Sinner’s Day Festival 2011- the kings of new wave & punk all together – derde editie!
Sinner’s Day mocht afgelopen zondag al drie kaarsjes uitblazen, en lijkt dus langzaam maar zeker een vaste stek te verwerven op de najaarskalender van menige nostalgische ziel die vooral zwart in de kleerkast of dressing heeft hangen. Zoals elk festival in het nostalgiecircuit kampt ook Sinner’s Day regelmatig met laattijdige exits van een paar sterkhouders op de affiche. Soit, ook zonder de eerder aangekondigde The Psychedelic Furs en John Foxx vonden ruim 8000 oudere jongeren met of zonder zwarte eyeliner de weg naar de Ethias Arena, waar alternerend op twee podia gothrock, punk, electropop, industrial, electronic body music en avant-garde elkaar in een ijl tempo afwisselden. Een korte impressie...
We geven maar wat graag toe dat we geen kenner zijn van het industrial metal genre, maar elk gezelschap die voor een ongeoefend oor klinkt als een met samples beladen kruising tussen Guano Apes en Rammstein kan je bezwaarlijk relevant noemen. Net als voorgenoemde bands komt ook KMFDM (*), oftewel Kein Mehrheit Für Die Mitleid, uit Duitsland overgewaaid. Hun zogenaamde ‘ultra-heavy beat’, een brutale krachtexplosie van krijsende vocals, logge industrial en achterhaalde cross-over leek enkel in de voorste gelederen enige potten te breken, maar werd door de rest van het publiek op zijn zachts gezegd apathisch onthaald. Later die avond zou een landgenoot van KMFDM met een pak meer muziekgeschiedenis op zijn naam gelukkig nog de meubels redden voor de Heimat.
Alan Wilder verdiende tussen ’82 en ’95 een ferme boterham als vervanger van Vince Clarke bij Depeche Mode, maar eigenlijk bediend deze Engelse keyboard wizard, meesterproducer en gevierd remixer liever alle knopjes zelf binnen de contouren van zijn experimentele solo project RECOIL (***). Nu is een DJ set niet onmiddellijk iets waar het typische Sinner’s Day publiek zit op te wachten, maar door een knappe combinatie van electronische soundscapes, donkere triphop en knappe visuals wisten Wilder en zijn kompaan toch onverwachts een groot deel van het publiek te boeien. In hun intrigerende mix herkenden we ondermeer Recoil’s debuutsingle “Faith Healer”, een hoogst eigenzinnige interpretatie van de Sensational Alex Harvey Band classic ingezongen door Nitzer Ebb’s Douglas McCarthy, en een erg trippy “Jezebel”. Wilder zat bovendien niet verlegen om een cynische knipoog naar zijn verleden bij Depeche Mode en verwerkte doodleuk flarden van “Never Let Me Down Again” en “Personal Jesus” in de ellenlange mix die het optreden eigenlijk was.
In vergelijking met de vorige editie kwamen punks dit jaar maar weinig aan hun trekken op Sinner’s Day. Met THE EXPLOITED (***) had de organisatie weliswaar een monument uit de tweede punkgolf naar Hasselt gehaald. De vervaarlijk ogende Wattie Buchan is anno 2011 nog het enig overgebleven lid uit de gloriejaren ’80-’82 van deze Schotse voortrekkers van de Oi! beweging, maar ondanks zijn 51 lentes oogt en klinkt deze voormalige soldaat met de rode mohawk nog heel strijdvaardig. Zonder dat presentator Luc Janssen ook maar één woord kon uitbrengen namen Buchan en zijn jonge kompanen stormenderhand het podium in voor een stomende set streetpunk, waarop het publiek in de frontlinie prompt antwoordde met een kolkend pogo feestje. Van de vermeende nazi sympathieën van The Exploited viel trouwens niets te merken, wel van het feit dat anthems als “Troops Of Tomorrow”, “Punk’s Not Dead” en “Sex And Violence” na drie decennia nog niets aan street credibility lijken te hebben ingeboet. We hadden wat graag onze stembanden ook eens gesmeerd tijdens “Exploited Barmy Army”, maar voor we het goed en wel doorhadden was het feestje al gedaan. Volgend jaar Buzzcocks op Sinner’s Day? Yes please!
Geen hond wist van tevoren wat precies te verwachten van VISAGE (**), het gereanimeerde studio project rond de extravagante Steve Strange dat mee verantwoordelijk was voor de lancering van de New Romantic beweging in het Engeland van begin jaren ’80. Aanvankelijk hadden Strange en zijn vier fout gecaste collega’s er opvallend veel zin in en kon de catchy tongue-in-cheek electropop van “Night Train”, “Visage” en “Diary of A Madman” nog wedijveren met het beste van generatiegenoten Heaven 17 en Blancmange. Nu is de in een blits maatpak verborgen Strange in zijn thuisland redelijk wat publieksaandacht gewend, maar op Sinner’s Day veel dat echter dik tegen en begon de frontman uit pure frustratie zowaar de draak te steken met Exploited fans. Op het moment dat de meesten het uitblijven van Visage’s voornaamste wapenfeit “Fade To Grey” intussen meer dan beu waren probeerde de groep tot overmaat van ramp en trouwens zonder veel succes nog een geheel overbodig nieuw nummer uit. Strange & co besloten dan maar wijselijk om de set voortijdig te beëindigen met een slordig en apathisch “Fade To Grey”. Deze reïncarnatie van Visage concentreert zich voortaan misschien beter op modeshows waar de spreekwoordelijke verpakking belangrijker lijkt dan de inhoud.
Reeds tijdens de vorige editie van Sinner’s Day werd de komst van THE MISSION (***) met de nodige toeters en bellen aangekondigd, voor de Belgische fans werden het dus 12 lange maanden vooraleer ze hun gothrock helden recht in de ogen konden kijken. In de tweede helft van de 80ies bereikte de populariteit van deze groep ongekende hoogtes in thuisland England, daarbuiten wordt deze afsplitsing van Sisters Of Mercy eerder als een cult band aanzien. Met een strak “Hands Across The Ocean” en zowaar een gothic versie van Neil Young’s “Like A Hurricane” bewezen de vier heren al meteen dat ze zonder veel gezichtsverlies hun zilveren jubileum kunnen vieren. Bovendien lijkt het ego van frontman Wayne Hussey in al die jaren enkel maar te zijn toegenomen, wie anders raakt immers weg met een aankondiging als “This is probably the best song you’ll hear all day”. De song in kwestie, “Butterfly On A Wheel”, behoort dan nog niet eens tot de absolute klassiekers van de band. De netjes tot op het eind opgespaarde “Wasteland” en “Tower Of Strength” behoren dan weer wel tot het cultureel erfgoed van de gothrock. Tijdens de lang uitgesponnen versie van dit laatste nummer ging Hussey als een volleerde Bono het publiek frontstage nog wat ophitsen, waarmee hij meteen het eerste orgelpunt van de dag scoorde.
Met PATTI SMITH & BAND (*****) haalde Sinner’s Day één van de laatste nog levende dinosauriërs uit de Amerikaanse new wave geschiedenis naar Hasselt. Smith wordt eind volgende maand 65 en mag dus voortaan gratis op bus en tram, maar voor het zover is wil ze haar nieuwe verzamelaar ‘Outside Society’ wereldwijd promoten. Wat ons betreft overigens een totaal overbodige aanschaf, want iedereen met het rock’n’roll hart op de juiste plaats heeft op z’n minst de eerste vier albums die Patti Smith tussen ’75 en ’79 op de nietsvermoedende wereld losliet op de plank staan. Net die eerste platen vormden het centrale thema van de indrukwekkende set die Smith en haar drie metgezellen in petto hadden. Een meer treffende openingszin dan “Jesus died for somebody’s sins, but not mine” uit “Gloria” kon Sinner’s Day zich niet wensen. We zagen en hoorden een Smith in grote doen: de ene keer prevelend en moraliserend, de andere keer gemeen om zich heen schoppend bevangen door een wilde mimiek. Ook haar trouwe luitenanten Lenny Kaye (gitaar/zang), Tony Shanahan (bas/keyboards) en Jay Daugherty (drums) maakten een opvallend rauwe beurt en wisselden moeiteloos tempo’s tussen de lome rock’n’reggae van “Redondo Beach”, het punky “Free Money” of het lang uitgesponnen “Ain’t It Strange” waar Smith een schaduwgevecht aanging met de meesterlijke Kaye. Ondanks alle uitspattingen bleef Smith ongemeen alert en hield ze regelmatig contact met alle saints & sinners in het publiek. Zo werd “Pissing In A River” opgedragen aan iedereen die haar eerste optreden op Belgische bodem nu inmiddels 35 jaar geleden zonder blijvende mentale letsels heeft overleefd. Met een furieus “Rock’n’roll Nigger” trok la grande dame van de new wave in extremis nog de laatste twijfelaars over de streep: de actieve vergrijzing is niet te stoppen.
Op het eerste zicht leek KARL BARTOS (****) misschien wel dé nobele onbekende van deze Sinner’s Day editie. We namen echter al snel onze hoed af voor deze 59-jarige Duitser eens we in diens bio lazen dat de man tussen ’75 en ’90 op de loonlijst stond van electropioniers Kraftwerk waar hij de electronische percussie voor zijn rekening nam. Naar het voorbeeld van zijn voormalige spitsbroeders brengt Bartos als ‘live’ artiest een voorgeprogrammeerde set waarin beeld en geluid uiterst ingenieus door elkaar vloeien. Ook wat zijn songkeuze betrof deed de kranige electropionier helemaal geen moeite om te verbergen dat hij ooit deel uitmaakte van de Kraftwerk Mannschaft. “The Robots”, “Pocket Calculator”, “Tour de France” en “Neon Lights” werden gründlich door de mangel gehaald en kregen hier en daar een goed gedoseerde techno injectie mee waardoor de Duitser zich behoorlijk eigentijds en vooruitstrevend profileerde. Een optreden van Bartos staat echter niet enkel garant voor een live remix show van Kraftwerk classics, ook eigen nummers zoals “15 Minutes Of Fame (2000)” en “Ultraviolet” uit zijn enige solo album ‘Communication’ (‘03) bewezen dat Herr Karl ook als solo-artiest een zeker bestaansrecht heeft.
Wat kunnen we nog kwijt over THE CULT (****) na hun wervelende optredens van de jongste jaren in de AB? Wel, misschien de voorspelling dat we vertrokken zijn voor een relaxte set compromisloze powerrock wanneer de charismatische frontman Ian Astbury goedlachs en zonder zijn geliefde sunglasses het podium komt opgewandeld. Powerrock, u leest het goed, want The Cult is al lang niet meer dat door spinnewebben gefascineerde gothic bandje ten tijde van “Spiritwalker” en “One Horse Nation”, de twee oudste nummers op de setlist van Sinner’s Day. De uitgesproken voorliefde van meestergitarist Billy Duffy voor monsterriffs in de beste traditie van Rolling Stones, Led Zeppelin en AC/DC hebben van The Cult uiteindelijk een wereldgroep gemaakt. Het blijft telkens weer verdomd moeilijk om die fameuze luchtgitaar niet boven te halen op “Lil’ Devil”, “Wild Flower” en “Love Removal Machine”, allen nummers die even goed aan het brein van Keith Richards, Jimmy Page of Angus Young zouden kunnen ontsproten zijn. De echte reden waarom Sinner’s Day een band als The Cult naar hun festival haalt is en blijft natuurlijk de gothrock classic ‘Love’. Na stomende versies van “Nirvana” en “Rain” uit dat monumentale album restte Duffy enkel nog het ritueel dat hij ongetwijfeld reeds een paar honderd keer heeft beleefd: alle spotlights gericht op zijn parelwitte Gretsch die de onwaarschijnlijke intro van “She Sells Sanctuary” onverbiddelijk richting brein en buik stuurt. Tot volgend jaar dan maar hé Ian, zonder zonnebril en als het even kan met een treffelijke nieuwe plaat?
Ruim na middernacht mocht Luc Janssen voor het laatst één van zijn befaamde one-liners bovenhalen: “De volgende band had graag een bescheiden aankondiging. Graag dus jullie aandacht voor de meest invloedrijke Belgische groep ever”: FRONT 242 (****). Van Underworld over The Prodigy tot Ministry, allen geven ze grif toe dat hun back catalogue er een stuk anders zou uitzien zonder deze uitvinders van de electronic body music. De groep kwam op Sinner’s Day dertig kaarsjes uitblazen en kreeg dus de gepaste eer om het festival af te sluiten. De hamvraag was echter of de stronteigenwijze heren hun eigen verjaardagsfeestje niet gingen saboteren met het soort grillige set zoals we die de laatste jaren meer en meer van hen gewend zijn. De twijfel bleek al vlug onterecht. Net als Karl Bartos had ook Front 242 gekozen voor een intrigerende mix van beeld en geluid, hier en daar aangevuld met een moraliserende noot. Projecties van citaten uit de lijst der universele rechten van de mens terwijl Jean-Luc De Meyer zich de longen uit het lijf schreeuwde tijdens de veelbelovende opener “Shout Out Loud”: het werkte wonderwel. En ja hoor, schoorvoetend begonnen de vijf heren daarna toch een soort feestje der herkenning te bouwen. Vaderlandse gloriemomenten als “Body To Body”, “Moldavia”, “No Shuffle”, “Headhunter” en “U-Men” kregen weliswaar een industrial getinte upgrade, maar de pulserende beats in elk van deze nummers vinden nog steeds feilloos hun weg naar de dansspieren. Het publiek was moe maar danste moedig verder, ook toen Front 242 tijdens de bisnummers met “Tragedy For You” een laatste salvo loste.
Sinner’s Day 2011 heeft onze hunkering naar de gitzwarte 80ies terug een beetje bevredigd. Wel, voor even toch, want de organisatie kondigt voor de volgende editie een pak meer bijna vergeten Belgen aan op de affiche. De managers van o.a. De Brassers, Aroma Di Amore en Luna Twist weten dus de komende maanden wat hen te doen staat, het publiek van haar kant mag die arafat sjaal en zwarte eyeliner terug een jaartje opbergen.
Neem gerust eenkijkje naar de pics (rubriek live foto’s – festivals)
Organisatie: Sinner’s Day Festival (More-Entertainment)
Toen we de ondergrondse parking van Euralille binnenreden, wisten we het al, dit zou een thuismatch voor dEUS worden, overal stonden wagens met Belgische nummerplaten geparkeerd.
Net vóór de zomer zagen we dEUS een try-out spelen op Les Nuits Botanique, en toen lieten ze al enkele nieuwe nummers van hun zesde album ’Keep you close’ horen. Dat album is ondertussen uit, en wij vinden hem een stuk beter dan ‘Vantage point’, maar toch nog net iets minder dan ‘Pocket Revolution’: er staan een stuk of vijf nummers op die een verrijking zijn voor de indrukwekkende back catalogue die Barman en Co. in de laatste twintig jaar bijeen gepend hebben, maar ook vier nummers die echt niet blijven hangen, hoeveel je de nieuwe plaat ook oplegt. Een goeie jaargang 2011 voor dEUS dus, maar geen ‘Grand-Cru’.
Op zondagavond vangen alle concerten in de Aéronef vroeger aan dan op een weekdag, dus net na achten namen Barman, Pawlovski en co een vliegende start: de vierde of vijfde reïncarnatie van dEUS, met Pawlovski, Misseghers, Gevaert en overlever Janzoons, is een geoliede strakke rockmachine. Waar in de jaren negentig dEUS live soms compleet de mist in ging, hebben ze anno 2011 hun livesets volledig onder controle: Mauro Pawlovski is de strakke orkestleider op de achtergrond, die in een dienende rol er voor zorgt dat alles netjes op zijn pootjes valt. Het enige minpunt daarvan is dat dEUS live meer en meer richting mainstraim rock opgeschoven is en ze minder verrassen dan vroeger: meer The National en Elbow en minder Tom Waits, zou je kunnen zeggen.
Het geluid tijdens de eerste drie nummers zat overvol, veel power tijdens “Slow”, het niet echt memorabele “The Final Blast” en het zoals gewoonlijk visueel stroboscopisch ingevulde “Architect”. De voorlopende single “Constant now” ging op het zelfde strakke elan verder, maar was toonde ook een rijkheid en complexiteit zelfs zonder de blazers van de albumversie: de baslijnen van Alain Gevaert kwamen er prominent in naar voor.
Maar eigenlijk schoot het concert pas echt uit de startblokken vanaf “Instant street”, vreemd genoeg omdat er gas terug genomen werd en het totaalgeluid minder vol en vooral minder druk was: het eerste deel van “Instant street” steunt op de akoestische gitaar van Barman, en je kreeg veel meer dynamiek: in de break wisselt Barman zijn akoestische gitaar in voor een elektrisch exemplaar, waar op dit nummer echt tot een uitbarsting komt. ”Instant street” is keer op keer een van de hoogtepunten in de live sets van dEUS, en dat was het ook vanavond.
Na deze eerste climax, was het tijd voor een rustpunt, met “If you don’t get what you want”, waarna het de beurt was aan de beste song van ‘Keep you close’: “Dark sets in”, wat Barman aankondigde als een nummer over jaloezie. Misseghers ontketende een drumpatroon dat wel iets weg heeft van “Would?” van Alice in Chains, Pawlovski smokkelde een gesaboteerde gitaarriff in het nummer en zowel Gevaert, Pawlovski en Misseghers namen een deel van de zanglijnen over. “Dark sets in” kan gerust wedijveren met het beste wat Afghan Whigs ooit in de jaren negentig maakten, en vormde voor mij een tweede hoogtepunt van de avond. Nu we het toch over Afghan Whigs hebben, Pawlovski nam als een perfecte kameleon de tweede zanglijn van Greg Dulli over in “Twice”: de emotie zat juist, het nummer handelt over relatieproblemen, en je geloofde wat Pawlosvski zong.
“Magdalena”, met zijn mineur-akkoorden, was vervolgens het tweede rustpunt van de avond, gevolgd door het parlando in “Ghost” waarin Janzoons zich op zijn keyboard kon uitleven. Het titelnummer “Keep you close”, werd net zoals op de plaat heel orkestraal ingevuld, en contrasteerde fel met de eenvoud van “Sister Dew”. Toen was het tijd voor het derde hoogtepunt van de avond: Pawlovski mocht zijn duivels ontbinden op “Bad timing”, het publiek ging dan ook volledig uit de bol.
Bissen deed dEUS met de ondertussen twintig jaar oude klassiekers “Worst Case Scenario”, “Morticiachair”, dat Pawlovski zich helemaal tot zijn eigen nummer weet om te vormen, het overbodige “Easy” en afsluiter “Hotellounge”, waarop de leden van Balthazar kwamen meedoen.
dEUS blijft met voorsprong de beste Belgische band ooit, maar overtuigt toch vooral met zijn oudere nummers, alhoewel “Dark sets in” vanavond die klassiekers meer dan evenaarde.
Setlist dEUS: Slow, The final blast, The Architect, Constant now, Second nature, Instant street, If you don’t get what you want, Dark sets in, Twice (we survive), Magdalena, Ghost, Keep you close, Sister dew, Bad timing
Worst Case scenario, Morticiachair, Easy, Hotellounge
Opener was Balthazar , die samen met Intergalactic Lovers op de festivals Belgisch grondgebied uitgegroeid zijn tot publiekslievelingen. Naast de vele Vlamingen, lusten ook onze Franse vrienden pap van deze beloftevolle band uit (het nabije) Kortrijk wel! Ze speelden een intens broeierige set, waarin naast een puike samenzang vooral de zweverige, diepgrauwe zegzang van Maarten Devoldere opviel. De band ging er duidelijk voor. Spelplezier en enthousiasme sierden de gevarieerde set van o.m. singles “The boatman”, “I’ll stay here”, “Fifteen floors” en de snedige rocker “Hunger at the door”; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een kippenvel acapella outtro … Balthazar, te koesteren, ook in Frankrijk!
Organisatie: Aéronef, Lille
Men kan niet zeggen dat het bijster goed gaat met de rock-'n-roll als zelfs een cultlegende als Jack Oblivian voor zijn Europese tour aan fundraising moet doen om de vliegtuigtickets te bekostigen. Blijkbaar schraapte hij het geld dan toch bijeen en zakte af voor een 40 dagen durende tour. Het concept bleef ongewijzigd, vergeleken met de vorige keer : een totaalpakket van drie bands uit Memphis, met dien verstande dat John Paul Keith deze keer vervangen werd door Limes. Drie groepen is eigenlijk wat veel gezegd : het betrof hier telkens één man aangevuld met een gitarist en een drummer, met zijn vijven in totaal dus waarbij er telkens één aan de kant bleef.
Dit bonte gezelschap hield ook halt in Den Haag, meer bepaald in de SuperMarkt (wat een ellendige naam). Het betrof hier een behoorlijk mooi pand op de gezellige Grote Markt, een ruim café annex (zonder scheiding) een al even ruime zaal met zelfs langs drie zijden een balkon. Ondanks die mooie zaal duurde het behoorlijk lang eer er wat meer volk opdaagde en bleef de sfeer een beetje uit.
Limes trapten af (het voorziene Nederlandse voorprogramma mocht achteraf spelen gezien het waanzinnige tourschema voorzag dat Jack en co nog een tweede optreden die nacht dienden af te haspelen) met Harlan op bas en Jack op drums. Zanger-gitarist Shawn Cripps gromde zich met veel enthousiasme door zijn lome, verhakkelde garagerocksongs. Na enkele nummers vervoegde extra gitarist J.D. Mark (Wiley and the Checkmates en tevens tourgitarist van LCD Soundsystem!) de bende. Het eerste nummer speelde hij al zittend mee, gitaar plat op zijn schoot en zijn aansteker als slide gebruikend. A poor man's lap steel... De heren vonder er ondanks de weinige aanwezigen er steeds meer hun schik in. Shawn Cripps klonk een beetje als Monsieur Jeffrey Evans en de verrukkelijke gitaren leken voortdurend over elkaar te gaan struikelen. Kortom, het soort weirdness waar ze alleen in Memphis een patent op hebben.
Voor het optreden van Harlan T. Bobo verliet Cripps het podium, nam Dustin Crops de drums voor zijn rekening en speelde de multi-inzetbare Jack Oblivian op bas. Harlan, nu met gitaar, koos voor zijn meest rockende nummers zodat de stijlbreuk met Limes niet te groot werd. De man had net die dag zijn eerste tatoeage laten zetten en kon het niet laten ze te tonen. Het bleek niets spectaculairs (hartje met pijl) en ik vermoed dat de enkele vol getatoeëerde aanwezigen eens de wenkbrauwen zullen optrokken hebben. Maar Harlan was bijzonder goed geluimd en dat kwam zijn ‘lovesongs’ zeker ten goede.
Zo waren we voldoende opgewarmd voor de grote Jack Olivian maar dit keer bleef het verwachte vuurwerk wat sputteren. Natuurlijk klonken zijn in soul, country en rock-'n-roll gedrenkte songs meer dan degelijk en zorgde J.D. Mark op gitaar voor een sublieme meerwaarde (vooral tijdens het grandioze "Make your mind up"). We hoorden vooral oude, vertrouwde nummers terwijl de nieuwe plaat verrassend zo goed als helemaal genegeerd werd. En toch bleef het wat stroef. Zo moest hij een nummer (Sweet Thang?) na nog geen minuut afbreken omdat het niet goed zat. Uit ervaring weet ik dat Jack op zijn best is als hij ontspannen is en wat glazen achter de kiezen heeft. Was hij hier gestresseerd door de wetenschap dat ze direct na het optreden in zeven haasten moesten vertrekken naar Eindhoven waar ze om 2u30 nog eens het podium op moesten?
Het zal alleszins ook niet bevorderlijk geweest zijn dat Shawn Cripps regelmatig kwam zeggen hoelang ze nog mochten doorgaan. Zelfs tijdens de eerste van de twee obligate Oblivians-songs zat het tegen toen Harlan een snaar brak terwijl ze met zijn drieën op gitaar ramden. Die werd uiteraard niet meer vervangen. Het was absoluut niet slecht geweest maar toch had ik een knorrend gevoel in de maag die me zei dat er meer in zat.
Ken Veerman is het alterego van SimpleSongs . Na een EP en titelloos debuut , is het vervolgverhaal klaar, ‘The end of things you wished would last forever’. Het eind-van-de- wereld thema intrigeert, een rode draad, gepaard gaande met verhalen over jeugd en ouderdom, wijsheid en verlies. Ingetogen, integere, sfeervolle songs die een trippopsfeer ademen door de toevoeging van elektronica. De zes songs kabbelen in een (droeve) droomwereld , luister maar eens naar “Cruelty from a heart of gold”, “A sentence for life”, “Underground” en “Contact/impact”, die een brokje ‘80s wave niet schuwt. “Lovesong” en “We’re hiding it well” zijn uitermate broos .
Vakman in z’n genre!
Info http://www.simplesongs.be
Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor achter The Antler King. Ze waagden hun eerste stappen met de muzikale roadmovie ‘Send all your horses’. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld . Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties . Een wisselwerking in intimiteit, sfeervolle arrangementen, harmonieën en meerstemmigheid.
De songs zijn subtiel uitgewerkt; het zijn fijne composities die durven aan te zwellen. De grootsheid van een koor schuilt hierachter . Met een knipoog naar het muzikaal concept An Pierlé en Hooverphonic. Zij beschikt over een heldere, indringende stem en hij vult muzikaal aan.
Het debuut is een boeiende luisterervaring van kwalitatief puike songs . De kunst van het songschrijven hebben ze , nu de respons …
http://www.theantlerking.com
aNoo - Belgische groep met een Finse leading lady Anu Junnonen. De jonge band is al aan de tweede cd toe en brengt een aperitiefconcert bij uitstek met easy, lazy Sunday candlelight music . Haar pop is verweven met elektronica en jazz sounds , trombone, contrabas en accordeon vullen mooi aan . “Cups, Kettles & boxes”, “Niin mina neitonen” en “Peinio tyton tylleroinen” bieden deze magie en verloochenen haar roots niet . Op de plaat horen we een licht swing en groove “How to keep crazy love”, “True love” en “Sunday”, die dan nog in een Buscemi remix is terug te vinden … Een beetje slowly Lady Linn . Fijne plaat alvast!
Info http://www.anoo.com
Night Of The Proms 2011 – Beste editie in jaren
De zevenentwintigste editie van Night of the Proms bleek de beste in jaren. En dit dankzij de internationale gasten die ditmaal niet door de mand vielen. Met Simply Red – zanger Mick Hucknall, Seal en Angie Stone werden drie toppers binnengehaald met uitgesproken soulstemmen. Het klassieke luik met de Div4s, een ontdekking van Andrea Bocelli, werd een aangename kennismaking. Na het eerbetoon aan Amy Winehouse met “Valérie” (cover The Zutons) door John Miles mochten de Div4s het beste van zichzelf geven. Ze waren het sterkst wanneer ze samen met Seal “Kiss from a Rose” brachten. Of “Conzonetta sulfaria” uit La Nozze di Figaro. Daarna maakte verrassingsgast Sioen een goeie beurt al was hij wel wat onder de indruk van dit alweer bruisende Sportpaleis.
Ook een goeie zet was het vertonen van filmbeelden van ‘The Shawshank Redemption’, The King’s Speech en Amadeus en er tegelijk de klassieke muziek uit die films live bij te spelen.
Nog meer filmmuziek net na de pauze met de ‘Lion King suite’. Liv Van Aelst brengt “Circle of Live” en John Miles “Can You Feel The Love Tonight”. Uitstekend gebracht ook al omdat zijn stemtimbre zeer dicht bij dat van Elton John ligt. Later op de avond zong hij ook nog zijn klassieker “Music”.
Maar zoals ieder jaar waren de popsterren van dienst degenen waar het meeste volk zat op te wachten. Angie Stone bracht een knap “Wish I Didn’t Miss You” en zong een duet met Mick Hucknall tijdens “Holding Back The Years”. Hucknall heeft een fenomenale stem en een prachtige staat van dienst maar vreemd genoeg bleek Seal het meeste succes te hebben Hij kan als geen ander het publiek opzwepen. En met hits als “Papa was a Rolling Stone”/ “Killer”, “Amazing” en “Crazy” heeft hij daarvoor uitstekende songs. Dit was een prachtige manier om een streep te trekken in z’n Proms.
“Land of Hope and Glory” was er ditmaal als afsluiter niet bij, maar niemand die er om maalde. “Hey Jude” volstond daarom ruimschoots.
Deze editie was uitstekend ook vóór de pauze. En dat wil heel wat zeggen. Er zijn nog een handvol tickets maar vlug zijn is de boodschap. Meer info op www.notp.com
List
1 Leichte cavalerie – Il Novecento
2 Valerie – John Miles
3Div4smedley- Div4s
4 Verrassing – Verrassing
5 “ - “
6 Dies Irae- Il Novecento+Fine Fleur
Letter Duet Il novecento+ 4 Div4s
Beethoven 7th – Il Novecento
7 Kiss from a rose – Seal + Div4s
8 The Prayer – Div4s
Carmina Burana – Il Novecento
9 DAM meets Il Novecento – Il Novecento +DAM
10 Wish I didn’t miss you – Angie Stone
11 Holding back the years – Mick Hucknall & Angie Stone
12 Fairgrond- Mick Hucknall
13 The right thing – Mick Hucknall
Intermission
14 Lion king suite – Il Novecento & John & Liv
15 No more rain – Angie Stone
16 Iwanna thank ya – Angie Stone
17 The typewriter – Il novecento & PDS
18Agnus Dei – Barber
19 Music – John Miles
20 Con te partiro Div4s
21 For your babies- Mick Hucknall
22 Stars – Mick Hucknall
23 Papa was a rolling stone/ killer- Seal
24 Amazing – Seal
25 Crazy – Seal
26 Hey Jude – All
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Opener Semper Fi uit Koekelare en omstreken (er bestaan ook gelijknamige bands in Melbourne en Aberdeen) had alleszins de verdienste dat ze veel volk meebrachten en begonnen ook niet onaardig. Het mooie gitaarwerk waarmee de set begon liet me vermoeden dat ik een aanvaardbare variant op postrock voorgeschoteld zou krijgen. Maar al vlug schakelde het trio over op -zoals ze het zelf noemen- polderrock. Dat bleek rock om de spierballen bij te laten rollen met veel hardrock invloeden en die me net iets te vaak aan Pearl Jam deed denken, een groep die, buiten hun debuut misschien, niets relevants op de wereld losliet. Het leek wel alsof Semper Fi krampachtig probeerde om aanvaardbaar genoeg voor De Afrekening te klinken. Desondanks hoorde ik toch geregeld flarden die me ervan weerhielden het café op te zoeken. Gelukkig maar want uiteindelijk volgde er nog een onwaarschijnlijke metamorfose. Het voorlaatste nummer leek wel door een andere groep gespeeld. Na een heerlijk lange intro volgde een broeierige song met een fantastische, onder water stuiterende bas. Grote klasse en ook het laatste nummer mocht er zijn : lekker traag en vet. Als die twee songs de richting aangeven waar Semper Fi naartoe wil, dan zitten ze wel heel goed!
The Feeling Of Love uit Metz is het vehikel van G. Marietta, voorheen drijvende kracht achter A. H. Kraken, een groep die een plaat wist uit te brengen op ‘In The Red’, geen geringe prestatie voor een Franse band. En wat mij betreft mag The Feeling Of Love dat nog eens over doen, want dit trio gaf in de 4AD één van de betere concerten van 2011 weg. Daarbij lieten ze zich niet vastpinnen op één genre en creëerden een tamelijk uniek geluid. Deels door de synthetische bas via de keys maar vooral door het magische gitaarspel van S. Marietta waarbij de effectpedalen evenwel onmisbaar waren. Die gitaar klonk nooit spectaculair maar altijd subtiel en zorgde regelmatig voor een onderhuidse spanning. Soms te vergelijken met de gitaar van The Cramps of Wooden Shjips zelfs, maar dan wel wat ingehouden. Bovendien slaagde de groep erin om naast die schitterende sound een reeks nummers te brengen die telkens van begin tot einde wisten te boeien en op hun beurt vergelijkingen opriepen met de Velvet Underground of The Ponys. Een ontdekking!!
Henry's Funeral Shoe (prachtige naam overigens) uit Wales staat voor het broederpaar Aled & Brennig Clifford dat fysiek enige gelijkenissen vertoont met die andere broers, het duivelsgebroed de Gallaghers, maar muzikaal gelukkig uit een ander vaatje tapt. Zelf beweren ze hun inspiratie bij The Who en CCR gevonden te hebben, ik dacht eerder The White Stripes of Le Chat Noir te horen doorschemeren. Net als die duo's grossierden ze in moddervette riffs en explosieve drums maar dan gelardeerd met de wat zeurderige snauw van Aled. Dat zou normaal voldoende moeten zijn voor een avondje spetterende rock-'n-roll maar hier miste het geheel wat scherpte (ik zag ze deze zomer in Binic toch wat snediger bezig).
Vooral bij de zanger leek het vet wat weg van de soep, naar eigen zeggen door het vele toeren. Gelukkig zorgde Brennig voor het nodige spektakel. Hij is het soort drummer die iedereen wel in zijn groep zou willen : lijfelijk onuitputbaar, steeds de gekste grimassen trekkend en zelfs op de dooie momenten een lust voor het oog (goochelen met zijn sticks of ze in de halsopening van zijn shirt steken). Uitschieters waren "Henry's funeral shoe",de song en een uitbundig "Maria, Maria". Helaas was niet alles van dat niveau en leden sommige songs onder het gebrek aan goeie ideeën. Iets waar The Feeling Of Love absoluut geen last van had en zo de overwinning mee naar Frankrijk sleepte.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Na hun beklijvende sets op de Persistence tour in de Brielpoort (december 2010) en op Groezrock in het voorjaar, hielden de vaandeldragers van de New York Hardcore, Sick Of It All, halt in de Trix om hun 25 jarige bestaan te vieren. Het werd één langgerekt feestje.
De show begon met enkele minuten projectie waarin we een overzicht kregen van oude foto's van de bandleden en van enkele affiches door de jaren heen, nostalgische pics die de pure 'old scool' sfeer uit ademden. Even stilte voor de storm heet dat dan...
Direct na het het filmpje doemt het viertal op en slaan ze meteen genadeloos toe met “Clobberin time” en “Built to last” … De toon was gezet en de SOIA trein vertrokken!
Het viertal sinds jaar en dag in dezelfde bezetting onder leiding van de Koller broers en geflankeerd door de stevige fundamenten van bassist Craig Setari en drummer Armand Majidi, hebben er zin in, en in geen mum van tijd is er hier sprake van een kolkende, zweterige massa!
Met een backcatalogue om U tegen te zeggen, varieerden ze naar hartelust met tracks uit de beginjaren en van het recentere materiaal … keuze te over dus!
De intense drive en intensiteit die het viertal groots maakten, is ook vanavond het visitekaartje van de op handen gedragen band. Frontman Lou niet verlegen voor grappen en ‘oneliners’, raakt ook de gevoelige snaar van het publiek; hij bedankt hen oprecht voor de massale support tijdens de optredens.
“Just look around”, “Injustice system”, “Sanctuary” of “Call to arms”, alle classics zitten mooi verweven in een uitgekiende set die afklokt op een setlist van 25 tracks op een dik uur!
Massa's singalongs, dives en een wall of death later krijgen we in het slotkwartier, waaronder “Scrath the surface”, “Uprising nation” en “Step down” ; het moegestreden en uitgetelde publiek ging naar huis met een zalig gevoel; de band genoot gretig na van de show in de coulissen. Volgende week verschijnt het nieuwe verzamelalbum met hun favoriete nummers, die opnieuw werden opgenomen.
Organisatie: Trix ism Heartbreaktunes
We hebben altijd al gehouden van de venijnige, grillige gitaarpop van de Throwing Muses, de band van zangeres/gitariste Kristin Hersh. Midden de jaren ’90 bereikte ze met Bernard Georges (bas) en drummer David Narcizo haar hoogtepunt met de cd’s ‘Red heaven’ (’92), ‘University’ (’95) en ‘Limbo’ (’96), met een handvol interessante singles, “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile” , “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” .
Van ’83 tot ’97 was de band actief, tot Hersh zich toelegde op haar solocarrière, en enkele projecten als 50 Foot Wave; het semi- akoestische “Your ghost” (met Michael Stipe, R.E.M.) groeide uit tot een muziekparel en is in ons geheugen gegrift. Hersh trommelt regelmatig de andere twee op, én ze zijn af en toe aanwezig bij haar soloacts. De drie zijn erg goed op elkaar ingespeeld, wat ook na vanavond zichtbaar was.
The Throwing Muses waren een inspiratie en verademing binnen de ‘90s vrouwenrock voor o.m. The Breeders, Babes In Toyland, Juliana Hatfield, Elastica, Indigo Girls, L7, Luscious Jackson, Sleater- Kinney en Divinyls; recentere bands en dames als Feist, Cat Power , Vivian Girls en Warpaint gaven hen als ‘muse’ aan; ze vormden binnen het bastion van Pixies, Nirvana, Pearl Jam, Dinosaur Jr en Buffalo Tom een goed tegenwicht. Hersh gaf kleur, elan en power aan female bands; eerder maakte Tanya Donelly , later Belly, nog deel uit van de groep; sinds 2002 is ze af toe nog eens te gast op enkele reüniegigs.
Throwing Muses stonden garant voor een levendige sound, ‘postpunk alternatieve gitaarrock’, om het mooi te omschrijven. De sound werd gekenmerkt door verrassende, boeiende en wisselende tempowisselingen; in de ritmes en dynamiek schuilden emotionaliteit en gevoeligheid. De songs, poëtische teksten en gevoelige inhouden, verhalen haar aanvoelen en beleven; haar scherpe, schreeuwende, krijsende en zalvende zang zijn ook iets aparts en uniek . Maw Throwing Muses is wel een voornaam bandje geweest!
De ‘Anthology’ cd , de beste tracks door de band gekozen, aangevuld met (obscure) b-tracks, bracht het trio opnieuw samen; een klein anderhalf uur lang hoorden we een spannende belevenis van het oeuvre … Bijna twintig songs … “Shark” opende de set met haar snedig gitaarspel en huppelende, kinetische ritmes. Qua vocals had Hersh alvast nog niks ingeboet. Al meteen bracht zij haar handelsmerk van stemvariaties aan, die nog steeds verbazen. “Shimmer” en Sstart” hadden dezelfde sterkte.
We leerden eigenlijk de band kennen met ‘The real ramona’ (’91), die opvallend links wordt gelaten in de ‘Anthology’ gigs. Songs als “Soul soldier”, “Mexican woman”, “Vicky’s box” en “Bea”, uit de periode ’86 – ’90, werden terug opgerakeld en kregen bij hun succesvolste periode maar weinig kans om gespeeld te worden . Hier merkten we al dat energie, inventiviteit en emotionaliteit elkaar kruisten.
Het toegankelijke “Bright yellow gun” zat netje in het midden van de set . “You’re so quiet” zei ze zelf stilletjes, maar de belangstelling, het warme onthaal en de enthousiaste reacties deden haar deugd.
Throwing Muses is een intense luisterervaring . Een eenvoudige opstelling, maar een perfecte afstemming van gitaar, bas (5snarige bas btw!) en drums voor de ingenieus in elkaar gestoken gitaarsongs. De latere songs als “Hazing”, “Tar kisses”, “Limbo“ en “Furious” hadden een intense, meeslepende opbouw.
Niet steeds een evidente songkeuze, gezien enkele gekende klassesongs ( “Counting backwards”, “Not to soon”, “Firepile” en ook wel “Your ghost”) opgeborgen bleven. Een nostalgisch concept lieten ze horen, die het stof van onder enkele oude songs wegbliezen.
Het publiek slaagde erin hen twee keer terug te krijgen. “Pearl” huiverde, werd eerst akoestisch toon gezet en werd dan bedolven onder een krachtige aanpak. . Het oude “Mania” maakte een link naar Patti Smith, en met dromerige, broeierige, sfeervolle obscuurtjes “Devil’s roof” en “White bikini sand” kon een definitieve streep getrokken worden van de overtuigende ‘Anthology’ tour in de Handelsbeurs.
Met plezier blikten we met de charismatische band terug naar de nineties. Ze speelden een stijlvolle set, waarbij we zelfs nog konden kennismaken met ‘neverheard’ nummers. Ze zullen opnieuw de studio induiken voor nieuw materiaal. Benieuwd … De start van een derde leven?! Intussen blijft een warm plekje in ons hart gereserveerd voor deze sing/songschrijfster.
Ook het Antwerpse collectief Newtown beet sterk van zich af: emotievolle pop van aanstekelijke, spannende, dromerige en fris opbouwende songs, een zanger/gitarist/toetsenist die zich in de picture speelde en een link naar de hoofdact. Overtuigend mooi setje !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/throwing-muses/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
In het kader van de ‘Early Birds’, een nieuw mini-festival van de Zwerver ism Jong Oostende die als doel hebben jonge groepen een kans te geven op diverse podia in Oostende, kwam Hanni El Khatib naar de Manuscript in Oostende.
Met zo'n naam is de link naar wereldmuziek vlug gelegd maar dit product van een Palestijnse vader en een Filippijnse moeder , groeide op in San Francisco, houdt van skaten, gitaarmuziek en pint zich vast aan rudimentaire rock'n’roll. Hanni El Khatib heeft tegenwoordig Los Angeles als thuisbasis. Samen met drummer Nicky Fleming-Yaryan komt hij op de proppen met het debuut ‘ Will the guns come out’, een rauw zompige, ongepolijste, potige en catchy garagerock’n’roll plaat, die americana/punk/blues, fifties, sixties en bands als The Black Keys, The White Stripes en Quentin Tarantino een warm hart toedragen. De single “You Rascal You” plaatste het duo alvast in de spotlights!
Ze hebben er een tour opzitten met Florence & The Machine. Meeslepend materiaal in een nostalgisch kleedje, ingehouden agressie rauw van de knorre, een heerlijke gitaar die kan scheuren, aangevuld met hitsige, opzwepende drums . Naast eigen broeierige songs als “Garbage city”, “Fuck it, you win”, “Come alive”, “Build.destroy.rebuild”, “Dead wrong”, “Loved on” en de single , had het duo wat covers achter de hand , die een unieke, alternatieve wending toegemeten kregen, o.m. "Heartbreak hotel" en Funkadelic’s “I got a thing” ; naar het eind van de set spetterde het met “Millionnaire/Mother” van Danzig, met een bijna onherkenbare Kelis' "Millionaire" erin; de gitaar kreeg plots Latijnse allures. Fantastisch!
We hoorden in de kleine, gezellige Manuscript een vermakelijk, aanstekelijk, geslaagd setje van een beloftevol duo . Hier zit groeipotentieel in, niet …
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Als KK Null op een affiche prijkt, zijn we er als de kippen bij om hem aan het werk te zien. Zo ook vorige woensdag, toen we richting hoofdstad trokken voor een midweekconcert dat we onmogelijk links konden laten liggen. Enig minpunt bij deze concerten tijdens de week is de curfew die Magasin 4 noodgedwongen moet ondergaan. Een avondklok die om 22h00 ingaat omdat enkele buurtbewoners geen echte fans zijn van alternatief nachtlawaai. We lieten het niet aan ons hart komen.
Y.E.R.M.O., het collectief met core-leden Yannick Franck (sound artist, performer en mede-oprichter van diosyncratics Records) en Xavier Dubois ( gitarist bij Ultraphallus en electro-accoustisch experimentalist), was voor deze gelegenheid aangevuld met de Franse solodrummer Jason Van Gulick (ook gastdrummer bij bvb. The Lumberjack Feedback, Shit & Shine en Carla Bozulich’s Evangelista). Ze zaten al 10’ in hun set toen we om 20h00 de zaal betraden.
We konden echter snel inpikken en zaten direct in een beklijvende opbouwende set met een hoofdrol voor Van Gulick die zich, centraal op het podium, bediende van ettelijke cimbalen, een omgekeerde basdrum en een pauk. Met paukenstokken verkende hij voorzichtig elke cm² van deze niet-alledaagse drumopstelling, daarnaast ook experimenterend hoe een afgenomen cimbaal klinkt als je ze over een paukenvel wrijft.
Ondertussen geflankeerd door twee soundartisten die geleidelijk aan steeds luidere beats, bleeps en noise uit hun laptops en effectpedalen haalden. Franck haalde zijn megafoon tevoorschijn om er de meest bizarre oerkreten in los te laten. Dubois haalde tegelijkertijd angstaanjagende geluiden uit zijn installatie. Van Gulick wisselde in het finale gedeelte van de set zijn zachtere paukenstokken in voor reguliere drumsticks. Zijn repetitief, steeds versnellend drumgeroffel in combinatie met de weirdo sounds vanuit beide flanken had iets weg van een uit de hand gelopen tribaldance van natives die iets teveel Ayahuasca tot zich hadden genomen.
Een trippy climax van een schitterend opgebouwde set.
KK Null en The Noiser waren slechts op het laatste nippertje in Brussel geraakt wegens een gemiste vlucht vanuit Berlijn, waar ze de vorige avond optraden. Doordat ze slechts door overmacht rond 20h00 in Magasin 4 arriveerden, werd er noodgedwongen een ingekorte soundcheck direct na het optreden van Y.E.R.M.O. ingelast.
The Noiser (in het echte leven Julien Ottavi) kreeg – mede door deze uitgestelde soundcheck en de geldende avondklok – slechts een half uurtje om zijn kunsten te tonen. En dat deed hij en verve. We kregen noise en drones om duimen en vingers bij af te likken. Denk aan een kruisbestuiving van Einstürzende Neubauten en Sunn O))).
Stadsgeluiden uit een grootstad in volle expansie. Een kort maar krachtige, gesmaakte set van deze Fransman!
KK Null (alter ego van Kishino Kazuyuki) kreeg iets meer ruimte en tijd. Hij dropte ons midden in het Amazoneregenwoud, waar we in het pikdonker onze weg moesten vinden. Van alle kanten klonken de meest ondefinieerbare oerwoudgeluiden die ons de daver op het lijf joegen. Achter elke tropische boom loerde gevaar. Een dreigende tropische regenstorm kwam onze richting uit. Chaos alom, zoals alleen Japanners gestructureerd ombuigend in onze oorschelpen kunnen blazen.
We werden na 45’ abrupt uit deze nachtmerrie gehaald toen om exact 22h00 de zaallichten aanflopten, na een noodgedwongen einde van deze schitterende set. KK Null kreeg dan ook een daverend applaus vanuit de zaal en bedankte in de twee landstalen het publiek. Nog enkele Oosterse buigingen volgden en de Japanse muzikale duizendpoot verliet met een ‘big smile’ het podium.
We hadden achteraf het voorrecht om nog een praatje te kunnen maken met de sympathieke Japanner. Hij wist ons te vertellen dat er een nieuw album in de maak is van zijn hoofdgroep Zeni Geva en favoriete band van Big Black’s Steve Albini.
We konden onze gelukzalige glimlach niet onderdrukken toen hij ook meldde dat Zeni Geva in 2012 terug zou touren en hij er persoonlijk voor zou zorgen dat België niet ontbrak in het tourschema. We kijken er nu al reikhalzend naar uit!
Blijgemutst trokken we terug naar het verre Vlaanderen. Het was een mooie avond geweest.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Hoe het allemaal een vaart kan gaan? Gotye (spreek uit ‘Gauthier’) begon als Australisch/Belgisch éénmansproject van Wouter ‘Wally’ De Backer (van origine een Belg uit Brugge, maar al jaren verblijvend in Melbourne); hij brak bij ons door met z’n tweede plaat ‘Like drawing blood’, waarop de singles “Hearts a mess” en een in’60’s gedrenkte “Learnalilgivinanlovin’” stonden. We zagen hem toen op Leffingeleuren, een jonge hyperkineet, die het ene na het andere instrument bespeelde, van piano, toetsen, drums en dubbele percussie tot de sounds op z’n laptop. Hij ontpopte zich als een jonge ‘do-it-all’ Beck Hansen en Jerboa. Singer/songwriterpop, funk, ‘80’s electro, trippop, r&b en sampling.
Drie jaar later - Die hoop elektronica, synthesizer combineert hij met traditionele instrumenten, die hij ook terug durft te samplen . De opvolger ‘Making Mirrors’ is uitermate boeiend door de gevarieerde aanpak, van trippop, reggaetunes, swing en laidbackklanken; de plaat klinkt vetter, frisser, breder en rijker . We horen een sfeervolle, dromerige en broeierige intensiteit. Hij heeft met “Somebody that I used to know “, een anti-liefdesduet met zangeres Kimbra, een wereldhit op zak!
De charismatische jonge dertiger grossiert in het oeuvre van oudjes The Police, Sting, Peter Gabriel, XTC en kruidt het met retro, soul, psychedelica, allerhande geluidjes en percussie van kleurrijke bands en artiesten als MGMT, Beck en Vampire Weekend .
Naast de overbekende single valt er hier heel wat leuks te ontdekken en te beleven, “Easy way out” , “Smoke & mirrors”, “I feel better” en “Save me”. Groots album van een groots artiest in wording!
Ze zijn al een kleine tien jaar bezig, 31 Knots, de band onder het duo Jay Winebrenner en Joe Haege, …én toch nog maar weinig gehoord … Zo zie je maar … ‘Trump Harm’ bevat spannende en broeierige indiegitaarrock, met fijne, subtiele gitaarriedeltjes en geluidjes . De songs klinken doortastend, bouwen op of ondergaan verrassende wendingen, en durven af en toe uit te barsten. Leuk, mooi , toegankelijk, creatief en verslavend inwerkend wat het gezelschap weet te brengen.
Meteen wordt de aandacht gescherpt met de eerste songs “Onanist’s vacation” en “Candles on the water”, dan hebben we een ietwat hobbelig parcours om dan door te breken met “A lot can tell”, “Dark control” en “One tongue room (come to my senses)”.
Kijk, 31 Knots is een fijne ontdekking – laat het nu opnieuw geen tien jaar duren vóór ik hen terug in mijn bezit krijg!
Een apart bandje toch die Amatorski uit Gent/Lier. Heerlijke, fraaie, kunstzinnige sfeermuziek horen we op het korte debuut , dat maar 7 songs kent .
Eerder kwamen ze in de belangstelling met de EP ‘Same stars we shared’, dromerige, slowmotion fluisterpop, elegante schoonheid, pracht en subtiliteit, die met gitaarreverbs werd doorkruist. Met een knipoog naar Sigur Ros .
Het gezelschap gaat op het debuut iets verder … meer ruimte voor elektronica en arrangementen. Triphopsounds op z’n Portishead en jazzy blazers sijpelen op de breekbare, sfeervolle songs door . Spannend en subtiele uitgewerkte songs , die hitech en lofi in elkaar verweven …Emotionele, gevoelige, mooi verslavende, ‘verloren’ zieltjespop …
Amatorski opent met het instrumentale “Fading” uit een muziekdoosje , om dan muzikaal minimalisme en diversiteit te laten horen, o.m. in de single “Soldier”, het opbouwende “Peaceful”, het dromerige 22 Februar” en een “8 November”, die in jazz uitdeint. De songs klinken af en toe tegendraads en kenmerken een sprookjes- en ‘spookjes’ geluid; de ‘hidden track’ “Anthem & hop-è” is het mooiste voorbeeld.
Amatorski staat voor verstilde pop, wave, elektronica en Scandinavische soundscapes, gedragen door de fragiele zang van Inne Eysermans .
Amatorski schakelt graag jonge kunstenaars in . Op de cd hoes zien we postkaarten van Heilige Communicanten; opnieuw een element die aantoont dat ze openstaan voor interpretaties en aansluit dat er ruimte is voor een eigen invulling.
Ze doen nog een theatertour met beelden van jonge videokunstenaars, een concept trouwens om met die korte films of video’s op te treden.
En net als Moondog Jr ( Zita Swoon) zijn ze gevraagd om een soundtrack te maken bij een stomme film .
Van creativiteit gesproken – check maar eens de titel ‘TBC’ … laat ruimte voor eigen interpretatie … van tuberculose, to be confirmed en to be continued, ... Band met grootse vooruitzichten.
‘Four Walls / Paradise Circus’ is de langverwachte samenwerking van Massive Attack met Burial. Het resultaat klinkt spookachig en desoriënterend en dat is natuurlijk alleen maar positief !
De 12 inch telt twee remixes van Burial voor Massive Attack’s nooit eerder uitgebrachte “Four Walls” en voor “Paradise Circus” van hun ‘Heligoland’, 2010.
Het gaat eerder over een collector’s item, want het wordt enkel uitgebracht op zwaar vinyl van 180 g, in een oplage van slechts 1000 exemplaren wereldwijd, handgenummerd en het artwork is een gold glitter screen-printed design van Massive Attack’s Robert Del Naja (3D).
‘Four Walls’ is een 12 minuten durende ambient trip. Een trage, monotone drumbeat met een hoek af en biedt houvast voor de met delay doorspekte vrouwelijke zang in dit door Burial geschapen mysterieuze, dreigende landschap.
“They know that I can't settle down ...They know but they won't keep me in line” menen we van de verwarde vrouw te verstaan. Is het Hope Sandoval ? De uncredited vocals voelen ergens Arabisch aan, of slaat onze verbeelding ook al op hol ?
“Paradise Circus” begint zweverig, maar komt al vlug echt op gang en we voelen ons na het vorige nummer toch terug wat dichter bij huis, daar we het nummer herkennen van op ‘Heligoland’. Iets minder bevreemdend dus en dat geeft een warmer gevoel. Maar de track geeft ons niet echt de kans om ons echt veilig te voelen en neemt ons terug mee voor bijna 12 minuten Burial-pret.
Dit zijn duidelijk geen alledaagse remixes. Alles zweeft, wijkt haaks af van het normale en klinkt toch als één geheel goed samen in die goeie extravagante Burial-stijl.
Jonge metalfans die hun collectie willen uitbreiden met verzamelwerk van een legendarische band, weten welk cadeau ze binnen de twee maanden onder de kerstboom kunnen vragen. ‘Single Cuts’ is namelijk een prachtig overzicht van het oeuvre van de Britse metalband Judas Priest. Op deze verzamelaar tellen we negenties singles die de band tusen 1977 en 1992 uitbracht. Dit betekent dat enerzijds een aantal snoeiharde metalklassiekers de revue passeren zoals “Breaking The Law” en “Painkiller” maar anderzijds horen we veel nummers die we kunnen catalogeren onder de noemer melodieuze hardrock. In ieder geval was de band rond zanger Rob Halford een belangrijke invloed op trashbands zoals Anthrax, Metallica, Megadeth en Slayer.
Naast de leek is ook aan de echte fan gedacht want naast de gewone verzamelaar is er tevens een uitgebreide box met alle A- en B-kantjes van de singles.
Dit betekent in totaal 52 tracks op 20 verschillende schijfjes. Voeg daarbij nog origineel artwork, een uitgebreide booklet en een hele resem foto’s en je hebt een echt hebbeding voor de die hard Priest-fan.
De band is trouwens nog steeds volop bezig aan hun Epitaph-tour wat naar verluidt hun laatste wereldwijde tour zou zijn. Nadat ze eerder dit jaar Europa (en ondermeer Graspop) en Zuid-Amerika aandeden, reizen ze nu volop door Noord-Amerika om af te sluiten in Japan.
De beoordelingen die we de voorbije weken konden lezen over dit ondertussen tiende studioalbum van de Red Hot Chili Peppers lieten niet echt het beste vermoeden. Met een ietwat bang hart begonnen we dus aan de recensie van een van onze all time favorite rockbands.
Na een tiental luisterbeurten kunnen we stellen dat de Peppers op safe speelden en gewoon een goeie plaat afleverden zonder dat er echt instant klassiekers op staan. Het is overduidelijk dat deze multimiljonairs zich houden aan dezelfde succesvolle formule die ze sinds jaren eind jaren negentig hanteren. Dat betekent dat het vooral de typische gekende zanglijnen van Kiedis en de uitmuntende ritmesectie (met een vrij prominente rol voor drummer Smith) zijn die zorgen voor een stevige basis.
Nieuwe gitarist Jos Klinghoffer heeft de onmogelijke taak om John Frusciante te vervangen maar hoewel hij zich niet uitdrukkelijk profileert, is ie best verdienstelijk. Het zorgt voor veertien nummers die stuk voor stuk een eigen smoel hebben.
Vooral de drie eerste nummers vielen bij ons enorm in de smaak. “Monarcy Of Roses” en “Factory of Faith” zijn zwierige nummers met stevige skatepunkgitaren, “Brendan’s Death Song” is op zijn beurt een akoestische track die misschien wel niet kan tippen aan “Under The Bridge” maar toch een van de hoogtepunten op dit album is.
De rest van de plaat herbergt nog heel wat afwisseling en diverse fijne momenten. Ongetwijfeld zullen er hieruit nog een aantal singles uit geput worden maar welke dat zullen zijn is voor ons niet zo simpel aangezien er eigenlijk geen slechte nummers te horen zijn.
Het zal er ongetwijfeld voor zorgen dat de populariteit van de Red Hot Chili Peppers niet zal achteruitgaan.
We kijken alvast uit naar de komst van deze band op een van de grote festivals tijdens de zomer van 2012.
Die fameuze debuutplaat ‘The Big Roar’ heeft nu toch al een jaartje een bevoorrechte positie op onze i-pod, we blijven het ding heropzoeken en kunnen er maar niet genoeg van krijgen. We moesten er dus wel bij zijn in de Bota. In maart overtuigde The Joy Formidable nog in de Rotonde zaal (een recensie van JM, onze man ter plaatse en de opper-guru van de alternatieve muziek, vindt u terug op deze site). Nu mochten ze aantreden in de Orangerie en alweer overweldigden ze ons met een ronduit indrukwekkend concert.
De snoezige en immer lieflijke jongedame Ritzy Bryan mag dan al een uiterst knuffelbaar exemplaar lijken, éénmaal ze haar gitaar omgordt komt er een kwade dame tevoorschijn die al haar energie en woede er uitspuwt. De indrukwekkende sound van The Joy Formidable neigt naar een soort van opwindende shoegaze (Raveonettes en My Bloody Valentine zijn altijd in de buurt) waarbij de melodie en noise perfect met elkaar in evenwicht blijven. En dat zorgde meteen voor gensters in “A heavy abacus” en in de vlammende uppercut “The magnifying glass’. En we moesten echt niet lang wachten op het geniale “Austere”, die heerlijke eerste single die hier voorzien werd van een heel ingetogen middenstuk waarbij de zaal muisstil werd, om dan terug volop te ontploffen. Ook een stomend “Buoy” en een fraai “The greatest light is the greatest shade” hielden de zaal flink in hun greep.
De ultieme Joy Formidable song tot op heden en een onvermijdelijke klassieker, is het ongelooflijke “Whirring”. Die moordsong pakte de Bota bij het nekvel en mondde uit in een regelrechte apotheose waar die van Sonic Youth stikjaloers mogen op zijn. Hiermee was The Joy Formidable al aan het eind van de reguliere set toe, maar de bisnummers zouden nog een smakelijk toetje brengen. Op verzoek van de meest bedrijvige fan in de zaal speelde de band het fijne “I don’t want to see you like this”, waarop de jongeman spontaan het podium op klauterde om er onmiddellijk terug met het nodige risico af te diven. Een eerder onzachte landing belette hem niet om de rest van het concert uitbundig verder te staan springen, de kus van een attente Ritzy Bryan helemaal op het eind van het concert had hij dan ook meer dan verdiend.
Afsluiter “The everchanging spectrum of a lie” (de titel is misschien een beetje arty-farty, de song is een meeslepende killer) was er ook eentje om in te lijsten, de prachtsong (die nota bene dat sterke album ‘The Big Roar’ opent) evolueerde naar een explosieve uitspatting van overstuurde gitaren en een muur van distortion. Meteen het decibelrijke einde van een geweldig concertje.
Ritzy Bryan kondigde tussendoor aan dat de band aan een nieuw album bezig is. Een ernstige uitdaging is het om daarmee het torenhoge niveau van ‘The Big Roar’ te evenaren. Na hetgeen we vanavond mochten meemaken, hebben we er alle vertrouwen in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Lenny Kravitz - De dolle 45 plusser heeft al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug … Een icoon binnen de hedendaagse rock en pop . Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. Na de eerste succesvolle platen , werden we midden de jaren ’90 geconfronteerd met een muzikale dip door songs die onvoldoende raakten . Ondanks het feit dat hij muzikaal minder boeiend en scherp klinkt, heeft hij de laatste jaren enkele schitterende singles uit, die het plaatwerk sieren: meeslepende melodieën, ruimte voor typerende gitaarriffs, blazers en ‘70s toetsen . Liefde en verdraagzaamheid zijn in het muzikaal concept de centrale thema’s … ‘A Love Revolution’, met een vredesboodschap… Deze vredesduif draagt men op handen in Frankrijk. Het concert was al een tijdje uitverkocht. Of het te maken had met z’n relatie met Vanessa Paradis toen, laten we in het midden.
Twee uur lang hield hij ZIJN publiek in de ban, en waakte hij als een herder over zijn schapen, die houden van zijn muziek en zijn boodschap. Hij bezorgde hen een onvergetelijk avond, knielde, was midden zijn fans te zien, schudde handjes en dweepte hen op! “Love, Peace, Understanding, respect en samenhorigheid”, ik heb het vanavond goed gehoord en het is in m’n geheugen gegrift!
Tja, dit was een festival in een gesloten ruimte . En Lenny beschikt over genoeg songs om een ‘Bestof’ recept te prepareren; en liet ruimte voor een handvol songs van de nieuwe cd ‘Black & White America, een hulde aan zijn ouders en die de groei van de artiest onder de loep nam. De songs kruiste hij met talrijke liefdevolle ‘thx’- woordjes, die de applausmeter in het rood sloeg. Ok, dit gegeven terzijde hoorden we een opwindende, frisse, emotievolle set ... Rasmuzikanten gaven de ‘Lenny rock’n’roll’ elan. Vooral gitarist Craig Ross pijnigde als een herboren Slash z’n gitaar, en de blazerssectie vulde mooi aan. Goed gevonden waren ook de projecties die Lenny en z’n band in de spotlight plaatsten, met familieportretten, de groei naar volwassenheid en enkele psychedelica dia’s.
Al meteen kregen we een paar stevige rockers te horen, “Come on , get it” van de recente cd, “Always on the run” en de Guess Who- cover “American Woman”. De muzikanten benutten alle ruimte voor hun instrument. Op die manier konden de songs wel eens uitlopen, maar de broeierige spanning behielden ze . Ademruimte kregen we met het sfeervolle “It ain’t over til it’s over”; dan stapten ze terug over naar een rockende “Mr cab driver” en een meeslepende “Black & White America”; die de blazers voorop plaatste!
We hoorden een dolle muzikale rit van een resem hits; de soul en funk droop op “Fields of joy” en “Stand by your woman”, die perfect aan elkaar werden geweven; de positieve vibe van “Believe” en de huidige melodieus rockende single “Stand” volgden. Het tempo werd strakker met de rock’n’roll knallers “Rock’n’roll is dead”, “Rock star city life” en “Where are we running”, die een prachtige outro toegemeten kreeg van sax en piano. Op “Fly away” en “Are you gonna go my way” ontplofte de boel; die de rock’n’roll party compleet maakten … Even leek het erop dat een nieuwe Christus was opgestaan in Noord-Frankrijk …
En Lenny houdt van z’n publiek … een jonge dame van dertig beleefde op haar verjaardag de ‘time of her life’, gezien “I belong to you” aan haar werd opgedragen: akoestisch aan de rand van het podium met Craig Ross én met één van de blazers, een ‘campfire song’ dicht bij de fans. Na een ietwat (overdreven) uitvoerige voorstelling van de band kon Kravitz niet omheen z’n absolute klassieker “Let love rule”, die té lang duurde voor de doorwinterde muziekliefhebber, maar voor de fan eeuwig en drie dagen mocht duren. Hij was hier in het publiek te vinden en liet elke muzikant zijn ding doen … Ondanks alles, een meezinger van formaat, dat was overduidelijk! Jimi’s “All along the watchtower”, een ‘alltime’ klassieker van Lenny begeleidde ons naar buiten …
Als rockartiest is hij helemaal ‘back to business’; hij kent de kneepjes van het vak en haalt muzikaal alles uit de kast om z’n publiek een wondermooie avond te bezorgen. Hij draagt z’n fans een warm hart toe en wortelt ons vast met z’n vredesboodschap . Lenny biedt geen verrassingen, maar hier speelde een evenwichtige rockartiest een prima gig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie : Vérone Productions, Lille
Na een reeks succesvolle platen van subtiel uitgekiende, cleane, radiovriendelijke songs, orkestraal of met soundscapes aangevuld, neemt Piet Goddaer even de tijd om het over een andere boeg te gooien … De sing/songwriter herbront en slaat een nieuwe invalsweg in om gekende en minder gekende Ozark Henry songs intimistisch, puur, sober en emotievol op klavieren te spelen . Hij heeft pianist Didier Deruytter als soulmate , plaatst twee witte vleugelpiano’s tegenover elkaar, speelt ‘vier handen’ en brengt voldoende variaties aan z’n zacht, innemende, heldere stem.
De twee heren gaan langs theaters en culturele centra’s om de ingetogenheid van de hartverwarmende poprock en lovermateriaal te benadrukken. Goddaer, met enkel een weifelende merci op de tong, kan rekenen op heel wat bijval; we hoorden soms geen evidente songkeuze, maar smolten hoe de twee elkaar aanvoelden en op elkaar ingespeeld waren. Ze gaven het innemende, dromerige materiaal een handige vingertoets en ritme. Op die manier creëerden de twee een broeierige spanning, hielden het uitermate boeiend en zakte het anderhalf uur durende concert niet in. De sobere spotlights sierden de twee witte vleugelpiano’s van de fijn uitgedoste heren in het zwart.
In het eerste deel hoorden we “Vespertine”, “Godspeed” en werd oud materiaal van o.m. ‘This last warm solitude (’98)’ opgerakeld, van “Radio” en “This hole is the whole” naar “To walk again”, “See the lions”, “Jailbird” en “Sundance”. De sfeervolle, dromerige, melancholische songs bezorgden ons kippenvel en konden krachtig en bedreven zijn. “Me & My Sister” klonk creatief en was inspiratievol door de percussie van handen op de knieën. De song deinde uit naar het ingetogen “Memento”.
In het tweede deel steeg de herkenbaarheidsfactor, maar de popbubbels van “These days”, “Word up” en “Sweet instigator” werden soms grondig vertimmerd: Ze dwongen, in de voetsporen van Jef Neve, respect af. Het afsluitende “Inhaling” was gewaagd en boeide door de onverwachtse wendingen en de fluister-/zegzang van Goddaer.
Een emotievolle set speelden ze. Twee maal kwamen ze terug; het haardvuur knetterde op “This one’s for you” en ‘Hvelreki’, titelsong van de recentste cd. . Spelplezier hadden ze nog op een filmisch, beeldrijk Bolero aandoende “Out of this world”.
De 4 Hands Theater Tour van Ozark Henry songs is er eentje om gezellig en knus de donkere dagen te inspireren. Maar mag het concept nog lief en leuker zijn in een soort ‘DuoInABox’, midden de zaal, zoals Zita Swoon hen vooraf ging ...
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Sascha Ring, de Berlijnse DJ die onder de nom-de-plume Apparat, sinds 1996 een van de voornaamste DJs in de Berlijnse minimal en techno scene is, zag het even niet meer zitten: de harde beats konden hem maar matig interesseren, en na zijn sublieme samenwerkingen met Ellen Allien (‘Orchestra of bubbles’, 2006, uit op Bpitch control) en Modeselektor (‘Moderat’,2009, ook op Bpitch control) was de inspiratie even opgedroogd. Ring besloot zijn zinnen dan maar even te verzetten door een bijzonder geslaagde compilatie uit te brengen in de Dj-Kicks reeks van het! K7-label, waarin hij zijn eigen nummers paarde aan nummers van onder meer Burial, Joy Orbison, Thom Yorke en Scorn. Eigen nieuwe nummers schrijven lukte maar moeizaam, dus volgde Ring maar het advies van de grote New Yorkse poëet James Murphy:
“I hear you're buying a synthesizer and an arpeggiator and are throwing your computer out the window because you want to make something real. You want to make a Yaz record.
I hear that you and your band have sold your guitars and bought turntables.
I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars” (uit Losing my edge).
Het resultaat is het nieuwe album ‘Devil’s walk’ en de geboorte van de nieuwe Apparat Band. (niet te verwarren met Apparat Organ Quartet, de IJslandse band van onder meer Johann Johannsson). Die nieuwe plaat hadden we nog niet gehoord, en wellicht zijn we niet alleen, maar verbazingwekkend genoeg was de grote zaal van de AB toch bijna uitverkocht voor de Belgische passage in Ring’s Europese tour.
Eerste verrassing was de bezetting van de Apparat band: Ring links op gitaar, rechts een drummer, in het midden een keyboard, maar geen laptops of turntables in zicht. De tweede verrassing: Ring die met een ijle falsetstem een Teutoonse imitatie van Thom Yorke neerzet: voor een DJ getuigd het van ongelooflijk veel moed om de veilige positie achter een draaitafel op te geven en in plaats het meest naakte instrument te gebruiken waarover iedere muzikant beschikt, namelijk de eigen fragiele stem. Bij wijlen had het veel mee van The Notwist, of andere vroege jaren negentig releases op het MORR-label.
Af en toe was het nog wat zoeken, je hoorde duidelijk een elektronica artiest aan het werk die nog aan het worstelen was om een rock instrumentarium onder de knie te krijgen, maar al bij al was dit een zeer geslaagd optreden voor een niet-Engelse artiest: echte Duyster-muziek, die nog niet op het hoge niveau van de Engelse of IJslandse voorbeelden als Four Tet, de late Radiohead, een Jonsi of Johann Johannsson staat, maar daar niet ver meer vanaf staat.
De lugubere pracht van de Moderat klassieker “Rusty Nails” bracht een eerste schokgolf in de AB te weeg, en van af ging het enkel crescendo: een strijkersduo vervoegde het podium: viool en cello tilden de songs naar nieuwe onbekende terreinen, en Ring verruilde zijn gitaar voor subtiel xylofoon-spel. De pure techno-freak bleef vanavond op zijn honger, maar net zoals James Blake post-dubstep brengt, vindt Apparat zichzelf opnieuw uit en brengt hij iets dat je emotionele post-minimal of post-ambient kan noemen. Helemaal op punt stond het nog niet, de Apparat Band had een duidelijke mission statement: op zoek naar emotie, maar de uitvoering mistte nog wat puur vakmanschap: de harde Duitse klanken van de bindteksten bijvoorbeeld vloekten met de sfeer die de band wou oproepen. Het publiek had daarechter absoluut geen probleem mee, getuige het enthousiasme tijdens de bisnummers.
Apparat band is de metamorfose van een DJ die het na vijftien jaar wel eens over een andere boeg wil gooien, de aanzet klinkt goed, alhoewel het nog een beetje aarzelend is, we kijken al uit naar de volgende stappen van Herr Sascha Ring.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Laat ons even een lans breken voor de vergrijzing. Iedereen zeikt maar door dat dit fenomeen ons handenvol geld kost, maar geen mens die zich schijnt af te vragen wat we daar voor in de plaats krijgen. Afgelopen week deed Bob Dylan met zijn 70 lentes een verdienstelijke poging om die vraag te beantwoorden in het Antwerps Sportpaleis, maar het meest overtuigende bewijs dat er wel degelijk sprake is van enige ‘return on investment’ moeten we deze week toch op het conto van Roger McGuinn schrijven. Met de knus klinkende aankondiging ‘An evening with ...’ deed dit Amerikaanse icoon de Gentse Handelsbeurs afgelopen zaterdag aardig vollopen voor een niet te missen afspraak met de folk- en countryrock geschiedenis.
De 69-jarige McGuinn mag dan al ruim vijf decennia in het vak zitten, toch blijven vooral zijn jaren als frontman van The Byrds van pakweg 1965 tot 1971 tot de collectieve verbeelding spreken. De Amerikaan speelt dus misschien wat op veilig door het gros van zijn set vol te stoppen met Byrds klassiekers, maar de manier waarop hij omspringt met dit cultureel erfgoed levert hem niettemin nog steeds tonnen respect op. Vanuit de coulissen zette een zichtbaar relaxte McGuinn “My Back Pages” in, zoals gewoonlijk vergezeld van zijn trouwste ‘compagnon de route’: een diep oranje Rickenbacker met het uit duizenden herkenbare jingle jangle geluid. Het is en blijft een fantastisch schouwspel hoe dit 12-snarige wonder van gitaartechniek op z’n eentje bijna een halve band op het podium kan toveren. Ook McGuinn raakte tijdens zijn set maar niet uitverteld over zijn onafscheidelijke sidekick die hij zich trouwens voor het eerst aanschafte na het bekijken van de Beatles film ‘A Hard Day’s Night’. Ook zijn Martin HD-7, een eigen ontwerp van een akoustische folkgitaar waar de eigenzinnige zestiger zowaar een zevende snaar heeft aan toegevoegd, kreeg een hoofdrol toebedeeld op het sober aangeklede Ha’ podium.
McGuinn is echter niet enkel een meesterlijk gitarist, zoals hij ten overvloede demonstreerde tijdens het van Woody Guthrie geleende “Pretty Boy Floyd”, bovendien beheerst hij ook de kunst van het ‘storytelling’. Wie plannen heeft om in een biografie van The Byrds of Roger McGuinn’s te duiken kan zich dus veel beter naar een optreden van de man zelf begeven. De persoonlijke anekdotes en muzikale faits divers vliegen je namelijk om de oren, boeiender dan dit wordt om het even welk boek echter nooit.
Tussen de desbetreffende songs vertelt de kwieke zestiger honderduit over de soms heel banale ontstaansgeschiedenis van Byrds klassiekers als “Mr. Tambourine Man”, “Eight Miles High” en “Ballad Of Easy Rider”, zijn fascinatie voor metafysica en ruimtevaart ter inleiding van respectievelijk “5D (Fifth Dimension)” en “Mr. Spaceman”, of de vele oneliners van Dylan. Op het podium is McGuinn tegenwoordig trouwens in zowat alles de tegenpool van generatiegenoot Dylan: goedlachs, mondig en virtuoos.
Een mens zou bijna vergeten dat er voor McGuinn ook nog een leven was in de post-Byrds jaren. Zo haalde hij na de pauze zijn succesvolste solo album uit de 70ies ‘Cardiff Rose’ (‘76) van onder het stof bij wijze van het folky “Jolly Roger” en “Dreamland”, en eerder citeerde hij ook al een jammerlijk ingekort “King Of The Hill” uit zijn onwaarschijnlijke come-back exploot ‘Back From Rio’ (‘91). Het catchy wegwerpdeuntje “Don’t You Write Her Off” dat McGuinn samen met voormalige Byrds kompanen Gene Clark en Chris Hillman in ’79 zowaar een top 40 hit opleverde hoefde dan weer niet echt. Gelukkig volgde al snel een hemels “Turn, Turn, Turn” dat het grotendeels 50+ publiek op het eind van de set zowaar deed recht veren uit de knusse rode zeteltjes.
McGuinn hield met “So You Want To Be A Rock’N’Roll Star” en “Chimes Of Freedom” nog twee Byrds classics achter de hand voor de bisronde, en sloot definitief af met het profetische “May The Road Rise To Meet You” wat hem voor de tweede keer een staande ovatie opleverde. Vermoedelijk ging de gemoedelijke Amerikaan hierna nog een bescheiden feestje bouwen met vrouwlief Camilla die uitgerekend zaterdag zestig lentes jong werd. Dylan deed ons nog twijfelen, maar McGuinn zette de puntjes op de i: de actieve vergrijzing is niet te stoppen.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Het was Oathbreaker dat vorige zaterdag het ijs mocht breken in de Kreun. De Belgische band - met Gent als uitvalsbasis - bestaat uit 3 leden van het ter ziele gegane No Recess, aangevuld met een nieuwe drummer en werd midden 2008 opgericht. Ze brachten onlangs hun eerste full album ‘Mælstrøm’ uit op het prestigieuze Deathwish Inc.-label van niemand minder dan Converge zanger Jacob Bannon. En het moet gezegd: het is een dijk van een album geworden! Het werd een perfecte mix van metal, punk en hardcore. De vooruitgang die de band sinds hun debuut-EP ‘Oathbreaker’ maakt, spat ervan af. Ook live was het vuurwerk! Het gemene en venijnige stemgeluid van zangeres Caro is het ziekste geluid dat we ooit van vrouwelijke stembanden te horen kregen. In combinatie met het schitterende gitaarwerk van Lennart en de donderende ritmesectie (Gilles op bas en Ivo op drums) gaf dit een nieuwe definitie aan de term ‘brutaal’. Vooral in “Hierophant” waar de grenzen van brutaliteit werden afgetast, kwam deze krijsende, krassende stem ten volle tot haar recht. Voeg daar de headbangende, over de microstandaard gedrapeerde, lange haardos van Caro aan toe en je kreeg zin om zelf iets brutaals te doen. Na een groot half uur was het ijs niet alleen gebroken, maar volledig gesmolten!
Oorzaak: een ontketende locomotief die De Kreunzaal volledig onder stoom zette net voor het hoofdprogramma. Grote klasse van eigen bodem! (*)
Envy, de in 1992 opgerichte Japanse hardcoreband, schakelde in de loop der jaren geleidelijk over van pure hardcore en screamo naar post-hardcore en post-rock. Het vijftal uit het land van de rijzende zon is live één grote belevenis. Zanger Tetsuya Fukagawa zingt met zoveel overgave dat de koude rillingen je constant over de rug lopen. En dit in een nochtans broeierige zaal. Wie doet hem dat na? De overige 4 leden van de band (gitaristen Nobukata Kawai en Masahiro Tobita en ritmesectie Manabu Nakagawa – bas – en Dairoku Seki – drums) zijn één voor één rasmuzikanten die hun instrumenten binnenste buiten keren.
We kregen een schitterende versie van “Worn Heels And The Hands We Hold” uit hun laatste album “Recitation”. Een song die ingetogen startte en openbloeide als een Japanse kerselaar in hardere hardcore- en zachtere postrockvertakkingen.
Of de post-rock parel “A Breath Clad In Happiness” van hetzelfde album waar Fukagawa zijn keelgat zodanig openzet dat we spontaan een inkijk kregen van ’s mans trillende longen. “A Warm Room” was heel toepasselijk voor de conditie waarin de Kreunzaal zich op dat moment bevond. Een song die je onderdompelde in een warm bad waar je jezelf volledig in verloor en werd overgelaten aan één van de mooiste natuurelementen, verder drijvend op niets dan gelukkige gedachten. De song overmeestert je en de subtiele opbouw kan je best vergelijken met de manier waarop de Japanners aan ‘ikebana’ doen. Alles valt in zijn plooi en alle stukjes passen perfect in het geheel. Pure Japanse klasse.
Het met militair drumgeroffel van Seki onderbouwde “As Serenity Calls Your Name” is nog een dergelijk meesterwerk: geen schuingemarcheer maar een ontluikende song die moeiteloos uitgroeit tot een protestmars met een oerschreeuwende Fukagawa om daarna in alle sereniteit uit te monden in een bijna klassieke finale.
Buitenbeentje bij dit alles werd uitsmijter “Farewell To Words” uit hun overgangsalbum '’All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead’ uit 2001, met nog wel de hardcore-elementen van vroeger maar al meer richting hun latere post-hardcore en post-rock getinte muziek. Een mooi einde van een geslaagd concert. En daarmee is alles gezegd.
(*) Setlist Oathbreaker
[1] Glimpse Of The Unseen [2] Origin [3] Downfall [4] Black Sun [5] Ashes [6] Hierophant [7] Agartha [8] Shelter
Hier kan je zelf zien en horen hoe Oathbreaker live klinkt: http://www.youtube.com/watch?v=fxM708FdWVk .
De video werd trouwens gefilmd en gemonteerd door niemand minder dan Mathieu Vandekerckhove (gitarist van Amenra en Syndrome).
Organisatie: de Kreun, Kortrijk
We keken er al een tijdje naar uit : Pat Travers in zaal ‘Splendid’ in Lille ! Ik hoor het U al zeggen : Pat ‘who the fckng hell‘ Travers ?!?!? ...... Ok dus, tijd voor een korte introductie ! Wat voorafging : We schrijven ergens midden jaren 70 : Een jonge Canadees trekt naar Londen in de hoop daar een carrière als rockster uit de grond te stampen. Aanvankelijk lukt hem dat ook en met de UK als uitvalsbasis slingert ie een 3-tal swingende, stomende bluesy hard rock LP’s de wereld in. Stuk voor stuk klassiekers in het genre, waarop Travers zich reeds met een typische eigen stijl profileert, getekend door zijn krachtige stem en vooral zijn unieke mix van bijtend heavy, maar tevens bluesy en funky gitaarspel. Platen die hoog aanzien genieten in de Britse 70’s hard rock scene, getuige daarvan de gastrollen door grootheden als Deep Purple’s Glenn Hughes of Thin Lizzy gitaristen Brian Robertson & Scott Gorham (ook huidig Maiden drummer Nicko McBrain maakte toen deel uit van zijn band). Eind jaren 70 trekt ie - een pak ervaring rijker – terug naar de nieuwe wereld, en van de hernieuwde Pat Travers Band verschijnt in 1979 ‘Go For What You Know’, simpelweg één van de beste heavy rock live albums uit de ‘glorious seventies’!
Fast forward 32 jaar ... naar de ‘Splendid’ in Lille : Zaaltje voor de helft gevuld met naar schatting een paar honderd vooral grijzende, kalende mannen, al dan niet met bierbuik, waarvan ik vermoed dat de meesten inderdaad die fantastische live plaat destijds grijs gedraaid hebben.
Opwarmer van dienst was de Franse Lynyrd Skynyrd tribute band ‘Swamp’. Te laat om de volledige set mee te pikken –wij komen immers van ’t buitenland- maar wat we nog hoorden en zagen smaakte wel naar meer. Een stel eveneens grijzende (maar bijlange niet kalende) veertigers en vijftigers die hun idolen alle eer aandeden : “Gimme Back My Bullets” stond als een huis, gevolgd door een pakkende versie van “That Smell” (een persoonlijke LS favoriet !). De set werd –hoe kon het ook anders- afgesloten met een daverend “Free Bird”, waarin de drie lead gitaristen om beurt compleet loos mochten gaan, zoals het hoort !! Swamp : een waardig Europees alternatief voor de nog steeds actieve echte Skynyrd, die zich hier amper nog laten zien, en die op zich eigenlijk ook al een soort veredelde tribute band is!
Pat Travers dan : Meteen met de toon zettend met opener “Life in London” gevolgd door het slepende “Crash and Burn” en een sterk “Heat in the Street”, die laatsten beiden titelsongs van enkele van zijn jaren 70 LP’s. Na een 2-tal songs uit de laatste CD ‘Fidelis’ -degelijk, maar niet de klasse van zijn vroegere werk- trakteert Travers ons op een schitterende uitvoering van “I La La La Love You”, uit de vroege eighties plaat ‘Black Pearl’. Niet meteen de beste song van die plaat, maar live wint de song wel degelijk aan kracht.
Voor zijn huidige incarnatie van de PT band, heeft Travers ook Sandy Gennaro terug opgevist, drummer op enkele vroege jaren 80 platen (Gennaro toerde recenter ook met niemand minder dan legende Bo Diddley, tot kort voor diens dood in 2008). Sinds enkele jaren ook een vaste waarde in de de PT band is gitarist Kirk McKim, die naast frontman Travers excelleerde in een hemels “Stevie” en in de vlammende up-tempo bluesrocker “Rock & Roll Susie” (2 top-tracks van die prachtplaat ‘Makin’ Magic’ uit 1977).
In de jaren 90 stortte onze man zich, net als geestesgenoot wijlen Gary Moore, met veel passie op de blues. Dit uitte zich vanavond in een sublieme versie van “Red House”, waarin ook de uit Texas afkomstige McKim vrij spel kreeg en bewees niet te hoeven onderdoen voor zijn huidige werkgever. Nog een ferme lap blues – met PT op slide gitaar - in een stampend “If I had Possession over Judgement Day”, een Robert Johnson blues classic uit 1935 (!). Hoogtepunt van de avond dachten we, maar dan hadden we het verpletterende “Snortin’ Whiskey” en vaste afsluiter “Boom Boom (Out Go the Lights)” nog te goed. Die laatste is oorspronkelijk een Little Walter blues standard uit 1957, die PT zich als het ware toegeëigend heeft en die sinds zijn debuut in ‘75 onmisbaar is in elke live-set ..... en terecht !
Na amper één bisnummer hield de band het voor bekeken, maar wat voor één : Knal erop met alweer een up-tempo blues klassieker in een heavy PT jasje : “Statesboro Blues”, ronduit schitterend !!
Een uiterst gesmaakt weerzien dus met de ondertussen 57-jarige gitaarheld, EN een geslaagde kennismaking voor die (enkele) jonge gasten in het publiek die doorhebben dat de ‘seventies’ garant stonden voor veel van de beste rock muziek ooit.
Eén kritische noot -als die dan toch moet- : Het mocht gerust wat langer ! Maar dit werd na het concert –voor wie er nog was- ruimschoots gecompenseerd door een handtekeningetje, een fotootje en de kans voor een persoonlijk complimentje aan de man zelf ! ‘Great show, Mr. Travers !’
Setlist : Life in London – Crash and burn – Heat in the street – Josephine – Ask me baby – I la la la love you – Stevie – Rock and roll Susie – Red house – If I had possession over judgement day – Snortin’ whiskey – Boom boom (out go the lights) – Statesboro blues.
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Zo'n twee jaar geleden kocht ik ,na een goeie recensie gelezen te hebben, de debuutplaat van het New Yorkse Woman. Sterk plaatje, maar toch niet van dien aard om na een jaar niet tussen de mazen van de vergetelheid te verdwijnen. Dat dit uiteindelijk toch niet gebeurde kwam enkel en alleen door die ene instrumental op het einde van de plaat. Meestal is zo'n instrumentaal nummer een vingeroefening die ze er alsnog bij kwakken maar dit is anders. Het geweldige "Icy drone" moet zowat de beste instrumental zijn die ik de laatste 20 jaar gehoord heb en ik overdrijf hier echt niet. Een ijzingwekkende drone van bas en drums waarbij de twee gitaren proeven van progrock en anderzijds elkaar de nek proberen om te wringen. ‘Extreme music for noise & swamp blues lovers’ las ik ergens. Beter kan ik het ook niet zeggen.
Twee jaar na de feiten kwam Woman alsnog die plaat voorstellen in de Pit's wat niet meteen getuigt van een perfect gevoel voor timing. Ook de keuze van de groepsnaam is niet meteen een meesterlijke zet, googel dat maar eens! Vandaar misschien de wat teleurstellende opkomst?
Maar die afwezigen hadden nog maar eens ongelijk want dit optreden behoort zeker tot de beklijvendste van 2011. Er werd meteen furieus geopend met, jawel, "Icy drone" dat ze -toch wat jammer- niet de volle vijf minuten lieten uitrazen. Dat is trouwens het enige wat ik op de show aan te merken heb. Want zelfs de stemmen, op plaat toch de zwakke schakel, kwamen live veel beter tot hun recht. Vergelijken is altijd moeilijk maar kieper de Chrome Cranks, Barkmarket en Cheater Slicks in de blender met daar bovenop een scheut Beefheart en het resultaat zou wel eens sterk kunnen lijken op hetgeen we in de Pit's voor de kiezen kregen. Drummer Alex Velasquez en bassist Skeleton Boy zorgden voor logge, doorzopen en donkere ritmes waartussen de twee gitaristen hun eigen weg zochten. Brett W. Schultz uit Mexico City ging daarbij het meest de noisetoer op terwijl, de van Australische origine, Kristian Brenchley duidelijk niet vies was van de blues en hierbij regelmatig een bierflesje over zijn snaren liet glijden. Die Skeleton Boy had zeker zijn naam niet gestolen. Met zijn spichtige uiterlijk en verwilderde blik zoog hij het meest de aandacht naar zich toe. Dat terwijl hij aan twee snaren genoeg had onontbeerlijk te zijn bij dit schitterende Woman.
Dit was één van die optredens die sommigen onder ons deed mijmeren over de gloriedagen van de oude Democrazy. Jammer dat ze geen nieuw werk mee hadden maar ze zijn er naar verluidt mee bezig.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Peter Gene Hernandez alias Bruno Mars kon tijdens de zomer op Rock Werchter maar een korte set spelen van amper 40 minuten. Dit smaakte naar meer … de jonge sing/songwriter en producer, amper 26 jaar, wordt gegeerd door een jong publiek, wat duidelijk was met een uitverkocht FN. We waren uitermate benieuwd tot wat hij in staat was …
Wat we al wisten , is dat zijn debuut ‘Doo-Wops & Hooligans’ hoge toppen scheerde, een perfecte plaat met een subtiele mix van genres en een aantal sterke hits, “Grenade”, “Just The Way You Are”, “The Lazy Song” en “Easy come, easy go”. Het gaat hard voor Bruno Mars. En de beloningen volgen elkaar maar op (MTV Awards, Grammy Awards,…).
Mars kan alvast rekenen op een uitgebreide band: een achtkoppig gezelschap van blazers, synths, gitaristen , drummer en een rapper ; samen maakten ze er, ruim anderhalf uur lang, een dans- en zangfeest van! De vele tienermeisjes in het publiek zongen, riepen, tierden en gilden. Even waanden we ons terug bij Tokio Hotel …
Hij is opgegroeid in een muzikale familie en dat hoorden we duidelijk vanavond; hij beheerst op z’n jonge leeftijd een smeltkroes van grooves’n’slows van rock, funk, r&b, soul, ska reggae, gospel en doowop. Hij is intussen een status aan het opbouwen als de nieuwe Michael Jackson. Hij heeft een zachte, dromerige, hemelse stem, varieert, en gaat spontaan, goedgemutst swingend en dansend door de songs, met zelfs een perfect uitgevoerde ‘MJ moonwalk’. Een klassebak zonder meer, die probleemloos van gitaar, ukelele en piano wisselde.
Een goed op elkaar ingespeelde en gemotiveerde band gaf kleur en elan aan het concert. De leden kregen voldoende ruimte wat de song en het geheel ten goede kwam. En de dirigent en entertainer was … Bruno Mars natuurlijk … die letterlijk vonken schoot in het publiek …
Het debuut werd volledig gespeeld, aangevuld met een drietal nieuwe nummers, waaronder één met zangeres Skylar Grey, die eerder als support optrad.
… Een uiterst geslaagd concert voor de tieners en een mooi meegenomen concert voor de ouders ... Toen we huiswaarts reden, zongen dochter en vader in de auto de melodieën van “Just the way you are", "Grenade" en "Mary you". Zo hoor je maar hoe de beloftevolle artiest z’n doelpubliek verbreedde.
Het voorprogramma Skylar Grey had veel bombast en poeha om zich, maar kon enkel maar boeien bij covers van Coldplay en Rihanna!
Organisatie: Live Nation
Het nieuwe album van Band Of Skulls zit er aan te komen en voortgaande op hun meer dan geslaagde doortocht in de Botanique belooft het een voltreffer te worden.
Hun huidige reeks concertjes dienen we immers als een soort ‘try-out’ te zien voor het nieuwe materiaal dat zal uitgebracht worden begin volgend jaar, met daaropvolgend een nieuwe tournee ondermeer in het voorprogramma van The Black Keys. En we mogen in ons handjes wrijven, want ze zouden ons landje niet links laten liggen.
Band Of Skulls openen hun set al meteen met enkele nieuwe kleppers als “Sweet sour” en “Got it going on” en we merken dat de spirit van hun debuutplaat onaangeroerd is gebleven, rauwe indie bluesy rock met snedig en spetterend gitaarwerk verpakt in zweterige rocksongs. Ook de moddervette nieuwe single “The devil takes care of his own” kan als rake adrenalinestoot wel tellen.
Het is ons meteen duidelijk dat de nieuwe plaat gaat vlammen. Het trio weet hun invloeden (Black Keys, White Stripes, Blood Red Shoes, Led Zeppelin) goed te verwerken, Russel Marsden laat zijn gitaar flink schreeuwen, kraken en barsten, doch hij gaat nooit over de rooie. Hij soleert bij momenten bedrijvig door, maar minutenlange instrumentale intermezzo’s zijn niet aan Band Of Skulls besteed, de sound is steeds hitsig en altijd ‘to the point’ en de songs staan fier op hun poten.
Natuurlijk komen er ook een handvol geweldige songs uit ‘Baby Darling Doll Face Honey’ de boel opvrolijken, want laten we niet vergeten dat het debuutalbum, dat inmiddels alweer dateert van 2009, een ferme kopstoot van een plaat was. “Light of the morning”, “Patterns” en “Death by diamons and pearls” razen over de Botanique en publiekslieveling “I know what I am” is uiteraard een hoogtepunt.
In de bissen gaat het er nog een stuk steviger aan toe, “Hollywood bowl” ontpopt zich als een ijzersterke song en vooral “Impossible” bezorgt ons het nodige kippenvel.
Russell Marsden mag dan al de belangrijkste pion zijn in deze groep, zijn kompane Emma Richardson op bass, en geregeld ook op vocals, is een bijzondere meerwaarde voor het geluid van de band. Het geheel doet dankzij haar inbreng een beetje denken aan Blood Red Shoes, The Kills en The White Stripes, allemaal bands waar de combinatie man/vrouw resulteert in een buitengewone chemische reactie. Het strakke drumwerk van Matt Hayward doet de rest en zorgt voor een hechte en compacte totaalsound.
Vooral een lekker vettige sound, zeg maar, beetje retro, maar toch steeds met beide voeten in het heden.
Beetje voorbarig misschien, maar mogen wij nu al een warme oproep doen naar de concertorganisatoren voor de volgende festivalzomer. Zet dit opwindend bandje op de affiche, het zal u niet beklagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Gent-Brusselse kwartet Yuko heeft de opvolger klaar van het debuut ‘For times when ears are sore’. De groep klinkt binnen het concept van subtiele, aanzwellende postrock, pop en elektronica uitermate toegankelijk, poppy, catchy en gevat. Boeiend, creatief opgebouwde broeierige songs, dromerig en fris, die durven krachtiger te zijn, zonder de factor gevoeligheid te verliezen. Het tweede deel van de cd is innemender en ademt meer rust uit. Het afsluitende “Hole in the ground” is als één van de sfeervolle nummers van Two Gallants. We houden van de fijne emotievolle stem van zanger/gitarist Kristof Deneijs, de herfstige toetsen en de gepaste percussie van de getalenteerde Karen Willems.
Een lichte vrolijkheid is er onderhuids . “Dolly Parton” en “When you go blind” vormen het uitgangsbord van de homogeen, evenwichtige plaat. Mooi .
Samen met de rits Mouse On Mars, Pan Sonic maakte het Britse Seefeel, begin de jaren ’90, deel uit van de abstracte elektronica; stoorzendergeluiden en neurotische beats; ze bepaalden het elektronisch klanktapijt, maar na’96 leek de vindingrijkheid ten einde . Vijftien jaar later gaan Mark Clifford en Sarah Peacock samen met twee Boredoms (uit Japan ) leden . Resultaat is een nieuwe , titelloze plaat van bevallige popelektronica , die iets rauwer en scherper uit de hoek komt en onderhuids niet vies is van shoegaze . De elf songs vormen een concept, hebben een zinderende spanning en klinken als grauwe d®oompop , licht apocalyptisch, meeslepend en zalvend. Een mooie return dus …
Een Belgisch groepje naar m’n hart qua dynamiek, enthousiasme, vriendelijkheid en avontuur is School Is Cool. De groepsnaam klinkt onbevangen, lief, jeugdig, fris ,sprankelend en we horen van het kwintet een eerlijk pure sound. De laatste winnaar van Humo’s Rock Rally heeft nu al meer dan 60 optredens in binnen- en buitenland afgewerkt , maken rake clips met een minimum aan middelen en hebben nu hun debuut uit. 13 nummers zonder de interludes … een plaatje als in ‘the old skool days’.
‘Entropology’ is een gevarieerde plaat van subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie, die groots en overweldigend kan zijn door strijkers en orkestraties , zonder bombastisch aan te voelen. Een handvol singles siert de band , de instant klassieker “New kids in town”, “In want of something” en “The world is gonna end tonight”, die mooi verdeeld zijn over de cd.
Nummers als “The road to Rome” en “Algoritms” liggen in dezelfde lijn. Ze zijn vindingrijk en durven gewaagder te klinken, luister maar naar “Dawn and a newly hatched damselfy” en “On the beach of Hanalei”, ferme boterhammen btw! “Warpaint” is volledig gebed in de eighties wave en de reprise “Carn backseat, parking lost” is een schitterende intieme akoestische parel. En tot slot is er nog de episch filmische titelsong.
School Is Cool heeft een uiterst genietbare, goed in elkaar gestoken debuut uit, en zorgt voor voldoende afwisseling in het materiaal.
Terechte vraag : kunnen Johannes Genard en Andrew Van Ostade, spil van de band, nog zoiets met de andere drie schoolboys (& girl) overtreffen?!
Nederlands 
Français 
