Couleur Café 2012: zondag 1 juli 2012
Couleur Café 2012
dag 3 – zondag 1 juli 2012 - Onder de verwachtingen

Op zoek naar wat rustige muziek om deze derde dag van Couleur Café te beginnen kwam ik in de Phoenix tent bij Sebastian Sturm terecht. Deze jonge Duitse reggae artiest bracht ondertussen reeds drie felgesmaakte platen uit en live is de band steeds beter op elkaar ingespeeld. Binnen de roots reggae ligt er volgens mij  voor deze jongeman nog een lange en mooie carrière in het verschiet. De Europese reggae scène leeft, zoveel is duidelijk!

In de Univers tent kwam ondertussen de Orquesta Buena Vista Social Club op visite. De Cubaanse diva Omara Portuondo was ook van de partij en zorgde voor de emotionele momenten tijdens deze intieme show. Door Ry Cooder op plaat gezet en ondertussen al jaren de hele wereld aan het rondtouren verloor de Buena Vista Social club de laatste jaren wel enkele belangrijke leden, toch staan er nog steeds voldoende levende legenden en talentvolle muzikanten op het podium om de traditie hoog te houden en de Cubaanse liefde te verspreiden. Bekende hits werden door het publiek enthousiast onthaald en de kranige danspasjes van de 82-jarige Omara zorgden voor de nodige hysterie. Iedereen aan de salsa en de cha cha cha tijdens de show van  de Orquesta Buena Vista Social Club.

Terwijl op de mainstage de herenigde franse hiphop groep Zebda liet zien dat ze allemaal terug dikke vriendjes zijn, was het in de Phoenix tent de beurt aan The Peas Project. Deze 11-koppige, in fluo- veiligheidsvestjes gehulde, Brusselse big band bracht een stevige, vette funk show. Enkele jaren geleden nog als aanstormend talent op Couleur Café en na enkele jaren touren en rijpen nu dus klaar om een groter podium en een groter publiek te bespelen. De groep maakt soms zijstapjes richting dub en afrobeat en ook deze songs gingen er vlotjes in. Duidelijk een bende rasmuzikanten die muziek brengt die hun nauw aan het hart ligt. Peas!

De intimistische show van Brigitte stond voor mijn part wat te vroeg geprogrammeerd, misschien een kritiek dat voor nog wel meer artiesten opging. De warme offbeat a capella songs van de 2 Franse zangeressen had later op de avond waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen. De dames zijn fans van Brigitte Bardot en Marilyn Monroe en steken dat niet onder stoelen of banken. Talentvolle en aparte meisjes die grappige, slimme en mooie liedjes brengen en terwijl hun beste retro danspasjes uit de kast halen, meer moet dat soms niet zijn.

Bij optredens van Gogol Bordello is het circus meestal niet ver weg. Overal waar de Oekraïnse geboren entertainer Eugène Hütz en zijn gekke bende hun balkan mix brengen staat de weide binnen de kortste keren helemaal op stelten. Ook nu weer wisselden opgewekte dub, ska, balkan en rocksongs elkaar af en ging de frontman als een wildeman tekeer. Terwijl de wind meer en meer opstak op Couleur Café sleurde Gogol Bordello het publiek met gemak door het oog van de storm. Met de fles wijn in de hand!

Ayo mag door het Couleur Café publiek dan wel op handen gedragen worden, haar optreden van dit jaar bleef toch wel zwaar onder de verwachtingen. Deze keer koos de Duits-Nigeriaanse voor een meer intieme aanpak dan haar vorige doortocht, met een hoofdrol voor stem, gitaar en piano. Het frisse zomerkleedje en het trouwe publiek deden nog het beste vermoeden maar al snel werd de set een wat saaie, kleffe bedoening. Met momenten hoor je dat er talent zit in deze singer-songwriter maar live mag het toch allemaal wel een pak overtuigender.

Ben l’Oncle Soul is sinds zijn vorige doortocht op Couleur Café uitgegroeid tot een succesvol soul artiest. Zijn soul covers van bekende hits waren in het begin een slimme carrièrezet om nadien vlot over te schakelen naar meer en meer eigen materiaal. De show zondag miste echter dynamiek, warmte en gevoel. Zijn covers van “Seven Nation Army” en “Crazy” gaan er vlotjes in maar de boel lag veel te vaak stil en zijn eigen nummers bleven nooit echt hangen. Telkens weer uitkijken naar een cover om dan het publiek wel te zien meebrullen moet voor de man zelf ook niet altijd gezellig zijn, maar eerlijk, daar zorgt onze nonkel Ben zelf voor.

Aan de menigte die op het grote scherm naar de finale tussen Italië en Spanje aan het kijken was te zien, was ik niet de enige die het niet meer warm kreeg van de optredens. Misschien wat de teneur deze hele zondag op Couleur Café. Was het op zaterdag nog vechten om de titel “Beste Optreden”, dan speelden zondag heel wat groepen onder de verwachtingen en werd het publiek na drie dagen feesten wat moe. Toch een meer dan geslaagde editie met veel zon, volk, vrienden en goede optredens. De festivalzomer is nu helemaal begonnen ...

Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s
http://www.musiczine.net/nl/fotos/couleur-cafe-2012/

Neem gerust een kijkje naar de pics op de CC site http://www.couleurcafe.be

Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel  

Rock Werchter 2012 – donderdag 28 juni 2012
Rock Werchter 2012

2012 Editie 38 van Rock Werchter was er terug eentje om van te genieten …
Rock Werchter 2012 was meer … festival dan ooit …meer groepen dan ooit, meer mensen dan ooit, meer terrein, meer mooie momenten …
Het festival telde 139000 unieke bezoekers (67000 combi +vier keer 18000 dagtickets); dat zijn 85000 bezoekers per dag of 340000 mensen over de duur van het festival ...
Drie podia - de bijkomende tent de Barn, was een succes en wordt meteen een blijver…
De styling van het festival gaat verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en mag ook een blijvertje worden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de Marquee en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, maar jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ blijven …
Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …

Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …

dag 1: donderdag 28 juni 2012

Op deze eerste dag speelden The Maccabees een grootse set, blowde Cypress Hill ons de hemel in , was er het happy weerzien met Garbage , droeg Elbow iedereen een warm hart toe, hield oudje The Cure zich kranig , en deed Netsky de Marquee op z’n grondvesten daveren; Belgische trots die de drum’n’bass een bredere view geeft .

Startschot in de Barn gebeurde door Het Amerikaans/Canadese Metric die eerder in de spotlights kwamen op Les Nuits Bota, RW en Pukkelpop. “Help I’m alive” was een fris en aanstekelijk synthpop singletje. Ze hebben een nieuwe plaat ‘Synthetica’ uit , waaruit gretig werd geput;  radiovriendelijke, dromerige en zwierige muziek, met de bevallige , kortgerokte en spring-in-‘t-veld Emily Haines in de front . Beetje Elastica, Goldfrapp , Yeah Yeah Yeahs en Garbage ; ideaal om als support van deze laatste te fungeren . Sterke start was er met “Articifal nocture” en “Youth without youth” ; dan zakte de set wat ineen, maar ze besloten overtuigend met één van hun classics “Dead disco” . Hun oude singletje werd bizar genoeg opgeborgen …

The All-American Rejects  zijn mee op tour met Blink 182 , voor hen dan de ideale warming up op de Mainstage. Met een Simple Plan en My Chemical Romance in ons achterhoofd , hoorden we hier dertien in een dozijn onschuldige , eufore, ‘typical american’ pretpunkende rock waarbij het ouder werk als “Swing , swing” , “I wanna” en “Gives you hell” de sterkste  respons kregen.

Het Britse Bombay Bicycle Club (Barn) van spil Jack Steadman is al toe aan hun derde plaat en worden in de UK erg opgehemeld . Hier zal het bijlange nog niet zo’n vaart hebben . Hun dromerige, broeierige en aanstekelijke poprock  klonk af en toe snedig en fel , maar het waren vooral de fijne frisse, bruisende singles “Evening /morning” en “Shuffle” die tintelden …

De Pyramid Marquee werd deftig verduisterd met doeken voor de Braziliaanse samplegoochelaar Amon Tobin . Een muzikaal geheel van etherische synths en logge, slepende, dreigende, donker repeterende beats dreunden . Hij is op tournee om zijn laatste album ‘ISAM’ voor te stellen : Een live performance waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op een metershoge, 3D-tetrisachtige blokkentorens, die voortdurend van gedaante verwisselen, en waarin we Tobin ergens middenin vonden . De show bevat drum’n bass/dubstepachtige invloeden, zachte, downtempo en rusteloze, huiverende  nummers. Dit was duidelijk geen evidentie in de namiddag …

Het uit Brighton afkomstige The Maccabees (Barn) klinken op de nieuwe , derde cd ‘Given to the world’ zelfverzekerd . Ook live kan die muzikale  lijn worden doorgetrokken, door de groovende elektronica, de frisse, ophitsende gitaren, de galmende gitaarriedels, de diep grommende bas en de bezwerende, opzwepende percussie. Een weemoedige , hoog uithalende zangpartij is hierin geweven.
Een referentie naar Clap your hands say yeah, Two door cinema club  en nineties band The Wolfgang Press waren op z’n plaats door de heerlijke zang en de  aanstekelijke, exploderende ritmes. Een spannende , overtuigende set met songs als  “Child”, “Can you give it”, “William Powers”, “First love” en “X Ray” , smoorden de sfeervolle, zeemzoeterige doorbraaksingle “Toothpaste kisses” van een paar jaar terug …

De ‘I wanna get high hiphop family’ van Cypress Hill moet geen nieuwe plaat uithebben om de ganse Marquee  naar zich toe te trekken . Vorig jaar op Dour stonden ze al garant voor een feestje .
De uit LA afkomstige ‘stoned’ hiphopveteranen  waren in de jaren ’90 pioneers en doen de laatste jaren meer optredens dan platen uitbrengen. Bon soit, ze zijn ‘back to earth’; en ondanks het feit dat ze een twintigtal minuten te laat konden aantreden (opgehouden met hun tourbus!) vlogen ze er meteen in …’Sticky green shits’ , nasale stemmetjes en bedwelmende hypnotiserende spacy beats brachten het publiek  meteen in de juiste stemming.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien  en de dansspieren werden aangesproken. Niet vies van een Caribisch sfeertje en danspasje hitsten ze hun publiek op als “Get em up” , “When the shit go down”, “How I could just kill a man” en “Insane in the brain; telkens explodeerden de  songs op het juiste moment . En ze  joegen er een mix aan hits (o.m. “Dr Greenthumb”, “Hits from the bong”, “Thru your set in the air” ) tegenaan. Kortom , songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber …

De oudere punkrockers van Blink 182 brachten wat er van hen verwacht werd : springers, meezingers en ambiance van een oldskool-tijdperk. De fors getatoeërden zorgden voor een heuse tempoversnelling op de Mainstage. Er werd duchtig gefeest op nummers als "RockShow" en "All the small things". Doorrammen dus . Het ingetogen "Miss you" werd luidkeels meegebruld. Het zat goed bij deze heren. Blink 182 is back. (met dank aan Danny)

Een blij weerzien voor band als publiek was Garbage (Barn). ‘Not your kind of people’ bracht hen opnieuw samen (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege na 7 jaar!) . In de jaren ’90 namen ze een voorname plaats in binnen de synthrock en de reeks oude frisse, aanstekelijke hits “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love”  en “only happy when it rains” staan er nog steeds. Het kwartet met Butch Vig (topproducer van o.m. Smashing Pumpkins en Nirvana) ging gretig  te werk; een band in bloedvorm dus, en de ‘coole chick’ Shirley Manson droeg haar publiek met een Schots accent  een warm hart toe . Net als in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check VT4 maar eens!) is haar een glansrol toegeschreven. Toegegeven , de songs moeten zich nog wat in ons geheugen nestelen maar de snedige , strakke “Blood for poppies” en “Control” passen ideaal in het Garbage plaatje! Geslaagde rentree!

Nog maar bekomen van Garbage , plofte een splinterbom van de drum’n’bass DJ Netsky neer. Hij stond genoteerd als een niet te missen act op de zomerfestivals, vooral nu dat de tweede cd uit is.
De indrukwekkende oude nummers “Iron heart” en “Moving with you” beloofden een fijne toekomst van de übergetalenteerde Boris Daenen aka Netsky. Die heftige sound maakte hij radiovriendelijker door de bredere aanpak richting elektronica en pop met een MC , keys, live drummer en een rits gastzangers; de dance - als popliefhebber komt hier samen. Wereldwijde faam geniet hij intussen. De twee concerten in de AB waren in een mum van tijd uitverkocht . Bescheiden als hij is , ‘hotter’ kan hij momenteel niet zijn. Tot ver buiten de Pyramid moest hij gehoord en gezien worden …  Iedereen stond te huppelen , te dansen,  te springen op de grooves en de vibes; op gepaste momenten waren er de exploderende, knallende ritmes. Iedereen ging uit z’n dak . Ook “Give & take” werd niet vergeten. Vocaal had hij de medewerking van Selah Sue (“Get away from here”) , en kwamen “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby) en “Come alive” ft Scarlet langs . Onze nationale drum'n’bass trots gaf zowaar een stomend concert!

Onder het motto ‘wie goed is , mag zeker nog terugkeren’ begroeten we Elbow (Mainstage). Net als vorig jaar slaagden ze erin de menigte in te palmen . Daar is de charismatische zanger Guy Garvey, die het songschrijven als kunst beheerst,  en de uitstekende band voor verantwoordelijk. Hij brengt de mensen bij elkaar en is met Elbow uitgegroeid als één samenhorigheidsbands bij uitstek. Het dromerige materiaal krijgt op de festival een extra dimensie , een gevoel van gelukzaligheid . Vorig jaar één van de topacts , vandaag een herhalingstoets, die met een prachttrilogie besloten, “Weather to fly”, “Open arms” en “One day” . Elbow en Garvey dragen België een warme hart toe , een ‘dream team’ op RW!

Lekker grasduinen was het in de bijna 35 jarige carrière van Robert Smith en z’n Cure (Mainstage); ondanks het jaartje ouder en de extra kilo’s erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende standvastige, weemoedige stem,  de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt.
We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. De ‘Desintegration’ plaat (’89) blijft duidelijk een mijlpaal met o.m.  “Love song”, “Pictures of you”  en “Lullaby”. Jonge bandjes als Interpol, Editors , White Lies en The xx zijn schatplichtig aan hun geluid.
Anderhalf uur werden we gedropt in een gevarieerde ‘Best of’. De songs waren  mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld . Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite waard was met “High”, “The end of the world”, “In between days”, “Just like heaven”, “The walk” , “Shake dog shake” en een ‘neverending’ “A forest “. Naar het einde zakte  het wat ineen, maar we noteerden een treffende eindspurt met “End” en de toegiften “Friday, I’m in love” en “Boys don’t cry “

Vaste afspraak hebben we met The Kooks , die we nu al voor de derde keer zagen op RW. En derde keer … beste keer! Luke Pritchard en de zijnen waren in bloedvorm, speelden strak en super enthousiast. Het geluid zat snor. De Scheur zijn schuur (Barn) stond van in het begin in vuur en vlam. Toppers waren "She moves in her own way" en "Oh la". Het pakkendste moment was de soloversie van "Seaside" door Luke himself, dat vele meisjeshartjes brak. In de bis , "Naive",  deed de tent ontploffen. Minutenlang geschreeuw en applaus achteraf. The Kooks zijn ‘hot’. (met dank aan Danny)

Spijtig moesten we dan keuzes maken tussen de scheurende , drilborende dubstep van de elektronica wizzard Skrillex en de electrohouserave van Justice. Juist, het heel jonge publiek was richting Marquee tent voor Skrillex . Wij kozen voor de zwarte leren jekkers van  Gaspard Angé en Xavier de Rosnay van Justice (Mainstage), die een paar jaar terug de dance  een bepalende push gaven en eigenlijk het paradepaardje waren voor een Bloody Beetroots en Skrillex. Het was toch al vijf jaar geleden , bij hun debuut , dat zij hier op RW waren te zien .
Altijd imposant om het grote lichtgevende kruis , geflankeerd door die Marshalltorens, te zien, maar ze klonken bijlange niet zo indrukwekkend als toen . Het zijn vooral de oudjes “Genesis”, “D.A.N.C.E.”, “DVNO” , “Thee Paarrtty” en de remix van “Never be alone/we are your friends” die ‘em doen . Pompen kunnen ze nog steeds op de nieuwe songs als “Civilisation” en “Audio, Video, Disco”; maar in die rauwe, ronkende  elektronica en electro is meer ruimte voor ‘70s psychedelische soundscapes. Een party wel , maar het grootste feest speelde zich af bij Skrillex die nacht …

En hoe was Skrillex (Marquee) dan ? Met enige nieuwsgierig- en terughoudendheid trokken we naar deze aparte DJ. Immens populair is hij bij de jeugd door het nummer "Bangerang" en met de opname met Damien Marley. Onze vragen van ‘hoe brengt hij het er van af’ en ‘kan hij het waarmaken op een podium’ werden meteen gesmoord, want een uur lang vuurde Sonny John Moore aka Skrillex scheurende en dreunende drilboorbeats af, waarbij hij het publiek opzweepte met onophoudelijk gekrijs en ‘gejump’, gestationeerd op een groot DJ meubel. Het publiek tot ver buiten de tent, ging volledig voor de bijl. De plankenvloer in en rond de tent werd gegeseld. Jammer dat "Bangerang" maar amper 2 minuten te horen was. Iets unieks, iets vreemds die Skrillex! (met dank aan Danny)

Neem gerust een kijkje van de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – zaterdag 30 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 3 – zaterdag 30 juni 2012: Een stevige bries ‘80s blies er met Simple Minds , The xx en Editors , die zelfs 10 kaarsjes op de stage hadden staan . Alabama Shakes en M83 brachten je in extase in de Marquee en met Chase & Status is de opvolging klaar van de Chemical Brothers en Underworld  

De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow (Marquee) had een vijfkoppige band bij zich en maakte ons zachtjes wakker met z’ n intimistische , dromerige, broeierige folky americana pop , die door de bredere aankleding fris en aanstekelijk kon zijn . De laatste plaat ‘Early in the morning’ zorgt voor de definitieve doorbraak en z’n zachtmoedige fluwelen stem gaf elan . Met Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan stevens in z’n achterzak, levert hij een handvol fijne  songs af  . Heel wat volk was al aanwezig, wat McMorrow een onwennig gevoel gaf , maar de ietwat schuchtere zanger was zo vroeg op het middaguur ontspannen genoeg om telkens een amicale draai te geven .

En in de Barn bleef het nog even gezapig met rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop van Michael Kiwanuka , die dit jaar definitief doorbrak met een handvol sfeervolle hits en die kregen we hier allemaal te horen als “Home again” , “Tell me a tale” en “I’ll get along”. Met een knipoog naar “Albatross” van Fleetwood Mac, werden we meegevoerd naar een droomwereld , een terrasje bij valavond met een cocktail in de hand . “Always waiting” smaakte hier het lekkerst. Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken hoorden we, songs  in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.

Het Amerikaanse Alabama Shakes (Marquee) heeft een zangeres Brittany Howard, om U tegen te zeggen . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling en beschikt over een gouden stem, die alles aan flarden kan doen springen … indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Haar mondbewegingen spreken boekdelen en hun fraai aanstekelijke garagerock en rollende bluesy soul pop raakte , en is te situeren bij een Black Keys , White Stripes,  Sharon Jones & The DapKings en Bellrays. De gespierde, energieke en meeslepende songs van hun debuut ‘Boys & girls’ met de broeierige, huppelende en exploderende ritmes, en die frisse “Hold on” single voorop,  werden er praktisch helemaal doorgedraaid.

The Alabama Shakes hadden de juiste toon gezet voor een namiddagje rock’n’roll … Op de Mainstage hadden we de jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), Black Box Revelation , en die doen waar ze goed in zijn: rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Ze zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze vorig jaar een nieuwe plaat uithadden, ‘My perception’ , speelden ze een ‘Best of’ , rock’n’roll ‘pur sang’ van “Do I know you”, “Rattle my heart” naar “Gravity blues”, “Never alone”, “High on a wire” tot “I think I like you”, “Set your heart on fire” , “My perception”, en het onstuimig opbouwende “Sealed”. Cheers!

De lekkere muziek én het ontspannend concert van Noah & The Whale (Barn) blijft in m’n geheugen geprent! Vooral de meezing/fluitende popsongs  "Tonight's The Kind Of Night" en "L.I.F.E.G.O.E.S.O.N"  zijn schitterend. In mooi stijlvol pak speelden ze even stijlvol heel veel moois. De ietwat terughoudende , houterige zanger was geen afbreuk aan het geheel. Integendeel. Tot mijn grote verbazing zong het publiek zowat alle nummers feilloos mee. Eén van de hoogtepunten m.i. die dag en voor ons RW weekend. (met dank aan Danny)

Wolfmother (Mainstage) is wat van z’n pluimen verloren . De heerlijke pot onvervalste seventies retro hard-rock werd na de eerste songs “Woman” en “California queen” teveel omfloerst met psychedeische tunes en meeslepende ritmes , die de vaart en de aandacht deden verslappen. Alsof Black Crowes op hun beurt kwamen meedoen voor een langgerekte jam op “Dimention” en “White unicorn”. Respect voor de weelderige haardossen en langharigen van de band, maar hun rock’n’roll was een beetje téveel losvast en téveel een kosmisch ei . Met een song als “Colossal” rockte het zoals Wolfmother moest rocken … Gemiste kans …  

In onze jeugdjaren waren zij met U2, Peter Gabriel, Eurythmics niet weg te denken op de T/W –se weide . Simple Minds (Barn) hebben de laatste jaren maar weinig soeps meer uitgebracht tot Kerr – Burchill even de eerste 5 platen afstoften en op tour trokken; onder  een‘5 x 5’ formule, waarbij ze vijf nummers uit die elpees (tussen 1979 en 1982) zouden opvoeren (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’, en ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’, dé doorbraak naar het grote publiek). Een paar maanden terug kregen ze in het KC de nostalgici en 80s geïnteresseerde jongeren op de knieën. Nu konden ze maar een beperktere reeks voorstellen, maar ‘waaaw’, hier hadden we een gretige band , die bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn. Het vuur werd aan de lont gestoken met grootse versies van “I travel” , “Celebrate”, “The fear of God” uit hun derde cd. Kerr bespeelde en omarmde z’n publiek, huppelde, sprong en danste heen en weer , maar gelukkig liet hij die grootse gebaren en lang uitgesponnen ‘oohooh’ s’ achterwege .
In dit concept telde de waverockende sound  met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . Niks anders dan sterk materiaal hoorden we, “Love song”, “The american”, en enkele ‘New gold dream’ hits als de titelsong, “Someone, somewhere in summertime” . “Waterfront” van het verderop verschenen ‘Sparkle in the rain’ rockte en de obligate “Don’t you” en “Alive & kicking”  van latere platen is hen vergeven tijdens een festivaloptreden , gezien de obscure opener “Moscow Underground - een nummer uit ‘Graffiti soul van 2009 -, perfect  paste in hun dark ‘80s.
Zoals de Simple Minds vandaag klonken, zouden de zwarte t-shirt, hemd of jasje van vele waverockende bands verbleken , want in dit concept speelden de Simple Minds strak en beregoed! Eén van de hoogtepunten op dag 3. En volgend jaar mogen zij dit gerust overdoen op een TW Classic!

En kijk ,één van die bands die houden van een zwarte tenue zijn de uit de UK afkomstige Kasabian (Mainstage), die gestadig in ons landje aan hun succes hebben gebouwd . In Engeland zijn ze ‘hot’ , hier hebben ze nog niet die status , wel in wording,  en daar zit het laatste werk voor iets tussen . De handvol singles “Days are forgotten”, “Where did all the love”, “Clubfoot”, “Re-wired” en “Fire” ontbraken niet . Zanger Meighan en gitarist Pizzorno kregen het publiek naar hun hand . Enkele jaren terug was dit ook het geval. Er werd gedanst  en  refreinen werden meegezongen . Het tempo trachten ze zo hoog mogelijk te houden , wat te horen was in de elektronica boost, de ophitsende gitaren en de drums op “Switchblade Smiles” en “Vlad The Impaler”, die het publiek opfokten . Op deze nummers ontplofte Kasabian en ging met een overwinning naar huis!

Het is snel gegaan voor Marcus Mumford en z’n Sons (Mainstage). De tijd van kleine zaaltjes was in 2010 definitief voorbij toen de onbevangen speelse, frisse indiefolkende songs met  die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht  ongekende hoogstandjes kende, “Winter weeds” , “Little lion man”, “Roll away your stone” , “The cave” en “Awake my soul”. Songs die door een afwisselend instrumentarium gedragen worden , en tintelen door banjo, mandoline en accordeon. Deze songs waren ook op de Mainstage prijsbeesten , die iedereen in actie bracht: handclaps, heupwiegen, springen en dansen.
Het is nog even wachten vóór de nieuwe cd verschijnt , maar het lijkt erop dat de band kiest voor een sfeervolle, intiemere aanpak door een ingehouden instrumentarium en een fijne samenzang . Op zich goede songs, een acapella ingehouden “Lovers eyes” , “Lover of their light” en “Ghost that we knew”, maar niet genoeg om iedereen over de streep te trekken op de grote festivalwei. Misschien moet Mumford & Sons eenvoudigweg terug naar die knusse clubzalen?!
Respect voor Marcus want het had weinig gescheeld of ze moesten de show cancellen door z’n gebroken hand. Een vervanger nam Marcus’ taak van gitaar, mandoline en drums over . 

De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 (Marquee), is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . ‘chillwave/elektronica’ wordt het omschreven , niet vies van kitsch en bombast. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats. Live een gretig spelende band en een bevallige zangeres op synths. Gaandeweg werden we meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die een ‘red bull booster’ gevoel bezorgde , de dansspieren aansprak en ontplofte op de single “Midnight city”. Heerlijk zoiets, lagen elektronica , gitaren, percussie en galmende zanglijnen . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties. We waren gewaarschuwd toen we de band in het clubcircuit zagen ; op een groot podium werden we op uitnodigende wijze meegevoerd in hun aparte rijk beladen sounds , beats en klankkleur.

We waren verwonderd dat de Britse The xx (Mainstage) zo hoog op de affiche stond op het festival , maar soit , vorig jaar deden Portishead het hen voor en ook op MSF stonden ze zelfs nà Editors . Zo zie je maar. Niet getreurd , we hadden meer (adem) ruimte en konden intens genieten van hun soort ‘pop noir’, fluisterpop ( een spaarzame mix van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b),  die onverwachts een aardig decor meekreeg van het zwaarbewolkte weer en regendruppels . Een prachtig uit de hemel geworpen sfeerbeeld voor het trio, dat intrigeert door een minimum aan middelen een maximum aan intensiteit creëert. Ook de stijlvolle zwart-wit beelden en hun indringende blikken behoren tot de entourage.
Na twee jaar mogen we nieuw werk verwachten en dat werd netjes verdeeld in de set . Toch wel iets apart , die xx , met hun ingehouden spannende, dreigende songs, door een spooky glamrockend gitaarspel, - getokkel, verdwaalde donkere bluesrock’n’roll, wave basstunes en gestripte synths en toetsen . De duetten van Madley Croft en Sim zijn in een soort half brabbelende vertelzang . De ‘oudjes’ “Islands” , “Fantasy”, “Crystalized” en “VCR” ontbraken niet , de nieuwe songs klinken veelbelovend en op het eind kregen ze slepende, diep dreunende beats en tunes . Vele bedankingen kregen we en intussen was de invallende duisternis een bijkomende hulp om hun sound te doen huiveren . Een zaalconcert zal niet uitblijven …

Een ontgoocheling was toch wel het optreden van het indierockende Incubus (Barn). Een tiental jaar geleden, remember "Are you in" zagen we hen nog schitteren in de Marquee.
Nu was het bijna één gitaarbrij aangevuld met draaitafelbeats en de screamozang van Mike Einziger. Ondanks veel goede wil en navenante inspanningen konden deze Californische heren niet meer overtuigen ... De belangstelling en respons was matig … (met dank aan Danny)

België houdt van Editors en Editors houden van België (Mainstage). Een beetje een verhaal gelijklopend met Muse , ook zo’n groots geworden Britse band die we volgend jaar hier wel zullen tegenkomen. Een gewonnen match dus  als je al het hartje van elke Belg hebt veroverd; als dank hiervoor werden tien kaarsjes uitgeblazen en trakteerden ze op een ‘Best of’: muzikale stroomstoten met “Racing rats”, “Bullets”, “Smokers outside hospital doors”, “Blood”, “An end has a start” en “Munich”. De pianoloops  en de zacht dreunende electrotunes van de single “Eat raw meat - blood drool” van de laatst verschenen cd’ In this light and on the evening’ is eerder de ingeslagen weg voor een paar nieuwe songs . Tom Smith is knuffelbeer,  maar na de laatste plaat is er in de bezetting toch wat veranderd: gitarist van het eerste uur Chris Urbanowicz (muzikale meningsverschillen?) is er niet meer bij en de bassist Russell Leetch is praktisch niet te herkennen. Naast het derde vaste lid  Ed Lay  vult een toetsenist aan.
“This is now your song” … het intimistische “No sound but the wind” was speciaal voor onze Jason , die het twee jaar terug zo intens stond mee te zingen; het pompende, dansbaar scheurende en dreunende  “Papillon” blies in één ruk de tien kaarsjes uit . Topact!

Chase & Status (Mainstage) stonden vorig jaar garant voor een dansfeestje in de Marquee en wilden een vervolg verhaal breien op de Mainstage van Pukkelpop  . Maar dat verhaal ken je onderhand wel . De Londense DJ’s  Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard staan nu verdiend  op het grote podium van Rock Werchter. In de hip-parade waren we al te vinden voor de aanstekelijke nummers “Let you go” , “Credits” , “Blind faith” en “Fashing lights”, die hier in een Prodigy drumandbass/breakbeat/dubstep achtige drone werden gedraaid. MC Rage hitste het publiek op , gooide er nodige ‘one liners’ tegenaan, porde aan tot moshpits en zalfde  met ‘good music for good people’  … en  het klonk hard & harder . “Killing in the name of” haalden ze door  de mallemolen . “Smash to Pieces” , met een zanger op scherm, bouwt op en ontploft. Gastzanger Liam Bailey  brengt krakers “Big man” en “Blind faith” . Feestje dus… De tijden van Underworld en Chemical Brothers behoren door acts als deze tot het verleden …

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – zondag 1 juli 2012
Rock Werchter 2012

dag 4 – zondag 1 juli 2012: Top met Toppers: Florence (Welch) & the Machine , Snow Patrol en RHCP – een crème. Er werden feestjes gebouwd vandaag: punky rock’n’roll van The Vaccines, rollende bluesrock met Kitty, Daisy & Lewis, de Dropkick Murphys’ Ierse punkfolk en ravende, ophitsende hiphop van Die Antwoord . Tot slot kunnen sing/songwriters ook ‘hip’ zijn, o.m. Ed Sheeran palmde the Barn moeiteloos in. Sjie k!

De muziek van Isbells biedt een zondagmatinée met borrelhapjes. Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash, Elliott Smith, Nick Drake, en is te situeren tussen Bon Iver, Iron & Wine en Fleet Foxes. Ze zijn toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’’, die akoestisch ingehouden klinkt, maar net als Bon Iver durft elektrischer, frisser en  krachtiger te gaan. Sommige songs zijn breder gearrangeerd, ondersteund van een zacht zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met die ‘Duyster’-dame Chantal Acda . En die afwisseling zagen we in ook de Barn . Veel volk zelfs voor Isbells. Een warm ontvangst en de hulp van het publiek hadden ze , waar nodig, op songs als “Stoalin’” , “Heading from the newborn”, “As long as it takes” en “Reunite” . “Elation” en “Erasure & deat” trekken de sound breed open en klinken zelfs uitermate stevig. Isbells weet hoe een festival aan te pakken en zorgde voor een geslaagde set.

Intussen was The Hickey Underworld , Humo’s Rock Rally winnaars in 2006, én net hun tweede cd uit, bezig op de Mainstage. We hoorden een  rauwe, hard rockende, soms verwoestende sound dito video’s .  De kaart van rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken trokken ze; soms neigde dit naar een soort killer spaghetti rock’n’roll door de vaart en de dreigende ondertoon . “Zero Hour”, “Whistling”, ”Mystery bruises”, “Blonde fire” en “Future words”, ze zaten allemaal in hun 45 minuten durende set!

‘Tamer animals’, tweede cd van de uit Oklahoma afkomstige Other Lives (Marquee) had onze appreciatie met hun dramatische sferische indiefolk , die richting  Midlake, Calexico , Mercury Rev Flaming Lips, Supertramp en Pink Floyd  ging. De veelheid aan instrumenten (naast het traditionele instrumentarium, piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen), was afwisselend en bood subtiliteit en finesse. De in melancholie gedrenkte songs boeiden, waren mooi uitgediept en durfden wel krachtiger te klinken. En de single “Tamer animals” was er eentje om in te lijsten …

De ‘rock’n’roll radio’ van The Ramones weergalmde toen de Britse Vaccines (Mainstage) het podium kwamen opgelopen . ‘One two three four’ … enerzijds onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-rechtaan , energiek, opwindend, puntig en direct, anderzijds  zijn er intens broeierige, opbouwende rockers. Spontaan en ongedwongen staken ze vaart in de songs. De anderhalf minuut durende dynamische instant klassieker “Wreckin bar” vatte het al meteen samen . De nieuwe plaat werd in Brussel opgenomen en lijkt veelbelovend. En natuurlijk ontbraken “Wetsuit” en “Post break-up seks” niet. Vaccines stonden ér! Gunther D (van StuBru)  was tevreden .

En met Kitty, Daisy and Lewis (Marquee) was het ‘retro Radio Modern’. Ze werden al sterk onthaald op het BRBF in Peer, door hun frisse, aanstekelijke mix van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s. Heerlijk klonk de muziek van de familie Durham: pa & ma , de twee dochters en hun zoon . Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! Brian Setzer, Stray Cats, Jon Spencer , Red Devils, Heavy trash en Boss Hog zouden opkijken. Ook wij waren hier ferm van onder de indruk van deze in de blues wortelende band …

Een andere party was aan de gang op de Mainstage met het Amerikaanse Dropkick Murphys, die gestaag aan populariteit winnen. Ierse punkfolk , energiek en venijnig, opgezweept door twee hitsende bulldogzangers. Het tempo was de ganse set strak en gedreven. Een wild feestje , waarbij refreinen luidkeels werden meegezongen . Twee traditionals ontbraken niet, “The wild rover” en “TNT” (ACDC ) . Een brok dynamiet met een grote  pot bier of Guinness. Festival Dranouter mag wel eens aan het lijstje worden toegevoegd; Flogging Molly deed hyet hen al vóór.

En een feestnamiddag was het ... in de Marquee kwam de Z-Afrikaanse raprave sensatie Die Antwoord . Het jonge volkje was al op temperatuur geraakt en hier dweepte het trio met hiphop, raps en loodzware, pompende beats. In  een oranje fluoriserende jogging kwamen ze het podium gehuppeld . De beats van DJ Hi-Tek en de messcherpe raps van het man (verbeten/rauw) – vrouw (schril/fijn) duo (Ninja – Yo-Landi Visser) vlogen om de oren . Vet! We onthouden alvast “Fok Julle Naaiers” , Enya’s “Orinoco flow” en “Enter the Ninja”.

Een groot spandoek wapperde op de Mainstage ‘NGHFB’ toen onze Vincent Kompany de Manchester City supporter Noel Gallagher introduceerde. Terecht want City won de beker en zo’n ontmoeting kon men niet links laten liggen . Na de split van Oasis is deze tekstschrijver met z’n High Flying Birds een aardige solocarrière aan het uitbouwen . Goed klinkende Britpop , niet meer , niet minder , met soms aanstekelijke refreintjes, “Dream on” , “If I had a gun” en “The death of you & me”; fijne broeierige, dromerige rockers, mooi uitgebalanceerd, maar gezapig allemaal … Ook zelf geschreven Oasis songs konden niet ontbreken , opener “It’s good to be free”  en op het einde twee classics “Little by little” en “Don’t look back in anger”.
Vorig jaar zagen we Beady Eye van broer Liam een maar matige set spelen, Noel bracht het er heel wat beter vanaf , maar een hoofdpodium was ietwat te hoog gegrepen!

In de Barn waar Noel moest gestaan hebben, was een ‘andere’, ‘jongere’ Brit bezig Ed Sheeran. Ongelofelijk wat een aanhang hij al heeft, want de tent zat afgeladen vol voor z’n sing/songwriterpop … Begeleid van z’n akoestische gitaar , een loopmachine (om verschillende lagen boven elkaar te laten horen), drumbeats en z’n innemende stem en raps,  palmde hij moeiteloos de tent in . Tja een link naar Rodrigo y Gabriela was gemaakt bij het vingervlugge gitaarspel en de gitaar als bassdrum; Beatboxen  deed hij ook. Gedegen vakmanschap, gezien  de charismatische zanger op elegante wijze kleppers als “Lego house”, “You need me , I don’t need you“  en “A-team” afvuurde. Een bard in verschillende sing/songwriting stijlen, die z’n publiek animeert … In het najaar in de AB te zien (voor een goede 2000 man ) en in Lille, La Péniche du Pianiste ( btw een boot , waar maar 70 man een artiest kan zien!) Onze keuze is gemaakt

En nu regelrecht naar de headliners op de Mainstage . Op drie jaar tijd zijn het Britse Florence Welch & the Machine groots geworden . De twee platen ‘Lungs’ en ‘Ceremonials’ bevatten beiden een rits hits die indiegothic als best gemene deler hebben, niet vies van wat bombast en theatraliteit .
Muzikanten in het zwart gekleed , zwarte gordijnen en kerkramen stonden opgesteld. Vooraan Florence Welch, een flamboyante bosnimf, in een even stijlvol zwart kleed met open rug.  Ze dartelde, huppelde en gleed over de stage naar haar publiek . Vocaal drong ze je hersenpan binnen met haar betoverende, heldere, indringende stem . De songs zijn poppy, melodieus, toegankelijk en behouden een zekere mystiek. Grootse arrangementen , een harp en backing vocals vullen aan . De belangstelling en de respons was enorm; de songs konden een volle weide aan ,en hebben een zangeres die de massa weet op te zwepen . Een juiste keuze maakte ze: “Cosmic love”, “Rabbit heart”, “Spectrum”, “Never let me go” , “Shake it out” , “Dog days are over” en “No light no light”  … Meeslepend en opwindend …. De dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering zouden met wijd open mond toekijken …

Aan de top van de affiche hebben we Snow Patrol , één van de meest charismatische bands van de laatste tien jaar . Gary Lightbody en de zijnen: altijd open , vriendelijk, sympathiek, meegaand, optimistisch en gemotiveerd . En dàt doet deugd op een festivalweide , want dan gaat het publiek er ook voor .
Dit is een band met een hoge aaibaarheidsfactor , uitgegroeid  tot een wereldgroep, en men zal hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Eenvoud dus. Terecht zijn zij de ‘bijna’ afsluiter van het festival, en net als bij Florence kan je zeggen dat ze al reeks radiohits bij elkaar hebben met meezingrefreinen om de set ruim een uur te vullen. Mooie projecties zagen we op de achtergrond . Lief en aangenaam allemaal.
En die reeks nummers noemen we graag op: “Hands open”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “This isn’t everything you are”, “Run”, “In the end”, “Shut your eyes” , “Chasing cars” , “Called out  in the dark”, “Fallen empires”, “Just say yes” en de twee duetten: het sfeervolle “New York” met Ed Sheeran en een huiverende “Set the fire to the third bar” (op plaat met Martha Wainwright) , maar live – als ze in België zijn – met Eva De Roovere. Opnieuw zeer geslaagd!

En we werden goed gesoigneerd: Geruststellend … The Red Hot Chili Peppers zijn als vanouds opgedoken . Hoewel de laatste studioplaten, dito live sets ‘genen vetten’ meer waren en zij bij hun vorig optreden (2006) weinig peper op de tong en in de broek hadden , klonken ze zelfs vervelend; we konden het ergste vermoeden, maar kijk , Kiedis – Flea – Smith hebben er een goed ‘jonger maatje bij, Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde en de set niet in de kiem smoorde . Een vijfde lid vulde aan.
Niet al te veel recente slepers, gelukkig maar , de sfeervollere aanpak werd eerder opgeborgen. Ze konden de doortastende smaak van een chili pepper laten indringen. Rocken deden ze! Klassemuzikanten deze keer! Wild om zich heen springend, exploderende ritmes en  stevige  rauwe, funky en melodieuze jams . Op die manier boeiden en walsten ze met songs als “Can’t stop” , “Scar tissue”, “Dani California”, “I like dirt”, “Under the bridge”, “Californication” en “By the way”; enkele nieuwe “Monarchy of roses”, “Ethiopia” en “The adventures of Rain Dance Maggie” pasten mooi in het rijtje .
Een paar grappige interventies tussenin van Flea  en een geconcentreerde Kiedis … Dolle vijftigers, die er nog een ‘Bloodsugarsexmagic’ bis aan toevoegden met “Give it away” als hoogtepunt. Hun retour ticket haalden we eerst boven , maar hebben we nu wijselijk opgeborgen.

Een Rockend Werchter kon worden besloten en … dat knalde met vuurwerk . Tot volgend jaar

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Main Square Festival 2012: vrijdag 29 juni 2012
dag 1 – vrijdag 29 juni 2012 - Editors corrigeren départ in uitgesteld relais

Het eerste weekend van juli, dat is in onze Belgische muziekwereld Werchter, maar steeds meer ook Arras, het Franse zusterstadje van Oudenaarde,  zo’n 60 kilometer voorbij de grens. Main Square Festival is een beetje (veel) mini-Werchter. Deze editie viel het iets minder op, maar de hand van de ‘Schuer’ (Schuermans) is voelbaar aanwezig. Meer dan de helft van bands die in Arras optreden, staan ook in Werchter. Maar niet omgekeerd. Jammer.

Arras,  het blijft toch iets ‘typiquement français’, in alle betekenissen van het woord. Dat ze een stuk of wat Franse groepen programmeren, tot daar aan toe en zelfs alle begrip daarvoor. Maar de site bijvoorbeeld: www.rockwerchter.be spreekt vlotjes in drie talen, terwijl op MSF er naast een Franse ook wel een Engelse versie is, maar klik aub niet op de artiesten, want ‘more info coming soon’. Ook nog na het festival.
En info zoeken, dat was wel nodig, al zitten we nu al jaren in ‘het vak’ en zakken we al vier jaar naar Main Square af. We helpen u – aan de hand van de line up – doorheen een weekendje festivalzomeropening à la Française. Hoewel, een flink pak toeschouwers ‘klappen geweun  (West-)Vloams.’

Veel van die Vlamingen kwamen dit jaar vooral/slechts voor één dag, wegens toch wel een gebrek aan headliners over de volle drie dagen. Arras begon ook een dag later dan Werchter, maar het massale gedrum van boven de grens ontbrak. Om 15 uur trapten The Maccabees, die donderdag in Werchter openden, af, maar veel volk was er toen nog niet. Voor de hele vrijdag gingen trouwens 22.000 tickets over de toonbank, toch een fractie van de Werchter-overrompeling.

In de Greenroom (het tweede podium) stonden dan Lolito (Indie pop/rock zonder nasmaak) en Greenshape (melancholische folk) op de affiche. Twee Franse groepen die – laat het ons zachtjes fluisteren – volgend jaar ook niet op Werchter zullen staan.

De eerste band die wel onze aandacht (even) trok, was The Subways al was het omdat onze oren voor het eerst om dopjes smeekten. Alternatief, zo klinkt het label dat de Londense rockers (drie albums hebben ze al) opgeplakt krijgen en dat was het dan ook zowat voor ons. Een blonde del op gitaar, een ADHD-frontman en wat opgefokte en te luide muziek, al deden ze op een late namiddag allemaal hard hun best om het publiek wakker en opgewarmd te krijgen. Daarbij kondigden ze zelfs aan dat ze halverwege een nummer zouden stoppen om dan het publiek te laten invallen. Hun live performance mag er gerust wezen, maar het was (nog) niet echt ons ding. Het was ook de eerste niet-Franse ‘merci beaucoup’ die we te horen kregen. Zij het niet de laatste. En het compliment ‘amazing festival’ klonk bijna echt …

Daarna volgde de eerste grote naam, zij het van weleer: The Simple Minds. Vroeger klonk het ‘alive and kicking’, nu eerder ‘undead and kicking’. Wij bewonderden en aanbaden ze nog op de Torhoutversie van Werchter zo’n 25 jaar geleden. Ja, zo oud zijn we al. En Jim Kerr heeft het nog altijd: de stem én de trekjes: zijn knievallen, zijn gespeel met de draadmicrofoon. Toentertijd gingen ze het duel aan met U2, nu stonden ze eenzaam retro te wezen op een jong festival.
Maar we konden nog genieten van de oude Schotten. Zoals bij zoveel onderstofte bands was voor hen ook een comeback een latente dwanggedachte. Met ‘5 x 5’ reden ze eerder dit jaar al door Europa, waarbij ze vijf nummers uit hun eerste vijf elpees (tussen 1979 en 1981) opvoerden. Die eerste vier (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’) gingen in hun tijd aan het grote publiek voorbij, maar met ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’ maakten ze hun naam. En die staat nog altijd, al stonden vooraan vooral wat oudere knarren die Jim met zijn Simple Minds ’77-T-shirt nog eens van kortbij wilden zien. En ze speelden ze, die hits van toen (althans een deel: “I will travel”, “Love song”, “Waterfront”, “New Gold Dream”), genietend en wuivend naar de al even genietende voorste rijen toeschouwers.

Onze nostalgie van en naar The Simple Minds deed ons Stuck in the Sound in de Greenroom mislopen, al was het een vrij bewuste keuze om de Franse indie rock band links te laten liggen. Toch arriveerden we wat later in de Greenroom voor het ons onbekende Electric Guest. Een curieuzeneuze-ontdekkingstocht was het. Electric Guest komt uit Los Angeles en de twee vermeldenswaardige redenen om even te gaan piepen terwijl Garbage vijf minuten later zou opstarten waren 1. omdat onze Musiczine-baas verwacht dat we zoveel mogelijk groepen coveren en 2. omdat Electric Guest – ooit in samenwerking met Danger Mouse - vernoemd werd op MTV's lijst van Artists to Watch in 2012.
Funky songs, wat jumpy bij momenten, maar dan weer terugschroevend tot reggaeritmes, maar vooral heel gesofisticeerd synthesisergerelateerd. De frontman is inderdaad een ‘dangerous’ springende muis op scene en er kwam ook verrassend veel volk op af, of was het omdat de wei voor the Greenroom ook daadwerkelijk een weide is in tegenstelling tot de steentjes voor de Main Stage? De hoge stem – Mika-alike - klonk verbazend goed en stevig.

Het was niet onaangenaam, maar de wind blies de Garbagesound richting Greenroom en we gaven toe aan de verleiding.
Een dag eerder hadden de Amerikanen rond de sterke Schotse frontvrouw Shirley Manson met dotje en combat shoes op Werchter al hun vuilbak uitgekieperd. Hun hoogtepunt lag al in de nineties, waar ze toen hits scoorden met “Stupid Girl”, “Only Happy When It Rains” en “I Think I’m Paranoid”, maar het moet gezegd, er zit nog altijd snee op het scherpe lemmet en de songs uit hun nieuwe album 'Not Your Kind Of People' breien de hits netjes aan elkaar. ‘Ma français est perfect, right’? vroeg de zangeres (45 al intussen maar dat was niet zichtbaar) zich luidop af toen ze een technisch probleem moest volwauwelen en dat deed ze deels (behoorlijk) in het Frans. Best een genietbare performance.

Tijd voor een mysterie. Brigitte in de Greenroom. Een mysterie want onze fotografen kregen gewoon geen toestemming om te gaan kieken. En op ‘het net’ valt er ook niet zoveel te vinden, toch niet over deze Brigitte. Maar kijk (en luister), de volle weide (er was ook niets op de Main stage) bood een schouwspel van Fransen die de teksten (naar verluidt feministisch en ludiek) meezongen. Twee frontvrouwen (rood- en zwartharig) in frivole jurken, al waren ze aanvankelijk bedekt in sluiers, geflankeerd door drie man in ’t wit met een zwarte hoed en een stenen geitje op de bühne. Een bizar mysterie dat voor ons onopgelost geraakt, want wat ze brengen leek ons niet meteen opwindend en/of muzikaal interessant. Au revoir dan maar.

We hadden een goed excuus trouwens, want Kasabian was al bezig aan hun opwarmer voor hun Werchterperformance een dag later. De Britten, die vorig jaar al Werchter aandeden en na hun straf debuut in de UK, stilaan sant in Belgenland geworden zijn, openen vrij indrukwekkend. De ‘zwartzakken’ rocken en zetten een stevige set neer. Frontman Tom Meighan weet niet goed of hij nu al of niet zijn zonnebril op moet en als hij niet zingt, draait hij even graag zijn rug naar het publiek. Zijn gitarist daarentegen draagt de set en bespeelt zijn gitaar en het publiek alsof hij meedoet voor een prijs. Nog een prijs, want de groep uit Leicester grossiert intussen in de Awards. En de boys verdienen die voor wat ze brengen. Ze zijn niet voor niets hot.

Maar dan moet de set van de avond nog komen. Na de laatste noot van Kasabian  slaan de Editors aan. Hun eerste zomeroptreden in Europa dat de dag erna gevolgd wordt door het laatste: op Werchter, in België dus, sinds een aantal jaren zowat hun thuisbasis. Maar Arras dus eerst en dit was zelfs geen generale repetitie voor Werchter, dit was af, indrukwekkend, meeslepend en overweldigend. Het rookgordijn met fel wit licht zorgde voor een versluierde aanzet (tot grote ergernis van onze fotografen) en meteen was de juiste toon gezet. Frontman Tom Smith centraal maar zijdelings achter zijn piano kroop van noot één in zijn muziek en kwam er niet meer uit tot de laatste uitgesponnen tonen van “Papillon”. ‘Arras, are you there?’ Yes, they were. Van harte en helemaal uitgelaten, al waren de intieme momenten even impressionant. En dat er een draad niet mee wou, of een micro halsstarrig niet uit zijn standaard kwam, het deerde hem niet. De duim omhoog, naar technicus en publiek, het sierde hem. En zijn optreden. Af dus, zoals we schreven. De strubbelingen in de groep lijken helemaal verteerd, of toch subliem opgevangen.

Het zou moeilijk worden om deze ‘echte headliner’ te evenaren, laat staan te overtreffen. Noch op de main stage, noch in de Greenroom. En zo zou blijken. Het leek alsof The XX gevraagd werd om de boel zachtjes af te sluiten en iedereen indommelend huis- of tentwaarts te begeleiden. De verkeerde keuze qua programmatie, wat ons betreft, al krijgen ze verder overal schouderklopjes over waar ze mee bezig zijn.  De jonge Londense bende schakelde op automatische piloot in een trage versnelling, maar dat lijkt hun handelsmerk. Voor ons niet gelaten, maar liefst niet als runner up van de top of the bill op een festival.

En die top zou (na enen ’s nachts) Justice (moeten) worden nadat we de Engelse elektroband Metronomy hadden moeten overslaan. De dag ervoor hadden de twee vriend-dj’s uit Parijs op Werchter een lauwe ontvangst gekend. Nochtans moet dit dansmuziek zijn om weer wakker te worden en de Fransen smullen daar wel van. Justice is wel zowat het beste Franse exportproduct op dat gebied en valt ook internationaal wel te pruimen. Lekker eighties sounds met een serieuze moderne (lees drum’n’bass en dubstep) dansinslag.

Chase and Status live, de dag erna ook op Werchter, sloot na tweeën af, maar de Britse drum’n’bass lieten wij ook voor wat het was, want er kwamen nog twee volle dagen op ons af.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France

Main Square Festival 2012: zaterdag 30 juni 2012
dag 2 - "La pluie fait battre mon coeur"

Zonder symbolisch of metaforisch te willen klinken: dag twee van Main Square Festival anno 2012 begon stralend, maar verwaterde naarmate de dag vorderde, op enkele zonnebuien na. En zelfs in natte nood zijn er optimisten, zo zagen we op een paraplu op het doorweekte festivalterrein: La pluie fait battre mon coeur.

Een vriendendienst voor old time friends, zo startte de dag. X, een legendarische Amerikaanse punkband, stapte op uitnodiging van Pearl Jam (die ooit één van hun nummers opnam) weer de toerwereld in en beleeft een revival nadat de band zo'n 24 jaar geleden een eerste keer begraven werd. De punkrock (met een The Doors-inslag) sloeg behoorlijk aan in Arras en dat voor een oogopener op een zomerse zaterdagnamiddag.

Het was wenkbrauwen fronsen toen we op de line up aanvankelijk La Moustache de Martin PinPin lazen. Een nieuwe Franse toegift van de organisatie, maar we geraakten niet in de Greenroom.

Even Frans (maar dan in het Engels) en even chauvinistisch bejubeld (maar dan terecht) is Skip The Use uit het naburige Rijsel ofte Lille. Electrofunk, heet het officieel, maar het neigde echt veel meer naar stevige rock. De zwarte, lijzige frontman - even beweeglijk en ogend als spiderman in zijn rood met blauwe accenten - haalde alle truken van de foor uit de kast: hij bouwde een religie op voor (het Franse) Shaka Ponk dat een dag later op het programma stond, liet de fans hun 'sexy derrière' draaien en kreeg ze bij het voorlaatste nummer allemaal op hun achterste om dan even energetisch omhoog te doen schieten. Het was een uurlang één brok energie. Pas mal du tout.

Haast gelijktijdig krijste Kreayshawn zich in de Greenroom te pletter voor amper honderd man, nadat ze een dag eerder in Werchter zo goed als afgemaakt werd. De half-Amerikaanse Natassia Gail Zolot - dochter van een punkwijf - blijkt meer naast dan op het podium een grote mond op te zetten. Haar kompaan deed het niet veel beter. De dj deed het meeste werk, wat in het weinige publiek toch wat beweging bracht. Het was ons deel niet.

Net voor Revolver (en Within Temptation) het podium betrad openden de hemelsluizen zich en geen klein beetje. Iedereen zocht dekking en niet echt voor Revolver. Het festival lag even stil en de beeldschermen gingen nadien (even) niet meer aan. Het enige stukje Nederland ter plaatse, Within Temptation, had de dag ervoor op weg naar Arras een stop gemaakt in het Belgische Werchter (tien jaar naar haar eerste passage), een stop die niet iedereen was bevallen. Arras bleek een betere versie die best te pruimen viel. Sharon Den Adel klonk live toch wel weer zoals op iedere plaat en haar stevige achterban stond er. De hitmachine is misschien geen hotmachine meer, maar blijft bij momenten meeslepend. Les points pour la Pays-Bas: sept (na discussie onder ondergetekenden, de ene gaf 6,5, de andere 7,5).
Halverwege Within Temptation begon het weer te druppelen tot De Adel bij haar afsluit een ingedund en doorweekt publiek voor zich had. La pluie leek Main Square in een natte nachtmerrie te laten verzinken en verdrinken en hoewel het overging in druiprekregen, werd het de storende factor in Arras.

Miles Kane kreeg een dag ervoor op Werchter een open doekje, maar moest nu wel tegen een nat publiek kampen. Ze blaakten nochtans van de goesting en trachtten de dappere toehoorders met een 'fuck the weather' mee te krijgen, wat grotendeels lukte omdat ze gewoon zelf goed waren. De Britten Alex Turner en James Ford stuwden hun korte nummers loeihard over de Greenroom, maar opvallend was dat het geluid stukken beter getuned stond dan de gigs van vrijdag. En de trompet-pianoman op de achtergrond was bij momenten vol aanwezig. En dat was goed.

Omdat we ook The Kooks wilden, moesten we wel iets vroeger afscheid nemen en achteraf gezien bleek dat niet de juiste keuze. Hun Werchterperformance (hun vierde in zes jaar) moet indruk gelaten hebben, maar hun nummers dropten in Arras neer op paraplu's of (zelf gefabriceerde) poncho’s, op hun hits (o.a. “She Moves In Her Own Way”) na. Niet dat Luke Pritchard en co er niet voor gingen. 'Fuck it up', gaf hij vol medeleven mee toen hij het over de regen had. En misschien hoorde hij ook dat het geluid niet het zuiverste was dat hij ooit op een publiek losliet. Een troost voor de massa onder de regenschermen: de videoschermen werkten wél weer.

En de Greenroom werkte ook en hoe: Miyavi ! Ja, Miyavi, (ook?) voor ons onbekend. Volledige naam: Takamasa Ishihara. Een half Koreaanse Japanner uit Osaka en zo bleek al na amper vijf seconden: een zot met zijn gitaar. Hij en zijn drumster sloegen met zijn tweetjes al meteen gensters en die vonken bleven komen. De Michael Jackson lookalike heeft een cool en grapte even wat voor een 'nice weather' het wel was, maar hij deed vooral waarvoor hij gekomen was: keiharde gitaarrock op het randje van het meer heavy soort. Die zouden we wel nog eens in de volgende edities van Werchter (of beter nog Pukkelpop) kunnen tegenkomen.

Het stevige werk stoorde bijwijlen zelfs de intimiteit die Florence + The Machine op hetzelfde moment even verder tentoon spreidde. Maar de zoetgevooisde engel trok er zich niets van aan en speelde de regen weg en de kazerne plat. 'We did a reverse sundance', glimlachte de in turquose geklede en vooral stralende frontvrouw die er ontegensprekelijk veel zin in had en het hele podium tientallen keren afliep. De zon werd bejuicht door een ontketende menigte. Een menigte die uit Florence haar hand at: op haar commando werd er gesprongen, samen gezongen, gedanst en kroop men op elkaars schouder. Simpele trucjes en het werkte, vooral omdat La Florence (Welch) en haar muziek zelf ook aanstekelijk werkten en herkenbaar zijn. Want in enkele jaren tijd reeg ze de hits aan elkaar en bereikte ze een heel breed publiek. Op een vorige editie van Main Square Festival twee jaar geleden maakte ze al indruk in de (toen nog tentgevormde) Greenroom. Nu parkeerde de organisatie haar net voor Pearl Jam op la Grande Scène. Ja, er zijn nog gevestigde namen, maar die moeten het dan ook waarmaken om de rangorde te verdienen. Florence en haar geoliede machine zetten in die twee jaar zevenmijlslaarzenstappen vooruit. Op vele gebieden. Zaterdag waren ze top of the day, of zelfs van het weekend tot dan toe.

Werkte de Greenroom even tevoren super, voor (en op) Izia was het wachten wegens geluidsproblemen. Izïa Higelin is een Franse gitaarrockster met een live reputatie. Ze was aangekondigd als één van de attracties van deze editie van Main Square Festival. En ze was stevig, zowel qua sound als qua performance. Maar we zijn er niet uit of ze straks nog hoger op de ladder klimt. In de gaten te houden.

En dan was het tijd voor datgene waarvoor meer dan de helft van Main Square voor gekomen was en wat we er twee jaar geleden al aan het werk zagen. Toen was het verdict van Pearl Jam niet ronduit positief: te traag, saai, verkrampt in de eigen glorieuze geschiedenis. Met een kwartier vertraging begon den Eddi (Vedder) eraan, fles wijn in de hand, zijn rauwe stem meteen in juiste stemming. Kop twintig jaar na het historische debuut 'Ten' leek Vedder er echt weer schwung en zin in te hebben en zijn fans des te meer. Grunge en PJ, het blijft iets wat je moet kennen om de fles ten gronde uit te drinken, in pakweg twee uur. PJ was goed, heel goed, muzikaal af, qua enthousiasme ook een stap vooruit bij twee jaar geleden. De set was stukken beter opgebouwd, breder grasduinend. De korte politiek boodschap stoorde zelfs niet, de hommage aan Joe Strummer (The Clash) was haast ontroerend.

Maar halverwege haastten we ons toch naar The Rapture, de mannen uit New York City die disco, punk en funk in een rockkleedje stoppen en er leuk mee weg komen. Zelfs met een hit. Eigenlijk bestaan ze al meer dan een decennium, maar het duurde tot nu eer ze in Europa ook wat vasteland onder de voet kregen. Ook zij moesten een twintigtal minuten later beginnen in de Greenroom, maar met een slome en slungelige nonchalance zetten ze de in een modderpoel herschapen weide op een schaatsen. Het weinige volk wel te verstaan, want de rest stond steviger op de harde ondergrond (waar ook wel kleine beken richting afvoer vloeiden) die Pearl Jam deed daveren. Maar The Rapture hield de fans (in spe) in trance en de New-Yorkers genoten er zelf zichtbaar van.

The Rapture had de mensheid tot dansen uitgenodigd en het vervolg kwam met Birdy Nam Nam dat de dag ervoor ook in Werchter afsloot. In België waren ze blijkbaar ok maar kregen ze nog weinig beweging in de Marquee, in Frankrijk zijn ze gewoon gigantesque, die vier dj's! DJ Pone, DJ Need, Crazy-B en Little Mike lieten het vinyl scratchen en maakten er een heuse electroshow van. Trouwens, hun grappige naam haalden ze uit de film ‘The Party’ (uit 1968 met Peter Sellers).

Voor het jonge volkje dat nog kon en wou de nacht en de modder induiken was er in de Greenroom nog The Zombie Kids. Een Turk en een Spanjaard die de volle crisis even doen vergeten en straks alles in hun eerste album gaan bundelen nadat hun eerste single ‘Face’ meteen een hit was, vooral in Spanje dan.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France