Vergeet Tinariwen, Tamikrest of Terakraft. De Afrikaanse desert blues heeft een nieuwe koning en die luistert naar de naam Bombino. Deze Nigeriaan is vaag geïnspireerd door de allergrootsten: Mark Knopfler, Carlos Santana, Jimi Hendrix en Bob Marley en dat hoor je toch wel een beetje in zijn muziek. Bombino heeft net zijn nieuwe album ‘Deran’ uit, waarbij hij die invloeden mixt met wereldmuziek.
Bombino moest in 1990 vluchten uit Niger vanwege een dreigende vervolging bij de opstand van de Toeareg. In Algerije en Libië begon hij als jongeling gitaar te spelen en kwam hij in de band van Toeareg-gitarist Haja Bebe. In 2007 kan hij terugkeren, maar enkele jaren later moet hij alweer vluchten als enkele van zijn bandleden vermoord worden omdat de regering gitaren beschouwden als symbolen van de Toeareg-revolutie. Nog een paar jaar later kan hij opnieuw terugkeren naar Niger. Intussen is Bombino’s muziek al internationaal opgepikt en wordt die een hit op de World Charts van iTunes.
Dat succes zorgt ervoor dat hij een Stones-cover mag opnemen met Keith Richards en Charlie Watts en dat Dan Auerbach van The Black Keys en David Longstreth van Dirty Projectors albums van Bombino gaan producen. Daar stapt de Nigeriaan helemaal van af voor het nieuwe album ‘Deran’. Die Amerikanen hebben zijn bekendheid misschien wel een boost gegeven en hebben vele deuren voor hem geopend bij labels, bij media en in het concert- en festivalcircuit, hij keert liever terug naar zijn roots.
Het nieuwe album werd daarom in Cassablanca opgenomen met de band die de Nigeriaan al langer begeleidt. Daarbij de Amerikaanse drummer Corey Wilhelm , de in ons land verblijvende bassist Youba Dia (Mauretanië), de Toeareg-gitarist Illias Mohammed, keyboardspeler Mohammed Araki uit Soedan en percussionist Hassan Krifa uit Marokko. Gastvocalen komen van Bombino’s neven Anana ag Haroun (zanger van de vanuit Brussel opererende Toeareg-band Kel Assouf) en Toulou Kiki.
Muzikaal en inhoudelijk keert Bombino op ‘Deran’ helemaal terug naar zijn roots. Hij mengt rootselementen met subtiele hints naar blues (Santana), rock, folk en reggae. Wie een beetje vertrouwd is met Ali Farka Touré, Habib Koité, Imarhan, Tinariwen of Tamikrest zal dit zeker weten te smaken. Het is zomers en het ademt warmte en een diep respect voor de tradities en waarden uit.
Deze zomer speelde Bombino reeds op het Ottertrotterfestival in Mechelen, maar in het najaar komt hij nog terug voor shows in o.m. Oud-Turnhout en Gent.
Het scheelde niet veel of het nieuwe album ‘Our Raw Heart’ van doommetallegende Yob was nooit opgenomen of uitgebracht. Frontman Mike Scheidt belandde vorig jaar plots in het ziekenhuis met maagproblemen, onderging een operatie die veel langer duurde dan gepland, waarbij zijn leven aan een zijden draadje hing. De vertaling daarvan hoor je op ‘Our Raw Heart’, al blijft het nog steeds doommetal. Toch is het nieuwe album een stukje beter dan het vorige.
Muzikaal is er een kleine verschuiving. Het is allemaal net iets minder donker, maar het blijft wel top-doom: log en vooral zwaar, met heel hoog opgetrokken gitaarmuren. Als geheel blijft het wel lekker donker en doomy, maar er zitten deze keer wel een paar positieve noten in. Een snuifje Black Sabbath en Pink Floyd, waar Yob al vaker inspiratie vond. Dat wordt doorgetrokken in de teksten: poëtischer en spiritueler dan op vorig werk. Maar het is nog steeds niet zo dat je spontaan vrolijk wordt van deze doom, de hoofdmoot blijft gedrenkt in ellende en pijn.
Het naar de standaarden van Yob afgemeten heel korte “Lung’s Reach“ (nog geen zes minuten) is één van de hoogtepunten op ‘Our Raw Heart’. Ook “Beauty In Falling Leaves” en titeltrack “Our Raw Heart” zijn sublieme doom. We mogen tevreden zijn dat Scheidt zijn operatie overleefd heeft.
In oktober speelt Yob op het Desertfest in Antwerpen, waar ze al voor de derde keer aantreden.
VAZAH, al ooit van gehoord? Wij moesten het ook even opzoeken. Nochtans timmert de band al circa 15 jaar aan de weg. VAZAH is het project rond Hans Helewaut, composer, producer van o.a. zijn zus Elisa Waut. De muziek van deze band kun je omschrijven als exotisch. Wereldmuziek dus met Afrikaanse vibes. Maar daar houdt het niet mee op. Via Starman Records kwam eindelijk de schijf ‘BXL-Tulear’ op de markt. Met de warme zomermaanden en festivals die eraan komen, is dit de perfecte plaat en band om wervelende dansfeestjes te doen ontstaan op menig festival.
VAZAH bestaat naast Hans uiteraard uit meerder klasse muzikanten. Om maar te zeggen: Dozzy Njava, die met een bijzonder warme stem iedereen in vervoering brengt. Drummer Cesar Janssens heeft ook al wat water doorzwommen, o.a. bij Raymond van het Groenewoud. Bassist Vincent Pierins verdiende zijn sporen bij Clouseau, en heeft het klappen van de zweep dan ook deftig onder de knie. Dit kwartet vormt dus VAZAH.
Je hoort vanaf die eerste song “Valiko” dat de heren zich vooral willen amuseren. Het spelplezier druipt er van af bij songs als “Olonay”, “Tsika Holy”, “Deza”.
De jazzy sound, met knipoog naar Afrikaanse en wereldmuziek, werkt voortdurend op de dansspieren. Hierop stil zitten is namelijk onmogelijk. Daarom denken we dat deze bijzonder warme muziek nog het best tot zijn recht zal komen op menig podia. Eens live gebracht, komen de songs nog meer tot hun recht. Elk van de muzikanten en vocalist binnen de band straalt spontaniteit uit en combineert dit met virtuositeit van eenzaam hoog niveau.
In donkere tijden, waar woede en haat overheerst , heeft een mens behoefte aan zonne-energie. VAZAH levert met ‘Bxl-Tulear’ de perfecte schijf af om wat meer kleur in ons en uw leven tevoorschijn te toveren. Zonder meer heeft dat vijftien jaar noest werken aan deze knappe schijf dan ook zijn vruchten afgeworpen. Song na song voelen we ons wegzweven over die dansvloer, gehypnotiseerd door die Afrikaans aanvoelende klanken en bijzondere stem van Dozzy die je telkens opnieuw omarmt en wegvoert naar nog verdere oorden.
De kruisbestuiving tussen die bijzondere warme stem, met een instrumentale aankleding die de heupen aanspreekt, en dit voortdurend combineren van Afrikaanse klanken met Jazz elementen, werkt dus enorm aanstekelijk en doet je prompt zweven in de huiskamer.
Maar laat vooral een gelukzalig gevoel over je hart neerdalen, waardoor je de harde realiteit, eens omgeven door zoveel kleurrijke en veelzijdige klanken, prompt vergeet.
Genieten doen we hiervan, tot de toppen van onze tenen. Nu u nog!
Tracklist:. Valiko 04:03 Olonay 04:14 Tsika Holy 03:46 bxl-tulear 04:36 Deza 03:50 Bonjour Vazah 03:57 Olomana 03:22 Vangy 04:28 Ampela 05:36 Mangina Zaza 04:19 Americana 04:28 Quand Etoiles recontre la mer 04:09 Soa Mamambaly 03:48 Namboatsy 05:09
Tom 'Tee' Tas is een muzikant die van enorm vele markten thuis is. Tom heeft zijn sporen verdiend bij bands als Ostrogoth, 23 Acez, Thorium en Neo Prophet. De man is niet alleen een uitzonderlijk getalenteerde gitaar virtuoos, maar ook iemand die niet kan stil zitten. Boordevol nieuwe ideeën stelt Tom Tas zijn nieuwste project voor , Entering Polaris. De band bracht een knappe heavy metal/power metal schijf uit ‘Godseed’, via Freya Records. De eerlijkheid gebiedt me echter te vermelden, de muziek van Entering Polaris labelen of er een muziekstijl opkleven? Het is die band tekort doen. De grote sterkte is dan ook vooral variatie, enorm veel variatie die ons van de ene kant naar de andere kant van de muur stuurt, tot we compleet murw zijn geslagen.
De gastvocalisten op deze schijf zijn ook geen koorknaapjes: Björn Strid (Soilwork), Henrik Fevre (Anubis Gate), Thomas Vikström (Therion), Lance King (Balance Of Power), Georg Neuhauser (Serenity), Audrey Dandeville (Irradiance), Sindre Nedland (In Vain), Fabio Lione (Rhapsody, Angra) en Arno Menses (Sieges Even, Subsignal). Elk van hen voegt dan ook een grote meerwaarde toe aan het geheel.
De rode draad in de songs als “Nostalgia for infinity”, “Flightless”, “Godspeed” is uiteraard die uitzonderlijk verschroeiende riffs die Tom uit zijn gitaar tovert. De man laat zich echter dus ook omringen door al even gedreven vocalisten en muzikanten, die door hun uitzonderlijke inbreng de songs naar een hemels niveau doen uitstijgen. Er is dan ook geen speld tussen te krijgen, de instrumentale en vocale perfectie wordt bij elke songs weer eens overschreden. Maar het voornaamste pluspunt is dus aanbieden van enorm veel variatie.
Een streepje power metal, progressieve metal tot heavy metal van de meest pure soort. We komen het telkens opnieuw tegen. Meer nog, daar houdt het zelfs niet mee op.
Entering Polaris overschrijdt bovendien telkens opnieuw de grens van perfectie. Door alle registers compleet open te gooien, kan daardoor een ruim publiek aan heavy tot puur metal fan over de streep worden getrokken. Telkens waren we op zoek naar die ene minder aantrekkelijke song, of één mispunt op deze schijf. We kwamen van een kale reis terug thuis. Want over deze schijf is nagedacht. En toch zorgt die perfectie niet voor een routineklus, gelukkig maar. Het spelplezier loeit door de boxen. Net doordat Tom als klasse muzikant, bij elk van zijn projecten of deze waar hij zijn medewerking aan verleent, enorm veel spontaniteit uitstraalt, waardoor je prompt overslag gaat. Bovendien laat hij zich bij dit project omringen door muzikanten en zangers die daar net hetzelfde over denken. Met alle gevolgen van dien.
Besluit: Is het nu door bewust die gevoelige snaar te raken bij “A song of Distant Earth” of verschroeiend hard uit te halen, waardoor geluidsmuren worden omver geblazen? Of door bijvoorbeeld door middel van een saxofoon je op het verkeerde been te zetten?
Entering Polaris verlegt niet alleen grenzen. De band legt de lat zowel instrumentaal als vocaal zodanig hoog dat je als aanhoorder niet gelooft dat het over een Belgische band gaat. Nochtans vormt een gedreven muzikant als Tom al vele jaren het levende bewijs dat er in ons land meer talentvolle muzikanten rondlopen, dan we zelf beseffen. Ook dat zet hij samen met de zangers en muzikanten op deze knappe schijf, nog meer in de verf.
Kortom. Ieder beetje metalfan, in de ruime zin van dat woord, zou al naar de platenboer moeten lopen om deze parel van een heavy/power tot progressief metal schijf prompt in huis te halen.
Setlist: Nostalgia For Infinity 04:39. Flightless 03:57 It’s A Good Day For Burning Witches 03:00 Godspeed 04:07 Clear Skies 04:46 A Song Of Distant Earth 05:12 Paradise Reclaimed 05:40 The Field Of Ghosts 05:49 The Long Run 08:38
Tijdens onze zoektocht naar nieuwe parels, stoten we soms op positieve recensies van gewaardeerde collega's, die ons dan ook benieuwd maken naar het wat, hoe of waarom. Zo kregen we al meerdere lovende recensies te lezen van het debuut ‘High Priestess’ van High Priestess. Dit vrouwelijk trio, afkomstig uit Californië, timmert pas sinds twee jaar aan de weg. Na een demo, die eveneens overal goed werd ontvangen, in 2017, bracht de band via Ripple Music eindelijk een debuut op de markt.
Binnen de Psychedelisch Doom Metal zien we ondertussen door het bos de bomen niet meer. Deze dames weten ons echter vanaf die eerste song “Firefly”, die afklokt op meer dan tien minuten, al compleet van de kaart te spelen. Naast de trage, zo typische doom metal riffs is het de cleane vocale aankleding die daarbij het meest opvalt. We halen prompt bands als Black Sabbath voor de geest bij opvolger “Despice”. Een weg die de band blijft verder bewandelen bij opvolgers “Banshee”, “Take the Blame”. Meesterlijke riffs die je koude rillingen bezorgen, met daarbovenop een boeiende stem die wellicht wenkbrauwen zal doen fronsen bij sommige doom metal liefhebbers. Maar net daardoor ervoor zorgt dat dit geen zoveelste doom act is in een lange rij.
High Priestess is eerder een Psychedelisch Doom band die durft buiten de lijntjes van deze muziekstijl te kleuren, zonder al teveel af te wijken van het origineel, waardoor liefhebbers van typische Doom over de streep worden getrokken. Maar vooral de avonturier in ons, die op zoek is naar nieuwe ontdekkingen binnen een muziekstijl nog het meest overslag gaat. Daardoor klinkt High Priestess net vrij uniek en vernieuwend binnen dat genre. Ook bij daarop volgende Doom kleppers als “Mother Forgive Me” en “Earth Dive “ blijkt dit toch de grootste rode draad in het geheel te zijn.
Besluit: High Priestess is net , door totaal niet binnen de gedoodverfde lijnen van het doom metal gebeuren te kleuren, dan ook één vrij originele parel te noemen binnen die muziekstijl. Daar waar veel bands gewoon de begane wegen tot soms vervelens toe blijven bewandelen, durft deze vrouwelijke Psychedelisch Doom band daar eerder iets uniek aan toe te voegen, waardoor wellicht de meningen wat uiteen zouden kunnen liggen. Wie echter houdt van avontuurlijke uitstappen binnen het Doom gebeuren , zal zeker vallen voor die combinatie tussen hemelse riffs met een vocale aankleding die je de krop in de keel, tot koude rillingen bezorgt.
‘High Priestess’ is dan ook een grensverleggende schijf geworden. Deze band slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. En vindt daardoor de muziekstijl Doom en Psychedelische doom opnieuw uit. We voorspellen hen om die reden dan ook een gouden toekomst binnen dat typische Doom en aanverwant gebeuren.
Tracklist: Firefly 10:12 Despise 08:04 Banshee 04:08 Take the Blame 06:36 Mother Forgive Me 05:04 Earth Dive 06:40
De carrière van Rita Coolidge in een notendop omschrijven is niet zo eenvoudig als je weet dat ze al sinds 1969 bezig is. Ze begon als background zangeres bij o.m. Joe Cocker, Bob Dylan, Eric Clapton en Kris Kristofferson. Met die laatste is ze ook getrouwd geweest. “Safe in the Arms of Time” is haar achttiende solo album.
Het idee achter dit album was om een plaat te maken die hetzelfde appeal heeft als haar vroeger werk. Teruggaan naar haar roots en dat gebruiken in haar nieuwe plaat. Ze verzamelde samen met producer Ross Hogarth een aantal top muzikanten rond zich om haar nummers in te kleuren. Ze had ook de hulp van enkele muzikanten om sommige songs te schrijven en op punt te zetten. Zo werkte ze samen met Gil Colucci voor de twee meest intieme songs “Walking On Water” en “Naked All Night”. Graham Nash schonk een song (“Doing Fine Without You”) aan Coolidge die ook hier op het album aanwezig is.
Dat alles levert ons een album op dat warm, volwassen en eerlijk klinkt. Een album dat een homogene klankkleur heeft maar wel elementen uit verschillende genres bevat. Elementen uit bluesrock, country, singer songwriting etc..
Soms gaan de songs, qua klankkleur en sfeer naar de vroegere Fleetwood Mac, Captain & Tenille, Helen Reddy of Melissa Manchester. Fijne songs zijn “Doing Fine Without You”, “The Things We Carry” en “Walking On Water”. Wie houdt van Jaren 70 klinkende singer- songwriters heeft hier een kwalitatief album voor zich liggen.
Dit zou hun vijfde langspeler moeten zijn dat ze op de wereld loslaten. Deze Noren zouden naar het schijnt enorm populair in Scandinavië zijn. Of dit een referentie is voor kwaliteit valt nog te bezien. Ze spreken hier over powerpop en pretpunk. Benieuwd of dit ook zo is.
Na enkele beluisteringen moeten we zeggen dat hun muziek wel ergens tussen pretpunk en powerpop in ligt. Het is vrij glad geproduceerd en dat drukt een beetje de pret. Punkliefhebbers gaan hierop wel afhaken vrees ik. Catchy , meezingbare refreinen hebben ze in hun songs wel, maar helaas weinig melodieën die blijven hangen. Het gitaarwerk is snedig, de solo’s zijn bondig maar net als de zanglijnen zijn ze niet onvergetelijk wegens te clichématig.
De teksten zijn eigenlijk wel nog te genieten. De foto op de hoes lijkt uit de jaren 80 te komen. Net één of andere glamrock band die erop afgebeeld staat. Met deze vijfde langspeler maakt de platenmaatschappij ons wijs dat het tijd is voor de grote doorbraak. Maar ik denk met dit album dat dit toch niet meteen zal gebeuren. De songs zijn vakkundig gemaakt en goed geproduceerd maar ik mis iets dat het verschil maakt om boven de middelmaat uit te steken. Maar middels een slimme marketingtruck, een reclamespot bijvoorbeeld, kan het toch wel gebeuren. De grote meerderheid op de radio lust wel wat ongevaarlijke en clichématige songs.
Zelf vond ik het album te voorspelbaar om verscheidene luisterbeurten te blijven boeien. “Haunt Me” en “Into The Night” zijn volgens mij het best te pruimen. The Strokes is een band waaraan ik bij die twee songs moet denken. Maar dan wel zo geniaal niet als het origineel.
Een potig trio gevestigd in Parijs brengt ons na twee EP’s een langspeelplaat dat ons een interessante mix brengt van power rock (Biffy Clyro), grunge (Alice In Chains) en alternatieve rock à la Foo Fighters. De ritmesectie weet mij te pakken bij mijn nekvel. De songs kennen daardoor de nodige wissels. De songs klinken stevig en potig ondanks dat sommige tracks ook wel ingetogener passages bevatten. Luister maar eens naar “Wywd” dat een aantal verschillende stijlen verenigt en haast progressief opgebouwd is. Met daarnaast nog een vrij catchy refrein ook. Ik moet ook vermelden dat hun Engels goed klinkt. Je kan niet horen dat het hier Fransen zijn die zingen. Op “Red Coach” krijgen we een uitgestrekte intro die vrij atmosferisch klinkt om dan open te breken waarna de song echt begint. Terug vrij uitdagende ritmes en versnellingen die je in de song meetrekken. Zo staan er elf vrij boeiende rocksongs op dit langspeeldebuut die potig maar ook soms met de nodig melancholie klinken.
Wie van bands als Foo Fighters, Biffy Clyro, Faith No More en dergelijke meer houdt , zal dit ongetwijfeld ook wel weten te smaken.
Als ze live ook zo potent zijn als op plaat , dan moeten ze live wel een bommetje zijn. Fijne kennismaking met deze band waar leven in zit.
Rostam Batmanglij, voormalig lid van de band Vampire Weekend, stelt zijn eerste solo album ‘Half-Light’ voor. ‘Half-Light’ is released in september 2017, maar kreeg tien jaar eerder al vorm. Op de nummers heeft Rostam dus lang gebroed met als resultaat dat het album tekstueel en muzikaal een inkijk geeft in zijn leven. Je kan de sound vergelijken met een smaakvolle gemixte soep. Zo bevat het veel verschillende stijlen, thema’s en instrumenten die uiteindelijk geblend zijn tot nummers. Dit met als resultaat dat ik geen naam kan plakken op de soep en laat dat nu het geheim zijn van onze chefkok Rostam. Hij doet zijn zin, test de grenzen van zijn ingrediënten en zichzelf.
Voor het optreden heeft Rostam drie strijkers, één cellist en één drummer mee. De strijkers en cellist zitten in een halve cirkel aan zijn rechterkant en de drummer links waardoor Rostam in volle glorie het midden inpalmt. De mooie Rotonde is net half gevuld waardoor het publiek de keuze had om te dansen op het middenplein of zittend te genieten op de tribune. Een betere setting voor een concert in deze zaal kan je niet hebben.
Rostam opent, onder luid gejuich van een select groepje superfans vooraan het podium, met het nummer “Don’t Let It Get To You”. Direct een levendig nummer dat ervoor zorgt dat menig zitplaatsen worden ingeruild voor een plaatsje op het middenplein. Een mooie opwarmer die doet verlangen naar meer… Het nummer “Sumer” volgt waarna Rostam ongemakkelijk vraagt of er Persians zijn in de zaal. Niemand snapt het mopje tot “Wood” klinkt. Een nummer waar hij duidelijk zijn inspiratie gehaald heeft bij de Perzische muziekstijl. Dit is Rostam zijn humor die nog enkele keren terugkomt. Het geeft toffe tussendoortjes en maakt hem een heel sympathieke artiest die graag binding maakt met zijn publiek. Ook het enthousiasme van zijn strijkers draagt veel bij aan de show. Deze beweging volop mee op de beats van de nummers. Kostelijk om te zien!
De show is een mix van allerlei soorten stijlen zoals we hem kennen. Van een geslaagde cover van Nick Drake’s “Pink Moon” tot een van zijn oudere nummers uit 2009 “It’s Not My Fault” dat naar mijn mening totaal niet in zijn show past. We horen harde beats, hiphop, reggae, dromerige ritmes en tot slot ook een monsterlijk stemeffect waarmee hij een onverstaanbaar politiek pleidooi opvoert.
Maar goed. Het is duidelijk. Ik ben fan van de performers en het album maar helaas kan ik dit niet zeggen van mijn live ervaring Rostam in de Botanique. Het geluid laat te wensen over waardoor de muziek chaotisch klinkt. Het zijn ook zoveel geluiden door elkaar en dat wordt dan snel lawaai. Ik heb niet de mooie evenwichtige nummers van het album gehoord, maar Rostam zijn stem die te luid staat en duizend andere geluiden die één soep worden. Het neemt de sfeer van vele nummers weg en maakt de show langdradig. Ook de zanglijnen van Rostam zweven live niet even mooi op het ritme als op zijn album.
De strijkers zijn voor de ‘live ervaring’ een meerwaarde en essentieel in bepaalde nummers, maar helaas worden deze de hele show links gelaten en mogen ze slechts in de bis enkele seconden hun kwaliteiten tonen. Echt een gemiste kans.
Nu en dan worden er beelden geprojecteerd op het scherm, maar hier kan ik niet altijd de meerwaarde van vatten. Het is een leuke extra, maar mijn vraag is: waarom?
Samenvattend is Rostam zijn album top, dit moet je zeker luisteren, maar na zijn optreden kan ik hem niet aanraden als live ervaring. Ik heb mensen zien vertrekken, maar ook mensen die dat niet konden stoppen met roepen voor meer.
Setlist: Don’t Let It Get To You(Reprise), Sumer, Wood, Bike Dream, Youn Lion, Never Going To Catch Me, EOS, Its Not My Fault, Rudy, When, Half-Light, Gwan; Biss: In A River, Pink Moon, Don’t Let It Get To You.
Organisatie: Botanique, Brussel
Best Kept Secret 2018 – Een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret 2018
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2018-06-08 t/m 2018-06-10
Kimberley Haesendonck
Drie dagen paradijs op aarde. Hoe doet Best Kept Secret dat toch steeds om er voor te zorgen dat je voor altijd met je tent op die fameuze camping wilt blijven, je voeten in het Hilvarenbeekse water wilt vereeuwigen en vooral nooit meer terug naar huis wilt gaan?
Op dag 1, tijdens de weg van de auto naar de camping werd het meteen weer duidelijk waarom. De sfeer zat meteen goed, de vibe die er hing tussen al de aanwezigen was overheersend en de kelen waren gesmeerd en klaar om 3 dagen lang mee te brullen met al die fantastische bands.
dag 1 – vrijdag 8 juni 2018
Of ja, al die fantastische bands is misschien wat veel. Want uiteraard zaten er ook wat tegenvallers tussen het programma. Een van die tegenvallers en eerste act dat mijn muzikale oren tegemoet kwam was Mozes And The Firstborn. Een groepje psychedelische muzikanten uit Eindhoven. “Sad Supermarket Song” was de eerste van hun set en klonk eigenlijk bijna even triestig als de titel van het nummer. “Bloodsucker” klonk al iets meer overtuigend maar gaf me nog steeds niet de ‘goesting’ om te blijven staan.
Rex Orange County had het, in tegenstelling tot Mozes And The Firstborn, minder moeilijk om te overtuigen. Met zijn indie pop songs en zijn overvloed aan schattigheid palmde hij het publiek van stage three met gemak in. Hoogtepuntje was “Loving is Easy”, waarmee deze Brit ongetwijfeld al 1000 hartjes mee doen heeft smelten, inclusief dat van mij.
Jay Som is een multifunctioneel talent. Deze dame maakt slaapkamer muziek, om volledig bij weg te dromen. Ideaal eigenlijk om je Best Kept Secret mee te starten. Tal van stijlen, stemmen en instrumenten worden samen getrokken tot een mooi geheel en schotelen de muziek voor die Jay Som brengt. Haar set was euforisch, met een licht afwijkend kantje richting The Flaming Lips. Soms heel ingetogen en fantastisch mooi, soms heel dansbaar, dat het onmogelijk was om op stil te blijven staan!
Genoeg melig gedoe voor dag 1. Of toch voor eventjes. Tyler, The Creator stond klaar op de One om heel het strand van hun sokken te blazen. Of dat is toch wat ik dacht dat er ging gebeuren. Helaas werd het tegendeel bewezen en overtuigde Tyler alles behalve. Een one-man show, waar zelfs een DJ op het podium vragen te veel is, is misschien toch niet wat het moet zijn. Die fluo vest dat Tyler daar bovenop nog eens aan had, al helemaal niet.
Een les Turks nodig op Best Kept Secret? De Nederlandse band Altin Gün zorgt daar voor! Met hun Turkse psychedelische folkrock haalden ze de zon nog harder tot de Beekse Bergen en zorgden ze voor een temperatuurstijging van 10 graden. Dansbaar, sfeervol en al zeker niet iets om op stil te staan. Een heel goede , opbouwende set met als hoogtepunt hun meest aanstekelijke nummer “Goca Dünya”.
Deerhunter in combinatie met een festival is altijd een beetje vreemd. Topband, top frontman, maar de band kwam op Best Kept Secret niet volledig tot zijn recht. Was het publiek dan niet zo enthousiast? Of was het Deerhunter die de festival-vibe niet zo goed begrijpt? Wie zal het zeggen? Los van dat, zat de set wel goed in elkaar en gaf Deerhunter een sterke live set met veel afwisseling. Hoogtepuntjes waren “Revival”, “Helicopter” en “He Would Have Laughed”.
Waar Tyler een tekort had aan stijl, kwam Arctic Monkeys het podium op met een overkill aan kostuums en nette kleren. De rockster in Alex Turner is met de jaren mee veranderd in een lichte copy van Elvis Presley, gewoon nog net dat tikkeltje beter uitziende. Oh ja, Arctic Monkeys bestaat tegenwoordig niet meer uit 4, maar wel uit 9 man die er mee voor zorgden om die nieuwe plaat zo goed mogelijk te laten klinken. Jammer van die nieuwe formatie, maar laat dat nu niet hetgene zijn dat ik aan mijn hart liet komen. Met een wel opbouwende set, een goede afwisseling van zowel nieuwe als oude, als heel oude nummers en een bis die bestond uit onder andere “The View From The Afternoon”, wist Arctic Monkeys de weide van Best Kept Secret als geen ander te overtuigen. De Britten die mee met mij vooraan stonden te brullen waren fan, maar dat was de rest van het publiek ongetwijfeld ook.
Laatste in het rijtje om deze eerste dag af te sluiten was Job Jobse, een DJ uit Amsterdam die de afgelopen jaren enorm aan het groeien is. Met zijn mengeling van Disco, elektronica en House wist hij als geen ander het feest op gang te trekken en iedereen klaar te maken voor de eerste nacht op Best Kept Secret.
dag 2 – zaterdag 9 juni 2018
Eerste act op dag 2 was Pale Waves. Een van de Poulins van Matty Healy van The 1975. Met nog maar juist 1 EP op hun palmares en 2 singles die het niet slecht deden, wist Pale Waves vanaf minuut 1 op dag 2 van Best Kept Secret, te overtuigen. Cathy, dansbaar en van deze muziek krijg je vooral geen zin om stil te blijven staan. Bekendste hit “There’s a Honey” werd dan ook heel enthousiast onthaald door het publiek.
Angus & Julia Stone stonden wel heel vroeg geprogrammeerd op de mainstage van Best Kept Secret. Ideale muziek bij deze warme zomertemperaturen. Een pintje in de hand en de voetjes in het water, klaar om te genieten van deze folkband. Veel introductie hebben ze niet meer nodig. In 2014 stonden ze al eens op het podium van de Beekse Bergen en ook dit jaar deden ze dat zonder al veel moeite. Hoogtepunt voor velen was ongetwijfeld “Big Jet Plane”.
Nilüfer Yanya, een Britse die het net niet tot de top 5 schopte van BBC’s Sound of 2018. Ingetogen en verlegen stapte ze het podium van de three op en begon ze aan haar set. Wat we voorgeschoteld kregen? Schotste, scheefste en aanstekelijkste jazzy soulpop, die nog net niet volledig op het punt stond om iedereen mee te krijgen en te overtuigen. Geef deze madame nog 1 jaar en iedereen zal er zot van zijn.
Wie Best Kept Secret dan wel meteen wist te overtuigen was het Britse Slowdive. Gevestigde waarde in de dreampop en shoegaze wereld en dat was duidelijk te merken aan de massale opkomst voor deze band. Voor een stampvolle en snikhete tent mocht Slowdive het beste van zichzelf geven. En daar slaagden ze met glans in. Hoogtepuntjes van de set: ”When The Sun Hits” en “Alison”.
Nog een band die als geen ander wist te overtuigen op dag 2 waren The Kills. Nog nooit kwam deze band zo goed tot zijn recht als op het podium van Best Kept Secret. Was het het publiek en de omgeving wat Alison Mosshart zoveel zelfvertrouwen gaf, of was het volledig iets anders? Wie zal het zeggen. Alleszins deed het haar deugd, want The Kills kwamen, zagen en overwonnen.
En als we dan toch het rijtje ‘vrouwen op Best Kept Secret’ opsommen, past Warpaint hier perfect in de rij. Al was hun optreden iets minder overtuigend dan anders. Het geluid verwaaide een beetje op het grote podium en de songs kwamen niet volledig tot hun recht. Met een zeer sterke setlist, maar een slechte plaats om te spelen kon Warpaint het publiek van Best Kept Secret maar half overtuigen. Zonde voor zo een band vol potentieel.
Ook België mag niet ontbreken op de line-up van dit mooie festival. Dit jaar koos de organisatie voor het grote lawaai dat de naam Cocaine Piss met zich meedraagt. Ruig en fataal zoals altijd, maar laat ons zeggen dat de sfeer precies nog net iets beter zat dan anders. Ik had het gevoel dat de Nederlanders hun ogen soms niet konden geloven en niet wisten wat er gebeurde. Met een korte (standaard bij deze band hun optredens), maar zeer krachtige set, waarbij een mengeling van nieuwe en oude nummers naar boven kwam, wist Cocaine Piss Best Kept Secret in te palmen en maakte ze iedereen klaar voor een stevige nacht.
De headliner-eer voor dag 2 ging naar The National, die met hun ingetogen nummers het publiek moesten inpakken vanop de mainstage. Het eerste deel van hun show kwam niet zo overtuigend over en mensen bleven niet geboeid waardoor er te veel gebabbeld werd tussen en door de nummers. Wanneer “I Need My Girl” begon, wist de band te overtuigen en de nodige aandacht te trekken waardoor het tweede deel van hun set er met kop boven uit stak. “Vanderlyle crybaby geeks” werd zelfs in een akoestisch jasje gestoken en was ideaal om dag 2 van Best Kept Secret mee af te sluiten.
dag 3 – zondag 10 juni 2018
Heel moe, maar nog niet helemaal voldaan begon de massa en vooral ikzelf aan dag 3 van Best Kept Secret. Misschien wel een van de hoogtepunten en betere dingen van de afgelopen 3 dagen was Khruangbin. Met een mix van Perzisch, Aziatisch en stoffig Americana brachten ze zo een ontzettend goede show, waar elk nummer op zich klonk om bij achterover te vallen. Perfecte anti-kater muziek om je zondag mee te starten. Binnenkort ook te zien in de Botanique in Brussel. Bereid u voor op een heerlijk vertoeven!
Yellow Days, is een 18-jarige Britse plattelandsjongen die de voorbije jaren een heel eigen soort pop heeft ontwikkeld. Neem een vleugje Tame Impala en wat elementen van Thundercat en je bekomt wat Yellow Days je te bieden heeft. Een portie lekkere beats met een goede scheut soul bovenop. Gemist? Ga deze jongeman op 10 oktober ontdekken in Café Charlatan.
Nog zo een gezellig bandje was Hinds, bestaande uit 4 Spaanse vrouwen. Op de backdrop klaar en duidelijk: “Hi we’re Hinds, and we came here to rock”. Slordige rock, gebracht door 4 vrouwen die er staan. Heel shockerend is het niet, maar laten we zeggen dat hun optreden ons wel kon smaken. Een perfecte toevoeging aan onze festival namiddag.
75 jaar is hij al, de legende Rodriguez. En dat was te merken aan zijn set. Saai, zonder enig enthousiasme. Wonderbaarlijk zelfs dat zo veel mensen in het publiek zijn blijven staan. Zowel de covers als zijn eigen werk werden ronduit slecht gebracht en daar bovenop stond al het geluid nog eens veel te stil. Conclusie? Een zeer slecht gebracht optreden dat volledig in duigen viel. Duidelijk geen meerwaarde aan de rest van deze festival line-up.
Ty Segall speelde onlangs nog in de Trix op zijn eigen ‘mini festival’. Op dag 3 van Best Kept Secret mocht hij nogmaals tonen wat hij waard is. Hij begon zijn set waar anderen hun set meestal mee eindigen: een psychedelisch nummer van epische proporties. Met zijn Freedom Band staat Ty Segall er beter dan ooit. Niet als frontman, wel gewoon als bandlid waar hij de rest even veel credits mee geeft als zichzelf. Hoogtepunten van de set waren “Every 1’s a Winner” en “My Baby is On Fire”. De toon van dag 3 werd gezet en Segall legde de lat voor alles wat nog volgde meteen enorm hoog.
Waar Unknown Mortal Orchestra in de Ancienne Belgique helemaal niet overtuigde, kon deze band de tent van Best Kept Secret vrij goed inpakken. Met een trein aan hits waaronder “Multi-Love”, “So Good At Being In Trouble” en “Necessary Evil” wisten ze het publiek te overtuigen. Helemaal op punt stond het niet, maar laat ons toegeven dat we wel enorm goede vibes en veel ‘dans goesting’ kregen na het zien van dit optreden. Rematch op Pukkelpop!
Klein stuk pretentie op een podium, maar wat een held die Father John Misty. Met een performance, die live nog 1000 keer sterker klinkt dan op plaat, werkte Father John Misty zich naar de top 5 van beste optredens op Best Kept Secret. “Dissapointing Diamonds are the rarest of them all”, werd ongetwijfeld een hoogtepunt in zijn set. Nog net niet headliner waardig, maar geef deze man nog even en hij sluit over enkele jaren Best Kept Secret af.
Aan alle mooie liedjes komt een einde. Ook aan Best Kept Secret en de ongelofelijke leuke dagen dat dit festival ons weer voorschotelde. De laatste muzikale tonen werden voorgeschoteld door LCD Soundsystem. Een door iedereen gekende band met hier en daar een nostalgisch kantje. Met een grote discobal boven hun hoofd en een podium met gigantisch veel materiaal op, was LCD Soundsystem klaar om er aan te beginnen. Maar waar was al dat publiek gebleven? Het strand stond bijzonder leeg en overal tussen de mensen die er wel stonden zag je gaten. LCD Soundsystem begon er aan en wist meteen de mensen die er stonden mee te krijgen. Op uitzondering van mezelf. De band kwam niet overtuigend genoeg over en werd na een tijdje zelfs heel saai. Zelfs “Daft Punk Is Playing At My House”, een nummer waar het normaal gezien moeilijk is om je voeten niet te laten dansen, kon niet bekoren. Jammer, maar helaas.
En zo werd Best Kept Secret iets minder goed afgesloten dan gehoopt, maar laat dat nu iets zijn dat we niet aan ons hart lieten komen. De nacht was nog jong en volgende editie staan we er sowieso weer met even veel zin. Is het dan bijna 7 juni 2019?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/best-kept-secret-2018/
Organisatie: Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Terwijl elders in het land het mainstream bandje Foo Fighters een voorspelbaar blik greatest hits opentrekt en de Rode Duivels een stel Costa-Ricanen in de pan hakken, is de meeste geweldige belevenis van de avond ongetwijfeld de passage van het fantastische All Them Witches in de AB.
De band tourt momenteel in Europa voor een stel festivals, maar tussendoor is een zaalconcert natuurlijk lekker meegenomen, en al zeker als dat concert er eentje is in de AB. Hun vorige doortocht, in de sympathieke AB Club weliswaar, werd immers door AB geregistreerd en die opnames bleken de band zo goed te bevallen dat ze de hele zwik als live album hebben uitgebracht, een bijzonder sterke live plaat trouwens, als je ’t ons vraagt.
In een volgelopen AB Box blijkt dat All Them Witches zowaar nog progressie hebben gemaakt. De bedreven flow die hun sound zo kenmerkt blijft behouden maar de songs klinken precies nog strakker en intenser. Bovendien hebben ze een paar kersverse tracks meegebracht en die zijn nergens minder dan wonderlijk.
Ook al lijken ze soms te jammen in de richting van de seventies, bij All Them Witches valt alles steevast in de juiste plooi. Het is retro zonder oubollig te zijn, psychedelisch zonder de verdwalen in een veld vol verdachte paddenstoelen en heavy zonder te verdrinken in een zee van lawaai. Soms voelt het als Jim Morrison die wordt geruggesteund door Kyuss, elders als een soort avontuurlijke Black Sabbath, en tussendoor komt ook even Pink Floyd lonken. En laten we de Jimi Hendrix van Electric Ladyland niet vergeten. Jawel, gitarist Ben Mc Leod verdient echt zo veel lof, zo verheft hij de bloedmooie blues “The Marriage Of Coyote Woman” tot iets buitenaards. Iets later in de set kom All Them Witches in een nieuwe song nog een keertje met een bloedstollende blues opzetten, alle haartjes op onze armen komen recht te staan, dit is kippenvel bij de lopende meter.
De band vindt een harmonieus evenwicht tussen doom, stoner, psychedelica en blues, en steeds klinkt het alsof ze die vloeiende sound ter plaatse uitvinden. Altijd voel je dat een song zomaar kan gaan openbarsten, maar All Them Witches zijn meesters in het ophouden, ze dreigen en laten de songs opborrelen tot die knal er uiteindelijk komt. Soms komt die zelfs niet, zoals in het prachtige “Am I Going Up” dat constant blijft smeulen en gloeien. De song contrasteert perfect met de gloeiende stoner-knalpot “When God Comes Back”, die al headbangend de AB Box in de fik zet. Nog zo een briljant monster is “Swallowed By The Sea”, dat zich in verstilde modus op gang trekt en vervolgens de doom-metal wereld intrekt en uiteindelijk ergens met een noise-palet in de buurt van Swans terechtkomt. Ook dat kunnen ze, lawaai maken en dan net niet in overdrive gaan.
De schitterende bisronde is er eentje om in te lijsten, met een driftig “Mountain” en een stomend “Charles William”. Maar vooral de afsluiter “Blood and Sand / Milk and Endless Waters” is een kwartier lang fenomenaal. Een bijzonder lange track waarbij de rillingen minutenlang over onze rug lopen, constant dreigend, met de gitaar die als een ratelslang constant doorheen de song sluimert en een basgitaar die tot diep in onze darmen dreunt.
Van AB Club tot AB Box tot AB Zaal, mogen we aannemen. Voor volgend jaar misschien, beste AB programmator ? En och ja, als er ook vanavond toevallig opnames zouden zijn gemaakt dan mag daar gerust terug een live plaatje van komen. Heel graag zelfs, want dit was een 18 karaats concert.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Gisteren zakten we af naar het Sportpaleis voor de langverwachte kick-off van Shakira’s ‘El Dorado’ tournee. Het concert dat Shakira vorig jaar in november nog uitstelde door stemproblemen, vervult alle verwachtingen. De doorwinterde wereldster zorgde voor het feest waar iedereen op aan het wachten was. ‘El Dorado’ is al het elfde album op haar palmares. De monsterhits waarmee de Colombiaanse zangeres sinds haar dertiende de wereld mee bekoort, volgen elkaar in zo’n hoog tempo op dat haar show gedragen wordt door fantastische meezingers!
De verwachtingen liggen natuurlijk extreem hoog. Wanneer Shakira niet helemaal stemvast de spits afbijt met “Estoy Aqui”, houdt het publiek haar hart vast. De haarscherpe ballade die volgt bewijst echter het grote talent van de zangeres. De massa is bedeesd, als uit het veld geslagen door de verschijning van de latina. Maar daar komt al snel verandering in wanneer “Me Enamoré” door de zaal giert. Het feest begint. De confetti knalt.
Het publiek kan onmogelijk stilzitten op onder andere “Waka Waka” – het WK-lied en nog steeds één van haar grootste hits, “Chantaje”, “La Bicicleta” en zo gaat het maar door. Shakira huppelt vrolijk alle hoeken van het podium af. Haar knotsgekke moves doen haar sterke stem niet minder klinken. Meer confetti, meer vuurwerk en meer feest is de lijfspreuk van de avond.
Het is verbazingwekkend hoe veelzijdig Shakira is. Ze brengt pop rock, electropop, reggaeton, latin pop en dance en dat telkens met die heel eigen, typische stem van haar. Hier en daar is zelfs een flard reggae te horen en ook Oosterse invloeden zitten verweven in haar show wanneer ze gaat buikdansen. De afwisseling zorgt voor een onophoudelijke resem verrassingen. Het publiek dat haar komt bewonderen is al even gevarieerd; jong en oud swingt ongegeneerd mee!
De show krijgt een extra dimensie door de deuren die ze opent naar haar persoonlijk leven. Heel even kunnen we een glimp opvangen van haar twee zoontjes wanneer ze de foto op haar gitaar op groot scherm projecteert; een trotse mama glundert. Haar liefdevolle bindteksten maken haar weer even meisje, waarna ze met uitdagende heupwiegen de sterke en verleidelijke vrouw in haar naar boven haalt. Als Unicef Goodwill Ambassador en oprichtster van de Pies Descalzos Foundation kaart ze in een bindfilmpje het probleem aan van een wereldwijd tekort aan onderwijs bij jonge kinderen. Dit toont weer eens een andere kant van de wereldster.
Shakira geniet en geniet en geniet. Wanneer ze door de menigte loopt naar de b-stage verder in de zaal, omarmt, high-fivet en handkust ze. Het leuke aan deze show is dat Shakira heel echt is. Met een welgemeende glimlach is dit haar thuis: op het podium. Ze draagt hier geen masker.
Shakira moet je eens live gezien hebben: de heuse show wordt namelijk met pracht neergezet. Noch verveling, noch twijfel viel te bespeuren bij de opgezweepte massa fans. Het optreden wordt gekenmerkt door pure klasse van een ontegensprekelijke wereldster met bakken ervaring.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/shakira-07-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.
Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.
Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling
Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc
We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.
Bryan Ferry - Waardig ouder worden
In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron” - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.
Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”
Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.
Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA
'A Whaling Saxofoon'
Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.
Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.
https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4
Finale naar een ultieme climax
Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.
Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale
https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI
Besluit
Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.
Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden nog lang zal verheugen.
Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.
Setlist
The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy
Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Greenhouse Talent
Becks muzikaal gedachtengoed is ondoorgrondelijk … De veelzijdige duizendpoot Beck Hansen heeft een nieuwe plaat uit ‘Colors’ en is , naast z’n sing/songwriting en 60sgevoel, verwant aan z’n mishmash van pop , rock , funk , hiphop, r&b, 80s dance en latino; een muzikale potpourri die ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en ‘Midnite vultures’ ophoest. Dit is vakmanschap, kunde en ingeniositeit van kwetsbare en openhartige nummers. Twee avonden waren in een mum van tijd uitverkocht voor de bezige bij, die al een pak albums en projecten achter zijn naam heeft .
Onze rasartiest speelde een set die deed denken aan die van twee jaar terug op het Werchter festival . Een mate van zekerheid ervaarden we , een ‘mix bizness’ en songwriting met een straf , strak spelende band en backing vocalisten, zonder al te veel tierlantijntjes in een pracht van veelkleurige lights en projecties.
Zijn nummers hebben een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts , meezinggehalte en intimiteit, gevoeligheid. Beck en z’n band amuseerden zich , het publiek ervaarde een feest- en zomergevoel . Mijlpaal in de backcatalogue is en blijft ‘Mellow gold’ , die z’n stempel drukt op de set . Als opener meteen een knaller, “Loser”, iets later “Beercan” en verderop “Devil’s haircut” . “Up all night” en “Wow” uit de recentste plaat behouden die dynamiek en opwinding. Het publiek is in de juiste stemming .
Het eerste deel van de set is beduidend extravert, in het midden gaat hij solo akoestisch . Fragiel en pakkend klinkt het als hij “Last cause” inzet, gevolgd door “Gemma ray”. Moeiteloos stapt hij over in een sober “Rasperry beret” . Hij trekt het publiek volledig naar zich toe . Een schoner eerbetoon kon Prince zich niet voorstellen.
Hij herneemt met enkele sfeervolle nummers en schroeft het tempo op met de feestelijkheid in “Dreams” , “Colors” en steekt dampende hitsige funk in “Sexx laws” en een rockende groove op “E-Pro”. Een uitmuntend , uitgediept “Where its at” stelt de band op grappige wijze voor, en artiesten worden in een plezierige, aangename jam geëerd, o.m. Chic “Good times” – “Miss you” (Rolling Stones) en “Cars” (Gary Numan) .
De heren amuseerden zich kostelijk en het publiek heupwiegde en handclaps volgden.
Kortom , de concerten van Beck zijn Safe, Good en Beautiful.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In onze zoektocht naar uitzonderlijke parels binnen de muziekwereld tasten we graag alle mogelijke grenzen af. Om dat doel te bereiken, moeten we durven buiten onze eigen lijnen te kleuren. Zo kwamen we eerder terecht bij Schole Records. Een label dat durft buiten de grenzen van het onmogelijke heen kijken, en die oogkleppen daarbij afzetten. Via het label kwam op het debuut ‘Diaro’ van de Japanse kunstenaar Daisuke Miyatani op de markt. Feitelijk kwam die schijf reeds in 2007 uit via het Duitse label Ahornfelder. Op deze release staan echter ook vier onuitgebrachte bonus tracks: “Brew”, “Itsumono”, “Utouto” en “Kurasu”.Wat de omschrijving betreft citeren we even de Engelstalige introductie: "Daisuke Miyatani establishes a reduced and minimal approach mostly based on guitars, accompanied by xylophones and other instruments. The songs have an open character, with a lot of silence, and repetition. These elements are contrasted with more ambient-like, electronically composed material. Hence the album is a fruitful interplay between constant atmospheres and point-like acoustic notes. The result is an interesting album very comfortable close to the works of Fennesz or Yuichiro Fujimoto."
Onze bevindingen - Daisuke gebruikt voor deze schijf veel veldopnamen. Het geluid van vogels in de lucht, of regendruppels. De man vermengt dat met enorm intensieve elektronische geluiden, gitaar noise tot ambient soundscapes. Gekruid met al even intensieve xylophone klanken. Opvallend aan deze schijf is de enorm korte duurtijd van elk van de songs. Sommige zijn zelfs maar enkele seconden lang. Zoals opener “View” of midden op de plaat “Niwa” die afklokken op amper 38 tot 33 seconden. Het is net daardoor dat je deze schijf dient te zien en beluisteren in zijn geheel. De trip duurt 54 minuten, en brengt je naar verschillende intense oorden van diepe gemoedsrust, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, die je verdooft en tot complete zen brengt.
Geluidsmuren afbreken daar doet Daisuke Myatani niet aan. Hij geeft de rust en kalmte van de natuur weer, waar regendruppels rain melodies tot bedwelmende piano tot gitaar klanken brew ons letterlijk tot tranen toe bedwingen.
‘Diaro’ is dus vooral een totaalbeeld van innerlijke schoonheid, die geen geweld toelaat. Eerder vleien we neer in het zachte gras, voelen een innerlijk tot intens mooi gevoel over ons neerdalen dat ons blijdschap schenkt maar ook verdrietig maakt. Heel bewust speelt Myatani dan ook met de emoties van de aanhoorder. Bij voorkeur beluister je deze schijf als je even tot complete rust wil komen. Laat daarbij al je pijn, verdriet en vreugde gewoon naar buiten komen, en voel een innerlijke geborgenheid over jou neerdalen die met geen woorden valt te omschrijven. Net door typische Aziatische elementen toe te voegen aan het geheel, is de schijf en talentvolle muzikant bovendien, voor de doorsnee Belg en Europeaan onder ons, een ware ontdekking.
Besluit
Ambient is steeds een muziekstijl geweest waarbij alle zintuigen ten volle worden aangesproken, dat valt ons bij die muziekstijl voortdurend op, dat is op deze trip dus eveneens het geval. ‘Diaro’ is dan ook een plaat die je bij voorkeur moet voelen en dus niet alleen beluisteren. De tastbare songs bezorgen ons kippenvelmomenten, een krop in de keel. Echter, net door die zo typisch Japanse elementen die je hier weinig tegen komt onze regionen, bevat deze plaat ook iets mysterieus en is dus eerder onaantastbaar. Dit maakt deze schijf dus extra bijzonder. Want wie Japan en bij voorkeur alle Aziatische muziek - nog steeds te onbekend en onbemind in onze regionen - wil ontdekken, kunnen we deze kunstzinnige schijf dan ook enorm aanraden.
Zet dus vooral niet gewoon je hart hiervoor open. Zet eerder al je zintuigen ten volle open voor dit bijzonder veelzijdige en mysterieuze meesterwerk. En vooral, beluister dit Ambient pareltje in zijn geheel. Dan pas is de inwerking op uw gemoed, uw hart en uw ziel echt compleet. Is ons eindadvies.
Tracklist: 01. View - 02. Edanone - 03. rain melodies - 04. old tape -05. summer child - 06. Niwa - 07. Yu - 08. water lights - 09. Michi - 10. Sampo - 11. Hidamari - 12. Hum - 13. Aiveo - 14. Iindayo - 15. dokusho-chu - 16. Brew - 17. Itsumo - 18. Utouto - 19. kurasu
Er zijn zo van die artiesten die niet alleen op of naast het podium een diepe indruk nalaten. Sommige van hen verleggen steeds opnieuw grenzen, waar er geen grenzen zijn. Neem nu BARST, het project rond multi-instrumentalist en virtuoos Bart De Smedt. Eerder sloeg hij, in samenwerking met al even gedreven muzikanten binnen dat project, ons met verstomming met ‘The Western Lands’. Via Consouling Sounds schiet BARST een gloednieuwe vuurpijl op ons af in de vorm van ‘The Endeavour’ . Een song van circa drie kwartier lang. Die aanvoelt als drie minuten.
De song bevat zoveel lagen en muziekstijlen, zodat je na zes luisterbeurten weer nieuwe ontdekkingen doet. Dat is nu eenmaal wat een artiest als BARST zo uniek maakt. Met deze song verlegt hij een grens binnen shoegaze, postrock, drones, noise rock, Ambient. En wat weet ik nog veel. Deze song bestaat uit zoveel tempowisselingen en verrassende neven effecten. Soundscapes waarbij je de versterker muisstil moet zetten om iets te horen dat klinkt als dreigend geruis. Om dan over te gaan tot die het trommelvlies doen barsten. Eer je het weet zit je weer in een ander verdieping van het huis dat langzaam wordt opgebouwd. Of eerder een doolhof in een landschap boordevol gevaren, rustpunten en onverwachte wendingen.
Ik houd van spannende thrillers, waar die spanning doorheen de gehele film met vallen en opstaan langzaam wordt opgebouwd tot een climax, af te raden voor mensen met hartproblemen. Nu, ook BARST verstaat die kunst om van deze song een horror film te maken die je op het puntje van je stoel doet zitten, vol spanning afwachtende of er om de hoek geen griezelig wezen tevoorschijn zal komen. Voortdurend bouwt BARST de climax op, doet je gemoed weer tot rust komen, om daarna weer verschroeiend uit te halen en je hart te verbrijzelen. Echter, is het eerder een langzame dood. Het mag niet te snel gaan. BARST verstaat trouwens die kunst om de aanhoorder aan te zetten zijn muziek tot de bot uit te spitten. Echter, dit vergt een inspanning van de luisteraar.
Zoals we aangaven, zelfs na vier of vijf luisterbeurten doen we nieuwe ontdekkingen. BARST maakt het de aanhoorder dan ook niet gemakkelijk. Ben je voorstander van deze aanpak, dan is deze plaat een sterke aanrader.
Besluit
BARST is steeds een artiest geweest die zijn grens verlegt. Tijdens deze song slaat hij als waanzinnig geworden aan het improviseren en experimenteren tot het bitter einde. Meer nog. Een echt eindpunt vinden we niet, laat staan een begin. Dit nummer zit zo complex in elkaar dat we enkel maar kunnen besluiten, dat BARST 'muziek tot absolute kunst verheffen', heel hoog in zijn vaandel draagt. Dat bewees hij in het verleden al meermaals. Op dit bijna drie kwartier intensieve tripje, zet hij dit nog meer in de verf. Geef deze song dus niet één maar desnoods tien luisterbeurten, en ga rustig op ontdekkingreis in het bosrijke doolhof, dat luistert naar de naam BARST. Het loont, als avonturier binnen de muziekwereld die je bij het beluisteren van dit meesterwerk toch moet zijn, de moeite om de trip tot de bodem te ondergaan. We wensen de aanhoorder veel succes.
Tracklist:
The Endeavour 42:42
Suntapes is het alias van Tomas Vanderplaetse. Die naam kan bij sommigen wel een belletje doen rinkelen want deze man speelt sedert 2015 de keyboards bij Arno. Voor de release van dit album haalde Tomas inspiratie uit zijn lange rondreizen door voornamelijk Azië. Dat heeft invloed op o.a. het gebruik van zijn instrumentarium. Naast zijn hoofdinstrument de piano heeft hij ook gebruik gemaakt van wereldse instrumenten zoals bv. De tanpura (India) en de ruan (China). Daarnaast maakt hij ook gebruik van analoge synths, mellotron, field recordings etc… Allemaal zelf ingespeeld in zijn eigen studio. De piano partijen werden door Tomas ingespeeld op de vleugelpiano in studio “Room 13” met Jesse De Roo als opname technieker. Er werd gekozen voor close miking met verschillende vintage microfonen.
Wat levert dit voor de luisteraar op? Dromerige, broeierige en atmosferische lappen instrumentale muziek. Heel mooi opgebouwde en traag voortschrijdende stukjes sfeer die makkelijk allerhande beelden bij je oproepen. Live wordt die muziek begeleidt met live-visuals door Kasper Jordaens waardoor de evenementen kleine audiovisuele gebeurtenissen worden. Die dromerige sound wordt ook mooi weergegeven via het artwork op de hoes waar je doorheen de nevel de heuvels van Tapei kan waarnemen.
‘Hunting For Hills’ is een dromerige soundtrack. Denk aan een warme zomeravond waarbij je buiten in de natuur zit met een glas rode wijn, met je geliefde en dit op de achtergrond… Heel fijne plaat dat ik aanraad om te beluisteren bij geschikte omstandigheden (niet in de auto of op café).
Als er dit jaar maar plaats is voor één nieuwe metalband op uw radar, dan kan u reeds de naam invullen: Alien Weaponry. Zij leveren het beste debuutalbum in de metal sinds jaren. Na de eerste luisterbeurt zal u snappen waarom dit geen overdreven grootspraak is.
Alien Weaponry bestaat uit drie Maori, de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland. Het zijn nog tieners, maar muzikaal en tekstueel klinken ze uitermate volwassen. Ze brengen complexe maar heel efficiënte thrash met invloeden van industrial (Fear Factory) en misschien een klein beetje uit de hardcore. O.a. door afwisselend in hun eigen taal en het Engels te zingen, door wat ‘tribal’-elementen toe te voegen en door hun afkomst en cultuur als centrale thema te kiezen, heeft hun eerste album veel weg van Roots van Sepultura, met o.m. de fantastische singles Roots Bloody Roots en Rattamahata. Met dat verschil dat Roots al het zesde album van de band van Max Cavalera was, terwijl dit uit het niets vanuit Nieuw-Zeeland op ons komt afgestormd. Als ze dit als trio kunnen op hun 15 jaar, wat mogen we dan van hen verwachten als ze muzikaal nog gaan groeien?
Het album werd ‘Tu’ gedoopt, naar de korte naam voor Tumatauenga, de oorlogsgod van de Maori. De roots van de band biedt genoeg onderwerpen waar ze zich boos over kunnen maken: de doden en de diefstal van hun land bij de kolonisering, de onderdrukking van hun taal en cultuur, de belabberde sociale situatie van de oorspronkelijke bevolking, … Behalve een dikke laag woede en agressie ademt het album ook een zekere trots uit. Fierheid over de identiteit en een geloof in eigen kunnen van de band en van de Maori.
Alle songs op dit album zijn sterk. Van “Kai Tangata” via “Ru Ana Te Whenua” tot “Holding My Breath”.
Ook het platenlabel heeft begrepen dat ze met Alien Weaponry goud in handen hebben. De Nieuw-Zeelanders mogen deze zomer aantreden op de grootste metalfestivals: Wacken Open Air en Summerbreeze in Duitsland, Metal Days in Sloveniê, Bloodstock in de UK, … België staat voorlopig niet op de agenda. Jammer.
Colmar is een Franse pittoreske stad in de Elzas. Het heeft een zonnig microklimaat en veel wijnbouw. Het is tevens de verblijfplaats van Sébastien Touraton, de man achter dit project, die componeert en geïnspireerd is door post rock, jazz en soundtracks.
‘1491’ is zijn achtste release in zo’n vijf jaar tijd. Het bevat vier songs (goed voor een half uur muziek) en is dus in feite een beetje een mini album. We krijgen dus telkens tracks die als basis nogal wat pianowerk hebben. Aangevuld met atmosferische zang en backings, keys en gitaar. De tracks worden telkens heel goed opgebouwd en beklijven. Elke song heeft wel dat extraatje waardoor de song boven de middelmaat uitkomt. Op “Geimur” is dat bijvoorbeeld het orgel dat halverwege de song doet kantelen en openbreken. De tracks zijn dus atmosferisch, donker en mysterieus. Iets wat onderstreept wordt door het mooie artwork van Grégory Fels
HeKlAa heeft met ‘1491’ een schitterende soundtrack gemaakt waar de film nog voor gemaakt moet worden. Fijne productie en mooi opgebouwde tracks zorgen hier ervoor dat dit mini album terecht wat aandacht mag krijgen.
Het Griekse label Green Cookie Records staat bekend vanwege zijn uitstekende surf rock, garage rock en rock n roll releases. Met Los Javelin is dit niet anders. Afkomstig uit Venezuela brengen ze instrumentale surf rock en aanverwante muziek. Geïnspireerd door o.a. The Shadows, Dick Dale & His Deltones, The Ventures… maakt dit trio surfrock sedert 2001. Dat levert hier acht zonnige tracks op. Bas, drums en gitaar aangevuld met wat blazers. Niet voor niets heet de plaat dus ‘Cocktail Caracas’. De Zuid- Amerikaanse vibe zit in heel de plaat.
Het album straalt feestvreugde, Speedy Gonzalez en Mexicaanse tequila feestjes uit. Met zijn acht korte songs (twee a drie minuten) is het feestje na twintig minuten al voorbij. Een beetje te vlug volgens mij want ik begon nog maar juist in de feeststemming te komen.
Dit zestal uit Zweden maakt al gedurende tien jaar wave en postpunk. Ze noemden hun band naar een nummer van The Cure. Maar we kunnen niet zeggen dat ze muzikaal The Cure imiteren. Ze hebben wel degelijk een eigen sound. Met ‘Alarms!’ zijn ze aan hun vijfde album toe. De zang is vrij catchy, melancholisch en maakt dat de muziek toch ook ergens lichtvoetig kan klinken. De zang en muziek komt dus uit het hoekje van de wave en post punk maar is, zoals eerder al gezegd, eerder lichtvoetig. Dat zorgt voor vlot verteerbare post punk dat haast poppy klinkt. Op sommige tracks klinken ze vrij groots en haast als stadionrock (zie Editors of The Killers etc). Ik denk dan aan de opener “Fireland (The End of Dark City)” of “Run Red”. Sfeervolle synths en zang dat galmt onderstrepen nog het gegeven van grootsheid.
‘Alarms!’ is een brokje energie met donkere teksten, catchy en aangename vocals, veel wave-invloeden die ze mixen in een eigen sound. Het album doet mij ook, qua sfeer en vibe, wat denken aan ‘Hot Fuzz’ van The Killers. Of het moet de manier van zingen zijn die er mij doet aan denken. Ik kende hen niet maar het is een aangename kennismaking.
Witxes is het ambient/drones project rond de Franse artiest Maxime Vavasseur. De man is een meester in intensieve, vaak oorverdovende drones, zodanig te laten klinken dat niet alleen de trommelvliezen dreigen te barsten, maar dat je vooral wordt meegezogen naar een vrij donkere wereld. Met zijn derde schijf ‘Orients’ , uitgebracht via Consouling Sounds , blijft Witxes begane wegen verder bewandelen. Hij zegt er zelf over: “my mind was clouded, I was distracted by what I now see as meaningless things. I needed to re-focus on what matters to me but the music was struggling because I was struggling with my life in a way”. Dat worstelen met de problemen in zijn leven , keert ook terug op deze schijf. ‘Orients’ is dan ook geen trip voor gevoelige zieltjes. De intensieve drone verbrijzelt uw hersenpan, en jaagt telkens opnieuw een huivering door ons lijf , waardoor we prompt onze eigen demonen in de ogen kijken.
Songs als “Distractions”, “Destructions”, “Rogues” drijven je tot complete waanzin. Maxime doet op een subtiele wijze de putten van jou, en zijn persoonlijke Hel open gaan. Eens gegrepen door de intensieve drones, is geen ontsnappen meer mogelijk. De dreigende ondertoon waarop geluidsmuren worden opgebouwd, afgebroken , en steen per steen terug worden opgebouwd tot het oneindige, bedwelmen je enerzijds en doen koude rillingen over je rug lopen anderzijds. Tot je compleet murw geslagen, badende in het angstzweet van het leven en totaal verweesd achterblijft.
Net door de hypnotiserende inwerking op je gehoor, hart en ziel, word je letterlijk meegezogen in de vrij duistere wereld die Witxes je aanbiedt. Willen of niet, hij sleurt je dieper en dieper mee in zijn donkere gedachtekronkels boordevol chaos en intensieve waanzin.
Vaak starten songs in een eerder intieme atmosfeer, zonder de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Gaandeweg wordt het tempo opgedreven, tot een oorverdovende climax je uiteindelijk de doodsteek toedient. Zoals het leven van een mens in golven verloopt van rust en kalmte, tot woede en pijn naar geluk en immens verdriet. Zo zit deze schijf dus ook in elkaar.
Besluit
Witxes is een artiest die zijn persoonlijke levenservaring bundelt in zijn muziek. Waar dit gaat eindigen? Of er licht is op het einde van de tunnel? Het is koffiedik kijken. Maar, en dat is wel heel opvallend, het eerder positieve, abrupte einde van deze schijf doet ons vermoeden dat er nog meerdere hoofdstukken zullen worden toegevoegd aan dit toch wel heel persoonlijke project. Want Vavasseur zet op ‘Orients’ zijn hart dus volledig open en laat duidelijk in zijn kaarten kijken. Maar laat je heel bewust met nog zoveel vraagtekens achter.
Kortom, deze schijf is een typisch experimentele Ambient meesterwerk, waarbij de grenzen en mogelijkheden van het leven letterlijk tot de puntjes worden afgetast, door middel van al even intense drones die recht doorheen je hart boren, en je ziel al even diep raken.
Tracklist:
1. Distractions 05:20
2. Destructions 04:13
3. Rogues 05:32
4. Neoruines 02:25
5. Disruptions 03:00
6. Interventions 06:34
7. Incarnations 05:04
8. Clairvoyants 07:01
Binnen het post punk gebeuren is de uit Londen afkomstige Shriekback geen onbekende meer. De band werd in 1981 opgericht door ex-XTC keyboardspeler Barry Andrew en Dave Allen (Gang of Four). Later voegde gitarist Carl March (Out On Blue Six) zich bij de band. Het debuut schijf ‘Care’ (1983) was een schot in de roos. Shriekback drukt door de jaren heen zijn stempel op het typisch post punk gebeuren. Voor hun ondertussen veertiende plaat ‘Why Anything? Why This?’ keert de band terug naar zijn originele line-up met toevoeging van bassist Scott Firth (P.I.L.) en Marty Barker.
Shriekback heeft zich, heel bewust, nooit willen vastpinnen op één muziekstijl. Dat was in het verleden zo, en is nog steeds het geval. Dit is bovendien de grote sterkte van de band, en de reden waarom ze anno 2018 nog altijd staan als een huis. Ook op de nieuwste schijf worden andere wegen ingeslagen. Hoewel, heel subtiel, die donkere kant van hun muziek uit de jaren '80 stevig overeind blijft staan, horen we deze keer bijvoorbeeld ook een vette knipoog naar de blues terug. Het is echter de meeslepende tot aanstekelijke kant van de zaak die ons het meest over de streep trekt.
Songs als “Shovelheads”, “And the Rain”, “Catmandu”, “Such Such are the joys” bevatten klanken die je inderdaad zullen doen zweven over de dansvloer. Elke schakel binnen de band is daarbij even belangrijk, er valt nergens een speld tussen te krijgen. Er is dus geen instrument dat boven de ander uitsteekt. Eveneens neemt de prachtige vocale inbreng niet de bovenhand. Nee, net de kruisbestuiving tussen elk van hen trekt ons het meest over de streep. Zoals we aangaven, ondanks het aanboren van nieuwe wegen, blijft de typisch post punk atmosfeer nog steeds overeind staan. Dat blijkt bijvoorbeeld aan afsluiter “37”. Waar de band donkere tot weemoedige wegen opzoekt, en zelfs - zoals het hoort bij die muziekstijl - lichtjes gaat dreigen. Maar om te zeggen dat Shriekback er zich gemakkelijk vanaf maakt, en gewoon hun sound van vroeger oppikt en daar dus niets nieuw aan toevoegt, dat is de band enorm tekort doen. Nee, deze band heeft nog steeds respect voor zijn verleden maar durft dus na al die jaren eveneens vooruit kijken. Daarvoor kunnen we alleen maar respect en waardering opbrengen.
Besluit
Shriekback klinkt anno 2018 dus heel fris en monter, alsof het jonge wolven zijn die nog alles moeten bewijzen. De ervaring binnen de scene, resulteert dan weer in perfecte instrumentale en vocale huzarenstukken die ons met verstomming slaan. Daarbij worden geen geluidsmuren gesloopt, eerder gaat het de donkere tot weemoedige kant uit bij Shriekback. Echter, het feit dat deze band na circa 37 jaar nog steeds zichzelf uitvindt, dat noemen we een sterk staaltje.
Kortom, waar veel van die oudere bands vaak trappen in de val niets nieuws meer durven toevoegen aan hun gedoodverfd geluid, wegens het gevaar door de mand te vallen, verlegt Shriekback op deze nieuwe schijf eerder weer zijn eigen grens. Daarbij wordt bovendien voortdurend buiten de lijntjes gekleurd. Laat die avontuurlijke tot veelzijdige aanpak nu de hoofdreden zijn waarom we, ook na meerdere luisterbeurten, compleet overslag gaan voor deze schijf en band.
‘Why Anything? Why This?’ is dus niet alleen een aanrader voor de doorsnee post punk fan van het eerste uur. Zij die houden van bands die zichzelf heruitvinden, zullen hierin zeker hun gading vinden.
Wij waren alvast volledig overtuigd van de nieuwste schijf van deze levende legendes uit de wilde jaren '80. Nu u nog.
1 Shovelheads 5:14
2 And The Rain 5:10
3 Catmandu 3:48
4 Such, Such Are The Joys 5:16
5 Wriggle And Drone 4:03
6 The Painter Paints 4:08
7 Useless Treasure 3:20
8 Church Of The Louder Light 4:03
9 Sons Of The Dirt 3:59
10 Thirty Seven 5:25
Toen de N9 The Scientists aankondigden wist ik eerst niet goed wat daarvan te denken. Want nadat ik ze in 2004 zag als Kim Salmon & The Scientists (wat ik trouwens vergeten was) tijdens een korte reünietour in de 4AD , leek de groep volledig van mijn radar verdwenen. Kim Salmon zag ik wel nog met zijn andere band, The Surrealists terwijl ik enkele jaren geleden ‘True west’ kocht, een plaat (niet meteen een hoogvlieger) van Kim & Leanne ofte Salmon en de drumster van The Scientists. En daar bleef het bij.
De groep uit Perth debuteerde in 1981 met ‘The pink album’, een zwik frisse punkpop vol Ramones, Buzzcocks en Big Star invloeden. Op de volgende platen werd de sound donkerder en gruiziger en creëerden ze samen met Beasts of Bourbon (bij wie 3/4 van the Scientists wel eens gespeeld heeft) een Australische variant op de swamp rock. De groep verhuisde naar Londen, toerde met zielsverwanten als The Gun Club en Alex Chilton maar het succes bleef uit en in 1987 was het over en out.
Nadien volgde af en toe nog een occasionele reünie en werden ze in 2006 door Mudhoney uitgenodigd op het All Tomorrow’s Parties festival. Maar de groep bestaat blijkbaar opnieuw en maakte vorig jaar zelfs een single en dat in de bezetting uit hun topperiode: Kim Salmon (zang, gitaar), Tony Thewlis (gitaar), Boris Sudjovic (bas) en Leanne Cowie (drums). Iets om naar uit te kijken en gezien de mooie opkomst was ik niet alleen met die mening.
De hooggespannen verwachtingen kregen meteen een flinke knauw met het openingsnummer, “You only live twice” (Nancy Sinatra cover), een flauwe song die bovendien helemaal om zeep werd geholpen door een rampzalige klankbalans. Gelukkig mocht ik vanaf song twee mijn vloeken inslikken. Het geluid zat nu perfect en met nummers als “Braindead” en “This is my happy hour” kreeg ik hetgeen waarvoor ik gekomen was : strakke, nijdige gitaarrock die hier op veel bijval kon rekenen.
Die was er minder voor enkele nieuwe nummers, twee b-kantjes, maar Kim Salmon is eigenzinnig genoeg om die niet zomaar te laten vallen. De laatste single, het in feilloos Frans gezongen “Mini mini mini” (na “Hippie, Hippie, Hoorah” van Black Lips op Roots & Roses alweer een Jacques Dutronc cover) was wel een schot in de roos. De parels werden aaneen geregen en steeds meer werd duidelijk wat voor een schitterende band hier op het podium stond. Vier gretige muzikanten die er overduidelijk zin in hadden. Alleen drumster Leanne Cowie leek een paar keer moeite te hebben om te volgen. Slecht geslapen?
Uitblinker was wat mij betreft gitarist Tony Thewlis. De bescheidenheid zelve maar wat klonk die gitaar toch steeds meeslepend. Hij is er zeker de man niet naar om te stunten maar op een gegeven moment deed hij dat toch. Zo wisselde hij een snaar terwijl hij verder bleef spelen en duurde het verdomd lang vooraleer de anderen dat in de gaten hadden. Nooit eerder gezien.
De set kreeg een ongemeen hoogstaande finale met “Swampland” en “We had love”, twee uitgesponnen, broeierige nummers waarin de zich in alle bochten wringende gitaren geen enkele belemmering werden opgelegd. Adembenemend. De verplichte bisronde begon met het iets mindere “Hey Sydney” maar met “When fate deals its mortal blow” en “Burnout” kregen we opnieuw twee uppercuts.
Niets dan tevreden grijnzende gezichten gezien achteraf.
Organisatie: N9, Eeklo
Supertalent is een term die soms al te gauw in de mond wordt genomen. Akkoord, de nog piepjonge Marcus King kan een verdomd potje gitaar spelen en hij is gezegend met een zeer soulvolle stem die niet aan iedereen gegeven is. Tot zover de factor talent.
Van songschrijven heeft hij echter minder kaas gegeten. Tussen alle virtuoze passages van Marcus King en zijn bandleden bespeuren wij niet echt onvergetelijke songs.
We zien eerder een band die meermaals vervalt in de clichés van het genre. Dit is immers een mengeling van zeer Amerikaans getinte bluesrock met soul-, jazz- en funkinvloeden. Een sound in het verlengde van bands als Blues Traveller, Gov’t Mule of Dereck Trucks Band, allemaal groepen die zweren bij rockmuziek met uitgesponnen songs en wel zeer lange instrumentale passages, alsof de seventies nooit zijn weggeweest. Dergelijke bands zijn dan ook groot in Amerika, maar in Europa laten ze de zalen niet met duizenden vollopen, waarschijnlijk omdat men bij ons nog efficiëntie verkiest boven muzikaal vakmanschap. Een halfvolle Zwerver lijkt hier het hoogst haalbare.
Zo komen we ook meteen bij het grootste probleem van deze band. Er moet zo nodig worden aangetoond dat alle de groepsleden meer dan aardig overweg kunnen met hun instrumenten. Uiteraard is dat zo, de blazers zijn uitmuntend, de keyboards fantastisch en het gitaarvernuft van Marcus King is van buitengewone aard. Alleen de drummer valt wat uit de toon, we zijn sowieso al niet tuk op drumsolo’s (voor ons doorgaans het ideale moment voor een sanitaire pauze), maar deze die we vanavond krijgen voorgeschoteld is één van de meest lamlendige die we ooit hebben mogen meemaken.
Maar goed, op zijn best doet dit bedreven gezelschap ons denken aan Janis Joplin, Frank Zappa, Santana, Allman Brothers Band of Ten Years After, en dat zijn natuurlijk niet van de minsten. Geregeld komt ons ook SIMO voor de geest, een band die vorig jaar nog een geweldig concert verzorgde in de AB Club.
Hoezeer Marcus King ook zijn teamgenoten in de picture zet, hij is natuurlijk nog altijd zelf de ster van de avond. En dat weet hij, zijn soulstem schittert meermaals doorheen de set en zijn gitaarsolo’s vliegen per lopende meter door de zaal. Die zijn steeds genietbaar, maar wij missen in zijn gitaarspel toch wat rauwheid of hier en daar een smerige riff die de set zou kunnen openrijten.
Marcus King lijdt ook een beetje aan het Bonnamassa-syndroom, hoewel het eigenlijk nog net draaglijk blijft. Bij Bonnamassa kan je immers in een tijdspanne van één gitaarsolo achtereenvolgens de lunch nuttigen, een siësta doen en vervolgens nog gauw even de hond uitlaten. Bij Marcus King valt het dus nog best wel mee, hij streelt en omhelst zijn gitaar, maar hij neukt ze niet. Bovendien heeft hij ook niet dat gigantische ego van Joe -kijk eens wat ik allemaal kan- Bonnamassa. Toch best in de gaten houden, want het overkill-beestje lonkt.
Ondanks de soms te uitgebreide solomomentjes weet deze band ons toch meer dan anderhalf uur te entertainen met hun uiterst vaardige en soulvolle rockmuziek. Een beetje te veel van het goede, dat wel, maar dat is natuurlijk eigen aan het genre. En als we het wat bondiger willen, zetten we bij thuiskomst toch gewoon iets van The Ramones op.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Superchunk - Angry old men hebben nog altijd het vuur
Superchunk
Kreun
Kortrijk
2018-06-01
Nick Nyffels
Superchunk is een van die bijzonder invloedrijke Amerikaanse gitaarbands uit de jaren negentig, die misschien niet het succes gekend hebben dat ze verdienden, ook omdat ze dat bewust afgehouden hebben. Wij waren toen student met een beperkt budget en zonder auto, en omdat ze toen nooit op T/W en Pukkelpop gestaan hebben, is deze band een beetje aan ons voorbijgegaan in de nineties: ongetwijfeld zullen we wel een video gezien hebben op 120 Minutes of in Beavis & Butthead, en natuurlijk ook op de Matador-compilatie cd’s uit die tijd, maar dat was het zowat voor onze Superchunk-ervaring. Compromisloos waren ze trouwens ook, want toen Matador records door een major verdeeld werd, besloten ze te stoppen op dit label, en verder te gaan op hun eigen label, Merge records, dat later het grootste succes zou kennen met Arcade Fire.
Tijd dus om onze schade op te halen, en dat treft, want Superchunk kwamen hun nieuwe plaat ‘What a time to be alive’ voorstellen in de Kreun. Bassiste Laura Ballance schrijft nog altijd mee op de platen, maar live laat ze zich vervangen door een andere bassist, omdat ze gehoorschade opgelopen heeft in de bijna dertig jaar dat deze band uit Chapel Hill, het universiteitstadje in North Carolina, bezig is. De nieuwe plaat pakt Trump en de vergoelijking van “The Alt-right” als respectabele mening aan, en is de eerste plaat sinds 1993 die zonder keyboard opgenomen is, frontman Mac Mccaughan omschrijft ze dan ook als een punkplaat.
Op het podium van de Kreun kwam dat er ook uit: Superchunk schoot razend uit de startblokken met “I got cut” en hielden dat tempo bijna het volledige uur aan: we merkten een mid-tempo nummer op na vijfentwintig minuten, maar dat moet het ongeveer geweest zijn. We kregen veel nummers uit de nieuwe plaat, maar het publiek mocht ook verzoeknummers doorgeven, dus we kregen een bloemlezing uit hun dertigjarige carrière. De perfecte soundtrack voor skateboarders, al zullen die van Superchunk dit nu wel aan hun kinderen overlaten. Maar kwaad klonk frontman Mac Mccaughan nog altijd, een songtitel als “Reagan youth” loog er niet om. Mcaughan heeft nog altijd die ijle stem, die moeite lijkt te hebben om het einde van de zinnen te halen, en ziet er ondertussen uit als de oudere, maar minder corpulente versie van James Murphy (LCD Soundsystem), maar als gitarist was hij verschroeiend vanavond: bij wijlen was dit J. Mascis, maar dan zonder de classic rock solo’s, snedig en to the point. Ook de ritmesectie was overdonderend en verbeten, net als de tweede gitarist die nog meer razernij in de mix gooide.
Eigenlijk klonk Superchunk nog even energiek als in hun begindagen, of misschien zelfs nog kwader dan toen. Hits heeft deze band nooit gehad, wel een resem anthems, zoals “Slack motherfucker” dat vanavond afsloot.
Tijdens de bis kregen we nog een furieuze cover met “Brand new love” van Sebadoh, we vinden het origineel nog altijd beter wegens de snik van Lou Barlow, maar we klagen niet, en “Throwing things” uit “No pocky for kitty” sloot af.
Setlist: I got cut / Reagan youth / what a time to be alive / From the curve / good dreams / Detroit has a skyline / Black thread / Bad choices / Low F / Learned to surf / Erasure / Break the glass / Driveway to driveway / the first part / Slack motherfucker
Bis: Brand new love/ Cloud of hate / Throwing things
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/super-chunk-01-06-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/a-band-called-e-01-06-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Wellicht had het terrasjesweer een aandeel in de bedroevend lage opkomst, maar toch. Waar waren al die bluesliefhebbers? Ok, dit was niet echt blues in de traditionele betekenis van het woord maar hetgeen we hier gepresenteerd kregen was zoveel beter dat wat er tegenwoordig op een doorsnee bluespodium te beleven valt.
Lonesome Shack, een trio uit Seattle, bracht al verschillende platen uit, waaronder één, ‘More primitive’, op het kwaliteitslabel Alive records, wat toch een belletje zou moeten doen rinkelen. Maar blijkbaar heeft niemand dat gehoord. De mannen van Lonesome Shack lieten het niet aan hun hart komen en speelden een meeslepende set. Uitgeklede blues gegoten in stuk voor stuk sterke, eigen songs waarin de geest van Junior Kimbrough voortdurend rondwaarde. Het leek misschien eenvoudig maar het zat bijzonder knap in elkaar. De combinatie van de lome maar steeds indringende gitaarpatronen van zanger Ben Todd, de kurkdroge drums van Kristian Garrard en de subtiel tot dansen uitnodigende bas van Luke Bergman leidde tot een intrigerend resultaat. Ergens te situeren in de hoek waar ook GravelRoad, die hier vorig jaar ook op het podium stond en met wie ze de fascinatie voor Junior Kimbrough delen, zich bevindt. Het wordt nu vooral uitkijken naar de nieuwe plaat die er zit aan te komen...
Vooraf zagen we nog Vincent Slegers uit Gent. North Mississippi Hill Country Blues is zijn ding en dat hij bracht dat met verve. Knappe, donkere songs gezongen met een schuurpapieren stem en voorzien van inventief gitaarspel op dobro (af en toe wat slide) terwijl hij met een stompbox het ritme aangaf. De laatste twee nummers koos hij voor een elektrische gitaar waardoor de sound wat voller klonk. Ook mooi maar ik verkoos toch die breekbare en soms magisch klinkende dobro.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Al 43 jaar lang hebben musicologen de grootste moeite om Pere Ubu in een welafgelijnd hokje te proppen. Omdat regelmatig terugkerende termen als ‘postpunk’ en ‘artrock’ de lading amper dekken heeft het Amerikaanse gezelschap rond de -in alle opzichten- imposante frontman David Thomas dan maar zelf een muzikale stempel bedacht: avant garage. In die garage staan afgedankte grasmaaiers, ingedeukte jerrycans en roestige mestvorken broederlijk zijn aan zij als metaforen voor de avantgardistische spielerei die elke goeie Pere Ubu song boven de conventionele middelmaat doet uitstijgen.
Om haar voorjaarsoffensief met een orgelpunt af te sluiten liet de 4AD club Pere Ubu tijdens hun ‘MonkeyNet’ tour halt houden in Diksmuide. Thomas hoort zijn weg redelijk goed te kennen naar de Ijzertoren: ook in 2011 strompelde hij al een keer het podium van de 4AD op met Pere Ubu’s ‘The Annotated Modern Dance’, en in 2015 deed hij zelfs een geslaagde poging om de nihilistische protopunk van de pre-Ubu band Rocket From The Tombs uit het graf te doen herrijzen. Na die reunie bleef de punkspirit nog flink nazinderen bij Thomas, wat vorig jaar resulteerde in het meest gitaargeoriënteerde album uit de Pere Ubu geschiedenis, ‘20 Years in a Montana Missile Silo’.
Die laatste worp, waarvoor de band de overstap maakte naar het legendarische Engelse indielabel Cherry Red Records, maakte vanavond het hoofdmenu uit. Nooit gedacht dat we Pere Ubu nog zo pissig uit de hoek zouden horen komen als tijdens de lichtontvlambare garagepunk van “Monkey Bizness” en “Toe To Toe”, een koppel rechttoe rechtaan uppercuts die wel weggelopen leken uit de comeback plaat van Rocket From The Tombs. Ook tijdens de funky cross-over van “Funk 49”, de naar PJ Harvey knipogende murder ballad “Howl” en de vintage Ubu weirdness van “Prison Of The Senses” voerde de gitaar de boventoon.
Het lijf van Thomas is in volle aftakeling, maar de radde tong, de cynische bindteksten en de nasale kopstem doen het wel nog steeds. De 64-jarige bompapunk moet al jaren het publiek noodgedwongen entertainen vanop een stoel, steevast vergezeld van een bundel tekstbladen en een fles rood, toch is en blijft hij de onbetwiste leider van het rariteitenkabinet genaamd Pere Ubu.
Want toegegeven, bij geen enkele andere band bestaat de loonlijst uit een gitarist in maatpak die overgeconcentreerd naar zijn partituren staart (Gary Siperko), een bassiste die een paar koppen kleiner leek dan haar instrument (Michele Temple), een sjofele veeboer met baseball pet die de theremin keer op keer laat ontsporen (Robert Wheeler), een langharige drummer die zo leek weggelopen uit de Foo Fighters (Steve Mehlman) en een klarinetspeler (Darryl Boone) die Thomas een paar geleden oppikte in een Engelse jazz club. Check!
Met een back catalogue die intussen reeds vijf decennia overspant hebben Thomas & co een echt luxeprobleem bij de oldies selectie, maar verrassend genoeg speelt de groep tijdens deze tour op veilig door vooral te gaan grasduinen in hun Fontana Years trilogie ‘The Tenement Year’ (’88), ‘Cloudland’ (’89) en ‘Worlds In Collision’ (’91). Dit mogen dan wel met voorsprong de meeste melodieuze jaren in de Pere Ubu geschiedenis zijn, in Diksmuide bleek nog maar eens dat ze met o.a. “Breath”, “Worlds In Collision” en “We Have The Technology” een paar tijdloze popsongs hebben opgeleverd.
In het eerste anderhalf uur onderstreepte Pere Ubu met verve haar bestaansreden anno 2018, zij het tegen een gezapig tempo en met voldoende ruimte voor gevatte oneliners en persoonlijke anekdotes van David Thomas.
Het contrast kon amper groter zijn met de band die na een rookpauze terug uit de kleedkamers tevoorschijn kwam. In een dolle rit met de teletijdsmachine krijste Thomas ineens alles uit zijn vege lijf tijdens withete versies van de punkevergreens “Kick Out The Jams”, “Sonic Reducer” en “Final Solution” (met een cynische knipoog naar Nirvana’s “Smells Like...”).
De boodschap is alleszins loud and clear aangekomen: Pere Ubu verloochent haar eigen roemruchte verleden niet maar staat toch vooral met twee benen (en een wandelstok) in het heden.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De Australische sing/songschrijfster Courtney Barnett maakt in een charmant nonchalante uitstraling een kruising van indiepop, garagerock, americana en folkpop; een reeks rauwe, stoere, sfeervolle, kwetsbare songs volgen.
In het eerste deel van de set speelde het kwartet nummers van de recente plaat ‘Tell me how you really feel’ . Op dreef gekomen haalde ze krachtig en verbeten uit in het tweede deel .
In de sound, zang en de looks zijn er referenties aan Joan Jett, Chrissie Hynde, Patti Smith , Joni Mitchell, Liz Phair en specifiek in het gitaarspel komen Kristin Hersh (Throwing Muses), Tanya Donelly (Belly), Kim Deal (Breeders), Juliana Hatfield en Polly Harvey ‘old style’ opdraven. En zelf stofte ze ergens die Paisley Underground van Steve Wynn en z’n Dream Syndicate of het latere Pavement op. Je hoort de gitaarunderground in een leuk , aangenaam , ontspannend als vastomlijnd , strak kader. Een speelse, rustige rauwheid en lofi inhoud ervaarden we in het materiaal of het nu sfeervol , meeslepend , broeierig , fel, gedreven klonk.
Flamboyant en zelfverzekerd gaat ze te werk . Eerst kregen we tien songs van de onlangs verschenen tweede plaat , een coolness en warmte , de opbouwende , repetitieve ritmes intrigeerden op openers “Hopefulessness”, “City lost pretty” en “Charity”. Op “I’m not your mother, I’m not your bitch” schudt ze letterlijk alles van zich af , zoals de titel van het nummer al liet vermoeden. Het melodieus broeierige “Nameless, facelees” hecht zich vast in het geheugen . Een sfeervolle intensiteit sijpelt door en af en toe wordt er scherp op de gitaren uitgehaald . Een meeslepend , bedreven gespeeld “Sunday roast” sluit dan ook een geslaagd eerste deel af. Een warm onthaal is er en Courtney geniet . Iedereen in de juiste stemming dus.
In het tweede deel worden de snaren strakker gespannen , het tempo opgedreven en haar stem klinkt krachtiger . Een meer straf , jengelende sound in een strak melodieuze outfit. “Avant gardener” vormt de aanzet , “Don’t apply compression gently” en “An illustration of loneliness sleepless in NY” geven ruimte aan het gitaarspel , bouwen op en rocken. Gevoeligheid bleef onderhuids aanwezig. Courtney is met haar band op dreef. We komen uit op hitsige , opwindende versies van “Small poppies” en “Depreston” . De sfeer zit er nu goed in en de respons is verdiend. Na een sfeervol spannend “Anonymous club” volgt een ongepolijst rauw melodieus “Pedestrian at best” , haar doorbraaksingle enkele jaren terug .
Na haar aanwezigheid op de zomerfestivals Pukkelpop en Rock Werchter paar jaar geleden, was dit in zaal een must . In de AB klonk ze gematigder , maar we kregen een emotievol rakende set zonder al te veel franjes, heerlijk uit de losse pols binnen een vast kader . Mooi.
Op Sonic City (Wilde Westen, Kortrijk) is Courtney curator , noteer het alvast van 9 – 11 november …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/courtney-barnett-30-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/loose-tooth-30-05-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
JTOTHEC brengt nieuwe single uit “Git You Sucka”
Git You Sucka
JTOTHEC
Mayway Records
2018-05-31
Wim Guillemyn
Begin dit jaar schreven we al over het album “Somebody had To Make This Record” (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/jtothec/somebody-had-to-make-this-record/ ) van deze lichtjes geniale funky band. Na hun eerste single “You Gotta Believe In You” is er nu een tweede single uit hun album. “Git You Sucka” en begint met een soort tirade van Mr T (The A-Team). Zie ook de cover van de single. De muziek is terug funky, met een warme bas en soulvolle zang. Een kruising tussen Prince en James Brown. Wie zou denken dat dit door Vlamingen werd gemaakt. Het klinkt zwart en Amerikaans.
Nederlands 
Français 
