Een volgepakt l’Aéronef stond nonchalant te keuvelen tot opeens de lichten doofden en de hel los brak... want The Bloody Beetroots waren ten tonele verschenen …
Wie dacht dat dit Italiaanse duo gewoon schijfjes en plaatjes gingen opleggen, kwam al snel bedrogen uit! Onder leiding van dj/producer Bob Cornelius Rifo op piano/bass en zang, Tommy Tea op synths en met versterking van Edward Grinch op drums werd een live band gecreëerd die deed denken aan Goose en Foxylane, maar ook invloeden van Daft Punk en Justice waren nooit veraf.
Het gemaskerde trio ging furieus van start en de zaal ging direct collectief uit de bol. De opzwepende mix van electro, punk, house, hip hop en rave werd verwoestend hard door de speakers geblazen, een immens dansbare wall of sound nam iedereen mee die het op z'n weg vond.
De diversiteit in de verschillende composities was indrukwekkend, de ene keer de eclectische synths een andere keer de diepe bass-lijnen, ieder nummer zat vol verrassingen en Rifo wierp zich op als de volksmenner bij uitstek. Rifo ook geschoold als klassiek pianist, leidde meerdere nummers ingetogen in via de piano om even later te laten losbarsten in een tornado van samples, beats en een bovenal dansbare sound. Ook zijn voorliefde voor punk en rockabilly droop er vanaf, dit was af te leiden uit z'n UK Subs vest en de hardcore/punk cover van Refused “New noise”. Toen midden in de set floorfiller “Cornelius” werd ingezet, ontplofte de zaal volledig, crowdsurfers werden gespot, het balkon daverde en de band denderde gewoon voort.
Er volgden nog een resem tracks uit hun vorig jaar bejubelde debuutschijf ‘Romborama’ waaruit vooral ”Butter” en “Warp 1.9” hier voor de nodige 'averij' zorgden. Op her en der een pianointro na bleef het tempo hoog liggen en was het tsunami effect na een uur lang gebeuk nog steeds niet uitgedoofd.
I
n de bisronde werden op de tonen van Bach en met steun van een violist voor de laatste keer alle registers opengetrokken, als dit de voorbode was van hun passage op Werchter dan zorgen ze daar best dat de Marqueetent goed vaststaat want deze Italo boys laten een storm van vernieling achter in de goede zin van het woord.
Organisatie: Aéronef, Lile
Voor wie houdt van een flinke dosis melodieuze punkrock zit met Second Base meer dan gebeiteld. Dit trio uit Aarschot komt op de proppen met ‘Manifesto’, na ‘The Risk to Lose it All’ uit 2006 hun tweede full album. Deze mannen timmeren al bijna een decennium aan de weg en stonden in die tijd bijna 300 keer op de planken. Ze tourden in zowat alle uithoeken van Europa met punkgrootheden als Ignite, Strike Anywhere, Satanic Surfers, Less Than Jake en Guttermouth. Second Base is op ‘Manifesto’ niet over een nacht ijs gegaan want meer dan anderhalf jaar staken ze in de voorbereiding van de cd. De plaat werd opgenomen in Dé Studio en het waren Dirk Miers (bekend voor z’n werk met PN en Janez Detd) en Filip De Bot (Exit on the Lift, Xink!) die achter de knoppen zaten. Second Base had voor het opnemen van de plaat contact met het prestigieuze punk label Fond Of Life. De baas van dit label maakte de groep heel wat beloftes die hij nadien allemaal vakkundig in de vuilbak kieperde. Second Base nam daardoor maar zelf het heft in handen en richtte het label Thanks but no Thanks records op en bracht meteen ‘Manifesto’ uit.
Over naar de muziek zelf en die is meer dan de moeite waard: de band start akoestisch met “It’s been the Worst months” waarin zanger Stijn Debondtridder duidelijk laat uitschijnen niet meteen de leukste tijd in zijn leven achter de rug te hebben. Het akoestische gedeelte is niet echt overtuigend, maar gelukkig schiet het nummer na ongeveer twee minuten echt uit de startblokken en horen we de band op volle snelheid. Het openingsnummer wordt meteen gevolgd door “Alive and Well”, misschien wel het beste nummer op deze schijf: een catchy up tempo nummer met heerlijke, schreeuwerige vocalen, energiek drumwerk en vooral een prachtige outro. Na “Anchor”, een dijk van een punksong volgt “Talk! Talk! Jump!, een nummer met een zeer meezingbaar refrein dat live ongetwijfeld hoge ogen zal gooien en dat qua opbouw en zang sterk refereert naar The Sedan Vault. Niet alleen vocaal doet Second Base bij momenten aan hun collega’s uit Sterrebeek denken want ook aan hun sound worden door het gebruik van een oude Korg speciale geluidjes toegevoegd : luister maar naar nummers als “Ghosts” en “Everybody knows”.
Het is duidelijk dat Second Base bestaat uit drie rasmuzikanten. Bovendien wordt het hoge niveau zowat de hele plaat aangehouden : het volledig akoestische “Confused Eyes” kan mits de nodige airplay zeker tot een hit uitgroeien, bij “Deathrap” kun je na een paar keer beluisteren niet anders dan luid meezingen en “Hang in There” behoort nu al tot een van ondergetekendes favoriete punksongs. Ook een opvallend nummer is “Brick Wall Views”, een cover van The Lawrence Arms, volgens Second Base zelf een van hun grootste invloeden op deze plaat. Het is duidelijk: Second Base heeft met ‘Manifesto’ alles om definitief door te stoten tot de hoogste punkregionen!
De Franse elektronica freaks Air, Jean-Benoît Dunckel en Nicolas Godin, grijpen terug naar de sferen van hun debuut, ‘Moon safari’ van 12 jaar terug. De lichte koerswijziging die op de vorige cd ‘Pocket Symphony’ te horen was met Indiase invloeden en guestvocals, werd dus niet doorgezet. Ze zoeken niet echt meer naar vernieuwing, maar borduren op hun eigen unieke manier voort in hun ambiente popelektronica van dromerige soundtracksferen en mijmerende midnight summerdreams.
We horen een betoverend, elegant en stijlvol geluid van een pak synths/toetsen, vervlogen gitaar- en basakkoorden en sober gehouden drums. Af en toe klinkt het duo iets krachtiger door de grooves & beats, waaronder “Night hunter” en “Eat my beat”. Naast het lekker chillende, loungy gevoel van de al of niet instrumentale songs, zijn er een paar songs (“So light is her football” en “Heaven’s light”) die meer richting pop zijn ingeslagen.
Air zijn meesters die de nummers aan de verbeelding overlaten; het zwoele, sensuele en sfeervolle geluid, de aanstekelijke deuntjes, de zalvende en dreunende beats en de fluister-/vocoderzang schudden ons even wakker en helpen om de dagdagelijkse realiteit onder ogen te zien. In dit rijtje is “Tropical disease” de meest filmische song en door z’n uitgesponnen karakter klinkt het nummer dromerig als luchtig. En ook “Sing sang sung” kon op een plaat van Lambchop terechtkomen. De lichte variaties die Air in hun popelektronica aanbrengt, zorgt er opnieuw voor dat we een goed gevoel overhouden van hun lovedream recept!
Een droomwereld en een oase van rust creëren ze. ‘Enjoy’ is hun muzikale credo en na het beluisteren van de zesde cd kunnen we dit enkel en alleen maar beamen … de songs zijn de perfecte onthaasting!
Het energieke septet Los Campesions uit Wales hebben na intensieve cd releases en livetours wat meer tijd genomen om aan een plaat te werken. Op anderhalf jaar tijd hoesten ze maar liefst twee full cd’s en EP’s op. ‘Romance is Boring’ volgt eigenlijk eerder het prima debuut ‘Hold on now, Youngster’ op, want ‘We are beautiful, We are doomed’, ‘Sticking fingers into sockets’ en ‘Extended’ mogen eerder als EP’s worden gecatalogeerd binnen het Los Campesinos concept.
De groep deed deels afstand van hun korte, kernachtige songs die een bruisende cocktail bevatten van een fris sprankelende sound van zwierige gitaarpop, indiefolk en punk en volgepropt zaten met verrassende en onverwachtse wendingen. Ze hebben handig de voorspelbaarheid kunnen opvangen door de songs meer diepgang te geven en ze gelaagder te doen klinken, wat de cd aangenaam en afwisselend maakte. Op die manier is er sprake van het gekende patroon van dynamiek en zwier, en durven ze anderzijds meer broeierig, aanstekelijk en opbouwend te zijn. Ze klinken uitermate gevarieerd en geven songstructuur en boeiende wendingen, zonder hun eigen geluid van ‘feel good music’ te verliezen. Jeugdig enthousiasme versus rijpheid en volwassenheid. De twee - zang van Gareth en Harriet biedt kleur en elan.
Geniet van de 13 nummers en de twee tussendoortjes, want ze staan garant voor een fijn avondje luister- en dansplezier. Of hoe je romantiek kan interpreteren op Los Campesinos-wijze …
Retribution Gospel Choir …Voor wie houdt van het rauwe materiaal van Low! Het trio onder het koppel Sparhawk – Parker eerden op hun laatste plaat The Beatles & The Stones en ook op dit project van spil Alan Sparhawk hoor je die invloeden terug, lekker gekruid met soli partijen op z’n Crazy Horse want niet voor niks staan er hier fraai uitgesmeerde gitaarstukken, luister maar naar de intens bezwerende rock van “Poor man’s daughter” en “Electric guitar”, twee hoogtepunten van de tweede plaat van Sparhawks Retribution Gospel Choir.
Het is lekker genieten van de opbouwende, boeiende songs binnen de indie, american rootsrock en ‘70’s retro, die naast Sparhawk bestaat uit Steve Garrington – bas en Eric Pollard – drums.
Het rockende trio is alvast op hun fijne frisse rock heel sterk op elkaar ingespeeld en ook het vleugje elektronica dat al eens bij Low werd gebruikt, horen we hier terug op het trip-poppende “Bless us all” …
dankuwel we gaan in vrede, ‘Urbi et Orbi’ want Retribution Gospel Choir onderscheidt zich duidelijk van het donkere Low en is méér dan zomaar een tussendoortje van Sparhawk.
Met Madrugada zal het nu wel echt gedaan zijn. Na het plotse overlijden van gitarist Robert Buras toerde de band nog even met een vervanger om de knappe plaat ‘Madrugada’ van 2008 te promoten, maar daarna viel het doek definitief over de band.
Zanger Sivert Hoyem startte hierop een nieuwe band en zette de teller terug op nul. Hij had eerder al twee solo platen gemaakt, doch deze bleken geen onvergetelijke werkstukjes te zijn, zeer zeker niet in vergelijking met de voortreffelijke albums van Madrugada. De huidige nieuwe plaat komt toch al wat beter voor de dag, het is er eentje waarop Sivert Hoyem duidelijk ander horizonten opzoekt, zodanig dat hij niet eeuwig blijft opgescheept zitten met het Madrugada spook. Van bij de eerste noten van de fraaie opener “Belorado” zou je denken dat je naar The Who aan het luisteren bent, alsof Hoyem er meteen paal en perk wil aan stellen dat hij wel eens wat anders wil. Dingen als “Lost at sea” en “Empty house” neigen naar REM en de geest van Jim Morrison waart rond in ”Shadows high Meseta”, mede dankzij een steeds heter wordende gitaarrif één van de hoogtepunten van deze plaat. Nog een favoriet is de knappe sleper “Sister sonic blue” waarin de duistere sporen van Hoyem’s oorspronkelijke band wel terug opduiken.
De algemene teneur op ‘Moon landing’ is opgewekter, minder donker en de sound gaat meer richting classic poprock. Toch is het nog altijd heel herkenbaar en dat heeft natuurlijk alles te maken met die warme melancholische stem, Hoyem’s belangrijkste troef, zo blijkt ook nu weer.
Customs bestormde vorige zomer de hitlijsten als Attila de Hun met het nummer “Rex”. De band was tot daarvoor nagenoeg onbekend, en tot onze grote vreugde bleek het dan ook nog eens om een Belgische band uit het Leuvense te gaan. Customs is ontstaan uit het ter ziele gegane Larsson die nooit echt een doorbraak heeft kunnen forceren.
De stijl van het album ‘Enter The Characters’ is simpelweg als wave/postpunk uit te drukken. Interpol en Editors zijn nooit ver weg bij het beluisteren van het album. Zo klinkt de stem van zanger Kristof Uittebroek als twee druppels water op die van Paul Banks (Interpol). Het grootste verschil met die andere is dat ze beduidend minder somber zijn, zowel in teksten als in muziek.
”Rex” is niet de enige reden waarom dit album de moeite waard is. Tweede single “Justine” staat als een huis, net zoals andere strakke en catchy songs als onze persoonlijke favoriet “Shut Up Narcissus”, “Tonight We All Stand Out”, “We Are Ghosts” en “The Matador”.
Echt vernieuwend is Customs niet, maar ze zetten wel een puike prestatie neer met elf klinkende songs. Helemaal niet slecht en zeker eentje om in het oog te houden.
Wij zijn nu al een tijdje zoet met met ‘I want my crown : The anthology 1973-1980’, het ultieme overzicht van het eerste decennium van Kevin Coyne’s carrière, verzameld in 4 CD’s oftewel 76 tracks, alstublieft. Bijna allemaal eigen materiaal trouwens, een zeldzame cover van John Lee Hooker niet nagelaten.
Het is een beetje met het schaamrood op de wangen dat wij deze compilatie tot ons nemen, de man heeft immers in 2004 op 60 jarige leeftijd al het loodje gelegd, en wij vinden het nu doodjammer dat we de muziek van deze zwaar onderschatte singer/songwriter niet tijdens zijn leven van naderbij verkend hebben. Het miskend genie Coyne is overigens nooit echt een bestseller geweest, hij is helemaal niet rijk geworden van zijn muziek en, niet te vergeten, van zijn kunst (de man was tevens een fervent dichter en kunstschilder en maakte niet zelden zijn eigen hoesontwerpen). Zijn rijkdom zat duidelijk in zijn werk, niet in zijn portefeuille.
Ook leuk om weten : Kevin Coyne werd ooit gevraagd om de plaats in te nemen van de morsdode Jim Morrison bij The Doors. Hij bedankte vriendelijk, zijn uitleg achteraf : “I didn’t like the leather trousers” .
Tot op heden vond je enkel ‘Marjory Razorblade’ in onze cd collectie, een meesterwerk uit ’73 met daarop zijn enige hit “Marlene” (uiteraard hier ook van de partij), wij schamen ons nog geen klein beetje. De welgekomen nieuwe compilatie is dus onze kans (en ook de uwe) om, helaas postuum, nog één en ander goed te maken. En voor die enkele fans die alles al hadden (bestaan ze echt ?): cd nr 4 bestaat voornamelijk uit onuitgegeven en zeer energieke live opnames waarin Coyne de blues en de rock’n’roll naarstig bedrijft, dus ook zij mogen dit werk aanschaffen.
We ontdekken op ‘I want my crown’ het ene na het andere pareltje. En we gaan die pareltjes niet verklappen zie, want wij vinden dat u ze nu maar zelf eens moet opsporen. U zal daarvoor beloond worden met een rijkdom aan songs, ruwe diamantjes waarvan u niet wist dat ze bestonden.
Kevin Coyne’s roots liggen duidelijk in de blues, maar hij weet ook raad met pure rock’n’roll, glamrock, soul, folk, jazz en zelfs een verdwaalde streep oerpunk. Hij doet dat allemaal op zijn eigen manier en vaak ook in boeiende vertelstijl, met die typische scherpe stem die zich ergens schuil houdt tussen Screamin’ Jay Hawkins, Captain Beefheart, David Thomas (Pere Ubu), Ozzy Osbourne en een verkouden berggeit. Een unieke stem dus die vaak doordrongen is van felle emoties en rauwe agressie (en helaas ook van de drank, Coyne mocht zichzelf na jarenlang geflirt met allerhande soorten vochtige substanties een heuse alcoholist noemen). Drankorgel of niet, hij kan als geen ander volledig opgaan in zijn grillige, rauwe en vaak naakte songs (denk bij wijze van voorbeeld aan jonge zot Joe Cocker die met de nodige spasmen zichzelf destijds in Woodstock een weg baande doorheen “With a little help from my friends”). Coyne liet zich ook steeds omringen door talentrijke muzikanten, onder wie ene Andy Summers die in een later leven bij het bescheiden groepje The Police zijn heil ging zoeken en daarbij een decadent meervoud verdiende van zijn oorspronkelijke karige loontje. Maar hoe goed die muzikanten ook klinken, in quasi alle songs is het Kevin Coyne zelf die de aandacht naar zich toe trekt en de rest mee op sleeptouw neemt in zijn eigen unieke universum.
‘I want my crown’ is een mooie staalkaart van de veelzijdigheid van Kevin Coyne’s muziek, variërend van primitieve rock’n’roll naar mooie intimiteit tot soms experimentele gekte. Een prachtig overzicht van een bewogen carrière ver weg van de glitter en glamour.
Dit is nota bene nog maar een overzicht tot 1980, daarna heeft ie nog zo een vijftiental platen gemaakt. Werk aan de winkel.
Bijna 3 volle uren, zo lang werden we in Vorst Nationaal getrakteerd op een concert van Indochine, de Franse new wave-pop/rockgroepoorspronkelijk een trio opgericht door de broers Nicola(s) en Stéphane Sirkis (alias voor Sirchis). De groep staat al 30 jaar op de planken en heeft in Frankrijk en België (de broers groeiden grotendeels op in Ukkel, vervolgens in de buurt van Doornik) mythische allures gekregen, vooral na de dood van Stéphane Sirkis in 1999. Indochine is waarschijnlijk de enige Franstalige rockgroep die ooit voorbij de grenzen heen mocht kijken, met successen en uitverkochte zalen van Scandinavië tot Peru. Ze speelden het voorprogramma van Depeche Mode medio jaren ’80 en brachten duetten uit met Melissa auf der Mauer in 2002 en Brian Molko in 2005.
Indochine stond zaterdag voor een uitverkocht Vorst Nationaal en beloofde er een waar spektakel van te maken.5 immense schermen projecteerden beelden van oorlogstaferelen, spelende kinderen, lege fabriekshallen en industriële terreinen, Amerikaanse kerkhoven en portretten van J.D. Salinger en juichende menigtes tijdens de bevrijding van Parijs… erg indrukwekkend en veelbetekenend als je wil begrijpen waar Indochine de inspiratie haalt voor vele van zijn nummers en teksten.
Indochine speelde een afwisselende set met vooral aandacht voor het 11de album van de groep, ‘Alice et June’, verschenen in 2009, zoals de opener “Go Rimbaud Go”, “Playboy”, en het aanstekelijke electro-rocknummer “Little Dolls”. Bij het eerste nummer uit de beginjaren van Indochine, “Miss Paramount”, veert het publiek recht om de volgende uren niet meer te gaan zitten. Eerste hoogtepunt volgt iets later met “J’ai demandé à la lune”, een nummer dat, na een onopvallende periode in de jaren ’90, de terugkeer van Indochine aankondigt in 2002. Doch iets te lang uitgesponnen, werd het met een staande ovatie ontvangen. Ook de mooie ballads “Atomic Sky” en “3ièmesexe” gaan niet onopgemerkt voorbij (i.p.v. de traditionele aanstekers, zorgen gsm-displays nu voor sfeer).
Tweede hoogtepunt vond ik het nummer “Un ange à ma table”, live sterk gebracht, en in duet gezongen met een zangeres die geportretteerd werd op de schermen die het podium omringden en waarvan we nu weten dat ze behoort tot de Franse tweekoppige electroband “Pravda”. Tegen de tijd dat “Alice & June” werd ingezet, hun recentste hit, was het al heel heet geworden in de zaal en begonnen onze oren zowaar te jammeren.
De bisronde was echter meer dan het wachten waard want “Kao Bang” en “l’Aventurier” kwamen nog onze richting uit, de nummers die Indochine in de jaren ’80 op de wereldkaart zetten met een orginele mix van oosterse en new-wave geluiden. Ook de akoestische versies van “Electrastar” en “Le dernier jour” zorgden voor rillingen.
Minpunten van het concert? Veel nummers zijn niet erg origineel, blijven niet hangen, zijn vaak een variatie op hetzelfde thema. De zang van Nicola Sirkis was niet altijd toonvast. Ook was de setlist te lang, zo had de medley die werd gespeeld voor de bisronde er wel uit gemogen.
Maar waar klagen we over: het publiek was na afloop euforisch en ook Indochine heeft zijn strepen meer dan verdiend. We mochten tenslotte ook allemaal met Indochine op de foto.
Setlist
Intro, Go Rimbaud Go (2009), Punishment park (1990), Little Dolls (2009), Playboy (2009), Punker (2002), Drugstar (1996), Miss Paramount (1983), Le lac (2009), Le manoir (2002), J’ai demandé à la lune (2002), Atomic Sky (1999), 3ièmesexe (1985), La lettre de métal (2009), Un ange à ma table (2009), Alice &June (2005), Popstitute (2002)
Medley : you spin me round, Canary Bay, Les Tzars, Des fleurs pour Salinger, Adora, Mao boy
Bis: Le baiser (1990), 3 nuits par semaine (1985), Union War (2009), Kao Bang (1983), Electrastar (2002)
2de bisronde: L’Aventurier (1982), Le dernier jour (2009), Ladyboy (2005), Bye bye Valentine (2009)
Organisatie: AJA concerts
Shameboy, sinds 2004 het samenwerkingsverband tussen Jim De Wit aka dj Bobby Ewing ( Discobar Galaxie ) en producer Luuk Cox ( Buscemi), sloot zich de voorbije week op om te sleutelen aan hun live set in de Nijdrop, Opwijk. Met als resultaat een eerste try out die als voorloper van hun komende tournee diende.
De nieuwe Nijdrop oogde knus en clubby en er hing een enorme waas van rook bij aanvang van het optreden.
… Rond 22.30u ontwaarden we 2 schimmen on stage, Luuk Cox en niet Bobby Ewing....
Navraag bij de geluidstechnieker leerde ons dan hij geen deel meer uitmaakt van Shameboy en vervangen is door Dominiek die eerder al meehielp bij het maken van de Shameboytracks.
Gesteund door een feeëriek lichtspektakel begon het duo aan z'n set openend met 2 gloednieuwe nummers “What the fuzz” en “Sunday punk” die binnenkort dus op de 3de studioplaat ‘808 State Of Mind’ zullen staan.
’808 State Of Mind’, een opvallende titel die verwijst naar de Roland TR-808 Rhythm Composer, een toestel waar Luuk Cox volledig weg van is, maar nooit eerder gebruikte. Nu vormt het de rode draad van de nieuwe plaat. Je hoorde duidelijk de nieuwe invloeden op “Vultures” en nieuwe single “Blastermind”.
De catchy electro ging er weer in als zoete koek en klassiekers “Rechoque” en “Strobot” werden in een compleet nieuw 'dansjasje' gestoken.
Ook een vermelding voor de enorme lichtshow die bij dit soort acts een duidelijke meerwaarde biedt maar wellicht op iets groter podia beter tot z'n recht komt. Met "Not me, not us", “Battery Acid” en “Attention spam” werden nog een blik verse tracks opengetrokken die naadloos overgingen naar de climax onder de noemer van “Splend it” en “Heartcore”.
Shameboy new look kwam, zag en toonde met de nieuwe beats & bleeps klaar te zijn om de komende festivals onvergetelijke, dansbare momenten te bezorgen.
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Door de geluidsproblemen in Minnemeers werd de hiphopnight verplaatst naar de Vooruit die aardig volgelopen was om vooral The Opposites te aanschouwen. De opwarmers waren allen talentvolle Belgen die dan ook deze kans met beide armen grepen. Opvallend veel petjes deze avond en relatief weinig vrouwen...
Opener DJ Madfingaz draait pure hiphop en bewees op jonge leeftijd heel wat in z'n mars te hebben.De jonge dj had reeds snel het scratchen en beatjugglin' onder de knie en zo werd hij lid van de groep Fizz Clique opgericht door Mista' K. Met sets voor en na concerten van onder meer Beatnuts, Alkoholics, Clipse, Fat Joe, Redman & Methodman geeft hij z'n visetekaartje af en ook hier in Gent wordt z'n performance wel gesmaakt.
Fatih, winnaar van de Ill city contest, neemt even later z'n plaats achter de decks over.
Dit lid van de groep Rauw en Onbesproken brengt binnenkort de debuutcd 'Contradictio in Terminis' uit.
Dat het een thuismatch was voor deze Gentenaars was snel duidelijk aan de respons en de vocale steun van een groot deel van publiek. Meermaals kwamen leden van de band Fatih versterken op het podium en passeerden enkele guests de revue. Als preview van het album kwam hij hier enkele dingen uitproberen en door z'n diversiteit kon hij dan ook zeer bekoren.
Ook Antwerpen was hier vertegenwoordigd door Nag.
De Antwerpse MC’s Nag & Twan leerden elkaar kennen in 2001 op een freestyle battle. Na veel freestyle sessies en enkele nummers te maken beslisten ze om samen een groep te vormen. Sindsdien werkten ze oa samen met de producers 40 Winks en Lefto . Onlangs brachten ze een nieuw album uit en dat vormde de hoofdbrok van hun set die energiek en vol passie uitgevoerd werd.Sire er zijn nog hiphop Belgen, waarvan akte.
Ze zijn al jaren bezig, Willy en Big2, tegenwoordig beter bekent als The Opposites. Het is altijd hopen op de ene hit die je dan bekend maakt bij het grote publiek. En die ene hit voor The Opposites is “Broodje Bakpao”. In het zog van De Jeugd Van Tegenwoordig hebben we opnieuw een Nederlandse hip hop formatie die het in België maakt. Tijd dus voor een minitoer in België. Een dag eerder stopten ze al in Leuven waar ze een concert gaven in het Depot. Een feit dat ze maar al te graag gebruikten om de aanwezigen nog wat meer op te hitsen. Een mengeling werd het van ouder en onbekender werk met de huidige hits.
Al snel kregen we hun laatste single “Licht uit” die voor een eerste hoogtepuntje zorgde. Zoals we zo dikwijls te zien krijgen bij deze events, werd ook hier de zaal in tweeën gesplitst om dan te kijken welke zijde de meeste ‘herrie’ kon maken. Met het nodige crowdsurfen en een aantal liters water die de zaal werden ingegooid werd het een typisch Nederlands feestje. Op die superhit “Broodje Bakpao” na was het echter wachter tot de bis. Jammer dat we het moesten doen met een light versie van dat opzwepend nummer waarbij alle aanwezigen toch nog eens alles uit de kast haalden. Een aardig volgelopen Vooruit had er weinig problemen mee dat deze hoofdact pas aanving rond middernacht en er een vol uur lekker op losbeukte.
Organisatie: Democrazy, Gent
Vaya Con Dios is back! In 2004 hoorden we van Dani Klein een nieuw teken van leven en stond ze er opnieuw met muzikanten van vroeger en nieuwe muzikanten uit de jazzwereld. Aan de plaat ‘The promise’ werd een ‘Ultimate collection’ verbonden. Maar het is vooral het recente ‘Comme on est venu’, die de inmiddels 55 jarige (meertalige) zangeres in de spotlights plaatste. Enkele spraakmakende oudjes als “Just a friend of mine”, “Puerto Rico”, “Nah Neh Nah”, “What’s a woman” en “Heading for a fall” werden in een aangepast kleedje gestopt. De plaat werd geproduceerd door haar zoon Simon Schoovaerts, die de vroegere Latijns-Amerikaanse sound koppelde aan de muzikale leefwereld van Piaf, Brel, Gainsbourg en Arno, wat zorgde voor een uiterst sfeervolle plaat van het Franse chanson, pop, jazz en soul. Haar ‘douce france’ komt ideaal tot z’n recht binnen de tour van de culturele centra’s en schouwburgen.
De fans zijn alvast Dani Klein niet vergeten, want de clubtour wordt succesvol onthaald. Ook in Brugge vanavond kon ze met haar balorkest rekenen op een ticketje uitverkocht.
Uiterst sfeervol en ingetogen werd van start gegaan met de single “Les voiliers sauvages de nos vies” en “20 ans” … Een ‘du vin – du pain’ uitstraling in een pittoresk decor. De songs kwamen tot hun recht in een instrumentarium van piano, akoestische en flamencogitaar, contrabas en mondharmonica, breder omlijst door viool, strijkers, toetsen en dubbele percussie en ademden een sfeer uit van een donkere kroeg van gedempte lichtjes. Het oudje “Puerto Rico”, al vroeg in de set, had een verfrissende tint en kreeg een lichte swing. Een eerste keer werd het refrein lichtjes meegezongen. En op een song als “La vie ce n’est pas du gâteau” leek - door het virtuoze gitaarspel - alsof Philip Catherine van op de plaat, van de partij was.
Ze wisselde het oude met het nieuwe materiaal af. “Heading for a fall”, “Johny” en “Just a friend of mine” hadden doorsnee pop en zwier om het lijf tav de intieme “Pauvre rutebeuf”, “Le compte à rebours”, “La pirogue de l’exode” en “Il restera toujours”. Tussenin was er het broze “Charly’s song”, een hymne aan haar pa. Naar het eind stak ze er met haar band meer groove in en klonken songs als “Matelots” en “Le pauvre diable” krachtig en aanstekelijk; het gaf elan … danspasjes werden gemaakt en op ongedwongen wijze groeide de interactie met het publiek, die moeiteloos de refreinen neuriede en handclaps en vingerknips maakte.
Vaya Con Dios werd erg warm onthaald wat voor de ganse crew een hart onder de riem was. We kregen in de bis nog de jazzy crooner “What’s a woman”, die haar vocale sterkte onderstreepte, en het dynamische “Nah neh nah”, mooi uitgesponnen in een stevige swing.
Kijk, Dani Klein is op die manier in één adem op te noemen met die andere meertalige chansonniere Jo Lemaire; ze zijn twee perfecte ambassadrices … Wat kan die ‘La douce France’ toch mooi zijn he …
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Neem gerust een kijkje naar de pics - live foto’s …
Ondanks het feit dat Waldorf voor me nieuw was, was ik behoorlijk onder de indruk van de pittige, stevig gedreven sound van een hard rockende naar de grunge neigende band. Hopelijk worden ze een blijvertje.
Mintzkov op z’n beurt stelde de nieuwe cd voor en begon gretig de set met “Return & Smile”; de sfeer was gezet. We hoorden een afwisselende set van hun platen. Het hoogtepunt vormde “Gemini”, een nummer van de recente cd … bij de aanzet werd het muisstil, leverde kippenvelmomenten op en was dé perfecte afsluiter van hun overtuigende set …
Organisatie: Depot, Leuven
De Zweedse tweelingzusjes Miriam & Johanna E.Berhan, Taxi! Taxi! debuteerden vorig jaar met hun ingetogen semi-akoestische pop ‘Still standig your back door’. De jonge dames brengen zachte, kwetsbare songs op akoestische en elektrische gitaar, piano, toetsen accordeon en worden soms begeleid door een spaarzame drum. Hun wisselende en vocale samenzang is de voornaamste troef binnen de sober gearrangeerde songs.
Net als bij Isbells kon je lekker wegdromen op hun zeemzoeterige pop. De zusjes voelden elkaar perfect aan om in sound en vocals variatie te steken. We hoorden een ingehouden gevoelige “Birdful eyes”, “To hide this way”, “While I hold on” en “Old big trees”. Een forsere aanpak had o.a. “Still standing” en het afsluitende “Mary”. Vocaal kon het duo soms sterk uithalen. Overtuigende set. En ook een dag later onderstreepten ze het close, emotievolle karakter in de Witloof Bar van de Bota …
En dan was er de dromerige, knetterende haardvuurpop van Isbells. We zagen hen nu al drie keer de voorbije maanden. Ondanks griepale symptomen van zanger Vandewoude, kon er een lachje en een grapje vanaf. En ze hadden er zin in. De eenvoudige, doeltreffende, straffe songs en de heerlijke zangpartijen van op plaat werden perfect samengebracht in een oprecht, eerlijk, spannend en broeierig geluid. Aan het herfstig materiaal gaven ze af en toe een opbouwende en krachtige tic … Mooi wat het kwartet wist te verwezenlijken met akoestische gitaar, mandoline en steelpedal, én het breder kon omlijsten door sober gehouden jambee, vibratoets en vingertics.
Het liep zoals het hoorde en er waren geen aanwijzingen om de sound bij te stellen. Hun zalvende pop beklijfde door het zachte stemgenre en -timbre en meerstemmige, hemelse vocals. De singles “As long as it takes“ en “Reunite” koesterden we alvast.
Ze speelden een uiterst genietbare set of het nu het intieme “BB Chevelle”, opener van de set, betrof, of het sfeervol gehouden “Without a doubt” of met “My apologies” en “Dreamer”, die een broeierige opbouw hadden en door het getokkel en tics kleurrijker klonken. Het broze “Maybe” op z’n beurt werd omfloerst door de gitaarslides, en vormde de aanzet tot de elegante “I’m coming home”, “Time is ticking” en een goed uitgewerkt “I know” op mandoline en akoestische gitaar , één van de nieuwtjes. Ook het andere “Letting go” kreeg door de samenzang elan. De obligate “oohoohs” en “hoohoos” in de nummers waren een duidelijker meerwaarde.
De poulains van admiraal Tom Van Laere, onder het talentvol sing/songwriterschap van Gaëtan Vandewoude speelde een intimistische, gevoelige, onderhonden set. Sterker konden ze hun flikkerlichtjespop niet maken. ‘What a sweet time’ in de Balzaal.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Zweedse tweelingzusjes Miriam & Johanna E.Berhan, Taxi! Taxi! debuteerden vorig jaar met hun ingetogen semi-akoestische pop ‘Still standig your back door’. De jonge dames brengen zachte, kwetsbare songs op akoestische en elektrische gitaar, piano, toetsen accordeon en worden soms begeleid door een spaarzame drum. Hun wisselende en vocale samenzang is de voornaamste troef binnen de sober gearrangeerde songs.
Net als bij Isbells kon je lekker wegdromen op hun zeemzoeterige pop. De zusjes voelden elkaar perfect aan om in sound en vocals variatie te steken. We hoorden een ingehouden gevoelige “Birdful eyes”, “To hide this way”, “While I hold on” en “Old big trees”. Een forsere aanpak had o.a. “Still standing” en het afsluitende “Mary”. Vocaal kon het duo soms sterk uithalen. Overtuigende set. En ook een dag later onderstreepten ze het close, emotievolle karakter in de Witloof Bar van de Bota …
En dan was er de dromerige, knetterende haardvuurpop van Isbells. We zagen hen nu al drie keer de voorbije maanden. Ondanks griepale symptomen van zanger Vandewoude, kon er een lachje en een grapje vanaf. En ze hadden er zin in. De eenvoudige, doeltreffende, straffe songs en de heerlijke zangpartijen van op plaat werden perfect samengebracht in een oprecht, eerlijk, spannend en broeierig geluid. Aan het herfstig materiaal gaven ze af en toe een opbouwende en krachtige tic … Mooi wat het kwartet wist te verwezenlijken met akoestische gitaar, mandoline en steelpedal, én het breder kon omlijsten door sober gehouden jambee, vibratoets en vingertics.
Het liep zoals het hoorde en er waren geen aanwijzingen om de sound bij te stellen. Hun zalvende pop beklijfde door het zachte stemgenre en -timbre en meerstemmige, hemelse vocals. De singles “As long as it takes“ en “Reunite” koesterden we alvast.
Ze speelden een uiterst genietbare set of het nu het intieme “BB Chevelle”, opener van de set, betrof, of het sfeervol gehouden “Without a doubt” of met “My apologies” en “Dreamer”, die een broeierige opbouw hadden en door het getokkel en tics kleurrijker klonken. Het broze “Maybe” op z’n beurt werd omfloerst door de gitaarslides, en vormde de aanzet tot de elegante “I’m coming home”, “Time is ticking” en een goed uitgewerkt “I know” op mandoline en akoestische gitaar , één van de nieuwtjes. Ook het andere “Letting go” kreeg door de samenzang elan. De obligate “oohoohs” en “hoohoos” in de nummers waren een duidelijker meerwaarde.
De poulains van admiraal Tom Van Laere, onder het talentvol sing/songwriterschap van Gaëtan Vandewoude speelde een intimistische, gevoelige, onderhonden set. Sterker konden ze hun flikkerlichtjespop niet maken. ‘What a sweet time’ in de Balzaal.
Organisatie: Democrazy, Gent
Neem gerust een kijkje naar de pics live foto's…
De muziekervaring die ik heb met ‘t Stuk, is dat je er vaak bands ontdekt waar je het bestaan nog niet van kende en eigenlijk hun bestaan al vroeger wou kennen. Ook deze keer was dat het geval, vooral Tape Tum kon me tijdens het concert bekoren. Een goede opbouw en voldoende afwisseling van de nummers, wat een goede opener was voor de avond. Hierop volgden The Portables die de lijn doortrokken en een sterk optreden neerzetten door hun avontuurlijke, gevarieerde set. Ook al waren ze maar met 3. De hoofdact, de dromerige pop van The Go Find, sprak me, ondanks het talent, minder aan.
Organisatie: Stuk, Leuven
In afwachting van de zomerfestivals en ter promotie van hun nieuwe langspeler doet Mintzkov een clubtour, er werd ook halt gehouden in de gezellige Kreun in Kortrijk waar wij een kijkje gingen nemen.
Het Genste Wallace Vanborn fungeerde als opwarmer en deed dat op hun eigen energieke manier. Onlangs kwam hun debuutplaat ‘Free blank shots’ op de markt, het album dat lovend onthaal werd stond dan ook centraal tijdens hun 40 minuten durende gig. Het trio opende relatief kalm maar vanaf debuutsingle “Atom juggler” kwam er meer vuur in de set.
De catchy indierock grijpt je bij het nekvel en de vertolkingen blijven in het hoofd zitten, met “Rite hands” en nieuwe single “ The Rover” kregen we Wallace Vanborn op z'n best. Het publiek lustte er wel pap van en de band bleef onverdroten op z'n elan verdergaan, de 'dansbare stonerrock' miste z'n effect niet en met “Morning sickness” en “The Tower” in het laatste kwart mochten ze voldaan de coulissen induiken.
Een halfuur later slopen Philip Bosschaerts en de zijnen op het podium om te openen met “Return & smile” en “Title you”. Mintzkov met een nieuwe langspeler onder de arm, kwam met hun typische sound bewijzen dat ze live het niveau van de plaat nog naar een hoger niveau kunnen brengen. Uit dat nieuwe werkstuk kregen we al snel titelnummer ” Rising sun, setting sun” en het wondermooie “Opening fire” voorgeschoteld dat gevolgd werd door het Minztkov nummer bij uitstek “One equals a lot” waarin de pompende bas en de begeesterende engelenstem van Lies Lorcquet iedereen deed verstommen. Live is de bas het sturend element zonder storend over te komen.Naast nieuwe songs “The simple future” en “Gemini” werd er ook nog veel geplukt uit hun vorige parel ‘360°’. De band klonk solide en strak maar in vergelijking met hun optreden van een paar weken geleden op We are O'pen in Trix toch net met iets minder power en impact. Desalniettemin was dit opnieuw een sterke performance en dit zal wel navolging krijgen door tal van boekingen op de grote festivals.
In de slotfase kregen we nog een verrassende cover van Marianne Faithfull en een uitmuntend “Violetta” waarna we besloten dat dit één van de beste vaderlandse live acts is van het moment.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Iedereen kent wellicht het nummer “Your woman” want dit nummer was wekenlang (ondertussen toch al zo’n dikke 20 jaar geleden) niet weg te slaan uit de top van de hitparade en nu nog is het één van die nummers die je nog geregeld terughoort op de radio.
Wat weinigen weten is hoe het allemaal begon (het was allemaal opgenomen in zijn kamertje, daarom noemt men het ook wel eens in de Britse pers bedroompop) maar wat nog minder mensen weten is dat Jyoti nooit gestopt is met muziek te componeren.
De man is nuchter en realistisch genoeg om te beseffen dat er nooit geen sprake zal zijn van een tweede “Your Woman”, maar dat neemt niet weg dat de man nog steeds geweldige romantische indiepop neerpent op diverse kleine labeltjes (getuige daarvan de laatste briljante cd “ Don’t mention the war”).
Tijd dus om eens de man aan de tand te voelen en kijk, Musiczine mocht bij hem op de schoot…
Hallo Jyoti. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
Ik zou zeggen popmuziek natuurlijk.
Daar vind je populaire pop tussen (en dan heb ik het over “Your woman”) maar ook en dat is het meeste vrees ik, onpopulaire pop. Als je het over genres hebt dan zou ik denken aan folk, electronisch en wat gothic. Dus eigenlijk niet pop zoals de meeste pop zien maar zeker “alternatief”. Waar schrijf ik over? Liefde, sex, vrouwen, dood, materialisme, nihilisme, existentialisme.
Ik heb altijd White Town gezien als deel van de beruchte “bedroompopscene”.
Uuuum, moest ik geld hebben zat ik in de studios hoor. En met mijn groep ging ik ook wel de studios in maar toen ik begon, ergens in 1982, nam ik mijn nummers op met die ouderwetse cassettjes. Later ben ik overgeschakeld naar een 4-track dus je kan stellen dat ik ondertussen al 28 jaar bedroompop maak.
De legende wil dat jij muziek bent beginnen maken toen je The Pixies aan het werk zag…
Dat is niet helemaal juist. Wat wel juist is, is toen ik Pixies zag in Nottingham dat ik mijn geliefde synthesizers langs de kant heb geschoven en besloot om White Town wat noisier te doen klinken. Pixies waren dan ook zoooo fantastisch : perfecte pop die loeihard gespeeld werd.
Daarna was ik echt zwaar in die gitaarscene en raakte verknocht aan dingen als “Daydream Nation” van Sonic Youth, “George Best”van Wedding Present of “Isn’t it anything?” van My Bloody Valentine.
En dan is er “Your woman”. Hoe kijk je aan op dat nummer? Een godsgeschenk of eerder een vloek?
Ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor. De meeste muzikanten strijden om wat geld of erkenning te verdienen. Eigenlijk was ditook mijn plan : wanneer “Your woman” een hit was zat ik op de universiteit en daardoor was ik niet verplicht om één of andere domme job uit te oefenen om mijn verdere muzikale carriere te kunnen bekostigen. Als ik er nu nog aan denk dat ik miljoenen mensen bereikt hebt met een nummertje dat ik gecomponeerd heb in een kamertje van 9 op 9 kan ik dat ergens nog steeds niet geloven.
Het feit dat “Your Woman” honderdduizenden exemplaren verkocht heeft, hoe bekijk jij dat…ik bedoel, Jyoti, is het zo dat de mensheid echt interesse heeft in de betere muziek en dat het enkel maar een kwestie is dat ze het moeten horen?
Hmmm, het is toch zo dat mensen dat liedje associëren omwille van dat sterk deuntje hoor.
Maar denk ook niet dat mensen stom zijn. Wat onnozele kauwgompop voor de ene is, is dan weer iets geniaals voor de andere. Een groep als The Monkees kunnen mij aan het wenen brengen terwijl zij vroeger door de “serieuze” critici de grond ingeboord werden. Toen ik een klein ventje was stond Laurie Anderson met “O Superman” op nummer 2 in de Britse Top 40.
Er bestaat zo’n fascistisch ideetje dat zegt dat de massa stom is, dit is natuurlijk een wel zeer foute opvatting. Popmuziek is de levende bevestiging van de dromen van het gewone volk, het is hun hoop, hun nachtmerries en alles wat daar om heen draait. Ik ben ervan overtuigd dat popmuziek de grootste vorm van kunst is in de 20e en de 21e eeuw.
Jij kon een kijkje nemen achter de schermen van de commerciële pomuziek destijds…ik geloof dat het allemaal niet zo mooi was hee?
Kijk, die zogezegde indiekids zijn ook niet veel soeps hoor. Voor hun draait het zogezegd om lo-fi of DIY of gelijk wat er op dat moment hip is. Op het moment dat ik met White Town tekende bij een major moesten ze plots niks meer van mij weten (nu eigenlijk ook nog niet, maar goed….).
Dus eigenlijk vond ik het nog zo slecht nog niet om eens met de kapitalisten op zwier te gaan en eens kijken hoe het allemaal werkt, je kan wel raden dat het erg is. Het enige wat telt is hun marktaandeel en de politiek daar rond.
Neem nu een label als EMI, wel al die sublabels van datzelfde label concurreren met elkaar en proberen elkaar de loef af te steken.
Kijk, ik ben niet naïef en ik wist ook wel dat het allemaal draait om de verkoop van het produkt en winst maken, maar ik had nooit verwacht dat iedereen zich enkel bezig hield met zijn agendaatje.
Zoiets kan je als artiest nekken en ik kon niet snel genoeg weg zijn van EMI.
Maar de reden waarom ik zo tegen majors ben heeft te maken met hun huidige politiek.
Ondertussen heb ik het geluk mogen hebben om met kleine labeltjes als Parasol, Heavenly Pop Hits of The Almighty Pop te mogen werken.
En als je nu jonge groepen bezig ziet wat denk je dan? Hopelijk ziet een major u en heb je uw 15 minutes of fame of denk je “jongen, blijf waar je bent!”?
Hangt er allemaal van af. Maken ze popmuziek? Zingen ze over het leven, liefdesproblemen of over wat dan ook? Alledaagse dingen? Als dat zo is dan moeten ze zoveel mogelijk mensen bereiken dus ga er voor, ja!
Als ze experimentele muziek maken die een inspanning vergen of het soort muziek waarbij je je in je baard begint te wrijven en waarbij je denkt : “Eigenlijk kunnen die gasten niet spelen”, dan denk ik : blijf waar je bent. Begin dan ook geen nummers in elkaar te steken die kinderen op een bus zitten te zingen.
Wat vind jij van die scene nu? De managers staren naar hun lege portemonnees en de jonge gasten zitten alles gratis van het net te plukken…
Ik heb nog nooit een betere tijd meegemaakt. Iedere keer als ik DJ ben dan draai ik nieuwe dingen die overlopen van het talent.
En toch…
Voor de mainstream muziek is het nog nooit zo erg geweest.
Het is eigenlijk zelfs erger dan in de jaren ’70, voor de punk.
De doorgangskanalen worden zo gecontroleerd en alles is zo nauw.
Iets zoals “Your Woman” zou nu nooit meer kunnen gebeuren.
Dat is ook waarom ze willen dat we stoppen met downloaden.
Dat is niet om piraterij tegen te houden want iedere studie heeft aangetoond dat de zwaarste downloaders ook de grootste platenkopers zijn dus…neen, het gaat er alleen om dat zij over het product willen heersen.
Het is toch wel raar hee. Muziek is het mooiste wat er is maar wat er achter zit is de ware duivel zelf. Ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden wanneer ik een DVD koop , het eerste wat ik zie is dat ik in de gevangenis kan vliegen als ik hem kopieer…
Dat ze naar de hel lopen. Als iemand mijn muziek wil uploaden dan doet hij maar! Het kan mij echt geen barst schelen of iemand mijn muziek illegaal downloadt, het is zelfs een compliment.Steel mijn muziek, geef het aan uw kameraden en ik ben echt gecharmeerd dat mensen zelfs die moeite willen doen.
Tuurlijk, nu kunnen we de discussie starten dat ik zo mijn financiële toekomst op het spel zet. Maar als het zo is dat ik plots zonder geld kom te zitten ga ik wel op zoek naar één of ander onnozel jobke hoor.
Mij stoort het dat al die muzikanten zitten te zagen over dat downloaden.
Wil je een carriere of werkzekerheid…wel, word dan een loodgieter of zo…
Wat ik wel nu niet versta over de hele muziekscene is dat niemand er nog tijd wil in steken. Als ik er over nadenk hoeveel tijd ik als tiener in de platenwinkel doorbracht en nu is het gewoon op de muis klikken en je hebt alles, maar geen kat is er nog in geïnteresseerd.
Ik vond altijd dat jullie op Sarah Records moesten zitten…
Je kan dat wel denken maar volgens mij moesten ze niks weten van mijn muziek.
Zoals ik zegde was 20 jaar geleden geen mens in mij geïnteresseerd en het was ook daarom dat ik besloten had om alles zelf uit te brengen.
Jij bent ook DJ dus jij bent wel zeer erg begaan met muziek hee…
Goh, ik ben 43 maar ik voel me 16. Verliefd worden op een nieuwe groep of de song van uw leven ontdekken dat is toch gewoon het mooiste wat er is? Muziek heeft me nog nooit in de steek gelaten. Zelfs als het financieel lastig toch wacht de muziek steeds op mij.
We gaan afsluiten met iets wat ik altijd heb willen weten : hoe klinkt het als je jezelf in de supermarkt hoort zingen?
Dat is een fantastische ervaring.
Je denkt onmiddellijk dat iedereen naar jou staat te gapen, dat is natuurlijke dikke zever…
Het is nog gekker als ik in een club ben, ik dans en ik zing als een freak maar dat is normaal : ik ken de woorden van buiten!
INFO http://www.whitetown.co.uk/
In 2008 kwam het garage rock’n’rollende Gentlemen Of Verona aandraven met een pittig gedreven titelloze debuutplaat. Ze leunden toen nauw aan de begindagen van Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), het rauwe The Kills, de ‘Fever to Tell’ van Karen O’s The Yeah Yeah Yeahs en het onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland. We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgde!
Het aanstekelijke geluid zetten ze duidelijk verder in de opvolger ‘Brutally honest’. Ze kregen belangvolle tips en er waren bijdrages van o.m. Frankie Saenen (The Scabs/The Kids), boegbeeld Willy Willy en Jesse Hoff, die de gitaarversterking een elektronische tint gaf. Een voller geluid dus, een broeierige intensiteit en balancerend tussen de rauwheid en een puur poprock geluid.
Het is een opwindend boeiende plaat geworden, die vooral Polly Harvey en Karen O door de mangel haalt; de rockende “Drivr” en “Jade” staan mooi naast het sfeervolle “Tape hiss” en het opbouwende “Wasted”. En tot slot haalt het kwintet alle invloeden en variaties uit de kast op “Goodbye”, die op verbluffende en overtuigende wijze de tweede cd besluit. Sterke plaat van de Limburgers …
Info op http://www.gentlemenofverona.com
Het Limburgse Roadburg en The Galacticos zijn muzikale broertjes van elkaar in die zin dat twee leden deel uitmaken van beide bands, zanger Siegfried Smeets van Roadburg speelt toetsen bij The Galacticos en zanger Thibaut Vaninbroukx van The Galacticos speelt gitaar bij Roadburg. Beide groepen speelden de finale van de Humo’s Rock Rally in 2008, behaalden al een fijn prijzenpakket, waaronder de Limbomania wedstrijd en mochten al op Pukkelpop spelen. Mooie referenties alvast!
Roadburg is het donkere broertje van The Galacticos, want die Galacticos houden het eerder op fris, sprankelende, opwindende, leuke catchy poprock, luister maar eens naar de EP ‘Phone Home’ en de single “Humble crumble”. Roadburg stelt dromerige indiepop centraal, want we horen bezwerende, intrigerende gitaarpartijen, zweverige toetsen en warme, melancholische vocals. Het zijn radiovriendelijke poprockende nummers, waarvan “Turn the radio off” en “Instant flowers” al meteen in het oog springen. De groep gaat richting dynamiek op de eerste songs, laat de psychedelica doorklinken op “Plenty of peace left”, durft avontuurlijke wendingen aan op “A sonic journey” en kiest voor een dromerige aanpak op de afsluitende songs. Enthousiasme en tristesse zijn hier mooi in elkaar verweven en zorgen voor een afwisselend broeierige, sfeervolle puike songs
Btw even meegeven dat de binnenhoes, waar de leden in het water staan, veel mee geeft van Slint’s ‘Spiderland’, niet voor niks zijn de slepende melodielijnen als referentie voor hun debuut ‘Raise cain’.
Info op http://www.myspace.com/roadburg
Radical Duke presenteert Mogil met ‘Ro’, een album, die al twee jaar geleden z’n eerste voetsporen kreeg en in een kerk is opgenomen in IJsland. Niet voor niks is het gezelschap voor de helft IJslands en voor de andere helft Belgisch. Ze brengen een unieke mix van jazz-klassiek, soundscapes en experiment. Hun unieke sound combineert zowel Scandinavische als Europese klanken en roots. De eigen composities, gebaseerd op oude IJslandse teksten, kunnen zelfs in die typische volksmuziek worden ondergebracht.
De prachtige sopraanstem van Heida Arnadottir is echt om bij weg te dromen, en hoewel je er geen jota van verstaat, blijf je toch geboeid. De zanglijnen doen denken aan de polifonische gezangen van vroegere tijden. Daar zal hun klassieke scholing wel voor iets tussen zitten. Alvast een heerlijke cd om te beluisteren, en een link naar onze DAAU. Geen toeval dus dat ze op het label van de Anarchisten verschenen
Mogil
Heida Arnadottir: zang
Aki Asgeisson: kerkorgel
Ananta Roosens : viool - zie track 4 “Sagan oll »
Jochim Badenhorst: klarinet/saxofoon
Hilmar Jensson : gitaar
Info: http://www.radicalduke.com of http://www.myspace.com/mogilro
Uit Denemarken hebben we al een paar poppsychedelica pareltjes mogen horen van Efterklang. Het uitgebreide ensemble brengt indringende, dromerige, sfeervol opbouwende, sprookjesachtige pop op stijlvolle wijze samen. Een zalvend geluid door brede piano-, strijkerpartijen en blazers, naast de standaardinstrumentaties en akoestische gitaren. De zang van Casper Clausen en de backing vocals dwarrelen er overheen. De bredere etalage staat moeiteloos naast hun indie aanpak.
Efterklang grossiert tussen de Scandinavia van Sigur Ros, Björk, Mum en de Britpop van Elbow en de Grizzly Bear adepts.
Tien songs die uiterst genietbaar zijn en binnen de lijn van mooimakerij liggen. Puik werk dus van de Denen.
We waren al onder de indruk van het debuut ‘Street Horrrsing’ van het uit Bristol afkomstige, intussen naar Londen uitgeweken, Fuck Buttons. Op hun debuut was er eerder sprake van dronesoundscapes, psychedelica, noise en avantgarde. Een soort ‘stoorzendergeluid’, in zes langgerekte hypnotiserende stukken, die ritme, melodie en verrassende wendingen hadden en durfden uit de bocht te gaan. De laatste twee songs kregen een beat en werkten aanstekelijk op de dansspieren.
Die basis vormde de aanzet van de tweede cd. De intrinsieke schoonheid en het avontuurlijke geluid klinkt meer toegankelijk en kleurrijk. Verantwoordelijk voor de gelaagde sound is producer Andrew Weatherall (remember Sabres Of Paradise in the nineties!); synths en gitaren worden samengebracht in een muzikale driehoek van dansbeats, noise en experiment, repetitief opbouwend van trance en groove ritmes, die in elkaar overgaan of in elkaar lopen. … spannende, bevreemdend, schurend en neurotisch. “Surf solar”, “The Lisbon Maru”, “Olympians” en het afsluitende “Flight of the feathered serpent” zijn intrigerende, lange stukken lappen elektronica en rock in een web van ruis. Zeven songs staan er op de plaat en praktisch zijn ze allemaal van zo’n kaliber.
Herrie en terreur - ”They sound like music for aliens” - hoorden we nog van de eerste cd; op ‘Tarot Sport’ zijn de aliens aardser en toegankelijker geworden. Een logische stap voorwaarts, wat de cd overtuigender maakte.
Charlotte is beroemde dochter van … jawel, Serge Gainsbourg & Jane Birkin. Ze ontpopte zich als actrice, die af en toe zong … en jawel, ze viel al op met de plaat ‘Charlotte forever’ eind de jaren ‘90, en met de single ‘Lemon incest’ die de wenkbrauwen deed fronsen toen pa en tienerdochter in het nummer veel aan de verbeelding overlieten. In 2006 verscheen ‘5:55’, die ze samen met de heren van Air, Jarvis Cocker en Radiohead producer Nigel Godrich maakte: sfeervol dromerige en loungy materiaal onder haar warme, sensuele en zwoele fluisterstem … en jawel, vocaal als haar moeder Jane. Goed French Engelse pop; een lijn die we alvast horen in de nieuw verschenen cd ‘IRM’ – Imagerie par Résistance Magnétique -, een MRI hersenscan die noodzakelijk was na haar zwaar ongeval enkele jaren terug en die de thematiek vormt van de plaat.
Ze heeft er in 2009 een behoorlijk goed jaar op zitten … ze speelde de hoofdrol in de controversiële film ‘Anti-Christ’ van Lars Von Trier en via Godrich kwam ze in contact met Beck, die zich ontfermde over de muziek, de productie en een groot deel van de teksten die in het Engels en in het Frans zijn. Naast de sfeervolle orkestraties “Le chat du café des artistes”, “Time of the assassins”, “In the end” en “La collectionneuse” horen we prikkelende en spannende melodieën, een brede instrumentatie en een percussieve aanpak die richting trippop uitgaan en duidelijk te maken hebben met de vindingrijkheid van Beck, en gedragen worden door haar invoelende, zuchtende en doorleefde croonerstem, “Master’s hand”, “Heaven can wait” en “Dandelion”. Op “Greenwich mean time” klinkt er afro door, “Me & Joe Doe” laat een frisse indruk na en op “Trick pony” durft ze te rocken …
Jawel, ‘IRM’ is een gevarieerde, verrassende, trippende plaat geworden!
Een zeer fijn plaatje is ‘Glumour’, de eerste worp van het Brusselse Casse Brique. Dit duo (dat zich op hun my space ‘tchiki en tchika’ noemt) lanceert zijn eerste album bij het Honest House label en maakt zogenaamde ‘math rock’: strak opgebouwde muziek met drums, gitaar en een snuifje bas vol hoekige ritmes.
’Glumour’ bestaat zo uit tien rauwe lappen muziek, die sterk doen denken aan Shellac minus de schreeuwerige uithalen van Steve Albini. Ook fans van groepen als Battles, 31 Knots, Ara bon Radar… komen aan hun trekken bij deze plaat. De tien songs met weliswaar vrij ridicule namen (“K way”, “Flip flap”, “M. Torloting a de la salade sur son t shirt”, …) laten een zeer energieke en virtuoze band horen en maken het onmogelijk om bewegingsloos te luisteren.
’Glumour’ laat alleen maar het beste verhopen voor de toekomst en ook live schijnt de band meer dan de moeite waard te zijn.
De band positioneert zich midden in de zaal met het publiek zo dicht mogelijk bij hen. Casse Brique lijkt ongetwijfeld een grote beloftes in de huidige Belgische rockscène.
Ook in geen kot onder te brengen, die mafketels van Archie Bronson outfit. Ze wagen het om een dance beat onder hun garage rock te wurmen, of om een New Order gitaar in de psychedelica te loodsen (“Shark’s tooth”), of om opzwepende funk te laten ontsporen tot verwarde noise. ABO is dus een beetje dansbaar geworden, maar het helpt wel als je een paar niet nader omschreven producten genomen hebt. Als het al wat minder dansbaar moet, dan razen ze als een bezeten Hawkwind in strijd met The Horrors (“Wild strawberries” en “Harness”) doorheen uw stereo. Vervolgens komt zowaar LCD Soundsystem om de hoek kijken (“Chunk”) en wordt een zwaar gehavende Beefheart in allerijl naar de spoedafdeling gebracht (“You have a right to a mountain life”). In afsluiter ”Run gospel singer” klinken ze als Arcade Fire nadat die anderhalve dag aan de coke en LSD hebben gezeten.
‘Coconut’ is een kakafonie van stijlen en genres, en toch zit er wel degelijk wat samenhang in dit ding, maar je moet een beetje moeite doen om die te ontdekken. Dit is immers Archie Bronson Outfit.
‘Sisterworld’ is vreemd, abstract, grillig, beangstigend, geschift, verward, mysterieus en tegendraads. Kortom, dit is op en top Liars.
Er wordt al enige inspanning gevergd van de luisteraar om de plaat te vatten. Zelfs voor geoefende oren als de onze is de nieuwe Liars op zijn minst gezegd alweer niet simpel. De groep kunnen we zowat in het rijtje gaan plaatsen van King Crimson, Wire, The Residents, Virgin Prunes, Syd Barret en A Certain Ratio. Allemaal eigenzinnige bands die eigenlijk niks met mekaar gemeen hebben, behalve dan dat ze het experiment niet schuwen en in geen enkel vakje zijn onder te brengen.
Liars brengt ritme en melodie in hun songs en breekt die dan abrupt terug af, ze gaan van ingetogen psychedelica naar bruut geweld, of van vernuftige songstructuren naar gestoorde punk en bijtende noise. Ze doen waar ze zin in hebben en sturen hun plaat in alle richtingen, ver weg van de geijkte paden.
Gaat u er gerust even voor zitten en probeer iets aan te vangen met de vreemde en gestoorde songs op ‘Sisterworld’. Wij hebben zo een vermoeden dat u als liefhebber van niet alledaagse muziekjes zal beloond worden eens u zich een beetje heeft kunnen inleven in de geflipte sound van deze rare snuiters.
En als u ons nu even wil gerust laten, want wij hebben hier ook nog serieus ons werk mee. Kom ons binnen zes maanden nog eens vragen wat wij hier van vinden.
Wij herinneren het ons nog alsof het gisteren was, de uiterst vitale country rock en cowpunk van Jason & The Scorchers’ vlammende debuutplaat ‘Lost and found’ uit 1985. Ook het memorabele en wilde concert in dezelfde periode in de Gentse Vooruit staat met stip in ons geheugen gegrift. Op hun albums na ‘Lost and found’ konden ze dat stomend plaatje misschien niet meer evenaren, maar de cowboys zijn toch flink blijven doorrocken en de lekker hete live plaat ‘Midnight roads & stages seen’ uit ’98 is daar het levende bewijs van.
En kijk nu eens, zie, 25 jaar na ‘Lost and found’ komen de heren met een bronstige plaat op de proppen met de power en energie van weleer, alsof er maar een jaartje tussen zat. Dit is bij wijze van spreken de enige echte opvolger van ‘Lost and found’, een plaat die nu de verwachtingen wel inlost, zelfde stoomkracht, zelfde dynamiek en vooral dezelfde goesting.
De hoofdrollen zijn weer eens weggelegd voor de intact gebleven aanstekelijke vocals van Jason Ringenberg en de immer splijtende gitaaruithalen van Warner Hodges. Wat betreft de andere groepsleden zijn er ondertussen wel al wat personeelswisselingen uitgevoerd, maar het hart en de spirit zijn gebleven.
Vooruit met de geit ! Jason en zijn hitsige bende stormen zich doorheen snelle cowpunk (“Moonshine guy/releasing celtic prisoners”, “Mona Lee”, “Gettin’ nowhere fast” en “We’ve got it goin’ on’), vette hardrock (“Better than this”), snedige rockabilly (“Fear not gear not”) en ronkende country rock (“Land of the free”, “Deep holy water”, “Twang town blues”). Natuurlijk staat er hier ook weer een onvervalste country plakker onbeschaamd te blinken (“Days of wine and roses”), en dan mogen we de knappe akoestische country folk van “When did it get so easy to liet o me” nog niet vergeten (met Dan Baird als gastzanger).
“It’s get good but it don’t get better than this” luidt het in “Better than this”. En dat is er pal op.
Ze zijn het niet verleerd, integendeel, ze hebben het weer helemaal te pakken.
Grunge revival ?! Nee, hebben we niet zelf gevonden. Zo wordt immers deze Amerikaanse band aan de buitenwereld aangeprezen. Het kind moet een naam hebben.
Dit plaatje is trouwens al een beetje ouder, van eind 2008 al, maar het ding wordt nu pas op de Europese markt gegooid, met 3 bonustracks, alstublieft.
De stem van Hardy Morris (vocals/gitaar) is vuil en scherp, en dat komt het soms ruige sfeertje op het album ten goede. Als Morrris al wat properder gaat zingen moeten we aan The Veils denken. Dit is het geval op het sterke “The rat”, een gebalde song die blijft hangen, waar scherpe gitaren en melodie elkaar mooi vinden.
Hoe verder we in dit album stappen, hoe meer we de vergelijkingspunten met Kings Of Leon of Alberta Cross kunnen beamen, niet bepaald referenties om zich bij te schamen.
Dead Confederate bedient zich op deze plaat al wel eens van de betere rock-ballad, en dan hebben we het niet over het soort drollen die doorgaans door prefab hard rockers als The Scorpions of Nickelback worden afgescheiden. Nee, we hebben het over emotievolle rocksongs zoals ook Pearl Jam die weet uit te spuwen, songs met een ziel in plaats van een bal slijm. In die categorie plaatsen we gerust het begeesterende “It was a rose”.
Nog iets waarom wij dit plaatje meer dan OK vinden : In salpeterzuur gedrenkte songs als “Start me laughing” doen ons meermaals denken aan het schaamteloos onderschatte Come, de fantastische band van Thalia Zedek. En bij de meeste smerige ballads als “The news underneath” komen de bloedende gitaren van The Drones ons voor de geest, en moge dit toevallig ook één van onze favoriete bands zijn. Het 12 minutenlange ingetogen “Flesh Colored Canvas” met een mijmerende Morris in de hoofdrol is zo een hoogtepunt. “Wrecking ball”, de titelsong die de normale speelduur afsluit begint mooi en rustig en groeit uit tot een knap en meeslepend nummer.
En dan gaan we naar de verlengingen, want de Europese release doet er zoals gezegd nog eens drie bonusstracks bovenop en -hoera- wij Europeanen zijn lucky bastards, want het zijn hoegenaamd geen opvullers. “Tortured artist aint” is een gemene en venijnige sleper die meermaals uitbarst en het scherpe en heftige “Shadow on the walls” is de gepaste patat om het album met verve af te sluiten.
De term ‘grunge revival’ mag u van ons gerust met de nodige korrel zout nemen, want daar zaten wij nu ook niet echt op te wachten. Hou het gewoon bij een stevige doorleefde rockplaat van een nieuwe beloftevolle band die de komende jaren nog potten gaat breken. Grote potten !
Fun Lovin’ Criminals zijn cool as fuck … Nog steeds … Ondertussen is het toch alweer 5 jaar verstreken sedert hun laatste werkje ‘Livin’ in the city’; nu zijn ze weer helemaal terug met een verdomd pittig plaatje.
De heren houden meer dan ooit vast aan hun imago van strak in het maatpak gehesen maffiabazen. De seventies gangstersfeer van de titelsong laat meteen blijken dat het supercoole trio nog zeer geloofwaardig is, een verduiveld knappe song waarbij we ons zo in een maffia film wanen. Ook “The originals” dendert lekker door met venijnige gitaarsolo’s tussen de raps. “She sings at the sun” swingt met zijn exotische klanken als een tiet en een driftig “Jimi Choo” flirt gewillig met Zappa. De lome funk van “El Malo” brengt ons volledig terug naar de geest van de jaren zeventig langs indrukwekkende afro kapsels in combinatie met imposante american cars, een song met een heerlijk sfeertje.
Op het onweerstaanbare “We, the three” zal u de beentjes helemaal niet meer kunnen stilhouden, maar nadien mag u met de mellow-sound van “Rewind” languit in uw hangmat gaan kuieren en genieten van een knappe gitaarsolo.
‘Classis Fantastic’ is heerlijke rap, funk, rock en soul. FLC hebben zichzelf overtroffen. Hun beste in jaren.
Lang geleden was ik regelmatig te vinden in de Fnac van Marseille waar ik me, als uitwisselingsstudent aan een Franse universiteit, wilde verdiepen in het grote Franse lied. Ik liet me toen overhalen tot de aankoop van de net uitgekomen cd van Marc Lavoine, een razendpopulaire zanger, annex acteur, met karakterkop en doorrookte stem, wiens Le Pont Mirabeau, te pas en te onpas op de radio te horen was. Alhoewel snel duidelijk was dat niet alle nummers het niveau van de single haalden, draaide ik de cd toch grijs op mijn kleine studentenkamertje.
Marc Lavoine was dinsdagavond te gast in Vorst Nationaal, naar aanleiding van de release van zijn 10de langspeelplaat, Volume 10. Nu ken ik Lavoine niet zo goed, maar al snel bleek dat zijn achterban vooral bestond uit bemiddelde vrouwen van middelbare leeftijd, die de zanger met luid gegil stonden op te wachten (hij werd onlangs verkozen tot ‘man waarmee de Franse vrouwen het liefst een nacht zouden willen doorbrengen…’). Nochtans was er niet veel om te juichen: Lavoine speelde een vrij routineuze set, leek nooit echt volledig in the game, en niet alle nummers konden overtuigen. Ook zijn wilde danspartijen leken een beetje mechanisch gerepeteerd. Bovendien werd je regelmatig afgeleid door het scherm waarvoor hij zijn ding deed, en waar afwisselend kitscherige beelden van nachtelijke scènes en regenbuien werden vertoond.
Lavoine, wiens oeuvre balanceert tussen licht verteerbare popsongs en Franse chanson, stak nochtans goed van wal met het aanstekelijke “Rue des Acacias”. Daarna wisselden stevigere nummers, o.a. “Je me sens si seul” en het elektronische “Vogue le Magazine”, ballads zoals “Demande moi” en “Reviens mon amour”, een hommage aan zijn recentelijk overleden vader, elkaar af. Vooral de oudere nummers konden op de medewerking van het publiek rekenen, op “Pour une biguine avec toi” danste de zaal gewillig mee. Persoonlijk hoogtepunt was wellicht het nummer “Paris”, gebracht in een jazzy arrangement met zachte drum en melancholische trompet. Afsluiten deed Lavoine, voor de bisronde in maagdelijk wit pak, met “La semaine prochaine”, verkozen tot single van het jaar 2009 door Franse publiek in een uitzending van TF1, en een akoestische versie van zijn grootste hit “Elle a les yeux révolver” uit 1985.
Het waren dus niet echt de songs zelf, begeleid door een uitstekende liveband, die het geheel verpestten, maar veleer de vaak holle lyrics van de songs (“Je m’envole sur ta peau folle”, “Ça n'est pas pour Ann Demeulemeester … C’est pour la fille à l’intérieur”), de bindteksten (“Comme les draps le matin après des longues nuits blanches qui viennent éclairer cet ange qui dort…ma muse”; “Je me sens comme un espagnol tout excité”, “C’est un peu comme les mains des masseuses sur le corps fatigué … pour trouver le noeud (i.e. de knoop, n.v.d.r.) … non, il n’est pas là le noeud!”) en Lavoine zelf die ostentatief zijn veters knoopt met zijn achterste naar het publiek, zijn jas uitdoet om in een marcelleke zijn gespierde armen te tonen en zijn recourante verschijning op het scherm… Beetje vermoeiend, maar hij zal wellicht een imago hoog te houden hebben.
Marc Lavoine is in België met zijn nieuwe show Marc Lavoine Accoustique, op 3 november in het Koninklijk Circus, Brussel en op 4 november in Le Forum, Luik …
Setlist: Rue des Acacias (2009), Je me sens si seul (2005), Demande-moi (2009), Ç’est ça la France (1996), Vogue le magazine (2005), Les dunes blanches (2009), Le Pont Mirabeau (2001), Reviens mon amour (2009), Je ne veux qu’elle (2001), Le monde est tellement con (1987), Pour une biguine avex toi (1985), Quand je suis seul (2009), J’ai tout oublié (2001), Paris (2001), Le Parking des anges (1985)
Bis: La semaine prochaine (2009), Elle a les yeux révolver (1985)
Organisatie: AJA concerts
Nederlands 
Français 
