Steve Nieve kreeg van zijn oude kompaan Costello de gelegenheid om een half uurtje voorprogramma te spelen. Aldus kon de pianist reclame maken voor ‘Together’, een plaat waarop ook een lange zanger zijn beste beentje probeert voort te zetten. Spijtig genoeg deed die zanger (die we bewust een ‘lange’ en dus geen “gro(o)t(s)e” noemen) dat in Brussel ook. Vreemd want ’s mans stem bleek niet van die aard om een uitverkocht Koninklijk Circus te imponeren.
Gelukkig hielden beide heren het kort zodat Elvis zelf al om kwart voor negen het podium bestormde. Hij had duidelijk zin om zijn mindere passage op het bluesfestival van Peer naar de vergetelheid te spelen. Een missie waarin hij volgens ons uiteindelijk niet geslaagd is.
Gewoontegetrouw kregen we vele pareltjes te horen, maar sommige daarvan waren niet voldoende opgepoetst om te schitteren. Bij “Veronica” zagen we het moeiteloos door de vingers dat hij er vocaal soms eens naast zat want eerder dan door technische perfectie bezorgt zijn stem je kippenvel dankzij de passie waarmee hij zingt. En wat een plezier om dat hoogtepunt uit zijn oeuvre nog eens live te mogen horen! Nummers als “Beyond belief” en “When I was cruel” klinken solo dan weer heel erg flets als je gewend bent aan de plaatversies die onvergetelijk zijn dankzij de broeierige arrangementen. Ook elders in de set waren we eerder verheugd over de songkeuze dan over de manier waarop die songs gebracht werden.
Niet dat het allemaal kommer en kwel was. Denken we bijvoorbeeld aan het moment waarop Costello letterlijk laid back op een stoeltje plaatsnam om middels “Walking my way back home” wat swingjazz in de set te injecteren. Ook “Watching the detectives” was bij momenten sterk, alhoewel zijn spielerei met de elektriciteit nu en dan tot pure kakofonie leidde. Dan toch nog liever het totaal uitgepuurde, a capella gezongen “Alison”.
Na een 80-tal minuten was het gedaan met “Elvis Costello solo” om plaats te maken voor het Elvis & Steve, een duo dat al 37 jaar de planken deelt. Heel knap was het gepulseerde pianospel van Nieve tijdens “(I don’t want to go to) Chelsea”. Ook een lang uitgesponnen versie van “Almost Blue” was een hoogtepunt. Na het immer naar de keel grijpende “Shipbuilding” was het vet echter wat van de soep.
Van het einde van dit twee en een half uur durende concert onthouden we vooral dat de synchronisatie vaak ver zoek was. Spijtig want op die manier leek het soms alsof er twee beginnende musici voor het eerst met elkaar samenspeelden. De fans bleven beleefd klappen en trakteerden het koppel zelfs op een staande ovatie, maar wijzelf waren licht ontgoocheld.
Het is charmant om sympathieke Elvis nonchalant en lichtelijk slordig bezig te zien, maar het wordt pijnlijk als aldus de spankracht uit het optreden verdwijnt. Van ons mag hij in de toekomst wat speeltijd inleveren ten gunste van constante kwaliteit. Liever kort maar krachtig dan lang maar krakkemikkig. Costello heeft te veel klasse om de lat te laag te leggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/elvis-costello-21-10-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
GoneWest 2014 - De Onderwaterbezetting – De Slag Om De IJzer – Heroes
GoneWest 2014 - Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry
Concerttent Zeedijk
Nieuwpoort
2014-10-18
Nigel Baert
Ter nagedachtenis van de Onderwaterzetting in Nieuwpoort waarbij de Duitse opmars stopte 100 jaar geleden, besliste het provinciebestuur van West-Vlaanderen en Westtour enkele evenementen te organiseren. Waaronder het al reeds bekende Lichtfront. De dag erna volgde een concertreeks op de Zeedijk te Nieuwpoort met Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry.
Op deze zonnige zaterdagnamiddag mocht Amatorski van start gaan, deze Gentse band die Humo’s Rock Rally won in 2010, zult u ongetwijfeld nog kennen van hun bekendste liedje “Come home”. Voor dit evenement is de band eerst hun mosterd gaan halen in het Flanders Field Museum in Ieper. De compositie is vooral gebaseerd op 2 nummers, namelijk ‘In Flanders Fields’ (gedicht John Mc Crae) gespeeld door Russel Parry en het nummer ‘La bonne étoile’ van Spoel M.
Het decor was duister met flitsende effecten om in de toenmalige sfeer te komen. Sebastiaan Van Den Velden speelde trage terugkerende basdeuntjes waarop Inne Eysermans simpele trage synthesizereffecten speelde, natuurlijk kwam haar prachtige stem perfect uit op dit trage ritme. Ondanks dit tragere werk haalde Christophe Claeys zalig uit met zijn drumstel. Het geheel gaf een zweverige, melancholische stijl aan, waarvoor ze al eerder bekend staan. Een ideale start met hun verhalende teksten.
De volgende band was Marockin’ Brass, en wat voor een band! De wat eigenzinnige directeur Luc Mishulle (Saxafabra,Bagadski) beloofde een XL uitvoering, en die kregen we ook met maar liefst 15 artiesten op het podium. Deze bestonden uit heel wat blazers, percussie en Marokkaanse Gnawa meesters. Op deze manier wou hij ook aantonen dat er heel wat Noord- en West-Afrikanen meegestreden hebben in de grote oorlog.
De Gnawa meesters hadden hun eigen typische instrumenten mee, namelijk de Qaraqeb en een als een basgitaar klinkende Guembri. Hierbij voegde hij 2 Jazztoppers toe, de bekende Britse trompettist Byron Wallen en drummer Rod Youngs. Deze mix resulteerde in een bom van energie en improvisatie, waardoor het geheel soms chaotisch overkwam. Men kan wel zeggen dat deze band het publiek van begin tot einde kan entertainen. Enerzijds door de krachtige muzikale ritmes, anderzijds door het kleurrijk uitzicht en dansjes van de band, waar vooral de Gnawa’s aan bijdragen met hun slingerende sliertjes op hun hoedjes. Dit was een prachtige multiculturele middenmoter.
Vanaf dit moment begint het publiek pas echt toe te stromen, ze weten namelijk ook dat ze voor de beste verhalen bij Het Zesde Metaal moeten zijn. De zanger en akoestische gitarist Wannes Cappelle verdiept zich al langer in dit onderwerp van de grote oorlog. Het 2de album (Ploegsteert) dat in 2011 uitkwam, ging al over de oorlog. De West-Vlaamse teksten zorgen nog voor een extra tikje charme. Ook bij zijn grootvader Leon Robesyn kon hij terecht voor inspiratie. Leuk was de eigen versie van Jacques Brels “Jaurés” en een onafgewerkte pianosonate van Frederic Kelly (een gesneuvelde componist) die ze zelf afwerkten. Het is een uniek band die het ene moment grappige soft Rock nummers brengt en de andere keer ontroerende stille nummers. Dit maakte hen de geloofwaardigste band van de avond.
Nu komt de laatste maar niet de minste, de naam waar iedereen voor kwam ‘Ozark Henri’ (Ozark Henry). Piet Goddaer bewees eerder met zijn nummer voor de sensibiliseringscampagne van vorig jaar dat hij niet te verlegen is om over zulke onderwerpen nummers te maken. Hij verlangde om aan dit project te werken, hij verhuisde van Kortrijk naar Oostduinkerke omdat hij water en zee altijd inspirerend vond. In zijn gezelschap had hij ook zijn nieuwe zangeres Laura Groeseneken (AKS) bij zich.
Tijdens het optreden stonden ze recht tegenover elkaar met elk een synthesizer voor zich. Zo leek het op een mini Kraftwerk bijeenkomst, vooral omdat het decor zo donker was met enkele rode details. Het optreden kwam wat traag op gang met simpele deuntjes en verhaallijnen. Naarmate het optreden vorderde, kwam er meer actie in de tent. Er werden bekendere nummers gespeeld en ze speelden een prachtige cover van David Bowies “Heroes” in een pianoversie. Op het einde kregen we nog 2 bisnummers, gevolgd door een luid applaus en een staande ovatie van een wild publiek.
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Een van de mindere elementen op een dagje pretpark zijn die wachtrijen. Je weet wel, van het ene been op het andere schuiven, iedereen rond je goed bekijken en misschien een mooi en waardevol gesprek met een onbekende aanknopen, hopen dat je niet naar toilet hoeft, zeker als je achter je kijkt hoe lang de file al is. Het is tegelijkertijd een goede oefening in geduld, zeker als je een bordje ziet staan "Vanaf hier 1 uur wachten", weet je ook direct hoe lang een uur potentieel kan duren en begin je je af te vragen of het de moeite loont om dit te doen voor een attractie die in een oogwenk voorbij is.
Zo'n bordje stond er zaterdagnacht niet op het jaarlijkse dancespektakel van het evenementenbureau Legendz/Dp Communications in Paleis 12 in Brussel. De zaal zat tot de nok gevuld, alles zag er supergeorganiseerd uit, het bargedeelte was zeer uitgebreid, en dat kon nog meer gezegd worden van de grote VIP-afdeling net voor het podium.
Voor de afsluiter David Guetta waren vanaf 20 u een rits dj's gepasseerd, en de Luikse dj Monsieur Magnetik had als laatste in rij de taak om het 18.000-koppige publiek mee te voeren op zijn flow tot de grote vogel aan zijn set begon. Helaas mislukte dit grandioos, want wat doe je met zo veel mensen die alleen voor David Guetta gekomen zijn, waarvan heel wat ook hadden vergeten te checken of het niet door hadden dat de top-dj niet om 20u zou optreden maar na middernacht, zeker als je de ouders in acht neemt die hun jonge kinderen hadden meegenomen om één van de grootste dj's ter wereld en een serieus genie in het maken van popdancehits te mogen aanschouwen.
Echt veel moeite deed Monsieur Magnetik in zijn setopbouw niet om het publiek een goede tijd te bezorgen. Na eerst nog wat verontwaardigd zijn armen in de lucht te gooien en uiteindelijk te acteren alsof hij er de brui aan gaf omwille van een compleet gebrek aan respons van het publiek (het enige moment dat er iets bewoog was toen hij de volledige “Bullit” van Watermat liet horen) had hij door dat hij zelf de wachtrij voor de grote attractie verpersoonlijkte en vertegenwoordigde, en dat werd nog versterkt door de videoschermen die alvast het nieuwe en zesde studioalbum ‘Listen’ van Guetta aanprezen.
Het wachten werd langer en langer, want de voor 1 uur geplande artiest was nog nergens te bespeuren. Maar toen de eerste rookmachines en schermen getest werden wist iedereen na een dikke drie kwartier dat het einde van de lange rij in zicht was en dat de rollercoaster zou beginnen.
Het eerste wat te horen was was een daverende, mysterieuze bas terwijl het podium donker bleef. Dit ging vlug over in een ‘Exorcist’ soundtrack aandoende tune en dan was daar opeens David Guetta, zo'n vijf meter hoog op een installatie op het podium, omringd door een hele batterij van wel zeer grote videoschermen. Met zijn ruige surferlook en zijn ongewassen haar 10 cm langer dan tijdens zijn passage vorig jaar op Legendz en gekleed in een motorjack en zwart t-shirt verontschuldigde hij zich ietwat schaapachtig "Quel rendez-vous heh ?" om dit dan direct te laten volgen door vette beats waarvan je het gevoel had dat deze een pak decibels luider klonken dan de vorige dj-set.
Die immense beats werden perfect ondersteund door de prachtige graphics op de schermen en tijdens de eerste minuten van zijn nieuwe single "Dangerous" waren direct een confettibom en vuurwerk de revue gepasseerd (misschien wordt er de volgende keer met videoschermen aan de zijkant of geursensaties gewerkt).
De combinatie eindeloze rij hits van Guetta en van andere artiesten en de overdonderende beelden en alle special effects zorgden voor een regelrecht 3D-spektakelgevoel waarbij je soms met je mond open naar toe stond te kijken. De set zat sterk en zwierig in mekaar zoals het het werk betaamt van een geroutineerde top-dj en oude rot in het vak die een trukendoos vol grote hits heeft en verdomd goed weet hoe hij een publiek kan ophitsen.
Met zijn 46 jaar is Guetta de peetvader van de dj's die de top van het jaarlijkse DJ Mag-lijstje aanvoeren en wordt hij als inspiratiebron genoemd door Hardwell en Avicii.
In 2011 nog de beste dj ter wereld, dit jaar op nummer 7, draait hij volop mee en is hij ook de enige dj die zoveel grote radiohits (hij voert overigens ook de nummer 1-positie als dance-artiest op Spotify aan), zonder of met andere artiesten gemaakt, op zijn conto kan schrijven.
In 2002 scoorde hij zijn eerste grote “Love don't let me go” en deze stak al vrij vroeg in de set, en zorgde direct voor één de weinige momenten dat de dj niet aan het lachen was en waarbij onwillekeurig kan gedacht worden aan het nieuws dat Guetta na 24 jaar huwelijk van zijn vrouw zal scheiden.
Voor de rest van het optreden had Guetta echter een brede glimlach op zijn gezicht, zwaaide hij gretig mee met het dan wel dolenthousiaste en springende publiek, werden de kreten ‘Everybody fucking jump’ of ‘Raise your hands’ heel vaak de menigte in geknald en speelde hij met de timing van de climaxen in de liedjes.
Sommige liedjes zoals “Bad” kwamen van begin tot einde aan bod, andere werden in een paar minuten tijd in meerdere stijlen gemixt, wat vooral bij “Lovers on the sun” zeer stijlvol gedaan was, anderen vertraagde hij tot het volledig stil was om dan met een bom van een beat weer de teugels aan te trekken. Ook “Seven Nation Army” van The White Stripes, “Fancy” van Iggy Azalea, “Summer” van Calvin Harris en begot “Smells like teen spirit” van Nirvana werden in de pot gegooid.
Een topmoment was de herwerking van de sixties-evergreen “Bang bang” van Nancy Sinatra in “Shot me down” met de stem van Skylar Grey en als je in You Tube de woorden “Shot me down” lyrics video ingeeft, dan zie je de magistrale stripvideo met een heel vette knipoog naar de kunst van Roy Lichtenstein. Deze video werd mooi verknipt op de mastodonten van schermen vertoond en bijna het enige wat je nog kon doen was staren terwijl het vakkundig gemixte liedje door de boxen vlamde en dacht je, dit is echt een leuke attractie, het was me het wachten waard !
Organisatie: Legendz/Dp Communications
Een volle ABBox noteren we voor het gehypte FKA Twigs die eerder al een voorrondje speelde in de Bota en deze zomer ook te zien was op Pukkelpop.
De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels, koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen.
Een donkere , dreigende ondertoon ervaren we in haar moeilijk in een hokje te duwen genre; dat hoeft ook niet , gezien verschillende stijlen versmelten in de minimalistisch complexe sound die verrassende , onverwachtse, avontuurlijke wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Zij beweegt lieflijk op het podium en kronkelt met sensuele pasjes in de avontuurlijke ritmiek. Eénmaal ze haar shirt afdoet , spreekt ze nog meer tot de verbeelding in haar bh.
De instrumentale opener zorgde meteen voor wat huivering , en al gauw werden we met nummers als “Lights on” en “Give up” in die aparte muzikale leefwereld ondergedompeld . Inderdaad, de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Beetje mysterieus en paranoïde in het begin , dat dan met “Water me” en ”Pendulum” toegankelijker groovy werd en dus ook wat aangenaam zalvend klonk.
Ze werd alvast sterk onthaald en was onder de indruk van de warme respons . Ze gleed door de nummers heen, met een extravert broeierige “Video girl” ,”Kicks” , “Papi pacifi” en een intens spannende “Two weeks” , dat haar doorbraak betekende . In een mum van tijd waren we eigenlijk door de set heen .
Een hobbelig muzikaal geluid hadden we in een goed uur waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fka-twigs-16-10-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound gekenmerkt van een eenvoudige beat&loop, een lichte swing&groove , repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano zweven over de nummers heen en passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive Attack, Everything but the girl en de Sugababes.
We horen heel wat variaties in het genre wat ons brengt van het aparte dreigende, filmische sfeertje van “Mirror”, naar de groove van “Klapp klapp”, “Paris”, tot de pop van “Pretty girls”, de r&b van de titelsong tot de lounge van o.m. “Underbart”, “Cat rider” en de afsluitende tracks , die eigenlijk het merendeel van de plaat op zich nemen.
Tja nog steeds zorgt Little Dragon voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
Ray Lamontagne , singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone , is intussen een prille veertiger en eigenlijk een laatbloeier in het genre; een zestal jaar terug brak hij definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak van pop, folk, (freefolk), soul, jazz, funk, americana/country en ‘60’s hippe psychedelica.
Hij verbrak intussen de twee- eenheid met producer/multi-instrumentalist Ethan Jones .
De trippy psychedelische pop krijgt op de nieuwe plaat, die door Dan Auerbach van de Black Keys werd geproduced, nog meer troeven . De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en ademen die 60s/70s rootsnostalgie van weleer.
Hij heeft met “Lavender” een pracht van opener klaar . De plaat klinkt uitermate boeiend en biedt broeierig materiaal . We genieten van die doorleefde sound van een “Pick up a gun”, “Ojai”, “Drive-in movies” en de meer directe stijl in “Julia” en de titelsong.
Ray Lamontagne heeft opnieuw een spannend werkstuk afgeleverd. Zijn muzikale ideetjes zijn mooi en sterk uitgewerkt in 10 intense songs !
Bij de Londense lady Lily Allen kun je terecht voor een reeks frisse, aanstekelijke en sfeervolle mengeling van dromerige en groovy popnummers, waarin ze verschillende stijlen verwerkt . Haar vederlichte , leuke , aangename synthpop heeft door de jaren al heel wat hitpotentieel .
Op de nieuwe derde ‘Sheezus’ vinden we natuurlijk een handvol popsongs als “L8 CMMR”, “The life for me” en “Hard to handle”, met fijne, intrigerende fijne deuntjes . Haar observatietalent, aanklacht tegen seksisme in de popindustrie en sociale kritiek zijn steevast vaste thema’s.
Muzikaal laveren we los , spontaan door de relaxte songs heen, die kunnen variëren , maar nu niet echt aan de vingers blijven plakken .
Goede plaat , maar al bij al gewoontjes …
Tien gure en korte lappen indie- en punkgeweld met een furieuze dame (Mish Way)aan het roer, het doet denken aan Perfect Pussy maar bij White Lung zit er toch wat meer lijn en wat minder oeverloos geweld in. Dit gaat snel en hard, doch de songs blijven overeind tussen het brute gitaargeraas.
‘Deep Fantasy’ is een opwindend ritje op de punk rollercoaster van amper 25 minuutjes, u zal direct nog een keer willen.
U kan dit kwieke viertal (drie wilde vampen en één mannelijke gitarist) uit Vancouver live gaan aanschouwen in De Kreun op 18/11, als je het tempo maar kan bijhouden.
Een klein jaartje na ‘Slave Vows’ heeft The Icarus Line nog een brandend vervolg gebreid aan dit verwoestende album. De grimmige lijn wordt verder doorgetrokken in deze EP met 5 hardvochtige, verzengende en zwaarmoedige songs. “Leeches and Seeds” is Nick Cave die zich in een Stooges furie stort, “Salem Slims” is ontspoorde Jon Spencer en de sinistere klomp onheil van 13 minuten “The Father/ The Priest” lijkt te zijn weggelopen uit het ijzingwekkende dubbelalbum ‘To Be Kind’ van Swans.
‘Avowed Slavery’ evenaart in alle opzichten het ongure niveau en de versmachtende sfeer van ‘Slave Vows’ en is dan ook een niet te missen addendum die het geheel nog een stuk indrukwekkender maakt. Totaalpakket aanschaffen, dus.
Het Ierse antwoord op Bon Iver… het is een vergelijking die James Vincent McMorrow waarschijnlijk tot het eind van zijn hopelijk nog lange muzikale carrière zal blijven achtervolgen. De sympathieke singer songwriter uit Dublin lijkt er zelf prima mee te kunnen leven en is ook niet direct van plan om het binnenkort over een andere muzikale boeg te gooien.
Waarom zou hij? Dankzij prachtalbums als ‘Early In The Morning’ en ‘Post Tropical’ en een uitstekende live reputatie heeft hij op relatief korte tijd een haast onwrikbare emotionele band gesmeed met zijn naar muzikale meerwaarde zoekende fans. Een prestatie die veel collega artiesten op de steeds volatieler wordende muziekmarkt erg benijden.
Ook in België breidt die trouwe schare fans zich gestaag maar zeker uit, getuige een tot in de nok gevuld Koninklijk Circus. Al zat er ook een pak volk uit de Britse eilanden tussen dat aan het concert een assertieve, bijna Atlantische vibe gaf.
Bijna anderhalf uur lang trakteerde James Vincent McMorrow op kippenvel voor iedereen. Dankzij de veelgelaagde arrangementen van 3 multi instrumentalisten die op topniveau musiceerden. Al was het uiteraard vooral tijdens de vele heuglijke momenten dat James zijn verpletterende falset strot helemaal opendraaide dat het publiek weerloos aan zijn voeten lag te spartelen.
“Red Dust”, “Follow You Down To The Red Oak Tree”, “Cavalier”,… stuk voor stuk waren het emotionele splinterbommetjes die met de grootste precisie gebombardeerd werden. De afwisseling met nummers zonder klassieke, meezingbare opbouw zoals “When I Leave” en “Post Tropical” bracht nog extra diepgang in de set. Juist door dit onconventionele bleven ze des te langer ongrijpbaar in de lucht rondzweven.
Met zo een repertoire was de cover van Steve Winwood’s megaklassieker “Higher Love” zelfs eerder een overbodig cadeautje om de fans te plezieren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rhob-cunningham-12-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-vincent-mcmorrow-12-10-2014/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
Maxïmo Park, genoemd naar het gelijknamige park in Cuba, heeft met hun nieuw album ‘Too Much Information’ een nieuwe weg ingeslagen. De gitaren maken plaats voor meer elektronisch geluid. Toen we Maxïmo Park vroeger nog vergeleken met Franz Ferdinand, klinken ze nu zoals Depeche Mode. Hun vijfde plaat was ook meteen een reden om een tour doorheen Europa te doen. Gent was de tweede halte van hun tour.
Voorprogramma His Clancyness tourt mee met de band en past perfect als opener voor Maxïmo Park. De aanstekelijke pop van deze Canadees-Italiaanse band warmt het publiek perfect op. Maar er ontbreekt iets om hun concert echt compleet te maken. Het lijkt alsof de band zich niet echt amuseert en alle nummers lijken op elkaar. Het is maar bij de laatste nummers dat de sfeer er opnieuw inkomt en er weer wat amusanter gespeeld wordt.
Het grootste deel van het publiek kwam duidelijk voor Maxïmo Park. De kleine Balzaal in de Vooruit was aangenaam gevuld. Dit gaf het concert extra charme , een klein publiek voor een grote band. De band startte met een rustig nummer waarna ze er meteen invlogen in de volgende nummers. Zanger Paul Smith had zich voor de gelegenheid volledig in het kostuum gestoken. Het derde nummer op de set “My Velocity” bracht de sfeer er meteen in. Er werden veel nieuwe nummers gespeeld waardoor het concert een aangename eigenheid kreeg. Energieke en rustige nummers wisselden zich constant af.
In de zaal was het tussen de nummers door zeer stil, iets wat zeer uitzonderlijk is bij concerten tegenwoordig. De stille zaal zorgde soms voor kippenvel, want zo kon de muziek nog beter tot jou komen. Paul Smith kon dit wel appreciëren en praatte af en toe eens met het publiek. Zelf had hij last van een verkoudheid waardoor zijn stem soms wat te stil was. Dit was jammer want als hij volledig bij stem was geweest zou het concert net iets beter zijn. Normaal was het de bedoeling om in stijl te eindigen met “Books From Boxes” en “Apply Some Pressure”. Dit was buiten een fan gerekend die luid het nummer “By The Monument” aanvroeg. Paul Smith dacht er even over en na “Books From Boxes” volgde “By The Monument”, een zeer zeldzaam nummer live. Dit was ook eigen aan het concert, de band probeerde veel nummers uit die ze zelden live spelen. Een leuke extra voor de fans. De bis-ronde eindigde met “Girls Who Play Guitar”. Waarna de toeschouwers de zaal voldaan verlieten.
Maxïmo Park is niet meer de grote band die het enkele jaren geleden was. Maar ook in de Balzaal klinkt de band nog altijd vernieuwend, opgewekt en sympathiek. Het stille publiek was daar deels verantwoordelijk voor. Zij hebben van dit concert een unieke beleving gemaakt.
Organisatie: Democrazy, Gent
OFF! - Cerebral Ballzy
Ancienne Belgique (Club)
“We bestaan 35 jaar, laten we nog eens twee bands vragen die het kot komen afbreken”, zoiets moeten ze bij de Ancienne Belgique in gedachten gehad hebben toen ze hun collega’s van de Nijdrop in Opwijk vroegen samen een hardcoreshow op poten te zetten in de AB Club. Het werden met OFF! en Cerebral Ballzy twee hedendaagse Amerikaanse hardcorebandjes. Alhoewel de diminutiefvorm hier ongepast is, de zanger van OFF! heet Keith Morris en was de eerste in een rij van 5 vocalisten bij wat wellicht de meest invloedrijke hardcorepunkband uit de muziekgeschiedenis is: Black Flag. Cerebral Ballzy brachten dit jaar dan weer een plaat uit op Cult Records, het label van niemand minder dan Julian Casablancas van The Strokes. Veelbelovend, dat zeker.
‘Jaded&Faded’, die nieuwe van Cerebral Ballzy bewees vooral dat ze meer kunnen dan anderhalve minuut scheuren. Want dat is wat ze deden op hun debuut, met songs over de dingen des levens: drank, drugs , pizza, vrouwen, skaten en kotsen. Nee, nieuwe nummers als “City’s Girl”, “Fake ID” en “Better in Leather” toonden aan dat ze behalve een bende zotten ook echt een bende getalenteerde zotten zijn.
Helaas hebben ze een wat wankele live reputatie. Zanger Honor Titus is steevast te stoned om het merendeel van zijn teksten te herinneren en zevert aan honderd per uur tussen de nummers door.
Op deze zaterdagavond in de uitverkochte AB Club was dat ook niet anders. Een drankspel-idee: drink je pint leeg telkens Honor “New York City”, “Punk Rock”, “Brussels” of “Skateboarding” zegt, je zal rap dubbel zien. Maar toch, het zeveren tussen de songs buiten beschouwing gelaten was dit een verbazend strakke show naar Ballzy normen.
Een mooie mix tussen oud en nieuw materiaal waarvan vooral “On The Run”, “Sk8 All Day”, “Cutting Class” “City’s Girl” en “Be Your Toy” als hoogtepunten golden. Dat het not everyone’s cup of tea was merkte je wel in de zaal. Het waren opvallend eerder de jonge fans die genoten van Cerebral Ballzy als voorprogramma. En de waarheid, die komt uit een kindermond.
OFF! begint stilaan een vaste waarde te worden in het hardcoremilieu, zeker nu met “Wasted Years”, hun derde plaat in 4 jaar tijd. En de band gaf het publiek waar het publiek voor gekomen was. Niet te veel blabla, gewoon iets langer dan een halfuur rake klappen uitdelen. Zanger en levende legende Keith Morris zag er met z’n dreads, rode vans en gescheurde t-shirt misschien wat vreemd uit, hij deed je al rap denken aan de doorsnee persoon die je in Brussel om een sigaret komt vragen, in acht genomen dat hij de opa kon zijn van zowat de helft van de zaal leek hij wel onvermoeibaar. Waardig oud worden heet zoiets.
Met “Void You Out” en “Black Thoughts” gooiden ze al direct 2 bommetjes in het begin. En zo volgden er nog 22(!). Het verveelde geen seconde, ondanks dat zo goed als elk nummer toch volgens ongeveer hetzelfde stramien is opgebouwd. Wat het wel moeilijk maakt hoogtepunten eruit te halen. Iets ‘bekendere’ nummers als “I Don’t Belong”, “Jeffrey Lee Pierce” (opgedragen aan de legendarische zanger van The Gun Club), “Legion Of Evil” en “Wiped Out” werden het best onthaald.
Voorts was het ook ongelooflijk hoe gitarist Dimitri Coats stond rond te springen als een halvegare en toch geen enkele noot miste. Wat eigenlijk ook voor de hele band gold: we betrapten ze op geen enkel foutje, ondanks dat Keith aangaf dat ze onder invloed waren van ‘funky European shit’.
Vooraan werd er, door mensen van elke leeftijdscategorie deze keer, gestagedived, gepogood en bier gemorst. Alle elementen voor een geslaagde hardcoreshow dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/off-11-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cerebral-balzy-11-10-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk + Ancienne Belgique, Brussel
OFF! - Cerebral Ballzy
Ancienne Belgique (Club)
“We bestaan 35 jaar, laten we nog eens twee bands vragen die het kot komen afbreken”, zoiets moeten ze bij de Ancienne Belgique in gedachten gehad hebben toen ze hun collega’s van de Nijdrop in Opwijk vroegen samen een hardcoreshow op poten te zetten in de AB Club. Het werden met OFF! en Cerebral Ballzy twee hedendaagse Amerikaanse hardcorebandjes. Alhoewel de diminutiefvorm hier ongepast is, de zanger van OFF! heet Keith Morris en was de eerste in een rij van 5 vocalisten bij wat wellicht de meest invloedrijke hardcorepunkband uit de muziekgeschiedenis is: Black Flag. Cerebral Ballzy brachten dit jaar dan weer een plaat uit op Cult Records, het label van niemand minder dan Julian Casablancas van The Strokes. Veelbelovend, dat zeker.
‘Jaded&Faded’, die nieuwe van Cerebral Ballzy bewees vooral dat ze meer kunnen dan anderhalve minuut scheuren. Want dat is wat ze deden op hun debuut, met songs over de dingen des levens: drank, drugs , pizza, vrouwen, skaten en kotsen. Nee, nieuwe nummers als “City’s Girl”, “Fake ID” en “Better in Leather” toonden aan dat ze behalve een bende zotten ook echt een bende getalenteerde zotten zijn.
Helaas hebben ze een wat wankele live reputatie. Zanger Honor Titus is steevast te stoned om het merendeel van zijn teksten te herinneren en zevert aan honderd per uur tussen de nummers door.
Op deze zaterdagavond in de uitverkochte AB Club was dat ook niet anders. Een drankspel-idee: drink je pint leeg telkens Honor “New York City”, “Punk Rock”, “Brussels” of “Skateboarding” zegt, je zal rap dubbel zien. Maar toch, het zeveren tussen de songs buiten beschouwing gelaten was dit een verbazend strakke show naar Ballzy normen.
Een mooie mix tussen oud en nieuw materiaal waarvan vooral “On The Run”, “Sk8 All Day”, “Cutting Class” “City’s Girl” en “Be Your Toy” als hoogtepunten golden. Dat het not everyone’s cup of tea was merkte je wel in de zaal. Het waren opvallend eerder de jonge fans die genoten van Cerebral Ballzy als voorprogramma. En de waarheid, die komt uit een kindermond.
OFF! begint stilaan een vaste waarde te worden in het hardcoremilieu, zeker nu met “Wasted Years”, hun derde plaat in 4 jaar tijd. En de band gaf het publiek waar het publiek voor gekomen was. Niet te veel blabla, gewoon iets langer dan een halfuur rake klappen uitdelen. Zanger en levende legende Keith Morris zag er met z’n dreads, rode vans en gescheurde t-shirt misschien wat vreemd uit, hij deed je al rap denken aan de doorsnee persoon die je in Brussel om een sigaret komt vragen, in acht genomen dat hij de opa kon zijn van zowat de helft van de zaal leek hij wel onvermoeibaar. Waardig oud worden heet zoiets.
Met “Void You Out” en “Black Thoughts” gooiden ze al direct 2 bommetjes in het begin. En zo volgden er nog 22(!). Het verveelde geen seconde, ondanks dat zo goed als elk nummer toch volgens ongeveer hetzelfde stramien is opgebouwd. Wat het wel moeilijk maakt hoogtepunten eruit te halen. Iets ‘bekendere’ nummers als “I Don’t Belong”, “Jeffrey Lee Pierce” (opgedragen aan de legendarische zanger van The Gun Club), “Legion Of Evil” en “Wiped Out” werden het best onthaald.
Voorts was het ook ongelooflijk hoe gitarist Dimitri Coats stond rond te springen als een halvegare en toch geen enkele noot miste. Wat eigenlijk ook voor de hele band gold: we betrapten ze op geen enkel foutje, ondanks dat Keith aangaf dat ze onder invloed waren van ‘funky European shit’.
Vooraan werd er, door mensen van elke leeftijdscategorie deze keer, gestagedived, gepogood en bier gemorst. Alle elementen voor een geslaagde hardcoreshow dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/off-11-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cerebral-balzy-11-10-2014/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk + Ancienne Belgique, Brussel
Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance . Kortom , een opwindend, ontvlambaar, zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .
Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel. Dit hoorden we vooral midden het optreden ; het duo klonk minder heftig, explosief, en speelde beheerst toegankelijker werk, dat live duidelijk extravert was .
Het duo overdonderde een klein uur lang in een volgepakt Rotonde , vooral bij aanvang en naar het eind van de set. In de juiste mood kwam je dus meteen met snedige , scheurende , schurende , gedreven uptempo songs als “Turn it out”, “Right on Frankenstein” , “Virgins”, “Cheap talk” en “YAWIAM”. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes , de opzwepende drums en de geile, grauwe , schreeuwerige zangpartijen .
Ze stonden recht tegenover elkaar , Jesse de benen wijd gespreid op de bas tokkelend, en Sebastien die de parelende zweetdruppels letterlijk van zich afmepte. Een blik naar elkaar was al genoeg om de boel op te zwepen .
De spaarzame belichting en stroboscoop maakten het completer . Wat een bedrevenheid ! De eerste rijen gingen stevig tekeer op deze songs, er was aangenaam heen –en weer getrek en een dive maakte het nog plezieriger.
Na een handvol lekker groovy poppy rockers , werd het tempo terug aangescherpt en trakteerden ze op trashy songs als “Gov’t trash” en “Always on” . Tussenin schuwden ze een elektronicariedel en voicesample niet om even op adem te komen …
Ze lieten ons na een 50 tal minuten verweesd achter; in de bis werd de openingssong op verzoek nog eens gespeeld , gezien de micro bij aanvang van het concert het begaf . Oudjes “Cold war” en “Romantic rites” fristen ze op , wat nog maar eens die elegante , ongedwongen energie & dynamiek van het duo onderstreepte …
Ook de support Greys uit Toronto moest niet onderdoen . We waren snel overtuigd van hun explosieve , stevige rock’n’ roll in de voetsporen van een Fugazi en met een knipoog naar Nirvana . Ze speelden een gretig concertje. Een aanhoudende spanning creëerden ze met noisy tunes. We waren meteen verkocht! Fijne ontdekking dus.
Organisatie: Botanique, Brussel
Met Tycho werd een grote naam uit de stal van Ghostly International geboekt. Tycho aka Scott Hanson werd bekend dankzij zijn foto en designblog ISO50. Deze roots draagt de Amerikaan nog steeds met zich mee want het artwork is telkens een pareltje. Zelf maakt hij Ambient muziek die het best te vergelijken valt met Boards Of Canada.
Voor de gelegenheid mocht label-genoot Christopher Willits de avond openen. Om meteen in de stemming te komen startte Willits met enkele zee geluiden samengebracht in het nummer “Clear”. Om het plaatje compleet te maken werden deze vergezeld met natuurbeelden. De visuele effecten zorgden ervoor dat de muziek echt tot zijn recht kwam. Willits speelde merkbaar met zeer veel passie waardoor het publiek met ontroering meegenoot.
Na een halfuur gespeeld te hebben was het de beurt aan Dream Koala. Yndi Ferreira is een Franse Braziliaan die opereert vanuit Berlijn. Door deze internationale roots krijgt zijn muziek een specifieke stijl. Yndi heeft een geweldige stem die hij dan ook nuttig gebruikt. Zo blijkt ook in “Earth” het hoogtepunt van de set. Dream Koala maakte gebruik van het donker, wat jammer is want zijn gezicht is gedurende het volledige concert niet te zien. Veel van zijn geluidjes waren vooraf ingesteld waardoor hij zich volledig op zijn zang en gitaar kon focussen. De toeschouwers konden het wel appreciëren maar het is duidelijk dat slechts één iemand hier de plak zwaait.
Scott Hanson had een volledige band met zich meegebracht. Vanaf het begin werd duidelijk dat dit een meerwaarde was. Voor de opkomst van de band speelde er een visuele intro af. Hierna deed de band zijn intreden en opende het met een prachtige versie van “Apogee”. Het publiek was meteen mee en iedereen zette het op een dansen. De muziek van Tycho gecombineerd met nog wat extra gitaren, het bleek een gouden combinatie. Doordat alles live werd gespeeld , was er ruimte voor wat gewaagder gitaarspel. Sommige nummers werden zelfs zonder keyboard gespeeld. Deze nummer brachten rust in het concert waarna er weer gedanst werd.
De geprojecteerde beelden maakten van alles een perfect geheel. Eén constante bleek zich voor te doen in de beelden: De Zon. De zon kreeg een centrale rol weggelegd in het concert. Het voelde aan alsof de zomer was teruggekeerd en we genoten van een zwoele zonsondergang. Deze zwoele zomer begon nu ook in de zaal voelbaar te worden. “PBS” deed het publiek nog meer dansen en de zaal begon zich met een aangename zweetgeur te vullen.
De set eindigde met drie nummers van het recente album ‘Awake’ voordat de band even verdween werd “Montana” gespeeld.
Het viel op dat de recentere nummers het meest werden geapprecieerd door het publiek. Als er nog enige energie over bleek werd die nu allemaal gebruikt om te dansen. Toen Scott terugkwam speelde hij even een remix van “Awake” tot de band terug op het podium verscheen. Hierna werd de originele versie van “Awake” ingezet. Deze originele intro deden de toeschouwers alleen maar meer dansen. Eindigen deed Tycho met “Spectre” waarna de band uitvoerig bedankte voor het enthousiasme.
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
De blijde intrede in de Botanique van Sean Nicholas Savage, zullen we niet vlug vergeten.
Zijn uitgemergelde, bleke lichaam in de gekste bochten wringend, mikten de kreunende, smachtende lyrics van dit excentrieke buitenbeentje uit de Canadese underground popcultuur recht naar het hart van het verbaasde publiek. Bij weinigen miste hij doel. Voor een stuk door zijn nogal ongewone uiterlijk. De combinatie van een gehavend gebit en een onvolgroeide dons snor weekte oprechte compassie los met de jongeman. Maar vooral omdat de songs uit het dit jaar verschenen ‘Bermuda Waterfall’ poëtische pareltjes waren waarmee hij een ganse set lang kwistig bleef rondstrooien.
Slim gezien van de elektronische percussionist en de toetsenist om zich discreet achter de gewelfpilaren van de Witloof Bar te verschansen. Op die manier kon Sean Nicholas Savage alle aandacht naar zich toe zuigen en van het optreden een belevenis voor zichzelf én het publiek maken. De zoete eighties soulpop op “Naturally”, “She Looks Like You” en “The Rat” knipoogde in de beste camp traditie naar Boy George. “Darkness” bleek het enige droevige intermezzo dat trouwens allesbehalve zou misstaan in het repertoire van landgenoot Leonard Cohen.
In tegenstelling tot hippe hedendaagse R&B acts als How To Dress Well kleedt Sean Nicholas Savage zijn nummers liever uit tot de essentie. Het was juist het achterlaten van vernuftige, weelderige arrangementen dat dit optreden een vrijwel tijdloos karakter gaf.
Organisatie: Botanique, Brussel
Na twee minder succesvolle platen uit te brengen besloot drummer Nick Hodgson er de brui aan te geven. Hierdoor vonden Kaiser Chiefs hun tweede adem wat resulteerde in het recente ‘Education, Education, Education & War’. Zanger Ricky Wilson besloot om dit album op een uitzonderlijke wijze te promoten. Hij ging namelijk in de jury van het immens populaire ‘The Voice’ zitten. Hierdoor kreeg de band weer de media-aandacht die het verdient. Het conceptalbum over oorlog had geen probleem om een eerste plaats in de Britse hitlijsten te veroveren. Nu het Belgische publiek nog overtuigen.
De zaal was aangenaam volgelopen, hoewel er zeker nog plaats genoeg was voor een band als de Kaiser Chiefs. Om het concept oorlog compleet te maken kwam de band op met “War” van Edwin Starr. De band opende meteen met het eerste nummer van hun laatste album “Factory Gates”. De sfeer was gezet en wat volgde was “Everyday I Love You Less And Less” en “Everything is Average Nowadays”. Het publiek werd vanaf het begin opgehitst waardoor de opgetogenheid van Ricky zich weerspiegelde in het publiek. Door te beginnen met enkele hits waren de toeschouwers meteen mee en werden ook de nieuwe nummers met enthousiasme onthaald.
Bij “Never Miss A Beat” stonden de gitaren iets te stil waardoor het refrein niet echt goed overkwam. Gelukkig ving het publiek dit op door zelf luid mee te zingen waardoor niemand dit echt merkte. De fantastische lichtshow die de Kaiser Chiefs hadden meegebracht n zorgde voor een extra leuk effect. Hoewel het soms beter was om eens niet naar het podium te kijken.
Ricky Wilson stond veel te praten en te lachen met zijn bandleden waaruit af te leiden viel dat ze zich echt amuseerden. “Na Na Na Na Naa” werd goed ingeleid door het publiek eerst verschillende klanken te laten nazeggen om uiteindelijk te eindigen met ‘Na Na Na Na Naa’. Er volgde een korte rustpauze voor het publiek met “My Life” en “Coming Home”.
Daarna volgde snel de apotheose met “Ruby”. Nog steeds de publiekslieveling, de zaal ontplofte. Maar er was een bepaalde charme uit het nummer verdwenen, zonder de achtergrondzang van ex-drummer Nick Hodgson klonk het niet zoals het hoorde. Maar het moet gezegd zijn, de nieuwe drummer deed uitstekend zijn werk. Maar hij was wel iets meer verlegen dan de rest van de band. Hierna kwam “I Predict A Riot” en Ricky had het idee om een klein jongentje de dag van zijn leven te bezorgen. Hij kwam bij het kind staan en liet hem meezingen. Dit was een mooi moment in de set. “The Angry Mob” sloot de set af waar ook de achtergrondzang van Nick ontbrak.
Toen ze terugkwamen met “Misery Company” was dit eigenlijk overbodig, dit nummer paste niet in hun set. Gelukkig volgde met “Oh My God” toch nog eens een laatste uitbarsting van het publiek waarna Ricky zich in het publiek begaf om zo zijn set af te sluiten.
Kaiser Chiefs zijn helemaal terug van weggeweest, een nieuw gezicht, een nieuwe adem maar nog steeds dezelfde enthousiaste bende.
Organisatie: Live Nation
Uit Gent komt het zeer verrassende en innovatieve viertal van Nordmann. De band zag pas twee jaar geleden het levenslicht en scoorde ondertussen in verschillende muziekwedstrijden buitengewoon sterk.
Vooral opvallend was de tweede plaats die Nordmann behaalde in Humo’s Rock Rally 2014. Geen sinecure voor een formatie die staat voor een creatieve mix van avant garde jazz, postrock en experiment.
In afwachting van een eerste full album dat er in 2015 aankomt, kunnen geïnteresseerde muziekkenners alvast dit minischijfje ontdekken. De drie songs laten het beste vermoeden. Zo zijn “The Pedestrian” en “Dehli Belly” uitgekiende composities waarbij het viertal dreigende solo’s en stevige gitaarrifs vakkundig afwisselt met filmische soundscapes en spooky jazzlijntjes. Afsluiter “Rups” is dan weer opvallend radiovriendelijk en toont de invloed van Mark Sandman en diens Morphine.
Een puik plaatje dat smaakt naar meer!
De herfst is dan wel volop in het land, een heerlijke, okselfrisse zomerplaat wordt ons geserveerd door de Zweden van The Sigourney Weavers. Het betreft een vijftal dat met ‘Send In the Clowns’ al een eerste full album uitbracht en daarmee flink scoorde in het thuisland. Sinds 2012 werkt de band samen met Anger Management, het boekingskantoor van Frederik Larzon en Mathias Farm (beiden actief in Millencollin) en begint men ook in de buurlanden te scoren.
Met tweede plaat ‘Blockbuster’ hebben de Skandinaviërs goud in hn handen om de veroveringstocht verder te zetten. Wat The Sigourney Weavers meesterlijk doen, is verschillende stijlen door de mangel halen en daarmee uitmuntende rocksongs componeren. De sound van de Zweden bestaat uit zowel powerpop, indiepunk, ska, emo als Britpop. Wie aanknopingspunten wil, vindt die ondermeer bij The Manic Street Preachers, Killers, The Gaslight Anthem, Jimmy Eat World en Arcade Fire.
Van songs als de single “Passenger”, het snelle “I’m on a Mission”, meezinger “Revolver” en het emot ionele “In The City” druipt de klasse afen het is wachten tot The Sigourney Weavers ook bij ons bekend zijn.
Wij durven best wat centen verwedden dat we de heren in 2015 op de betere Belgische festivals op een podium aantreffen!
Anton Walgrave is één van onze talentvolle sing/songwriters . Na zes soloplaten is hij nu met z’n gezin op wereldreis vertrokken , maar laat ons nu niet meteen in de steek . Nee , van die afgelopen jaren heeft hij een live cd uit met materiaal dat puur , eerlijk, oprecht , naakt en breekbaar klinkt.
Het is een overzicht van z’n 14 jarig repertoire, die hij solo en beperkt in de periode januari – mei in de (warme) huiskamers van vrienden speelde . Het zijn emotievolle luistersongs , intiem en spaarzaam begeleid , met een reeks covers (o.m. “Power of love”, “Who’s gonna ride your wild horses”) en Nederlandstalige songs , onder z’n heerlijk innemende , pakkende vocals . De onversterkte songs (16 wel in totaal) klinken elegant , eenvoudig , mooi . Koester de plaat dichtbij je hart …
Toch altijd wel iets bijzonders , die muziek van Timber Timbre rond de Canadese sing/songwriter Taylor Kirk. Zijn songs ademen onmiskenbaar een soundtrack gevoel voor spooky trips . Een bezwerende trip van popnoir waarin blues , country en folk is verweven . Hij zet steevast een reeks onheilspellende , broeierige songs neer , soms de huivering nabij, door dat donkere gitaarspel , -getokkel , een stuwend basspel , keys , een verdwaalde sax en zijn sinistere (praat) zang.
Een soort ‘murder’ ballads , die af en toe losser klinken en dus wat meer licht verdragen als de gelaagde, opbouwende “Curtains!”en “The new tomorrow” , gekenmerkt van een lichte groove. “Beat the drums slowly” en de titelsong zetten de toon van de duistere plaat . De zwaarmoedigheid druipt van een “Bring me simple men” en “This low commotion” . Tweemaal horen we een instrumentaaltje, dat het filmische karakter onderstreept; met “Run for me” hebben we een innemende classic die opbouwt en bepaald wordt door een door merg en been gaande vrouwelijke achtergrondzang en dan zelfs een hemels tintje krijgt.
Timber Timbre weet nog steeds op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren!
De muziek van Twin Forks , rond de Amerikaan Chris Carrabba, ligt in het verlengde van The Lumineers, Monsters and Men en Mumford & Sons . We hebben dus te maken met frisse, aanstekelijke, lekker in het gehoor liggende folkpop. Vooral het eerste deel met o.m. “Can’t be broken”, “Cross my mind” en “Back to you” brengt je in een optimale opgewekte stemming door het gitaargetokkel , de mandoline en de aangename lichte zwierige ritmiek .
Dan wordt het tempo naar omlaag gebracht en krijgen we lichtvoetiger, dromerig , sfeervoller, ingenomener werk . Op zich niks mis aan die kalme stukjes , maar spijtig genoeg klinkt het ook wat minder spannend , waardoor het leuke , sprankelende kantje van de band wat afgeschaafd blijkt . Het maakt van L.P. geen meesterlijk debuut , het is eerder een gewoon plaatje in het rijtje van de folkpop …
Met ‘Heal’ heeft Timothy Showalter, alias Strand Of Oaks, al één van de betere platen van dit jaar uitgebracht, een album waarop losjes overgeschakeld wordt van eighties pop naar felle rock.
Een tiental dagen geleden stond hij al in de Trix, nu kwam hij langs in de 4AD en was hij vol lof over dit sympathieke clubzaaltje.
Een enthousiaste, gedreven en bijzonder dankbare Showalter gaf meteen het beste van zichzelf en dropte al een eerste hoogtepunt heel vroeg in de set met een bevlogen “Heal”, een schitterende song die op plaat flink in de synthesizers is gemarineerd, maar die er op het podium als een bijzonder felle rocksong (met uitmuntende gitaarsolo) uitkwam. In “Goshen ’97” ging Strand Of Oaks vlotjes op dat elan verder, de gitaarpartij van J. Mascis van op het album mistten we niet, Showalter wist daar vakkundig raad mee. We hadden algauw door dat we hier niet alleen met een talentrijk songschrijver maar ook met een voortreffelijke gitarist te maken hadden.
Het volgende en absolute hoogtepunt was “JM” , een briljante song met al even sublieme gitaren. Bij momenten kwam “JM” wel heel dicht in de buurt van Neil Young’s “Cortez The Killer”, maar dit zagen we als een onvoorwaardelijk pluspunt, als wij ergens Crazy Horse menen in te herkennen gaan onze oren immers altijd flapperen.
Na zoveel fraaie krachtpatserij stuurde Showalter zijn band even achter de coulissen om ons in vervoering te brengen met een trio songs waarin hij zich van zijn meest intieme kant liet bewonderen. Het was niet minder dan prachtig, “Woke up To The Light” bezorgde ons trouwens een pak meer kippenvel dan de albumversie, minder stroop, meer gevoel.
De knappe songs van Strand Of Oaks deden ons wel eens denken in de richting van Bob Dylan en Tom Petty, bijgevolg dus ook aan Showalter’s al even bevlogen generatiegenoten van the War On Drugs (een uiterst knap “Shut In” kon gemakkelijk door Adam Granduciel zijn geschreven).
En tot slot nog dit, wij hebben het nooit gehad voor de opgezwollen pathos van Bruce Springsteen, maar wat Showalter helemaal in zijn eentje op het einde deed met The Boss zijn “Used Cars” was van een adembenemende schoonheid. “Used Cars” staat trouwens op ‘Nebraska’, niet toevallig de meest naakte plaat van Springsteen.
Op voorhand had het duo Scrappy Tapes de zaal op een alleraardigste manier opgewarmd met hun ranzige bluesrock in de trend van .. tja hoe kan het ook anders, The White Stripes, The Black Keys en de minder bekende maar even wonderlijke Soledad Brothers. Hoewel de invloeden niet weg te denken waren, overtuigde dit duo met een eigen smoel dankzij een set verbluffende songs en een resem verdomd fraaie en vunzige gitaaruithalen. Hun kersverse album heet ‘Pickin’ Marmelade’ en u mag het wat ons betreft blind kopen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scrappy-tapes-07-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/strand-of-oaks-07-10-2014/
Organisatie: 4AD, Diksluide
Een band oprichten volgens het nobele DIY principe en die vervolgens 10 jaar lang op de rails houden zonder noemenswaardig verlies aan artistieke credibiliteit, het vergt een stronteigenwijze frontman met visie om zoiets voor elkaar te krijgen. Het Amerikaanse indie gezelschap Clap Your Hands Say Yeah (CYHSY) heeft in de persoon van Alec Ounsworth een dergelijk iemand in huis.
Van de oorspronkelijke bezetting die in 2004 de heerlijk rammelende debuutschijf inblikte krijgt Ounsworth tegenwoordig enkel nog het gezelschap van drummer Sean Greenhalgh, met wiens hulp hij eerder dit jaar het vierde CYHSY album ‘Only Run’ opnam. Nu Ounsworth het muzikale rijk bijna voor zich alleen heeft , zag de tengere Amerikaan zijn kans schoon om een drastische koerswijziging door te voeren. Averechtse gitaren en een speelse ritmesectie die het veld ruimen voor desolate synths en steriele drumcomputers, het klinkt als het soort muzikale makeover waar Radiohead anno ‘Kid A’ met verve is mee weggekomen.
Na hun doortocht in een overigens matig gevulde Orangerie van de Botanique maken we ons sterk dat ook CYHSY v2.0 op ‘Only Run’ een doorstart eerder dan een valse start heeft gemaakt.
Met het op een stuiterende Warp beat drijvende “Blameless” koos het vier man sterke CYHSY voor een intimistische opener, en ja, wie de oren van meet af aan gespitst hield , kon moeiteloos echo’s van Thom Yorke in Ounsworth’s overslaande stem ontwaren. In zijn thuisstad kan de tengere Amerikaan met het ziekenfondsbrilletje probleemloos doorgaan voor een gelouwerde straathoekwerker die dagelijks met andermans illusie op een beter leven wordt geconfronteerd. Een volksmenner pur sang zal de eerder introverte Ounsworth dus wel nooit worden, maar toch slaagde hij erin om de meeste kreten uit het publiek met een kwinkslag op te vangen.
Het geduld van de fans van het eerste uur, waarvan sommigen de nieuwe muzikale koers misschien maar niks vinden, werd niet lang op de proef gesteld. Met een strak “In This Home On Ice”, het op psychedelische Britpop leest geschoeide “Gimme Some Salt” en het indiecountry anthem “The Skin Of My Yellow Country Teeth” bewees CYHSY dat de meeste songs vanop hun fenomenale debuut een decennium na datum nog geen last ondervinden van enige muzikale aderverkalking.
Het viertal duwde het gaspedaal het verst in het rood tijdens “Satan Said Dance”, een brok wulpse punkfunk die LCD Soundsystem en The Rapture zich destijds ongewild lieten afsnoepen door Ounsworth & co.
Dat CYHSY hier als een goed geoliede machine voor de dag kwam was mede de verdienste van een efficiënt meppende Greenhalgh die het kleinste drumstel uit indieland had opgesteld, de extra gitarist/toetsenist die zijn keyboards van wel heel erg dicht ging besnuffelen, en de goedlachse bassist die zichtbaar genoot van de publieksrespons.
Net als Radiohead lijkt ook CYHSY er moeiteloos in te slagen om live te laveren tussen klassieke indierock en kille electronica zonder dat het geheel al te geforceerd overkomt.
In totaal hadden zes nummers uit het toch wat wisselvallig ontvangen ‘Only Run’ post gevat op de setlist. Dat “Coming Down” onze persoonlijke favoriet van die plaat is moet te wijten zijn aan die heerlijk brutale monsterrif die in Brussel iets weg had van de protopunk van The Stooges. Dat de spoken word bijdrage van The National’s Matt Berninger op dat nummer voor de gelegenheid werd vervangen door een inderhaast samengeraapt gitaarmotiefje was het soort schoonheidsfoutje dat ook zielsgenoten Talking Heads zich in hun begindagen konden permitteren.
Een ander hoogtepunt diende zich aan toen Ounsworth zijn drie makkers eventjes wandelen stuurde en op zijn typische onhandige manier indruk maakte met een uitgeklede versie van “Misspent Youth”.
Na het aan The Feelies schatplichtige “Upon This Tidal Wave Of Young Blood” deelde CYHSY nog twee bissen uit die de breedte van hun muzikale spectrum perfect overspanden. Op de vooruitgesnelde single “As Always” gingen atmosferische New Order synths een huwelijk aan met de springerige postpunkgitaren van Bloc Party. Nee, we kunnen niet wachten tot daar kinderen van komen. Ons lichtgrijzend indiehaar ging vervolgens helemaal rechtop staan toen CYHSY finaal alle remmen losgooide met een smerige garagerockversie van het oudje “Heavy Metal”.
In welke muzikale gedaante CYHSY volgende keer verschijnt weet ook Ounsworth misschien nog niet. Eén ding staat wel al vast. Zolang de man dit soort weerbarstige indiepop blijft fabriceren die instant naar de keel grijpt volgen wij graag zijn devies: Clap Your Hands Say Yeah!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het is ondertussen al een grote zes maanden geleden dat London Grammar laatst in België passeerde buiten het festival seizoen. Het toenmalig concert, in de Orangerie zaal in de Botanique, werd jammer genoeg ingekort wegens ziekte van zangeres Hannah Reid en het was duidelijk op dinsdagavond dat heel wat mensen een nieuwe kans wilden. Nog eerder waren zijn één van de ontdekkingen in de Botanique, toen ze optraden in de Witloof Bar . Zo zie je maar hoe snel het kan gaan op een jaar tijd …
Niet te verwonderen natuurlijk, als je bedenkt wat London Grammar de laatste tijd van singles heeft uitgebracht. “Wasting My Young Years”, “Strong”, “Nightcall”, “Help Me Lose My Mind”, we kunnen er nog opnoemen. Vorst Nationaal was volledig uitverkocht, de grote zaal welteverstaan, met een capaciteit van meer dan 8000 toeschouwers. Dit bleek uiteindelijk meer een vloek dan een zegen, maar kom, laten we alles van de positieve kant bekijken.
Als voorproefje kregen we de Liverpoolse band All We Are voorgeschoteld. Ze werden eerder al beschreven als ‘Bee Gees on diazepam’ en dat is geen slechte vergelijking. Hun muziek is niet echt psychedelisch te noemen, maar neemt toch zeker stappen in die richting. Rustige maar erg mooie melodieën met af en toe duidelijke trippy invloeden. Al bij al waren ze een goede introductie en de perfecte muziek om het publiek in de stemming te brengen. De aanwezigen (al heel wat overigens, Vorst zat bij het aanvangen van de opening act al ¾ vol) leken in elk geval gecharmeerd.
Het duurde niet lang of we mochten Hannah Reid, Dan Rothman and Dominic 'Dot' Major, oftewel London Grammar, op het podium verwelkomen. Ze brachten een kleine (maar mooie) intro die naadloos overliep in het fantastische “Hey Now”. En toen waren we vertrokken voor een groot uur van schitterend zangtalent. Want laten we eerlijk zijn: de muziek van London Grammar is goed, maar het is de stem van Hannah Reid die de songs uitzonderlijk maakt.
De setlist bracht niet veel verrassingen, maar dat deerde het publiek weinig. Al vanaf de eerste noot werd er luid geklapt en geroepen tussenin de liedjes, terwijl het tijdens de songs stil werd. Iets wat overigens tijdens het voorprogramma niet het geval was, maar dat is misschien ook wel te verwachten. De band leek erg dankbaar voor het enthousiaste onthaal maar zocht toch weinig contact met het publiek tussen de liedjes door. Vooral Hannah bleef stil, met slecht één kwinkslag wanneer ze tijdens "Stay Awake" plots een kleine lachaanval kreeg. Dan en Dot probeerden wel, met herhaaldelijke bedankingen (vnl. in uitstekend Frans) en een poging tot anekdotes, maar een echte connectie met het publiek bleef uit.
En het moet gezegd worden: Vorst Nationaal is te groot voor een band als London Grammar. Hun songs zijn te intiem voor een zaal met 8000 man en een mini-arena gevoel. Zet ze in de AB en ze blazen iedereen omver. In Vorst was de intimiteit jammer genoeg verloren.
Niet dat de band het aan hun hart liet komen, want de muziek was on point als altijd, en mogen we nog eens herhalen: wat een schitterende stem heeft Hannah Reid toch. Moeilijk om daar genoeg van te krijgen. Het eerste echte toppunt van de show was te vinden tijdens “Wasting My Young Years” maar laten we eerlijk zijn: het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld “Nightcall” en “Strong” back to back.
Het smaakt naar meer, zouden we zeggen! Maar de volgende keer toch liever in een kleiner zaaltje als de Ancienne Belgique.
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Wasting My Young Years – Flicker (Help Me Lose My Mind) – Sights – Stay Awake – Nightcall – Strong
Encore: If You Wait – Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/all-we-are-07-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-07-10-2014/
Organisatie: Live Nation
Het Australische Vance Joy , rond de sing/songwriter James Keogh , heeft met de single “Riptide” een veel gedraaid nummer op de radio. Meteen de doorbraak , en een jong publiek valt voor deze bezwerende, licht dromerige semi- akoestische folky/americanapop.
Een uitverkocht Orangerie droeg Keogh en zijn band een warm hart toe . Het pas verschenen debuut ‘Dream your life away’ is de noemer van het uur durend concert . De songs graven zich een weg in onze geest en lichaam; het zijn subtiel uitgewerkte, emotionele nummers die boeien door een aanzwellende opbouw , o.m. een “From afar” en “Snaggletooth”, die middenin de set zaten, en de finesse en sterkte van Vance Joy weergaven. Elk instrument komt tot z’n recht en vindt hier zijn plaatje, gedragen door de licht weemoedige soms hoog uithalende vocals van Keogh.
In de sfeer kwamen we met openers “Emmylou” en “Red eye” , sober ingezet , die dan breder en intenser klinken . Op “Play with fire”, meer doordrongen van rootspop, was hij even de concentratie kwijt, maar kon mooi met de glimlach worden opgevangen . Het is naast “Riptide” – natuurlijk gehouden op het einde van de set - één van die nummers die wat meer swing en zwier krijgen door de ukulele .
Op die manier laveerden we op relaxte , onbevangen wijze door de set . “Wings of chance” was een oudje in de reeks , die hij in z’n eentje al vijf jaar klaar had . Solo werkt hij eigenlijk z’n materiaal uit . Het kon dan ook niet uitblijven dat er enkele solo gespeeld werden als “My kind of man” en Bruce’s “Dancing in the dark” , die innemend, gevoelig waren . Observaties en relationele omgang nemen een prominente plaats in.
Opnieuw intrigeert de intense opbouw en duikt, borrelt ergens Cold War Kids op in de bredere gemoedelijke instrumentatie , als op een “Wasted time” , “Best that I can” en het afsluitende “Mess is mine”.
Vance Joy wist probleemloos z’n (jong) publiek in te palmen en heeft een mooie toekomst voor zich; 1 plaat uit en een volle Orangerie , het is niet iedereen gegeven . Hou hen maar in de gaten!
Als support kwam een andere Australische sing/songwriter mee, Ezra Vine ; zijn tonnen charisma en looks deed het jonge volkje lekker wegdromen op z’n gevoelig , extravert semi-akoestische folky songs . Hij kan zich al meteen meten met anderen in de reeks, Sheeran en Passenger voorop. Een interessante ontdekking!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Franse Lilly Wood & The Prick , opererend vanuit Parijs, hebben Frankrijk al helemaal ingepakt . Door de herbewerking van één van hun singles, het zomers onschuldige , “Prayer in c” (in een Robin Schulz remix ) in een aanstekelijke groove, valt de Benelux nu voor het duo.
Lilly Wood & The Prick zijn een pak jaar bezig en hebben twee platen uit . Het draait rond het duo , de Israëlisch- Franse Nili Hadida en de Fransman Benjamin Cotto . Hun popsongs krijgen een frisse dancemove door keys , Cottos’s gitaarspel en Nili’s trom . Zij houdt van Neurosis zo te zien op haar shirt, en laveert met danspasjes door het materiaal heen .
We hoorden een aangename , genietbare set van het duo , live sterk aangevuld met zes op het podium .
Ze brachten anderhalf uur lang een reeks goede songs , maar die nu niet echt verrassen binnen het genre. Ze wuiven de zomer uit en bieden een ontspannen, gelukzalig gevoel , ergens tussen 10000 Maniacs en The Do in. Percussief geven ze er een opwindende touch aan.
Onze Franstalige vrienden draagt de band al op handen , wij zijn eerder op onze hoede . Door sfeervolle songs als “Long way back”, “Let’s not pretend” en “Middle of the night” laten we ons makkelijk meeslepen in dat nazomers sfeertje. Een zalvende klankkleur overheerst.
De set krijgt meer stuwkracht in het tweede deel van de set met “Le mas”, “Into trouble” en “Hey, it’s ok” die borrelen , grooven, bruisen en meer kunnen rocken.
Natuurlijk ontbrak hun doorbraaksingle niet , een lekker in het gehoor liggende popsong, in minder forse beats dan de remix, die de doorsnee van hun materiaal overstijgt . Ook de twee volgende afsluiters , My best” en “Little Johnny” balanceren tussen gevoeligheid en extravertie , zonder hun dromerig karakter te verliezen .
Slotsom : Lilly Wood & the Prick is een typisch folkrockbandje met twaalf in een dozijn nummers , maar die door de aanstekelijke grooves sterker klinken. Aangenaam luistermateriaal, uitnodigend naar een nieuwe werkweek …
Organisatie: Botanique, Brussel
Ter land, ter zee en in de lucht schieten Fogerty tribute bands als paddenstoelen uit de… grond. Toch is er, ondanks het overaanbod, steeds de verleiding om aanwezig te zijn. Het repertoire van John Fogerty is zowel eindeloos als eindeloos goed. Vanavond krijg ik de kans om Cosmo’s Foger-T aan het werk te zien, al moet ook gezegd worden dat ik graag Frankie Saenen (Scabs) nog eens aan het werk wil zien.
Al tijdens de soundcheck ervaar ik de nood om voeten te bewegen en de dansvloer ligt er wat verleidelijk bij. Als de performance hetzelfde effect op me heeft, spreken we van een geslaagde opzet.
Natuurgeluiden en cowboy hoeden kondigen de komst van de mannen aan en in mijn hoofd zitten we allen rond een gezellig kampvuur, vol ongeduld te wachten op wat komen gaat.
Dat er relatief weinig volk is, kan zowel ons als Cosmo’ s niet deren. De dansvloer mag nu zonder pardon worden ingepalmd en Frankie en de zijnen weten ons muzikaal uit te nodigen. Hoewel de stem van Fogerty niet kan vergeten worden, bemerk ik rondom me niets dan goedkeuring.
Fortunate Son en Hey Tonight doen de zaal daveren en de mannen lijken er zelf steeds meer zin in te krijgen. De pauze die voorzien is, komt voor iedereen als geroepen en ik krijg de kans even te ventileren.
Een glimp op de tracklist verraadt wat nog komen gaat het is uitkijken naar deel 2. Het nummer Molina ontbreekt voor vanavond, maar er wordt me plechtig beloofd dat ze dit bij mijn volgende aanwezigheid onder de knie zullen hebben. Iets om naar uit te kijken dus.
De rest van het publiek heeft begrepen dat dansen is toegestaan en de dansvloer raakt steeds meer gevuld. Als Have you ever seen the rain en Who’ll stop the rain worden ingezet, blijken we stuk voor stuk fantastische zangers te zijn. Puur kippenvelmoment! De gitaarsolo’s en mondharmonica-momenten van Jo Neyskens vallen evenzeer onder dit kippenvelmoment genre en we hopen op een eindeloze avond.
Persoonlijke favoriet Up around the bend ontbreekt gelukkig niet op het lijstje en de danself in me neemt het volledig over, dat heet dan gelukkig zijn. De afwezigen hadden vandaag groot ongelijk.
All good things must pass zong George Harrisson ooit, zo ook deze avond. Na enkele, zeer terechte, bisnummers sluit Cosmo’s Foger-T af en hervatten we een doodgewone zaterdagavond.
John Fogerty zal nooit vervelen, dat is vanavond weer bewezen. Dat Cosmo’s versie van Midnight Special mij meer wist te bekoren dan het originele, spreekt boekdelen over de kwaliteit van deze tribute band, een must-see voor iedere Fogerty fan!
Eens terug thuis, herval ik in volle CCR luistermode, Cosmo’s Foger-T put a spell on me en ik beloof hun bij een volgend optreden opnieuw aanwezig te zijn. Ik ben fan!
Bij ons is Triggerfinger ondertussen al een mega-groep geworden, in Rock Werchter werd voor dit zwaar rockende trio de mainstage voorbehouden en in december is de rocktempel Vorst Nationaal aan de beurt.
Wie Triggerfinger graag ietwat kleinschaliger wou aanschouwen moest dus de grens over. In Tourcoing startte de band hun eigenste Tour De France, en gezien dit gehucht op amper een kwartiertje rijden ligt van Kortrijk mocht men zich hier wel aan een flinke opkomst van Belgen verwachten. Niet te verwonderen dus dat het bordje Sold Out al enkele weken geleden werd bovengehaald.
Triggerfinger had er goesting in, heel veel goesting. Hier was geen sprake van eventuele vermoeidheid na een drukke zomer, het krachtige trio speelde gretiger dan ooit. Na al die open air optredens van de afgelopen maanden vond de band het inspirerend om eindelijk nog eens het echte zweet van een clubzaal te mogen proeven. Ook wij mochten dat letterlijk meevoelen in die stomend hete Grand Mix, een uiterst aangenaam concertzaaltje waar al een resem puike bands zijn gepasseerd.
Triggerfinger stoomde , kolkte en bruiste als nooit tevoren. Le Grand Mix ontplofte met furieuze rockuitbarstingen als “Black Panic”, “On My Knees”, “There She Was Lying in Wait”, “Is It”, “First Taste” en “Let it Ride”. Tempo, power, adrenaline en geestdrift, daar kwam het op aan, Triggerfinger ging recht op doel af en de motor draaide op volle toeren.
Stilaan een constante in elke set, “My Baby’s Got A Gun”, Triggerfinger’s versmachtende interpretatie van de blues, was nog maar eens het ultieme hoogtepunt van de avond.
Ruben Block liet zich vanavond ook meermaals verleiden tot een stel scherpe en scheurende gitaarsolo’s, onder meer in een openbarstend “Camaro” en in de withete funk van “All This Dancin’ Around Again”, waarin trouwens ook de drumsolo van Mario Goossens voor één keer niet op de zenuwen werkte. Ook de flauwe grap “I Follow Rivers” was nu eindelijk uit de setlist geweerd, dus bijna alles zat perfect vanavond. We merkten welgeteld één klein haperingetje, de niet te bijster fantastisch klinkende nieuwe single en halve Bowie persiflage “Of The Rack” kwam ook in zijn live versie niet van de grond. Maar aan het eind van zo een verpletterende show konden ze zich dat missertje wel permitteren.
Als ze dit tempo en die brute power blijven aanhouden zal ook de rest van Europa voor de bijl gaan. We hebben er het volste vertrouwen in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-02-10-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Libertines - De reünie waar we jarenlang op hebben moeten wachten. Eindelijk hebben Carl Barat en Pete Doherty besloten om terug samen op tour te gaan.
Als er iets was dat op mijn lijstje ontbrak was het wel The Libertines. Na hun jarenlange vete stonden Pete Doherty en Carl Barat terug samen op het podium. Een goed halfgevuld Vorst Nationaal stond in volle spanning te wachten op dit legendarische duo.
Na een introductie filmpje startten deze helden met “Delaney”. Schot in de roos, zo bleek, want het nummer was nog niet half begonnen en Vorst stond al helemaal op zijn kop. Alhoewel we niet altijd even goed verstonden wat Pete aan het zingen was, bleek het geen enkel probleem om de teksten luidkeels mee te brullen. ‘Punk is not dead’ wordt er wel eens gezegd! En zeker niet als je deze vier mannen in uw zaal programmeert.
De liefde voor de ongewassen rock'n’roll droop er bij Pete en Carl van af, die unieke band tussen de twee kemphanen was volledig terug. Een vrij rommelig en chaotisch showtje, dat wel, maar hé, dit is toch net waarom wij The Libertines zo goed vinden! “Can't stand me now”, “Up The Bracket”, “Don't Look Back Into The Sun” en “Death on The Stairs” deden nostalgische gevoelens oplaaien en als totale verrassing vuurde Doherty een wonderlijke akoestische versie van het Babyshambles nummer “Fuck Forever” op ons af.
Verder lieten ze ons hoegenaamd niet op onze honger zitten en kregen we nog een hele resem ruwe pareltjes op ons bord, eigenlijk quasi alles wat we wilden horen. Doherty verwees tussendoor nog eens naar hun eerste optreden op Belgische bodem in de Witloof Bar van de Brusselse Botanique. Dat hij zich dat zelf nog herinnerde was op zich al een wonder, Pete was toen immers zo stoned als een garnaal, maar wat een optreden ! (so says daddy, and daddy’s always right).
Is dit een geslaagde comeback? Zeker en vast! Wie weet wat we in de toekomst nog mogen verwachten van deze legendarische band.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-01-10-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN, een Brits producer ook , houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds .
De naar Wenen uitgeweken geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , toegankelijke melodieën , verknipte in reverb gedrenkte beats, die een gevoel van slowmotion ademen en zalvend , slepend, prikkelend , dansbaar zijn. De bewerkte zangpartijen en hoog uithalende zang bieden duidelijk een meerwaarde.
In het genre worden voldoende variaties aangeboden van de dromerige “Tempest” , “Ramson notes” , “Paralysed” naar de knisperende , neurotische “The wheel”, “Bloodflows” tot het groovy “Artifice”.
Een klanken- en kleurenpalet dus , een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes hebben we; en soms het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Hij is een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Nederlands 
Français 
