek was opgewarmd, de obligatoire pinten waren getapt en het geluid stond op punt, nu alleen de band nog.
Al vanaf de eerste seconde dat het jong metalgeweld het podium betrad, was duidelijk dat de band er zin in had. Als een bokser net voor zijn kamp van zijn leven begint, stond de frontman met gitaar in de hand klaar voor de eerste gitaaraanslag. Na een korte intro, die bestond uit een kakofonie van geluiden, werden de eerste tonen door de boxen geblazen. Als orkaan Harvey raasde de postrock/metal over het publiek, dat verrassend genoeg overeind bleef. Het bleef eerst bij een bescheiden knikje met het hoofd. Het publiek genoot, maar bleef verder rustig. Na 4 nummers trekken en sleuren, slaagden de mannen uit Wevelgem erin om een eerste moshpit los te krijgen. Eens de locomotief vertrokken was, was er geen sprake meer van stoppen. Al snel volgden de eerste crowdsurfers en begon de massieve vloer van het Entrepot te beven met een kracht waarvan de schaal van Richter in het niets vergaat. Nu kon het feest helemaal beginnen.
‘Hardcore is leven, wij zijn hardcore en hardcore will never die!’ Met deze gevleugelde woorden vervolgden ze hun set en er werd niet afgeweken van deze leuze. Het publiek werd getrakteerd op een waterdichte set bomvol melodische en sferische momenten, die zorgden voor een buitenaardse trance, afgewisseld met loeiharde sludgemetal waardoor het publiek weer met beide voeten op de grond kwam. En dit was nodig want het ging er wild aan toe. Jong en oud, man en vrouw, Steak Number Eight had iedereen voor zijn kar gespannen.
Ook het vermelden waard: de podiumprésence van de frontman. De gemiddelde Vlaming zou zeggen: die man heeft een pilletje te veel op, maar niet is minder waar. Brent geniet van zijn muziek te spelen en gaat hier volledig in op. Gitaarrammend rolde hij van de ene kant van het podium naar de andere, zelfs zo hard dat er halverwege de show een snaar richting het publiek vloog. Als een hondsdolle wasbeer bleef Vanneste over het podium razen , het was prachtig om te zien.
Scoren doen ze met klassiekers als “Your Soul Deserves To Die Twice” en “The Sea Is Dying”, maar bij publieksfavoriet “Dickhead” blijft er niets meer van het Entrepot over. De eerste rijen konden het snel stijgende aantal stagedivers nog maar net van een snelle duik richting grond redden. Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we nog een toetje. Tijdens het allerlaatste nummer, “Return To The Kolomon”, perste Brent het laatste beetje energie uit zijn lichaam en met een sprong des doods in de mensenmassa, werd de besnorde held letterlijk op handen gedragen om vervolgens helemaal leeg, maar enorm voldaan uitgeput terug op het podium te belanden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rgmc-2017/
Organisatie: RGMC, Comma Brugge
Jake Bugg - Rock’n'roll in een akoestisch jasje
Jake Bugg
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2017-10-28
Kimberley Haesendonck
Jake Bugg is ondertussen een vaste waarde in de indie-rock scene. Op enkele jaren tijd ontplooide hij zich van ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man die zijn muziek met al wat meer zelfvertrouwen brengt. In de Arenbergschouwburg liet hij zijn band achterwege en bewees hij dat hij, ook op zichzelf, kon laten zien wat hij waard is.
1 man, 1 akoestische gitaar en een resem aan hits , was wat we voorgeschoteld kregen in de Arenbergschouwburg. Wie dacht dat dit een saai, eentonig optreden ging worden zonder sfeer had het duidelijk mis. Jake Bugg had er zin in, het publiek had er zin in en dat zorgde er voor dat de Schouwburg een akoestische sfeertempel werd die bestemd was voor jong en oud.
Bugg begon zijn set met “Hearts that Strain”, de titelsong van zijn laatste album. Gevolgd door “Saffron”, een nummer van in zijn beginjaren. Het publiek moest duidelijk even wennen aan de stiltes en de rustige setting, maar al snel werd dit opgelost door single “How Soon The Dawn”. Iedereen begon het concept akoestisch beter te begrijpen en ook meer te appreciëren.
Tijdens zijn set werd er tijd gemaakt voor heel wat nieuw werk, maar uiteraard kon het oude ook niet ontbreken. “Slide”, “Simple as this” en “Trouble Town” waren een resem oude hits die in het eerste deel van zijn set aan bod kwamen.
Iedereen heeft muzikale voorbeelden, ook Jake Bugg. Hij speelde 2 covers, waaronder één van zijn voorbeelden en favoriete nummers van het moment: “Just This One” van Glen Campbell.
Dat het derde album van deze jonge man niet goed onthaald werd, weet zo goed als iedereen. Ook Jake Bugg zelf is hier van op de hoogte. Zo kondigde hij “Nevermind”, een nummer dat op zijn derde plaat had moeten komen aan, met ‘that album nobody liked’, wat de zaal aan het lachen maakte en de fangirls vooraan gezamenlijk een triestige “ooh” liet roepen.
Het laatste deel van zijn set vroeg Bugg of het publiek nog een bepaald nummer wou horen, waarop de meerderheid enthousiast “Two Fingers” beantwoordde. Daarna volgden de nummers “Waiting” en “Lightning Bolt” nog.
Jake Bugg doet het zonder band niet beter dan met. Wat wel opviel is dat deze jonge man solo en akoestisch meer ontplooit en volledig tot zijn recht komt op een podium. Als hij deze twee elementen meeneemt naar zijn show in de Ancienne Belgique op 31 januari, wordt dat ongetwijfeld één van de gitaar-optredens van 2018. Benieuwd!
Organisatie: Live Nation
Wolf Alice - De schapenvacht deels thuis gelaten
Wolf Alice
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-28
Niels Bruwier
Het was twee jaar geleden dat Wolf Alice in de Botanique stond. Toen was het in de Rotonde en met slechts één album op zak. Ondertussen staat de band in de Orangerie en hebben ze ook meer werk om uit te putten; gevolg was dat het optreden uitverkocht was. Ik zag dat de band tegenwoordig nog meer inspeelt op het instrumentele karakter van hun muziek. De kracht van een gitaar en een donker klankenspel bracht samen met enkele aanstekelijke nummers een aangename set teweeg.
Openen mochten de vrolijke jongens van The Magic Gang doen. Aan de hand van aanstekelijke melodieën en sterke refreinen, wist de band ons een halfuur lang te boeien. Niet meteen helemaal vernieuwend, maar wel vol overtuiging gebracht. De songs liggen prettig in het gehoor en dankzij een meerstemmig karakter, heeft het zijn charmes. De band wist ons alvast helemaal warm te maken voor Wolf Alice en dat is waar een voorprogramma voor dient, niet waar?
Met het zweverige “Heavenward”, tevens de opener van hun nieuwste plaat ‘Visions Of Life’, start Wolf Alice zijn set. De band is in korte tijd uitgegroeid tot publiekslieveling in eigen land, maar ook bij ons blijkt er sympathie te bestaan voor de groep uit Londen. Dat ze zalen uitverkopen, hebben ze vooral aan zichzelf te danken. Sterke songs met straffe instrumentatie die live nog dieper gaan. Wanneer ze na een dromerige intro boordevol zweverigheid, overgaan naar het stevige “Yuk Foo”, laten ze al meteen zien hoe divers hun oeuvre is. Van de zachtste indie tot harde punk, alles kan en alles mag.
Wolf Alice laat zich in de Botanique vooral kenmerken door focus en inleving. Dit ging zo ver dat er nagenoeg geen interactie was tussen publiek en band. Verder dan een casual praatje van frontvrouw Ellie met het publiek en een bassist die het publiek hier en daar eens opzweepte, ging het niet. Hierdoor voelden we ons minder betrokken bij de set en leek het te veel alsof Wolf Alice een verplicht nummertje opvoerde. Gelukkig was er een extatisch publiek dat bijna alles meezong, stil was waar het moet en rondsprong waar het mocht.
De centrale plaats in de show was weggelegd voor een dreigend geluid. Het viertal laat ieder nummer ademen wat er voor zorgt dat de kleinste details goed zitten. Zo zijn de korte stille stukjes bij “Your Loves Whore” helemaal perfect synchroon wat er op wijst dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn. Toch bleek dit in de Botanique net iets te secuur te zijn waardoor het te veel leek alsof de band op veilig speelde. Bij “You’re A Germ” en “Moaning Lisa Smile” bijvoorbeeld mocht het net allemaal iets vuiler. Nu was er te veel het gepolijste aspect. Oké, het was allemaal zeer goed gebracht, maar ruimte voor spontaniteit bleek er niet te zijn.
Dit viel nog meer op bij de nieuwere nummers waar een zachte opbouw telkens voor een zware climax moest zorgen. Hierdoor ging het middenstuk, dat voornamelijk uit die nieuwe nummers bestond, minder boeien. Gelukkig was er dan “Beautifully Unconventional”, het perfecte popnummer van de band. De song zorgde er voor dat er terug energie in de set kroop en iedereen werd precies gelukkig.
Als de band daarna met “Sadboy” en “Visions of Life”, twee van hun meest epische nummers speelt, is iedereen weer mee. Bij dat laatste horen we acht minuten wat de band allemaal kan en het slaat iedereen met verstomming. De snelle gitaren, het zachte begin, de dreigende opbouw en het bombastische einde zorgen er voor dat dit één van de beste songs is uit hun carrière en dat is live niet anders. Het wordt zelfs nog versterkt door de angstaanjagende lichtshow, niet geschikt voor epilepsie patiënten.
Door dit straf nummer op het eind van hun set te plaatsen, creëren ze een euforisch gevoel. De mensen in de zaal weten geen blijf meer met zichzelf en geven vervolgens ook alles wat ze in zich hebben. Dat is nodig want als de band terugkeert voor de bisronde, kan het publiek zich voor een laatste keer smijten op “Blush”, dat nog rustig begint, en “Giant Peach” dat gewoon alles en iedereen omver blaast. Het is door dit straf einde, dat de set uiteindelijk recht krabbelt en de band ons toch weet te overtuigen van hun live reputatie.
Wolf Alice had in de Orangerie moeite om een uur en een kwartier te blijven boeien. Dit lag vooral aan zichzelf, omdat ze het te goed wilden doen. Ze wilden hun muziek te strak brengen en nergens een foutje maken. Hierdoor kwam de set nogal cool over en dit was zeker zo bij de nieuwere nummers.
Gelukkig wist de band op het eind helemaal terug op te staan, hun schapenvacht af te gooien en alles en iedereen te verbrijzelen. Als ze dit een hele set kunnen doen, dan zijn ze klaar voor het grote werk.
Setlist: Heavenward - Yuk Foo - You’re A Germ - Your Love’s Whore - St. Purple And Green - Don’t Delete The Kisses - Formidable Cool – Bros – Lisbon - Planet Hunter - Beautifully Unconventional - Moaning Lisa Smile – Sadboy - Space & Time - Visions Of Life – Fluffy – Blush - Giant Peace
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Oscar & The Wolf – Show – Spektakel – Muziek!
Oscar & The Wolf - l'Impératrice
Sportpaleis
Antwerpen
2017-10-27
Govaert Véronique
De elektro pop van l'Impératrice verwelkomt het publiek terwijl we ons plekje in de tribune opzoeken, ze brengen ons net het genre muziek wat je alvast in de 'weekend mood' brengt, vooral na het net doorstane fileleed op de Antwerpse ring, wat een ellende was me dat weer …
De belichting zit niet helemaal zoals het hoort, dus we blijven een beetje in het duister tasten over de samenstelling van de band, maar synthesizers herkent zelfs het kleinste kind. De zaal stroomt gestaag vol met een allegaartje allerhande : het voltallig kapperscollectief uiteraard, vriendinnen vrolijk gearmd & gestyled met de cava in de hand, bevriende moeders met hun dito kids, jong en niet meer zo jong, het is een gezellige mengelmoes, die helemaal klaar is voor een feestje ...
Onderwijl brengt L'Impératrice ons verder in de stemming en de tijd, met zowel muzikale als vocale funky nummers, de zangeres is een olijke spring-in-het-veld, maar de power komt toch vooral van de muzikanten, want ook de drummer kan er wat van ... Hun set loopt op zijn einde en de roadies kunnen nu het podium verder in gereedheid brengen voor de 'main act' van vanavond.
Oscar and the Wolf - We hebben inmiddels lang genoeg gewacht, al sedert april, want toen werden de beide concerten verplaatst naar oktober omdat het finaliseren van hun 2de album samen met het voorbereiden van de show onbegonnen werk was. Dat deze beslissing getuigt van professionalisme van de hoogste plank krijgen we dan ook in de komende 2 uur voorgeschoteld.
De opener is meteen raak, “The Game” wordt ingezet en ‘de wolven’ (lees: muzikanten) zitten in de kooi, ‘the master himself', die staat er bovenop. Samen met de nodige lichteffecten, rookpluimen en nog wat vuurwerkspetters toe is de toon gezet, dit is een waar schot in de roos. De hun zo eigen sound met Oriëntaalse toetsen, brengt ons in feeërieke vervoering en het plaatje is al van bij aanvang compleet.
De vocale en muzikale performance samen met het visuele aspect beroeren alle zintuigen, de artiest is privé dan misschien wel minimalistisch ingesteld, voor zijn show mag het ‘max’-imalistisch zijn! En dat is het ook, groots zonder overdaad, dit wordt echt smullen, dat voel en merk je nu al aan alles ...
Max zelf houdt het midden tussen een hoogst elegante magiër met hermelijnen cape & glitter blinddoek of haalde hij dan toch de inspiratie in milieu van de slanke, lenige toreadors ? Wie zal het zeggen ...
De nummers volgen mekaar op, met daarnet ook nog 6 danseressen die op de catwalk het beste van zichzelf gaven, vuurspuwers mogen ook niet ontbreken en bij het wondermooie “Runaway” merk je dat Max het publiek op zijn hand heeft. Wanneer hij ons, het publiek bedankt en vraagt of we het naar onze zin hebben, schrik ik me rot dat hij gewoon Vlaams spreekt, je waant je inmiddels al lang in verre oorden terwijl je geniet van een internationale ster, maar nee, deze zeldzame ster is er één van bij ons.
Op “Because you're mine” spatten er slingers uit het plafond en vervolgens gaat “Joaquin” gepaard met fenomenale licht- en vuureffecten; de wolven mogen uit hun kooi.
Max geniet zichtbaar van het ganse gebeuren en daar kunnen wij alleen maar om glimlachen, wat zal zijn mama trots zijn op haar zoon ...
“Moonshine” vangt aan met een piano solo, het ideale moment voor een kostuumwissel lijkt me en zowaar er komt nog meer glitter tevoorschijn; op eenvoudig verzoek lichten de smartphones de zaal op, wat uiteraard voor een wondermooi effect zorgt. De danseressen komen en gaan, nog meer speciale effecten worden uit de trukendoos gehaald, glitterconfetti, vuurspuwers, zeepbellen bij het luidkeels meegezongen “Breathing”; als toemaatje krijgen we nog wat confetti op de klanken van “Fever”.
Opvallend doorheen het spektakel zijn de dansmoves van mister Oscar, die komen met zo een souplesse uit de heupen, dat het lijkt aangeboren. Ook hier weer die Oriëntaalse & Zuiderse invloeden, welke zo typisch zijn voor hen.
De finale wordt ingezet met “Susato”, vervolgens krijgen we “Touch Down” , waarna we nog excuses krijgen aangeboden voor het lange wachten, ttz het verplaatsen van het concert. Dat waren we inmiddels al lang vergeten; na zo een wervelende show, was het ruimschoots het wachten waard, laat dat vooral duidelijk zijn.
We knallen er uit met het fel gesmaakte “Strange Entity”, waarna de bandleden mekaar feliciteren, bedanken en omhelzen. De show was meer dan geslaagd, het was fenomenaal. Dit was genieten van de bovenste plank, bedankt !
… Zouden er nog kaartjes zijn voor morgen trouwens ? Dit wil ik nog wel eens meemaken ...
Setlist : The Game /So Real / Chevrolet / Undress / Runaway / Because you're mine / Joaquin / Moonshine / Somebody wants you / Honey / Breathing / Dream car ocean drive / Exotic / Princess / Fever
Extra : Susato / Touch down / Strange Entity
Organisatie: Live Nation
STUFF. geniet van hoge quotes. Hun recentste album ‘Old Dreams, New Planets’ deed het in de reviews overal erg goed. Ze maken niet de gemakkelijkste muziek: een mix van avant-garde, jazz, funk en techno. Maar ze doen dit goed en met de nodige overgave. In 2015 waren ze al ‘artist-in-residence’ in de AB Brussel. Ik was dan ook erg benieuwd om ze eens live aan het werk te zien.
Eerst kregen we Bert Cools aan het werk. Eén man alleen met een gitaar en een hoop knopjes rond hem heen. Hij probeerde soundscapes en klanktapijten op te bouwen. Het klonk eclectisch maar was qua stijl en mix wat onsamenhangend in de opbouw.
Vóór STUFF. opkwam was de zaal helemaal gevuld. Na een gesproken sample kwam de vijfkoppige band op en zette meteen een magistrale track neer. De set legde de klemtoon op het werk uit hun nieuwste album en dat klonk erg jazzy en funky. De house en techno invloeden kwamen goed uit de verf.
Het zijn buitenbeentjes in het Belgisch muzieklandschap en hun muziek bevat dwarse ritmes. Toch klinkt alles nog vrij toegankelijk en meegaand. Ik meen o.a. “Strata” en “Axlotl” in meeslepende versies gehoord te hebben.
Het publiek hadden ze vanaf het begin mee. Er werd geapplaudiseerd en meebewogen op het ritme van de muziek. De songs werden mooi opgebouwd.
Na een uurtje was het reeds tijd voor de bisronde. Drie tracks volgden.vooraleer ze in de nacht verdwenen.
STUFF. is iets bijzonders , een concept , een topper voor wie hun amalgaan aan stijlen weet te waarderen. Een unieke band dito muzikale trip. Een meeslepende band in vorm!
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Motorpsycho stond naar goede gewoonte garant voor een marathonoptreden van meer dan twee en een half uur. Als wij u zeggen dat zij daarin 14 tracks speelden, dan komen we na een beetje rekenwerk op een gemiddelde van boven de 10 minuten per nummer. Om u maar te zeggen, dit zijn The Ramones niet.
Motorpsycho gaf in het eerste deel een les muziekgeschiedenis en vergezelde de fans op een avontuurlijke ruimtetrip doorheen hun indrukwekkende backcatalogue.
Met de aanvankelijk rustige en fijnbesnaarde gitaarklanken van een uitvoerig “Year Zero” begon het viertal aan hun lange set. Die eerste song ging al gauw in crescendo en groeide meteen uit tot een fenomenale gigant. De toon was gezet, hier zou een episch concert volgen met lange songs en aanzienlijke instrumentale huzarenstukjes waarin Motorpsycho in al zijn gedaantes zou schitteren. Hard-rock, prog-rock, jazz-rock of gewoon uitzinnige nosie-rock, alles kwam aan beurt en dikwijls in één en dezelfde song.
Het is trouwens nooit makkelijk geweest om één label te kleven op deze band en de prestatie van vanavond was daar een duidelijk bewijs van. Motorpsycho schitterde immers op alle gebied en spreidde daarbij de vleugels wijd uit, van fijngevoelige jazzrock met klassieke trekjes in “Manmower” tot grootse prog-rock in “Critical Mass” en “Cloudwalker”, van psychedelische sixties pop in de Love cover “August” tot nineties alt-rock in het 20 jaar oude ‘Pills, Powders + Passion Plays’. Al die songs kregen een uitgebreide, passionele en uiterst dynamische live uitvoering. De Motorpsycho-geschiedenisles was er eentje om met verbazing en ontzag bij te wonen.
Zeven songs ver waren we, al ruim boven het uur, en toen pas begon Motorpsycho aan het nieuwe en ronduit schitterende album ‘The Tower’, een plaat waarop we na de sublieme en weergaloze live vertolkingen nog meer verliefd geworden zijn. “Intrepid Explorer” zette nog zachtjes en glooiend in maar werd dan alsmaar heter en opwindender door gestaag uit te groeien tot een geweldige uitbarsting van uitzinnige gitaren, krachtig roffelende drums en hevige space-keyboards. “A Pacific Sonata” was een prachtig staaltje verfijnde laid-back-rock om lekker bij weg te dromen, met een eminente en enig mooie jazzgitaar in de hoofdrol. De vlammende en explosieve hard rock van “The Cuckoo” en een werkelijk waanzinnig “A.S.F.E” zetten de boel helemaal onder hoogspanning. Jawel, beste fans, die nieuwe plaat is echt fabuleus en Motorpsycho bracht de songs met hartstocht en onbegrensde elektriciteit.
Tussen al dat formidabel nieuw geweld haalde Motorpsycho dan nog eens twee hartige en krachtige klassiekers boven als het wondermooie “Lacuna/Sunrise” en het geestdriftig opbouwende “Taifun”. Deze laatste is trouwens haast 20 jaar oud en staat op ‘Trust Us’, een dijk van een album en één van onze all-time Motorpsycho klassiekers.
We waren nu al ruim meer dan twee uur ver in de set toen we van de ultieme klepper konden spreken, en dat was alweer een nieuweling. “Ship Of Fools”, wederom zo een kolos van een kwartier, barste open, haalde fel uit en zat vol met spanning, emotie, kracht en muzikaal vakmanschap. Motorpsycho in volle glorie.
Tot slot mocht een overweldigend “The Tower”, de opener van de nieuwe plaat, hier de deur komen dichtdoen, maar niet zonder eerst even een stel moordriffs en een paar venijnige solo’s de zaal te hebben ingejaagd. Met een knal er uit gaan, heet dat dan.
Als er één band is die op zijn eentje het ietwat stoffige en oubollige imago van het prog-rock genre kan doen vergeten dan is het Motorpsycho wel. Ze weten een zaal te beroeren met hun eigenste alternatieve versie van het genre en broeden op een krachtige combinatie van vaak gracieuze muzikale uitstapjes en machtige hard-rock uitspattingen. Geregeld laten ze, veelal na een meeslepende of innemende inloopronde, een geweldige orkaan over hun songs waaien.
Bouwen aan monumentale songs met onbeschaamde epische trekjes, en die op een podium nog wat uitvergroten, dat is wat ons betreft de sterkte van Motorpsycho. Doch, het is uw volste recht om hier anders over te denken, want… het zijn The Ramones niet.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Vuurwerk – Londense Brusselse kweek knalt!
Vuurwerk
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-25
Annebel Kemel
Vuurwerk onderging het afgelopen jaar heel wat veranderingen. Nu heten ze VRWRK. Samen met hun klinkers verdwenen ook de remixen en features. De mannen verhuisden naar Londen en vonden er hun vocalist Salem Khazali. Hoe leuk hun debuutalbum ‘On The Outside’ is om naar te luisteren, zo mooi was de visuele opstelling als ze de plaat kwamen voorstellen in de AB.
Het plaatje klopte esthetisch. Met witte labojassen over strak zwart namen Thieu Seynaeve en Jergan Callebaut plaats aan de knoppen. Clichématig leken ze op astronauten , klaar om op te stijgen. Er zijn nog talrijke verwijzingen naar vuur , ruimte en knallen. Op het tweede nummer “Face It” kwamen daarbovenop nog eens de lasers. Er gebeurde muzikaal veel op het podium en visueel was het plezierend. Met graagte hadden we zelfs een concert lang naar de lichtshow boven het publiek gestaard.
Want wat is Khazali tof om naar te kijken. Hyper strak opende hij de set met begintrack “Different Crowd”; érg veel heupwerk zagen we van de gast. Een frontman met een weemoedig poppy stem en een coolness waardoor bijtrekpassen plots dé move to go worden. In het concert konden we door zijn danspartijen soms niet anders dan ons in een broeierige eighties-achtige sfeer wanen. Hij is ook lief en aandoenlijk, hoor. Zonnebril af en hij ziet er meteen een stuk jonger uit. Zijn oprechte dank op het eind maakte ons hart helemaal warm.
Even maakte Khazali plaats voor Jan Maarschalk Lemmens, ofwel Glints, die middenin de set twee nummers, o.m. “New Flow” kwam performen. Het is Glints als één van de weinigen gegeven om er met snorretje en fluo-oranje trui niet uit te zien als een vogelverschrikker.
Het was interessant om VRWRK een hele set te zien spelen rond één album . “I’m Free” klonk een ogenblik als twee druppels op “Gosh” van Jamie xx, tot de stem van Khazali en de toetsen een popgehalte aan het nummer gaven. “Outsiders” mengt ballade met elektro en urbanpop. “You Feel Me (Utterly Amazing)” klonk als Carribean party/house music. Alle nummers samen vormden een gecoördineerd perfect geheel.
Khazali nam na zo’n vijftig minuten afscheid van een euforisch publiek. Seynaeve en Callebaut bleven even zonder zang doorgaan met drummer Gert Malfliet en toetsenist Jens Paeyeneers. We werden een momentje met heimwee gekatapulteerd naar de periode dat VRWRK nog Vuurwerk was en ze onheilspellende remixen maakten van Bon Iver tot Balthazar.
Nuja, de mannen zijn een andere weg ingeslagen en dit zonder zichzelf te verloochenen. Dit was een sterk knallend optreden …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na hun debuut in 2014 krijgen we nu een vervolg op ‘Dageraad’. ‘Het Laatste Licht’ bevat één song van een goeie veertig minuten. Vooraleer u afhaakt of in slaap valt… De track is best genietbaar en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een etiket op hun muziek plakken is niet eenvoudig. Het is een mengeling van drone, ambient en postrock. Maar dan vergeet ik ongetwijfeld nog wat genres te vermelden.
‘Het Laatste Licht’ is dus één track maar je kan die in feite ook in stukken beluisteren. Zo ongeveer elke zeven minuten valt de track grotendeels stil om dan terug op te bouwen en subtiel andere elementen in de track te steken.
Daarnaast is de song in twee grote delen op te delen. De eerste helft is rustiger en met minder instrumentaria opgebouwd terwijl in de tweede helft traditionele instrumenten zoals drums etc ook boven gehaald worden. Het doel is natuurlijk dat je het als één song beluistert.
Wat valt op? Intensiteit, een geluidsmuur van drones, een mooie opbouw met de nodige variatie dat langzaam naar een climax toe werkt. In tegenstelling tot AmenRa, dat een beetje op een gelijkaardige manier te werk gaat, is hier zo goed als geen zang aanwezig. Maar we missen het niet echt.
In het tweede deel komen, enigszins naar de achtergrond gemixt, wat vocals in de vorm van geschreeuw voorbij. Het is een onderdeel in het toewerken naar de climax. Verwacht geen grote ontploffingen en uitbarstingen wanneer die climax eraan komt. Integendeel, op een eigen en subtiele wijze krijgen we de climax in de vorm van een soort van kalmerende ontlading.
We kunnen zeggen dat hier op een originele manier omgegaan wordt met vorm en inhoud.
Charnia heeft een heel fijne album/track afgeleverd. Dit is muziek dat misschien wel enkel geschikt is voor een select publiek maar als je er open voor staat ontdek je een rijke muzikale trip.
‘Fragments’ is de opvolger van hun debuutalbum ‘Veins’ uit 2016. ‘Veins’ was postpunk. Begin 2017 vervoegde Barrett Hiatt de band , wat op ‘Fragments’ resulteert in een sound dat iets meer synth en programming bevat. Ze klinken daardoor ook iets atmosferischer, eclectischer en origineler. Wat mij betreft een goede evolutie.
We kunnen zeggen dat de basis van de songs uit synthpop en EBM beats bestaan waar lagen synths en gitaar aan toegevoegd werden. Een ietwat onderkoelde zang zorgt er hiervoor dat de vocals wat als post punk en cold wave klinken. De zang en stemkleur ligt wat in het verlengde van bv Dave Gahan (Depeche Mode) of Glen Gregory (Heaven 17). Acht songs weten ons te betoveren met hun muziek. Die is vrij dansbaar en catchy.
Opener “Hold & Dissolve” begint als een EBM/synthpop track en is vrij dansbaar. De gitaar zorgt voor de melancholische accenten in de track. Op “The Longest Night” leunen ze misschien nog het dichtst bij hun vorig album alhoewel Hiatt zijn stempel hier ook onmiskenbaar aanwezig is. Tijdens “Memory Palace” komt de wave uit de jaren 80 aan het venster piepen. “Sudden Moves” is een eerder ingetogen en donkere song met een combinatie van synths en gitaar in het refrein dat mij wat aan Simple Minds doet denken. “A Pale Fire” is uptempo en dansbaar. “Reincarnate” gaat verder die weg op. “For You (Lois)” is een toptrack: fijne ritmesectie en synths, een weemoedige melodielijn en een emotionele zang. “Gone” sluit dit heerlijk album af met duidelijke EBM elementen in zijn DNA.
Bootblacks (uit Brooklyn, NY afkomstig) staat, na de toevoeging van Hiatt, muzikaal waar ze moeten staan heb ik zo het gevoel. Ze hebben een duidelijke stap voorwaarts gezet op ‘Fragments’. Dit is een uiterst genietbaar album met een originele mix van postpunk en synthpop.
Uit Portugal kregen we het debuutalbum van deze instrumentale band in ons handen. Begonnen in 2009 en voor het eerst opgetreden in 2011. In 2013 werd er een EP met twee songs opgenomen en nu vier jaar later is er hun debuut. Ze nemen dus hun tijd voor alles. Dat hoor je dan ook aan het resultaat. Het moet gezegd worden dat ‘Relics and Cycles’ goed klinkt en goede songs bevat.
Ze openen op “Downburst” vrij stevig maar het overgrote deel van hun songs zijn vrij rustig en eclectisch. Ik denk dan aan bv “Howling”, “Labirinto” en “Nostalgia” die allen traag opgebouwd worden, aan de hand van terugkerende patronen, bestaande uit gitaar, synths en/of piano. We vinden het ook terug bij de overige songs. Op “Nostalgia” breekt een overstuurde gitaar wel halfweg de song open. Alleen afsluiter “Poinsettia” klinkt zwaarder en gruiziger i, vergelijking met de rest van de tracks.
‘Relics and Cycles’ is een luisteralbum geworden met post-rock en metal dat vrij origineel opgebouwd wordt. Allemaal instrumentaal maar wel heel verhalend.
La Scaltra is een trio uit de Duitse regio Essen. Ze bestaan uit twee vrouwen ( Aeleth Kavern en Dae Widow) die beiden instaan voor de vocals (naast bass en synths) en een man (Jay Sharpe) die de gitaren ter harte neemt.
Ze brengen hier op hun debuut gothic en cold wave muziek. De teksten gaan over verloren liefdes, weemoed en troosteloosheid. Haal maar je zwarte puntschoenen uit en zet je haar alvast recht (zoals Robert Smith ook doet).
Er wordt sterk van start gegaan. Eerst krijgen we een korte intro waarin er wordt aangegeven dat er meer is op aarde dan hetgeen we kunnen waarnemen. Dit vloeit dan over in “Devils Playground”. De eerste echte song en het is meteen raak. Mooie opbouw en een onderkoelde sfeer dat naar cold wave neigt. Een sfeer dat over het gehele album hangt. We krijgen nog een aantal van deze pareltjes maar het songmateriaal is niet altijd even sterk. Ze werken graag met herhalingen in de teksten en dat heeft als positief gevolg dat sommige songs vrij snel blijven hangen. Soms werkt het ook contraproductief en ben je het sneller beu gehoord zoals op “A Remedy”. Sterke songs zijn dan “The Cat Lady” (mooie intro, gothic bass en melancholische gitaar), “Black Wedding” waarin ze een nieuw trouwthema voor gothic-liefhebbers neerzetten. Of “Holidays” dat over een onbeantwoorde liefde lijkt te gaan. “Gloria” bevat mooie vocals waarin hoog en ijle vocals door de dames en lage vocals door gastzanger Ashen (vocalist bij de black metal band Aschfahl) elkaar afwisselen.
‘Freakshow’ is een heel aardig debuut met nog wat kleine pijnpuntjes. Maar ze staan stevig in hun schoenen en laten ons genieten van hun onderkoelde vocals en soms monotone muziek. Monotoon (of minimal) maar wel boeiend genoeg om te blijven luisteren en her te beluisteren. De groei is er.
Daarnaast is alles mooi uitgewerkt: artwork, tekstboekje, imago…
Zoals alles dat van Solar Lodge komt mogen we wel zeggen. We zijn als liefhebber van donkere muziek dan ook blij met deze release.
Geregeld komt er uit de underground van de UK een straffe nieuwe band overgewaaid. Je moet er dikwijls goed naar gaan zoeken, want als het niet naar britpop, hip hop of R & B ruikt is het voor de Britse media niet interessant genoeg. Lower Slaughter is zo een band. Er werd vanuit hun thuisland weinig of geen poeha rond gemaakt, maar hun extreem smerige straight-forward rock brengt ons daarentegen serieus in beroering.
Als u er zich al iets wil bij voorstellen, het is Black Sabbath en Blue Cheer in een hardcore- en noise boot met een wilde punkbitch aan het roer. Dit is vuile punkrock met retro hardrock extracten. De gitaren zijn zwaar en smerig, de riffs scheuren dat het geen naam heeft, de songs hakken er genadeloos in en de agressieve strot van zangeres Sinead Young ontploft in uw gezicht. Met zo een geweldig vrouwmens achter de microfoon en een tempo dat al eens over de rooie durft te gaan, denken we algauw aan Perfect Pussy, White Lung of Cocaine Piss. De ronkende heavy gitaren gooien daar een forse scheut Melvins of Part Chimp bovenop. Kortom, Lower Slaughter is hot and dirty.
KT Tunstall was dinsdagavond na lange tijd nog eens te bewonderen … Hoewel het dinsdag was, ging de Schotse singer-songwriter voor het ultieme ‘Saturday night’ gevoel. Na de release van haar recentste album ‘Kin’ in september vorig jaar, geeft Kate er solo een lap op met haar entertainmenttalent en fantastisch Schots accent.
Tunstall vloog erin met “Another Place to Fall” en een nieuw nummer “It Took Me so Long to Get Here, But Here I Am”. Al snel blijkt dat KT Tunstall graag veel interactie heeft met haar publiek, wat het allemaal wel wat persoonlijker maakt. Het podium was gevuld met instrumenten, maar haar reguliere tourband maakte plaats voor bandlid ‘Pete Beat’, haar gepersonaliseerde beatmachine. Hierdoor kreeg “Other Side of the World” een nieuwe toets. “Funnyman”, een nummer over haar ‘zotte’ vriend Gordon werd begeleid door haar witte, akoestische gitaar. Vervolgens kwam “Difficulty”, een techno folk nummer waarvoor ze inspiratie opdeed in het bruisende Berlijn. “Hold on” werd afgewisseld met “Walk Like an Egyptian”. “Invisible Empire” was dan weer iets rustiger en lieflijk gezongen. Hiermee bewijst KT Tunstall opnieuw haar veelzijdigheid.
Later maakten we een ‘trip down memory lane’ naar 2004 met “Black Horse and the Cherry Tree”. Een leuke toets was de kazou die Kate eraan toevoegde, de nostalgie werd alleen maar groter. Het nummer werd afgesloten met “Seven Nation Army”. Eén ding is duidelijk, haar stembereik is nog altijd even krachtig. Bij “Crescent Moon” en “Through the Dark” maakten de gitaren plaats voor de piano. “Maybe It’s a Good Thing” vonden we een catchy nummer. Haar vele verhalen en anekdotes bleven de overgangen tussen de nummers vullen. Ook met “Heal Over” en “Love Is an Ocean” toonde Tunstall haar gigantisch talent.
“Stoppin’ the Love” was de swingende afsluiter van de set. Wij waren onder de indruk van de skills op de saxofoon, vooral omdat ze speelde zonder sax, en enkel en alleen met haar mond. Als bisnummer mochten we genieten van een cover van ‘Erasure’, “A Little Respect” waarbij The Pictisch Trail Kate kwam vergezellen op het podium. Die zagen we trouwens ook nog even bij het voorprogramma. Hou die gasten maar in de gaten. ‘Save the best for last’, klonk het bij de zangeres. En het was potverdikke nog waar ook.
Met “Suddenly I See” stuurde KT Tunstall deze avond het publiek met een hese stem en een blij gevoel de deur uit. ‘This time I’ll come back more early’. Wij hopen alvast dat ze haar belofte waarmaakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kt-tunstall-24-10-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Amerikaanse rock-’n-roll-legende Fats Domino is op 89-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn dochter aan TMZ.com gemeld. De pianist en zanger overleed in New Orleans, omringd door zijn vrienden en familie.
Fats Domino, geboren als Antoine Dominique Domino, was in de jaren vijftig en zestig ongekend populair, niet alleen in de Verenigde Staten. Zijn carrière was hij in 1949 begonnen. Een van zijn vroege albums heette ‘The Fat Man’, wat voor altijd zijn bijnaam zou blijven. In de jaren die volgden verkocht hij miljoenen platen. Hij had wereldwijde hits met onder meer de nummers ‘Ain’t That a Shame’, ‘Whole Lotta Loving’ en zijn grootste succes: ‘Blueberry Hill’.
Zijn zangsuccessen bezorgden hem ook filmrollen. Zo was hij onder meer te zien in ‘Shake, Rattle & Rock!’ en ‘The Girl Can’t Help It’.
Hij heeft meer dan 65 miljoen albums verkocht en kreeg in 1987 een Grammy voor zijn hele carrière. In 1986 belandde hij in de prestigieuze Rock & Roll Hall of Fame. (Bron: HLN)
Nederlands 
Français 
