Deze Zweeds weirdo’s gooien funk, psychedelica, Zappateske rariteiten, fuzzy gitaren en Afrikaanse ritmes in hun kolkende mallemolen. Hetgeen er uit voortkomt is, net als op de al even wonderlijke voorganger ‘World Music’, niet minder dan verbluffend, hoogst origineel en bijzonder heet.
Funkadelic meets Bombino, Grails meets Zappa, Ty Segall meets A Silver Mt. Zion, The Slits meets Tinariwen. Wij zeggen maar wat, omdat we dit geniale stoofpotje gewoon niet kunnen thuisbrengen. Doch het klinkt allemaal geweldig, en ook een beetje vreemd, een stel niet nader genoemde verdovende substanties kunnen u hier misschien wel bij helpen. Probeer het eens in de AB op 21/09.
Benjamin Booker, een jonge snaak uit New Orleans, heeft de rauwe rock’n’roll lucht al eens mogen opsnuiven in het voorprogramma van Jack White. Een postje waar hij zich maar al te zeer in zijn sas voelde, want de man heeft net als Jack White een voorkeur voor ruige, onopgesmukte blues en rauwe soul. Zelf haalt hij als invloeden The Gun Club, Blind Willie Johnson en T Rex aan. Daar is duidelijk iets van aan, maar wij zien er ook een halfbroertje in van Black Joe Lewis of een bastaardneefje van Gary Clark Jr.
Op dit veelbelovende debuut floreert Benjamin Booker van felle, gruizige rock (“Violent Shiver”, “Have you seen my son”) naar diepgewortelde soul (“Slow Coming”) en integere blues (“By the evening”). Van elke song gaan er ettelijke liters bezieling uit en Booker stort er zijn hele hebben en houden in.
Een veelbelovend debuut van een talent waar de ruwe kantjes nog niet zijn van afgevijld. Houden zo.
Begin September tourde The Sixxis doorheen Europa met Spock’s Beard. De band zal de modale Vlaamse rockliefhebber voorlopig niet veel zeggen maar daar komt misschien wel verandering in.
De band is al sinds 2006 actief en bestaat uit vijf onderlegde muzikanten. Met ‘Hollow Shrine’ zijn ze nu pas toe aan hun debuutplaat. The Sixxis brengt progressieve rock die enorm afwisselend is door de jazz, metal, en grunge-invloeden.
Zelf noemen zij Muse, Rush, Soundgarden, Alice In Chains, Rush, System Of A Down en Kings X hun grootste invloeden. Wat ons betreft gaat die vlieger zeker op voor Alice In Chains. Luister maar naar de songs “Weeping Willow Three” en “Long Ago” die zo uit de koker van Layne Staley en Jerry Cantrell lijken te komen.
De volledige plaat ademt trouwens de jaren negentig uit want ook een band als Living Colour passeert de revue met het funky “Nowhere Close”. Opvallend zijn de vocale capaciteiten van frontman Vladdy die een duidelijke meerwaarde aan de gevarieerde composities geven. We vermelden nog dat David Bottrill aan de knopjes zat, de man verdiende zijn sporen bij Tool, Peter Gabriel, Silverchair en Stone Sour...
Deze Amerikaanse band kun je gemakkelijk zelf ontdekken via deze link http://www.thesixxis.com/ .
Black Cassette – apartje band toch wel uit ons Belgenlandje, die aan hun tweede cd toe is en eigenlijk de ‘harde ‘ gitaren wat meer ‘onhold’ plaatste en ruimte liet voor keys. Dit bandje onder do-it-all Sjoerd Bruil, staat samen met Jeroen Stevens (drums) , Pascal Deweze (bas) en Micha Volders - die instond voor de productie -, garant voor een reeks driftige , grillige, sfeervolle songs .
De songs houden van onverwachtse wendingen , tempowisselingen en experimentjes. De invloed van een Mauro is onmiskenbaar aan hun sound.
Het is een gevarieerde plaat geworden waar je op songs als “Distant call” , “When I’m busy”, “Down below” en “Don’t want you to go” even op adem moet komen . Ze hebben meer luisterbeurten nodig en doen zich ontdekken . Ze worden goed omgeven door broeierig, sfeervol materiaal als “Under the blossom tree”, “The strangest thing” , “At dawn” en “Nevermind” , waardoor het wat gemoedelijker mag zijn .
We horen een band die veelzijdig klinkt en creatief omgaat met rock’n’roll/eighties synths. Apart bandje binnen onze scene dus!
‘Nikki Nack’ heeft iets speels , onschuldig , onbevangen, jeugdig en kleurrijk om zich, wat ongetwijfeld te horen is in de ritmiek van haar ‘knutsel’ pop . Hoewel …, de collage aan stijlen (= zeg maar lofiworld, waarbij ze stoeit met allerlei geluiden, samples en stijlen waarin folk, jazzy grooves, dampende funk, r&b, afro, hiphop en drumloops te vinden zijn ), is op de derde cd minder prominent aanwezig; we hebben eerder een toegankelijke mix van haar sound , die aanstekelijk, fris , sfeervol klinkt , gekenmerkt van lichte grooves door de hiphopachtige beats .
Tune- Yards experimenteert minder , de tempowisselingen zijn minder fors , dus doenbaarder en ze leunt nauwer aan de pop dan voorheen. Ze balanceert tussen een dansbare groove door de basstunes , keys en percussie en een intens sfeervol, broeierige sound .
Het tintelt wel bij nummers als “Find a new way”, de singles “Water fountain”, “Hey life” en de afsluitende reeks “Rocking chair” en “Manchild”; ze worden afgewisseld met “Time of dark” , “Real thing” en “Wait for a minute”.
In het concept slaagt Tune-Yards er nog steeds in te verrassen in haar materiaal dat oprecht heerlijk is ; gedragen door haar bedwelmende krachtige zang.
Op die manier is en blijft ze talentrijke entertainende dame …
Mazes - Opkomend talent uit Manchester die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement , Sebadoh en Guided By Voices . We horen een reeks gevoelige , dromerige , rammelende lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Toegegeven , de laatste reeks lijkt wat inwisselbaar door de aanhoudende dezelfde melodie , maar door de beste leuke , relaxte aanpak banen de songs zich wel een weg in je hoofd. “Hayfever wristband” zet de toon na de intro , “Donovan” en “Notes between F& E” boeien door de variatie aan en de drieling “Organ harvest” , “Ephemera en” Sand grown” wuiven deze frisse 90s sound uit …
Laundry Day 2014 – zaterdag 6 september 2014 - Op en Top dansfeest!
Laundry Day 2014
Antwerpen-Zuid
Antwerpen
2014-09-06
Thorben Meurisse
Dat Laundry Day in België is uitgegroeid tot het grootste 1-dagsfestival in zijn soort werd zaterdag weer eens duidelijk. Meer dan 60.000 feestgangers waren meer dan welgekomen op deze 17e editie die ook dit jaar weer een waslijst aan grote namen mocht ontvangen.
De 9 stages verwelkomden meer dan 100 acts, indrukwekkend getal voor dit 12uur durend feest. De stages waren 1 voor 1 prachtig gemaakt en voorzien van spetterende lichtshows. In de Rampage tent was het de Drum and Bass en dubstep, samen met het lichtspektakel, 1 geheel. Prachtig om te beleven. Bij de Big Bro moest men opletten wat men deed, 2 gigantische veiligheidscamera’s hielden het dansende volkje nauwlettend in het oog. Het publiek trok er zich niets van aan en ging helemaal uit de bol op de beats van oa. Lennert Wolfs en Dimaro.
Op de mainstage was het Dj Licious die het volk opwarmde voor de knallende sets van Wolfpack en aansluitend Yves V. Wie daarna even dacht uit te rusten voor grote klepper Martin Solveig had het mis want Alvar & Millas trokken de lijn gewoon door, blijven gaan dus. Nu er heel wat volk was toegestroomd voor Martin Solveig kon hij eraan beginnen. Zijn set begon met wat minder bekende en nieuwe muziek maar na enkele meezingers zoals “Hello” was het publiek weer razend enthousiast.
Nu het wat donkerder werd boven ons kon de lichtshow op de mainstage eindelijk zijn toppunt gaan bereiken. Het publiek in spanning laten afwachten naar Dimitri Vegas & Like Mike, liet Laidback Luke niet gebeuren. Hij speelde een set waarvan het publiek meer dan opgewarmd was voor die fantastische broertjes uit Willebroek. Tijd om de grote kanonnen boven te halen dachten ze. Vuurwerk, meer vodka en klassiekers zorgden voor een set om niet rap te vergeten.
Wie Laundry Day 2014 ook zeker niet zal vergeten is DJ Frank, terwijl zijn collega’s op de mainstage alles gaven vroeg hij, op het podium van de Big Bro, zijn vriendin ten huwelijk. Voor een grote menigte. Kan een dag nog beter? Give the power to the people …
Organisatie: Laundry Day
Crammerock 2014 op 5 & 6 september 2014 – Een schot in de roos!
Crammerock 2014
GroenePutte
Stekene
2014-09-05 & 06
Nick Nyffels
De 24ste editie van Crammerock in Stekene was een groot succes want voor het eerst kon dit festival uitverkopen, wat toch een kleine 30.000 man betekent over 2 dagen. Het festival aan de E34 heeft een grote tent met twee podia die alterneren, wat soms een beetje stoort omdat de soundcheck van de volgende band bezig is terwijl de bands spelen, maar voor een Sportpaleis gevoel zorgt dat gelukkig nooit. Daarnaast is er nog een Clubtent, waar kleinere elektronica-acts, lokale hiphop en djs geprogrammeerd staan.
Gelukkig kwam Patti Smith niet naar Crammerock dit jaar, zodat Musiczine niet de Grote Belgenverdelger op pad gestuurd had, maar ondergetekende de recensent van dienst was. Want Crammerock had dit jaar wel heel erg veel Belgische bands op de affiche staan: van de 24 acts die over twee dagen in de grote tent met twee alternerende podia stonden, waren er 20 Belgische.
dag 1 – vrijdag 5 september 2014
Wij begonnen er aan op vrijdag met Amongster, de band van Gentenaar Thomas Oosterlinck, die zijn band noemde naar het openingsnummer op Poliça’s “Give you the ghost”. Amongster was een van de winnaars van Studio Brussel’s talentconcours ‘De nieuwe lichting’ en stond ons niet tegen: Oosterlinck heeft een stemgeluid ergens tussen Oscar & The Wolf en Gotye in, en de mix van gitaren en keyboards was ook niet slecht.
Kenji Minogue kan alleen maar uit de hoofdstad van Oost-Vlaanderen, Gent, komen. De eerste keer dat je deze dames ziet, valt je mond gegarandeerd open. Voor mij was het de tweede keer, dus het verrassingseffect was een beetje weg, maar wat bleef waren de verslavende Pop Life/ Charlatan beats met een hoek af, en de onzinnige maar moeilijk verstaanbare teksten van Fanny Willen en Conny Komen. Lag het aan het vroege uur, of de publieksrespons, maar eerder dit jaar op Rubyrock vonden we ze beter, nu zaten ze toch een beetje gevangen in het strakke tijdschema zodat we een beetje het gevoel kregen dat het een feestje van moeten was. Niettemin, de beats blijven heerlijk vuil, Butthole Surfers meets Robyn, en al de bekende hitjes passeerden de revue zoals “Veranda”, “Danny”, “Alwadammehetten” en “Naam familienaam”. Er was tijd voor een bierpauzetje, en natuurlijk dook Fanny het publiek in. ”Min Oeders” was een onwettelijk kindje van de heren van Rammstein die door Grace Jones gedomineerd werden. Soulwax heeft van nu af aan bastaardzusjes en ze heten Kenji Minogue.
Omdat Coely net iets minder ons ding was, gingen we eens naar de Clubtent waar we op Hydrogen Sea stuitten. Als je Amatorski goed vindt, moet je ook zeker eens dit Brussels duo uitchecken: droompop meets elektronica. Zangeres Birsen Uçar heeft een stem die doet denken aan Skye Edwards van Morcheeba. Pj Seaux speelt zowel op keyboards als gitaar en het geheel klonk heel fris. Mooie visuals hadden ze trouwens ook meegebracht.
Joepie, want toen was het tijd voor Gorki. Het was alweer een tijdje geleden dat we Vos aan het werk gezien hadden, op de Gentse Feesten doen we immers meer pleinen aan dan Sint-Jacobs. Een nieuw album heeft Gorki niet uit, dus werd het vooral een greatest hits set vanavond. Vos en co begonnen met “You”ll never walk alone” en “Wacht niet te lang”. “Lieve kleine Piranha” zat vroeg in de set en werd visueel ondersteund op het LED-gordijn dat de band meegebracht had door opwaarts zwemmende dolfijntjes.
Gorki /Gorky bestaat dit jaar 25 jaar, dus dat mocht gevierd worden met “Lang zullen ze leven”. Andere prijsbeestjes waren “Ooit was ik een soldaat”, door Vos aangekondigd als het relaas van zijn hoerenbezoek tijdens zijn legerdienst in Duitsland, natuurlijk “Ooit vraagt een mens zich af”, het visueel met een V-logo ondersteunde “Veronica komt naar je toe” en natuurlijk het op een luid gejuich onthaalde en woord voor woord meegezongen “Mia”, dat voor het eerste kippenvelmoment op Crammerock zorgde.
Tom Van Laere vertoeft nog altijd op Planeet Rock, maar het wordt tijd dat hij naar de echte wereld afdaalt want we vinden dat de man plafonneert op zijn vijfde ‘The Great scam’: van classic rock gaat het snel naar cliché rock, dit ondanks de knappe single “Breaking away”, die volgens ons niet misstaat naast iets van The War on Drugs. Admiral Freebee was goed, maar werd toch overklast door Gorki. Van Laere zijn stem klonk een beetje kapot, maar de liveband tilde het optreden toch naar een hoger niveau: de blazers voegden net dat beetje extra toe, en de nummers kregen een feestelijk funkjasje aangemeten waarbij Stax het grote voorbeeld was, zoals in “Always on the run”. Van Laere kreeg de handen op elkaar bij “Nothing else to do”, smokkelde een saxsolo in de intro van “Breaking away” waarin we vooral de gitaarsolo konden smaken en vervolgde met “Bad year for rock ’n roll”, een vette jam met een smerige sax-outro. De nieuwe nummers bleven niet echt bij, het waren vooral de oudjes die op herkenning konden rekening zoals “Einstein brain” en “Oh darkness”. Een mooi rustpunt was “Rags ’n run” , Van Laere op akoestische gitaar en mondharmonica, ondersteund door de blazers. Natuurlijk kon ook “Ever present” niet ontbreken. Admiral Freebee 2014 heeft een Stax-obsessie, en dat stoorde ons helemaal niet.
Arsenal mag je wel de festivalband noemen. Ze hadden vanavond eventjes moeite om op gang te komen, maar vanaf het derde nummer, “Black Mountain, beautiful love” was het gewonnen spel voor Willemyns en co. De gastzangers mochten ook niet ontbreken natuurlijk, zo kregen we Aaron Perrino van The Sheila Devine en Baloji die “Personne ne bouge” rapte. Toppers waren natuurlijk “Saudade”, “Longee”, “Estupendo” en de grote finale waarin iedereen meezong en sprong was natuurlijk “Melvin”.
Wat konden we verwachten van Lauryn Hill? Het was immers 16 jaar geleden dat ‘The miseduction of Lauryn Hill’ de standaard van de neo-soul verzet had, en sindsdien had mevrouw Marley zich voornamelijk met het opvoeden van kinderen en belastingontduiking bezig gehouden, wat haar in 2013 op 3 maand gevangenis kwam te staan. Had ze maar Vermassen en Mary ingeschakeld. Goed voorbereid hadden we Youtube gecheckt waar een concert eerder dit jaar in Atlanta al duidelijk maakte dat we geen gelikte neo-soul mochten verwachten: reggae zou er zeker in zitten. Zou ze vanavond ook de typische sterallures van de Amerikaanse hiphop artiesten etaleren door een half uur te laat te beginnen? Ja en nee: Arsenal had gewoon tien minuten te lang gespeeld, daar kon Miss Hill niet aan doen, wat ze wel op haar kerfstok had vanavond was dat ze de eerste twintig minuten van haar anderhalf uur geprogrammeerde set haar dj in de strijd stuurde als opwarmer. De arme man moest het publiek ophitsen voor La Hill, maar deed precies het omgekeerde, hij begon er aan met Fun’s “We are young”, wat nog door het halve Waasland werd meegezongen, maar maakte Stekene daarna gewoon kwaad door maar hiphop classics te blijven brengen die onze eigen Discobar Galaxie met zoveel meer stijl en humor op een festivalpubliek weet af te vuren.
Daarbij, de dancetent in Stekene was de Clubtent, dus hij stond op het verkeerde podium. Afijn, na twintig hemeltergende minuten verscheen er toch enige beweging op het podium. Een volledige band, inclusief drie zangeressen verscheen op het podium en Miss Hill droeg een stemmig zwart/wit kleedje en een zwarte hoed.
Zoals ik verwacht had, kregen we reggae inclusief de “wojo”-kreten. “Killing me softly” kreeg zo een reggae-jasje aangemeten, zodat Roberta Flack’s soulklassieker onherkenbaar werd. Ook “Everything is everything” werd ontdaan van alle oorspronkelijke melodielijnen en kreeg nieuwe arrangementen, zodat je een hybride uptempo powerballad a la Alicia Keys kreeg.
Het publiek had kennelijk toch iets meer toegankelijke nummers verwacht, want tijdens het concert liep de grote tent meer en meer leeg, zodat ze tegen het einde van het concert maar voor de helft gevuld bleef.
Had het publiek gelijk? Ja en nee: een festivalvriendelijke set bracht Hill zeker niet vanavond, maar toen ze begon te rappen was snel duidelijk dat zij het grote talent was in The Fugees: het was strak en het was dwingend en stond zover boven wat we Wyclef Jean een paar jaar geleden op Couleur Café zagen doen. Nu dat was ook niet zo moeilijk, want die mixte platte dance met gratuite Marley covers en coverde zelfs House of Pain op schabouwelijke wijze, en meende ook nog Jimi Hendrix te moeten verkrachten door op zijn tanden gitaar te spelen. Eigenzinnig en niet commercieel, dat was het zeker, bijvoorbeeld in “To Zion”. Ook Dancehall kan la Hill zonder problemen aan, de band had ook visuals mee die op de monitors best goed waren, maar door de kwaliteit van het podiumscherm niet tot zijn recht kwamen. Toen was het plots pauze, we meenden het origineel van Portishead’s “Glorybox” te ontwaren, waarna Hill terugkwam voor een akoestisch intermezzo met onder andere “Mr Intentional” en nonkel Bobs “Lay your lights down low”. Daarna was het Fugees-time met een strak “Fu-Gee-La”, “Ready or not” waarin de melodie van Enya’s “Bodicea “ spijtig genoeg naar de achtergrond gemixt werd, en een reprise van “Killing me soflty” die etaleerde hoe goed Hill bij stem is, en waarbij de overblijvers in de tent de handen in de lucht staken. Ex-miss Marley besloot toen nog eens de familiebanden aan te halen met “Jammin” ,dat in de top drie van de vertolkingen netjes naast Sir Bob en Chief Wiggum mocht gaan staan, en “Is this Love”. Afsluiten deed Hill met “Doo Wop that thing” en ze besloot zo een eigenzinnige, ietwat weerbarstige, misschien festivalonvriendelijke set die er wel mocht wezen.
Het publiek rond ons werd ondertussen zatter en zatter, maar aangezien we niet van plan waren onze roes uit te slapen in een tentje, lieten we Dizzee Rascal en The Subs aan ons voorbijgaan, er kwam immers nog een tweede festivaldag aan. Op dag een waren de medailles voor Gorki en Arsenal en was de trofee voor de eigenzinnigheid voor Miss Hill.
dag 2 – zaterdag 6 september 2014
Ook dag twee van Crammerock 2014 was uitverkocht. Wij pikten in bij de laatste twee nummers van Urbanus & de Fanfaar, “Zetpilcar “ en “Ge moogt naar huis gaan” en zagen een dolenthousiast publiek.
Dat Alex Agnew Sportpaleizen kan vullen is voor mij een raadsel, om maar te zeggen dat ik hem de minste van deVlaamse stand upcomedians vind. Zijn metalband, Diablo Boulevard, heeft al zijn derde plaat uit, maar we hadden ze nog nooit aan het werk gezien, om maar te zeggen dat we geen metalfreak zijn. We hoorden metalcore met een popgevoel, nummers zoals “Follow the deadlights” en “Builders of empires” deden ons aan Life of Agony denken. We ontwaarden een Rode Duivelsdrietand in het publiek, en die was wel toepasselijk bij de muziek van Diablo Boulevard. Agnew moest hard werken om dit niet-metal publiek mee te krijgen, en slaagde er toch in om een circle pit en een wall of death te organiseren. Wij vinden het toch leuker als die spontaan ontstaan, maar soit. Een tenenkrullend moment in de set, met Saint of Killers heeft Diablo Boulevard een powermetalballad, die aanzette als een Kyuss meets Metallica, maar dan ontaardde in het slechtste wat de jaren tachtig hairmetal ooit gepresteerd heeft.
Girls in Hawaii, de Waalse indierockers, zijn zo een van die bands die ik op een festival nog nooit gezien had, omdat er op hetzelfde moment altijd wel een iets interessantere band bezig was. Dit zestal speelde vanavond zijn laatste concert in een reeks van honderd. Ze klonken bij momenten dromerig, soms als Grandaddy (wellicht het nummer “Organeum”), maar konden ook bijzonder hard uit de hoek komen, zeker in het laatste kwart van de set. Stekene kon deze band wel smaken.
School is Cool heeft zijn moeilijke, donkere tweede plaat uit, en is in mijn eigen ogen niet meer dezelfde, Arcade Fire gewijze hemelbestormers door het vertrek van Nele Paelinck en Andrew Van Ostade, waardoor de band toch een pak charisma kwijt is dat de nieuwe leden niet hebben kunnen opvangen.
Hier op Crammerock vonden we ze beter dan eerder deze zomer op het Cactusfestival. Zanger Johannes Genard hoste rond als een wilde sjamaan en de blazers gaven dat tikkeltje extra. De nieuwe nummers waren lastig festivalvoer in al hun weerbarstige, elektronische donkerheid. Het waren vooral de oudjes zoals “The underside”, “Road to Rome” en “Warpaint” die iets los maakten bij het publiek, dat laatste nummer paste netjes in zijn nieuw elektronisch jasje. Bij momenten klonk de band hermetisch, maar de finale was dan weer veelbelovend met “World is gonna end tonight” en “New kids in town”. Vreemd dat School is cool zijn eigen apotheose saboteerde door af te sluiten met een door het publiek onbekend nummer.
Tijd om de inwendige mens te versterken, waardoor we het eerste kwart van Channel Zero misten. Die hadden versterkers staan die groot genoeg waren om de tent om ver te blazen. Net als Diablo Boulevard moest Channel Zero hard werken om het publiek mee te krijgen, kwam daar nog bij dat Franky De Smet- Vandamme ziek was, maar dat was er niet aan te horen. Opvallende nummers waren het Nederlandstalige “Duisternis”, “Fool’s parade” en de nieuwe single “Electronic cocaine”. Net zoals voor veel andere bands was dit de laatste show van de tournee van Channel Zero, reden om de crew van de band op het podium te roepen, in het bijzonder dan Pietje, die verjaarde, en getrakteerd werd op een slagroomtaart in het gezicht. Daarna kregen we nog “Help” en bij afsluiter “Black Fuel” mocht het publiek op het podium, waarbij een man in roze transgender bodysuit opviel door de gitaarriffs van het nummer op zijn valse piemel te spelen. Er mag al eens gelachen worden bij Channel Zero.
Buffalo Tom spelen maar drie shows dit jaar, waarvan een in Boston, een in Nederland, en de derde op Crammerock. Om maar te zeggen dat deze indierockers een speciale band hebben met België, die zoals ze zelf vertelden vanavond, ooit begon op het Futurama festival in Deinze. Ze begonnen, hoe toepasselijk kan het zijn, met “Summer’s gone” en gingen er in een rotvaart vandoor want ze wouden zoveel mogelijk nummers spelen in het uur dat ze gekregen hadden. “Treehouse” was verschroeiend, “Larry” zorgde voor het eerste kippenvel, vreemd dat een nummer over een kat zo snijdt. “I’m allowed” werd door iedereen meegezongen, waarna Chris Colbourn, volgende week vijftig, de zang mocht overnemen in “Rachael” en dat deed hij later ook in “Kitchen door”.
Buffalo Tom heeft altijd twee zangers gehad die elkaar goed aanvullen. Bill Janovitz blijft een onderschatte gitarist, de gitaarsolo in “Taillights fade” zat niet in de originele versie, maar voelde heel natuurlijk aan. Het beste nummer vanavond was ongetwijfeld “Velvet Roof”, hoe Janovitz zijn gitaar als een mondharmonica doet klinken, ik kan er nog altijd niet bij. Ook “Mineral” was top, en zoals je al ziet kwam het grootste deel van de nummers vanavond uit ‘Let me come over’. “Birdbrain” was voor de echte Buffalo Tom fans, waarna “Tangerine” en het intieme “Crutch” deze nostalgische, maar steengoede set van Belgium’s favorite Bostonians afsloot (sorry Pixies).
We zouden nooit een plaat kopen van Milow, maar Jonathan Vandenbroeck is wel een perfecte festivalact. De meisjes zongen dus voluit mee vanavond, bijvoorbeeld op “You dont know me” of “Little in the middle”. Milow laste een duet in met een blondje uit Seattle, dat ietwat een Country feeling meekreeg. Er was een “Lichtjes aan de Schelde”-moment toen hij het publiek opriep de smartphones te gebruiken in “You and me” en ook 50 Cent’s “Ayo technology” mocht niet ontbreken. Festivals zijn een dankbaar speelterrein voor artiesten als Milow.
Vreemd genoeg had Hooverphonic nog nooit in de eigen achtertuin op Crammerock gespeeld. Vorige maandag passeerde de hele carrière van deze Waaslanders in Belpop, inclusief de vele zangeressen waarvan Noemie Wolfs de laatste en heel geslaagde incarnatie is. Hooverphonic begon stevig, met “Boomerang” en het op een Moog-orgeltje gebouwde “Expedition Impossible” dat met handclaps ondersteund werd had veel weg van The Inspiral Carpets. Daarna gingen we terug naar het begin van de band met “2 wicky”. “Happiness” volgde, waarna Noemie toch iets minder presteerde in “Mad about you”, dat een loungejasje aan had ergens refererend naar Air en Pierre Henry. Wolfs gaf dan weer welk een topvertolking weg in “Vinegar and salt”, waarin ze met groot gemak haar reikwijdte demonstreerde en een heel geloofwaardige vertolking neerzette. Alex Callier bewees nog maar eens dat hij een geluidsfetisjist is in “Eden”, waarin het geluid gewoon perfect was. “The world is mine” ging Noemie minder goed af, maar in een akoestisch “Jackie Cane” was ze dan wel weer heel straf. In “Sometimes” deed de band iets nieuws, ze brachten een mooie a-capella versie. De eerste doortocht van Hooverphonic was een triomf, die afgesloten werd met “Amalfi”.
De grootste onzin die ooit uit Zweden gekomen is, is ongetwijfeld The Hives, en we bedoelen dat niet positief. We hebben graag garagerock, maar het grote probleem is de zanger van de band, de arrogante Pelle Almqvist die met zijn publiekspelletjes de concerten van de band constant stil legt. Wij houden meer van The Ramones approach als het op punkrock aankomt, gewoon spelen en niet te veel zeveren. Het is daarom dat we de laatste 10 jaar in een wijde boog rond elk festivalpodium gelopen zijn waar The Hives geprogrammeerd stonden. Tijd dus om onze mening te herzien op Crammerock? Wel, als je je over de capriolen van Almqvist zet, rocken de witte pakken een aardig stukje weg. Tuurlijk, hun beste songs blijven die van hun eerste platen, ”Hate to say i told you so”, “Main offender” en “Two timing touch and rock ’n roll”. Er was weer veel show, met onder meer een wassen beelden moment tijdens “Tick tick boom”, maar misschien waren we in een milde bui, eigenlijk was het redelijk goed. Ik ga alleen niet de volgende vijf jaar nog eens kijken naar The Hives.
Oscar and The Wolf konden op een bijzonder geslaagde festivalzomer terugkijken, met passages op Werchter, de Lokerse Feesten en Pukkelpop, nu Crammerock en later deze maand nog Leffingeleuren. Ook al hebben ze enkel een debuut uit en een aantal EP’s, toch mogen ze overal headlinen. Dat is terecht, want hun show staat er, het is een lange theatrale trip, waarin de tropische planten, de belichting en de lasershow voor een 5 uur ’s morgens Ibiza gevoel zorgen. Ok, door de kenmerkende stem van Max Colombie klinken alle nummers wel een beetje hetzelfde, maar dat deert niet. Uitschieters waren natuurlijk, “Princes” en “Strange Entity”. Ook Jennifer Lopez’ “ Jenny from the block” passeerde de revue. Kortom, een waardige afsluiter van Crammerock (de onwaardige afsluiter van Crammerock was natuurlijk Gunther D., hoe kan het anders).
De balans van twee dagen Crammerock: Belgische bands in topvorm (Gorki, Arsenal, Hooverphonic), een eigenzinnige Lauryn Hill die haar talent bevestigde maar dringend met iets nieuws mag komen, en jeugdsentiment van Buffalo Tom die opnieuw bewezen dat ze een van de essentiële bands van de nineties waren.
Organisatie: Crammerock, Stekene
Arsenal en Aaron Perrino
OLT Rivierenhof
Deurne
2014-09- 04
Je houdt er altijd wel een goed gevoel aan over als je naar een gig van Arsenal gaat … Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel, garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat.
Een handvol platen hebben ze uit, die evenwichtig , feelgood , luchtig als relaxt, melancholiek , nazomers zijn . Met het verschijnen van ‘Furu’ kon je hen tijdens de zomer wel ergens aan het werk zien . In welke vorm zij met gastvocalisten aanwezig zijn , komen smileys op de gezichten, kunnen de beentjes worden gestrekt en is er een samenhorigheidsgevoel. Arsenal brengt je ongetwijfeld moeiteloos in een feeststemming.
Kortom , ze bezorgen je een onvergetelijke, ontspannende avond.
Drie maal traden ze aan in een uitverkocht Rivierenhof en het pittoreske decor brengt je in optimale stemming, ideaal om de festivalzomer uit te wuiven en de herfst te begroeten , surplus even na te mijmeren van de voorbije periode . Heerlijk zoiets!
Kleurschakeringen van de seizoenen vloeien in elkaar over op de opener “Temul” van de nieuwe plaat, met de Deense schone Lydmor ; een spannende, groovende , filmische dreiging bij valavond zit verweven in de sound, bepaald door de keys en de percussie . Onze lieftallige deerne ging nog meer extravert te werk, ging vocaal diep en dweepte de massa op . Terecht stond zij hier in de spotlight.
Dan trokken John Roan – Léonie Gysel de boel op gang . “The coming” helpt je op weg als sfeermaker, en dan kan het Arsenal feestje definitief beginnen , een goed uur lang met die lekkere exotische, pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg op de daaropvolgende songs “Black mountain” en “Estupendo” , wat mooi meegenomen was . Het publiek wist hen sterk te onthalen.
Een glansrol opnieuw aan het adres van onze Deense op “Evaporate”, die heel beweeglijk op de stage bezig was, en het partygevoel onderhield . Haar zinderende verschijning smeulde nog even na.
Vrolijk , zwoel, gezwind speelde Arsenal verder met het loungy “Longee” , “High venus” en “Not yet free”. Het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats. De happy feelings gingen naar een finale op “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Saudade” en een prachtige uitgesponnen “Melvin , waar het refrein van “You spin me round” van Death or Alive te horen was.
In de bis konden we wat op adem komen , rockte Arsenal samen met Aaron Perrino op diens meesterlijke “Like an criminal” en het emotievolle “Buy in late”, te vinden op een vroeger Arsenal album ‘Outsides’. “Woe is me” baande op sfeervolle wijze een weg naar de ultieme extase van “One day at a time” en “Lotuk”.
Arsenal fascineert, boeit , roept het beeld op van gekoelde cocktails, en blijft één van de opwindendenste live acts , die we maar al te graag koesteren!
Aaron Perrino uit Boston, sing/songwriter van de (vroegere) rockbands The Sheila Divine en Dear Leader , hielp al mee op de platen van Arsenal . Met The Sheila Divine bracht hij twee pareltjes van platen uit , ‘New Parade’ en ‘Where have my countrymen gone’, melodieus subtiel opgebouwde, gevoelige rock . "Automatic buffalo" en “Countrymen” , de titelsong, ontbraken niet in de handvol solo gespeelde breekbare songs , geleest op z’n intense gitaarspel en zijn helder indringende, lichthese vocals …
Organisatie: OLT Rivierenhof , Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Pukkelpop 2014 thru the eyes & ears of Geert Huys
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-09-05
Geert Huys
PUKKELPOP, Kiewit, 14-16 augustus 2014
We zijn pakweg drie weken na Pukkelpop, alle katers behoren normaliter definitief tot het verleden en sommige herinneringen en impressies beginnen misschien al wat te vervagen. En net nu iedereen dacht dat het laatste woord over de eclectische muziekdriedaagse gevallen was is het dan eindelijk zover: het meest onbetrouwbare overzicht van PP14 is af en klaar voor consumptie: lees, luister en geniet na!
dag 1, 14 augustus 2014
THE STRYPES (Main stage, ***)
Bio: Ierse broekjes die in de platenkast van ma en pa gingen rondsnuffelen en er grijsgedraaide exemplaren van The Yardbirds en Dr. Feelgood ontdekten. Hun vorig jaar verschenen debuut ‘Snapshot’ was voor Alex Turner meteen reden genoeg om deze knapen als support van de Arctic Monkeys een stukje van de wereld te laten zien.
On stage: De sound én de looks, zowat alles hebben The Strypes gepikt van hun roemruchte voorbeelden, maar ze doen het met jeugdige branie. Hun aanstekelijke mix van punky evergreen covers, waar ze eer betonen aan muzikale helden zoals Bo Diddley en Nick Lowe, én eigen okselfrisse pubrocksongs lokte een pak puberaal vrouwvolk naar de eerste rijen. Maar nee, de coole zwarte zonnebril van zanger Ross Farrelly verroerde geen vin.
Highlights: “Smokestack Lightning” // “Blue Collar Jane” // “Heart Of The City”
PERFECT PUSSY (Marquee, **)
Bio: New Yorks zootje ongeregeld dat met hun Sturm und Drang attitude op korte tijd is uitgegroeid tot een kleine sensatie in de punkwereld. Afgelopen lente verscheen hun debuutplaat ‘Say Yes To Love’ die afklokt op 23 min, wat eveneens de gemiddelde tijdsduur is van een Perfect Pussy optreden. On stage: Op het eerste zicht lijkt frontvrouw Meredith Graves de meest timide leerlinge van de kostschool, maar met een microfoon in de hand transformeert ze op een wenk in een krijsende bitch die met alles en iedereen een rekening heeft te vereffenen. Wie de dissonante geluidsbrij verpakt in ultrakorte noisepunk uppercuts niet kon smaken holde de tent uit, wie de trip volledig uit zat bleef achter met open mond en uitgerafelde oordopjes.
Highlight: “Driver”
THE SPECTORS (Wablief?!, ***)
Bio: Jong vijftal dat vorig jaar Blankenberge voor eens en voor altijd op de muzikale landkaart zette. Voormalig Editors gitarist Chris Urbanowicz was meteen gecharmeerd door hun poppy shoegaze, en nodigde het Westvlaamse talent uit naar Brooklyn, NY om hun debuut EP in te blikken.
On stage: Wie met de ogen dicht de tent kwam binnengewandeld kreeg meteen echo’s rond de oren geslingerd van frisse 90ies bandjes als Lush en Eden, of recenter, The Pains Of Being Pure At Heart. Met de frèle blondine Marieke Hutsebaut op het voorplan trokken The Spectors eerder behoedzaam een wall of sound op rond hun fuzzy dreampop, met als belangrijkste wapenfeit een fraaie eigen interpretatie van The Brian Jonestown Massacre’s “Swallow Tail”.
Highlights: “Nico” // “Swallow Tail” // “Perfect Early Morning”
MAC DEMARCO (Club, ***)
Bio: Canadese multi-instrumentalist die zijn eerste muzikale stappen zette met zijn psychedelisch project Makeout Videotape, om zich daarna te profileren als een soort goofy singer-songwriter met Ween fixatie. Zijn jongste worp ‘Salad Days’ wordt collectief de hemel ingeprezen als een instant classic en bombardeerde DeMarco dit voorjaar tot nieuwe held van de slacker rock.
On stage: DeMarco -zoals steeds getooid met baseball pet- en zijn drie muzikale makkers hadden er duidelijk erg veel zin in en kregen het enthousiaste publiek probleemloos op hun hand. Meer dan eens hadden we het gevoel dat een groep als Pavement dit al eerder heeft gedaan: korte nonchalant gebrachte songs, doorgaans laverend tussen zotheid en introspectie, die plots beginnen en ook ineens gedaan zijn. In tegenstelling tot de back catalogue van Malkmus & co bleven echter maar een paar van DeMarco’s songs echt op onze huid zitten. De Canadees lapte en passant alle etiquetteregels van Chokri aan zijn laars en genoot zichtbaar van zijn rondje crowdsurfing.
Highlights: “Salad Days” // “Chamber Of Reflection”
FOREST SWORDS (Castello, ****)
Bio: Wanneer Liverpudlian Matthew Barnes niet aan de slag is als producer of grafisch ontwerper kruipt hij sinds 2009 in de huid van Forest Swords. Liefhebbers van donkere en abstracte triphop hebben ongetwijfeld reeds de EP ‘Dagger Paths’ en het full album ‘Engravings’ in huis gehaald, of moeten dat dringend doen.
On stage: In het pikdonker van de Castello kwam de eclectische mix van claustrofobisch stuiterende (dub)beats, mystieke vocal samples, en atmosferische soundscapes optimaal tot zijn recht. Het feit dat knopjesdraaier Barnes een extra bassist had meegebracht en sommige nummers zelf inkleurde met gitaar creëerde een organisch geluid dat aangenaam dicht ging aanleunen bij Massive Attack en DJ Shadow. Nee, we schuwen de Grote Woorden niet: eerste muzikale ontdekking van PP14!
Highlights: “Ljoss” // “The Weight Of Gold” // “Thor’s Stone”
DEAFHEAVEN (Club, ***½)
Bio: Weinig opgewekt muzikaal gezelschap uit San Francisco dat uit een kruisbestuiving tussen de op papier onverzoenbare genres ‘black metal’ en ‘shoegaze’ een geheel nieuw geluid weet te puren. Zowel progressieve metalheads als ruimdenkende muziekliefhebbers met een ijzeren gestel bombardeerden ‘Sunbather’ tot hét album van 2013.
On stage: Iets of iemand moet zanger/brulboei George Clarke tijdens zijn jeugd iets vreselijks hebben aangedaan, want de blik waarmee hij vol doodsverachting de contouren van de tent aftuurde kan je nu eenmaal niet acteren. Voeg daarbij zijn apocalyptisch gekrijs dat nog net boven de massieve muur van breed uitwaaierende gitaren en manische drums uit troont, en je hebt alle ingrediënten voor een diepgravende emo trip met grote ‘E’. Fans van Mogwai, dit is hoe jullie bandje met een echte zanger zou kunnen klinken.
Highlights: “Dream House” // “Sunbather”
JUNGLE (Castello, **½)
Bio: Neo-funk collectief rond twee Londense producers die zich als J en T laten aanspreken. Dankzij hun nominatie voor de longlist van de BBC Sound of 2014 poll en een trits gladgestreken popsingles groeide Jungle in no-time uit tot een ware hype.
On stage: De Castello bleek al vlug een paar maatjes te klein voor het hitgevoelige Jungle dat met de vingers in de neus even goed de Marquee had kunnen doen vollopen. Liefhebbers van aalgladde neo-soul doorspekt met keurige falsetstemmetjes en hippe electro injecties hadden hier ongetwijfeld een grote kluif aan. Wij krijgen onze funk echter graag een stuk pikanter opgediend. Wil er iemand de cayennepeper eens doorgeven aub?
Highlights: “Time” // “Busy Earnin’”
TEMPLES (Club, ***)
Bio: Jong retro viertal uit Northamptonshire met een gezonde fascinatie voor paddestoelen, vloeistofdia’s en mellotrons. Hun debuut ‘Sun Structures’ is amper een paar maanden uit, maar ruikt nu al naar 1967.
On stage: Zanger/gitarist James Bagshaw ziet er dan wel uit als een lookalike van Marc Bolan, het talent om tijdloze songs te pennen heeft ie vooralsnog niet. De psych pop van Temples nam bijwijlen barokke proporties aan, is vakkundig in elkaar geknutseld en klinkt aanstekelijk, maar echt vonken deed het zelden of nooit. Wie een plaat van Temples in huis wil halen én er een eigenwijze alfabetische volgorde op na houdt zet die best vlak naast de ‘K’ van Kaleidoscope (UK) en Kula Shaker.
Highlights: “Colours To Life” // “Shelter Song”
AMATORSKI (Castello, ***½)
Bio: Eigenzinnig en uniek audiovisueel project rond de introverte songwriter Inne Eysermans dat sinds het behalen van een finale plaats in Humo’s Rock Rally van 2010 is uitgegroeid tot een groep met internationale allure. Hun verstilde post-rock heeft een voorlopig hoogtepunt bereikt op ‘From Figures To Clay’, één van de weinige Belgische platen die dit jaar wereldwijd zal worden verdeeld door Crammed Discs.
On stage: Amatorski loodste het publiek langzaam maar zeker binnen in hun emotionele comfort zone waar gestileerde schoonheid, weemoedige soundscapes en ongemakkelijke stiltes de dienst uitmaken. Met z’n drietjes creëerden ze een onaardse crossover van geraffineerde huiskamerpop en intieme post-triphop die zich verdomd moeilijk met andere internationale acts laat vergelijken. Sporadisch stond Eysermans’ overdreven drang tot introvertie de climax in bepaalde nummers wel wat in de weg, maar laat dat een punt van detailkritiek zijn.
Highlights: “Hudson” // “U-Turn”
BLACK LIPS (Club, ***½)
Bio: Vuig garagerock gezelschap dat in haar beginjaren de toegang werd ontzegd tot menige muziekclub in en rond thuisstad Atlanta vanwege een net iets te wilde live reputatie. Na een lang verblijf in de underground scene lijkt de groep op haar laatste platen langzaam maar zeker aansluiting te willen zoeken met de mainstream. Samenwerkingen met sterproducer Mark Ronson en Black Keys drummer Patrick Carney hebben de poort naar eeuwige roem echter nog niet kunnen forceren.
On stage: Hun platen mogen dan steeds gepolijster worden, aan de live reputatie van Black Lips werd gelukkig wat minder gesleuteld al zullen de fans van het eerste uur die ooit nog blote piemels op het podium hebben gespot ons hier allicht tegenspreken. Soit, we hebben ze dan wel niet meegemaakt, maar zó ongeveer moeten de begindagen van The Clash geklonken hebben: sleazy en vettige garagerock met een punky feel waar liters zweet en bier van afdruipen. Geen van de bandleden kan je bezwaarlijk een goede zanger noemen, maar in koor klonken de heren wel net dat tikkeltje doorleefder dan geestverwanten The Libertines.
Highlights: “Family Tree” // “Raw Meat” // “Bad Kids”
EDITORS (Main stage, ***½)
Bio: Met voorsprong de meest succesvolle van alle postpunkbandjes die in de noughties van over het kanaal kwamen aangespoeld. Sinds gitarist van het eerste uur Chris Urbanowicz in 2012 vriendelijk werd verzocht om zijn C4 te komen ophalen trok de groep resoluut de kaart van hapklare stadium anthems.
On stage: Oud en nieuw proberen te rijmen, dat was de belangrijkste opgave voor Editors op PP14. Tijdens de eerste concerthelft slaagden ze daar wonderwel in dankzij Tom Smith’s aangeboren gevoel voor drama en de bijzonder strakke muzikale lijn die zijn vier maats hadden uitgezet. Met tenenkrullende draken als “Honesty”, “Nothing” en “No Sound But The Wind” ging het vervolgens helemaal mis, en kon zelfs een licht ontvlambare herwerking van “Papillon” nog amper soelaas brengen. Missie niet volledig geslaagd dus, maar dat zal die kerel die naast ons alle teksten luidkeels meebrulde uiteraard worst wezen.
Highlights: “All Sparks” // “Bullets” // “Smokers Outside The Hospital Doors” // “Bones”
THE KOOKS (Marquee, ****)
Bio: Pretentieloos viertal uit Brighton wiens catchy Britpop drie platen lang nadrukkelijk knipoogde naar Kinks en Dexys Midnight Runners. Net toen iedereen dacht dat de band definitief van de aardbol was verdwenen staken The Kooks afgelopen lente de neus terug aan het venster met een koppel leuke singles én een herbronning richting funk, r&b en hiphop.
On stage: Sommige dingen veranderen gelukkig nooit. The Kooks on stage swingen nog steeds als een tiet en frontman/krullebol Luke Pritchard waant zich nog steeds dé posterboy van de Engelse indiepop. Dat vertaalde zich in een opmerkelijke stijging van de oestrogenen concentratie op de eerste rijen, zeker toen Pritchard wat danspasjes uitprobeerde tijdens nummers uit hun nieuwste worp ‘Listen’. Persoonlijk hoogtepunt: Pritchard solo met het ultrakorte, oersimpele maar bloedmooie niemendalletje “Seaside”.
Highlights: “Westside” // “Seaside” // “You Don’t Love Me”
SLOWDIVE (Club, ***½)
Bio: Introspectief vijfkoppig gezelschap uit Reading dat eind jaren ’80 in volle Manchesterhype besloot om eens iets helemaal anders te doen. Geen uptempo party vibes dus, wel dromerige en gitzwarte shoegaze op het kruispunt tussen My Bloody Valentine en Cocteau Twins. Na 20 jaar inactiviteit kreeg Slowdive een uitnodiging van het Primavera Sound festival in de bus voor wat een éénmalig reünie optreden zou worden, en de rest is ondertussen geschiedenis.
On stage: Met de brutale sonic attack van My Bloody Valentine op Pukkelpop 2009 onuitwisbaar op de trommelvliezen geëtst trokken we gewapend met een extra paar oordopjes de Club tent in. Gelukkig had het oorspronkelijke frontduo Neil Halstead en Rachel Goswell een pak minder decibels in de aanbieding, en werden subtiliteit en etherische schoonheid niet onnodig ingemetseld in een wall of sound. Wie zich denkbeeldig neervlijde op het klankentapijt geweven uit pastorale gitaren, lome bas en engelengezang kwam nog tot een andere vaststelling, namelijk dat Slowdive tot één van de pioniers van de postrock moet worden gerekend. The 90ies zijn terug van nooit echt weggeweest.
Highlights: “Crazy For You” // “When The Sun Hits” // “Alison”
dag 2, 15 augustus 2014
THE BOHICAS (Club, ***)
Bio: Jong en punky rock’n’roll kwartet uit Essex en Oost-Londen. Hun titelloze debuut EP verscheen in juni op Domino Records, sinds jaar en dag één van de betrouwbaarste graadmeters in het indie landschap.
On stage: Net als wij ondervonden ook frontman Dominic McGuinness en zijn drie kompanen duidelijk wat last van het vroege uur waarop de Club tijdens de tweede festivaldag voor geopend werd verklaard. Net misschien daarom namen The Bohicas wat te weinig risico om zich echt te kunnen meten met genregenoten The Rifles en Art Brut. Enig venijn zat in de staart van de set verscholen toen de band alsnog op stoom kwam met een splijtende versie van debuutsingle “XXX”.
Highlights: “Swarm” // “XXX”
YOUNG BUFFALO (Main stage, ***½)
Bio: Wie de zonnige en relaxte sfeer op hun twee EPs inademt zou zweren dat deze vijf jongelingen afkomstig zijn uit Californië, maar op hun paspoort staat wel degelijk Oxford, Mississippi. Ze werden door Chokri naar Kiewit gelokt voor hun Belgische maiden trip.
On stage: Met de eerste zonnestralen op de rug charmeerde Young Buffalo’s frisse rammelrock dankzij de luchtige afrobeat accenten en de close harmony blend van frontmannen Ben Yarbrough and Jim Barrett. Wie wel pap lust van Local Natives, Fleet Foxes en Vampire Weekend maar nog in zijn tent lag te stinken heeft hier iets gemist.
Highlights: “Upstairs” // “New Beat”
DRENGE (Main stage, ****)
Bio: Je bent jong, je woont in de English countryside, en je verveelt je te pletter. Er waren dus redenen te over voor de broertjes Eoin en Rory Loveless om zich op een dag respectievelijk gitaar en drums aan te schaffen, en voor ze het goed en wel beseften hadden ze genoeg nummers bij elkaar geharkt voor een volledige plaat waarin ze hun voorliefde voor grunge en vuile garageblues lustig botvieren.
On stage: Net nu iedereen dacht alle gitaar-drums duo’s al gezien te hebben komt Drenge (spreek je best uit met Deense tongval, en betekent zoveel als ‘jongens’) op de proppen met hun eigen lichtontvlambare formule van dit beproefde muzikaal recept. Denk aan Blood Red Shoes en The Vines die samen een lelijke tweeling op de wereld zouden zetten, en je komt al aardig in de buurt. Wedden dat Luc Janssen, die de groep met het nodige cynische enthousiasme had aangekondigd, even later offstage met volle teugen aan het genieten was van deze schurende, piepende en krakende pokkeherrie?
Highlights: “Face Like A Skull” // “Bloodsports” // “Backwaters”
BOY & BEAR (Club, ***)
Bio: Aussie kwintet dat zich in 2010 voor het eerst in de kijker speelde tijdens de Australische tour van Mumford & Sons. Hun laatste worp ‘Harlequin Dream’ kleurt netjes binnen de lijnen die de Mumfords maar ook Fleet Foxes en Midlake al eerder hadden uitgezet.
On stage: Frontman Dave Hosking kan het ook niet helpen dat hij vocaal erg dicht aanleunt bij Marcus Mumford, maar gelukkig beschikt Boy & Bear live over een iets lagere aaibaarheidsfactor dan hun Londense vrienden. Daar blijkt vooral gitarist Killian Gavin voor iets tussen te zitten, het is immers hij die Boy & Bear’s brave indie folkrock hier en daar van een ruw bluesrandje voorziet. Indien de heren er op komende platen wat meer zouden in slagen om het desolate downunder gevoel in hun songs te laten doorschemeren worden we op een dag misschien wel fan.
Highlights: “Three Headed Woman” // “Feeding Line” // “Southern Sun”
OTHER LIVES (Marquee, ****)
Bio: Introvert Americana gezelschap opgericht in Stillwater, Oklahoma uit de restanten van de instrumentale avant-garde band Kunek. De naambekendheid van deze eerder publiciteitsschuwe groep kreeg een welkom duwtje in de rug toen debuut single “Black Tables” in 2008 werd opgepikt in een aflevering van de populaire Amerikaanse ziekenhuisserie Grey’s Anatomy.
On stage: De herfst is zelden zo vroeg begonnen als op PP14, en het bleek de verdienste van Other Lives om daar de passende soundtrack bij te verzinnen. Eigenlijk is ‘componeren’ een beter woord dan ‘verzinnen’, want zowat elk nummer vormt een pastorale indiefolk suite op zich waar eerder spaarzaam wordt omgesprongen met gitaar ten voordele van trompet, viool, cello en xylofoon. Net het gebruik van dit soort minder conventionele rockinstrumenten vormde de basis voor de spooky songarrangementen waar ratelende percussie en de bezwerende klaagzang van de creepy ogende frontman Jesse Tabish zich doorheen vlechten. Mocht Chokri zo streng niet zijn, we gingen prompt wat hout sprokkelen voor een kampvuurtje.
Highlights: “Tamer Animals” // “For 12”
KADAVAR (Shelter, ***½)
Bio: Berlijns trio dat de plaatselijke techno scene maar niks vindt en resoluut terugkeert naar de oerkracht van de gitaar. Platen van Kraftwerk komen er niet in ten huize Kadavar, die van Black Sabbath en Hawkwind des te meer. Met een albumtitel als ‘Abra Kadavar’ is het overigens gissen of dit een gimmick dan wel een bloedserieus gezelschap is.
On stage: Kadavar bewees dat retro geen lelijk woord hoeft te zijn zolang speelplezier het maar haalt van het copycat gevoel. Natuurlijk klinkt hun psychedelische stonerrock vertrouwd in de oren, ook al hebben we thuis geen enkele plaat van de Duitsers in de kast staan. Nee, het zat hem in de Beständigkeit en Gründlichkeit waarmee deze drie langharige oosterburen in Kiewit een pop-up powerhouse optrokken uit een batterij aan wah-wah pedalen, ongenadig bonkende drums en een vette bas. Ozzy & co kunnen rustig gaan rentenieren, hun opvolging is verzekerd.
Highlights: “Black Sun” // “Doomsday Machine” // “Come Back Life”
CAGE THE ELEPHANT (Marquee, ****)
Bio: Vijf rockboefjes uit Kentucky die opgroeiden in het soort vuige whiskybars waar elk uur gemiddeld een stoel of drie sneuvelt. In hun thuisland lustten ze aanvankelijk maar weinig pap van dit soort onstuimige rock, maar dat veranderde snel toen de groep in oktober 2008 eensklaps wereldberoemd werd in de UK door hun inmiddels legendarische performance in Later... with Jools Holland. Op hun jongste plaat ‘Melophobia’ krijgen de heren het charmante gezelschap van Kills strot en femme fatale Alison Mosshart.
On stage: Hyperkinetische frontmannen hebben bij ons altijd een streepje voor. Brad Shultz is er zo één die perfect in het rijtje Mick Jagger-Iggy Pop-David Johansen past: elk optreden betekent een fysieke workout waar contact met het publiek, liefst fysiek, een must is en het versgestreken shirt al vlug tot vestimentaire ballast wordt herleid. Zijn groepsmakkers liepen wat technische averij op bij het begin van de set, maar wie geduld had kreeg uiteindelijk toch een kokende pot grungy indierock en über-catchy rhythm & blues over zich heen. Hell yeah, dit was niks minder dan een klinkende revanche voor de afgelasting van hun geplande set op de rampeditie van PP11!
Highlights: “Ain’t No Rest For The Wicked” // “In One Ear” // “Aberdeen”
THE AMAZING SNAKEHEADS (Castello, ***½)
Bio: Mocht er ooit een film noir worden gedraaid over het grauwe stadsleven in Glasgow, dan mogen The Amazing Snakeheads absoluut niet op de bijhorende soundtrack ontbreken. De drie Schotten losten in april hun debuutplaat onder de veelbetekenende noemer ‘Amphetamine Ballads’, een collectie van 10 averechtse garageblues uppercuts over de zin en onzin van het leven.
On stage: In welke uithoek van de tent je ook stond, ontsnappen aan de grimmige sfeer die zich van de Castello meester had gemaakt was nagenoeg onmogelijk. Het eerste deel van de set had eigenlijk wel wat weg van een soort duiveluitdrijving, waarbij de geblokte frontman/gitarist Dale Barclay in de rol van opperpriester wild in het rond brieste en zich geruggesteund wist door twee evil servants die aritmisch doch genadeloos inhakten op bas en drums. Een welgemeende sorry aan alle dames, maar die extra zangeres op het podium had voor ons echt niet gemoeten. De bezwerende waanzin van dit soort primaire rockabilly trash consumeer je nu eenmaal beter in stoer testosteron gezelschap. Jeffrey Lee Pierce en Lux Interior, de duivel hebbe hun ziel, knikten van ergens hieronder goedkeurend mee.
Highlights: “Here It Comes Again” // “Flatlining” // “I’m A Vampire”
KURT VILE & THE VIOLATORS (Club, ****)
Bio: Langharige slacker uit Philadelphia die goed op weg is om één van de meest toonaangevende singer-songwriters van zijn generatie te worden. Vile deelde ooit hetzelfde repetitiehok met Adam Granduciel in The War On Drugs, maar besefte al vlug dat twee muzikale genieën in één en dezelfde band vroeg of laat tot creatieve abortus zou leiden. Niet dat het een referentie van enige waarde is, maar Vile’s laatste worp ‘Wakin On A Pretty Daze’ werd door Humo tot dé plaat van 2013 gebombardeerd.
On stage: Het is niet aan iedereen gegeven om met behoorlijk monotoon geneuzel en een schijnbaar ongeïnteresseerde achteloosheid als handelsmerk toch Grote Kunst neer te zetten, maar Vile kwam er ook in de volgelopen Club moeiteloos mee weg. Vergezeld van zijn sleazy musicerende Violators groeit een set van de ranke Amerikaan al vlug uit tot een muzikale trip waar zijn in reverb ingemetselde stem harmonieus combineert met dromerige synthpop, welgemikte Southern rock accenten en lange psychedelische jams. Dat zijn oude maatje Granduciel op een bepaald moment even kwam meejammen maakte van een ‘Pretty Day’ ei zo na een ‘Perfect Day’.
Highlights: “Wakin On A Pretty Day” // “KV Crimes” // “A Girl Called Alex” // “Freak Train”
NENEH CHERRY & ROCKETNUMBERNINE (Castello, ****)
Bio: In Zweden geboren stiefdochter van jazz trompettist Don Cherry met een indrukwekkende staat van dienst bij o.a. The Slits, Rip Rig + Panic, The The en zichzelf. Na een familiale time-out van ruim tien jaar stak de alternatieve popdiva vanaf 2006 regelmatig de neus terug aan het venster met moeilijke bandjes als CirKus en The Thing. Dit voorjaar maakte La Cherry op haar vijftigste een onwaarschijnlijke creatieve comeback met ‘Blank Project’ in samenwerking met Four Tet en het eclectische Londense duo RocketNumberNine.
On stage: Nu de kinderen groot zijn kan Neneh Cherry zich volop concentreren op haar tweede jeugd. In de Castello stond dan ook geen afgeleefde mama maar wel een straffe madam die zich met jeugdige gretigheid in een veel te korte set vastbeet. Opgejaagd door de strakke trip-hop backbeat en de ijle electro beeps van de broertjes Page aka RocketNumberNine bleken Cherry’s krachtige soulstem en snedige raps moeiteloos de tand des tijds te hebben doorstaan. Het moment suprème diende zich aan toen ze zielsgenote Robyn op het podium sleurde voor een strakke vertolking van de miskende clubhit “Out Of The Black”. Met een vertimmerde versie van het inmiddels een kwarteeuw oude “Buffalo Stance” serveerde La Cherry haar briljante comeback match uit met een ace.
Highlights: “Blank Project” // “Cynical” // “Out Of The Black” // “Buffalo Stance”
THURSTON MOORE BAND (Club, ****½)
Bio: Zonder Thurston Moore geen Sonic Youth, zonder Sonic Youth geen Nirvana, enz. Enfin, dit alles maar om te zeggen dat zonder de iconische New Yorker de levensloop van Pukkelpop er waarschijnlijk helemaal anders had uitgezien en Chokri nu nog steeds een dorpsfestivalletje voor pakweg 1000 man stond te organiseren. En wat Moore zelf betreft, ook zonder Sonic Youth en ex-partner Kim Gordon gaat het leven gewoon verder. Na o.a. twee semi-akoustische soloplaten en het jeugdige enthousiasme van Chelsea Light Moving is er sinds kort gewoonweg de Thurston Moore Band (TMB) die op PP14 haar eerste officiële optreden ten beste gaf (for the record: de tot mini gig uitgegroeide repetitie daags ervoor in het Londense avant-garde oord Café Oto niet meegerekend).
On stage: Met Steve Shelley op drums had TMB wel iets weg van een verknipte Sonic Youth reünie, en eerlijk gezegd, het geheel klonk even groots als het beste werk van de noise originators. Met zijn 56 lentes was Moore de officiële nestor van PP14, maar dat betekent niet dat de man nu ineens een crowd pleaser is geworden. Vervolledigd met My Bloody Valentine bassiste Deb Googe en tweede gitarist James Sedwards van NØught had TMB immers enkel maar nummers uit het in oktober te verschijnen nieuwe album ‘The Best Day’ in de aanbieding. Doorwinterde PP gangers kregen meteen door dat die nieuwe plaat veel lijkt weg te hebben van het beste Sonic Youth album dat nooit is verschenen: weerbarstige noise, hobbelige tempowisselingen, repetitieve ritmes en sonische experimenten, kortom alle ingrediënten van weleer passeerden de revue maar bleven in tegenstelling tot vroeger wel netjes onder de pijngrens. We want Moore, zoveel is duidelijk, dus het wordt nagelbijten tot 21 oktober.
Highlights: “Detonation” // “Forevermore” // “Grace Lake” // “Speak To The Wild”
THE NATIONAL (Main stage, *****)
Bio: Vanuit thuisbasis Brooklyn, NY heeft dit introvert vijftal zich op 15 jaar tijd bijna geruisloos naar de eenzame top van de indiescene gewerkt. Dat de band ondanks haar status van wereldgroep ver weg blijft van de harde dollars die tal van majors ongetwijfeld veil hebben en (althans voorlopig) trouw blijft aan een respectabel label als 4AD spreekt wat dat betreft boekdelen. Het heeft hen ook het nodige respect opgeleverd van talloze collega’s, zo mochten o.a. Sufjan Stevens en Sharon Van Etten op de koffie komen tijdens de opnames van hun recentste worp ‘Trouble Will Find Me’.
On stage: Na drie passages in 2005, 2008 en 2010 betekende het headliner slot op de tweede festivaldag van PP14 de absolute kroon op het werk voor de New Yorkers, en dat leken ze zelf ook wel te beseffen. De eerste minuut was wat dat betreft al meteen bepalend. Op het nog onbemande podium werden beelden geprojecteerd vanuit de backstage waar de heren zich opmaakten voor hun triomftocht richting main stage, dit terwijl Jim Morrison zachtjes “Riders On The Storm” kreunde op de achtergrond. Kijk, het zijn dit soort sfeerbepalende details waar wij voor vallen en die de graad van perfectie die The National intussen heeft bereikt nogmaals dik in de verf zet. Frontman Matt Berninger ijsbeerde als vanouds als een verstrooide professor Engelse literatuur met Ian Curtis fixatie over het podium, en stortte gedurende 17 nummers zowat alle emoties tussen wanhoop en geluk met bakken over het publiek uit. Geruggesteund door een blazerssectie hielden de twee broederpaartjes Dessner en Devendorf de muzikale pas strak en sereen, zich behoedend voor elk onnodig slordigheidje zonder de emo vonk uit te doven. Einde lofrede, nu is het aan jullie.
Highlights: Elke seconde kon wel tellen, een kleine selectie dan maar: “Sea Of Love” // “Mr. November” // “Fake Empire” // “Bloodbuzz Ohio” // “England”
THE WAR ON DRUGS (Club, ****½)
Bio: Geboren uit een gemeenschappelijke fascinatie voor het leven en werk van Bob Dylan werd The War On Drugs (TWOD) in 2005 opgericht door Adam Granduciel en Kurt Vile. Na de amicale split tussen beide slackers komt het roer van TWOD uiteindelijk volledig in handen van Granduciel wiens platen worden doodgeknuffeld door de betere pers maar verder voor geen meter verkopen. Net op het moment dat Granduciel er vrede had mee genomen nooit het solo succes van Vile te kunnen evenaren kwam hij eerder dit jaar op de proppen met het fabelachtige meesterwerk ‘Lost In The Dream’. ‘Album van het jaar’ en ‘Single van het jaar’ heeft ie al beet, maar wat met de eretitel ‘Optreden van het jaar’ vroegen we ons af?
On stage: We vinden Chokri anders wel een sympathieke peer, maar dat hij TWOD amper 60 speelminuten gunde op PP14 is ronduit onvergeeflijk als je beseft dat hun nummers zelden of nooit onder de vijf minuten uitkomen. In plaats van gewone liedjes met kop, staart en refrein is elk nummer van Granduciel & co immers een muzikale roadtrip waar je als toeschouwer eerst voorzichtig langs de kant van de weg blijft staan om uiteindelijk toch op die aftandse Greyhound bus te springen. De innemende Granduciel huisvest zowel een begenadigd zanger als een straffe gitarist, en had bovendien nog eens vijf straffe muzikanten meegebracht naar Kiewit om die fameuze trips tot een goed einde te brengen. Bij de trage nummers kwam Dylan erg prominent naar voor, al bleek ie deze keer zijn mondharmonica te hebben ingeruild voor een batterij synths die ambient en americana tot een bezwerend geheel ineenvlochten. Wanneer het gaspedaal werd ingedrukt moest iedereen de maat volgen van de fenomenale drummer Charlie Hall wiens krautrock beat met motorische precisie het kloppend hart van TWOD bleek te zijn. Net als Granduciel even tevoren Vile was komen bijstaan kwam laatstgenoemde bijna ongemerkt het podium opgeslopen om het oudje “Arms Like Boulders” wat extra kleur te geven. Het ging er uiteindelijk erg om spannen, maar qua emotionele spankracht won The National erg nipt op punten van TWOD. Net niet het optreden van het jaar dus, maar ook niet langer de eeuwige tweede na Vile.
Highlights: “Under The Pressure” // “Red Eyes” // “Burning” // “An Ocean In Between The Waves”
dag 3, 16 augustus 2014
BIG UPS (Marquee, ***½)
Bio: Vier voormalige universiteitsstudenten uit Brooklyn, NY die op kot dezelfde platen van The Descendents, Fugazi en The Jesus Lizard bleken te bezitten. Voor wie met levensbeschouwelijke vragen kampt maar tegelijkertijd ook eens lekker uit de bocht wil gaan is hun debuutschijf ‘Eighteen Hours Of Static’ een aanrader.
On stage: We konden ons geen betere wake-up call wensen dan de withete neo-hardcore van Big Ups om de laatste festivaldag met fris (nou ja) gemoed aan te vatten. Je zou het de iele bonenstaak die meteen toegeven, maar zowel in zijn mimiek als in de typische afwisseling tussen spoken word en schreeuwzang refereerde frontman Joe Galarraga nadrukkelijk naar Henry Rollins. Zijn drie makkers werkten zich evenzeer in het zweet om de korte uppercuts gedelegeerd door de hoekige bas van Carlos Salguero afwisselend hard en zacht richting onderbuik te projecteren. Eerlijke muziek van een eerlijke band.
Highlights: “Goes Black” // “Justice” // “Wool”
SWEETHEAD (Marquee, *)
Bio: Hobbygroepje van voormalig A Perfect Circle en huidig Queens Of The Stone Age stringmaster Troy Van Leeuwen en twee ex-leden van de Mark Lanegan Band.
On stage: Onze nieuwsgierigheid naar wat dit op papier interessant muzikaal samenraapsel er zou van bakken sloeg al vlug om in pure ergernis eens de blonde troela Serrina Sims ten tonele verscheen. Deze would-be Christina Aguilera met een foute Courtney Love fixatie en een nog fouter glitterjurkje leek zowaar weggelopen uit de finale van America’s Got Talent, maar deed in Kiewit de Marquee daarentegen vlotjes leeglopen. Zonder Sweethead was er package deal-gewijs waarschijnlijk ook geen sprake van Josh Homme & co op PP14, dus Chokri & co, doorspoelen die handel en zand erover!
Highlights: U maakt een grapje
LITTLE TROUBLE KIDS (Wablief?!, ****)
Bio: We moeten Tim Vanhamel om ontelbaar veel dingen dankbaar zijn, maar zijn ontdekking van Little Trouble Kids een jaar of vijf terug in een ruig Antwerps café moet toch in de top 3 eindigen. Oorspronkelijk een Gents m/v duo dat twee albums vol minimale noiserock uitspuwde, op de recent verschenen derde plaat ‘Haunted Hearts’ ietwat geraffineerder én met een derde little trouble kid op percussie.
On stage: Door alle onnodige ballast over boord te gooien komen Little Trouble Kids vanzelf uit op de essentie van een authentieke rocksong: een smachtende vrouwenstem (Eline Adam), rauwe gitaarlicks (Thomas Werbrouck), en primitief inhakkende drums (Jonas Calu). Het trio gaat met respect om met het noisy patrimonium van Sonic Youth, The Kills en The Birthday Party, maar vergeet daarbij niet om haar eigen back-to-basics attitude in de verf te zetten. Werbrouck bezorgde ons en de rest van het publiek trouwens het eerste kippenvel van de dag met een weergaloze interpretatie van Nick Cave’s “The Mercy Seat”.
Highlights: “Haunted Hearts” // “Medals & Scars” // “Tightrope”
BILL CALLAHAN (Club, ***½)
Bio: Amerikaanse treurwilg die begin jaren ’90 samen met o.a. Will Oldham aka Bonnie ‘Prince’ Billy aan de wieg stond van de lofi beweging, eerst vermomd als het onvolprezen Smog en later als zichzelf. De introverte singer-songwriter stak met het rustig voortkabbelende ‘Dream River’ de kop op in menig eindejaarslijstje van 2013, en stak diezelfde plaat een paar maanden later in een dubjasje als ‘Have Fun With God’.
On stage: Van alle acts die Chokri & co dit jaar naar Kiewit haalde scoorden Bill Callahan en zijn drie kompanen zowat het laagste entertainment gehalte. Doorheen gans de set verroerde de in een wit maatpak gestoken lo-fi held amper een vin en ook van enig contact met het publiek was weinig of geen sprake, maar toch slaagde de man er in om één uur lang te boeien. Net als zijn onmiskenbare inspiratiebronnen Nick Drake en Kevin Ayers verstaat ook Callahan immers de kunst om in statische modus een publiek de mond te snoeren met zijn pastorale voordracht en bezwerende teksten. Dat ’s mans melancholische bariton ons afwisselend aan Richard Hawley en Lambchop’s Kurt Wagner deed denken is hierbij dan ook niets minder dan een compliment te noemen.
Highlights: “Spring” // “Ride My Arrow”
JONATHAN WILSON (Club, ***½)
Bio: Gevierd hippie gitarist en producer die het als zijn levenswerk ziet om de legendarische Laurel Canyon scene in Los Angeles nieuw leven in te blazen. Deze counterculture community werd vanaf eind jaren ‘60 bevolkt door schoon volk als Frank Zappa, Jim Morrison, The Byrds, Buffalo Springfield, Love en Joni Mitchell. Geef toe, de jonge Wilson heeft een opvoeding uit de duizend gekregen.
On stage: Wilson zag het levenslicht in 1974, en zo klonk elk nummer ook. Vijf stuks in drie kwartier om precies te zijn, waarbij elk nummer wel een psychedelische Southern rock marathon op zich leek telkens met Wilson’s virtuoze laidback stijl in de hoofdrol. Opvallend veel oudere en doorwinterde Pukkelpoppers lieten zich overigens opmerken in de voorste gelederen. In hun platenkast steken ongetwijfeld vooral oorwormen van The Allman Brothers Band, Derek & The Dominos en Peter Frampton, en Wilson moet voor hen een soort nieuwe held voorstellen die de muzikale erfenis van die bands doet herleven. Niet toevallig had Wilson covers in de set gesmokkeld van twee andere bands die naadloos bij die traditie aansluiten, nl. Fleetwood Mac’s “Angel” en Sopwith Camel’s “Fazon”. Gary Clark Jr. heeft er wat ons betreft een te duchten concurrent bij.
Highlights: “Illumination” // “Dear Friend” // “Valley Of The Silver Moon”
FINK (Marquee, ***½)
Bio: Moniker van de Engelse producer, DJ, gitarist en zanger Fin Greenall die eind jaren ’90 zijn eerste muzikale stappen zette op het toen erg hippe Ninja Tune label. Moe van het drukke nachtleven en electronische muziek ging Fink vervolgens steeds meer op zoek naar de traditionele song. De man mag zichzelf tegenwoordig met recht en rede een rasechte singer-songwriter noemen, en werd reeds druk gesolliciteerd door o.a. John Legend, Amy Winehouse en Professor Green.
On stage: Puur op basis van zijn vervaarlijke looks en dito halskettingen zou Greenall niet eens misstaan in de Shelter, maar eens de imposante Brit zijn introverte stem bovenhaalde werd dat misverstand al vlug van tafel geveegd. Die stem lijkt overigens in de wieg gelegd voor de vertolking van zowel blues, soul als reggae songs, maar minstens even indrukwekkend is ’s mans bijzonder ritmische fingerpicking techniek. Omringd door vier extra muzikanten, want Fink staat tegenwoordig ook synoniem voor een echte groep, creëerde Greenall rond elk nummer een soort dubby ambient sfeertje dat behoorlijk verslavend naar een climax toewerkte. Mocht Massive Attack straks verlegen zitten om muzikale gasten voor dat langverwachte nieuwe album, dan weten wij wel raad.
Highlights: “Hard Believer” // “Pilgrim” // “Looking Too Closely”
KELIS (Marquee, ***½)
Bio: Selfmade popdiva die na amper 16 lentes al door ma en pa op straat werd gezet wegens ‘bad behavior,’ maar een aantal jaar later toch het geluk aan haar zijde kreeg toen ze op The Neptunes botste met wie ze in ’99 de fenomenale debuutsingle “Caught Out There” inblikte. De Amerikaanse heeft intussen al zes albums op de teller staan waarop ze zowat alle muzikale watertjes van r&b over neo-soul, hiphop en house tot dancepop heeft doorzwommen. De ex van rapgrootheid Nas roert daarnaast ook wel eens graag in een echte kookpot, heeft een diploma van chef op zak, en kreeg eerder dit jaar haar eigen TV show Saucy & Sweet op Cooking Channel.
On stage: Zoals het echte Amerikaanse televisiesterren past kwam een lichtjes geagiteerde Kelis een dik kwartier later dan voorzien on high heels en in een veel te strak mantelpakje het podium opgehuppeld. Het werd er vervolgens zeker niet beter op toen bleek dat het van Calvin Harris geleende hersenloze gedrocht “Bounce” als eerste nummer op het menu stond. Net op het moment dat onze in vitriool gedrenkte pen een flinke kluif dacht te hebben aan de Amerikaanse ging ze plots uit een ander vaatje tappen. Haar andere bekende hitjes werden op artistiek verantwoorde wijze knap gerestyled en kregen door de saxofoon-piano tandem een fris en catchy souljazz jasje aangemeten. Veruit de meeste indruk maakte de diva echter met de vier nummers vanop de recentste plaat ‘Food’: hier stond plots een zelfverzekerde neo-soulmadam op die we met Sharon Jones maar graag eens een duetje zouden zien doen op Gent Jazz.
Highlights: “Rumble” // “Jerk Ribs” // “Friday Fish Fry”
RED FANG (Shelter, ***½)
Bio: Vier drinkebroers uit Portland, Oregon die om hun wat uit de hand gelopen hobby enigszins te kunnen bekostigen dan maar besloten om een straf hardrockgroepje op te richten. Wie tijdens een onbewaakt moment op hun website zou verzeild geraken én minstens 21 lentes op de teller heeft staan kan een spelletje ‘beer chugging’ overwegen.
On stage: Red Fang blijkt niet langer het onbekende bandje dat vrede moet nemen met voorprogramma’s van Mastodon en Opeth, maar ook op eigen kracht een tent als The Shelter kan vullen. Eén en ander heeft duidelijk te maken met het speelplezier waarmee deze notoire sponsors van de Amerikaanse Bierfederatie op het podium staan, want echt vernieuwend is hun compromisloze stonerrock en powerhouse metal uiteraard niet. De groep lijkt ons overigens dikke muzikale maatjes met Baroness, met dit verschil dat Red Fang met twee zangers in de gelederen een pak vetter en strakker klinkt. Een heerlijk aperitiefhapje net voor de komst Homme & co op de Main stage noemen we zoiets.
Highlights: “Blood Like Cream” // “No Hope” // “Prehistoric Dog”
QUEENS OF THE STONE AGE (Main stage, ****½)
Bio: Toen Josh Homme na de implosie van het iconische stonerrock instituut Kyuss in ’95 een nieuw bandje wou oprichten kon hij als groepsnaam niks beter verzinnen dan het stoere Gamma Ray. Toen Homme echter ter ore kwam dat er een gelijknamig Duits metalbandje hem was voorgeweest, en met Duitsers weet je maar nooit, koos de man prompt voor de nickname die desertrock halfgod Chris Goss hem tijdens de beginjaren van Kyuss had toegefluisterd: “You guys are like the queens of the stone age”. Bijna 20 jaar en zes studioplaten later heeft Goss intussen misschien wel spijt dat ie toen geen royalties heeft geclaimd.
On stage: Wie de ontstellend zwakke prestaties eerder op de dag van Sweethead (gitarist van) en Brody Dalle (vrouwlief van) in één slok wou doorspoelen was het aan zichzelf verplicht om gewapend met een Grimbergen Bruin dag te zeggen tegen Josh Homme en vier kompanen. En het moet gezegd worden, elke keer we Queens Of The Stone Age op een podium zien lijkt hun show weer wat strakker geregisseerd dan de vorige keer, en wordt de lijst met klassiekers weer een stuk langer. Van klassiekers gesproken, met “You Think I Ain't Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire” en “No One Knows” nam de band een ronduit verschroeiende start, en niet dat we dat erg vonden, maar een relatieve adempauze zou pas een nummer of acht later volgen met “Make It Wit Chu”. Zeker na hun laatste plaat kan QOTSA tegenwoordig een erg afwisselende setlist samenstellen waarin hun robotische riffrock schouder aan schouder staat met uitstapjes richting psychedelische blues, funk en classic rock. Het is een soort luxe die de bloedvorm én het creatieve vertrouwen van de band bevestigen; wie anders durft de Elton John-meets-Queen pastiche “The Vampyre of Time And Memory” te koppelen aan een gemene uppercut als “Sick, Sick, Sick”? En wie anders ontfermde zich zowat de ganse set door als een bezorgde huisvader over zijn fans, om tijdens de epische afsluiter “A Song For The Dead” datzelfde publiek in de moshpit als een draaikolk te laten rondtollen? Juist, Joshua Michael Homme III, Josh voor de vrienden.
Highlights: “First it Giveth” // “My God Is The Sun” // “Feel Good Hit Of The Summer” // “Go With The Flow” // “A Song For The Dead”
ANNA CALVI (Club, ****½)
Bio: Introverte Engelse schone die de eclectische muzieksmaak van haar Italiaanse vader als belangrijkste invloed citeert. Ten huize Calvi was het dan ook niet ongewoon dat achtereenvolgens Captain Beefheart, The Rolling Stones, Maria Callas, Edith Piaf, Ravel én Debussy de revue passeerden. Sinds 2010 heeft ze twee albums en één EP uit die klinken als het liefdeskindje van PJ Harvey en Jeff Buckley.
On stage: Nogmaals, Chokri is een sympathieke peer, maar Anna Calvi tegenover Portishead programmeren, dát vergeven we hem nooit. De protégé van Brian Eno had dan wel de eer om de Club te sluiten maar kreeg de tent amper voor de helft gevuld. Niet getreurd, met het monumentale “Suzanne & I” trok de Engelse drama queen meteen een stevig blik grotestadsblues open dat gulzig werd opgelepeld door het publiek. In vergelijking met het concert dat we een paar jaar terug zagen in een uitverkochte AB stond hier een artieste die duidelijk geëvolueerd was. Niet alleen werd de kille flamenco look uit de begindagen intussen ingeruild voor die van een verleidelijke vamp, ook het gezelschap van haar hechte driekoppige begeleidingsband maakte dat Calvi zelfverzekerder dan ooit op de planken staat. We kunnen ons bovendien geen andere artieste uit het recente verleden voor de geest halen die zich zowel een expressieve zangeres als een virtuoze gitariste mag noemen. Dat laatste demonstreerde ze uitvoerig tijdens het desolate bluesinstrumentaaltje “Rider To The Sea” dat klonk alsof Ennio Morricone zich met de soundtrack van de volgende David Lynch prent ging bemoeien. Calvi liet zich na een machtige versie van Frankie Laine’s “Jezebel” en ondanks fel aandringen van de meute niet verleiden tot encores. Tja, waarom zou ze? Haar en ons hoogtepunt waren immers al bereikt.
Highlights: “Suzanne & I” // “Love Of My Life” // “Wolf Like Me” // “Rider To The Sea” // “Desire”
Tenslotte nog onze Eeuwige Top 10 van PP14:
THE NATIONAL
THE WAR ON DRUGS
ANNA CALVI
QUEENS OF THE STONE AGE
THURSTON MOORE
FOREST SWORDS
KURT VILE & THE VIOLATORS
NENEH CHERRY & ROCKETNUMBERNINE
CAGE THE ELEPHANT
OTHER LIVES
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
We keren heel even 12 jaren terug, toen een hip blad als NME het nodig vond om The Vines als ‘The next big thing’ binnen te halen. De Australische band kreeg overdreven veel lof en aandacht voor ‘Highly Evolved’, hun debuutplaat die wel de moeite waard was maar die de overdaad aan superlatieven nu ook weer niet helemaal verdiende. Al even snel verdwenen The Vines nadien terug van de radar, NME vond dat het welletjes was geweest en de jonge Aussies moesten het verder maar zelf zien te rooien.
In de jaren daarna volgden nog een viertal matige platen die door de pers echter nogal snel onder de mat werden geveegd.
Met de nieuwe plaat ‘Wicked Nature’ slaan The Vines nu terug. Geen bruuske veranderingen met het vertrouwde geluid, dat niet, maar wel korte, vinnige songs die vaak zijn geslepen zijn uit het betere Nirvana hout. Hiermee pikt de groep aan bij nieuwe bandjes als The Wytches en Drenge die ook al met een kloeke Nirvana hap hun waar aan de man brengen.
Productief zijn The Vines deze keer wel geweest, maar liefst 22 songs hebben ze gedropt, het kon dus ook niet anders dan dat er een handvol vullertjes op deze dubbelaar staan. Doch die zijn in de minderheid en wij onthouden vooral een hoop pittige powersongs met een punkziel zoals “Metal Zone”, “Psychomatic”, “Out The Loop” en “Everything Else”. Verder bladeren The Vines geregeld in het grote poppunk Weezer-boek (“Wicked Nature”, “Anything You Say” en “Reincarnation”) en wagen ze zich al eens aan een paar heuse, maar helaas niet onvergetelijke, ballads.
Het had misschien iets minder mogen zijn, maar The Vines zijn wel degelijk terug. Vergeet die vier plaatjes er tussen, dit hier is de waardige opvolger van ‘Highly Evolved’.
Het Amerikaanse trio Liars heeft altijd wel iets speciaals en nieuws achter de hand . Duidelijk is dat dit een geschifte, chaotisch ontregelde band is , die zoekend , tastend , prikkelend klinkt. Praktisch geen enkele plaat lijkt op z’n voorganger. Wel komen we als rode draad op een avant-garde band ‘pur sang’ uit , die toegankelijk en dansbaar , donker en bizar en tot slot experimenteel is, niet vies van een filmisch psychedelische soundtracksfeertje .
Van alles vinden we terug op deze nieuwe , die het ingetogen, sfeervol, bezwerende ‘WIXIW’ opvolgt.
De eerste tracks , “Mask maker”, “Vox Tuned D.E.D.”, “I’m no gold” en vooral “Pro anti anti” zijn ware industrial/electro killers , die door de pompende ritmiek en grooves de dansspieren aanspreekt.
Daarna is het wat gematigder , maar vooral in het tweede deel herkennen we een Liars met z’n grillige, mysterieuze , geflipte sounds; “Perpetual village” is hier het absolute hoogtepunt . Op deze tracks schuurt, scheurt, wringt en dreunt Liars .
Liars prikkelt en wekt steeds opnieuw onze nieuwsgierigheid op met een unieke plaatje …
Het heeft een tijdje geduurde , maar de Italiaanse Schot , Paolo Nutini, die de vrouwenharten sneller doet slaan , is back, na wel vijf jaar met een derde plaat . Ze klinkt ietsje minder pittig , extravert, gedreven als de vorige , maar kenmerkt nog steeds die unieke dampende , sfeervolle, broeierige soulpop met een gevoelig, melancholisch kantje. Ergens blijft er de link met de retrorockende funk van Lenny Kravitz. De respons op deze sing/songwriter is groot . Strijkers en blazers vullen aan en zorgen voor dat gepolijst laagje . Sterkst zijn “Scream (funk my life up)”, “Let me down easy” , “Better man” , “Iron sky” en het uitgesponnen “Cherry blossoms”, één van de afsluiters , gedragen door z’n grofkorrelige vocals , die de songs wat stoerder maakt . Janelle Monae komt een handje toesteken op het funkier “Fashion”. De ‘heart of soul’ druipt af in de andere songs , waardoor we niet steeds gegrepen worden van z’n materiaal .
Moedige plaat weliswaar , met een reeks overtuigende songs .
Van de Britse songwriter Fink –aka Fin Greenall , zit z’n DJ verleden wel ergens verborgen in de heerlijk innemende muziek die hij biedt, zoals die dubtunes van “White flag” op de nieuwe cd. Hij trekt ons moeiteloos mee in een bedwelmende luistertrip.
In de reeks opbouwende folkyrockende gitaarloops hebben we een klanktapijt van soundscape elektronica en talrijke effects. Een onderhuidse spanning creëert hij door de introspectieve aanpak te laten aanzwellen , die op gepaste, beheerste wijze kan openbarsten.
We krijgen een mooi gevarieerd album in het genre door het meeslepend karakter, dat opbouwt naar een climax of intiem , gevoelig klinkt . Het is materiaal dat raakt, gedragen door z’n zachte, nasale, donkere en pastelkleurige stem . De sfeervol , broeierige “Green & the blue”, “Pilgrim”, “Shakespeare”, “Looking too closely” en de titelsong hebben iets hypnotiserend en behouden die intense aandacht; ze staan naast ontroerende “Truth begins” en “Keep falling”.
Deze charismatische man overtuigt opnieuw, meer dan ooit met die innemende popsounds.
Masters@Rock Festival 2014 op 29 en 30 augustus 2014 – gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2014
Festivalterrein
Torhout
2014-08-29 & 30
Lode Vanneste en Frederik Lambrecht
Al voor het vijfde jaar op rij vond afgelopen weekend in Torhout Masters@Rock plaats! Het metalfestival in heeft zo definitief zijn stek gevonden op de Vlaamse festivalkalender. Vorig jaar vonden er 10 000 bezoekers de weg naar West-Vlaanderen, dit jaar was de opkomst iets lager. Vrijdag waren er zo’n 4000 aanwezigen, op zaterdag waren dat er ongeveer 3000. Nochtans verdiende het festival wat ons betreft iets meer toeschouwers want Masters@Rock bleek opnieuw piekfijn georganiseerd en bovenal zeer gezellig.
dag 1 – vrijdag 29 augustus 2014 - Papa Roach walst over Torhout!
Ook op muzikaal vlak mag het festival er wezen. Zo tekenden op vrijdag diverse kleppers uit de punk- en hardcorescène present. Door werkverplichtingen waren wij pas aanwezig bij het optreden van het Amerikaanse Evergreen Terrace en misten we The Ignored, All For Nothing, Black Tartan Club en het Nederlandse Born From Pain. Vooral dit laatste hardcoregezelschap liet volgens verschillende aanwezigen een verpletterende indruk.
Ook Evergreen Terrace viel in postieve zin op en won in Torhout gegarandeerd heel wat nieuwe zieltjes. De band uit het Amerikaanse Florida speelt melodieuze hardcore die enorm catchy en lekker in het gehoor klinkt. Normaal telt deze formatie twee zangers maar enkel Andrew Carrey was aanwezig in Torhout. Desondanks hoorden we stevige versies van ondermeer “Enemy Sex”, “No Donnie. These Men are Nihilists”, “Wolfbiker” en “Zero” , de klassieker van The Smashing Pumpkins. Verder was de drumsolo van Brad Moxey om vingers en duimen af te likken. Een puike show dus die ook niet-hardcore-fans kon boeien.
Wat vloekten we toen Watchie Butchan enkele maanden geleden door een hartaanval werd getroffen. De man is zanger van The Exploited en net deze legendarische band was geboekt voor Masters@Rock. Hun plaats werd ingenomen door de generatiegenoten van Discharge. Het optreden van het Britse drietal begon niet slecht toen John Murphy’s “In The House Without A Heartbeat” (het schitterende nummer uit de film ‘28 Days Later’) uit de boxen knalde. Voor ons wat dit het enige hoogtepunt uit de set van Discharge, hoe hard frontman Anthony Martin ook zijn best deed. De mix van hardcore, crust punk en trashmetal wist maar weinigen te boeien en zelf telden wij aan de gezellige bar af tot de volgende groep op de stage stond.
Die volgende band was namelijk Biohazard uit Brooklyn, New York. Dit viertal zorgde in de vorige eeuw met een combinatie van metal, hardcore en hiphop voor magistrale albums als ‘Urban Discipline’ en ‘State Of The World Adress’. De daaropvolgende periode was om het kort samen te vatten een pak minder, zowel commercieel als artistiek. Die mindere tijden lijken ons nu echt wel voorbij want Biohazard was in Torhout scherper dan ooit. De show startte grandioos met klassiekers als “Shades of Grey”, “What Makes Us Tick”, “Urban Discipline” en “Wrong Side Of The Tracks”. Niet alleen wij stonden te genieten, een fan met rolstoel was zo enthousiast dat hij begon te crowdsufen en zo tot bij frontman Billy op het podium geraakte. Een heerlijk moment! Met “Down For Life, “Tales From The Hardside”, “Black, Red and White All Over” en “Only The Strong Survive” bleef het optreden een feest der herkenning en viel het op wat een geoliede machine Biohazard nog steeds is. Slotsongs waren “Punishment” en “Hold My Own” waarbij de band iedereen op het podium uitnodigde. Een invitatie die gretig werd opgevolgd! Biohazard zorgde zo een voor een van de memorabelste momenten uit de geschiedenis van Masters@Rock.
Een volgende, al even grote naam uit de New Yorkse-hardcorescène was Agnostic Front. De heren gaan al meer dan dertig jaar mee maar frontman Roger Miret en gitarist en hardcore-icoon Vinnie Stigma zijn nog lang niet uitgeblust. Miret was in Torhout opvallend goed bij stem en opa Stigma stal regelmatig de show met zijn heerlijke boeventronie en vreemde capriolen. In Torhout serveerde Agnostic Front zoals gebruikelijk hun gekende hardcore-klassiekers. Nummers als “My Life My Way”, “For My Family”, “Friend Or Foe”, “Peace” , “Crucified”, “Gotta Go” en “Riot Riot Upstart” zijn even simpel als geniaal en gingen er bij de vele Agnostic Front-fans in als zoete koek. Afsluiten werd er gedaan met “Blitzkrieg Bop”, een mooie ode aan The Ramones en een collectief meezingmoment.
Iets voor middernacht was het tijd voor headliner Papa Roach. Er was veel volk samengetroept aan het podium voor het Amerikaanse viertal. De band zorgde voor een snedig en energiek optreden en bewees een goed gerodeerde stadionact te zijn. Vooral opvallen deed de hyperkinetische frontman Jacoy Shaddix van wie z’n persoonlijk meegebrachte podium z’n natuurlijke biotoop lijkt. De rockband startte met bekende songs zoals “Infest”, “Between Angels and Insects”, “Blood Brothers” en uiteraard “Broken Home”(inclusief stukje Eminem) die stuk voor stuk gretig werden meegezongen. Een dikke pluim hierbij voor het prima geluid dat Papa Roach trouwens de hele set neerzette. Afsluiten werd gedaan met (opnieuw) een stukje”Blitzkrieg Bop” waarna de drieklapper “Getting Away With Murder”, “Dead Cell” en “Last Resort” volgde. Deze overbekende single zorgde voor een collectief moment van herkenning en zowat iedere aanwezige zong enthousiast mee. Papa Roach bewees een waardige afsluiter te zijn van een geslaagde eerste festivaldag!
dag 2 – zaterdag 30 augustus 2014 - de headliner Airbourne sluit af in stijl
Op de zaterdag prijkten er dus meer bands van het zwaardere kaliber op de affiche.
Masters@Rock vatte op zaterdag 30 augustus zoals traditiegetrouw aan met een Belgische band die de dag op gang mag trappen, en dit jaar stonden de mannen van Death Enters My Ocean klaar om iedereen wakker te schudden. Dit is een redelijk experimentele band, die blijkbaar reeds 5 jaar op zoek was naar hun favoriete geluid, dus ze blijkbaar nu gevonden hebben onder de noemer Ambient-metal. Helaas heeft de openingsband altijd minder geluk qua publieke belangstelling, en dit was nu niet anders. Een gemoedelijke set die enkele tientallen fans enthousiast kreeg. Het weer was ook redelijk somber dus was de sfeer nog niet opperbest op de weide.
Eventjes een pauze nemen uit de studio dachten de Belgische thrashers van After All, en waarom dan geen showke placeren in Torhout? Met een nieuw album dus in de pijplijn en een sterke live reputatie kon dit niet misgaan uiteraard, want het gevoel bij deze mannen was opperbest. Zanger Sammy Peleman zijn zang kwam goed uit de verf en het deed de andere bandleden blijkbaar goed om eventjes de benen te kunnen strekken. Ondanks de regen stond er redelijk wat volk en gingen de poppen lekker aan het dansen bij nummers als “Becoming the Martyr”, “My Own Sacrifice” en bom “Parasite Within”. Leuke set die meer krediet verdiende dan de openingsband…
De laatste Belgische band dit jaar op de affiche was King Hiss. Blijkbaar hadden ze een sterke indruk nagelaten op Graspop Metal Meeting (mij helaas ontgaan toen) en dus vond de organisatie dat ze een plekje verdienden hier op Torhout. Metal boordevol groove en catchy refreinen, maar ook stoner invloeden, en ja, dan kan je inderdaad aanstekelijke muziek maken. Helaas kwam dit niet zo goed tot zijn recht deze keer en kon het mij niet echt bekoren…naar mijn mening een flauw optreden en met nog maar 1 studio album getiteld ‘Sadlands’ is dit een band die dus overduidelijk nog aan de weg timmert. Ofwel hadden ze vandaag een off-day, kan uiteraard altijd gebeuren nietwaar.
Andere vreemde eend in de bijt was de Australische band Koritni, die een mengeling maakt van hard rock, sleaze rock & blues en ook nog maar aan het begin van hun carrière staat. Aangezien ik nog nooit van deze band had gehoord, moest ik afgaan op mijn gehoor en deze wist mij te vertellen dat hun sound lekker ouderwets klonk. Voeg daarbij een serieuze regenvlaag en je weet dat je lekker in de modder kan trappen met je festivalbotjes op het ritme van deze rockers down under. Leuke show, maar opnieuw geen knaller als je het mij vraagt.
Who rules the world? Girls Girls!! En dus weet je dat het tijd was voor de vrouwelijke bandleden van Crucified Barbara. Reeds 4 studioalbums werden gereleased door deze Zweedse dames en ook zij werken blijkbaar aan een nieuw album die begin september verwacht wordt (In the Red). Een klein voorproefje werd al gegeven met het nummer “I Sell My Kids For Rock’n Roll” die lekker heavy klonk. Voor het overige deden de vrouwen waar ze het best in zijn, nummers uit de speakers laten kletsen van het heavy metal genre met rockinvloeden en de mannen rond hun vinger draaien. Redelijk vermakelijke set.
En we gingen verder met Zweedse gasten, ditmaal de band Corroded. Een echte stijl op hun muziek kun je moeilijk plakken, maar dat het er vandaag bal op was, daar ben ik zeker van. Toch wel het beste wat ik op gans de middag van Masters@Rock heb gehoord. De klank zat goed, de podium préséance was dik in orde en de adrenaline kon je zien fonkelen in hun ogen. Qua nummers kende ik totaal niks van hen en dus was dit voor mij een mooie verrassing om hen voor de 1e maal aan het werk te zien. Het nummer dat mij het meest is nagebleven was “Time and Again”, niet moeilijk als dit blijkbaar bestempeld wordt als hun beste hit tot op heden. Lekkere set en hopelijk waren we nu vertrokken met bands die het niveau met één ruk de hoogte in keilden.
Niets was minder waar, want wat ik daarna zag van Hacktivist deed mijn tenen krommen en mijn bier minder goed smaken. Neem een portie Linkin Park, een scheutje hip hop muziek en smijt daar wat gitaarmuziek op licht metal niveau bij en dan kom je in mijn woordenboek uit bij bagger met de b van bléh! Neenee, hier kan ik niks positiefs over zeggen, terwijl naar mijn mening toch heel wat volk vooraan stond te huppelen tijdens hun set. Rap vergeten die handel!
Door het uitvallen van thrash/power metal band Iced Earth mocht de folkmetal van Finntroll uit Finland hun zegje doen op het podium. Opnieuw een stijl van muziek die je ofwel smaakt ofwel verguist dus zag je de weide wat verdeeld kijken naar het optreden van deze elfjes (klein detail: ieder optreden hebben de bandleden daadwerkelijk elvenoren aan). Bij momenten kwam de zang niet goed uit de boxen en dat was toch wel spijtig want nu vond ik de trollendanspassen die bij deze muziek horen niet goed tot zijn recht komen. Met reeds 6 albums op hun conto, waarvan “Blodsvept’ hun laatste was uit 2013, hadden ze uiteraard ruime keuze uit nummers en naar het enthousiasme van het publiek te oordelen hadden ze een goeie samenstelling gemaakt.
We gingen lichtjes aan naar het einde van de dag toe en vóór afsluiter Airbourne was het de beurt aan de melodische metal van Kamelot uit de Verenigde Staten. Zangeres Alissa White-Gluz van Arch Enemy werd meegevraagd om haar kunstjes te tonen en zodoende kon er afgetrapt worden met “Sacrimony”. De zuivere stem van Tommy Karevit bewees dat deze band voor vele melodische power metal fans hoog aangeschreven stond en dit niveau bleef zo duren tot het einde. De achtergrondzangeres was gedrapeerd in een wit gewaad maar in het begin kwam haar stem niet uit de boxen, m.a.w. de P.A. had hun werk niet goed gedaan spijtig genoeg. Soit, dit euvel werd vlug verholpen en had ook niet direct invloed op de prestatie van Kamelot. Sterk optreden die een duidelijk verschil in ervaring aan het licht bracht deze dag!
Rond 23u30 gingen de lichten aan, de muziek aan de halve liter bar werd stopgezet en was het uitkijken naar de AC/DC on speed van Airbourne. Zoals in vorige reviews van Airbourne moet ik opnieuw concluderen dat indien AC/DC hun activiteiten ooit zou stopzetten, er al een fantastische opvolger bestaat op deze aardbol, die dan trouwens ook nog eens van dezelfde contreien zijn!! Gitaarsolo’s die je rond de oren vliegen, adrenaline, enthousiasme, rock ’n roll van de bovenste plank en een weide die geniet en luchtgitaar speelt alsof hun leven ervan afhangt en dan moet je vaststellen dat je hier met een topband te maken hebt. Feesten op hitjes als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Diamond in the Rough”, “Cheap Wine & Cheaper Women”, “Black Dog Barking” was nog nooit zo geestig! Tussendoor werd zoals altijd een blikje bier geopend via het voorhoofd van zanger Joel O’Keeffe om vervolgens op gekende wijze ad fundum op te drinken, de verplichte drumsolo en gitaarsolo, om daarna door te gaan met afsluiters “Stand Up for Rock’ n Roll”, “Live it Up” en “Runnin’ Wild”.
Dag 2 van Masters@Rock 2014 werd afgesloten in stijl. Over het algemeen gezien was dit in mijn mening een mindere editie wegens te weinig bands die van goed niveau waren, maar als je een headliner hebt die de pannen van het dak speelt dan was het dit allemaal waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/masters-rock-2014/
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Arctangent 2014 van 28 augustus t/m 30 augustus 2014
Arctangent 2014
Fernhill Farm
Bristol (UK)
2014-08-28 t/m 2014-08-30
Simon Van Extergem
Het einde van de zomervakantie lacht ons al enkele maanden toe. Want daar stond Arctangent op ons te wachten. Arctangent is een festival in Engeland, te midden de velden nabij Bristol. En al snel blijkt dat het inderdaad de boerenbuiten is. De GPS vindt de straat niet terug en van wegwijzers hebben ze daar nog nooit gehoord. Maar voor dit festival hebben we veel over. Want het aanbod is succulent. Want op Arctangent komt het beste wat hedendaagse post-rock, math-rock en aanverwanten te bieden heeft. En dat gebald in een stevig programma over 3 dagen. Ja, daar hou ik wel van.
dag 1 - donderdag 28 augustus 2014
Dag 1 is een opwarmertje. Slechts één podium, een handvol groepen die vorig jaar hier reeds overtuigden en veel publiek, maar nog niet voltallig. Door de lange afstand en de problemen om de weg te vinden arriveerden we iets later. Maar wel net op tijd om de 3 belangrijkste bands te bewonderen.
We starten met Nordic Giants. Blijkbaar houden deze jongens wel van een verkleedpartij, want ze betreden het podium, getooid in veren, skelettruitjes,... Echte Noorse giganten zeker? Ze stralen een sjamanistische sfeer uit. En ook muzikaal trekken ze die lijn door. Piano en drum zijn de hoofdingrediënten van de band. Gooi er nog wat samples tussen af en toe een met een strijkstok beroerde gitaar en je weet wat de kern is. Met vlagen doen ze me denken aan Le Seul Element. Post-rock met een extra toets, vooral omdat er hier geen gitaren centraal staan. Het is de piano die het hoogste woord voert. En die is zeer bedwelmend en intrigerend. In samenspraak met de stevige drums krijgt het een verhevenheid.
Na enkele nummers gaat het keyboard wat elektronische klinken en krijgt de band een heel andere klank. Denk aan de laatste 2 albums van 65daysofstatic, maar dan goed. Het volgende nummer gooit het dan weer over een geheel andere boeg, door een prachtige (gesampelde) vrouwenstem, waar de giganten laag na laag een stevige muur op bouwen. Niet alleen een prachtig nummer, maar ook nog één met hitpotentieel. Daarna nog een nummer dat mij heel hard op Massive Attack doet denken. En dat is een compliment. Geen doorsnee post-rockoptreden dus om te starten, maar een visueel en muzikaal hoogstaande performance.
Na een overheerlijk voorgerecht, tijd voor de volgende hap, Three trapped tigers genaamd. Het aantal bandleden neemt al toe. Van 2 gaan we naar 3. Ze schotelen ons math-rock voor. Niet standaard, want in plaats van enkel snelle gitaren. hebben zij een keyboard mee. De ritmes zijn wel typisch: haaks, verdraaid, een karrenvracht tempowisselingen. Alles aan hen schreeuwt math. Een van relatine ontdane ADHD-trip. Alles moet snel maar dikwijls ook hard, heel hard. Af en toe mag het tempo toch wat naar beneden, maar het haakse, het grillige blijft altijd aanwezig. Zijn het de keyboards, dan wel de drums. Maar het geheel is mij iets te grillig om er echt van te genieten.
Afsluiten doen we met And So I Watch You From Afar. Nadat ze op het geweldige Dunkfestival al mochten headlinen, mogen ze dit kunstje vanavond nog eens overdoen op Arctangent. Dat ze onder de grootheden mogen genoemd worden binnen de hedendaagse post-rock, daarover mag geen twijfel bestaan. De tent loopt makkelijk propvol voor deze vier heren. Dat ze een feestje willen bouwen maken ze snel duidelijk. Want de show start met een rotvaart. Er is geen houden aan. Met hun mix van math- en post-rock laten ze de gehele tent uit zijn voegen barsten. Er wordt gecrowdsurfd, met de handen gezwaaid, gebruld, geklapt, gepogoed en zowaar meegezongen, een unicum binnen het genre. Een intense show, zelfs al volg je hem vanaf de zijlijn. Een uitgelaten publiek dus, dat alles wilt wat de band hen voorschotelt en maar wat graag wordt meegesleurd in de waanzin die And So I Watch You From Afar heet. Keer op keer slagen ze erin om dit te verwezenlijken. Een krachtige prestatie van een prachtige band.
dag 2 – vrijdag 29 augustus 2014
Na een rustige ochtendwandeling in het prachtige Clifton (buitenwijk van Bristol) begeven we ons richting het festivalterrein voor dag 2 van Arctangent. Een stevige ontwaking staat ons te wachten, want Memory Of Elephants staat ons op te wachten. Een stevige mix van post-rock, een beetje sludge en stonerrock. Een mooie mix, dat mag gezegd worden. Ze staan hier zonder ook maar één plaat onder de arm te hebben. Hun debuutEP verschijnt pas in oktober. Maar zeker hun plaats op het podium waard. Af en toe een schoonheidsfoutje, dat nemen we er graag bij en vergeven het hen met plezier.
Iets helemaal anders nu: Human Pyramids. Makkelijk de grootste bezetting van het festival: blazers, violen, gitaren, bas, keyboards 2 drummers, ukelele, xylofoon,... Kortom alle mogelijke instrumenten. Wat produceert dit geheel dan? Laten we het neo-folk noemen, of post-folk. Niet echt mijn ding. En dan dus ook niet lang blijven kijken. Alles wordt net iets te vrolijk gebracht. Ook hier wel wat schoonheidsfoutjes, maar onze vergevingsgezindheid is al wat op.
Ander en beter dus. En dat moet dan 100 onces worden. Ze komen uit LA en aan hun kledij te zien waren ze het weer van daar ook hier verwachtend. Korte broeken en T-shirts dus. 2 man sterk. De gitarist komt doodleuk het publiek uitgeduikeld en trakteert het publiek op enkele middelvingers. En dat nog voor er één noot gespeeld is. Het is vooral de drummer die het voortouw neemt. Met ongelofelijk veel breaks en tegenwringende ritmes steelt hij de show. Hij neemt ook de bindteksten voor zich. Een band die laveert tussen math-rock en punkrock. Een niet alledaagse combinatie dus. In de trage stukken klinkt toch vooral post-rock door. En dat is welgekomen. De muziek wringt en spartelt tegen aan alle kanten. Speciaal voor hun Britse tour hebben ze een EP uitgebracht. En daaruit komt ook het grootste deel van hun songs. Ook aan het showelement wordt gedacht. De gitarist staat al snel op de basdrum en de drummer kan de smile maar niet van zijn gezicht krijgen. Bij mij vergaat het lachen iets sneller.
Na een korte eetpauze (heerlijke Pad Thai) vliegen we er opnieuw in met Crippled Black Phoenix. Moderne progrock die af en toe gaat lenen bij post-rock. De nummers beginnen meestal als een standaard rocksong, maar worden dan lang uitgesponnen lappen muziek. Vooral die stukken zijn zeer overtuigend. Met 7 man op het podium zouden ze normaal de band moeten zijn met het meeste bandleden. Maar dat is vandaag niet het geval. 3 gitaristen, 1 bassist, 1 keyboardspeler, 1 drummer en 1 pianiste. Een mooi geheel, dat met alle gemak een zeer volle klank produceert. De pianiste en de gitarist nemen de zangpartijen op zich, maar vooral de gitarist. Mooie opbouw in de nummers. Ster van de band is echter de sologitarist. Gelukkig niet omwille van zijn podiumact, maar wel omwille van zijn perfecte, mooi gecontroleerde solo's. Een streling voor het oor. Zelfs de korte zangstonde met het publiek op het einde kan dit optreden niet meer verpesten. Waardig voor het hoofdpodium en waardig om nog eens opnieuw te bekijken.
Cleft blijkt een math-rock-duo te zijn. En daarmee is alles gezegd. Gesteund door wat samples maken ze met gitaar en drum een standaardsound binnen dit genre. Verwacht geen spectaculaire nieuwe muziek, maar wel goeie math, die alle kanten tegelijk opspat en tegen alles botst wat het onderweg tegenkomt. Omdat ze niet volledig van de pot gerukte muziek maken, houden ze het verrassend toegankelijk. En dat op zich is een hele prestatie. De catchy riffs geven het bijna een poppy sound. Afsluiten doen ze met een cover van Rage Against The Machine. Een vreemd idee.
Geen This Will Destroy Us voor mij vandaag. Op zaterdag 6 september spelen ze immers in Gent. Het ideale moment om deze grootheden te aanschouwen. In de plaats daarvan spring ik even binnen bij Charlie Barnes, in de kleinste tent op dit festival. En dat mag letterlijk genomen worden. Want de tent is piepklein. Desondanks raakt de tent nog niet eens halfvol. Het is dan ook moeilijk opbotsen tegen een grote band. Aan de hartelijke begroetingen voor het optreden te zien is de helft van het publiek dan ook nog eens bevriend met Charlie. Maar dat laten we niet aan ons hart komen.
Hij begint zijn optreden in het midden van de tent, volledig akoestisch. Een gewaagde, maar geslaagde keuze, zeker als je met zo'n stem gezegend bent. Bij het getik van de regen op het tentzeil, een man en zijn gitaar. Het kan toch mooi zijn. Na deze korte intro duikt hij wel het podium op en met een volledige band, inclusief violiste. Een singer-songwriter met groep. Denk aan James Vincent Mcmorrow en je weet een beetje waar het naartoe gaat. Folky pop met weerhaken. De violiste blijkt jammer genoeg echter enkel visueel een meerwaarde te zijn. Echt perfect kon je het niet noemen. Gelukkig speelt ze niet te lang mee.
Dat dergelijke muziek als "serieus" wordt aanzien stoort deze gasten niet. Ze stralen spelvreugde en deugnieterij uit. Echt vernieuwend kan het echter niet genoemd worden en de weerhaken waarvan in begin sprake blijven al vlug achterwege.
Vorig week nog opener om 11u15 op Pukkelpop, vandaag op hun terechte plaats: headliner op het 2e podium. Maybeshewill! Vertegenwoordigers van de hedendaagse post-rock. Dat wil zeggen: sneller, harder en elektronischer dan vroeger. Als ze dan ook nog eens, door middel van een grote banner achter hun op het podium, voor het beste radioprogramma en magazine in Engeland namelijk Artrocker, dan kunnen ze eigenlijk niets meer verkeerd doen. Maar ook los daarvan is dit een muzikaal raspaard. En dat weet dit publiek, want de tent loopt overvol.
De intro laat misschien nog wat de wensen over (één of ander r&b/hip-hop- nummer waarin enkele malen maybe she will wordt gezongen). Maar vanaf dan is het gas open en blijven gaan. Ze blijven ook trouw aan hun genre. Geen overdreven elektronisch geweld, maar altijd de juiste balans, ook bij hun nieuw werk. De hoofdzaak blijft gitaar- en drumgeweld. En zo hoort het ook. Ze blazen het dak, of beter gezegd het tentzeil, de lucht in.
En dan moet de topper van de dag nog komen, namelijk Russian Circles. Hel en verdoemenis. Terwijl de hemelsluizen openbreken en het publiek verdrinkt in de regen omsluit de muziek ons. Apocalyptische sfeer voor een apocalyptische show. In dit helse weer gedijt Russian Circles perfect, alhoewel dat niet absoluut noodzakelijk is. De band raast al bezeten méér dan een uur door, met de fenomenale drummers als hoofdregisseur. Hij timet de tempowisselingen, de drijfkracht en de ritmes tot in de perfectie. Met behulp van een karrenvracht aan pedalen, maar vooral met veel ‘kindness’ zorgt de gitarist voor de perfecte atmosfeer en de perfecte melodieën en riffs. Post-rock en Post-metal worden verweven tot een geheel. Ze blijven stoïcijns verder spelen, terwijl de regen zelf al het podium bereikt. De vrees voor elektrocutie spelen ze van zich af in wat ik enkel kan omschrijven als een adembenemend concert. En zo gaan wij denderend de nacht in. Doorweekt, verzopen en koud. Maar voldaan en onder de indruk.
dag 3 – zaterdag 30 augustus 2014
Hoe slecht het weer was, zo mooi is het vandaag. De zon komt zelf af en toe piepend. Een verademing. Ook muzikaal start de dag heel goed,. Met Mutany On The Bounty krijgen we een stevige post-rock-opener. Post-rock van de stevigere soort, met hier en daar een vleugje math-rock. Wat tempowisselingen, maar wel mooie nummers die het niet enkel van de wisselingen moet hebben. De nieuwe nummers blijken evenwel niet even straf te zijn als het ouder werk. Misschien dat ze nog niet allemaal even goed zijn ingespeeld? Ik zal er de volgende keer ik ze zie op letten.
Tijd om helemaal wakker te worden en een snuifje metal mee te pikken. Want dat is Fen. Doom/Black Metal, met in de tragere stukken ook af en toe een beetje post-metal om niet helemaal uit de boot te vallen. Een buitenbeentje. En dat is te merken aan het publiek, dat niet echt talrijk is komen opdagen. 3 man sterk. En twee ervan zingen: de ene clean (niet echt een topper), de andere de rest. Niet helemaal mijn ding, dus ook moeilijk om er een oordeel over te vellen.
Snel dus iets anders proberen. En dat blijkt AK/DK te zijn. Iets anders is misschien nog iets te licht uitgedrukt. Drum en elektronica hier. Vrolijke poppy muziek, zo gaat het van start. Nadien krijgen de nummers wat meer haar op hun tanden. Het is vooral de drum die daar voor zorgt. Hij klopt er met momenten duchtig op los en heeft de muziek de nodige vaart mee. Maar wanneer er stem bijkomt gaat het toch wat kinderlijk klinken. Een stemvervormer kan veel, en blijkbaar dus ook irritant zijn. En niet enkel de stem blijkt wat kleuterig te zijn. Het straalt uit over de instrumenten ook.
Tijd nu voor een one-man-band: Mylets. Deze 17-jarige snaak heeft nog niet veel adelbrieven voor te leggen. Piepjong is hij, maar hij trekt toch al aardig wat volk. En om op die jonge leeftijd alles al alleen te doen, chapeau. Hij bedient zich van 1 gitaar, zijn stem, een drumcomputer en een hele serie pedalen. Veel loops dus, die live worden ingespeeld. Daarmee bouwt hij zijn geluid op. En bouwen dat is het juiste woord, want hij heeft veel werk op het podium. Toch straalt hij, naast concentratie, ook veel spelvreugde en spontaniteit uit. Hij is een ruwe diamant waar er wel nog wat aan geslepen moet worden. Het is allemaal iets te rommelig en ook vocaal heeft hij het wat lastig. Oefening baart kunst.
Tall ships heb ik in mijn hart gesloten sinds ik ze vorig jaar 2 maal aan het werk zag (Rock Herk en Nijdrop). Nu staan ze echter op een groot podium. Vanaf de start van het optreden blijkt er iets fout te zitten met de klank. De bassen kraken en dat maakt het niet echt aangenaam om te luisteren. Ook schort er iets aan de zang. Die blijkt niet zo goed te zijn als de vorige keren. Jammer, maar het is dan maar zo. Iedereen heeft soms wel eens een slechte dag.
Om toch wat te compenseren ga ik nog snel even langs bij een andere band. Maar omdat de zang dermate slecht was ben ik niet bereid gevonden om lang genoeg te luisteren om een review te schrijven. Dat wordt dan maar wachten op de volgende band.
En dat is het Franse Year Of No Light. Dit jaar al zien excelleren op Dunk!Festival. En ook hier spelen ze de concurrentie in de vernieling. Zielverscheurende zwarte muziek. Muziek die geen licht toelaat. Zelf op klaarlichte dag, in het licht van de zon, slagen ze erin om de duisternis te laten regeren. Gitzwarte postmetal die door merg en been snijdt. Muziek die het niet nodig heeft van applausjes tussendoor maar die moet beleefd worden als één lange trip. De opbouw van de nummers is perfect. Net als je denkt dat ze wat gas gaan terug nemen, steken ze er nog een tandje bij. 4 nummers in 1 uur: zo hoort het. Wanneer zag u de Fransen nog eens overwinnen op de Britten? Ik was erbij. De beste band van de avond. Wie doet er nog beter?
God is an Astronaut mag het proberen. Ook zij stonden dit jaar al op Dunk. God is an astrounaut maakt geen gewone post-rock, maar post-rock met een twist. Lange instrumentale stukken zijn er zeker. Strijkstokken op de gitaar ook en een keyboard. Maar waar ze zich echt onderscheiden zijn de stukken waarin gezongen wordt. Ze kunnen heel melancholisch klinken, maar vandaag is het toch vooral het stevigere werk dat wordt gebracht. Geen man in het publiek die het erg vond. Een stevige klepper dus op het hoofdpodium en het publiek wist het te appreciëren.
Ook nog even de kans gegeven aan The Broken Oak Duet om mij te overtuigen. Hun naam laat er al geen twijfel over bestaan: ze zijn met 2. Ze produceren een heel minimale sound. Er worden geen loops gebruikt en ook een beperkt aantal effecten. Daardoor klinken ze heel authentiek, maar ook wel een beetje plat. Post-rock, math-rock en stoner worden in de mixer gehoord. De puurheid van de klank is zeker bewonderenswaardig. En ze krijgen nog veel dynamiek in hun songs. Het publiek is ook enthousiast.
Iliketrains = post-rock met een diepe new-wave stem. Stonden reeds enkele malen in ons Belgenland. Onlangs nog in de Botanique, om hun 10-jarig bestaan te vieren. Binnenkort pakken ze ook uit met een film over hun muzikaal bestaan. Dat zal wel de moeite zijn.
Iliketrains is naar goede gewoonte weer dansbare, donkere new-wave in een post-rockjasje verpakt. De swing zit er wel niet echt meer in, in het publiek. 3 dagen festival kruipt al snel in de kleren. En dat is te zien. Het is die warme diepe stem van de zanger die de band zo goed doet klinken. De droge, doch grappige bindteksten maken het geheel af en geeft de nogal zwaarmoedige muziek wat luchtigheid. De zanger liep ook al heel de dag op de weide (ik wist dat ik hem herkende en liep er al heel die tijd over te denken), dus hij houdt wel van wat muziek en kon zich voorstellen hoe de toeschouwers zich voelden.
Op de vraag of ze vrolijker, dan wel droeviger moesten klinken antwoordde het publiek volmondig donker. En ondanks de donkere kant schemert er altijd hoop en licht door in de muziek. Voorwaar een mooie en geslaagde combinatie.
Eigenlijk had ik toen moeten naar huis gaan. Maar ik wou Mono toch nog eens een kans geven. En ze begonnen er heel stevig aan. Een opener om u tegen te zeggen. Dus mijn aandacht was getrokken. Maar na de briljante opener vervielen ze weer in hun oude gewoonte: zeer trage, emotionele nummers die ik niet zo goed kan smaken. Liever de gas open en blazen, zeker als afsluiter.
En zo komt er alweer een einde aan het avontuur. Voor mensen die twijfelen of ze dit festival eens willen bezoeken: Ik kan het zeker aanraden. Neem wel regenjassen, botten, sjaals, mutsen en dergelijke mee. Maar denk er vooral aan: het is voor de muziek dat je naar een festival moet gaan. En hier wordt je in dat opzicht zeker verwend.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arctangent-2014/
Organisatie: Arctangent (UK)
Muzikaal vakmanschap en gevarieerde metalcore gaan hand in hand op het zesde full album van War Of Ages. Deze zogeheten Christelijke metalcoreband uit Pennsylvania kreeg voor ‘Supreme Chaos’ versterking van gitarist Jack Daniels van Hope For The Dying. De man zorgt voor een meerwaarde want de indrukwekkende sound op dit album is om vingers en duimen af te likken.
War Of Ages brengt een zeer gelaagde en minitieus opgebouwde mix van melodieuze metalcore, posthardcore, elektronica en klassieke metal. De tien songs staan stuk voor stuk als een huis.
WOA weet agressieve hardcore naadloos te mengen met machtige metalriffs, breakdowns en uitgekiende solo’s. Dit hoor je vooral in “Lost Apathy”, een schoolvoorbeeld van een prima metalcore-nummer. Ook de catchy en groovy opener “From Ashes” met enkele goedgerichte synths mag er zijn. Verder is er onze favoriet, het funky “Chaos Theory” met misschien wel de beste riff van dit album. “LionHeart” combineert dan weer enkele melodieuze met razendsnelle passages en zal live de nodige gengsters slaan.
Ook de andere tracks weten dit hoge niveau aan te houden. Heel wat fans in de VS zijn al overstag gegaan voor War Of Ages, veel kans dat met deze plaat ook Europa volgt!
Twee blonde zangeressen bepalen het gezicht van de uit Brooklyn, NY afkomstige Lucius die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven van folkpop tot popelektronica . De stemmenpracht van de twee dames worden onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid .
Ze geven de songs een opzwepende touch door de grooves en stuwende trommels. “Go home” en “Until we get there” kunnen een doorbraak forceren , “Turn it around” heeft een intens broeierige spanning , “Hey Doreen” laat een meer wavegolf doorsijpelen en een dromerig gevoel baadt over ons in de afsluitende reeks “Monsters” en “How loud your heart gets” . Heel sterk klinkt het innemend opbouwende “Nothing ordinary” , en hier toont het combo aan van alle markten thuis te zijn . Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, maar het debuut is alvast moedig!
Kadebostany – interessant synthpop collectief rond ‘president Kadebostan’ en zijn Amina , ‘lokale diva’ en zangeres . Je voelt het al aankomen, we hebben hier burlesque, bombastische pop , met een Oost-Europese inslag , waarbij naast de electro, ze een Beirut/Balkan orkestsfeertje en country ademen, en ergens in de contreien van Laibach zitten. Er valt afwisseling te noteren , maar toegegeven niet alles klinkt even goed . Openers “Walking with a ghost” en “Invisible man” overtuigen door die dansbare groove , verder “K-Airline” en “That eagle” door een broeierige spanning en tot slot “Hey!” , die de Balkan oproept; de rest is minder en is sfeervoller. Algemeen een catchy sound dus, wat zorgt dat dit goede plaat is , maar ook niet meer dan dat!
Nu is de muziek verkrijgbaar van de voorstelling ‘New old world’ ; die een paar jaar terug bij Motel Mozambique in première ging, een beeldend verhaal over heden, verleden en toekomst, een toonbeeld opnieuw van ZS’s muzikaal grootst mogelijke vrijheid .
Inderdaad , een soundtrack van een multimediavoorstelling waar geen woord wordt in gezongen , elementen uit de dans- en theaterwereld, schaduwspel, de beeldende kunst en animatie worden geïntegreerd . Voldoende genoeg om je fantasie te prikkelen .
Naast het spel van de twee is er voldoende ruimte voor het strijkersensemble (hedendaags klassiek) , de contrabas en het jazzy piano/keysspel van Wim De Busser . Pop, jazz, latin en ga zo maar door vinden hier hun weg in een dertiental instrumentale stukken , die melancholie, tristesse , onzekerheid plaatsen naast optimisme, luchtigheid en grappig voelen . ‘The brave new world’ wordt omgezet in deze ‘New old world’ van maatschappij en individu, waar experiment en harmonie elkaar afwisselen en kunnen verrijken . Die ZS uniciteit kunnen we maar bewonderen …
4 jaar zaten er tussen de twee cd’s van de Britse psycherockers Archie Bronson Outfit , die nu dus toe zijn aan hun vierde plaat . Eén van de medeoprichters verliet de band , maar ABO knokt bikkelhard terug met deze . Het scheurt, schuurt en freakt soms , check maar eens “Two doves on a lake”, opener van de plaat , die meteen de aandacht scherpt , of iets verderop “We are floating”, “Cluster up & hover” en tot slot “Hunch your body, love somebody” . Het zijn vier kleppers die de juiste combinatie hebben van garage rock’n’roll psychedelica en je in een onweerstaanbare groove brengen door de broeierige repetitieve bezwerende ritmiek . De rest van de plaat , btw de plaat duurt maar 32 minuten , zijn iets subtieler, sfeervoller , dromerig en niet vies van wat toegevoegde blazers en vocoder . In de kakafonie van stijlen en genres is de samenhang , de melodie en de finesse overduidelijk . Sterk album!
FeestinhetPark 2014 van donderdag 21 augustus t/m zondag 24 augustus 2014
FeestinhetPark 2014
Donkvijvers
Oudenaarde
2014-08-21 t/m 2014-08-24
Voor de 19de keer op rij is het Feest in Oudenaarde, FihP; opnieuw kwamen er enkele grote kleppers naar de Donkvijvers. Internationale namen Aloe Blacc, Matisyahu, Tiga, Gary Clark Jr. en Ceelo Green, naast de Belgische trots. Net als vorig jaar kregen we een brede waaier aan diverse stijlen waarbij plaats is voor zowel nieuw jong geweld als de gevestigde waarden.
Voor elk wat wils dus, al is Feest in het park vooral de plek bij uitstek om nieuwe artiesten/dj's te ontdekken. We lieten ons maar al te graag onderdompelen in de gezellige sfeer en met een (muzikale) cocktail maakten we volgende impressies.
dag 1 – donderdag 21 augustus 2014
Pomrad had in de Grand Mix de eer om het festival op gang te trekken.. Onder Adriaan Van De Velde verscheen het trio in een soort glitterpak. Een beetje ondankbare taak , gezien er nog maar een handvol mensen het festivalterrein waren opgekomen. Maar dat lieten ze niet aan hun hart komen, de funky beats zetten aan tot dansen en de rits aan samples & synths zorgden voor een zomerse sfeer. Van De Velde , sinds jaar en dag solo als Pomrad, upgradete z'n bezetting onlangs wat resulteerde in een volwaardige live act. Dat het soms nog een beetje zoeken is , was duidelijk maar hier stond een band met potentieel. De 'dancesound' met flarden r 'n b, funk, hiphop en jazzelementen deed ons denken aan Stijn en zelf Prince kwam zelfs even om de hoek .
Een warme sound ook met vette grooves en elektronica die vernuftig in elkaar zat, de veelzijdigheid zorgde voor een boeiend luisterstuk. Met de 2 ep's de voorbije jaren kwam er heel wat fuzz en interesse voor de Antwerpenaar. Dat resulteerde eind '13 in een kleine radiohitje met “Pomslap” en een pak interessante contacten.
Hier in Oudenaarde gaf Pomrad een alleraardigst visitekaartje af, die ons nieuwsgierig maakt naar het volledige debuutalbum. (J)
Een van de upcoming youngsters was na Pomrad aan zijn set begonnen: Faisal. De Desperados aka Hyppo Stage was het schitterend decor waarin het dj talent zijn set kon doen. De Limburger met Marokkaanse roots schopte het inmiddels tot resident bij Studio Brussel. Hij bouwde op en draaide een uiterst genietbare set. Funk, disco, house en hiphop waren de elementen van het dansfeestje. Hij heeft al enkele mixtapes en bootlegs gemaakt en hij stond reeds op Tomorrowland en Laundry day , wat aantoont dat hij nog veel in z'n mars heeft. (J)
Als eerste grote opener kregen we het Nederlandse Kraantje Pappie . Kraantje Pappie mag zich net als De Jeugd Van Tegenwoordig het uitgangbord noemen van de huidige generatie nederhoppers. Erg populair bij de schoolgaande jeugd, wat zich vertaalde in het hoge aantal pubers dat de weg naar de Grand Mix vond. “Feesttent” opende en zette de toon voor 50 minuten dikke fun. Frontman Alex van der Zouwen had van in het begin het publiek mee en op de vraag “Waar is kraan” gingen alle handen in de lucht om uit volle borst de lyrics mee te zingen. Ook op “Zweet op de dansvloer” ging de jeugd wild te keer en konden we zien dat iedereen genoot! Ondanks het feit dat de nummers uit het recenste album minder vlot naar binnen gingen , kon men van een uiterst geslaagde passage spreken waarbij er heel wat gedanst werd! (P)
Met Bram Willems kregen we een zoveelste Studio Brussel radiopresentator die na zijn uren als dj fungeert. Hij mocht zich bewijzen op de kaffeehyppo dat net als vorig jaar erg gezellig ingericht was. Gedurende zijn set mixte hij vooral hedendaagse nummers door elkaar. Hij haalde Sigma (“Nobody to love”), Wilkinson ft. Iman (“Need to know”) en DJ Fresh ft. Rita Ora (“Hot Right now”) door elkaar. Ook de hiphop liefhebbers kwamen aan hun trekken met nummers van Terror Squad ft. Fat Joe, Remy (“Lean Back”) en Snoop Dogg (“Drop it like it's hot”). En hot werd het zeker, al hielpen de vlammenwerpers om de temperatuur nog verder te doen stijgen. Het was een aangename set waarbij opviel dat Willems een getalenteerd dj is, en dus meer kan dan enkel maar nummers aan elkaar praten. (P)
Headliner vanavond was rapper en soulzanger Aloe Blacc op het hoofdpodium . Met een nieuw album, ‘Lift Your Spirit’, begon de piekfijn in het pak gestoken frontman hier. Wij waren vooral benieuwd wat hij naast die ene wereldhit nog in huis had. Opener “ Get Down” bood een aardig stukje rapwerk. De soulzanger werd bijgestaan door een 4 koppige band , zeker een meerwaarde. De wereldhit kwam veel vroeger dan verwacht en maakte het publiek wakker. Naast klepper “I Need A Dollar” sloeg “Wake Me Up” beter bekend in een remix van Avici ook wel aan.
Het werd een set met ontspannende nummers die ergens wel een hitpotentieel hadden maar net niet van het niveau haalden van “I Need A Dollar”. Toch sloeg Aloe Blacc aan en bekoorde hij het publiek met zijn zwoele stem en ‘feeling good’ songs. (P)
Onze avond sloten we af in de Charlatan waar Tiga al achter de draaitafel stond. Tiga is een Canadese producer en remixer die we kennen van classics “Sunglasses at Night”, “You Gonna Want Me” en “Mind Dimension”. Met die hits was Tiga vertrokken voor een set vol pompende electro/dance/house beats waar een schijnbaar genietende menigte los op ging.(P)
dag 2 – vrijdag 22 augustus 2014
Kenji Minogue is eigenlijk al één van de revelaties van het jaar en opende dag 2 voor helaas heel weinig volk. De twee dames die zichzelf Fanny Willen en Conny Komen noemen, trokken zich daar echter niks van aan en gaven zich volledig. Verder bestaat de band nog uit twee gitaristen en een ‘varkenskop’ drummer , Mista Pig. We kregen een zo goed als dezelfde set van Pukkelpop, natuurlijk wat ingekort! De muziek van dit duo konden we niet beter omschrijven als een soort pret-electro dat erg aanstekelijk, dansbaar en grappig was! Ze openden met het eigenaardige "Dieren die gaan dood!" en hun nummers “Danny”, “Stinkiewinkie” en “Veranda” ontbraken niet. Ergens midden inde set lasten ze een pauze in waarbij ze even op adem kwamen en er een instrumentaal muziekje te horen was. Afsluiten deden ze met “Min Oeders" een nummer waarbij ze afstapten van hun electronische sound en kozen voor het stevigere gitaar geweld.
Kortom er werd al vroeg op de dag een fijn feestje gebouwd!(P)
Tot onze verbazing was er bij Ostyn weinig volk te bespeuren …Zou de jeugd niet weten dat dit een zij project is van Bert Ostyn (zanger van Absynthe Minded) of was de avond er voor te zwaar en lagen ze nog in hun tent? Wij lieten het niet aan ons hart komen en wilden wel eens horen welke richting hij met dit nieuw project uit ging. Met Ostyn stapt hij duidelijk af van de ballads die we kennen van Absynthe Minded, dus geen nummers als “My Heroics, Part One” maar krachtigere nummers waarbij de synthesizer een prominentere rol speelt. Ostyn heeft een 3 koppige band achter zich, waar hij zelf de synths en de basgitaar voor zijn rekening neemt. Met zijn nieuw project laat hij een donkere kant van zichzelf horen. Het is nog wachten tot het voorjaar van 2015 op het solo album maar kon ons nu al verrassen met een paar zeer aangename songs.(P)
Na de geslaagde solo passage vorig jaar was Tom Van Laere vanavond te zien met Admiral Freebee . Ze kwamen met plezier het nieuwe ‘The Great Scam’ voorstellen. Net als vorig jaar was de frontman een prima entertainer. Voor de gelegenheid werd hij bijgestaan door een saxspeler die voor een extra touch zorgde in de set. Tom Van Laere trakteerde op een set met funk en stevige rock er bovenop.
Ondanks het feit dat ze vooral nieuwe nummers speelden ontbraken de hits als “Lucky One” en “Rags ’n Run” niet. En naar het eind toe nog meer oude nummers met “Oh Darkness” als hoogtepunt. Wij zagen een Admiral Freebee die met plezier op het podium stond en het beste van zichzelf gaf en samen met het publiek genoot!(P)
Na Kraantje Pappie gisteren , was het nu de beurt aan die andere Nederlandse succesformule The Opposites om de tent op te warmen; dat opwarmen was echt wel nodig want het was amper 13°C. Ook de Opposites konden heel wat pubers lokken die volledig uit hun dak gingen op nummers als “Licht uit” en “Slapeloze Nachten”.
De twee heren Willem de Bruin en Twan van Steenhoven werden al van in het begin van het optreden op handen gedragen. De twee vuurden een spervuur aan raps op hevige hiphopbeats en drum‘n’bass tunes af, wat we duidelijk vonden in het nummer “Thunder”. De jeugd kon dit smaken, maar voor ons was het allemaal een beetje te veel van hetzelfde.(P)
Als afsluiter van dag 2 pikten we nog even het Magnus van Cj Bolland en Tom Barman mee.
Het was al van het album ‘The body gave you everything’ uit 2004 geleden dat we nog nieuw werk te horen kregen van de heren. De voorbije weken was hun nieuwste single “Singing Man” niet meer weg te slaan uit de hitparade.
Benieuwd waren wij dan ook of ze nog van die pareltjes voor ons verborgen hielden. Op het podium verscheen naast Barman en Bolland ook Tim Van Hamel die het rockgehalte hoog wist te houden met zijn vuile gitaarriffs. Naast rock was er ook plaats voor drum‘n’bass dat o.m. te horen was op “Puppy”. Barman nam de vocals voor zijn rekening met opvallend veel effecten op zijn stem, en ook het rappen ging hem verbazend goed af.
Voor ons was het duidelijk dat dit Magnus er live zeker en vast stond, alleen weten we niet of het album dat later dit jaar verschijnt echt zal aanslaan. Het album staat vol samenwerkingen, o.a. Tom Smith (Editors) die “Singing man” inzong alsook David Eugene Edwards (Wovenhand), Blaya (Buraka Som Sistema) en onze eigenste Selah Sue.(P)
dag 3 – zaterdag 23 augustus 2014
Op zaterdag mocht Jasper Erkens met z’n nieuw project Altrego van start gaan. Erkens is meer dan een sing/songwriter en presenteert zich als trio op het hoofdpodium. Na enkele jaren van stilte – lees: zijn studies in London – staat hij er nu terug met iets 'totaal anders': electronische indierock met pompende beats, vuile gitaren en strakke ritmesectie. De energieke drummer en toetsenist gingen duidelijk mee in de vibe die Erkens creëerde. We hoorden catchy versies van “Love is flawless”, “Lucky 13” en “Miraculous epiphanies” en zagen een publiek dat zoveel enthousiasme op het podium wel kon appreciëren. De eclectische popsongs bleven duidelijk hangen en na de sterke debuutEP en de passages op Rock Werchter en Pukkelpop deze zomer bewijst Altrego dat we het laatste van hen nog niet gehoord hebben. (J)
Ook heel interessante internationale namen overdag, die de organisatie toevoegde op zaterdag waren Kitty, Daisy & Lewis en Gary Clark Jr.
Kitty, Daisy & Lewis - De familie Durham wordt wel op elk festival gerespecteerd met hun combinatie van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons doet denken aan het onvolprezen Red Devils van de early 90s en aanzetten tot een heupwieg en een swing’n’boogie. “Going up the country”, “Say you’ll be mine” en “baby bye bye” grasduinden het meest in ‘that oldskool’ en zorgden voor een gezellige hillbilly rockabilly party. De andere en nieuwere songs zijn wat gepolijster en hebben een poppy groovy.
Uniek blijft de gedrevenheid van de drie uit Londen , die samen met pa (slidegitaar) en ma (contrabas) op het podium staan . Een Jamaicaanse trompettist op leeftijd maakt de sound soms nog kleurrijker en hitst de menigte wat op . Er wordt nogal veel van instrument gewisseld bij de drie, maar het enthousiasme , gretigheid, freakness , speelsheid, spontaniteit en kunde van het combo is en blijft ongenaakbaar . Mooi! (Johan)
Bluesrock sijpelde nog meer door in de retrorock van Gary Clark Jr . Vooral in het tweede deel van de set konden we genieten van de sterke performance van hij en z’n band die met solo’s om de oren vlogen en af toe wel eens iets coverden. Een heerlijk genietbare, vertederende ,dynamische gitaartrip hadden we , likkebaardend voor elke doorwinterde rockliefhebber, van doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en een stevige portie Jimi Hendrix’ rock. Een mooie afwisseling tav de andere genres , die over FihP rolde! (Johan)
Een hoge plaats op de line up en een bomvolle tent was er voor Intergalactic Lovers, meer dan terecht trouwens, na hun sterke 2de plaat 'Little heavy burdens'. Lara Chedraoui is een spring-in-t-veld. De dreigende popsongs klinken mooi in al hun eenvoud, gedragen door de schitterende stem van de frontvrouw en de bezwerende drumpartijen. De band is de voorbije jaren gegroeid en biedt met gitarist Philip Weiess nog meer kwaliteit. Vol overgave speelden ze , en hebben nu een homogeen, volwassen collectief, naast Chedraoui. De songs hebben een melancholische ondertoon, en hun hits werden netjes verdeeld over het uurtje. “Shewolf”, “Delay” en een door het publiek fel meegezongen “Islands” gingen erin als zoetenkoek en bevestigden de puike livestatus. Oudenaarde baadde in een gezellige sfeer en kreeg hier één van de hoogtepunten. De band charmeerde opnieuw maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat er nog speling is, zeker qua livepresentatie. (J)
In de Charlaten tent gingen we voor een streepje Mo Disko. De elektronische duizendpoot Mo van Mo & Benoeli aka The Glimmers is nog één van die echte oldskool dj's, eentje die zijn sporen in de partyscene ruim heeft verdiend. Met zijn jarenlange ervaring leverde hij terug een zwoele mix van house, disco en 80's sounds af. De hele tent bewoog op de funky sound van de pionier en hij toonde alle jonge dj's dat hij zowel technisch als qua platenkeuze nog steeds een absolute topper is. De tent ging volledig mee in zijn verhaal en danste zich de nacht in. (J)
Thomas DeCarlo Callaway aka Cee Lo Green mocht de avond in stijl afsluiten. Deze Amerikaanse soul- en r&b-artiest, die wereldwijd bekend werd met “Crazy” van het hobbyproject Gnarls Barkley, opende met “It’s Allright”. Green liet al heel vroeg zijn imposante stem door de tent galmen. Al moesten een paar kortgerokte dames voor de nodige afleiding zorgen. Op die manier viel het minder op dat de corpulente zanger er vaak flink naast zat. Zeer opvallend was het ook dat er naast het eigen werk plaats was voor covers als “Don’t Cha” van de Pussy Cat Dolls. Naar het einde toe kwam er wat meer ritmiek en ambiance, al had dat veel te maken met de hit “Fuck You”.
Wij gingen die dag naar huis met een gemengd gevoel en hadden best wel meer verwacht van de man. (P)
dag vier – zondag 24 augustus 2014
Op de laatste (gratis) dag van FihP trokken we naar de Grand mix voor de jonge wolven van Horses On Fire. De jongens uit Gent kregen maar een half uur om zich te bewijzen, maar deden dit met bravoure.
De vier heren lieten pure en onversneden stoner rock met heerlijke rauwe zangpartijen en snedige gitaarriffs horen. Om een relatief jonge band te zijn slagen ze er wonderwel in om hun songs mooi en geleidelijk aan op te bouwen tot een climax. Deze band kon ons zeker en vast overtuigen en we denken dat er zeker nog ruimte is om verder te groeien!(P)
Met Beaty Heart kregen we dan weer een band die leek weggelopen te zijn van een strand uit Hawai. De heren dompelden ons onder in een sprankelend psych-pop bad waarbij het soms heerlijk wegdromen was. Deze zomerse geluiden zorgen er zelfs voor dat de weergoden ons gunstig gestemd waren en de eerste zonnestralen in vier dagen waren dan ook niet vreemd! Ze gebruikten een pak instrumenten wat een uniek geluid creëerde. Na afsluiter “Seafood” moeten we bekennen aangenaam verrast te zijn door deze Londense band.(P)
Met Mintzkov passeerde er een Belgische band die al ruim tien jaar keihard aan de weg timmert. De band heeft tussen de vorige cd ‘Rising Sun, Setting Sun’ en hun nieuwe plaat ‘Sky Hits Ground’ heel wat meegemaakt ( o.m. stierf hun vorige gitarist en kreeg een vriend van hen een levensbedreigende ziekte) . Ze zijn al ruim een jaar op tour . De recente plaat is gekenmerkt door die talrijke gebeurtenissen . Toch is het geen al te donkere plaat geworden, de open songteksten zorgen daar dan weer voor. Onder een stralende zon openden ze met “Author Of The Play” , een nummer waarbij ze meteen kwalitatief sterk stonden. De melodieën dringen zich op en zitten onmiddellijk in je hoofd. De stem van frontman Philip Bosschaerts heeft iets weg van Tom Barman maar klinkt zeerzeker ook krachtig en kwetsbaar.
De set bestond niet alleen uit nummers van het recenste album maar ook oudere nummers als het prachtige “Mimosa” prijst de vocals van Lies Lorquet en Philip Bosschaerts samen! Ook hun doorbraaksong “Ruby Red” werd niet vergeten. Naar het eind van de set toe was er ruimte voor een cover van Stromae, zijn “Formidable” werd voor de gelegenheid naar het Engels vertaald en in een nieuw jasje gestoken. Na een uurtje eindigden ze met “Return & Smile”.
Wij liepen alvast met een grote glimlach de tent uit en vroegen ons luidop af het het komt dat deze band niet door een groter publiek wordt gerespecteerd! (P)
Als afsluiter van FihP mochten we Flip Kowlier voor de 7de keer verwachten. Als een echte ‘Directeur’ kwam Kowlier op met hoge hoed en netjes uitgedost in kostuum, vergezeld van niet misstaande circusfiguren in de vorm van een luipaard, ballerina en een pierrot. Een enthousiaste Kowlier gooide met hits en had het publiek mee van begin tot einde. We kregen "Ne welgemeende" van zijn debuutplaat ‘Ocharme Ik’ , maar ook enkele van ‘In de Fik’ en zijn recentste album ‘Cirque’ te horen. We konden gedurende de gehele set genieten van enkele circusacts en de nodige portie humor; zo zei Kowlier: "Wa vindje van min kostume? That's the shit." en vroeg na zijn band een applausje voor zichzelf "Leider van het volk, bescheiden, niet knapper dan een ander ma toch een bitje." De talenten van de jongleur en de goochelende vuurspuwer deden de temperatuur in de tent nog wat stijgen. Veel te snel kwam er een einde aan de sensationele performance, waar Kowlier voor een kookpunt en kippenvelmoment zorgde met "Min Moaten". Het publiek -van voor tot achter in de tent- zong, bewoog en neuriede uit volle borst mee tot vijf minuten na het einde van de set.
Enja we weten wat we thuis moeten vertellen als onze ouders vragen wat we hebben gedaan op FihP, dan zeggen we: "We hebben 'Oohoohoh' gezongen met Flip Kowlier!" (Tehani)
Na vier dagen muziek en feest met net geen 40 000 bezoekers kwam er een einde aan het FihP, toch wel een vrij natte 19e editie. Maar voor de vaste FihP bezoekers was dit niet uitzonderlijk, gezien het nog maar 3 keer droog gebleven is.
Nieuwigheden op het terrein waren een botsautokraam en een ludieke fietsattractie die samen met de 2 km aan verlichting voor een gezellige sfeer zorgden. Wij kijken nu al uit naar volgend jaar voor een hopelijk zeer mooie feesteditie!
Met dank aan John Van De Putte, Pieter Dhondt, Tehani Schollaert en Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feest-in-het-park-2014/
Organisatie: FihP, Oudenaarde
Rock-en-Seine 2014 – vrijdag 22 augustus 2014
Rock-en-Seine 2014
Domaine de Saint-Cloud
Paris
2014-08-22
John Van De Putte en Johan Meurisse
dag 1 - Rock-en-Seine 2014 – vrijdag 22 augustus 2014 - de fun, de hits
Na de aangename kennismaking vorig jaar met het festival keken we uit naar wat deze editie zou brengen.
Een interessante, gevarieerde line up had de organisatie weer weten samen te stellen. Langs de boorden van de Seine, in het schitterend decor van Saint-Cloud lieten we ons graag onderdompelen in de relaxte sfeer en feeërieke groene setting.
Op de 4 podia was terug een mix van de grote namen en opkomende artiesten. Net als de vorige jaren was het festival volledig uitverkocht. Jammer genoeg ook minder goed nieuws door de late annulering van Volbeat.
In de omzwervingen op de verschillende podia pikten we nieuw talent mee. We hielden écht halt voor de mainstage waar Jake Bugg geprogrammeerd stond. Bugg speelde in sobere setting als trio, met een gitarist en drummer , en wordt gepusht als één van de hypes . Een horde jonge meisjes had intussen de voorste rijen ingepalmd. Met een zekere coolness en ‘air’ kwam hij het podium op. De 20 jarige knaap uit Nottingham zette direct iedereen in beweging met zijn swingende country/folk en aanstekelijke popdeuntjes. Maar na een kwartiertje was het duidelijk dat de singer-songwriter op automatische piloot speelde. Een beetje hautain haspelde hij z'n set af en er was maar weinig tot geen interactie met het publiek. Niettemin klonk het geheel wel goed en wisselde hij z'n akoestische gitaar af met iets vetter elektrisch werk. In z'n spel hoorden we vooral Dylan, Hendrix en the Beatles doorsijpelen. Na een sterk slot met “What doesn't kill you” en “Lightning bolt” bleven we enigszins teleurgesteld achter.
De ideale festivalpartyrockband The Hives zou ons even later blijer stemmen. In hun kenmerkende zwart-wit pakken zou het garagerock’n’rollpunkcombo doen waar het goed in is: een explosieve liveshow geven.
Toegegeven weinig nieuws onder de zon maar de aanstekelijke “Walk idiot walk” en “Main offender” doen het nog altijd. Frontman Pelle Almqvist is zoals steeds uitgelaten en liet geen moment onbenut om met alles en iedereen de draak te steken. De energie en chaos zijn dan ook typerend voor het Zweedse gezelschap; Almqvist gebruikte alle hoeken van het podium en dook meermaals het publiek in. Vanzelfsprekend waren “Hate to say i told you so” en een lang uitgesponnen “Tick tick boom” de anthems die het meest meegezongen werden. De strakke, goed op elkaar ingespeelde band speelde een uur vol enthousiasme zoals we van hen gewend zijn met Almqvist als ultieme orkestleider. De fun, de hits was getekend: The Hives!
Ook het andere gezelschap moest niet onder doen , met name het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord, in een ander genre weliswaar. Enkele jaren geleden uit het niets werden ze een heuse internetsensatie door “Enter the ninja” en het bleek dat hun liveshows keer op keer een belevenis waren.
Hier in Parijs zagen we een show met een opblaasbare pop van tekenfilmfiguur Casper en met de opblaasbare penis twijfelden we opnieuw of het hier om een gimmick ging of een volwaardige act...
Dj Hi-tek hitste het publiek op door een lange onheilspellende intro , wat iedereen bij de leest hield. Toen Ninja en Yo Landi Visser verschenen, was het hek meteen van de dam. Foute maskers, een pak tattoos, danseressen en de nodige vestimentaire oprispingen zorgden opnieuw voor een nooit gezien visueel spektakel. Maar eerlijk gezegd, ook muzikaal zijn ze intussen enorm gegroeid. Met hun eclectische mix van hip hop/rap/rave en techno hielden ze het spannend van begin tot eind en werden ze bij de hits vocaal ruim ondersteund door het uitgelaten publiek. “Pitbull terriër”, “Baby's on fire” en “I fink u freeky” waren bommetjes voorzien van een vette beat door Dj Hi-tek.
Visser wisselde ook dikwijls van outfit wat door het andere geslacht wel geapprecieerd werd. De hyperkinetische party van het knotsgek trio kende zijn absolute apotheose bij “Enter the ninja”; iedereen kon voor de laatste keer uit hun dak gaan. Na Pukkelpop ging ook Rock-en-Seine overstag voor zoveel spektakel. Zelfs de malse regen kon hen onmogelijk stoppen.
Van enige rust was geen sprake want dansen was ook verplicht bij de set van Trentemöller. Nadat hij vorige week cancelde in België keken we alvast uit naar zijn komst hier. De danceproducer en electrowizzard Anders Trentemöller schakelde de voorbije jaren over van een soloproject naar een volwaardige band. Dit kwam de kwaliteit van de live set uiteraard ten goede, en ook hier waren we mee in een meeslepende trip.
De minimalistisch, opgebouwde beats en soundscapes dreven je mee op een gezapig trip waaruit je niet wou ontwaken. De atmosferische klanken met flarden new wave brachten je in de ultieme roes om uit de bol te gaan; New Order en The Cure waren nooit veraf.
Ook over de lichtshow en visuals was goed nagedacht waardoor het resultaat van zeer hoog niveau was. Weinig echte floorfillers door de set heen , maar doordachte, pulserende beats & bleeps die je in een dromerige vibe hielden.
In het slot werden op “Moan”, “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go” alle registers opengetrokken en moesten we even bekomen van deze emotievolle performance.
Afsluiters van de openingsdag waren Arctic Monkeys die één van hun laatste optredens speelden vóòr ze een break van een jaar zullen inlassen. Alex Turner en co. zijn de laatste jaren uitgegroeid tot één van de absolute festivalheadliners.
Al op de tunes van opener “Do i wanna know” leek dit een gewonnen match,; hun hits waren hoogtepunten, die aan elkaar gebreid werden.
En of ze er in zin hadden ... Met de nadruk op recentste plaat 'AM ' speelde het kwartet uit Birmingham een zwierig, strakke, speelse set op volwassen wijze. De band is echt groot geworden en ze gooiden met hun stomende liveshow het juk van eeuwige belofte van zich af.
Hit na hit kregen we zonder veel ademruimte, ook al is Turner toch iets losser geworden als frontman en durft hij eens in interactie te gaan.
Britpop vs bluesrock of eerder midtempostadionrock, whatever, feit was dat de Britse 'rock'n’roll helden' onze aandacht behielden . Mooi!
Absolute hoogtepunten waren “I Bet You Look Good On The Dancefloor” en “R U Mine?”; en eerlijk gezegd, op anderhalf uur hadden we niet één zwak nummer. Wereldklasse dus!
Setlist: Do I Wanna Know?, Snap Out Of It, Arabella, Brianstorm, Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair , Dancing Shoes , Crying Lightning , Knee Socks, My Propellor, I Bet You Look Good On The Dancefloor, Library Pictures , Fireside, No. 1 Party Anthem, She's Thunderstroms
, Why'd You Only Call Me When You're High?, Fluorescent Adolescent, One For The Road
I Wanna Be Yours, R U Mine?
Neem gerust ook een kijkje naar de reviews op de Fr site van dag 2 en dag 3 Rock-en-Seine
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/rock-en-seine-2014-samedi-23-ao-t/
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/rock-en-seine-2014-dimanche-24-ao-t/
Organisatie: Rock-en-Seine
Cloud Nothings, Double Veterans
DokBox
Gent
Dit optreden van Cloud Nothings was vooraf gepland in de Charlatan en hoe veel wij ook van die zaal houden, we waren blij dat het verplaatst werd naar DOK Gent, al was het maar om de schitterende locatie nog eens te kunnen zien. Het klopte ook gewoon, de muziek van Cloud Nothings, teenage fear vertaald in sterke en misschien nog vooral luide songs, paste hier perfect. De in elkaar geflanste, geïmproviseerde concertzaal, met voetbaltribune, onder het grote afdak was bijzonder gezellig en ook het geluid ging niet verloren, zoals dat al eens kan gebeuren met optredens in de buitenlucht. Goeie zet, Democrazy.
De avond werd geopend door Double Veterans, een project van 3 studenten van ons lands eigen Rock ’n Roll high school: PHL Music in Hasselt. Toegegeven, het klinkt niet echt punk rock, zo naar school gaan en daar leren hoe je muziek moet maken. Maar na vanavond zijn we bereid onze mening te herzien. Dit was geen braaf muziekschoolensemble, dit was gewoon goed. Niels Meukens en Thomas Valkiers, beiden van het inmiddels gestopte The Crackups en het legendarische X!nk en Tubelight’s Lee Swinnen (zoon van) brachten heerlijk psychedelische lo-fi nummers met echo’s van The Brian Jonestown Massacre, The Black Lips en Fidlar. Ze coverden “You’re Gonna Miss Me” van The 13th Floor Elevators en eindigden met hun simplistische single “Beach Life” (stepping on the beach, drinking, smoking weed). Prompt vroegen wij ons af of er niet kan gesurft worden op De Leie.
Cloud Nothings groeide van een project van zanger Dylan Baldi uit tot een volwaardige en (naar de normen van hun genre) succesvolle band. Na twee platen die redelijk onder de radar bleven, gooiden ze in 2012 een bom met ‘Attack on Memory’, het resultaat van een potje ravotten in de studio met de legendarische Steve Albini achter de knoppen. Eerder dit jaar verscheen ‘Here and Nowhere Else’, waarmee ze bewezen dat ze ook zonder Albini een plaat om U tegen te zeggen kunnen maken. En dat weten ze zelf ook, voor de setlist putten ze alleen uit deze laatste twee langspelers. Ons hoort u niet klagen. Het optreden van Cloud Nothings hier op DOK was vooral luid, maar achter die wall of sound zaten ook wél goede songs met sterke melodieën verscholen, zoals ook bijvoorbeeld The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine zich onderscheiden van hun vele imitators.
Bij hun vorige passage in België op Les Nuits Botanique sprak men links en rechts van een van de hoogtepunten van het concert/festivalseizoen, hetzelfde zeggen van deze passage zou een tikkeltje overdreven zijn. Retestrak was het wel. “Stay Useless” was een sterke opener, en in ijltempo raasden ze door “Psychic Trauma”, “Now Hear In” en “Quieter Today”, 3 nummers uit die laatste plaat. Allen stuk voor stuk oerdegelijke songs maar het eerste echte hoogtepunt kwam er met het eerste van de twee langere nummers in de set: “Pattern Walks”. Hemels lawaai. De zon ging volledig onder tijdens de outro en it made sense. Na onder andere nog “Cut You” en het instrumentale “Seperation” eindigden ze na een dik halfuur, het voelde langer aan, met het tweede hoogtepunt, “I’m Not Part of Me”, waarbij het publiek echt leek wakker te schieten.
En toen moest dat tweede lang nummer nog komen, “Wasted Days” was een volledige bisronde op zichzelf. De dik vijftien minuten (1/3 van de lengte van set!) durende versie greep je bij de keel en sloeg je knock-out. Indrukwekkend. Tijdens dit nummer bleek vooral wat écht de kracht is van de band: een fenomenale drummer, wat die voor mekaar bracht was op het machinale af. Bij de drummers in de zaal viel de mond open van verbazing, plots voelden ze zich wel heel kleine garnalen.
Na een zoiets verschroeiends kan je gewoon niks meer spelen, wat ze dan ook wijselijk niet deden. 10 songs in drie kwartier, het was meer dan voldoende. Goed optreden? Ja, al zat het venijn toch vooral in de staart, met het laatste nummer van de set en het bisnummer. Hét absolute hoogtepunt van het jaar? Nou, nee, dat nu ook weer niet. Maar hé, waarom zou daar iets mis mee zijn?
Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent
The Sedan Vault van de broers Meeuwis pendelt ergens tussen The Mars Volta , Battles en Suicide . Op de langverwachte derde plaat , zes jaar na de vorige, klinkt het materiaal beduidend rijper . Natuurlijk stralen hun songs kracht en energie uit door de strakke gitaren – drums, maar is de aanpak intenser, zijn de tempowisselingen gematigder en eisen de elektronische grooves hun deel op . Een donker dreigende tune , grilligheid, bevreemding en onheil sluimeren nog steeds in de songs maar het is in zijn geheel evenwichtiger . “Street walkers”, “Drunk dialing” , “Chase & run” , “Lo-fi’ en “Face of tonight” klinken aanstekelijk, broeierig en uitdagend. Suicide’s “ Ghost rider” werd deftig aangepakt . The Sedan Vault moeten niet meer te eigenzinnig klinken om goed te zijn. Fijn plaatje.
Deze jonge gasten uit Cleveland rond Dylan Baldi schreven de nieuwe nummers tijdens de anderhalf durende tour van de vorige plaat ‘Attack on memory’. En ze hebben eigenlijk Steve Albini niet meer nodig om te overtuigen op ‘Here & nowhere else’ . We hebben een reeks opwindende , rammelende compromisloze rock’n’roll nummers met een punky attitude. Acht songs in een goed half uur, waarvan er dan nog eentje , “Pattern walks” zeven minuten duurt en de aandacht behoudt door opbouwende gitaarlagen en zijn noisy erupties . De andere zijn full power, strak, scherp, broeierig en vaardig . We hebben heerlijk genietbaar materiaal als “Now hear in” , “Quieter today” of “Psychic trauma” van een band die de grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doet heropleven op een speels, onbevangen wijze . Het siert hen!
De Zweedse Lykke Li kwam een paar jaar terug in de spotlights met haar megahit “I follow rivers’ die door Triggerfinger in een even sterke , overtuigende semi-akoestische gitaarversie werd gespeeld , ontdaan van enige franjes .
Lykke Li viel op met bevreemdende (triphopsounds), sfeervolle en toegankelijke synthpop die hand in hand samengingen.
Nog meer dan op de vorige plaat wordt de klemtoon gelegd op een popelektronisch geluid, gedragen door haar lichte galmende vocals . Het materiaal klinkt sfeervol , dromerig en weemoedig. Een toegankelijke The Knife schuilt om de hoek bij die gelaagde geluidjes. De eerste songs , “I never learn”, “No rest for the wicked” en “Just like a dream” zijn het best. Ze gaat persoonlijker , soberder, intiemer te werk bij “Love me like I’m not made of stone” (semi-akoestisch), “Heart of steel” (gospel invoed) en de pianoballad “Sleeping alone” .
De songs zijn duidelijk goed uitgewerkt en die kenmerkende ‘wave’ broeierigheid is op het achterplan geraakt.
Sziget Festival 2014 – overzicht van 11 t/m 17 augustus 2014
Sziget Festival 2014
l’île Obudai
Budapest (Hongarije)
2014-08-21
Jelle Berden
Obudai eiland ligt in het midden van de Donau, in de buurt van Boedapest, de hoofdstad van Hongarije. Dit fantastische eiland wordt in augustus, gedurende twee weken, omgetoverd tot ‘the island of love’, de thuishaven van Sziget Festival. Dit jaar kwamen er 415.000 bezoekers uit 87 landen samen voor een visuele, wonderbaarlijk, muzikale en onvergetelijke feestweek!
MAANDAG 11 AUGUTUS 2014
Het festival is nog maar net uit de startblokken en al meteen een unieke ervaring rijker, Balkan sounds in de Balkan! Leningrad is een gezellige Russische bende die met hun mix van ska en punk de wei om de oren slaat. Het is warm, heel warm in het publiek voor de mainstage, dus wij bijna meteen op zoek naar koelere oorden.
Net als veel van de medewerkers weten we niet goed waar we naartoe moeten en wat we moeten doen om de nodige bracelets te versieren. Maar dat kan hier precies allemaal weinig kwaad. We waren hier reeds op zaterdag, twee dagen voor de feitelijke start van het festival. Erg bizar wel die twee pre-festival dagen, festivalgangers die een ticket hebben voor heel de week mogen reeds hun tent komen neerplanten en kamperen, en dat mag eigenlijk overal waar je maar plaats kan vinden. Terwijl sloten Nederlanders, Fransen, en overige wereldburgers hun spullen de wei op sleuren, rijden er overal nog vrachtwagens af en aan. De eetstanden beginnen op te warmen en qua drank zijn er al pinten beschikbaar. Het ijs voor de cocktails is nog onderweg, maar de basisbehoeften van de eerste kampeerders worden ingewilligd. Bier, check. Toiletten, check! Op die twee dagen is er wel nog ontzettend veel rechtgezet. Als je aankomt op ‘the Island of Love’ is er overal wel iets dat je aandacht trekt en je weet niet waar eerst te kijken. Na eindelijk de perstent te hebben gespot zijn nu ook al onze bracelets in orde.
Nog even uitblazen in de ruime VIP corner en dan beginnen we aan wat een te gekke week beloofd te worden.
The 1975 is een groep die bij ons misschien nog niet zo bekend is, ofwel ben ik gewoon oud aan het worden, maar daar kan volgens mij best wel eens verandering in komen. Hun debuutplaat prijkte op nummer 1 in de Britse hitlijsten en sindsdien spelen de jongens wereldwijd op de grote festivals. Muzikaal vielen de jongens uit Manchester wat te licht uit. Met hun zachte Electro pop en New wave sound en de hoge aaibaarheidsfactor van de zanger zullen het vooral tienerharten zijn die sneller gaan slaan. Op mij maakten ze in elk geval weinig indruk.
Tankcsapda is Hongarije's grootste rock band. De groep bestaat al meer dan twintig jaar en is in die tijd uitgegroeid tot een ware Hongaarse specialiteit. Ze spelen metal, rock en alles wat daarbij aanleunt. Gitaarsolo's alom bij deze bende langharige oude rotten. Heel veel volk, heel veel ambiance en een geslaagde pyro act zorgden samen voor een goeie, typische rock show. Geen idee waarover ze aan het brullen waren, maar dat tot daar aan toe...
Blink 182 behoeft geen introductie, met wereldwijd meer dan 30 miljoen verkochte platen en tal van punk rock anthems uit de jaren negentig op hun conto, is het Amerikaanse trio een punk instituut. Na enkele jaren van stilte is de band terug, en spelen ze nu voor een eerste keer op Sziget.
Toegegeven, ik was kritisch voor hun show.. Ik herinner me vooral de clips op MTV en commerciële meezing punk rock anthems uit de reeds lang vervlogen jaren negentig, dus vroeg me af wat ze hier eigenlijk kwamen zoeken.. Maar ere wie ere toekomt, de jongens verzorgden de show meer dan behoorlijk. Iedereen kent de songs, en het genre lijkt me in Hongarije nog populairder dan bij ons. De puberale humor is er nog steeds, de bindtesten zijn schunnig, en de energie van de songs werkte wonderwel op de massa voor de mainstage, en ja, ook ik stond mee te zingen...
Enkel de frontman leek wat afwezig tijdens de show, maar dat maakten de andere twee ruimschoots goed. Volgens mij is er op de Belgische festivals al jaren geen plek meer voor een band als Blink 182, die toch enkel teren op oude successen, en terecht, maar de show verzorgen deden ze wel, en zo werd de eerste avond op Sziget festival feestelijk afgesloten, met ene vette nineties knipoog. Met nog 6 dagen festivalgekte voor de boeg trekken we er een streep onder voor vandaag.
DINSDAG 12 AUGUSTUS 2014
In fluo in ons programmaboekje, of in ons Sziget paspoort zoals dat hier heet, staan vandaag Queens of the Stone Age, Brody Dalle, Ska-P en The Starmans, een Hongaarse David Bowie tribute band. Maar zoals we al gemerkt hebben hier op Sziget is het helemaal niet zeker of we daar effectief ook gaan geraken. Naarmate het festival vordert openen er steeds meer podia de deuren, dus je moet je aandacht en tijd steeds beter weten te verdelen. En dat terwijl de vermoeidheid in stijgende lijn, en de nuchterheid in dalende lijn zal gaan. Dansen op een slappe koord dus.
Brody Dalle is een stoere, knappe punkmeid, en de eega van Josh Home, die later op de avond op de mainstage zijn Queens zal aanvoeren. De Australische stond eerder al aan het roer bij de punkrockband The Distillers en treedt nu dus ook op onder haar eigen artiestennaam. Qua cool kan ze in elk geval wedijveren met haar echtgenoot, qua toonvastheid al een pak minder en qua band moet ze helemaal de duimen leggen. Live klonk het verdacht veel op Hole, en ook al is dat al even geleden, toch was dat het eerste woord dat ik spontaan noteerde tijdens haar concert.
De band speelt strakke punkrock, straight to the point, met weinig tijd voor nuance of zelfs nog maar een lekkere solo hier en daar. Neen, de groep maakte aan een verschroeiend tempo samen een hoop kabaal, en niet alles klonk even correct. Te luid en te ongeregeld om mij te overtuigen.
Op de mainstage was het ondertussen de beurt aan de oude rotten van Anti-Flag. Nog meer punkrock dus, maar wel van een ander kaliber, de band gaat ondertussen al bijna dertig jaar mee en is zo te horen nog even kwaad als in het begin. Omdat ik wat te lang naar Brody Dalle was blijven staren , bleven er maar enkele nummers meer over, waaronder een uitstekende cover van “Should I stay or should I Go”, waarop ik meteen besloot dat tweede te doen, en op zoek te gaan naar wat lekkers om te eten en te drinken.
Aanraders zijn de pastrami burger, en de Sunshine Reggae cocktail, beiden geserveerd door de uitstekende en vriendelijke crew in de pers/VIP area. Soit, terug naar de hoofdzaak, de muziek was dat zeker, of neen, eerst toch nog zo'n Sunshine Reggae, en dan terug naar de muziek.
Op het hoofdpodium stond ondertussen de skapunkband Ska-P klaar. Deze gekke Spaanse bende zorgde voor een visueel sterke show en komen met gemak elk feestje opbeuren. Een groep kleurrijke figuren die er allemaal ongelooflijk veel zin in hadden en al lang genoeg meedraaien om plezier en goede muziek bijna foutloos te combineren. Bovendien werden verrassend veel teksten meegebruld door de massa, en aangezien ik tussen een legioen Spanjaarden stond , ging iedereen er nog meer uit zijn dak.
Ik wou ondertussen ook mijn licht eens gaan opsteken aan de Blues Irish stage, een mooie houten constructie met zeil, waar The Irish Coffee op het programma stond. Klonk interessant qua naam, maar toen ik er aankwam en om de oren werd geslagen met klarinetten en dwarsfluiten, was mijn interesse plots over. Ok, neen, ik geef het toe, ik was eigenlijk gewoon de tijd aan het doden tot de oppermachtige Queens of the Stone Age aan hun veroveringstocht begonnen, en was niet echt in de folky mood.
Gewoon doorgelopen dus en me al ergens gunstig gaan posteren voor de main. Daar waren we net op tijd voor de indrukwekkende Balloon Party. 20.000 ballonen worden uitgedeeld aan de festivalgangers, en ook waren peace and unity de boodschappen achter deze massa happening, ging het bij momenten hard aan toe om een ballon in je bezit te krijgen. Maar het moet gezegd, na het aftellen met z'n allen op hetzelfde moment zijn ballon loslaten had echt wel iets speciaal. De volgende dagen staan er nog een Flag Party (10.000 vlaggen), Beach Ball Party (5.000), een massa Bubble Blowing Party, een Color Party (6 ton kleurpoeder), een Party Serpentines Party ( 100.000 feestslingers) en een Glow Stick Party (10.000 stuks) op het programma. Peace en Unity gegarandeerd dus.
Ondertussen is het misschien reeds de tiende keer dat ik de Queens of the Stone Age live aan het werk zie, en zoals steeds loopt de set als een trein die met een rotvaart op je af komt. Josh Homme als personificatie van het cool, de vleesgeworden opperrock Messias die zijn troepen aanvoert. Deze geoliede machine maakt gegarandeerd slachtoffers op zijn weg, bezwijken zal je, dat klinkt nu misschien wat overdreven, maar dat is het allesbehalve.
Hun optredens zijn al een hele tijd een best of van bijna twintig jaar Queens, aangevuld met recente nummers uit hun laatste plaat, die gelukkig niet moeten onderdoen voor de oude klassiekers. Harde, pure rock met zalige riffs en dito teksten.
Wat ook steeds opvalt is wat een bende uitstekende muzikanten het zijn. De Queens reden een foutloos parcours, met présence, bravoure en alles wat je maar kan wensen van een rock concert! Zonder twijfel het muzikale hoogtepunt van deze tweede, sterk punk georiënteerde tweede dag op ‘the island of love’.
Later op de avond stond er nog een set van progessive house DJ Deadmau5 op het programma. Een echte fan ben ik niet, maar ik zag de Canadees nog nooit eerder aan het werk en ben dus toch gebleven. Qua visuals en outfit zag het er allemaal geweldig uit, maar de set was nog maar vijf minuten bezig en mister DJ had al twee zware missers op zijn conto staan. Misschien wel een bewijs dat hij live aan het werk was, wat bij veel DJ's toch steeds ter discussie staat. Pompende techno die de hele wei deed ontploffen, dat blijkbaar wel, maar zoals vaak bij techno snap ik het concept niet om de massa op te zwepen, naar een climax toe te werken, en dan toch weer vaak de stilte te laten vallen, net op het moment waarop eigenlijk alles zou moeten losbarsten. Niet lang gebleven dus, bovendien hadden we onze feestspot al gevonden.
In de Rubic Sziget kan je overdag nog terecht voor Rubik's Cube's en logic games, maar 's avonds gaat er een old school feestdj aan de slag die oude en nog iets oudere lekkere feestnummers op je loslaat.
Zalig onbekommerd wat staan dansen op disco, hiphop en pop classics kan al eens goed doen na wat een stevige gitaardag bleek!
Morgen beginnen we er weer vroeg aan, dus gaan we voor de kleinste emmer cuba libre en gaan we nog op zoek naar een klein feestje, een groot feest, een stuk opera, een halve rave of een ongelooflijke vuurshow? Het kan allemaal nog, tot ver na middernacht, hier op Sziget!
WOENSDAG 13 AUGUSTUS 2014
Wat me opvalt vandaag is dat er al enorm veel volk op de wei is, meer dan de voorbije dagen lijkt me, en een groot deel daarvan staan, samen met mij, al vroeg voor de main stage naar Jake Bugg te kijken. De jongeman bouwde op korte tijd een ijzersterke live reputatie op en het was dus dringend tijd dat ik de jonge Britse singer/songwriter live aan het werk zag. Zijn unieke stem en folk rock songs zijn misschien niet voer voor ieders bek, maar ik ben fan. Jake ziet er moe uit, en dat maakt zijn trage, solo nummers nog doorleefder. Je voelt en proeft de tristesse. Het tweede deel van de show was meer up tempo terwijl de stevigere nummers met de band de wei in lichterlaaie zette. ‘You love him or you hate him’, en Sziget definetly loves him! Afsluiter “Lighting Bolt” trok zelfs de laatste twijfelaars over de streep, puike prestatie van de nog steeds maar twintigjare Brit!
Imagine Dragons kende ik enkel van naam en van op de radio, dus een fan kan je me zeker niet noemen, maar wat de band op de main presteerde was zeer sterk. Ok, met de vele trommel en meezing momenten lijken de nummers zo geschreven om festival weides plat te spelen. Tienermeisjes aller landen brullen de teksten mee en de frontman doet er alles aan om iedereen mee te krijgen, en de meiden nog harder te laten krijsen. Heel leuke en positieve sfeer wel in de nummers, en daardoor dus ook in het publiek. Ik ga nog steeds geen plaat van ze kopen, maar als ze nog eens ergens op de affiche staan ga ik zeker nog eens kijken.
En dan, de verrassing van de dag. Gloria Boateng! Hoe is het mogelijk dat ik nog nooit van Gloria Boateng had gehoord. Dat je tot in Boedapest moet komen om een Gentse straffe madame te ontdekken, strange! Gloria is een Belgische met Ghanese roots die , een geboren artieste die zingt en rapt dat het een lieve lust is. Verstopt op de European Stage, ergens tussen de campings op het immense terrein van Sziget speelt de Belgische voor een bijna uitsluitend Belgisch publiek, en dat zorgt voor een uniek en zeer geslaagd feest. Geweldige sfeer, bindteksten in Engels en op het einde gewoon in het Gents, "eentje vor eunder". Ze had zelf niet zoveel volk verwacht, maar echt iedereen die er niet was miste de party van de dag! Energieke rap, pop nummers met goeie teksten en een zalige sound. Er zit echt van alles wat in de muziek van de band die zich kostelijk stond te amuseren. We mochten zelfs figureren in de clip voor haar nieuwe single. Geweldige madame die een geweldige indruk op me maakte! Halleluja Gloria!! Ga dat zien, ga dat zien, in een club, jeugdhuis of festival bij jou in de buurt. Nobody's safe for miss Gloria Boateng!
Tom Odell, de jonge blonde piano god werd ontdekt door Lily Allen, en zijn album en shows werden in de UK op algemeen gejuich onthaald. Ik kende de man iets minder goed en wist dan ook niet goed waaraan me te verwachten voor de show, buiten dan veel gegil van jonge tienermeisjes, al vroeg aanwezig in de A38 tent, allemaal om en zo goed mogelijk zicht te hebben op hun idool. Vanachter zijn piano brengt de singer/songwriter ballads, en daarmee kreeg hij het vaak ontzettend stil in de tent, iets wat ik niet vaak heb gezien tijdens dit Sziget festival. Soms uitgelaten, soms heel intiem, maar toch vaak te eenvoudig, te zeker van zichzelf. Ik ben er zeker van dat er wel een heleboel mensen houden van zijn sound en zijn looks, en we hebben zeker het laatste nog niet gehoord van deze Tom Ordell, maar wat levenswijsheid en ervaring kan voorlopig nog geen kwaad.
Miles Kane was er boenk op, zo bam, de A38 helemaal platgespeeld! Geweldige frontman die ik eerder dit jaar in de AB aan het werk zag, en zijn perfecte show van toen nog eens netjes kwam overdoen, maar dan in het groot. Geweldige hitgevoelige songs, arrogantie, heel het publiek in zijn zak, een Rolling Stones cover, genoeg ‘aah aahs’ en ‘ooeh oeehs’ om iedereen mee te doen kelen. Goeie, krachtige pop songs die doen wat ze moeten doen, swingen rocken en rollen! Als een bliksem begeleid door de donder, alles om eens stevig uit je dak te gaan. Dansen!!
Jaaa, weer een geslaagde avond achter de rug. Drie bijna foutloze dagen, die toch voor een totaal nieuwe festivalervaring zorgen. Festivals in het buitenland beleven heeft iets specials en nieuw. En het concept wordt toch ook nog anders ingevuld dan bij ons, gezelliger en creatiever, minder binnen de lijntjes,… Echt een aanrader voor iedereen die al jaren onze nationale festivals afschuimt!
DONDERDAG 14 AUGUSTUS 2014
Ok, we lagen weer veel te laat in ons bed... En moest de affiche van vandaag even goed zijn geweest als die van de vorige dagen dan was ik nog wel vroeg op de wei geraakt vandaag. Maar dat was dus niet het geval. Bastille en Bonobo zag ik eerder al aan het werk en liet ik vandaag dus links liggen.
Lily Allen had ik live telkens weer gemist dus daar wou ik wel eens naartoe. Maar geïnspireerd kon je haar allerminst noemen. Zat of high zou ik haar noemen, en vol pretentie, stond ze tussen elk nummer in wat te wauwelen. Qua zangstem zat alles wel goed, ondanks haar je m'en foutisme klonk ze toonvast, correct en mooi. Maar that's it. Lily leek liever in haar bed te liggen dan hier op Sziget, en amuseerde zich liever alleen.
Overal op het podium grote babyflessen, vier sexy danseressen en een band die leek te denken, eeuhm, waarom spelen wij alweer voor mevrouw Allen. Altijd het probleem met over geproducete songs, in de studio is het leuk ze te maken, maar om dan een bende huurlingen in te schakelen om die live te komen spelen, niet erg overtuigend is het minste wat je ervan kon zeggen... Het gevoel zat nooit op de juiste plaats. Wanneer ze haar smartphone boven haalde om, ik denk foto's te nemen van zichzelf op het podium, maar evengoed om manlief te sms'en dat ze zich stond te vervelen, die moest er blijkbaar bijzijn maar vertraging had om er te geraken. Allemaal zaken die ons niet interesseren, en die Lily Allen toch met ons wilde delen.
De enige naam die wel stond te blinken op de affiche was die van Stromae, maar na zijn georkestreerde show op Werchter te hebben gezien, wist je dat je je vandaag aan exact dezelfde show kon verwachten. Maar kom, we zijn Belgen in het buitenland, dus trots en fier, gingen we onze landgenoot een hart onder de riem steken. Maar de persmachine was ons voor. Stromae is de laatste tijd een ware hype, zelfs hier in het verre Hongarije, zo erg zelfs dat we via de Sziget site bericht kregen ons zeker één uur op voorhand naar de A38 stage te begeven. Helaas was zelfs dat niet voldoende. Ongeveer anderhalf uur voor de show kwamen we vast te zitten in een massa volk. De luidsprekers op het terrein verkondigden dat de A38 vol was en riep iedereen op zich niet naar daar te begeven, maar dat een beetje het averechtse effect. Iedereen die nog naar Macklemore & Ryan Lewis stond te kijken en dit hoorde begaf zich dan toch ook maar naar Stromae. Aangezien ik na hier al bijna een week rond te lopen het terrein goed ken, geraakte ik nog aan de tent, zonder te hoeven vechten of duwen, maar eenmaal daar aangekomen begaf ik me al snel terug naar veiligere oorden.
Stromae zien en sterven, of hoe gaat het spreekwoord al weer, neen dat had ik er niet voor over. Fotografen werden via de backstage binnengeleid want anders was dit onmogelijk. Elke groep fotografen kreeg één nummer de tijd om foto's te nemen en zat daarna half opgesloten in de tent. De huisfotograaf van Sziget geraakte er zelfs niet eens in. Aan elke uitgang stond zo veel volk bijeengepakt dat ontsnappen onmogelijk was.
Bovendien stonden we inderdaad, zoals gevreesd te kijken naar dezelfde show als die op Werchter, sterk visueel, en sterk opgebouwd dat wel, maar je hebt meer de indruk naar een ingestudeerd toneelstuk te kijken dan naar een lekker ontspannen pop optreden, but’s that just my opinion.
Stromae is aan rust toe, ook dat is duidelijk na een wilde zomer waarin zijn carrière een ongelooflijke high kende. Damn, de review zit erop en ik heb nog geen stromae-maestro woordspeling gemaakt, die zal dan voor een volgende keer zijn.
Een wederkerend probleem hier op Sziget festival is de programmatiekeuze van de organisatie. Aangezien de mainstage zijn twee headliners programmeert om 19u30 en om 21u30, staan alle feestneuzen rond 23u opeens in de kou, en moet iedereen die voor de main stond te feesten op zoek naar een andere party. En omdat er eigenlijk maar twee grote podia zijn, de main en de A38, wordt het dan een race naar de A38 tent, de twee zijn bovendien via een redelijk smal pad met elkaar verbonden, wat ongeveer elke dag voor geduw en getrek zorgt.
Bovendien was donderdag helemaal uitverkocht, 85.000 mensen bij elkaar die zich niet allemaal hielden aan de Island of Love boodschap van het festival. Het leek alsof ze een bende Hongaarse zatte bodybuilders op het terrein hadden losgelaten, die alles wat ze tegenkwamen omver liepen, vrouwen lastig vielen en met brede borstkas hun testosteron kwamen tonen.
Een wat moeilijkere dag vandaag, vooral vanwege het vele volk en de minder interessante optredens. Bovendien had het festival vandaag een regendag achter de rug en dat bevorderde de sfeer nu ook niet echt. Hopen op wat minder volk, beter weer en wat meer muzikale ontdekkingen dus morgen, op dag vijf van het overdonderende Sziget Festival.
VRIJDAG 15 AUGUSTUS 2014
Opgestaan, en... zo te voelen begint Sziget toch wat zijn tol te eisen. De zon is in elk geval weer van de partij vandaag, dus wij meteen naar de Sziget Art Zone om wat te genieten van de geweldige houten kunstconstructies, schommelbanken, en allerlei andere creaties die je er kan vinden… Hello Wood zorgt al voor de vierde keer voor een heleboel architecturale houten installaties op het festivalterrein, waar je vaak zelf mee aan de slag kan. Dit allemaal in de schaduw van het gigantische Colosseum., een houten dance tempel waar elke dag een pak DJ’s het mooie weer komen maken.
Een stevige Britse aanwezigheid op de affiche vandaag met Palma Violets, Band of Skulls, Klaxons en (van Wales maar kom) Manic Street Preachers. Ceelo Green, Kelis en Korn zorgen dan weer voor de Amerikaanse touch.
Goeie plaat, die van Palma Violets, maar live klinkt het wel heel rommelig. De A38 stage begint met een half uur vertraging vandaag, en in het begin van de set lijken de technische problemen nog niet helemaal van de baan. Half psychedelische indie-rock mag best wat gammel klinken, maar dit is erover. Na enkele songs zat de sound al een pak beter en de band leek dit zelf ook allemaal wel te beseffen en stak een tandje bij. Het publiek was de interesse wel al wat verloren en ondanks de eindsprint toch een teleurstellend optreden van Palma Violets, al werden ze ook niet echt geholpen door de omstandigheden.
Band of Skulls en Klaxons zag ik nog geen maand geleden rocken op Dour Festival, dus tijd om even op adem te komen in de Sziget Eye, een 35 meter hoog reuzenrad op het festival dat je een geweldig uitzicht geeft over het terrein en de omgeving. Letterlijk en figuurlijk even uitblazen…
Ceelo Green brengt live een soort rock-’n-roll karaoke show. Een verzamelde best of van eigen hits en grote classics. Als een sjamaan, een hoge priester van de rock giet hij moeiteloos hits van Hot Chocolate, Daft Punk, Nirvana en zijn eigen Gnarls Barkley in een gezellige show. Rare show, dat misschien wel, maar Ceelo Green komt ermee weg, mede door de meest sexy band ooit achter hem te posteren.
De Bubble Blowing event vandaag was wel weer een leuke ervaring. Massa’s bellen worden om 19u00 stipt tegelijk de lucht ingeblazen. Wat rustiger dan de Beach ball Party van gisteren, die de massa totaal uit zijn dak deed gaan. Vele kindjes, en ja ook vele volwassenen die in totale verwondering naar de duizenden bellen staan te staren. Zo hebben we het Peace & Unity moment voor vandaag alweer achter de rug. Nu naar de VIP area voor de nodige porties Chicken Curry en drank om heelhuids de avond door te komen.
Manic Street Preachers zijn blijkbaar terug op tournee, ik was niet op de hoogte en zo te zien wist ook de band zelf niet meteen waarom ze terug op het podium stonden. Ja, lang geleden, toen MTV nog videoclips speelde en bands maakte of kraakte waren de Preachers een vaste waarde. En hoe klinkt dat dan vandaag hoor ik je denken, wel, niet meer zoals vroeger, dat is zeker. Still alive maar een pak minder kicking. De houdbaarheidsdatum van vele van de songs zijn duidelijk overschreden en klinken niet meer zo rocky en fris als lang geleden. Over de nieuwe nummers ga ik gewoon zwijgen. Misschien lag het aan de lamme uitvoering, maar ik denk eerder dat onze oren ondertussen al wel wat meer opwindends en vernieuwend gewoon zijn.
Wat opvalt is dat er een pak minder volk op de wei rondloopt dan gisteren, toen het festival totaal uit zijn voegen leek te barsten. Net goed zo zonder drummen en drammen. Iedereen gekozen voor een dagje rust om nog één keer alles te geven in het weekend? Dat zullen we morgen ontdekken…
Terwijl Korn er een streep ondertrekt gaan wij op zoek naar de plaatselijke Opera, perfect om rustig en geamuseerd de avond af te sluiten. Een beetje couleur locale hier in Boedapest past mooi in de setting hier op het magische eiland. Elke dag zet het festival iets harder zijn klauwen in je, om je volledig mee te sleuren in zijn sfeer en wereld, op zijn tempo en met zijn eigen wetten. Alleen zien dat er voldoende credits op je Sziget betaalkaart staan en alles is mogelijk…
ZATERDAG 16 AUGUSTUS 2014
Wederom een mix van jonge hipsters en ervaren rotten op de affiche om het laatste weekend op the island of love feestelijk in te zetten. Persoonlijke favorits Jagwar Ma, Wild Beasts en Crystal Fighters zijn de jonge wolven, Madness en The Prodigy stellen daar hun tonnen ervaring tegenover. Eens zien wie aan het langste eind trekt vandaag.
En ik heb nog zitten nadenken over het Stromae optreden van donderdag. Denk dat ik wat te negatief klonk, want als ik er eens goed over nadenk, is wat onze landgenoot doet toch wel uniek te noemen. Ik ken weinig Belgische bands die een optreden weten te om te toveren tot de totaalervaring zoals Stromae dat doet. Van internationaal niveau wordt dan gefluisterd, of zelfs geroepen in het geval van Stromae, en ook al is het niet mijn dada, ja dat kan wel eens kloppen als ik hier gisteren de massa bezig zag. Er deden het er hem weinig voor, en al zeker niet na.
Bombay Bicyce Club en Punnany Massif op het hoofdpodium in de namiddag, maar wij beslissen nog maar eens op ontdekkingstocht te trekken naar de verborgen schatten van het immense festivalterrein. Tijd om even uit te blazen in het Luminarium, een 800 vierkante meter groot opblaasbaar kunstwerk waarin je even kunt gaan relaxen. Gemaakt van een zeer dunne laag plastiek moeten de schoenen uit vooraleer je ondergedompeld wordt in een blauw-rood-groene gloed van rust. Zeker een bezoek waard om even helemaal te ontsnappen aan de drukte op Sziget.
Jagwar Ma is voor mij dé ontdekking van afgelopen het afgelopen festivalseizoen. De Australische band dompelt de A38 moeiteloos helemaal onder in zijn experimentele psychedelica. Dancy rock-pop, zoals het hoort te zijn, zalige zwoel en griezelig goed. Nogmaals een oproep om ‘Howlin’, hun debuutplaat eens een kans te geven, de zomer is nog niet helemaal voorbij..
Madness behoeft geen introductie. De Britse ska-pop band draait al mee sinds de jaren tachtig, en doet nu, na de nodige comebacks, overal ter wereld hun show nog eens netjes over. Zes dagen festival en iedereen lijkt nog over de nodige dansbenen te beschikken. Broodnodig tijdens deze Tour de Force van een festival. Reggae, pop, ska en al de rest wat de bende ertegenaan gooit gaat er als zoete broodjes in. Geslaagde show van de oude rockers.
The Prodigy zorgt in zijn gekende stijl voor een kleurrijk en opgefokt dansfeest voor de mainstage. Nostalgie alom terwijl je volledig losgeht, is me hier al wel vaker overkomen op Sziget. Voel me dan opeens ook erg oud, maar dan bedenk ik me hoe oud die gasten van The Prodigy wel niet moeten zijn, en dans dus nog maar wat harder de ochtend tegemoet.
ZONDAG 17 AUGUSTUS 2014
Opgestaan met de gedachte dat we aan onze allerlaatste dag van het festival zijn begonnen. En tijd om de balans te maken voor we ons nog één keer onderdompelen in de unieke sfeer. Veel positieve, nieuwe ervaringen opgedaan hier in Hongarije. Blij om dit totaal concept eens van dichtbij te hebben meegemaakt. Mooi om te zien hoe het eraan toegaat op een internationaal topfestival in het buitenland. Qua muziek moet je misschien nog wel in België zijn, maar Sziget laat zien dat muziek niet alles is wat een festival groot maakt. Een feest zolang dat ik de tijd had om ziek te zijn en terug gezond te worden, en dit alles terwijl wij en de party maar bleven doorgaan.
Organisatie, vrijwilligers én de pers hebben er een helse week opzitten, waar je constant moet schipperen tussen relaxen, feesten en ontdekken. Sziget zet stevig in op de festival/holiday combinatie, en dat werkt wonderwel. De Sziget City Pass is hierbij onontbeerlijk. Gratis openbaar vervoer, korting bij tal van leuke musea in Boedapest en enkele van de historische thermae van de stad. Niets beter dan eens geweldig te gaan uitzweten in de lokale sauna na een nacht stevig doorfeesten. Geweldig concept, zeker in combinatie met een leuk appartement in het centrum. Tijdens het festival brengen een combinatie van tram-metro en pre-metro je relatief makkelijk van en naar het feesteiland. Allemaal goeie tips om de week levend door te komen!
En hoe beter onze laatste dag beginnen dan met een Belgisch feestje? Ik kan me slechtere manieren bedenken om de eindsprint van Sziget festival in te zetten. Triggerfinger schudde de wei deftig wakker, reeds de derde keer ofzo, dixit zanger Ruben Block, op Sziget en dat doet bij hem telkens de hippie naar boven komen, maar dan op een positieve manier zo wist hij nog te melden. Toch, voor één keer niemand gespot in bloemenkostuum, maar sober in het zwart, ondanks het hippie gevoel dus. Een pak goeie songs, lekkere riffs, zwoele dansmoves en obligatoire drumsolo’s laten de massa kansloos. De podium présence en spelplezier van Triggerfinger werkten, zoals steeds, zeer aanstekelijk. Goed te zien dat ware volksmenners overal ter wereld aan de bak kunnen. Van festivalmoeheid alvast weinig te merken hier op zondagnamiddag voor de mainstage, zelfs niet tijdens het bisnummer. Overwinningstocht van de Belgische live rockband der rockbands.
Vele Belgische vlaggen, vooral bij dit optreden natuurlijk, maar ook wel in het algemeen op het festival moeten we voor niemand onderdoen. Waarvoor een WK voetbal al niet goed kan zijn. Belgen vinden elkaar als nooit tevoren in het buitenland en na een week Sziget kan ik concluderen dat we zeker in de top staan qua Europese feestlanden. Met Italië misschien wel helemaal bovenaan en Hongarije en Nederland op een gedeelde derde plaats om het podium te vervolledigen
Die festivalmoeheid waarvan sprake begint bij ons wel door te wegen. Van optreden naar optreden hossen zorgt soms voor een vol hoofd en het festival heeft vele mogelijkheden voor de chillende medemens. Bands zullen al stevig hun best moeten doen om nu nog indruk te maken, de hangmatten iets minder. Dat voelen we al snel tijdens de zoete popbroodjes rock van The Kooks en de punk-uit-het-boekje show van de Amerikaanse band NOFX. Geen van beiden geeft een geïnspireerde indruk, en brengen exact wat we ervan verwachten, maar dan net iets lauwer.
Ook de electro-pop diva La Roux speelde geen vlekkeloze show. Maar in de A38, heb ik al willen merken, gelden soms andere normen, en de volgepakte tent viel wel voor de Britse charme en beats. Ik hield het er al snel voor bekeken en wist niet zeker of ik me nog terug in de menigte zou begeven. Tof, ontvankelijk, jong indie publiek op zoek naar muzikale ontdekkingen komen in de tent vooral in de vooravond aan hun trekken. Maar zo rond 23u00 neemt de massa het over en is er geen ontkomen aan de zengende drukte. Alles moet plaats maken voor de beats, ook op deze laatste Sziget avond.
Nog één keer massaal samentroepen om 19u00 voor het hoofdpodium voor de Serpentines Party, waarbij 100.000 feestslingers de lucht ingeblazen worden. Klinkt misschien onnozel op papier, maar hier trekt weinig volk zich daar iets van aan. Tonnen materiaal werden hier de voorbije dagen aan de feesters uitgedeeld, en dat allemaal om de sfeer en het eenheidsgevoel een flinke duw in de rug te geven. Elke een dag een kwartier samen allemaal het kind in je bovenhalen. En het werkt nog ook!
Nog één optreden staat al sinds de eerste dag in het programma te blinken. Over de comeback van OutKast is al heel wat geschreven. Inspiratieloos en gedateerd waren vaak terugkomende termen. Zware commentaren dus aan het adres van wat te boek staat als het meest inventieve en succesvolste hip hop duo aller tijden.
Aan belangstelling zal het alvast niet ontbreken vanavond. De wei is alweer helemaal volgelopen en lijke allemaal even benieuwd naar de rap-funk show van de rappers uit Atlanta. Toch zat , zoals gevreesd, de swung er niet meteen van bij het begin in. Dat André 3000 en Big Boi geen beste vrienden meer zijn is al langer bekend, maar daar viel vandaag gelukkig niet veel van te merken.
De matige start lag eerder aan de uitvoering van de songs, en aan het geluid dat voor het eerst sinds lang op de mainstage niet helemaal juist zat. Alles mocht een pak luider en overtuigender en dat leken de jongens te begrijpen. Het publiek bleef beschaafd, daarvoor heeft de groep gelukkig voldoende hits op zak en zo komen ze net weg met de wat matigere songs tussendoor. Gelukkig worden ook net deze hits het beste ingepakt, met “Roses” als persoonlijk hoogtepunt. Van een geslaagde comeback spreken zou overdreven zijn. Zoals veel optredens op Sziget schipperen ze tussen verre vergane glorie en een heerlijke nostalgische trip. Maar van een muzikaal topper spreken zou overdreven zijn.
Daarvoor denken we met plezier terug aan Queens of the Stone Age, Jake Bugg, Gloria Boateng, Miles Kane en Jagwar Ma. Optredens om U tegen te zeggen, en zoals je ziet staat Gloria daar mooi te blinken tussen enkele grote festivalnamen.
Qua decoratie, randanimatie en alle andere dingen die rond omheen je gebeuren, of waar je opeens zelf deel van uitmaakt, kan ik niet lyrisch genoeg zijn. Er is voldoende te beleven zodat je eigenlijk niet eens tot aan de mainstage moet geraken om je festival geslaagd te noemen, daarvoor volstaat het om mee te gaan in de trip.
Geweldig festival in een stad die zeker het bezoeken waard is. Genieten op vakantie met twee en doen wat je graag doet, echt alles zat goed deze week.
En terwijl iedereen met een kleurrijke glowstick in zijn hand het festival al dansend afsluit op de set van Calvin Harris, kondigt het vuurwerk het einde van Sziget festival aan. De muziek stopt pas als de zon al lang terug van de partij is, dat weten we ondertussen als de beste, maar voor ons zit de onvergetelijke week erop.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sziget-2014/
Organisatie: Szigetfestival http://www.szigetfestival.fr
Pukkelpop 2014 – donderdag 14 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-14
Johan Meurisse
Pukkelpop kreeg (opnieuw) terecht het bordje uitverkocht . Pukkelpop maakte na al die jaren z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de drie dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen in de Wablief?! en op de andere podia.
Tja niet voor niks is hun logo dit jaar ‘You’re being part of PKP#14 …’
Kleurrijk wordt het festival ingedeeld door de dance acts en dj’s, die qua belangstelling op de rockbands en artiesten steeds meer winst maken en het publiek naar zich toetrekken. De beats halen het meer en meer dus … De terreindecoratie, de randanimatie, de kermisattracties, de immense diversiteit van eet- en drankstandjes en het ecologisch bewustzijn sieren het geheel. Respect!
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de drie dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Een uitverkocht festival – Ideaal festivalweer , zon of geen zon - Geen stress van de vorige dagen toen de Clubtent instortte – Een gevoel van samenhorigheid, de selfies met Chokri en Uiterst genietbare muziek.
Kortom, Pukkelpop heeft een meer dan geslaagd weekend achter de rug. Er waren elke dag 66000 festivalbezoekers . De 30ste editie lonkt …
Een overzicht van ons parcours
dag 1 – donderdag 14 augustus 2014
Heel wat bands zagen we die de dansspieren aanspraken. In die reeks was het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord op de mainstage diegene die de meeste bijval had, met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds van DJ Hi-Tek en de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Zij staan ook bekend voor hun ranzige videoclips. “Pitbull terrier”, “Cookie thumper”, “I think you’re freaky …” sloegen in als een bom en zijn er al 3 die in het geheugen gegrift zijn.
De drie traden op in een oranje fluorescerend trainingspak, geflankeerd door twee zangeressen. Al gauw hitsten ze het publiek op . ‘Fuck your rules’ scandeert Ninja, die totaal opgaat in de bruisende set. Het mag misschien platjes klinken en muzikaal weinig om het lijf hebben, plezierig, dampend , sexy was het wel. Een Major Lazer populariteit is nog wat veraf , maar hier viel toch een volle weide te noteren waar iedereen graag uit de bol ging! Was dit een vulgair daverend feestje? Ja hoor! En één die we niet rap zullen vergeten. (dank ook aan Masja De Rijcke)
We hadden het beloftevolle Mo, te situeren binnen de electrorock, die qua taal soms niet moet onderdoen van Die Antwoord . De Deense Karen Marie Orsted steekt in haar toegankelijke sound diepgang en klinkt zelfs gewaagder door de vleugjes hiphop , soul en pop , waardoor ze een intense spanning behoudt in haar materiaal . Het koel Scandinavisch geluid, niet vies van wat Knife invloed , beklijft en intrigeert . De Deense had heel wat belangstelling in de dance hall .
Of een Clean Bandit (dance hall) , (die net als Ella Eyre iets later) er een luchtige dansbare sound van maakte. Samen met twee zangeressen én met live instrumenten (waaronder viool en cello) wordt drum’n’bass, soul en funk toegevoegd. We ervaren een discothequegevoel en voelen nog de vakantie door de ontspannende, zomerse tunes . Ze komen aardig in de buurt van Rudimental . Closing final van hun summer vibes waren Robin S‘ “Show me love” en hun feelgood single “Rather be” met die leuke vioolpartijtjes.
We pikten in het genre ook nog Say Lou Lou (Marquee) op die in de voetsporen traden van Chvrches. Hun debuutplaat moet nog verschijnen . Onschuldige aantrekkelijke 80s synthpop , die zich niet direct onderscheidt, maar waarbij een paar aardige groovy singles als “Julian” en “Everything we touch” overtuigden.
Een volle Castello hadden we voor Jungle , die hun mishmash aan stijlen (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) glad en toegankelijk speelden en hun publiek in trance brachten. Het collectief , gerund door twee heren, zijn live een heuse band met ritmesectie, percussionisten en twee achtergrondzangeressen . Tijdens Les Nuits Bota waren ze nog maar net bekend , maar nu zijn ze één van de hypes van het moment . Muzikaal heeft hun materiaal steeds wel diezelfde groove en basstune, gedragen door meerstemmige zangpartijen, en worden we meegesleept in een aangenaam dansclubsfeertje. “Time” en “Busy earnin’ “ waren alvast twee kleppers .
Iets later is er feest door het uitgebreide collectief van een pak artiesten , Atomic Bomb! (Marquee) die een eerbetoon brachten aan Willliam Onyeabor , een vergeten Nigeriaanse zanger . De wereldmuzikant kwam vanavond in de spotlight en de eerste world tunes, naast de synths , disco en funk , hoorden we. We hadden o.m. Alexis Taylor van Hot Chip, Luke Jenner van The Rapture , Marie Daulne van Zap Mama, Money Mark (vroegere Beasties) en ga zo maar door . Ook Young Fathers waren hier te zien. Een zinderend optreden van hypnotiserende afrotunes. Sterk!
Tegen de avond namen we even een kijkje in de Shelter waar August Burns Red hun show op ons afvuurde. Een Amerikaanse metalcoreband. Niet voor gevoelige luisteraars dus. Als je zin had om even alles kapot te slaan wat zich te dicht in uw buurt begaf stond je daar wel op de juiste plaats. (dank aan Masja De Rijcke)
Outkast (mainstage) was één van de eerste top-acts die na jaren van onder het stof werd gehaald. Net als Gangstarr gingen zij creatief met ‘oldskool’ hiphop en waren ze te zien met twee backing vocalistes en een bassist. Beetje verbaasd van de grote belangstelling blijven ze na al die jaren nog steeds sterk gerespecteerd. André 3000 en Big Boi – in gekke outfit – probeerden het publiek bij de set te betrekken , enkele jonge meisjes konden het podium op. Singles als “Ms Jackson” “Roses” en “Hey ya!” deden de nostalgie opflakkeren, maar echt veel om het lijf had het niet.
Editors (mainstage) van Tom Smith maakte de link van hun oudere werk en het nieuwe waarop keys en beats hun broeierige waverock onder druk zette. Een dwarsdoorsnee van hun oeuvre hoorden we van een gretig spelende band en een zanger vol overgave . Editors bezorgt ons (nog steeds) een aangenaam avondje. “Munich, “An end has a start” en “All sparks” zetten de toon. Het op gepaste wijze stoeien met keys ontgoochelde niet . Net als op Rock Werchter houdt het Pukkelpop publiek van hun Editors . “Racing rats” en “Smokers outside hospital doors” klinken nog even snedig en fris . En solo ontroerde Smith de ganse weide met o.m. een innemende “No sound but the wind”. Knap wat de band nog verder presteerde en naast “A ton of love” dompelden ze het zwierige “Papillon” meer onder in gitaren . Editors mag dan al veel keer te zien zijn geweest , echt routineus haspelden ze hun set niet af , en dat konden we ten zeerste waarderen.
Verder pendelden we in de PP ontdekkingstocht naar beloftevolle bands , die het festival sieren. Opende bands op het vroege uur waren St. Lucia (Marquee) en American Authors (mainstage), synthrock en rock’n’roll, die werd opgezweept door kenmerkende Bastille singalongs en percussie . Ze slaagden in hun missie om het publiek in de juiste stemming te brengen . Tja niet voor niks is één van de hitjes van American Authors “Best day of my life” ….
De enthousiaste bende van St. Lucia zorgde er meteen voor dat de vroege vogels zich in tropische sferen voelden. De elektronische indiepop werd door het publiek goed bevonden waardoor er niemand in de tent stilstond. Met “Closer Than This” als tweede nummer werd al meteen een hit gespeeld van het eerste album. De toon werd meteen gezet voor een gezellig optreden. De zon kwam zelfs even piepen waardoor het concert, letterlijk en figuurlijk, alleen maar heter werd. Afsluiter “Elevate” deed iedereen nog voor een laatste keer springen waarna de band, die zwaar onder de indruk was van al de mensen in de tent, nog voor een laatste keer bedankte voor het enthousiasme. (dank aan Niels Bruwier)
Het Australische Vance Joy (Marquee) rond James Keogh viel op met bezwerende, licht dromerige semi- akoestische folky/americanapop. Het debuut verschijnt pas in september , maar Vance Joy heeft met “Riptide” een sterke single uit . De popsongs zijn misschien nog niet allemaal even boeiend , maar ze zijn subtiel uitgewerkt en sterk emotioneel .
De sing/songwriting van de studentikoze Dan Croll (Club) integreert met songs als de single “From nowhere” heel wat aangename, aanstekelijke grooves. De zanger die afgestudeerd is aan de door Paul Mccartney opgerichte Liverpool Institute for Performing Arts maakte dus een goeie indruk. Zelf slaat hij een brug tussen Bastille en The Whitest Boy Alive. Als echte frontman zorgde hij met zijn gezellige indiepop voor een aangename sfeer. Ook het publiek keek goedkeurend, iedereen werd gelukkig van zijn muziek. Zijn hoge stem zorgt ervoor dat de muziek zeer gezellig in de oren klinkt. “Compliment Your Soul” en “In/Out” waren zeer ophitsende nummers die live goed overkwamen . “Can You Hear Me” en “From Nowhere” zorgden er dan weer voor dat de zware gitaren boven gehaald werden, in het gezelschap van enkele goeie solo’s. Afsluiter “Home” klinkt helemaal anders dan zijn vorige nummers, het klinkt typisch singer-songwriter: een idyllisch einde. (dank aan Niels Bruwier)
The Strypes (mainstage) op hun beurt zijn één van de opkomende bands binnen de garagerock’n’roll. Deze jonge knapen speelden een daverende set met een paar stevige gitaren en een tikkeltje arrogantie. Hun eerste nummer “Mystery Man” was meteen een schot in de roos en de daarop volgende nummers hebben er voor gezorgd dat het publiek geen minuut kon blijven stiltaan. Dit was een potje stevige rock and roll en in coolness overtuigden ze na Rock Werchter opnieuw en kunnen ze dus een pak fans bijwinnen (dank aan Masja De Rijcke) …
Young Fathers (Castello), deels uit Schotland btw!, is een nieuw talent die hiphop een frisse wind biedt met een geluidsarchitectuur op z’n TV on the Radio . In een donker decor gaven zij een even donker geluid , dat verrassende , grillige wendingen onderging. Hun bezwerende en opzwepende beats gaven een zicht op hun muzikale rijkdom, naast de goed op elkaar afgestemd zang en raps. Een boeiende set dus door die bredere kijk, die een intense, broeierige spanning creëerde; warm aanstekelijke songs hoorden we , “Deadline”, “Queen is dead” en “Rumbling naast het meesterlijke “Get up”.
Perfect Pussy (Marquee) , de groepsnaam en de opgebouwde fantasie terzijde gelaten , is één van die experimentjes in de voetsporen van Rolo Tomassi, Be your own pet en Bikini kill; we hebben het dan over ontregelde, ontspoorde noiserock en hardcore/punk , die zelfs totaal geschift kan zijn. De heren zetten de boxen onder hoogspanning met hun gitaren, elektronica, drums en drukten met plezier hun effectpedalen in; de zangeres , in een soort elfenkleed, schreeuwde gevoel en frustratie van zich af . Terreur noise, die je best niet zoekt op het internet of je komt nog meer … tegen dan in de film ‘From dusk till dawn’ …
En in onze tocht hadden we nog meer mooie muzikale paden. Een volle Club hadden we voor het Ierse talent Hozier, die we nog wat konden zien. Hij was enorm onder de indruk van de respons op z’n emotievolle pop/gospel/soul/blues. De single “Take me to church” is er eentje om te koesteren , net als de “One thing” cover. Die Hozier houden we zeerzeker in het oog , want songs als “Someone new” en “Like real people do” boeiden en staken écht goed in elkaar. Veelbelovend!
Belgisch werk in de Wablief, het beloftevolle The Spectors die pop, indie en shoegaze in elkaar konden verweven . Ze hebben een sterke single uit “Nico” , die natuurlijk warm werd onthaald . In de eerste songs was de band nog wat onwennig, maar de stress ebde weg en de band speelde vol vertrouwen . Hun zalvende dreampop op z’n Lushs kreeg dan een extraverte push door een rockend concept en de beheerste input op de effectpedals . Een opstelling van het vroegere Eden op het podium was niet vreemd .
Oscar & the Wolf (Marquee) rond Max Colembie is erg populair op korte tijd geworden, en terecht , gezien deze band duidelijk , met hun hemels dromerige, zweverig toegankelijke theatrale indiepop, door de bezwerende beats, een zorgeloze mood toveren. Hij plaatst je in een aparte droomwereld van palmbomen en glitters en breidt er zelfs een leuke, overtuigende act aan , wat het materiaal naar een hoger niveau tilt, van een “Joaquim”, “Somebody wants you” naar een “Strange identity, “Undress”, “Killer you” en een prachtig uitgediepte versie van de single “Princess” met heel wat confetti. Tja, na een overtuigende Rock Werchter en Pukkelpop gaat de band een mooie toekomst tegemoet op de andere festivals en in het clubcircuit …
The Kyle Gass Band (The Shelter) - Bij gebrek aan Jack Black moesten we het maar met Kyle Gass doen. Zonder ook maar één nummer van ‘Tenacious D’ te spelen werd dit concert toch een onvergetelijk concert. Met opener “Manchild” werd er meteen gerockt zoals dat enkel te verwachten valt van een rockband uit de jaren ‘70. Een opmerkelijk feit is dat Kyle Gass zelf maar enkele nummers zingt, ook in zijn eigen band rekent hij op een andere zanger John Konesky. Kyle Gass zorgt toch mee voor de sound van de band, door op geheel eigen wijze het publiek op te jutten. De samenzang van Kyle en John zorgt voor een treffende gelijkenis met Tenacious D. Kyle Gass heeft nog een geheim wapen bij zich: een blokfluit. Hiermee doet hij veel solo’s waardoor het publiek nog meer werd opgehitst. Het concert was zeer rockend, met telkens een rustig begin en daarna hun typerende gitaarsolo’s. Volgend jaar Tenacious D? (dank aan Niels Bruwier)
We vergaten de sierlijk hemels bezwerende retrostonerrock van Temples (Club) niet waar je zalig kon op wegdromen . De jonge gasten, krullenbollen en lange haren, pasten ideaal in het plaatje. Net als Tame Impala was er aandacht voor die fijne, subtiele psychedelische geluidjes en bleeps , zonder zich te verliezen of overdreven in het genre te klinken. Songs als “A question isn’t answered”, “Move with the season”, “Shelter song” en de titelsong van hun plaat “Sun structures” waren live nog sterker en interessanter.
De bruine rock’n’roll van Black Lips (Club) sloeg een brug tussen James Dean en The Clash Het leek alsof ze nog maar net uit de garage kwamen. Geen enkel nummer duurde langer dan twee minuten. Meer hadden ze niet nodig om bij ieder nummer het volledige publiek aan het headbangen te krijgen. Ja, er werden zelfs moshpits ontwikkeld die je enkel in The Shelter zou verwachten. “Modern Art” en “O Katrina!” vormden een hoogtepunt, het klonk ook heel wat steviger dan op plaat wat het publiek wel kon smaken.
De beste zangers zullen ze nooit worden en dan kwam er nog eens bij dat het nagenoeg onverstaanbaar waren. Dit werd dan weer gecompenseerd door stevige gitaren en een drummer die zo hard sloeg dat zijn drum het bijna begaf. Afsluiter “Bad Kids” zorgde met een optimistische melodie voor een meezingmoment in de Club. (dank aan Niels Bruwier)
Tot slot na twintig jaar konden we terug genieten van de dromerig hemelse shoegaze van Slowdive (Club), die meteen deed denken aan begin 90s Ride, Swerverdriver en Loop . Na Primavera en Best Kept Secret waren zij nu op Pukkelpop. Zij waren in de beginjaren 90 één van die goed bewaarde muzikale geheimen in het genre; net als Temples was het feedbackgeraas uitermate beheerst en was het mooi verweven in hun bezwerende, meeslepende sound , die op die manier zijn schoonheid verried; net als bij de huidige sound van de postrockers Mogwai dweept en explodeert Slowdive lichtjes. “Slowdive” , “Catch the breeze” , “Souvlaki” en “Golden hair” waren hier de interessantste nummers. Slowdive bracht een heerlijk genietbare , overtuigende trip en backcatalogue.
Alvast hebben we genoten van een fijne eerste Pukkelpopdag …
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2014 – vrijdag 15 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-15
Johan Meurisse
Op deze Hemelvaartsdag konden we opnieuw terecht voor een rits interessante bands en artiesten op dag 2 Pukkelpop.
Parcours dag twee.
Jong en oud waren verenigd bij Drenge vs Thurston Moore . De twee jonge wolven van Drenge (mainstage) gingen er gretig en vol overgave tegenaan op het vroege middaguur met ruwe, rauwe, smerige garagerock’n’roll, die naar eind meedogenloos , slepend, explosief en destructief klonken. Moeiteloos werd je meegezogen in de ‘Drenge’ poel van de twee broers, die teruggreep naar het oude Nirvana. Schitterende start van de dag …
Niels Bruwier: Voor een grotendeels lege weide moesten de twee broers bewijzen dat hun grunge en garagerock ook op een groot podium tot zijn recht kon komen. Dit gebeurde deels wel, met opener “Face Like A Skull” demonstreerden ze meteen waar ze goed in zijn: met enkel een gitaar en een drum een sound creëren die net tussen Nirvana en The White Stripes ligt. Toch lukte het hen niet om de volledige weide mee te krijgen. Het podium was te groot en de sound was te eentonig. Toen het begon te regenen bleef er zelfs bijna niemand meer over. Dit lieten ze niet aan hun hart komen en toen er middenin de set van gitaar werd gewisseld werd het concert alleen maar beter. Met “I Want To Break You In Half”, “Necromance Is Dead” en “Bloodsports” waren er verschillende hoogtepunten. Afsluiter “Let’s Pretend duurde acht minuten, en het waren ook acht minuten van echte Rock n Roll. Zanger Eoin Loveless haalde voor de gelegenheid zijn beste geschreeuw boven. Mooie afsluiter van een set die tegelijk rommelig en strak was.
Masja De Rijcke: Deze post grunge band wist van jetje te geven en aangezien er geen massale opkomst was voor hen doordat zij een vroege shift draaiden was er aan enthousiasme van het publiek geen tekort. We zien jullie graag nog eens terug jongens!
Thurston Moore (Club) op z’n beurt zorgde voor een Sonic Youth rewind , net als in de midden jaren 80 , met lekker ontspoorde noisy songs . Hij had o.m. Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine) mee en dat weet je het wel , rauw, onversneden materiaal die avontuurlijke wendingen ondergaan , effectpedalen die ingedrukt blijven en boxen die onder hoogspanning staan . Het album komt in september uit , en zoals het nu klonk , kijken we hier toch sterk naar uit . In de nummers hebben we gitaarlagen over elkaar, heerlijk uit hun melodie ontrafeld en uitgesponnen; met de tekstvellen erbij of doodleuk instrumentaal. Chelsea Light Moving was al een Thurston in goede doen , dit is de overtreffende trap . De kaars van ‘Daydream nation’ knetterde …
Ook The National zorgde voor een stevig setje , snedig , strak en ‘zwart in het pak’ met eigenlijk niks anders dan prachtsongs die op de mainstage extravertie en emotionaliteit bevatten. Daarvoor hadden we een erg overtuigende band op scherp, met een frontman Matt Berninger, die op erg passionele wijze zijn publiek in een wurggreep hield . Wat een begeestering en devotie straalt hij uit rond z’n microstatief , beweegt van de ene naar de andere kant , dweept zijn band op en is tot slot bij zijn fans te vinden . En die band is ongenaakbaar en stuwt de temperatuur naar eenzame hoogtes . We werden meegezogen in die muzikale kolk , die door de blazerssectie nog intenser, kleurrijker en gevoeliger was . Een opvolging van onstuimig vertier zonder de melodie uit het oog te verliezen. Muzikale hoogstandjes dus! Bij The National verandert water in wijn , van “Don’t swallop the cup”, “Bloodbuzz ohio”, “Mistaken for strangers” naar “Squalor victoria”, “Abel”, “Fake empire” tot “Mr November” , ”Terrible love” of een intiemere “Slow show” en “ I need my girl” . Een uitermate sterk en bezield optreden van een band die hier de topacts van Rock Werchter naar huis speelde … Onvoorwaardelijk respect voor The National!
Onder de indruk waren we evenzeer van War On Drugs en Kurt Vile & Violators (Club). Ok, samen zijn ze niet meer op het podium te zien, hoewel dat dit vandaag de ideale kans was , gezien ze op dezelfde stage stonden, wat dan ook gebeurde ...
War On Drugs (Club) trok meer de kaart van die aantrekkelijke rootsy psychepop van de laatste plaat ‘Lost in the dream’ . Adam Granduciel ontpopte zich als een meesterlijk songwriter , in de voetsporen van Tom Petty , Karl Wallinger’s World Party en het oude Waterboys van Mike Scott . De gitaar , keys , piano en drums kregen voldoende ademruimte en tilden songs als “An ocean between the waves”, “Eyes to the wind” en natuurlijk de single “Red eyes” naar een hoger niveau . De extra track “In reverse” namen we er al te graag bij! Klasse!
Kurt Vile heeft intussen met The Violators (Club) een prima band achter zich en zij speelden doorleefde broeierige ‘southern’ retrorock., waarbij we optimaal konden genieten van het gitaarspel van de heren met hun lange haren . Hun materiaal heeft een zekere verslavende werking en is een intens beleven waaronder het warme , boeiende “Girl called Alex”. Pur sang!
In onze ontdekkingstocht hadden we verder al vroeg in de morgen The Bohicas in de Club. Vier Britse mannen die een geweldig potje indierock-‘n-roll speelden. “XXX” en “Swarm” waren de enige nummers die ons bekend in de oren klonken, en eigenlijk meteen ook de beste. Dit was voor ons één van de verrassingen en we hopen hen zo snel mogelijk terug te zien in België! (dank aan Masja De Rijcke).
De dames van het New-Yorkse Lucius (Club) maken dankzij hun samenzang heerlijke muziek. Ondanks het vroege uur was de tent toch aardig volgelopen. Op het podium vielen veel drums te zien, vijf stonden er op het podium met ieder zijn eigen drum. Hierdoor kreeg de folkrock zijn eigen sound die je het best kan vergelijken met Haim. In het begin van het concert werden “Don’t Just Sit There” en “Wildewoman” gespeeld. Hierdoor werden meteen alle melodieuze nummers gespeeld. Dit zorgde ervoor dat het concert in een dal viel. De twee blonde zangeressen probeerden alles te redden door enthousiast heen en weer te lopen, tevergeefs. Al moet toegegeven worden dat het lijkt alsof hun stemmen samenkomen in één stem wat ervoor zorgt dat het niet saai wordt. Op het eind kwamen ze nog even uit het dal gekropen door met “Turn It Around” toch een mooi einde te breien aan hun wat eentonige set.
(dank aan Niels Bruwier)
De sing/songwriting van Nick Mulvey (Marquee) intrigeerde … Warme , innemende gitaarpop , gebaseerd op akoestische gitaarklanken en zijn indringende stem. De songs waren de moeite door de subtiele uitwerking van de reeks instrumenten van zijn band , waaronder “Cucurucu”, die het geheel nog oprechter, eerlijker maakte . Deze Mulvey speelde een boeiend interessant optreden, vroeg op de middag …
De aangenaam onderhouden folky/americana pop van Boy & Bear (Club) kent zijn doorbraak met de huidige ‘Harlequin dream’ waarbij het bescheiden hitje “Bridges “ één van de hoogtepunten vormt in het genre . Het kwintet heeft al een reeks een reeks interessante songs uit met een knipoog naar The Veils , die balanceren van sfeervolle ingenomenheid tot frisse vrolijkheid, “Old town blues”, “3 headed woman” en “Parttime believer”, gedragen door een subtiele samenzang. Dit is nu muziek die lekker klonk en niet verveelde!
We konden later nog iets meepikken van de donkere romantiek van Sharon Van Etten (Club) die ingenomen , weemoedig , bezwerend tot dwars klonk. En toch straalde de gitariste nabijheid en warmte uit; moeiteloos lieten we ons meedrijven op haar aparte dreampop.
Het optreden van Cage The Elephant (Marquee) begon met 10 minuten vertraging doordat de band te kampen had met technische problemen. Ze lieten dit weliswaar niet aan hun hart komen en met “In One Ear” en “Aberdeen” vlogen ze er meteen in. De microfoon van de zanger had soms nog te kampen met defecten waardoor je hem niet altijd goed kon verstaan. Naarmate het concert vorderde kwam de micro erdoor, hetgeen geen verdere defectjes met zich meebracht. Zanger Matt Shultz is een brok adrenaline die al snel zijn T-shirt uitspeelde, waarna hij bleef rondspringen op het podium. Toen Matt voor het eerst van het podium kwam om in het publiek te springen bleef hij daar rondlopen. Wanneer de gitarist naar beneden kwam tijdens “Come A Little Closer”, smeet hij zijn gitaar gewoon weg om alle frustraties weg te werken. Het orgelpunt kwam er met “Shake Me Down”, voor een laatste keer gaven ze zich volledig wat resulteerde in nog maar eens een crowdsurfende zanger. (dank aan Niels Bruwier)
Cage The Elephant heeft hun set in de Marquee mogen opvoeren. Omdat zanger Matt Shultz meer in het publiek stond dan op het podium , hebben we deze schoonheid meerdere keren van dicht kunnen bewonderen. Helemaal niet erg als je het mij vraagt! Hun songs moet ik jullie waarschijnlijk niet leren kennen maar “Take Me Down” heeft deze keer weer de hoofdvogel afgeschoten. Well done guys! We zullen jullie niet rap vergeten! (dank aan Masja De Rijcke)
Af en toe zorgde een plensbui voor meer verkoeling en werd de aandacht verscherpt, zeker bij de snedige retrorock van de Neanderthalers van het baardige , opwindende trio Kadavar (Shelter) , uit Duitsland btw! In hun strak gedreven potige ‘hardorck’, kregen de instrumenten voldoende ruimte; de gitaren konden gieren , de bas kon grommen en de drummer mepte er op z’n Animals op los . Een heftig stomende, genietbare 70s retrotrip zondermeer …
Niels Bruwier: Om de gouden jaren van Black Sabbath te herbeleven moest je in de Shelter zijn, waar Kadavar het beste van zichzelf gaf. De Duitse hardrockers deden hun naam alle eer aan en speelden muziek alsof het net uit een doodskist kwam. Met hun lange haren en baarden kon je maar moeilijk afleiden hoe ze er effectief uitzagen. De tent was behoorlijk volgelopen, hetgeen ook te wijten kon zijn aan de hangende regenbui. Hoewel ze de gitaar goed behandelden klonk ieder nummer hetzelfde, veel creativiteit werd er dus niet gebruikt tijdens hun set. Hun drumtoestel stond ook helemaal vooraan waaruit bleek dat ook de drum een belangrijke rol speelde. De drummer was ook zeer enthousiast en door volledig in alle nummers op te gaan met zijn weelderige haardos, had dit wel een leuk effect. “Doomsday Machine” was een van de enige hoogtepunten, het klonk veel strakker dan op plaat en kwam dus veel beter over live. Op het einde bleven de gitaarsolo’s komen en ontbrak het aan melodie waardoor het leek alsof ze in de jaren ‘70 waren blijven steken zonder enige nieuwe inspiratie.
Ook de psychedelische stoner van het Zweedse Truckfighters in diezelfde Shelter overtuigde sterk . Het trio ging even gretig , gemotiveerd en vol overgave te werk als hun voorgangers , deden Kyuss opborrelen door de korrelige, slepende ritmiek , de broeierige intensiteit , de snedige tempowisselingen en de ruimte aan de gitaarriffs en de gortdroge, logge drums . Door die donkere ondertoon kwam zelfs Tool even aankloppen . Ook hier een heerlijke trip dat het stof deed opwaaien .
Kortom, desertmusic is terug ‘IN’!
We hielden van de dromerige folkycountrypop vol ‘positive vibes’ van de Zweedse zusjes First aid kit (Club). Hun recentste ‘Stay gold’ wordt ongelofelijk veel op radio 1 gedraaid; “King of the world” en “My silver lining” zijn twee prachtsongs, het toonbeeld van vocale harmonieën aan een klankpalet van akoestische gitaar, pianootje, steelpedal en drums. “Love interruption” van Jack White kreeg een rockend jasje toebedeeld en tot slot “Emmylou” onderstreepte de stemmenpracht. De zomeravonden zijn nog niet voorbij als deze zusjes langskomen … Fijn gevoelig dromerig setje!
Evenzeer klonk de lieflijke arty/folkyrootspop van het Britse Wild Beasts (Club) van Hayden Thorpe en Tom Fleming mooi . Emotionaliteit creëerden ze door dromerige, broeierige , spannende songs die getuigen van finesse, subtiliteit en verrassende wendingen . Centraal werd de nieuwe plaat ‘Present tense’ geplaatst . De falsetzang van Thorpe is een bepalende factor binnen de sfeerschepping. Hij kan soms hoog uithalen en wordt net op tijd opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming; op die manier verglijdt het niet in een theatraal aandoende sound.
The amazing snakeheads (Castello), in ontbloot bovenlijf , brachten intense garagerock’n’roll. Na hun set tijdens Les Nuits Bota , wonnen zij hier rockende zieltje met hun overtuigende set … Hun sluimerende gitaren en vrij donkere sound maakte hun set compleet. Ook het prachtige taaltje van zanger Dale Barclay mocht niet ontbreken. (dank aan Masja De Rijcke)
Balthazar (mainstage) uit Kortrijk - Eén van de enige keren dat we hen dit jaar aan het werk konden zien. Ze kregen een mooi kans toebedeeld en hadden de ‘time of their life’ . Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, die elk een aparte zangstijl hebben; drie sterke groepsleden vervoegen hen en het is een band die op elkaar afgestemd is. De gretig spelende band had ingenieuze songs klaar en is niet vies van een grimmig dEUS randje , “Do not claim them anymore”, “Sinking ship” en het huiveringwekkende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro , zijn maar een paar voorbeelden . Balthazar is intussen groots geworden en dat kan maar door hun klasse …
Wat een comeback van Neneh Cherry, die 25 jaar terug van zich afbeet met haar debuut ‘Raw like sushi’ en ‘Homebrew’. “Buffalo stance” , ” Manchild” , “Inna city mamma” waren maar enkele krakers uit haar beginperiode . Verder waren er nog “Money love” , “Woman” en “7 seconds” met Youssou N’dour. Ze mag nu intussen 50 zijn geworden , ze kwam na wel 17 jaar aandraven met ‘Blank project’ met de geluidskunstenaars van Rocketnumbernine , in de Castello. Nog meer dan op plaat overtuigen ze met die eigenzinnig nerveuze als toegankelijk bezwerende trippy sounds. Cherry en haar begeleiding hielden je bij de leest door de intense spanning en kracht. Ze haalde er zelfs Robyn bij (later op de avond te zien met Röcksopp), een uniek samenzijn op “Out the black”. “Buffalo stance” werden in een vernieuwd jasje gestoken . Sterk !
We zijn trots op onze Belgische bands. The Hickey Underworld (Wablief stage) heeft dit weer eens bewezen. Tijdens de nummers “Blonde Fire” en “Future words” kon ik alleen maar denken aan het feit dat ik trots mag zijn om Belg te zijn. Het was een wervelende show met alles erop en eraan. Een feest zoals deze wil ik zo vlug mogelijk opnieuw meemaken. Go Belgium! (dank aan Masja De Rijcke)
Op de mainstage trok de jonge sing/songwriter Ed Sheeran een even jonge volkje naar zich toe; stem en akoestische gitaar deden het , samen met de vooraf opgenomen gitaartunes en vocals. Hij is nog maar toe aan z’n tweede plaat en palmde eigenlijk – moeiteloos en alleen - de grote wei in. Hij entertainde z’n publiek met die formule en hij zorgde door vier grote gigantische schermen achter zich , met beelden van de performer en zijn publiek , dat zij nog dichter bij elkaar stonden en een ‘band’ – gevoel creëerden .
Wat een présence noteerden we door die wisselwerking; een uitermate boeiende set van opbouwende rocksongs en ballads, gedrenkt in zijn zang en rapzang. “Lego house”, “Give me love”, “You need me , i don’t need you” zijn er al drie waar hij variaties instak . Hij en zijn publiek werden één en dat voelden we nog duidelijker aan de closing final “A team”; “I see fire” en “Sing” . Je moet het maar kunnen. Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .
Tot slot waren Macklemore & Ryan Lewis (mainstage) niet te stoppen . Een hitmachine die natuurlijk de jongeren aanspreekt . Na Couleur café vorig jaar, zijn deze heren nog niet op de achterbank geraakt . Integendeel ook hier gaat performance, glitter & glamour , acts, muziek en publiek samen ...“Can’t hold us”, “thrift shop …Tja , je moet er voor zijn , maar duidelijk was dat het feestweekend verder kon worden ingezet.
We waren tevreden van die gevarieerde tweede dag , met talloze verrassingen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2014 – zaterdag 16 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-16
Johan Meurisse
Op de afsluitende Pukkelpop hadden we ook een reeks interessante bands en artiesten aangestipt . Met Queens of the Stone Age had de organisatie een derde grote klepper, die de rock’n roll kon besluiten op de mainstage , verder een Portishead triphop ‘rewind’ in de Marquee en tot slot Calvin Harris , die kon het dansminnend publiek doen hunkeren naar Tomorrowland . Voor elk wat wils dus.
Ons parcours op dag 3
Op het vroege middag uur werden we opgezogen door de intense sound van het NYse Big Ups (Marquee). Hier versmelten bands als Schellac, Jesus Lizard, Pixies en … Slint ; inderdaad, in de rustige passages van hun overigens rauw , gruizige verbeten sound hadden we die broeierige repetitieve loops van Slint . Het kwartet klonk gemotiveerd, energiek en gedreven. Big Ups intrigeert, bouwt op , explodeert en in de tempowisselingen was er soms muzikale gekte . Al meteen noteerden we een fijn jong bandje .
Ook het Canadese Pup (Shelter) moest niet onderdoen in hitsig, venijnig, heftig, furieus materiaal als evenzeer frisse, heldere rock . Heerlijk genietbaar rollende songs, ondersteund door de meerstemmige zang , die ietwat kon overstuurd zijn door de opkomende schreeuwzang. Net als Big Ups had deze Pup heel wat in hun mars.
Een volle Club was er voor ons eigen Float Fall . Het tot kwartet uitgebreide duo hadden we al in het oog met het bescheiden hitje “Someday” , gevoelige pop met elektronica. Hun luistersongs zijn duidelijk beïnvloed door de donkere romantiek van The xx. Er was die kenmerkende spaarzame, subtiel uitgewerkte geluidskunst en zangpartijen die etherisch als in een verteltrant zaten . De gitaarriedels en keys hadden een slepende ritmiek; blazers en een hoorn vulden de herfstige sound soms aan . Een trippende sound dus , die door de variaties een reeks spannende songs opleverde als “Little words”, “Hard time lovin you” , “Shiver “ en “Hearts”, naast die gekende single.
Evenzeer in het oog te houden zijn Little Trouble Kids (Wablief stage) , die intussen tot een trio zijn uitgegroeid. De rauwe intensiteit op z’n Kills krijgt door de percussie nog meer armslag, naast hun vroegere stompbox . Zwierig en levendig gingen ze te werk in de zompig doorleefde , ongepolijste rock, die roots’n’blues een goed hart toedragen. De DIY aanpak van hun charmant broeierig, stevig materiaal was bijgevolg meer dan de moeite!
Het Britse Glass Animals (Marquee) bracht ons in een bezwerende trance met hun aangenaam aantrekkelijke, prikkelende indiegrooves, die de dansspieren aansprak. Een zweverige zang waaide over de sound heen . Ze klinken melodieuzer en gestroomlijnder dan Alt-J , Yeasayer en Animal Collective in het genre. We konden lekker dwalen op hun kleurrijk gegoochel.
Toegegeven, de gelijkenissen met Alt-J zijn nog treffender wanneer je Glass Animals live aan het werk ziet. De vierkoppige band maakt wel gebruik van het uitgebreide podium in de Marquee. Ze zijn alle vier ver verwijderd van elkaar, waardoor de samenhorigheid ver zoek is. Live wordt er veel meer gebruik gemaakt van effecten op de stem en muziek, ook de gitaar is opvallender aanwezig. De tent is aangenaam volgelopen wat de band even uit hun lood slaat, maar het werkt toch een set af die je in hogere sferen brengt. Vlak voor hun laatste nummer “Pools” aanvangen lijkt het alsof de synthesizer het heeft begeven. Maar na enkele minuten sleutelen lukt het alsnog om een goeie set af te ronden. Volgende keer beter een klein podium waar de diepe pop/R&B beter tot hun recht komen. (dank aan Niels Bruwier)
Spijtig genoeg konden we op die manier maar deels het concert oppikken van Bill Callaghan (Club), die piekte in melancholie en ontroering . De sing/songwriter achter Smog gaf met z’n begeleiding een voortreffelijke set , een kruisbestuiving van roots/americana/country en dubs; Matt Kinsey nam een glansrol op zich door z’n gitaarpartijen en erupties. Callaghan voerde ons met z’n baritonzang nog meer mee in verdwaalde paranoïde , huiverende trips. In de goede veertig minuten kregen we een unieke weemoed te horen; hij perste z’n backcatalogue samen naast het nieuwe ‘Dream river’ incl. dubversie .
De pubers van Jimmy Eat World (mainstage) lijken nooit oud te worden, al viert hun tweede album ‘Futures’ dit jaar al zijn tiende verjaardag. Dit lieten ze ook blijken in hun set, met “Pain” als opener vlogen ze er meteen in. Daarna bleef het concert wat slabakken tot ze weer aan hun oudere nummers begonnen. Vanaf “Work” kreeg Jim Adkins de weide weer aan het dansen. Bij ieder nummer dat volgde zong het volledige publiek uit volle borst mee, hier maakte Jim dan ook dankbaar gebruik van. Wat volgde waren veel nummers van ‘Futures’. Afsluiters “The Middle” en “Sweetness” konden nog steeds op het meeste belangstelling rekenen. Zo zie je maar dat zelfs 13 jaar na ‘Bleed American’ ze nog steeds op hetzelfde succes kunnen teren. (dank aan Niels Bruwier)
Hemelse schoonheid hadden we dan van de Ierse sing/songwriter James Vincent McMorrow (Marquee). Zijn fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop kreeg nog meer elan door z’n fluwelen falsetzang (denk Bon Iver , maar dan zonder die overdubs). Heel veel druk werd dus gelegd op die vocals . Onthaastingspop. Niet voor niks kwam hij voor de dag met een albumtitel als ‘Post tropical’. Een goed musicerende band zagen we , waarbij ook de bassiste vocaal sterk voor de dag kwam, wat nog meer een mooie (na) zomerse avond kon prikkelen …
Op naar het gehypte FKA Twigs (Castello), die eerder al een voorrondje speelde in de Bota. De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass en diepe grommende basstunes , die dwars door je lichaam trillen. Inderdaad een kruising van postdubstep ( denk James Blake), donker minimalisme (denk The xx) , beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack. De aparte sound huiverde en was donker , mysterieus en paranoïde; in de hoog vocale uithalen ervaarden we warmte en sensualiteit . Een hobbelig muzikaal parcours op z’n Paris-Roubaix.
De Britse songwriter Fink –aka Fin Greenall – (Marquee) trok ons moeiteloos mee in een bedwelmende luistertrip. In de reeks opbouwende folkyrockende gitaarloops hadden we een klanktapijt van soundscape elektronica en talrijke effects. Een onderhuidse spanning creëert hij door de introspectieve aanpak te laten aanzwellen , die op gepaste, beheerste wijze kon openbarsten. Z’n verleden als DJ verloochent hij hier niet en hij mag er misschien wat vervaarlijk uitzien, de charismatische man ontroert en overtuigt met die innemende pop. Songs als “Hard believer”, “Warm shadow”, “Perfect darkness” en het sober gehouden hypnotiserende “Pilgrim” klonken sterk .
Tourist (Castello) - Een recensie van een dj schrijven is niet het makkelijkste wat er is, maar Tourist is niet zomaar een dj. Het was zijn eerste concert ooit in België en qua populariteit kan hij niet klagen, de Castello stond helemaal vol. Hij maakt gebruik van een synthesizer en een drumstick om live zijn sound te bepalen. De Deep House dat het handelsmerk is van Tourist, komt live nog meer over wanneer hij zware drops maakt die perfect weergalmen in de tent. Maar Tourist beschikt niet alleen over dj-skills, hij heeft ook nog eens prachtige songs en een indrukwekkende lichtshow. Zo kon het publiek nummers als “Patterns” en “I Can’t Keep Up” wel smaken. De set kon nooit eentonig worden genoemd en net op de momenten wanneer het bijna vervelend werd deed hij iets nieuws. William Philips was onder de indruk van het enthousiaste publiek en bedankte met een mooie foto die hij voor altijd bij zich zal dragen. (dank aan Niels Bruwier)
De Shelter stage had twee interessante bands voor ons . Touché Amoré en Red Fang. Touché Amoré is al z’n derde plaat toe en bracht een verfrissende wind binnen de posthardcore; korte , kernachtige verbeten songs speelden ze, op het scherpst van de snede, onder de schreeuwerige zang van Jeremy Bolm.
Iets later hadden we het uit Portland afkomstige opwindende, dynamische Red Fang , vette, snedige, harde retrorock en stoner. Spannend bleef het alleszins door de talrijke tempowisselingen . Dit is een band die op ‘welkdanook’ rockfestival kan overtuigen.
Als Queens Of The Stone Age net iets te soft is, dan vormt Red Fang de perfecte oplossing. De Shelter is weer aardig volgelopen voor deze band uit Portland. Ja, er ontstonden moshpits en ja, er werd geheadbangd. Maar dat hoort er bij, de band kwam met hun laatste album ‘Whales & Leeches’ naar Pukkelpop afgezakt. Het metal-gehalte bij Red Fang ligt zeer hoog, mannen met baarden die met goeie solo’s schitterende muziek maken. Veel bier kon niet ontbreken bij de band alsook humoristische bindteksten. “Blood Like Cream” en “No Hope” waren zeker een hoogtepunt in de set. Iedereen die getuige was van dit concert kon alleen maar zeggen dat het goed was. “Prehistoric Dog” werd ingezet om af te sluiten waarna de zware gitaren bleven ronken, Chokri mocht blij zijn dat de tent nog rechtstond. (dank aan Niels Bruwier)
Intussen hadden we Brody Dalle (Club), vriendin van Josh Homme als we goed geïnformeerd zijn. Bon soit , al bij de eerste rocktunes konden we niet omheen het geluid, de looks en de stem van Courtney Love en haar Hole. De vroegere Distillers frontdame rafelt ruim 15 jaar later deze Hole terug op en brengt met haar band heftige melodieuze punk, grunge , rock en pop. Vooral in het begin klonk het nogal erbarmelijk en zat ze er vocaal naast , maar het beterde. Een handvol sterke levendige songs noteerden we , maar of ze evenveel brokken zullen maken als Hole, blijft totnutoe een open vraag …
Enkele jaren terug zagen we hier een flets klinkende Kelis, koel , afstandelijk en routineus, terwijl het anders kon met haar feelgood r&b, soul en die aangename discotunes en beats. Kelis lijkt herrezen met het nieuwe ‘Food’ album , dat geproduced werd door Dave Sitek (Tv on the radio , Foals , …). Wat een return. Een volle Marquee . Deze keer waren we verrast en intrigeerde ze door de toevoeging van broeierige elektronica , 70s organ, sax en diepe basses, gedragen door haar warme , sensuele stem. Ze kwam iets later dan voorzien op de stage, maar “Bounce” en “Trick me” waren al meteen twee sterke knallers. Ook “Jerk ribs” en“Friday fish fry” klonken aantrekkelijk en groovy door die mix van hiphop, soul , r&b, funk , jazz en pop, niet vies van een 50s tune op z’n Parov Stelars ... Af en toe kreeg ze nog de support van een tweede rapper . Hoogtepunt blijft “Good stuff” en “Milkshake” die dus iets breder en minder heftig klonken, maar classics waren om de tent te doen ontploffen.
St. Vincent (Club) van Annie Clark is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken . Zij was in deze set de Mauro van het avontuur . De eigenzinnigheid , de grilligheid, de experimentjes en de verrassende wendingen van haar ‘hinkstapspringend’ materiaal was rauw, hoekig, messcherp, snoeihard en doordrongen van electro . Op haar gitaar speelt ze de frustraties van zich af en freakt ze er op los. Een zoektocht naar toegankelijkheid. Allerhande schokkende, robotachtige pasjes kwamen erbij. Op het eind zagen we geniale losgeslagen gekte door de ziedende gitaarpartijen en de industriële noise .
Queens of the Stone Age - Opnieuw een topper waardig op de mainstage. Rock’n’roll in al z’n concepten of het nu stevig, broeierig, oude stoner of ballad was . Josh Homme en de zijnen speelden een strakke, verschroeiende set en lieten maar af en toe het gaspedaal los. “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” ging al meteen over in het geweldige prijsbeest “No One knows”. We wisten al meteen hoe laat het was . De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien op de festivalwei gejaagd. Homme jutte zijn publiek op en liet hen opgaan in het kenmerkende Queens geluid van “My God is the sun” , “I sat by the ocean”, naar de funky pop van “If I had a tail” , “Make it with chu” , naar kleppers “Little sister”, “Feel good hit of the summer” en “The lost art of keeping apart” . “The vampyre of time & memory” stond in voor een ingetogen moment met een Homme achter de piano . Het kookpunt werd bereikt met de genadeloze krachtstoten van “Sick sick sick” , “Go with the flow” en “A song for the dead” die mooi en smerig werden uitgediept. Verwoestende rock’n’roll . Heftig, spannend . QOSA speelde op scherp en trok zondermeer een dikke vette streep onder deze editie qua rockbands.
We vergeten zeerzeker Portishead niet. Het Bristolse trio Geoff Barrows (knoppenfreak), Adrian Utley (gitaar) en Beth Gibbons (zang) kwamen aandraven met een nieuw geluid, triphop, medio de jaren ’90. Intussen kijken we reikhalzend uit naar een nieuw album, sinds hun return in 2008 . Een bloemlezing van hun twintigjarige carrière kregen we, een huiverende trip die met de jaren strakker en straffer klinkt . Een intense, onderhuidse spanning ervaren we , die kippenvel bezorgt door die elektronicakronkels , verloren gewaand gitaargetokkel , scratches en drums , onder die declamerende vocals van Gibbons . De projecties op het achterplan waren subliem, ook de verborgen camera’s aan de zijkanten van hun instrumenten waren een creatieve vondst, wat hun sound nog meer kracht bijzette, en een aparte sfeer en stemming deed opborrelen . Af en toe gaven ze hun songs een zwaardere pulserende beat en draai .
Portishead slaat ons nog steeds met verstomming. Songs als “Mysterons”, “Sour times”, “Glory box”, “Threads” , “Roads”, het reutelende “Machine gun” en het meesterlijke “We carry on” staan na al die jaren nog steeds als een huis. Een sterke afsluiter in de Marquee dus.
Tot slot Calvin Harris , waar elke dansfreak voor samentroepte aan de mainstage. Nu kwam er heel wat volk uit de dance hall en boiler room om een dansavondje op z’n Tomorrowlands te beleven. Allerlei hitjes en eigen remixens verweefde hij moeiteloos aan elkaar en dweepte de massa op . Feestelijker kon deze editie niet worden besloten.
Tja, na de rockbands komen rond middernacht de ‘smiley‘ dansacts en DJs, de vaste formule geworden de laatste jaren op elk groot festival .
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Nederlands 
Français 
