“The Book of Love is long and boring. No one can lift the damn thing”. Deze intro klinkt misschien bekend in de oren vanwege de Ultratop-lijst in 2015. Origineel van Magnetic Fields, maar grootgebracht door Gavin James bij de jongere generaties. Voor een tweede keer op rij werd deze Ierse gentleman uitgenodigd naar Het Depot!
Gavin James of eerder Gavin Wigglesworth is een Ierse singer-songwriter, die al enkele jaren een plaats heeft willen veroveren binnen de muziekwereld. Echter was het pas in 2014 dat zijn muzikale carrière een juiste wending kreeg. Zo loofde zijn landgenoot, ‘Ed Sheeran’, hem via Social Media, maar heeft zijn sublieme cover van “The Book of Love” ook zijn succes bepaald. In een mum van tijd werd hij bekend in Europa alsook in Amerika.
Het Depot is altijd een goede keuze voor een leuk optreden. De kwaliteit van het geluid is zalig, de organisatie is vriendelijk en de infrastructuur is goed. Overigens is de zaal niet heel groot, waardoor de sfeer sneller op gang kan worden getrokken. Daarbij heeft men ook de keuze tussen zit- en staanplaatsen, maar waren deze zitplaatsen niet beschikbaar tijdens het optreden. Zo werd er vriendelijk verzocht om dichtbij het podium te staan aangezien er een zwart doek hing voor de zitplaatsen. Waarschijnlijk door de povere opkomst voor het optreden van Gavin James.
Gavin James kwam niet alleen on stage. Zo bracht hij zijn band mee naar België om ook een paar nieuwe nummers aan te kondigen en te testen. Bekendere nummers als “Bitter Pill”, “22” en “Tired” kwamen natuurlijk ook aan bod. Daarbij waren zijn solo prestaties subliem! Dit bracht een leuke afwisselende sfeer, dankzij een zalige stem, een overdreven goede kopstem en goede skills op zijn gitaar. Met andere woorden is hij een singer-songwriter in hart en nieren.
Op het podium kwam Gavin James wel hyper over bij zijn nummer presentaties. Maar ondanks zijn koffie-overload en zijn overenthousiasme, was hij nog steeds een topentertainer. Zo maakte hij wel eens een grapje of coverde hij spontaan enkele nummers om het moment te breken. Verder bracht hij een leuke sfeer op het podium.
De Ierse Gavin James verdiende zeker en vast meer toeschouwers. Hij is een zeer goede muzikant en kan een gevoelige snaar raken. Ik raad hem wel aan om meer variatie te brengen in zijn muziek en zich niet enkel te verdiepen in de melodische romantische, drama nummers. Als hij meer variatie zou brengen, zal hij nog sterker groeien in zijn carrière. Hij heeft kwaliteiten à volonté dat iedereen live zou moeten bewonderen. Ik heb er alvast van genoten.
Organisatie: Depot, Leuven
De immer bedrijvige Ty Segall wordt wel eens de wonderboy van de garage-rock genoemd. Met die wonderboy gaan we volledig akkoord, maar garage-rock is een veel te eng begrip voor dit veelzijdige talent. Segall waagt zich immers evenzeer met de vingers in de neus aan hard-rock, psychrock, stoner of zelfs Beatlesque pop, en telkens komt er magie uit. De bands waarin hij de laatste tien jaren speelde , zijn veel te talrijk om op te noemen, en dan zwijgen we nog over zijn werk als producer. Ty is een genie, maar bovenal een muzikant die overloopt van de goesting en altijd en overal de pannen van het dak wil spelen. Eigenschappen die steevast terugkomen bij al zijn bands zijn spontaniteit, onbezonnenheid en tonnen speelplezier.
Een knap staaltje daarvan kregen we in l’Aeronef, waar Ty Segall en zijn opgehitste Freedom Band voor een werkelijk waanzinnig concert zorgden. Eentje waar we nog niet helemaal van bekomen zijn. Dit was uitzinnig, wild, chaotisch, luid, smerig, noisy, onstuimig, punky, uitgelaten, ruig en heavy. Kortom, fantastisch !
In het laatste album zit er behoorlijk wat variatie en zijn er zelfs pure poppareltjes te bespeuren, maar op het podium vertaalde dat zich toch naar een heuse wervelstorm met uit de bocht vliegende gitaren, uitfreakende keyboards, heavy baslijnen en ontspoorde drums. Ty Segall gaf zijn songs een dubbele adrenaline-injectie en zette er nog eens extra 1000 Volt op. The Freedom Band ging vaak helemaal loos en volgde hun frontman in vaak luide jams en improvisaties. Het was wel duidelijk dat dit een band is die je er niet zal op betrappen dat ze iedere dag dezelfde show brengen. De muzikanten wisten soms nog niet bij de aanvang van een song waar die uiteindelijk zou uitkomen. Extatische songs als “Warm Hands” en de moordende Groundhogs cover “Cherry Red” mondden uit in lange snoeiharde noise-explosies waarin de gitaren in volle razernij tegen elkaar op soleerden. Het kwam de spontaniteit van het concert alleen maar ten goede, dit was bij momenten zeer chaotisch, maar wel altijd verdomd spannend.
Na al dat onstuimig geweld mocht het toch even iets rustiger, zoals in het Beatlesque “Goodby Bread” of “My Lady’s On Fire”, maar ook aan deze songs zat een ruig en onbesuisd kantje. Ook “Alta” begon nog als een zuivere popsong maar groeide algauw uit tot een heetgebakerde hardrocker die uit al zijn voegen tegelijkertijd barste. En met de pokkenluide afsluiters “Love Fuzz” en “Girlfriend” kwam het gezelschap als een dolgedraaide punkband de boel nog eens keertje volledig op zijn kop zetten. Er kwam stoom uit.
Het enige zweempje van kritiek waarop u ons kan op betrappen is dat Ty Segall onze twee absolute favorieten uit die laatste plaat achterwege liet, met name “She” en “And Goodnight”. Doorgaans speelt hij die twee wonderlijke krakers wel. Hadden wij even pech.
Organisatie: Aéronef, Lille
Een band met Spanjaarden die vanuit Duitsland Ierse punkrock en speedfolk maken. Om de Europese gedachte compleet te maken hebben ze ook nog één track in het Frans, maar hebben we daar ook muzikaal iets aan?
Malasaners brengt de working class-pub-variant van Celtic punk. Niet zo fel punky als de Dropkick Murphys en niet zo mooi verhalend als Flogging Molly, maar nog steeds heel verdienstelijk. “Sell The Night” en “Workers On The Run” zijn mooi uptempo en hebben veel power, een beetje rauw en rebels. “But Not Today” begint een beetje mellow om alsnog een furieuze finale te krijgen. “Long Live The Glory” is een knappe meezinger. Titeltrack “Footprints” heeft een intro die van The Levellers had kunnen zijn. Op “To The Border” tonen deze Spanjaarden dat ze mee zijn met de actualiteit.
Die van Malasaners hebben hun zaakjes voor mekaar: je kan ze nauwelijks op fouten betrappen: het Ierse accent, de smoothe Celtic punk, … Het zijn echt heel kleine details in woordkeuze en zinsbouw die verraden dat dit geen volbloed-Ierse band is. Maar dat mag geen probleem zijn. Het is hetzelfde met “can white men sing the blues?”. Tuurlijk wel. Die details zullen ons worst wezen. En aanstekelijke Ierse punkrock kunnen we nooit genoeg hebben. In een rokerige kroeg of na een paar biertjes op een festival, er zijn genoeg plekken en momenten waarop deze muziek goed tot zijn recht komt.
Om het met de titel van de voorlaatste track (een muzikale knipoog naar Dexys Midnight Runners) te zeggen: “Fun Has Just Begun".
Hoewel Poptone een gloednieuwe band is binnen de muziekwereld, hebben oprichters Daniel Ash en Kevin Haskins al meerdere water doorzwommen. Doen die namen een belletje rinkelen? Het gaat inderdaad om muzikanten die bij legendarische band Bauhaus, Tones on Trail en Rockets hun kunsten hebben vertoond. Voor dit nieuwe project Poptone gaat dit duo een samenwerking aan met Diva Dompe, de dochter van Kevin. Het resulteert in een best aardige post punk schijf, die verleden en toekomst fijn met elkaar verbindt.
“Heartbreak Hotel” geeft reeds de toon aan. Poptone blaast oudere songs nieuw leven in, waardoor het lijkt alsof de jaren '80 nu pas zijn begonnen. Het mag duidelijk zijn de geest van Bauhaus en vooral toch Tones on trail waait voortdurend voorbij bij songs als “Mirror People”, “Movement of Fear”, “Happiness”. Typische ingrediënten zo eigen aan post punk, ook dat vinden we telkens opnieuw terug. Maar net door die songs dus niet zomaar routineus te brengen, straalt dit trio duidelijk enorm veel goesting en spelplezier uit. worden we ook na meerdere luisterbeurten over de streep getrokken.
In tijden van Post punk oplevingen blijft Poptone dus verrassend vernieuwend klinken. Het gevoel dat ons overvalt bij dit debuut. Het is een band die fris en modern klinkt, met behoud van het typische vintage geluid uit die jaren '70 tot '80. Het duo Haskins en Ash ontpopt zich daarbij als ware virtuozen, waarop geen sleet lijkt te komen, gerugsteund door verschroeiende baslijnen van dochter Diva, die bewijst dat de appel nooit ver van de boom valt. Ook de daarop volgende songs “No Big Deal”, “Lions”, “Love me” tot “Ball of Confusion” zijn een rode draad .
Besluit : Heel bewust grasduint Poptone dus door zijn eigen verleden, maar voegt er nieuwe wendingen aan toe, zodat ze perfect passen in het plaatje anno 2018. Daardoor kan met dit debuut een ruim publiek aan post punk liefhebbers worden aangesproken. Gaande van fans van het eerste uur, en/of van voornoemde bands als Bauhaus en Tones on Trail, tot de jongere post punk liefhebber die zich door de jaren heen op de vele revivals heeft gestort.
Poptone bewijst in elk geval dat ervaring in het vak nooit hoeft te resulteren in een routineklus. Door te durven buiten je eigen lijnen te kleuren, verleg je als band ook je eigen grenzen.
Kortom, dit is gewoon een klasse schijf, van dinosaurussen in de post punk, met een kijk op de zaak als jonge leeuwen die klaar zijn om de wereld te veroveren.
Tracklist: Heartbreak Hotel - Ok This Is the Pops - Mirror People - Movement of Fear – Happiness - No Big Deal – Lions - Love Me – Performance - Christian Says - Ball of Confusion - Go! - Slice of Life
Wie synthpop zegt denkt meestal ook aan Erasure. In de jaren 80 waren ze groot met hits als “Sometimes”, “A Little Respect” en zoveel meer. De stuwende kracht en brein naast zanger Andy Bell is niemand minder dan Vince Clark die voor Erasure al actief was geweest bij Depeche Mode, The Assembly en Yazoo. Wat misschien minder mensen weten is dat het synthpop duo nog steeds actief is en op gezette tijden een album op de wereld loslaten. Zo scoren als in de jaren 80 doen ze niet meer maar ze blijven wel kwaliteit leveren. Intussen ben ik de tel kwijt maar ik denk dat deze (zonder de compilaties) nummer achttien is.
‘World Beyond’ is trouwens niet geheel nieuw. Het is in feite een bewerking van hun laatste album ‘World Be Gone’ uit 2017. Ze hebben de nummers van het vorige album, in samenwerking met het Brusselse post-classical collectief Echo Collective, in een nieuw jasje gestoken. Vince Clark herwerkte in de studio gedurende een week het album met tien muzikanten uit dit collectief. Muzikanten die o.a. viool, cello, dubbele bas en piano spelen. Het procédé hadden ze in 1987 al eens gedaan met hun album ‘Circus’. Toen brachten ze een EP uit met klassieke interpretaties van enkele nummers uit ‘Circus’.
Het resultaat mag er zijn. De tracks klinken iets ingetogener dan de originele. Mede dank zij het gebruikte instrumentaria. Doch wat opvalt is dat de tracks, ondanks het nieuwe jasje, stevig overeind blijven staan. Andy Bell kan hier met zijn stem ook meerdere kanten uit en lijkt op sommige nummers haast te croonen.
‘World Beyond”’mag dan misschien een album zijn dat vooral de fans van Erasure zal plezieren en minder de synthpop liefhebbers; het betekent niet dat dit geen geslaagde bewerking is. Integendeel zou ik zeggen.
Walhalla Records is een afsplitsing van Starman Records. Op dit label vind je obscure Belgische wave. Van synth wave tot cold wave. Zo zijn er de gekende Underground Wave compilaties waar ook deze artiest op voorkomt. Schicksal is het alter ego van Rudi Huybrechts die sedert 1982 probeert body beat in sterke songs te verpakken. ‘365 Days’ is een soort van compilatie album dat zowel heel oud als recenter werk bevat. Samengesteld door Huybrechts samen met Lieven De Ridder.
Aan wat moet je je verwachten als je deze schijf oplegt? Electro en body beat dat klinkt zoals we die kennen van het begin van de jaren 80. Rudimentair en embryonaal maar wel altijd zoekend naar een geschikte songformat en naar nieuwe geluiden. Denk aan bands zoals Zolex, A Split Second, Psyche of een voorloper van Front 242, Kraftwerk etc...
Ergens in dit braakland bevindt de muziek van Schicksal zich. Meestal vrij dansbaar en vooral boeiend vanwege zijn diversiteit ofschoon het album op zich wel consistent blijft klinken. Je hoort niet meteen welke de oudste en de recentste songs zijn op ‘365 Days’. Verder zit er fijne flow en ritmiek in de muziek waardoor de aandacht niet meteen dreigt te verslappen.
‘365 Days’ is een fijne plaat voor liefhebbers van minimal, electro en aanverwante genres. Ook mensen die de jaren 80 willen (laten) herbeleven zullen hiervan smullen.
Spaanse synthwave uit de jaren ’80. We kunnen er ons weinig bij voorstellen. Uit die periode is me enkel de discohit “Vamos A La Playa” bijgebleven, maar dat blijkt een Spaanstalig nummer van het Italiaanse duo Righeira te zijn. Wel Spaans, met synths en in het juiste tijdvak is “Hijo De La Luna” van Mecano. Daarvan nochtans geen spoor op de tweede verzamelaar Interferencias, die ons een overzicht wil bieden van de Spaanse synthwave uit de jaren ’80.
Deze verzamelaar is best een interessant tijdsdocument. De economische crisis en de Koude Oorlog speelden misschien iets meer op de achtergrond, maar Spanje had vooral nog maar pas afgerekend met dictator Franco. De jeugd snakte naar een radicale vernieuwing. De synthesizer belichaamde alles wat jonge muzikanten verlangden: eindeloze nieuwe muzikale mogelijkheden en vooral een breuk met de oude populaire en andere muziek die hen deed denken aan het regime van Franco. Het voordeel was ook dat je met een slechts beperkte muzikale bagage (zonder notenleer) toch al aan de slag kon. De Spaanse synthwave werd zo een kanaal voor o.m. het openbloeiende politiek-linkse speelveld, wat zich vertaalt in openlijke sympathie voor het communisme en socialisme. Ook Mecano paste in dat plaatje, maar alle begrip ervoor dat de samensteller dat niet opgenomen heeft, ook niet op Vol. 1. Misschien kan Mecano met een ander nummer dan “Hijo De La Luna” alsnog op Vol. 3?
Zuiver muzikaal bekeken is deze Spaanse synthwaveperiode best interessant. De muziek, van synthpop tot coldwave, komt in de buurt van wat er toen in België gebeurde met Front 242, Nacht Und Nebel, Struggler, 2 Belgen, Schiksal, Arbeid Adelt, Red Zebra, Schmutz, Telex, Definitivos, Neon Judgement en Siglo XX. Al was het totaalplaatje in Spanje misschien toch iets minder donker en dreigend dan bij ons. Er was wel net zo veel plaats voor experiment als bij ons en uit dat experiment kwam al eens bewust of onbewust een radiohit. Als je die radiohits weglaat, komt deze Spaanse verzamelaar in de buurt van wat bij ons Walhalla Records deed met de verzamelaar Whispering Trees.
Net als in ons land werd de inspiratie in Spanje in die periode vooral gevonden in Duitsland (Liaisons Dangereuses, Kraftwerk, DAF, Rosengarten, Tangerine Dream, …) en ook wel in Engeland (Anne Clark, Sisters of Mercy, Ultravox, Yazoo, Soft Cell, Tubeway Army, OMD, Human League, Brian Eno, …). Het Amerikaanse Suicide en tal van bands en artiesten uit andere Europese landen zullen eveneens mee het vuur aan de Spaanse lont gestoken hebben.
Het mag verwonderen dat maar zo weinig van deze Spaanse synthwave voorbij de grens geraakt is, maar de mogelijkheden waren natuurlijk beperkt in die tijd en de meeste bands hadden inhoudelijk (tekstueel) enkel een Spaans publiek voor ogen. Een paar uitzonderingen mikten toch verder door nummers in het Engels te brengen, maar dan kwamen ze natuurlijk op het speelveld van de commerciële popmuziek dat al ingenomen was door vooral de Britse muziekindustriemachines, die een veel langere traditie en grotere promobudgetten hadden. Ook Belgische synthwave uit die periode mocht al blij zijn dat ze tot in de buurlanden geraakten. Dat gold toen reeds als een internationale doorbraak.
Elk van de 20 tracks op ‘Interferencias Vol. 2’ bespreken zou ons te ver leiden, maar enkele interessante zijn de coldwave van TV Soviética (met “Oxido”) en van Flacidos Lunes (met “Francotirador”), het experimentele “Teatro sucio” van Orféon Gagarin en de pre-EBM van Esplendor Geométrico. “Teoria del contacto” van Logotipo is een vrouwelijke versie van 2 Belgen, terwijl “La espia que me amo” van Claustrofobia een Spaanse variant van Heaven 17 is. “Deja de lamentarte” van Fanzine heeft toch een beetje de donkere melancholie die toen in België en Duitsland wijd verspreid was. Flash Cero doet vaag denken aan onze Poésie Noire. Minuit Polonia komt in de buurt van Grauzone. “Déjame ahora dormir” van Q is een met italo-disco flirtend pareltje waar producers en remixers vandaag nog steeds een goudader aan hebben. Al geldt dat voor wel meer tracks van deze verzamelaar.
Bij de CD krijg je een boekje met heel wat uitleg in het Engels (en het Spaans uiteraard) en enkele beelden.
De Genkse Americana band Dumont brengt een gloednieuwe schijf op de markt. Dumont, herrezen uit de as van The Swish bestaat uit: Johan Dengis (Zang, Gitaar), Dirk Ulenaers (Gitaar), Michel Wouters (Drums) en Albert Claesen (Bas). Gastmuzikanten: Davy Jansen ( Mad About Moutains): steel pedal guitar en Pino Guarraci: piano.
De band bracht reeds op 19 januari een eerste single uit, en werkte daarvoor samen met songwriter Elliot Murphy. De legendarische singer-songwriter Elliot Murphy, één van de grote muzikale helden van de Dumont, was bijzonder enthousiast over de muziek en werkte maar al te graag mee aan de plaat die op 21 april in Het Debuut in Westerlo werd voorgesteld. ‘Stay A While’ is dan ook een bijzonder aanstekelijk tot warmhartige EP geworden, die niet alleen aan de ribben blijft kleven. Dumont heeft zijn nieuwe adem gevonden, klaar om de wereld compleet te veroveren.
Het meest opvallende, de jarenlange ervaring binnen de muziekwereld resulteert niet in een routineklus. Al vanaf die eerste song “100 Years” loeit de spontaniteit uit de boxen, en laat je niet meer los tot het einde. We houden van bands die ervaring combineren met een overvloed aan spelplezier. Dat is niet alleen tijdens concerten zo, als een band zo een EP of album aflevert d, at aanvoelt alsof het jonge wolven zijn in het vak, die nog alles moeten bewijzen? Dan gaan we nogal gauw overslag. Dumont blijft ook tijdens de tweede song “Big Bear Street” die ingeslagen wegen verder bewandelen.
De titelsong “Stay A While” doet je verlangen naar lange zomermaanden gezeten rond het kampvuur, met een frisse deugddoende bries in de haren en je geliefde aan je zij. Een pakkende song, die nog meer impact krijgt dankzij de medewerking van Elliot Myrphy. Hoewel zijn medewerking aan die EP een meerwaarde kan genoemd worden is dit pareltje van een Americana schijf echter vooral de verdienste van die bijzonder getalenteerde top muzikanten die Albert Claesen, Dirk Ulenaers en Michel Wouters toch zijn. Deze tovenaars met klanken, krijgen uiteraard voldoende ondersteuning van sprankelende piano huzarenstukken. Met dank aan Pino Guarraci, of Dave Jansen zijn verdovende inbreng. Maar het is vooral die bijzonder warme en heldere stem van Johan Dengis die je kippenvel bezorgt of een krop in de keel.
Afsluiter “Star Living Now” is niet een gewone kers op de taart. De registers worden hier compleet open gegooid in een wervelende en nog maar eens enorm aanstekelijke finale die we met geen woorden kunnen omschrijven. Het bewijst nog maar eens dat als je muzikanten, die muziek beleven in plaats van gewoon bespelen, samenbrengt iets onbeschrijfelijk en magisch moois kan ontstaat; wat ervoor zorgt dat de haren op de armen rechtop komen te staan van puur innerlijk genot.
Dumont verstaat die unieke kunst om emoties aan te spreken, toegankelijk te klinken en de aanhoorder aan te zetten de songs van begin tot einde stevig mee te brullen. Op menig festival deze zomer zorgen ze voor wervelende Americana feestjes van eenzaam hoog niveau.
Kortom. ‘Stay A While’ is een EP om te koesteren , net omdat de songs je hart verwarmen en je aanzetten tot dansen in de huiskamer, ook na zes luisterbeurten.
Dumont staat op vrijdag 22 juni op Genk On Stage, en speelt daar een thuismatch. Na het beluisteren van deze sprankelende EP , zij ze een aanrader van formaat, want pas 'live' komen die songs nog beter tot hun recht.
Meer informatie: http://www.genkonstage.be/nl/uurschema/8
Tracklist: 100 Years - Big Bear Street - Stay A While - Start Living Now
De uit Lier afkomstige band Here Stands a Hero timmert sinds 2014 aan de weg. De band steekt zijn voorliefde voor de hardere muziekstijlen niet onder stoelen of banken, en dat heeft hen dan ook geen windeieren gelegd. Niet alleen deed de band enorm veel live ervaring op, maar stonden ze ook op menig podia in binnen en buitenland. De kers op de taart werd afgeleverd met een schitterende EP ‘Hollow Hearts’ (2016), die aan ons niet is voorbij gegaan. We schreven daarover: '' We zien vooral uit naar meer, veel meer. Want Here Stands A Hero heeft veel meer in zijn mars om een zoveelste metalcore bandje te worden in een lange rij. Zij vinden het genre gewoon opnieuw uit met deze EP.
Met ‘Atheist \\ Omnist’ draait Here Stands a Hero een bladzijde om, en is meer dan ooit klaar de wereld compleet te veroveren.
Hoewel uit openingsnummer “Atheist” blijkt dat Here Stands A Hero eveneens andere muziekstijl wil en kan aanboren, buiten doorsnee Metalcore invloeden, is het in veel gevallen toch die muziekstijl die de toon aangeeft op deze schijf. Daar is totaal niets mis mee. Vooral stralen songs als “Path of Selfsihness” - met verschroeiende vocale inbreng van Matthijs Nuyts (Knives to Gunfight) - “I am Death”, “Fals Perceptions” uit hij enorm veel woede en frustratie, zo typisch aan het metalcore genre. Maar ook een vette knipogen naar bijvoorbeeld post metal - met growls die de haren op de armen doen recht komen - tot streepjes post rock, zijn dus een opvallende verandering binnen de sound van Here Stands A Hero.
Van oorverdovende drilboor boven halen om alles omver te blazen, gaat de band zonder enig moeite over naar eerder melodieuze songs die je kippenvel bezorgen, zonder de dreigende ondertoon, waardoor we ooit fan zijn geworden van deze band, uit het oog te verliezen.
Here Stands A Hero grijpt je nog steeds bij het nekvel, en laat niet meer los tot je compleet murw geslagen in een hoek in de kamer totaal verweesd achterblijft. Dat was in het verleden de grote sterkte van de band, dat is anno 2018 nog steeds het geval.
De gitaar riffs snijden in je vlees als een bot mes tot verschroeiende harde drum salvo's. Ze zijn zonder meer een meerwaarde binnen. Wat Here Stands A hero, en bij voorkeur deze schijf, echter nog het meest bijzonder maakt, is, naast het aanbieden van enorm veel tempowisselingen, de geslaagde kruisbestuiving tussen clean vocals van Cédric met de hartverscheurende screams van Ruben. Waardoor je letterlijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Nog nooit heeft dat zo goed aangevoeld als bij songs als “Blind Eyes”, “Exile” en “White Shores”.
Besluit: Waren we danig onder de indruk van die geweldige EP in 2016, en dachten we dat het niet beter meer kon, dan heeft Here Stands A Hero ons met ‘Atheist \\ Omnist’ toch weer aangenaam kunnen verrassen door een gevarieerde schijf aan te bieden. Zo een trip waar het zonlicht niet schijnt, maar verschroeiende duisternis als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Dat krijgen we voorgeschoteld. Dit allemaal binnen een al even verschroeiende omkadering, die geen spaander geheel laat van je hersenpan. De band tast bovendien voortdurend zijn eigen grenzen af, en pint zich nog meer dan voorheen, totaal niet vast op enkel en alleen het aanbieden van een metalcore plaat. Het aanboren van andere muziekstijlen binnen een donkere omkadering, trekt ons eveneens over de streep.
Kortom. Here Stands A Hero is duidelijk volwassen geworden, en weet meer dan ooit verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Met ‘Atheist \\ Omnist’ levert de band een schijf af waar metalcore/sludge/post metal tot zelfs post rock voortdurend hand in hand gaan. Telkens binnen die donkere en dreigende omkadering.
De band moet daardoor totaal niet meer onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen het hardere muziekgebeuren.
Tracklist:
Atheist 02:18 Path Of Selfishness 03:52 Mercenary 04:14 I Am Death 03:37 False Perceptions 05:00 Blind Eyes 04:09 Exile 05:05 White Shores 04:20 Parasites 03:28 Omnist 02:59
Op het allerlaatste moment werd Bront nog opgetrommeld om als eerste groep te spelen en dat bleek een goede zet. Bront (Gent/Antwerpen) heeft naast leden van Moar, O’Grady, Lagüna en Voodooland ook twee broers van Leopard Skull in de rangen. Een supergroep als het ware met maar liefst drie gitaren in de frontlinie. Die gitaren eisten meteen de hoofdrol op en leken de mosterd gehaald te hebben bij Ty Segall. Maar nog voor we halfweg het eerste nummer waren kantelde alles en dreef de band richting The Abigails. Daar zal de bijzonder lage en wat zwijmelende stem van de charismatische Brent Pauwels niet vreemd aan geweest zijn. Zo bleef de groep voortdurend switchen tussen verschillende genres en bleven de tempowisselingen elkaar voor de voeten lopen. Daarbij deden ze denken aan de meest uiteenlopende namen: Butthole Surfers, Evil Superstars, The Memories of zelfs The Mothers Of Invention. Soms werkte dat wonderwel, andere keren hing het met haken en ogen aan elkaar. Toch bleef de balans overwegend positief.
Er was iets vreemds aan de hand met The Buttertones (Los Angeles). In zowat alle artikels die ik over de band las worden ze steevast met The Cramps vergeleken, soms zelfs met The Gun Club (naast meer aannemelijke namen als The Beach Boys). Maar in Leffinge was daar tot mijn teleurstelling geen spoor van terug te vinden. Van genre veranderd? Moeilijk te geloven.
De vijf, duur gekleed (retro style) en netjes gekapt, zagen er ook niet uit alsof ze zich ooit aan zulke muzikale exploten zouden hebben vergrepen. Wat kregen we dan wel te horen? Bijzonder moeilijk te omschrijven. Verfijnde rock waarin de gitarist subtiel rockabilly en surf invloeden smokkelde terwijl de zang er dan weer onmiskenbaar een new wave draai aan gaf. Dit stond wel erg ver weg van de rauwe garagerockbands (zoals The Cramps en The Gun Club) die ik meestal ga bekijken maar naarmate de set vorderde wisten ze me steeds beter bij mijn nekvel te pakken om niet meer te lossen. Ook al omdat de groep de grandeur van vroeger (jaren ‘40-‘50) in hun muziek wist te loodsen net zoals hun (Innovative Leisure) labelgenoot Nick Waterhouse, iemand die ik een erg warm hart toedraag.
De zang van Richard Araiza, soms tegen het parlando aan schurkend maar altijd dwingend, deed me naast de naam, die me maar niet te binnen wil schieten, verder denken aan achtereenvolgens Scott Walker, Morrisey en Nick Cave. Dan heb ik het wel over de manier van zingen, niet de stemkleur. De gitaar van Dakota Böttcher drong zich nooit op maar klonk altijd inventief en had wortels in de rock’-n-roll. En dan was er nog de steeds mee toeterende saxofonist (slechts twee keer koos hij voor de toetsen), je ziet het bijna nooit meer in een rockgroep maar ik hou er wel van.
Bovendien bleken de jongens bescheiden en erg sympathiek en kwamen ze, ondanks de magere opkomst, na hun reguliere set maar liefst driemaal terug. En dat met dank aan de niet aflatende aanmoedigingen van Bront.
The Buttertones zorgden voor een alweer sterk concertje in De Zwerver!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Monster Magnet is nog zo een goeie ouwe band waarbij de rock’n’roll uit alle poriën spat. Ze hebben na al die jaren nog steeds de looks, de attitude én de strakke sound, en ze geven van jetje als een bende jonge wolven die gulzig aan de spacecake hebben gezeten. Bovendien trekken ze zich niks aan van de huidige muzikale trends, er is met name op de nieuwe plaat ‘Mindfucker’ weinig of niks veranderd aan de simpele maar uiterst efficiënte retro-rock formule. Waarom zouden ze, er zit hoegenaamd nog geen sleet op. Op ‘Mindfucker’ stuift Monster Magnet immer stevig door met een portie vuile stoner-, garage- en hardrock met hier en daar een psychedelisch randje.
Dat zet zich ook over op het podium. In de Vooruit bolt Monster Magnet op zijn doel af als een goed geoliede F1 bolide met een hevig ronkende motor en een op hol geslagen knalpot. Van een opwarmingsronde is er geen sprake, al vanaf minuut nummer één ligt het gevaarte met de klassieker ‘Dopes To Infinty’ op kruissnelheid. Daarna raast Monster Magnet door met een snerend trio uit die nieuwste plaat. “Rocket Freak”, “Soul” en “Mindfucker” zijn stuk voor stuk hete lavabrokken die de kenmerkende power, de gedrevenheid en de tomeloze energie van dit zwaar rockende gezelschap meer dan ooit uitstralen.
Er zit serieus wat vaart in de set, er worden nauwelijks pauzes genomen tussen de songs, de trein dendert stevig door en ballads zijn even ver te zoeken als goudvissen in de Nevada woestijn. De loden riffs waarop het geweldige oudje “Look To Your Orb For The Warning” voortdrijft brengen de heavyness enkele graden naar boven, en het monster graaft zelfs nog wat dieper in het verleden met een smerig “Dinosaur Vacume” uit ‘Superjudge’, een album dat onlangs 25 kaarsjes mocht uitflikkeren.
De slopende jaren lijken trouwens al bij al nog niet zo een vat te hebben gehad op de band. David Wyndorf heeft al een zwaar leven achter de rug, met onder meer overmatig drankgebruik en een gebeurlijke overdosis medicijnen, maar op zijn zestigste ziet de charismatische frontman er nog bijzonder rock’n’roll uit en lijkt hij de tijd van zijn leven te hebben. Wat trouwens ook geldt voor de voltallige band, die gasten hebben er echt goesting in.
Nog zo een klepper uit de nieuwe plaat is het wilde “When The Hammer Comes Down” dat de ideale springplank is naar de onsterfelijke beestjes als “Negasonic Teenage Warhead” en de publiekslieveling en ondertussen Monster Magnet’s ultieme lijfsong “Space Lord”, waarin de motherfuckers met honderden tegelijk de lucht invliegen.
Een bisronde kan niet uitblijven, en ook deze is uitmuntend, ruig en wild. Het nieuwe “Ejection” vliegt er snel en hard tegenaan en klinkt een stuk feller dan op plaat. Wat volgt is een verbluffend en majestueus “End Of Time”, niet meteen Monster Magnet’s bekendste song, maar wel een formidabele retro hardrocker die zich manifesteert tot één van de hoogtepunten van de avond. Als ultieme toetje mag het publiek op de tonen van een vlammend “Powertrip” een laatste keer uit de bol gaan.
De Vooruit kan een zoveelste legendarische concertje in de boeken registreren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Anna von Hausswolff is een 31-jarige Zweedse met een bereik van 4 octaven, die haar laatste album ‘Dead magic’ opnam op een kerkorgel in een kerk in Kopenhagen met producer Randall Dunn (Sunn O))), Marissa Nadller, Black Mountain). Een kerkorgel had ze niet meegebracht, niettemin stonden de orgelklanken centraal, en kreeg ze ondersteuning van een vijfkoppige band met duidelijk metalroots.
De muziek van von Hauswolff is niet voor een gat te vangen, hier toch een poging: experimentele klassieke muziek, gemengd met doommetal, gothisch en theatraal, met ongelooflijk veel sfeer, een uniek geluid dat de fans van Swans of Chelsea Wolfe enorm zal aanspreken. Zoals bij een optreden van Swans was dit zowel een fysieke als emotionele ervaring, in lange, uitgesponnen nummers waarbij de decibels in het rood geduwd werden en onder- en boventonen een totaalervaring creëerden.
Opener “The truth, the glow, the fall” deed door de zang en orgelpartijen denken aan This Mortal Coil, die cultband van 4AD-labelbaas Ivo Watts-Russell, om naar mate het nummer vorderde, uit te bloeien tot een metal-symfonie, het orgel van Anna zette de toon, waarop de bandleden invielen met gitaardrones. Niet alle nummers werden gezongen, er waren ook instrumentale nummers zoals bijvoorbeeld “The marble eye”, dat heel filmisch was. Vervolgens ging het de horrortour op met “Pomperipossa” waarin Anna ijselijke schreeuwen aan metal paarde.
Een andere overduidelijke invloed was David Lynch, we moesten onmiddellijk denken aan de sleutelscene in het theater in ‘Mulholland Drive’, met de Spaanstalige versie van Roy Orbison’s “Crying”.
Het magnum opus vanavond was het lange uitgesponnen “Ugly and vengeful”, een aanzwellende geluidstorm die de AB-Club op zijn grondvesten liet daveren en waar het publiek euforisch op reageerde: een oorverdovende fysieke ervaring die je gewoon moest ondergaan, het beste van Swans en doom-metal met een headbangende Anna die haar en onze duivels ontbond.
Daarna liet de band ons even op adem komen, op ”Källans återuppståndelse”, verrijzenis in het Zweeds, speelde von Hausswolff melodica, Twin Peaks was nooit veraf met zijn unheimliche sfeer. De single “The mysterious vanishing of Elektra”, begon met een akoestische gitaar, die beantwoord werd met een logge gitaarrif, en hoge uithalen van Anna, als een soort gotische, theatrale PJ Harvey. “Come wander with me/Deliverance” was het letterlijke orgelpunt van dit magistrale optreden: Julee Cruise die met een doommetalband in dialoog ging, drones, gitaarsolo’s en orgelklanken in een lang filmisch stuk.
Bissen deed Anna von Hausswolff tussen het publiek, een meter vijftig groot, maar wat een stem, met “Gösta” een wondermooie torch song die ons nog lang zal bijblijven, een nummer dat ze schreef voor een theatervoorstelling in het Göteborgse Stadstheater: Gösta Berlings Saga, naar een boek van Selma LagerLöf.
Wie er bij was, was getuige van een vijfsterrenoptreden, voor mij zelfs het beste concert dat ik ooit in de AB Club mocht meemaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anna-von-hausswolff-28-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/miaux-28-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Moaning - Echo’s van de jaren negentig hardcore
Moaning
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Nick Nyffels
Hoe zou het nog zijn in de Amerikaanse underground? Goed, op basis van twee nieuwe bandjes die we zondagavond in de AB Club aan het werk zagen.
Bodega komen uit Brooklyn, hun debuut ‘Endless scroll’ komt volgende week uit en is geproduced door Austin Brown, de lange van Parquet Courts. Bodega, drie meisjes en twee jongens, worden als artrock of postpunk gecatalogeerd, maar wij hoorden toch iets anders: stevige collegerock met een politieke en maatschappijkritische inslag, een beetje punk, DIY-ethiek met veel scheurende gitaren, en dubbele percussie, waarbij frontvrouw Nikki Belfiglio het voortouw nam, en als ze niet drumde, wilde danspasjes ten berde spreidde. De zang werd gedeeld met gitarist Ben Hozie en als hij zong waren de gelijkenissen met Parquet Courts overduidelijk. Verder deed deze band ons ook denken aan Priests, al komt dat punkbandje dan uit Washington DC.
Van de andere kant van de USA komen Moaning, dit trio komt uit LA, en hebben hun debuut uit op Sub Pop records. Zanger Sean Solomon ziet er piepjong uit, maar was al tien jaar actief in verschillende bandjes voor hij met Moaning begon. Op basis van de plaat catalogeer je deze band ergens tussen postpunk (Interpol, Preoccupations) en shoegaze, maar hun liveklank ging het meer gaan zoeken in de melodieuze Amerikaanse hardcore punk van de jaren negentig: Fugazi, Shellac, Rival Schools en Quicksand: het recept is dus duidelijk, veel tempowisselingen op drums en bas, met een gitaar die daar door scheurt.
Het minpunt van deze band is toch wel de zang van Solomon, hier geen brulboeizang als bij Metz, de drummer had trouwens een t-shirt aan van die band, maar de fluisterzang van Solomon had te weinig melodie.
In Limburg zijn ze zot van dit soort bandjes, ze staan dan ook op vrijdag 17 augustus op Pukkelpop op het Lift-podium, wat de juiste plaats is voor dit debuterend bandje. Zo verpletterend als bijvoorbeeld Shame of Metz zijn Moaning nog niet, maar geef ze wat tijd en het komt wel in orde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sleep - Een oerknal, die ons met een dubbel gevoel achterlaat'
Sleep
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-27
Erik Vandamme
Sleep worden niet helemaal onterecht de grondleggers genoemd van het doom metal genre. Sleep bracht begin jaren '90 inderdaad enkele baanbrekende platen uit. Zoals ‘Sleep's Holy Mountain' en 'Dopesmoker'/'Jerusalem’.
Toen ze vorig jaar aantraden op Alcatraz Metal Fest was dat niet gewoon een mokerslag in het gezicht, over de drie dagen bekeken leverde Sleep één van de - naar mijn mening - beste concerten van Alcatraz Metal Fest 2018 af. We schreven daarover: "Live is een optreden van Sleep een oorverdovende mokerslag, die je niet zomaar verweest achterlaat. Vergelijk het eerder met een aardverschuiving, een muur van geluid dat op jou afkomt. Inderdaad bleek Sleep ook live grenzen te verleggen binnen het doom gebeuren. De slome maar loeiende harde gitaar en drum klanken gingen letterlijk door merg en been. Prompt voelden we ons wegdrijven naar wederom die verre, eerder donkere, oorden in onze ziel. Waar demonische wezens ons hart wilden verbrijzelen tot onze ziel vermorzelen."
Sleep zet op zondag 27 mei, in een al maanden op voorhand, snikhete Ancienne Belgique een verschroeiende set neerzetten. Helaas bleven we eveneens toch een beetje op onze honger zitten.
"Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren."
Nochtans legt de band de lat heel hoog door na een oerknal van een intro. Waarna op diezelfde elan wordt doorgegaan, om voor het eerst maar niet voor het laatst de trommelvliezen te doen barsten. Dit tijdens een lang uitgesponnen “The Sciences”. Prompt worden alle registers open gegooid. Als de ene mokerslag nog maar pas is verwerkt, krijg je namelijk een andere kopstoot vlak in het gezicht. Net door typische Doom elementen - bij bepaalde songs meenden we op een concert van Black Sabbath te staan - combineert met verdovende Stoner huzarenstukken. Valt er puur muzikaal en vocaal bekeken inderdaad geen speld tussen te krijgen. Ook bij daarop volgende kleppers als “Holy Mountain”, “Sonic Titan” kwamen we telkens met een knaller van jewelste tegen een muur van geluid terecht, en bleven totaal verweesd achter. Het zou de rode draad vormen doorheen de volledige set.
https://www.youtube.com/watch?v=ABT6_UzkyQ8
En toch bleven we dus een beetje op onze honger zitten. De lange pauzes tussen elke song haalden helaas telkens opnieuw de drive uit het concert. Ook al werd die gevolgd door een allesverwoestende wervelstorm, die je compleet murw slaat. We hadden ook gehoopt op een wervelende set van twee uur, zonder pauze.
Helaas was er dus wel een pauze van tien minuten voorzien. Op zich is dat geen probleem uiteraard, want we kregen dorst van de hitte in de zaal, en het hevig headbangen doorheen dat eerste uur hielp daar ook niet bij.
Echter, de orkaanuitbarsting van begin tot einde, die ons op Alcatraz Metal Fest doorheen schudde waardoor we dat veertien dagen daarna nog steeds voelden doorheen ons lijf, werd door die pauzes telkens opnieuw iets te abrupt afgebroken. Hoewel die rustmomenten je de tijd gaven om even tot rust te komen, bleek dit toch een klein minpunt aan dit voor de rest oorverdovend tot verschroeiend concert.
"Door wederom een abrupt einde, bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen."
https://www.youtube.com/watch?v=V89JtjisHr4
Echter, het grootste deel van de aanwezigen maalden daar niet om. Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren.
Want eerlijk is eerlijk, de muzikanten van dienst blijken ook na al die jaren nog steeds letterlijk je bij de strot te grijpen, waardoor je op je benen staat te trillen van zoveel intensiviteit die op jou afkomt.
Bovendien is de inbreng van drummer Roeder (Neurosis) die sinds 2010 Chris Hakius verving, die op zijn buurt de band na de reünie in 2009 verliet, een meerwaarde binnen het geheel. Door samenvoeging van al die elementen komt Sleep er dan ook gemakkelijk mee weg dat er bijvoorbeeld geen of weinig interactie is met het publiek.
Na een meer dan overdonderende finale met het onvolprezen “Dragonaut”, een song die de meeste bijval kreeg van het publiek, waardoor dat het dak van Ancienne Belgique er uiteindelijk compleet af ging, kregen we als kers op de taart nog een al even verschroeiend aanvoelende ingekorte versie van “Dopesmoker” over ons heen. Een song die in normale omstandigheden circa twintig minuten duurt per onderdeel van één uur, werd ingekort tot circa vijf minuten of iets meer … door wederom een abrupt einde.
Bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen.
"Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan. "
Besluit
Sleep bewijst in Ancienne Belgique wat Doom/Stoner betreft , nog steeds onvolprezen koningen en keizers te zijn. De heren soleren op zodanig eenzaam hoog niveau, dat je van de ene mokerslag naar de andere wordt doorverwezen, telkens de riffs doorheen je vege lijf klieven als botte bijlen, en je letterlijk gehypnotiseerd wordt door zoveel intensiviteit. Het voelt het aan alsof je in een diepe trance terecht komt, ver verwijderd van de harde realiteit, en niet alleen jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan.
De stille momenten tussen de songs, het ontbreken van bindteksten, de wat ingekorte set en die pauze zorgt er echter voor dat we dus toch een beetje op onze honger bleven zitten.
Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? We veronderstellen dat de meningen hierover heel verschillend zullen zijn.
In elk geval, de aanwezigen lieten dit alvast niet aan hun hart komen.
Want we zagen naderhand niet anders dan blije, bezwete gezichten na deze verschroeiende orkaanuitbarsting bij hoogzomer, die Sleep doorheen de Ancienne Belgique joeg, tot geen spaander van de zaal geheel bleef.
Setlist: Moon Landing Radio Transmission
Set 1 The Sciences - Marijuanaut’s Theme - Holy Mountain - The Clarity - Sonic Titan *
Set 2 Aquarian - Antarcticans Thawed - The Botanist - Dragonaut
Encore: Dopesmoker
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wacken Battle Belgium 2018 – België stuurt Behind Bars naar Wacken
Wacken Battle Belgium 2018
Zaal Volkskring
Zingem
26-05-2018
Filip Van Der Linden
Wacken Open Air in Duitsland geldt als één van de grootste metalfestivals ter wereld. Naast o.m. Nightwish, Judas Priest, Helmet en Solstafir staat ook de jonge Belgische hardcoremetalband Behind Bars op de affiche van Wacken. De band uit Geel won zopas de finale van de Belgische Wacken Battle in Zingem en mag zich begin augustus meten met de winnaars uit tientallen andere landen. In een spannende finale haalde Behind Bars het van Our Hate, Signs Of Algorithm, Innervate en Turbowarrior Of Steel. Violent Sin moest verstek geven voor de finale.
De Wacken Battle is voor Belgische bands die niet bij een label zitten nog steeds de beste kans om op Wacken Open Air te kunnen spelen. Voor heel wat bands was het de start van het internationale luik van hun carrière. De wedstrijd werd reeds gewonnen door Powerstroke, Trouble Agency, Carrion, Speed Queen en Evil Invaders. Die laatste band mocht toen evenwel niet aantreden omdat ze tussen het winnen van de battle en het spelen op Wacken een platendeal getekend hadden. Evil Invaders staan dit jaar overigens wel gewoon op Wacken, net als Diablo Blvd (Alex Agnew) en Spoil Engine.
Dit jaar waren er opnieuw meer dan 100 metalbands die hun kans waagden voor de Belgische Wacken Battle. Na de halve finales waren er nog zes finalisten. Voor die finale was het net als vorig jaar opnieuw snikheet in zaal Volkskring in Zingem.
Signs Of Algorithm mocht om 18 u als eerste band aan de bak voor een setje stevige metalcore. Je merkt meteen dat deze band een goed geoliede machine is die veel in binnen- en buitenland speelt, maar in Zingem sloeg de vonk niet meteen over naar het publiek. De band ging er nochtans vol voor en haalde alles uit de kast.
Voor de West-Vlaamse thrashers van TurbowarriorOf Steel was het omstreeks 19 u misschien nog wat vroeg op de avond. Hun turbo-thrash lijkt eenvoudig omdat ze – door het vele spelen - alle songs zo goed in de vingers hebben. Het is een hele kunst om een song zo catchy en meezingbaar te componeren en te brengen, maar dat zie je er niet altijd aan. Het trio amuseert zich steevast op het podium en dat wist het publiek te waarderen.
De melodische deathmetalband Innervate komt uit Heist-op-den-Berg. Met shirts van Insomnium en At The Gates was meteen duidelijk waar zij de mosterd gehaald hebben. Innervate deed verdienstelijke pogingen om hun set toegankelijk te maken voor een breed metalpubliek, maar deathmetal blijft natuurlijk, net als bv. black- en extreme metal, een subgenre dat het niet makkelijk heeft in dergelijke battles.
Our Hate is een relatief jonge band, maar de leden hebben duidelijk al meer jaren op de teller dan die van de andere bands in Zingem. Our Hate bracht een venijnige mix van metal en hardcore, met heel veel energie en een verbeten trek op de gezichten.
Behind Bars was die avond al de derde band met een mix van hardcore en metal. Ondanks de hitte, het late uur en het goeddeels uitgeputte publiek was er nog veel beweging op en voor het podium. Behind Bars werd in Zingem de verdiende winnaar, al kunnen we moeilijk duiden waar ze precies het verschil maakten.
Organisatie: Vzw RTP
Brussels Jazz Weekend 2018 - Boggamasta & Glü – Brussels Jazz Weekend
Brussels Jazz Weekend 2018
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-26
Erik Vandamme
In het weekend van 25, 26 en 27 mei gaat het evenement Brussels Jazz Weekend door, op verschillende locaties rond en op de Grote Markt. Wij gingen de bijzondere sfeer gaan opsnuiven op zaterdag 26 mei. Een zonovergotene, snikhete dag die enorm veel volk lokte. Terwijl bands als Philip Catherine Quartet en Delv!s die grote markt liet vol lopen, en artiesten als Boucan in Bonnefooi het dak er deed afgaan, Of Stéphane Mercier 4tet bedwelmende klanken doorheen the Music Village joeg, was vanavond de AB niet echt vol gelopen. Maar daar malen zowel de bands als aanwezigen niet om. Wat we voorgeschoteld kregen waren twee bands die kleurrijke, experimentele muziek naar voor brengen. Met veel humor maar ook enkele donkere walmen van intensiviteit. Waarbij improviseren en het aanspreken van alle zintuigen, de rode draad vormde . Met Boggamasta en Glü stonden dan ook twee bands op het podium die we niet per se in dat keurslijf Jazz zouden durven onderbrengen. Het is hen zelfs tekort doen.
Boggamasta: Grensverleggend, kleurrijk pallet boordevol Humor en Absurditeit
Absurditeit met sausjes Jazz en aanverwante? Dat is het gedoodverfde ingrediënt waarmee Boggamasta ons circa één uur en dertig minuten om de oren slaat. Boggamasta is het project rond David Bovée , die met geschifte zangpartijen het publiek gemakkelijk inpakt. Bovendien ontpopt hij zich eveneens tot een multi-instrumentalist door o.m. zijn betoverende klarinet spel. Samen met Peter Vermeersch, die met zijn rauwe en vervormde stem en ruw gitaarspel, zich eveneens ontpopt tot een klasse entertainer, trekt hij dan ook de meeste aandacht naar zich toe.
Echter houdt het daar niet mee op. Dit gezelschap bestaat uit niet minder dan zestien leden. Op een rijtje: David Bovée (electric guitar, vocals & electronics), Peter Vermeersch (bassclarinet, vocals & electronics), Pierre Vervloesem (electric bass), Kristof Roseeuw (double bass &violin), Peter Vandenberghe (keyboards & piano), Teun Verbruggen (drums & drumpads), Wim Segers (percussion), Berlinde Deman (tuba & vocals), Benjamin Boutreur (alto sax), Michel Mast (tenor sax), Bruno Vansina (baritone sax & flute), Bart Maris (trumpet), Thomas Mayade (trumpet), Peter Delannoye (trombone), Marc Meeuwissen (trombone), Marti Melià (tenor sax).
Hoewel beide heren dus eerder op de voorgrond staan en de aandacht naar zich toe trekken, is het echter net de kruisbestuiving tussen elk van de bandleden dat ons het meest over de streep trekt. Is het nu de verdovende tenor sas, trompet, trombone of tuba klanken., die hun plaats krijgen in de schijnwerpers, maar ook door hun al bijzondere vocale inbreng ons met verstomming slaan. Of die lekker aanstekelijke drum salvo's tussen Teun en Wim, die een spelplezier uitstralen zoals we zelden tegen komen. Of het wervelende piano spel van Peter, die met dat instrument improviseert tot het oneindige.
Telkens haalt Boggamasta het onderste uit de kan om zijn publiek te bedwelmen, te betoveren en in vervoering te brengen, door het brengen van een bevreemdend aanvoelende soort Jazz en aanverwante, waar experimenteren tot improviseren tot het oneindige de rode draad vormt doorheen het geheel. Zoals we weten is bij een ketting elke schakel even belangrijk, als één schakel ontbreekt, is die ketting niet meer compleet. Dat blijkt dus ook bij Boggamasta het geval te zijn. Elke drum salvo of keyboard aanslag, tot vocale inbreng, past perfect in het plaatje. Elke schakel is bovendien even belangrijk binnen dit project.
Gelukkig zorgt die perfectie niet voor een gevreesde routineklus. Integendeel zelfs! En ja daar zetten we een uitroepingsteken achter. Want het spelplezier en de spontaniteit vloeit uit elke vocale en instrumentale inbreng, waardoor de aanwezige - die eerst wat onder de indruk was van zoveel absurditeit - prompt mee gaat dansen en deinen tot het oneindige.
Boggamasta kreeg op het einde van de set dan ook een warm, en dik verdiend applaus na het afleveren van een grensverleggende set waar Jazz, improviseren, Humor en absurditeit binnen een kleurrijke omgeving, hand in hand bleken te gaan.
Glü: Een optreden waarbij alle zintuigen en emoties ten volle worden aangesproken, tot het oneindige
Ter introductie van Glü citeren we even uit de introductie die staat te lezen op de website van Ancienne Belgique:'Raw diamond discovered in Brussel's underground scene, GLÜ is a hybrid electronic machine. Connected by kilometers of cables, four musicians and a Vj brew electronic, drum&bass & break-core into a living world... To be heard. To be seen. To be felt.' Dat laatste blijkt te kloppen. Een optreden van Glü moet je vooral zien, horen en voelen. Want alle zintuigen en emoties worden vanaf de eerste tot de laatste noot aangesproken. De bandleden maken er niet veel woorden aan vuil, maar laten de hypnotiserende klanken voor zich spreken. Enerzijds worden geluidsmuren gesloopt, door het creëren van een oorverdovend klankenbord. Anderzijds, door daarbij tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm te tonen, word je letterlijk meegezogen in de bijzonder kleurrijke wereld die Glü je meer dan een uur lang aanbiedt.
Glü brengt een potje trance, Drum'n'bass tot triphop. Dat, in zekere mate, ligt ver verwijderd van het aanbod Jazz. Maar net doordat die muziekstijl tegenwoordig zo veelzijdig is geworden - kijk maar naar een band als STUFF. – zijn ze net nauw verbonden met die muziekstijl. Dat die Jazz echter nog steeds, heel subtiel, terugkeert in de sound van Glü, is ook niet verwonderlijk. Omdat oprichters Martin Daniel en Dorian Palos een verleden blijken te hebben in dat genre. Met dit project gaan de heren, gerugsteund door al even begenadigde muzikanten, eerder duchtig aan het experimenteren met elektronische klanken. Net als bij hun voorgangers, vormt ook hier improviseren tot het oneindige een rode draad doorheen het geheel.
Dit wonderbaarlijke spel tussen klank, beeld en oorverdovende drum'n'bass deden dan ook elk van de aanhoorder wegzweven naar onaardse oorden. Sommigen dansten alsof ze onder invloed waren gedreven van dat vaak oorverdovende klankenbord tot waanzin . Anderen stonden in diepe gedachten te genieten, en bleken eveneens naar andere oorden te zijn doorverwezen. Wij gingen prompt neerzitten, om met de ogen gesloten die betoverende tot oorverdovende klanken compleet op ons te laten inwerken. Waardoor we heel even - of toch meer dan een uur lang - volledig buiten onszelf waren getreden. In zoverre zelfs dat we in een staat van diepe trance terecht kwamen, waaruit we niet meer wilden ontsnappen. Pas toen een bezorgde security me kwam vragen of alles in orde was, kwam ik weer terecht in de bewoonde wereld.
Dat Glü het zichzelf niet gemakkelijk maakt, merkten we ook. Maar eens gegrepen door die indrukwekkende samensmelting tussen klank en beeld, is inderdaad geen weg terug meer mogelijk. Na deze avond waar alle zintuigen ten volle werden aangesproken, gingen we nog even de gezellige sfeer opsnuiven op de omstreeks 23u nog steeds goed vol gepakte Grote Markt. Om vast te stellen, dat dit project Brussels Jazz Weekend, duidelijk een schot in de roos is geworden. Voor herhaling vatbaar, en geheel gratis!
Ook vandaag (zondag 27 mei) gaat op verschillende plaatsen nog steeds concerten door onder de noemer '’Brussels Jazz Weekend'’. Voor een overzicht van het aanbod, verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.brusselsjazzweekend.be/index.php
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Hidden Trails + Colour Haze - Freaky psychedelica en ongeremde gitaren
Hidden Trails + Colour Haze
Muziekodroom
Hasselt
2018-05-25
Sam De Rijcke
Hidden Trails is een beetje een buitenbeentje in de Belgische rockmuziek, ze zijn mijlenver verwijderd van de populaire elektro-kitsch à la Oscar en andere wolven, en ze springen ook niet op de trein van rechttoe rechtaan luide gitaarbandjes als Sons, Equal Idiots of Teen Creeps.
Hidden Trails begeeft zich immers in een door lsd aangetast straatje van psychedelische rock, een plaats waar songs niet hoeven in een keurslijf van maximum vier minuten gewrongen te worden en waar gitaarsolo’s een vrijgeleide krijgen. Daarom is deze band, die ontstaan is uit de restanten van Hypnos 69, steeds een goed bewaard geheim gebleven. Ze spelen een soort muziek die helemaal niet past in de playlists van StuBru, het strookt niet met de jingles, de reclameblokken en het oeverloos gelul van de presentatoren. Bij Radio 1 zit men dan weer te weinig aan de paddenstoelen om dergelijke bands een kans te geven.
De passage in de Muziekodroom is pas onze eerste kennismaking is met Hidden Trails, vergeef het ons. We zijn in ieder geval sterk onder de indruk van de freaky songs met een prog-randje, een hallucinogene Pink Floyd toets en een hoop schitterende en zweverige gitaarsolo’s. Wij lusten hier wel pap van, wij houden met name ook van Weedpecker, Motorpsycho en Crippled Black Phoenix.
Hidden Trails krijgt een uur lang de mogelijkheid om hun kunsten te tonen, en daar maken ze gretig gebruik van. Enig minpuntje vanavond is dat de vocals er maar wat flauwtjes doorkomen, voor zover dit belangrijk is in dit genre. Daardoor komt de nadruk nog meer op de fantastisch gitaaruithalen van Jo Neyskens te liggen, en die zijn om van te smullen. Heerlijke gitarist, heerlijke band, wij gaan ons verdiepen in hun album ‘Instant Momentary Bliss’ en hopen van u hetzelfde.
Al even onhip bij populaire radiozenders is Colour Haze, een Duitse band die de door Kyuss ontworpen stonerrock hoog in het vaandel draagt en die live nog een stuk uitvergroot via minutenlange gitaarsolo’s, splijtende riffs en glooiende rustige passages. Met bovendien een heus kleurenspectrum op de achtergrond en wat heerlijk gerstenat binnen handbereik vertoeven wij zo algauw in een trance-modus. Denk bij Colour Haze qua sound gerust in de richting van Motorpsycho of Causa Sui, wij doen het ook. Maar denk vooral aan een jam-interpretatie van Kyuss ten tijde van ‘Welcome To Sky Valley’ (en vraag u tegelijkertijd eens af waarom een geniaal gitarist als Josh Homme nu zo zit te klooien op die laatste drol van QOTSA terwijl hij destijds de meeste geniale stonerrock uit zijn gitaar toverde).
Op de laatste Colour Haze plaat ‘In Her Garden’ zijn er wat strijkers en blazers binnengeslopen en die staan daar trouwens mooi op hun plaats, maar live gaat het er in de aloude bezetting gitaar-drums-keyboards-bass wat steviger en rauwer aan toe. De ritmesectie zorgt voor een solide groovy onderbouw en de keyboards creëren een knoert van een seventies sound, maar natuurlijk is het de gitaar die hoofdrol wegkaapt. Virtuoos van dienst is Stefan Koglek, een freak die geregeld de Jimi Hendrix in zich loslaat en die vervolgens inlijft bij Black Sabbath en Hawkwind. Live zijn de gitaarpartijen nog iets meer freaky, de riffs nog een stuk vetter en de songs nog een pak langer dan op de albums. En dat wil wat zeggen, want hun platen lopen zo ook al over van ontspoorde vette psychedelica en uitgesponnen stoner-songs met hoog acid-gehalte. Kun je nagaan.
Colour Haze, geen spek voor ieders bek. Wel voor de onze.
In Duitsland vind je wel vaker dit soort uitfreakende psychedelische rock, een band als Samsara Blues Experiment bijvoorbeeld mag je gerust in één adem noemen met Colour Haze. Meteen onze tip voor het najaar : Samsara Blues Experiment staat op 17/11 in Le Magasin 4. U mag eens raden wie de support act verzorgt. Yep.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Louane - Franse electro-pop voor de (aller)jongsten
Louane
Vorst Nationaal
Brussel
2018-05-25
Eva Coudyzer
Louane Emera, kortweg Louane, is de artiestennaam van Anne Peichert, een 22-jarige Noord-Franse zangeres die vooral bekend werd door haar deelname aan The Voice. Een jaar na haar deelname speelde ze al de hoofdrol in La Famille Bélier, een tragikomedie over een familie doofstommen waaruit de getalenteerde dochter probeert te ontsnappen om het te maken in de muziekwereld. In 2015 ontving Louane hiervoor een César in de categorie meilleur espoir féminin. Haar eerste plaat ‘Chambre 12’ werd in Frankrijk het best verkopende album uit 2015. In 2017 jaar lanceert ze haar tweede album ‘Louane’ waarmee ze nu de zalen rondgaat, en waarvoor o.a. Loic Nottet een nummer voor schreef.
Een rijzende ster in Frankrijk dus, én ook favoriet van Belgische wielrenner Philippe Gilbert, maar haar deelname aan The Voice levert haar toch vooral minderjarige fans op: het merendeel van het opgedaagde publiek bestaat uit kinderen met in hun kielzog mama en papa. Strak op tijd valt het grote doek op het podium en verschijnt Louane– onder luid en hoog gekrijs – tegen een enorme hologram van de maan. Ze gaat van start met “No Secrets” en “Tourne”, pop-nummers waarin af en toe een valse noot klinkt. Zijn het de zenuwen?: Louane vertelde dat ze genomineerd is voor Chanson de l’année , een populaire tv-programma op TF1, en dat er voor die gelegenheid beelden worden opgenomen tijdens het concert in Vorst.
“On était beau” combineert een Afrikaans ritme met electro-vibes, “Blonde” schreef Louane toen ze zich als tiener slecht in haar vel voelde en ze regelmatig een ‘blonde’ opstak en een biertje nuttigde. “Lego” en “Chambre 12” maken gebruik van veel ‘aaahs’ en ‘oohs’, zodat meezingen niet te moeilijk wordt gemaakt. “Avenir” brengt Louane akoestisch, terwijl “Midi sur novembre” traag begint maar dan explodeert in een disco-fuif.
“Jour 1”, uitgegroeid tot de hymne van de jeugd in Frankrijk en Wallonië, wordt luidop meegezongen en tekent voor één van de highlights van een avond die wordt gekenmerkt door een opeenvolging van quasi identieke popnummers, waarop de knappe Française uitbundig staat te dansen.
Rustpunten zijn er met het mooie “Si t'étais là” op piano. Het nummer gaat volgens de zangeres over ‘algemeen gemis’, maar wordt in de media vaak in verband gebracht met de dood van Louane’s ouders die allebei overlijden net op het moment dat Louane haar eerste successen boekt. Ook de cover “Un homme heureux” van William Sheller brengt wat intimiteit in de broeierige zaal.
Louane is met haar catchy synthpopnummers momenteel de populairste en meest gedraaide aller zangeressen in Frankrijk, de ‘Ellie Goulding van Frankrijk’. De stem en de présence heeft ze alvast, net als een geweldige backoffice van producers en bekende namen die voor haar songs schrijven. Nu nog afwachten of ze blijvend haar stempel kan drukken, want zoals zoveel exponenten van tv-formats blijkt dergelijk succes vaak van korte duur.
Organisatie: Live Nation
Ons ticket voor het concert van Katy Perry lag al een jaar in de schuif te wachten. ‘De Witness Tour’ die 115 show bevat in alle uithoeken van de wereld. Het is haar manier om 10 jaar Katy Perry te vieren en ook om haar nieuwe album die ze de naam van haar tour gaf voor te stellen.
We hebben het even opgezocht, het was in 2009 dat Perry geprogrammeerd stond op Rock Werchter. Hetzelfde jaar dat ook Lady Gaga op de affiche stond. En kijk, zo veel jaar later zijn beide dames toonaangevend wat de hedendaagse hitlijsten betreft.
Het is al lang meer dan de zang alleen. Het is een totaal entertainment geworden. Aan fantasie geen gebrek. Een ledwand in de vorm van een oog die knipoogde naar ons, alsof ze wou zeggen dat alles in orde kwam. De zee die open ging en daar kwam ze neergedaald uit de lucht. Klaar voor bijna twee uur spektakel dat niet altijd een even hoog niveau kon aanhouden.
Als we basket willen zien gaan we wel eens naar de zaal naast het Sportpaleis en een haai, tja die komen we liever niet tegen. Ondertussen draaide de hit-machine rustig door want vergis u niet, Katy Perry heeft de laatste jaren heel wat leuke singles op ons losgelaten. “Dark Horse”, “Teenage Dream”, Hits en Cow alias “Hot ’n cold”, “California Gurls” en “I Kisses a Girl” kregen we in één rechte lijn.
En daartussen nog “Chained to the Rhythm”. Wie die clip heeft gezien kon al vermoeden waar we gingen terecht komen, jawel in het decor van de Efteling. Dat terwijl de synchroon dansende dames aan de zijde van Katy ons deden denken aan de Moulin Rouge. Mooie combinatie. En neem er nog een vleugje Cirque du Soleil bij. Bij momenten vliegend door de hemel van het Sportpaleis. Bij “Wide Awake” maakte ze een baan rond de aarde op een vliegende planeet. Aan hoogtevrees ook zeker geen gebrek.
Na de vierde kostuumwissel ging het richting finale met “Part Of Me”, “Roar” om af te sluiten, letterlijk met “Firework”. De liefde voor extravagante outfits zijn overduidelijk, net als de sfeer die gecreëerd wordt rond de figuur ‘Katy Perry’. Ze ging niet met de billen bloot, figuurlijk dan want laat nu haar mooi stel benen één van haar handelsmerken zijn.
Was dat allemaal niet te bloot voor wat ons opviel, toch wel een heel jong publiek? Vier kostuumwissels, grote nepflamingo’s, wandelende tv’s, een spelletje basket, een haai die de show probeerde te stelen, een enorm stel lippen, een angstaanjagende tijger, heen en weer geslinger doorheen het decor. Het was me wat. Daarom een speciale vermelding voor de vele krachten achter de schermen die alles strak getimed toch tot een goede einde hebben gebracht. Muzikaal ontplofte het niet. Alle hits bleven overeind, soms licht herwerkt, iets meer ingetogen. Laat dat nu het verschil zijn van de beginperiode van Katy Perry, toon de jonge dames hip waren als ze een “Cherry Chapstick” in hun zak hadden.
We hebben al heel wat vrouwelijk geweld gehad de afgelopen maanden in de Antwerpse zalen, deze kon niet ontbreken. California gurls we're unforgettable!
Organisatie: Greenhouse Talent
Midden in de New Beat periode sloeg de muziek van Lords Of Acid, onder leiding van Maurice Engelen die de band in 1988 opricht, in als een bom., door middel van een mix tussen techno, dark industrial en rock, met sadomasochistische elementen. Vergaarde de band vooral in VS enorm veel succes, van de eerste plaat ‘ Lust’ ging 750.000 exemplaren over de toonbank, zet Lords of Acid dan ook zijn stempel op de techno en aanverwanten in die jaren '90. En dat zowel in binnen en buitenland. Met ‘Pretty in Kink’ slaat de band, met nieuwe zangeres Marieke Bresseleers - ook bekend van o.a. Circle Unbroken - begane wegen verder in. Alsof die jaren '90 nooit zijn voorbij gegaan. Het klinkt gelukkig niet gedateerd, integendeel zelfs.
“Break Me, Ma Fille De Joie, Sex Cam Girl” tonen nog maar eens wat voor een bijzonder band Lords of Acid was, en nog steeds is. Marieke haar bijzonder sensuele stem past perfect in het plaatje dat de band aanbiedt. Meer nog, de band krijgt een injectie die Lords Of Acid kan gebruiken. Anno 2018 klinkt de muziek nog steeds even toonaangevend als voorheen. En ook dat zet de band nog maar eens in de verf. De band pikt op daarop volgende songs de draad gewoon op waar ze die ooit heeft achter gelaten, en vindt zichzelf opnieuw uit. Lords of Acid bewijst dan ook uitvoerig waarom ze zo toonaangevend waren in die gouden New Beat tijden.
Luister maar naar het prachtige “What the Fuck!” , een song waarop stil zitten onmogelijk. Eigenlijk is dat ook de rode draad op de plaat. Wie ooit hield van die typische jaren '90 new beat/techno zal zeker en vast vallen voor deze aanpak. Wijzelf voelden ons wegglijden naar dat rijkelijk verleden, en stellen vast dat Lords of Acid anno 2018 nog steeds uitpakt met provocerende songs, die je doen zweven over die dansvloer.
Lords of Acid slaat geen nieuwe wegen in, laat dit duidelijk zijn. De band doet gewoon waar ze altijd goed in zijn geweest. Een perfecte dansplaat uitbrengen, omgeven door walmen van sensualiteit. Dat was in de jaren '90 zo dat is anno 2018 nog steeds het geval.
De inbreng van Marieke als nieuwe stem binnen dat geheel, is echter een heel goede zet. Net omdat haar stem en uitstraling het niveau naar een ongekende hoogte doet stijgen. Ze treedt daarmee in de voetsporen van haar - laat ons maar zeggen - meer dan legendarische voorgangers, en moet er zelfs niet voor onderdoen. Luister maar naar de hypnotiserende vocalen bij songs als “My Demons are inside”. Gerugsteund door knallende beats, brengt die stem je in een diepe trance, waardoor je niet anders kunt dan dansen op de dansvloer, tot het zweet op de lippen staat en je die demonen diep in de ogen kijkt.
Lords of Acid tast met ‘Pretty In Kink’ zijn vroegere grenzen af. Zet dat laatste, anno 2018 niet alleen nog meer in de verf , maar verlegt ook zijn eigen grenzen keer op keer. Kortom. Lords of Acid levert dan ook de perfecte dansplaat af, met een vette knipoog naar het verleden, maar met beide voeten stevig in het heden. Pure klasse!
Tracklist: Break Me 04:15 Ma Fille De Joie 03:31 Sex Cam Girl 04:14 Flow Juice 04:07
Like Pablo Escobar 03:00 Before The Night Is Over 04:07 Androgyny 03:57 Goldfinger 04:51 What The Fuck! 03:13 So Goddamn Good 04:18 My Demons Are Inside 03:28
We Are The Freaks 03:56
Rat Scabies, de co-oprichter van legendarische punk iconen The Damned, bracht een eerste solo album op de markt, via Cleopatra Records. Rat Scabies laat zich daarbij omringen door muzikanten en vocalisten die zijn muziek naar een hoger niveau tillen. Maar het meest opvallende, wie had gedacht dat Rat Scabies gewoon zou voortborduren op wat hij ooit heeft gedaan bij The Damned komt bedrogen uit. Echter, net dit trekt ons nog het meest over de streep. Wij houden nu eenmaal van artiesten die net niet de gemakkelijkste weg kiezen, en durven hun eigen grenzen af te tasten en verleggen.
Rat Scabies blijft zijn roots trouw, maar durft ook flirten met een uiteenlopend pallet aan muziekstijlen, gaande van jazz - jawel - over streepjes blues, naar lekker energieke rock songs. Het is enkel een tip van de sluier binnen dit enorm gevarieerde aanbod. Elk van de songs ademt iets heel totaal anders, dan de voorganger. Waardoor Rat Scabies u voortdurend op het verkeerde been zet. Experimenteren, improviseren tot een gevarieerd aanbod aan muziekstijlen aanbieden is de rode draad op deze schijf.
We zouden elk nummer apart kunnen omschrijven, maar net doordat er zoveel verrassende wendingen binnen elk van hen zitten, is het aartsmoeilijk een lijn te trekken. Van het eerder bombastische “Rat’s Opus” over songs, met spoken word, die doen denken aan bijvoorbeeld Portishead, zoals “Floydian Slip”. Rat Scabies biedt zoveel kleuren en geuren aan. Zoveel uiteenlopende stijlen, dat hierdoor een ruim publiek kan worden aangesproken.
Laat u niet verrassen, want The Damned, dat vinden we, ondanks vele subtiele knipogen, bitter weinig terug. Rat Scabies tast voortdurend zijn eigen grenzen af. Meer nog, hij verlegt ze zonder enige moeite.
‘P.H.D.’ laat een artiest horen die zich gedraagt als een kind in een speelgoedwinkel, vol bewondering van al dat pracht rond zich heen, alle speelgoed tot in de puntjes uittesten.
Rat Scabies verkiest niet de gemakkelijke weg, maar eerder de avontuurlijke en experimentele tot het oneindige. Hij laat zich dan ook omringen door muzikanten die daar net hetzelfde over denken. Net dit maakt dit debuut zo bijzonder.
Laat u als aanhoorder dus vooral niet verrassen, maar geniet met volle teugen van het kleurrijke en vaak zelfs melancholisch pallet dat deze klasse artiest aanbiedt, op een debuut dat zal zorgen voor uiteenlopende meningen; we horen en zien een artiest die eigenzinnig zijn eigen ding doet. Daar kan nooit iets mis mee zijn.
TRACK LIST
1. Chew On You
2. My Wrists Hurt
3. Sing Sing Sing
4. Rat’s Opus
5. Floating
6. Shivers
7. Dazy Bones
8. Benni’s Song
9. Un Noveau Balai (A New Broom)
10. Floydian Slip
11. Glad You Could Make It
12. It Feels Like Sunday
Doet de naam Schmutz een belletje rinkelen? Dat is niet zo verwonderlijk. In de jaren '80 was Schmutz één van de toonaangevende synthpop/New Wave bands die ons land rijk was. In 1984 scoorde Schmutz een hit in België, Nederland en Frankrijk, met het onvolprezen “Love Games”. Na het uitbrengen van het album ‘Lip Service’ hield de band ermee op.
Sinds enkele jaren is Schmutz weer actief. In nagenoeg de originele bezetting. De helaas te vroeg overleden Carlo Peeters wordt vervangen door Danny Pex. Klaar om de wereld wederom te veroveren met aanstekelijke synthpop deuntjes brengt de band een gloednieuwe schijf op de markt ‘Pillow Talk’, via Starman Records. Met daarop acht nieuwe songs, en zes (geremasterde) hits.
Bij het beluisteren van de nieuwe plaat heb ik heel bewust niet naar het verleden van de band gekeken en geluisterd. Hoewel bewust wordt gekozen om terug te grijpen daarnaar, is hier eerder een nieuwe band opgestaan, die uithaalt met pakkende, aanstekelijke tot gezapige synthpop alsof de jaren '80 opnieuw zijn uitgevonden. De hoge toegankelijkheid waarmee songs als “On the edge”, “One Way World”, “Demons Against the wall” naar voor worden gebracht, zijn niet alleen een streling voor het oor, je voelt prompt de neiging te gaan dansen in de woonkamer, op diezelfde wijze zoals we dat in de jaren '80 deden op bands als OMD, Alphaville, Ultravox, The Popgun en Heaven 17. Niet toevallig bands waarmee Schmutz toen werd vergeleken, meer nog , ze moesten voor die voornoemde bands niet onderdoen.
We zijn echter 2018. De muziek is geëvolueerd, en de band heeft nu diezelfde impact niet meer als toen. De degelijke songs missen helaas ook dat beetje extra pit om ervoor te zorgen dat we compleet worden omver geblazen. Maar de aanhoorder die het niet te ver gaat zoeken, zal zeker en vaste overslag gaan door de fijne synthpop deuntjes als “Straight from the heart” (Buscemi Remix). Het zijn echter vooral de voormalige hits die eruit springen. Om maar een voorbeeld te geven. Waarom een song als “Love Games” in 1984 zo een grote hit is geworden? Dat wordt op ‘Pillow Talk’ uitvoerig bewezen, de song klinkt na circa 34 jaar nog steeds niet gedateerd, integendeel zelfs. Het is voorwaar één van de absolute hoogtepunten op ‘Pillow Talk’. We kunnen haast niet geloven dat die song zo oud is. Meer van dat had dus zeker gemogen.
Helaas speelt Schmutz dus iets te nadrukkelijk op veilig, waardoor we een klein beetje op onze honger blijven zitten. Nieuwe fans zullen hier wellicht ook moeilijk mee gevonden worden. Kwalijk kunnen we het de band echter niet nemen.
Schmutz neemt gewoon de draad weer op, waar ze die ergens in 1985 hebben achter gelaten, en gaat op ‘Pillow Talk’ voortdurend op diezelfde elan door. We vergeven het hen. Want het blijkt meermaals dat deze band op één of andere wijze zijn tijd ver vooruit was. Binnen de huidige synthpop zouden ze met deze aanpak zeker hoge toppen scheren.
Besluit: ‘Pillow Talk’ laat een band horen die hun kort maar rijkelijk verleden doet heropleven in een gloednieuw kleedje. Nee, zichzelf heruitvinden doet Schmutz niet mee. Maar bewijzen waarom ze toen zo hoog werden aangeschreven binnen het Belgische muziekgebeuren, en eigenlijk steeds een wat onderschatte parel zijn gebleven … Dat dan weer wel. Fans van het eerste uur, die op zoek zijn naar een potje nostalgie zullen dus zeker smullen van deze schijf. De huidige generatie synthpop fans, op zoek naar een geschiedenis les kan echter deze heel knappe schijf ook in huis halen.
Wie Schmutz deze zomer live aan het werk wil zien? Op 9 augustus op de Fonnefeesten in Lokeren samen met andere Vlaamse grootheid Raymond van het Groenewoud: https://fonnefeesten.be/programma/0908/the-schmutz/ Ook, dat is een aanrader.
Tracklist: On The Edge 03:56 One Way World 03:47 Demons 04:07 Against The Wall 03:43 Holding On 03:59 Heart Of The Matter 04:28 Hand That Feeds 03:42 Running On Empty 03:49 Straight From The Heart 03:51 Love Games 02:30 Straight From The Heart (Buscemi Remix) 03:18 Life Is A Merry Go Round 03:11 Turn The Pages 02:38 Hold Me 03:08 Living It Up 02:50
De uit Finland afkomstige band Egokills wordt vaak bestempeld als 'Hippiemetal'. Wat dat ook moge zijn. Hun muziek klinkt enerzijds aanstekelijk en groovy. Vaak liggen de lettelijk uit het leven gegrepen teksten zwaar op de maag. Maar vooral brengt Egokills een filmisch pallet boordevolle kleurenpracht naar voor binnen hun muziek. Tussen medio 2014 en 2016 liet Egokills voor het eerst van zich horen met het debuut ‘Creation’ (My Fate Music 2014 / Massacre Records 2016). Dit is dus eigenlijk een vrij jonge band. Vergist u echter niet. Elk van de bandleden bij deze Finse band heeft heel wat water doorzwommen. Die ervaring in bespelen van hun instrumenten, en vocale levenservaring. Je hoort het ook terug in de muziek van Egokills. Via My Fate Music/RecordJet/Soulfood komt het gezelschap met ‘Mellowhead’ op de proppen. Waarbij de grote variatie aan stijlen en tempowisselingen de rode draad vormt doorheen het geheel. Er is echter veel meer aan de hand dan alleen dit.
”This is an album about how hard it is to take it easy in this roller-coaster called life”, zegt drummer Viho Rajala over de nieuwste schijf. Nu, dat horen we geregeld terugkomen in de songs. Emoties, frustraties, pijn tot woede , het wordt ons zowel vocaal als instrumentaal voortdurend door de strot geramd. Maar nergens gaat het de depressieve tour op. De band uit zijn frustraties, maar voegt daar een hoge dosis zelfrelativering aan toe. Vanaf die eerste aanstekelijke song “Nibiru” worden we geconfronteerd met die veelkleurigheid waarvan eerder sprake. Een veelkleurigheid die ervoor zorgt dat je van begin tot einde gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten van deze prachtschijf.
Hoewel de band dus een wijds pallet aan muziekstijlen voorschotelt, verzand het nergens in een chaotische brij. Integendeel. Het lijkt wel alsof die tempowisselingen, veel uiteenlopende uitspattingen en de inbreng van verschillende muziekstijlen logisch in elkaar vloeien alsof dat gewoon zo hoort. Ook op de daarop volgende songs als knaller van formaat “Hollow Promises”; Of de naar Bluesrock ruikende White Flags hoor je duidelijk dat Egokills zich niet vastpint op één muziekstijl. Het bewijst bovendien dat deze band heel bewust niet binnen de lijntjes kleurt, wat ons nog meer over de streep trekt.
Door deze avontuurlijke aanpak kan trouwens een heel ruim publiek aan rock, metal en aanverwante worden aangesproken. Egokills is zo een band dat je niet kan labelen, zodat een alternatief muziekfan die houdt van buiten de lijntjes kleuren prompt overslag zal gaan. Echter klinkt de band op deze schijf eveneens aanstekelijk en toegankelijk genoeg om ook de doorsnee rock fan te bekoren.
Besluit : ”This album is a lot more personal and more melodic than the debut. And it contains eight songs because no more is needed”, zegt zanger Janne selo over ‘Mellowheads’. Net doordat het zo een heel persoonlijke plaat is geworden, vertelt Egokills niet alleen zijn eigen verhaal, maar ook dat van u en mij. Gewoon uit het leven gegrepen dus. Want het leven bestaat eveneens uit vallen en opstaan, bonte kleuren vol geluk en donkere tijden. Chaos overheerst vaak. Maar eens je enige structuur hebt gevonden binnen de chaos van het leven, ontstaat iets magisch waardoor je een beter mens kan worden. Laat net dit de voornaamste rode draad, tot levensles, zijn die Egokills wil meegeven aan de aanhoorder en fans. ‘Mellowheads’ is dan ook een emotionele plaat, waarbij deze Finse band zijn eigen grenzen aftast en zelfs verlegt. Maar vooral bewijst Egokills hier van enorm veel markten thuis te zijn. Met deze veelkleurige schijf kan het dan ook nog alle kanten uit met de band, wat ons dan weer doet uitzien naar meer in de toekomst. Een toekomst die er op basis van deze klasse schijf, meer dan rooskleurig uitziet. Want na regen, komt altijd zonneschijn.
Tracklist:
Eén van de best bewaarde geheimen binnen het post-metal tot aanverwant gebeuren in ons land? Dat zouden we Onrust zeker kunnen noemen. Live trok Onrust ons al enkele keren over de streep. Zo schreven we over hun aantreden op Antwerp Metal Fest 2016 het volgende: ''Vroege vogels konden alvast genieten van een donkere trip doorheen de marquee. Onrust hun muziek omschrijven is wat moeilijk. We horen invloeden van sludge metal - vooral door de hartverscheurende vocalen. We menen ook wat Black Metal invloeden te ontdekken binnen de sound, tot pure post metal. In elk geval kregen we met Onrust een mengelmoes van donkere intensiviteit voorgeschoteld.'' In april van dit jaar bracht Onrust eindelijk zijn debuut op de markt. We gaven ‘De Oogst’ enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel.
Met songtitels als “Verderf”, “Eindig”, “Het lege Geloof”, “Beschadigd”, weet je al dat het hier niet zal gaan over lange wandelingen door weidse landschappen, boordevol rozengeur en maneschijn. Vanuit de eerste dreigende intro, voel je eerder aan dat de schijf eerder veel frustratie, pijn en woede uitstraalt. Onrust haalt doorheen de hele schijf dan ook het onderste uit de kan om je koude rillingen te bezorgen, waarna je prompt uw demonen strak in de ogen kijkt. Zonder meer is dat de verdienste van vlijmscherpe riffs die als vlijmscherpe messen doorheen je hart boren, drumsalvo's die de putten van de Hel doen open gaan. En hartverscheurende growls , komende vanuit diezelfde putten van de Hel, die door merg en been gaan, alsof het einde der tijden nu is aangebroken.
Nee, Onrust vindt geen nieuwe muziekstijlen uit. Ze doen ook wat andere bands al jaren hebben voorgedaan binnen dat typische post metal en aanverwante genre. Maar Onrust verpulvert wel op een zodanig hoogstaande wijze je hersenpan, en drijft de aanhoorder door deze aanpak tot complete waanzin. Zoals het hoort eigenlijk, binnen datzelfde genre. Als je na elke song telkens opnieuw een krop in de keel krijgt, het angstzweet je op de lippen staat en een oorverdovende adrenalinestoot tot mokerslag je de uiteindelijke doodsteek toedient? Dan is de band in hun opzet geslaagd. Onrust moet om die reden dus zeker niet onderdoen voor enige grote band binnen het genre, integendeel zelfs. Dat bewees Onrust ondertussen uitvoerig op het podium. Dat zet de band met deze knaller van een schijf ‘De Oogst’ nog meer in de verf.
Besluit : Song na song bezorgt Onrust ons op dit debuut rillingen tot op het bot. Telkens opnieuw voelen we ijskoude klauwen uit de Hel ons de strot dichtknijpen, en glijden langzaam maar zeker af naar die meest duistere kant van onze ziel. Dat zijn allemaal ingrediënten die ooit wel eens zijn voorgedaan. Maar Onrust brengt het allemaal op een zodanig hoog niveau, dat we vanaf de eerste tot de vierde luisterbeurt compleet overslag gaan. Zonder meer heeft dat jarenlange optreden, wikken en wegen zijn vruchten afgeworpen. De band is met ‘De Oogst’ dan ook duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts. En anno 2018 compleet klaar is om binnen het typische post metal tot aanverwant genre eindelijk zijn dubbel en dik verdiende plaats in te nemen tussen de grote namen binnen de donkere sludge, post en andere metal scene.
Tracklist:
1. Intro (1:07)
2. Verderf (5:32)
3. Progeria (7:25)
4. Eindig (6:28)
5. Het Lege Geloof (6:26)
6. Beschadigd (5:18)
7. Het Nest (8:05)
8. Onrust (6:52)
9. The Outcast (8:27)
De Belgische synthpoppunks The Rocket hebben zopas hun derde album uitgebracht. Die zit vol met verwijzingen naar de poppunkklassiekers waar de bandleden mee opgegroeid zijn, zoals Blink 182, Sum 41 en New Found Glory.
Het album komt na de singles “Chain Reaction” en “Lost At Sea”. Die luidde de ‘terugkeer’ van de band in nadat de bandleden even op de pauzeknop hadden gedrukt en hun heil zochten in andere bands (The Lighthouse, Atmospheres, Ghosts+Villains). De pauze heeft hen, afgaand op ‘Another Reason Not to Fear the Sky’, heel wat deugd gedaan.
Het album klikt als geheel fris, snedig en divers en zit vol energie. De muziek is agressief zonder brutaal te worden. Ze hebben op “Throwaway”, “Crash” en “Broken” meer de snelheid van Blink 182, al staan er ook een paar tragere nummers op. “Postcard” duurt zelfs bijna vijf minuten, waarmee de band toch buiten de lijntjes van de punk kleurt. Vooral de snellere tracks zijn heel catchy en smooth of – zoals we dat in de jaren ’90 zeiden: radiovriendelijk. De synths klinken lekker vol en retro, zelfs eerder het Casio-geluid van de jaren ’80 dan de jaren ’90 waar The Rocket anders naar grijpt.
De track “Shadow” hebben die van The Rocket samen geschreven en ingespeeld met hun helden Josh en Justin van de band Motion City Soundtrack en ze konden ook de vaste producer van die band strikken (Marc McClusky). Die haalde deze Belgische band uit zijn comfortzone en gaf hen zo meer een eigen gezicht. Natuurlijk hoor je nog de inspiratiebronnen, maar met dit album speelt The Rocket toch weer een divisie hoger. Ook over de teksten is op dit album duidelijk meer nagedacht.
Je kan The Rocket deze zomer o.m. aan het werk zien op punkrockfestival Kaiser Fest in Oevel.
De pauze heeft The Rocket tonnen energie en (nog meer) een eigen gezicht opgeleverd. Is punk enkel goed voor je eerste bandje en moet je daarna meer ‘volwassen’ muziek maken? Niet als je het aanpakt zoals The Rocket op ‘Another Reason Not To Fear The Sky’, het album dat bewijst dat synthpoppunk best volwassen kan klinken.
Grim is een Belgisch trio dat klassieke muziek ‘vertaalt’ naar filmische postrock. Over die door de band naar voor geschoven genre-aanduiding valt misschien wel te discussiëren, maar je hebt als luisteraar toch al een idee van de richting waar dit naartoe gaat. Grim brengt de nummers instrumentaal, met gitaar, drum en een Fender Rhodes (iets tussen een piano en een synthesizer).
In 2003 brachten ze hun eerste album uit, ‘Take Your Seat’, gewijd aan de Gymnopédies en Gnossiennes van Erik Satie. In 2006 volgde het album ‘White Light’ met bewerkingen van ‘Für Alina’ en ‘Spiegel im Spiegel’ van Arvo Pärts. Het derde album, ‘Requiem’, is gebaseerd op de ‘Préludes en Marche Funèbre’ (Dodenmars) van Frédéric Chopin.
Voor wie zijn Chopin-klassiekers kent: Grim neemt een aanloop naar de ‘Marche Funèbre’ met de ‘Preludes 3, 4 en 20’, elk samengevat in of eerder opgewerkt tot tracks van 4 tot 5 minuten. De van muzikale melancholie overlopende ‘Marche Funèbre’ is het mooist en breedst uitgewerkt, in bijna 8 minuten. Daarna volgen nog de opnieuw kortere ‘Preludes 7 en 9’.
Het helpt dat je de originelen kent, maar het hoeft absoluut niet om hiervan te kunnen genieten. De gekozen werken van Chopin zijn op zich meer toegankelijk voor de leek dan de misschien complexere stukken van Erik Satie of Arvo Pärts, maar de ‘vertaling’ naar cinematografische postrock door de drie bandleden zorgt voor een soort van universele gelijkschakeling.
Grim creëert op ‘Requiem’ zijn eigen donkere, weemoedige en tussen postrock, blues en jazz laverende universum met Chopin’s werk als losse leidraad.
‘Requiem’ is knap uitgewerkt en minutieus opgenomen. Grim is van internationale klasse. Verplichte kost voor liefhebbers van instrumentale postrock en van filmmuziek.
Het nieuwe volledige album van Candlemass wordt pas in de herfst uitgebracht, maar om de fans niet tot dan op hun honger te laten zitten, is er reeds de EP ‘House Of Doom’. De fans van de band wachten reeds sinds 2012, toen ‘Psalms For The Dead’ werd uitgebracht, op een nieuw full album. Sindsdien waren er wel verzamel- en live-albums, en in 2016 was er al een eerste EP.
De nieuwe EP is eigenlijk de soundtrack bij een spel dat je kan spelen op je telefoon (https://houseofdoom.com). Door het spel te spelen maak je kans op een exclusief vinyl-exemplaar van ‘House Of Doom’ met Papa Emeritus III van Ghost als gastzanger.
De vier tracks op deze EP zijn heel herkenbaar: log, zwaar en donker. De titeltrack “House Of Doom” is episch in opbouw en lengte en bevestigt nog eens waarom Candlemass sinds zo lang tot de beste doommetalbands behoort.
Ook “Flowers Of Deception” is doommetal van de bovenste plank, die overigens net als de titeltrack heel vinnig uit de startblokken schiet. Daarna krijg je nog de creepy akoestische ballad “Fortuneteller” en de meer-sludge-dan-doom-track “Dolls On A Wall”. Die laatste is instrumentaal, maar heeft een pracht van een gitaarsolo.
Game of Thrones Live! Muzikaal genot van begin tot eind
Game of Thrones
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-22
Jan Vanaken
Ramin Djawadi, een componist in hart en nieren! Voor vele klinkt hij waarschijnlijk onbekend in de oren, maar deze 43-jarige artiest maakt een serie, film of game tot leven. Zijn muziek zorgt ervoor dat beelden worden gegrift in het geheugen. Hij is het muzikale brein achter films en series zoals ‘Iron Man’, ‘Prison Break’ en ‘Westworld’. And one of my favorites, ‘Game of Thrones’. Deze HBO-serie kwam tot leven via een super groot scherm, een top live-orkest en uitbundig koor in het Antwerpse Sportpaleis.
Wat normaal een rustige dinsdagavond zou worden, werd eerder een live entertainment van muzikaal genot. En dat in combinatie met beelden uit de populaire reeks, Game of Thrones. Een verhaal dat vertelt over een machtsstrijd tussen 7 adellijke families, met maar één ultieme heerser. Ondanks deze korte omschrijving, is de serie een absolute aanrader. Het prikkelt jouw zintuigen, van beeld en klank en van begin tot eind. En wat maakt een fragment nu zo dramatisch, zo spannend, zo romantisch, zo gewelddadig? De juiste muziekkeuze natuurlijk.
Het publiek wachtte in spanning af op de muzikale helden van de befaamde serie. Na een paar rondjes ‘stemmen’, werd uiteindelijk het licht in de zaal gedoofd.
En daar kwam hij dan: de leider die zijn muzikale professionals in bedwang moet houden. Ramin begon zijn set met de intro van ‘Game of Thrones’, wat ik wel had verwacht. Maar wat een sound! De muzikanten volgen strikt de dirigent. Dynamieknotaties zoals piano, fortissimo en crescendo komen duidelijk tot uiting waarbij de muziek wordt beheerst met veel gevoel en inleving.
Overigens waren de muzikanten aangekleed met leuke outfits. Zo waren de solisten en de koorleden verkleed met invloeden uit de HBO-reeks. Dit bracht zeker en vast meer sfeer op het podium. Maar ook de decoratie en special effects waren fantastisch! Zo werd een violiste met een prachtig kleed van 4m lengte opgehesen bij het soleren, met daarbij ook nog eens vallende herfstbladeren. Of decoratie van glitters en sneeuw dat werd verspreid over het middengedeelte van het podium. Dit was een echte meerwaarde!
Overigens applaus aan de trio van percussiesolisten die de meerwaarde van drums, roffeleffecten en andere speciale percussies toonden aan het publiek. Daarbij ook respect voor de solist die zijn etnische baasinstrumenten showden. Wat een meester van sounds!
Kortom, het Game of Thrones Live concert was een must-see! Buiten de spoiler alerts van Seizoen 7, heb ik er enorm van genoten! Een optreden waarbij men niet enkel oog had voor de muziek, maar ook voor een mooie show. De combinatie was zeer leuk en bracht ook geen eentonige sfeer.
Voor diegene die de serie niet kennen, raad ik alsnog aan om dit te bewonderen in de toekomst. De muziek is zo goed gemaakt dat elke muzikale liefhebber zich wel zeker en vast kan vinden in zijn doordachte composities.
Organisatie: Live Nation
Thorium - Trio begint aan een nieuw hoofdstuk
Thorium
Rockfesthall
Hamme
20-05-2018
Filip Van Der Linden
Thorium is de nieuwe band van Tom Tas, Dario Frodo en Stripe. Deze drie voormalige leden van de legendarische Gentse heavymetalband Ostrogoth hadden Thorium als zijproject, voor nummers waarvan ze dachten dat ze niet helemaal bij Ostrogoth pasten. Ze hadden ook al nummers klaar voor een nieuw album van Ostrogoth. En dan werden de drie door de rest van die band aan de deur gezet. Binnenkort verschijnt het eerste album van Thorium. En dat album brachten ze zowat integraal op het feest van motorclub Black Hawks in Hamme, op 20 mei.
Thorium bestaat voorts uit de Nederlandse zanger David Marcelis en drummer Louis Van der Linden. De eerste zit en zat in bands als Black Knight, Lord Vulture, Conquestador en Methusalem. De tweede speelt samen met Tom Tas ook nog in metalband 23 Acez. Tas is een bezige bij en brengt binnenkort albums uit met de studioprojecten Entering Polaris en In Motion.
Marcelis heeft een stem met een groot bereik en veel volume, wat perfect past bij de klassieke heavymetal van Thorium. Op het podium in Hamme moest hij soms nog wat zoeken naar zijn plaats als zanger tussen die drie anderen die al een paar jaar samen spelen. Dat komt goed als de band wat meer routine krijgt. Marcelis en ook bassist Stripe hebben heel wat présence op het podium en weten hoe ze het publiek moeten bespelen. De zanger haalt de hoge noten makkelijk en houdt ze ook makkelijk aan. De band staat als geheel met veel trots en tevredenheid op het podium.
Gezien de voorgeschiedenis van de band was het op z’n minst een beetje verwonderlijk dat Thorium zijn set opende met de track “Ostrogoth”, met ‘We Are Ostrogoth’ in het refrein. Al geeft songschrijver Tom Tas aan dat er geen bijbedoelingen mee gemoeid zijn.
“Godspeed” komt binnenkort als single uit en dat nummer zou het goed moeten doen bij een brede groep van metalfans. Thorium brengt iets tussen powermetal en klassieke heavymetal, met gitaarsolo’s en breaks die soms wat aan progmetal en dan weer eens aan thrash doen denken. Klassiek en degelijk en toch met een moderne twist erin.
“Four By Number, Four By Fate” is een lang uitgesponnen stukje progmetal in wel vijf bedrijven, met een stukje akoestische gitaar dat telkens terug opduikt. Een knappe compositie die op heel wat waardering kon rekenen bij het publiek. Een deel van het nummer staat als track op de Duitse compilatie-CD Trveheim Vol. 3. In de toegift bracht Thorium nog puike versies van “Painkiller” van Judas Priest en “Motorcycle Man” van Saxon, al hadden die voor het publiek wel wat vroeger in de set mogen zitten. Niettemin hield de zaal er de hele tijd de aandacht bij en was er terecht veel enthousiasme voor de band.
Thorium moet nog wat groeien als band, maar heeft duidelijk veel talent in de rangen. Er groeit bij het Belgische metalpubliek opnieuw aandacht voor klassieke heavymetal en deze nieuwe band past zeker in dat plaatje.
Albion mocht het avondje metal in Hamme afsluiten. Albion is een coverband, maar wel eentje met doorwinterde muzikanten die foutloos spelen en tegelijk voor flink wat sfeer op het podium zorgen. Hun zanger moet in stembereik en -volume niet onderdoen voor die van Thorium en dat is ook nodig als je klassiekers aanpakt als “Fear Of the Dark” en “Hallowed Be Thy Name” van Iron Maiden, “Balls To The Wall” van Accept, “Antisocial” van Anthrax, “Holy Diver” van Dio, “TNT” van AC/DC, “Enter Sandman” van Metallica, “Links 2 3 4” van Rammstein, “Rock You Like A Huricane” van The Scorpions en “Electric Eye” van Judas Priest, …. In het publiek werden de luchtgitaren bovengehaald en gingen de vuisten en hoorns in de lucht.
Organisatie: MC Black Hawks
Paint Fumes + Vision 3D - Schuimbekkende garagepunk
Paint Fumes
Pit’s
Kortrijk
2018-05-20
Ollie Nollet
Vision 3D is nog maar eens een groep uit Doornik, dit keer bestaande uit twee delen Thee Marvin Gays (bas en gitaar) en één deel Maria Goretti Quartet (drums). Dit had toch wat minder uitstaans met de oergroep, Thee Marvin Gays, dan Pedigree die we hier onlangs ook aan het werk zagen. Door een aanhoudend rammelende gitaar opgejutte, in het Frans gezongen, lofi punkpop : soms werkte het, andere keren raakte het kant noch wal. Met de bas té prominent aanwezig leek het erop alsof Lulu Sabbath wou benadrukken dat dit wel degelijk haar groep was. Dat ze dat instrument aardig beheerste (ze waagde zich zelfs even aan een uitstapje richting jazz), laat daar geen twijfel over bestaan maar of het de muziek steeds ten goede kwam is een andere vraag. Vision 3D : er is nog wat werk aan de winkel maar bezwijkend voor de immer ontwapenende glimlach van Lulu wil ik hen gerust nog wat krediet gunnen.
Last van een opdringerige bas hadden Paint Fumes (Charlotte, North Carolina) allerminst, ze hadden er geen bij. Twee gitaren en drums waren ruim voldoende. Toen de band het podium opstapte dacht ik even dat de Grateful Dead uit haar asse was herrezen. Vooral zanger-gitarist Elijah Von Cramon en drummer Joshua Johnson zagen eruit als gepatenteerde hippies. Het contrast met hun muziek kon niet groter zijn : geen zwijmelende psychedelica hier maar schuimbekkende garagepunk.
Korte, nijdige nummers die er in en hels tempo werden doorgejaagd. Soms mocht de aanzet al wat trager zijn maar na enkele seconden dreven Von Cramon en Johnson het tempo weer onverbiddelijk de hoogte in. Gelukkig zorgde de wat ruimtelijk klinkende leadgitaar van Brett Whittlesey, die af en toe klonk als Duane Eddy na een wel erg slechte trip, voor de nodige verlichting. Het volk wist het best te smaken en de bierfonteinen konden dan ook niet uitblijven.
Tussen het opspattende schuim ontwaarde ik nog een vuile versie van The Gun Club’s “Sex beat”, die enkele aanwezigen zowaar een delirium bezorgde.
Net toen ik dacht dat het niet kon volgde er dan toch een tragere song. En wat voor één! “Black lodge” kon zich meten met het beste van de Black Lips.
Na een stormachtige set kwamen er nog twee korte bisnummers waaronder “Today your love, tomorrow the world” van de onvermijdelijke Ramones.
Paint Fumes zorgden nog eens voor een ouderwetse voltreffer in de Pit’s.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Levitation Room - Sprankelende neo-psychedelische garagerock
Levitation Room
café De Zwerver
Leffinge
2018-05-19
Ollie Nollet
Was dit een optreden van Levitation Room of het afscheidsfeestje van Alpha Whale? Voor velen wellicht het laatste. De Gentse groep met West-Vlaamse roots houdt ermee op omdat veel optreden niet langer te rijmen valt met de professionele bezigheden van de groepsleden. Net nu de groep alles had om door te breken. Vier keer op de playlist van Studio Brussel gestaan en vorig jaar elk zeven euro van Sabam ontvangen, aldus de drummer (die je zou kunnen kennen van ‘De Ideale Wereld’).
Toch vond ik de groep hier beter klinken dan ooit of had ik misschien last van een nostalgische reflex? Ondanks het feit dat de vaart wat uit de set werd gehaald door de talloze onderbrekingen om iedereen uitvoerig te bedanken bezorgde hun mix van surf en psychpop me een zaligmakend loom gevoel. Voortaan zullen we dit nu moeten missen hoewel een eenmalig optreden af en toe niet helemaal uitgesloten wordt.
Levitation Room is een vierkoppige band uit Los Angeles die in 2016 een mooi plaatje, ‘Ethos’, uitbracht op Burger Records. De groep bracht ons neo-psychedelische garagerock, enigszins te vergelijken met de Allah-Las, maar dan iets rafeliger. Sprankelend frisse songs die onvermijdelijk banden hadden met de sixties en namen als The Zombies, The Lovin’ Spoonful en, waarom niet, The Beatles (zanger Julian Porte droeg trouwens een t-shirt van Paul McCartney) door mijn hersenpan lieten flitsen. Het werkte erg aanstekelijk.
Alleen tijdens de tragere nummers durfde het al eens mis te gaan wegens te zeemzoeterig en begon de aparte, bijna lispelende zang van Porte me wat te irriteren. Maar wanneer de man voluit ging op zijn bijzonder nostalgisch klinkende gitaar was ik meteen bereid om hem alles te vergeven. En dan plots uit het niets volgde een cover van Bob Dylan’s “Just like Tom Thumb’s blues”. Het paste niet echt in de set en stamt wellicht uit de periode toen Porte zich als busker onledig hield maar het was verdomd knap gedaan. Een forse uitvoering en een verademing vergeleken bij hetgeen de meester zelf tegenwoordig uitspookt.
Vraagt men me binnen een jaar of twee of ik Levitation Room ken zal “is dat niet dat groepje met die fameuze Dylan-cover?” naar alle waarschijnlijkheid mijn antwoord zijn. En dat zou jammer zijn want Levitation Room was veel meer dan dat. Hopelijk kan een nieuwe, binnenkort te verschijnen plaat dit alsnog verhinderen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
