TheColorGrey - Een perfecte aaneenschakeling van zwoele, aanstekelijke nummers
TheColorGrey
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-04-05
Kim Loosvelt
Is het een compliment wanneer mensen zeggen dat je live beter klinkt dan op plaat? In het geval van TheColorGrey alvast wel. Na het uitbrengen van zijn debuutplaat ‘Rebelation’, is hij druk bezig geweest met het produceren van alweer twee nieuwe EP´s. Tijdens de voorstelling van zijn meest recente werk ‘For What It´s Worth’, werd duidelijk dat hij ook zijn podiumskills en live performance grondig bijgeschaafd heeft.
Vorig jaar stond Grey op het podium met een DJ en gitarist, deze keer kon hij rekenen op een vijfkoppige live band. Het podium van de Balzaal is maar net groot genoeg, maar dat maakt het extra gezellig. De interactie tussen de bandleden verraadt dat ze niet enkel collega´s, maar ook vrienden zijn. Het plezier en de zelfrelativering doorheen de show spat er van af. Dat is ook bij TheColorGrey zelf niet anders, die meteen iets wil ophelderen. ´Ik ben geen Amerikaan ofzo snapte, ik ben gewoon van Antwerpen.´ Ondanks de internationale sound en ambitie, blijft hij met beide voeten op de grond staan. Heerlijk toch, die Belgische nuchterheid.
Als we de nieuwste EP met een woord zouden moeten beschrijven, zou dat zonder twijfel funky zijn. TheColorGrey pikt er ook meteen de meest groovy nummers uit om mee te starten. “Swerve” en “The Thirst” zijn luchtige R&B nummers die een losse en dynamische sfeer creëren. Stilstaan zullen we hier niet doen. In feite is het een beetje een ´the best of´ optreden. Naast nieuwe nummers, brengt Grey ook een uitstekende selectie uit zijn vorige albums. De trots in zijn ogen wanneer de zaal meezingt met zijn hits “On & On” en “Need to Know” is bijna aandoenlijk. Als we er even bij stilstaan dat de jongeman op het podium slechts 23 jaar jong is, is de hoeveelheid catchy nummers op zijn palmares extra indrukwekkend en bewonderen we zijn work ethic des te meer.
Bij momenten krijgen we een glimp te zien van wat TheColorGrey in zijn mars heeft als het op rappen aankomt. In de verses van “The Status” en tijdens het veel te onderbelichte “Wide Awake in 2K” vliegen de woorden sneller in het rond dan we ze kunnen vatten. Dat laatste nummer wordt voor de gelegenheid trouwens in een ware rockversie gebracht. Het is gedurfd en er recht op. De oppervlakte waarop TheColorGrey kan bewegen is beperkt, maar hij smijt zijn heupen in de strijd en verleidt alle meisjes in de zaal met enkele welgemikte body rolls. Zeiden we al dat de temperaturen hoog opliepen?
Eén van de nummers die live helemaal tot zijn recht komt, is “Blackberry”. TheColorGrey maakt een omweg naar dit nummer via een reggae freestyle waar hij ook het publiek bij betrekt. De overgang verloopt vlekkeloos en alle instrumenten weerklinken precies op het goeie moment. Een nummer dat op plaat niet helemaal kan overtuigen, op zo´n manier brengen dat het publiek er bijna stil van wordt, we zijn er nog niet helemaal uit hoe hij dat nu precies geflikt heeft.
Tot ons genoegen wordt ook tussenproject In Between Phases niet vergeten. Grey dropte de EP enkele maanden geleden zonder er verder veel aandacht aan te besteden, maar het geheel klinkt nochtans een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. De artiest weet ook perfect welke songs hij er moet uithalen: door de aanstekelijke refreinen houden “Options” en “Vibes” het meezing-gehalte hoog.
Het zwoele “You Got to Show Me”, dat de voorbije weken al op de radio te horen was, kondigt het einde van de show aan.
TheColorGrey zingt vol overgave en dat is in essentie ook wat hij wil dat we onthouden: dat hij een jongen met een passie is en dat het die passie is die hem al zo ver heeft gebracht. Mooi, maar voor we richting huiswaarts keren, maakt hij ons nog iets anders duidelijk. TheColorGrey maakt niet enkel soulvolle nummers en dat zullen we geweten hebben. Voor we losgaan, krijgen we eerst nog een woordje uitleg. “Jamaica” is een metafoor voor complete vrijheid, je hoofd even kunnen leegmaken op een plaats weg van alle zorgen. Het slotnummer wordt twee keer gebracht en zo eindigen we met een krachtige climax die iedereen aan het springen krijgt.
De waarheid is dat Grey ons een uur lang heeft meegenomen naar zijn Jamaica. Straf hoe hij samen met zijn live band zo moeiteloos een publiek kan inpakken. We kunnen het deels wijten aan het feit dat hij er zijn sterkste nummers uitgekozen heeft, maar stiekem weten we dat hij elk nummer op dezelfde manier kan neerzetten. Het buitenland lonkt, hopelijk weet Will Michiels binnen een paar jaar nog dat hij gewoon uit Antwerpen komt.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
BRCST 2018 – ‘Stranger Things’ - Kyle Dixon & Michael Stein + Tom Rogerson - Een belevenis om u tegen te zeggen
Kyle Dixon & Michael Stein
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-05
Jasper Laureyssens
Wie Netflix zegt, heeft het al snel over het met prijzen overladen Stranger Things. Misschien wel één van de populairste sci-fi series van de laatste jaren. Niet enkel het verhaal was memorabel spannend, maar ook de muziek liet een onuitwisbare afdruk achter in ons geheugen. Muziek die volgepropt zit met synths en die ons zonder veel moeite terugbrengen naar de 80’s. Het indoor voorjaarsfestival BRDCST, laat die memorabele soundtrack neerdalen in Brussel en dat via het duo die verantwoordelijk is voor de soundtrack van Stranger Things. Kyle Dixon en Michael Stein vormen samen S U R V I V E en zijn van plan om de voltallige AB om te toveren in ‘The Upside Down’.
Normaal was het onze bedoeling om deze recensie te schrijven op de terugweg naar huis. Dat was deze keer niet eenvoudig. We hadden namelijk even de tijd nodig om alles te laten bezinken. Dat S U R V I V E een unieke beleving zou zijn was vooraf al wat te merken. Mensen namen zo snel ze konden plaats in de stoelen achteraan en even voelde het alsof we in een cinema waren binnengewandeld. Dat op zich hadden we nog niet veel gezien in de AB. De staanplaatsen kenden bij aanvang wat minder succes. Diezelfde staanplaatsen waren nog niet voor de helft gevuld toen Tom Rogerson met zijn minimalistische set kwam aanzetten.
Al snel blijkt Tom Rogerson een prima opener te zijn. De man die ondermeer met Brian Eno samenwerkte zet met zijn melancholisch pianowerk en filmische synths al meteen de toon voor wat komen zou. Het improviseren en experimenteren zijn bij Rogerson nooit veraf en dat werd niet altijd even goed onthaald. Desalniettemin kunnen we alleen maar bewondering voor hem hebben, want even leek het podium de zijne te zijn of dat dacht hij althans.
Het voorprogramma was voor velen slechts bijzaak en wie kan hen nu ongelijk geven. Ze waren gekomen voor S U R V I V E en de gehele beleving errond. De gesloten gordijnen onthullen niet veel later wat er achter hen te zien valt. Wat meteen opvalt is de gekke constructie die de lichtshow letterlijk ondersteund. Een rode gloed gebaad in rook is de perfecte kweekbodem om de synths mondjesmaat meer volume te geven. We hebben niet veel inlevend vermogen nodig om ons in een aflevering van ‘Stranger Things’ te bevinden en dat is na enkele minuten al een heuse prestatie.
Wat al snel duidelijk werd is dat het bij S U R V I V E niet gaat over de protagonisten die de muziek schreven, maar dat het gaat over de ervaring. Dat is duidelijk te merken aan de opstelling van de twee muzikanten, die lijken verscholen te zitten achter een fort van licht en synths. Slechts sporadisch zijn er silhouetten te zien, maar meer niet. Even hoor ik een man zeggen "ben ik naar hier gekomen om naar TL-lampen te kijken" wel ja, als je had verwacht dat het er gewoontjes aan toe zou gaan, dan zat je duidelijk in de verkeerde zaal.
Kyle Dixon en Michael Stein leveren ons een muzikale rush die onophoudelijk doorstoomt, van climax tot climax. De met wijlen indrukwekkende wall of sound gaf ons kippenvel en een paniekaanval tegelijkertijd. Van een emotionele rollercoaster gesproken. Voor pauzes of bedankingen is er geen plaats en als het dan al eens muisstil wordt , dan lijkt het publiek niet te roeren. Diezelfde stilte was er één uit verwondering en respect voor de ervaring die de AB op zijn grondvesten deed daveren.
Wie ‘Stranger Things’ heeft gevolgd, ervaart natuurlijk een extra dimensie tijdens het optreden, maar toch is het geen noodzaak om de serie te kennen om ten volle te kunnen genieten van deze belevenis. Ook dat is de grote sterkte van S U R V I V E.
Het einde van de set werd ingezet met "Eulogy". Een nummer die ons in alle gelukzaligheid achterliet en eindelijk beloond werd met wat dit spektakel verdiend. Een overweldigend applaus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ikv BRDCST
Blitzen Trapper - Degelijke countryrock
Blitzen Trapper
De Zwerver
Leffinge
2018-04-04
Ollie Nollet
Vito was oorspronkelijk het soloproject van Vito Dhaenens maar staat intussen voor een vijfkoppige band (uit Gent) die me meteen verraste met een brok stevige americana (catchy refrein, melancholische tussenstukjes en een spijtende gitaar in de finale). Daarna zochten ze het in wat eigentijdser klinkende folk geïnspireerde indiepop die al even beklijvend klonk terwijl ze één keer ook een zonovergoten garagepopsong uit hun mouw wisten te schudden. “Onlangs derde geëindigd in Westtalent”, wist iemand me te vertellen. Derde pas? Ik meende hier overduidelijk een winnaar aan het werk te zien. Of zou West-Vlaanderen bulken van het talent? Wat ik moeilijk kan geloven. In ieder geval bleek Vito hier een erg volwassen groep met een trits aanstekelijke nummers. Natuurlijk was niet alles even sterk. De song die de toetsenman ten gehore mocht brengen viel wat tegen omdat het te ver richting synthpop dreef. Maar met de uitstekende en charismatische zanger, Vito, die duidelijk wat genen van zijn vader, Derek (van The Dirt), geërfd heeft, in de gelederen lijkt de toekomst verzekerd.
Ik maakte voor het eerst kennis met Blitzen Trapper in 2007 in de Botanique, in het voorprogramma van Two Gallants. Het werd toen geen onverdeeld succes : americana pareltjes werden afgewisseld met draken van elektropopsongs. Een jaar later zag ik de groep uit Portland, Oregon al terug in de 4AD, opnieuw met Two Gallants. En er bleek toch iets veranderd. Ze hadden net een plaat uit op Sub Pop, ‘Furr’, waarop er voor een eenduidiger geluid (wat traditioneler met veel seventies –en countryrockinvloeden) werd gekozen. Goeie plaat maar net niet goed genoeg om een blijvertje te zijn. Ook de platen die zouden volgen konden me nooit helemaal overtuigen.
Na tien jaar zag ik ze nu opnieuw en lieten ze een meer coherente indruk na. De songs klonken mooi uitgebalanceerd, badend in een Laurel Canyon sfeer waarbij de wat experimentelere en arty sound van vroeger ingeruild werd voor een conventioneler geluid. Zanger Eric Earley, wiens frasering me soms aan Bob Dylan deed denken, speelde deels op akoestische en deels op elektrische gitaar wat de afwisseling zeker ten goede kwam. Gitarist Erik Menteer vertelde ons op een gegeven moment dat hij niet het gewenste geluid uit zijn gehuurde synthesizer kreeg en dat hij voor die song dan maar de tamboerijn zou bezigen. Waarop ik dacht : waarom een synthesizer huren voor die enkele songs en gewoon niet alles op gitaar erdoor jagen. Schitterende gitarist trouwens, net als Eric Earley. Die ene keer dat ze in duel gingen , smaakte dan ook duidelijk naar meer. Ook de rest van de groep waren voortreffelijke muzikanten. Wat ze bewezen toen ze zowel “When I’m dying” als “Thirsty man” lieten eindigen met een lang uitgesponnen outro. Die twee adembenemende jams klonken wat psychedelisch en spooky, een mix van het beste van Grateful Dead en Ryley Walker , en waren wat mij betreft de mooiste momenten van de avond. Na een lange set tijdens dit eerste optreden van de tour was er toch nog tijd voor een uitgebreide bisronde. Eerst tweemaal Earley solo waarna de band terugkwam voor “Wild Mountain Nation”, waar iemand om geroepen had, en “Rock and roll (was made for you)”.
Mooi concertje, dat zeker, maar toch niet van die aard om meteen een spurtje in te zetten naar het platenstandje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Om te beginnen willen we dit even duidelijk stellen : Jimi Hendrix is de Eddy Merckx van de elektrische gitaar. Geen mens de er aan twijfelt dat hij de grootste aller tijden was en er zal nooit een betere opstaan.
Maar wij fronsen toch altijd een beetje de wenkbrauwen als men komt opzetten met alweer een ‘nieuw’ Jimi Hendrix album. Je mag niet vergeten dat Hendrix in zijn korte leven amper drie platen heeft uitgebracht. Met alle postume releases kan je ondertussen wel al een hele platenwinkel vullen, liefst in een ruimte met uitbreidingsmogelijkheden.
Een mens mag dus terecht vrezen dat er 48 jaar na de dood van Hendrix enkel maar wat kruimels zouden overblijven. Maar dat is buiten Eddie Kramer gerekend. De geluidstechnicus heeft destijds uren, dagen, nachten, maanden met Jimi in de studio gesleten en hij weet perfect in welke schuif welke opname ligt. Jimi Hendrix blijkt nu eenmaal een artiest te zijn geweest die quasi alles opnam wat hij deed, enkel toen hij moest kakken werd de bandopnemer even afgezet.
Dus, releasen die handel, dacht Eddie Kramer dan maar, iemand zal er wel beter van worden.
Naar ons weten heeft Hendrix nergens nog directe erfgenamen rondlopen, Kramer zal hier dus ongetwijfeld zelf wel een aardige stuiver aan overhouden.
Ook onze platenkast puilt uit van de postume releases, maar we vragen ons nu toch stilaan af of de schatkist ondertussen nog niet tot op de bodem is leeggeroofd. Op ‘Both Sides Of The Sky’ is het gitaargenie Hendrix immers nog maar eens in volle glorie te bewonderen, maar een pak van dat met veel poeha aangekondigde ‘nieuwe’ materiaal hebben we toch al wel eens eerder gehoord.
Wat ben je eigenlijk met de 37 ste versie van “Hear My Train Coming” ?, natuurlijk een fantastische song, maar de versie op ‘Both Sides Of The Sky’ voegt bitter weinig toe aan al deze die er zijn aan voorafgegaan. “Power Of Soul” is ook weer typisch zo’n take die weinig verschilt van alle andere uitvoeringen. Vertrouwde songs als “Lover Man”, “Steppin’ Stone” en de Muddy Waters cover “Mannish Boy” krijgen hier versnelde interpretaties mee, best wel leuk, maar echt onmisbaar zouden we die niet noemen.
Toch valt hier heus wel wat te rapen, zelfs voor de doorwinterde Hendrix fan die dacht dat ie alles al in huis had. Jimi had immers wel eens bezoek in de studio en de passanten mochten geregeld een potje komen mee jammen, en natuurlijk mocht alles op tape. Stephen Stills zingt aardig en speelt een fijn staaltje hammond orgel op zowel “$20 Fine” als op Joni Mitchell’s “Woodstock”, waarop Jimi trouwens de basgitaar beroert. Johnny Winter komt zijn gitaartrukendoos bovenhalen op “Things I Used To Do”, een straffe bluestrack en één van de redenen waarom je moet overgaan tot het aanschaffen van dit album. Met “Georgia Blues” komt er nog zo’n knappe trage blues aan met de bekoorlijke soulvolle vocals van Lonnie Youngblood.
Verder is het uiteraard alom smullen van Jimi’s gitaarvernuft. Een hoogtepunt is “Send My Love To Linda” dat heel breekbaar en fluisterend begint om dan halverwege over te gaan in een soort Blue Cheer jam. Afsluiter “Cherokee Mist” is ook absoluut de moeite, Jimi trekt hier met een vliegend tapijt naar het Oosten en laat zijn gitaar heerlijk psychedelisch uitfreaken. Deze was al eens eerder op plaat gezet, wij vinden hem terug in onze vierdelige box ‘The Jimi Hendrix Experience’ uit 2009, maar die versie had duidelijk minder tijd in de papavervelden doorgebracht.
Een pluspunt is dat al deze opnames van onberispelijke studiokwaliteit zijn, een pluim die we ook weer mogen steken op Eddie Kramer’s hoed. Iets heel anders bijvoorbeeld dan al die krakkemikkige en halfslachtige opnames die we kennen van generatiegenoten The Stooges of The Velvet Underground. Uiteraard ook steengoede muziek, maar het leek soms wel of al die tracks met een aftands cassetterecordertje waren opgenomen in de kelder van het plaatselijke wassalon.
Natuurlijk zullen de fans deze ‘Both Sides Of The Sky’ aanschaffen, hun collectie zou wel eens onvolledig kunnen zijn. Maar aan zij die Jimi Hendrix nog moeten ontdekken en niet echt weten waar te beginnen zouden wij de simpele raad geven : koop gewoon de drie studio albums waar Hendrix zelf in levende lijve bij betrokken was (‘Are You Experienced’, ‘Axis : Bold As Love’ en ‘Electric Ladyland’) en stort u nadien desgewenst op al dat formidabele live materiaal.
Voor de fans, Kramer laat weten dat het nog niet gedaan is. Het studio materiaal is zo goed als op, maar er zou nog een hele hoop live shit klaar liggen.
Ziggy Marley heeft een nieuwe single uit. “Rebellion Rises” is de voorloper van het gelijknamige album dat op 18 mei uitkomt.
Met deze single keert Ziggy terug naar de roots van de reggae, zonder invloeden van dancehall of pop. Het klinkt allemaal heel positief en het nummer is in al zijn eenvoud licht dansbaar. Het zou daardoor zomaar meteen een zomerhit kunnen worden. Er zit bovendien zelfs nog onderhuidse boodschap in. Over dit nummer zegt Ziggy: “De rebellie begint in de geest, de melodie en de muziek. Wij zijn daar een kanaal voor. De rebellie is bewustzijn. Nu het bewustzijn zich begint te verspreiden, rijzen we naar hogere plekken.”
Ook voor wie daar allemaal geen boodschap aan heeft, blijft “Rebellion Rises” een toffe song. En nu maar hopen dat het album in dezelfde richting gaat. Dan wordt het een feestje als Ziggy Marley deze zomer langskomt op Couleur Café.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=202&v=KhcDEnL_bb0
Qntal schreef begin de jaren negentig geschiedenis toen ze muziek uitbrachten dat een mix was van medieval en electro. Iets wat tot voorheen niet was voorgedaan. Tot op heden houden de Duitsers het genre, dat ze zowat zelf hebben uitgevonden, met hun releases op een hoog niveau. En dat is op deze release niet anders.
Zo verrassen als meer dan twintig jaar geleden doen ze niet meer. Maar ze weten het boeiend te houden en kwaliteit af te leveren. Wat enigszins wel verrassend zijn de songs gezongen door Michael Popp. Zoals op “Die Finistre Nacht” dat door zijn zang veel meer richting gothic gaat. De elektronica geeft de track ook een andere invalshoek. De middeleeuwse thematiek is hier zo goed als weg. Het is een fijne song maar het is gewoon even wennen. Daarnaast bevat ‘Nachtblume’ terug een aantal die tracks geweldig mooie melodieën bevatten. Tracks die je meenemen in een andere wereld. Ik denk dan aan het titelnummer. Daar combineren ze de gekende combinatie van middeleeuwse instrumenten en elektro. De elektro komt in de tweede helft opzetten en wordt zo een erg dansbare track. Met daarnaast de heerlijk en melancholische zang van Syrah. Een heel mooi opgebouwde song. Ook “Echo” is zo’n nummer. “O Fortuna” klinkt imposant, klassiek en lijkt uit een andere tijd te komen. Zo houdt dit 12 tracks aan.
‘Nachtblume’ bevat nummers die soms meer richting elektro gaan en dan weer meer richting medieval folk. Maar altijd met de nodige kwaliteit, melodie en sfeer.
Terug een release waar de fans en de liefhebbers van het genre heel tevreden gaan mee zijn.
Gateway is het eenmansproject van Bruggeling Robin Van Oyen. Hij brengt doom-terreur of doom-death. Slepende, aanhoudend beukende doom-metal vol tristesse en met wel heel diepe en soms atmosferische grunts.
Van Oyen bracht zijn eerste opnames uit in eigen beheer (enkel ‘Scriptures Of grief’ kwam vorig jaar uit via cassettelabel Sentient Ruin), maar voor de nieuwe EP ‘Boundless Torture’ vond hij onderdak bij Pulverised Records uit Singapore. Daar zit – behalve een rits Amerikaanse, Zweedse en Singaporese bands – ook nog het Belgische Thronum Vrondor onder contract.
Het pièce de résistance op deze EP is zonder meer “Odyssey Of The Bereaved”. Een epische, uitgebalanceerde track van meer dan 10 minuten waarop Van Oyen al zijn doom-duivels ontbindt en met passages die soms aan een mix van sludge en atmosferische blackmetal doen denken. Ook “Boundless Torture” (ook ruim voorbij de 10 minuten) en “Famished Below” (net geen 5 minuten) zijn prima doom-death. Alleen het korte en gejaagde “Iron Storms” lijkt met zijn hakkende drums op het eerste zicht niet in het rijtje te passen. Misschien is het als tussenstukje bedoeld of anders als tegengewicht om het slepende van de andere tracks nog extra in de verf te zetten.
Voor fans van Hooded Menace en Incantation. En voor wie al eens zonder oogkleppen wil luisteren.
https://www.facebook.com/gatewaydeathdoom
The Spectors hebben een nieuw album. Of de nieuwe The Spectors hebben een album. Het hangt er maar van af waar je ‘nieuw’ wil plaatsen, het klopt elke keer. Na een EP en een lovend onthaald debuutalbum heeft frontvrouw Marieke Hutsebaut de band ontbonden. Ze is op haar eentje beginnen schrijven aan nieuw materiaal en heeft daar dan een nieuwe band bij samengesteld, zonder synths deze keer.
Muzikaal heeft Marieke het geweer van schouder veranderd, maar ook weer niet te bruusk. Het nieuwe album ‘Ooh Ooh Aah’ biedt bruisende, soms sprankelende shoegaze en dromerige poprock. Wat je zou krijgen als je de wall of sound van de Jesus & Mary Chain zou enten op de vrolijke nonchalence van The Breeders. Een echte lente-plaat, maar zeker niet volbloed-zomers.
Achter al die laagjes van zoemende en galmende gitaren zitten lyrics die fragmentarisch vertellen hoe Marieke haar leven met Asperger ervaart. Moedig om te beginnen en vooral ook herkenbaar voor wie een beetje thuis is in de materie. Maar ook voor wie daar niet mee bezig is, blijft dit een album vol heel aangename poprock.
Er zitten muzikaal heel wat referenties in naar de sixties, eighties en nineties. De sound en de koortjes van “Borderline” leunen hard op de erfenis van The Breeders uit de nineties, maar The Spectors geven er nog een eigen sixties-twist aan. “When The Morning Falls” is dan weer melancholische shoegaze, een beetje als een uitgeregend huwelijk tussen The Raveonettes en The Posies.
“Only You” is een perfecte popsong, maar dan gecamoufleerd in een Twin Peaks-jasje. “Leader Of The Pack” en “Be My Baby” zijn geen covers, maar eerder een vage knipoog naar het naïeve van de sixtiespop. Opvallend is dat bonustrack “Clyde & Bonnie” niet uit de toon valt, hoewel die nog met de ‘oude’ bandbezetting werd opgenomen.
The Spectors schieten met ‘Ooh Aah Aah’ fel uit de startblokken voor de tweede ronde in hun nog jonge bestaan. Deze tweede ronde is een paar tinten minder donker en meer dreampop, maar ook meer met een eigen gezicht. Benieuwd hoe dat eigen gezicht straks nog meer vorm zal krijgen.
The Spectors spelen in mei vier keer het voorprogramma van The Sheila Divine in België en zullen ook daarna nog moeilijk te ontkomen zijn op de Vlaamse podia.
https://www.youtube.com/watch?v=sBW7_gONr6Q
De Nederlandse Ramona bracht vorig jaar haar debuut uit. We lazen in de review (zie http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/ramona/ramona/ ) dat dit een fijne ontdekking was. Ze werd omschreven als een brave Christine Hersh, Feist of Joni Mitchill. Deze “Blackbird” is de volgende single uit dit debuut. Meerstemmig gezongen, met een sobere percussie en een beetje bas. Daarnaast ook een beetje xylofoon. Alles klinkt een beetje als dreampop en met daarnaast een refrein dat blijft hangen. Een geslaagde single dus.
Voor de single werd een sfeervolle en eenvoudige clip gemaakt die je hier kunt ontdekken.
“Blackbird” of hoe je met weinig middelen toch indruk kunt maken.
Het Britse Septic Tank was begin de jaren ’90 actief, maar studio-opnames werden toen niet gemaakt. De band was een hardcore-uitlaatklep voor drie leden (Scott Carlson, Lee Dorian en Gaz Jennings) van de legendarische doommetalband Cathedral. Carlson zat ook nog in Repulsion, Death, Church Of Misery en Genocide, terwijl Dorian ook nog bij Napalm Death en Jennings bij Death Penalty. Maar Septic Tank was eerder een zijprojectje.
Septic Tank bleef lang een halve legende. Tot er in 2012 plots wat studiotijd over was bij de opnames van een Cathedral-album. In enkele uren werd een EP geschreven en opgenomen. Dit jaar is er dan toch een eerste volwaardige album van Septic Tank. ‘Rotting Civilasation’ is een verzameling van liefst 18 tracks. Sommige daarvan werden pas in de studio bedacht en onmiddellijk opgenomen. Het hele album werd in nauwelijks enkele dagen tijd ingeblikt. Jamie Gomez Arellano fungeerde als drummer en als producer. Als drummer is hij niet zo vermaard, maar hij zat reeds in de studio met Cathedral , Paradise Lost, Ghost en Opeth.
Alle nummers zijn heel kort, snel en hard en hebben teksten die overal lak aan hebben. Denk aan Discharge, GISM en Black Flag. Er zit een beetje doomcore in, maar denk vooral aan de trashcore, en de politiek geïnspireerde hardcore en punk die furore maakte ten tijde van Reagan en Thatcher. Dat Septic Tank geen relict uit het verleden is, laten ze horen op “Social Media Whore” en “Whitewash”.
Positieve uitschieters op ‘Rotting Civilasation’ zijn “Never Never Land”, “Rotting Empire”, “Danger Signs” en “Who”.
Er is een nieuwe generatie van jonge muzikanten die wel wat zien in wat we vroeger de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) noemden. Bij ons heb je Ironborn die een beetje die richting van de klassieke heavy metal uitgaat, in Duitsland heb je Pulver, maar in Groot-Brittannië zijn er tal van bands die teruggrijpen naar de erfenis van Iron Maiden, Angel Witch en Raven. Eliminator is een relatieve nieuwkomer in die groep. Deze Britten brachten zopas hun debuutalbum ‘Last Horizon’ uit.
Eliminator had een tijdlang Dave Pugh, de gitarist van folkmetallegende Skyclad, als zanger, maar die heeft het te druk om Eliminator erbij te nemen. Daarvoor kwam Danny in de plaats en dat is verdomd een heel sterke zanger. Geen Bruce Dickinson, dat ook weer niet, maar als deze Danny nog wat kan groeien in stemvolume en bereik, zit Eliminator op rozen. Ook de gitaristen leveren sterk werk. In de teksten en de songopbouw zitten dan weer weinig verrassingen, maar deze Britten doen hun ding met veel vuur en gedrevenheid. Die passie zie je nog zelden in het materiaal dat de dinosaurus-bands uit de klassieke heavy metal recent uitbrengen.
Eliminator doet de kunstjes van Iron Maiden en Judas Priest nog eens over op een sublieme manier. Maar we zitten in een compleet andere tijdsgeest. Een album als ‘Last Horizon’ zal dus nooit dezelfde impact hebben als de eerste albums van de NWOBHM.
Eliminator zal hard moeten werken, in donkere kroegen en op kleine festivals, om deze muziek aan de man te kunnen brengen. Als ze dat een paar jaar na elkaar met dezelfde passie kunnen doen als waarmee ze dit album opnamen, dan kan het lukken om ook in België door te breken.
Beetje vreemd, dit moet doorgaan voor het zogenaamde debuutalbum van Cabbage, maar de band heeft in de afgelopen drie jaar el een pak EP’s en singles uitgebracht met in totaal zo een slordige 30 songs, dat zijn zowat drie albums als je ’t ons vraagt. Al die tracks maakten trouwens duidelijk dat Cabbage niet zomaar in één hokje is onder te brengen, dit is een bandje die er deugd in vindt om de mensen herhaaldelijk op een verkeerd been te zetten.
Cabbage brengt hun eigenwijze rock met rebelse trekjes en een typische zweem van Britse arrogantie, het presenteert zich als een dwarse kroegentocht doorheen de afgelegen steegjes van de meest eigenzinnige Britse pop, punk en postrock. Cabbage ontgint er grond waar een hoop bekende en minder bekende goden hen zijn voor geweest zoals The Fall, Arctic Monkeys, Virgin Prunes, Black Grape, Fat White Family, Future Of The Left en Idles.
Met het begin van “Preach To The Converted” zou je denken dat de nieuwe Ho99o9 of Death Grips is aangekomen, maar dan helt de song over naar wilde en tegendraadse rock met weerhaken.
We herkennen de humor en spitsvondigheid van het ons zeer genegen Future Of The Left in prikkelende songs als “Obligatory Castration” en “Molotov Alcopop”. “Postmodernist Caligula” is een dol punkertje waar The Buzzcocks in rondhangen en “Celebration Of A Disease” is dan weer je reinste garage-rock met een gestoord sixties orgeltje in de gelederen. “Subhuman 2-0” is een semi akoestische afsluiter waarmee Cabbage er uit gaat met flair in nonchalante Doherty stijl.
Elke track op dit album heeft zo zijn sterktes, er staan geen vullertjes op dit album.
Er valt dus heel wat te ontdekken op deze ‘Nihilistic Glamour Shots’, een rijk en gediversifieerd album met geregeld een hoek af.
Earthless - Supersonische heavy gitaarrock
Earthless
Kreun
Kortrijk
2018-04-03
Sam De Rijcke
Het Canadese Comet Control zet de avond gepast in met geestverruimende psychedelische rock met een noise- en shoegaze randje. Een half uurtje volstaat om de zaal een eerste keer te bedwelmen. Fijne set, ideale opwarmer voor de gitaareruptie die er op zal volgen.
Earthless heeft met ‘Black Heaven’ een denderende nieuwe plaat uit met daarop zes tracks waarvan geen enkele boven de 10 minuten uitkomt. Uiterst ongewoon voor een band die doorgaans instrumentale monstertracks van ruim meer dan 20 minuten aflevert. Bovendien wordt er op drie songs zelfs gezongen. Nooit eerder gehoord bij Earthless, maar het werkt.
Hebben we hier dan met een ernstige koerswijziging te maken ? Neen, toch niet, dit is nog steeds die typische Earthless sound met eindeloze supersonische solo’s op een bedje van zwaar groovende stoner-rock. En live komen er sowieso nog meer vonken uit. Frontman Isaiah Mitchell slaat van in het begin aan het soleren en stopt eigenlijk nooit gedurende een uur en een kwart.
Een optreden van Earthless is infeite één lange gitaarsolo waarin de gitaar van Mitchell freewheelt door het hele universum. Maar tussen het soleren door blijkt Isaiah Mitchell toch nog een aardig potje te kunnen zingen. Dat hij daar niet eerder opgekomen was, zijn stem leent zich gewoon perfect voor dit soort heavy rock met seventies-allures. Het brengt extra drijfkracht in hun set, zo presenteren “Electric Flame” en “Gifted By The Wind” zich als twee kloeke retro hard-rock songs die met de haren in de wind door de atmosfeer zoeven. En op het einde van de set geeft Mitchell nog een geslaagde interpretatie van de Led Zeppelin song “Communication Breakdown”, een wilde cover van een sowieso al opwindende hard-rock klassieker.
Natuurlijk zijn er ook die mokerslagen van instrumentals als “Uluru Rock” en het machtige nieuwe “Black Heaven”, heavy space-rocksongs die minutenlang door de ruimte scheuren. Overdaad schaadt, zou een mens dan wel eens durven denken, maar niet bij Earthless. Hier gaan de ellenlange gitaaruitspattingen nooit vervelen. Voor een stuk is dit te danken aan de bijzonder strakke ritmesectie van Mario Rubalcaba (drums) en Mike Ensington (bas), twee bedreven heren die de perfecte moddervette onderbouw vormen voor de royale gitaarkunsten van Mitchell. Denk een beetje aan Jimi Hendrix en zijn fantastische Experience-trawanten Mitch Mitchell en Noel Redding.
En hoewel The Jimi Hendrix Experience een terechte referentie is, moeten we Earthless toch aanschouwen als een overrompelend powertrio dat een unieke eigen sound heeft gecreëerd. Noem het voor ons part psychedelische jam-space-stoner-rock, Earthless brengt er in ieder geval het publiek mee in hogere sferen. Iedereen smult van de gitaarsololawine.
We hebben nog nooit eerder een band gezien die het genre zo intens bedrijft en die met zo een gigantische overkill aan gitaarsolo’s toch een constante spanning weet aan te houden.
Als u meer van dat wil dan gaat u best toch ook even checken bij Colour Haze (Muziekodroom, 25/05) en Samsarah Blues Experiment (Magasin 4, 17/11).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-03-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/comet-control-03-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Necrophobic draait al ettelijke jaren mee. Hun debuut dateert al van 1993. Ze ontstonden in 1989 en wilden een wat donkerdere death metal maken dan dat er toen bestond. Hun groepsnaam ontleenden ze aan een Slayer-song. Na een winterslaap van bijna vijf jaar (‘Womb of Lilithu’ dateert al van 2013) zijn ze terug met een nieuw album. Er is wel één en ander veranderd aan de line-up tegenover het vorig album. Naast all-time member Joakim Sterner en bassist Friberg heeft men een aantal oudgedienden terug ingelijfd. Deels uit noodzaak want gitarist David Parland pleegde in 2014 zelfmoord en vocalist Tobias Sidegard werd, wegens een veroordeling van huiselijk geweld, uit de band gezet. Zo komt het dat zowel vocalist Strokirk als de gitaristen Ramstedt en Bergebäck terug van de partij zijn. De vraag was dan ook wat dit van invloed zou hebben op het geluid van de band.
Wel men borduurt verder op de ingeslagen weg die men op de laatste albums heeft ingeslagen. Met dit verschil dat ‘Mark of the Necrogram’ een stuk geïnspireerder klinkt dan hun vorig album. De songs klinken vinnig, vrij melodieus en de riffs zijn ook spannender dan op ‘Womb of the Lilithu’. Langs de ene kant krijgen we vrij melodieuze en bombastische tracks zoals “Tsar Bomba” en aan de andere kant trashy tracks zoals “Odium Caecum”. Daartussen ook een sleper zoals “Requim For A Dying Sun”. Voor elk wat wils dus. Alles mooi tot een vrij homogeen geheel gemixt.
‘Mark of the Necrogram’ is een gevarieerd album dat de nodige Necrophobic kenmerken bevat en een stuk beter is dan hun voorganger. Een aangename plaat dat aardige tempowisselingen en overgangen kent. Een geslaagde comeback dat bewijst dat ze de moeilijke periode goed hebben weten om te buigen.
‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen, maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.
Paaspop 2018 : verslag van een 3-daagse muzikale Efteling in Schijndel
Paaspop 2018
Festivalterrein
Schijndel
2018-03-30 t/m 2018-04-01
Hans De Lee
Wat een heerlijk muzikaal pretpark is Paaspop toch! 3 volle dagen in een knap aangekleed en verlicht sprookjesdorp, beleefden afgelopen weekend, 81.000 (!) muziekliefhebbers de trip van hun leven. Paaspop kent eigenlijk zijn oorsprong in 1974 maar gaat in werkelijkheid vanaf 1985 traditiegetrouw door op Pasen. En met groeiend succes! Editie 2018 werd, ondanks het minder goede weer, alvast een topeditie met een recordaantal bezoekers en een heel divers maar kwaliteitsvol en knotsgek programma van 250 acts verdeeld over 15 podia!
Van schlagermuziek tot death metal, van hip hop tot punkrock en van stand up comedy tot techno rave. Het was allemaal te bewonderen op één van talloze kleine en grote podia in de soms spectaculair uitgedoste tenten en ‘themahokken’.
Ziehier een uitgebreid verslag van Paaszondag, de laatste festivaldag.
Terwijl in Oudenaarde wielrenner Niki Terpstra een Vlaamse Klassieker toevoegt aan zijn palmares, pakt op identiek hetzelfde moment Guus Meeuwis uit met een andere Vlaamse Klassieker als opener van zijn optreden op het hoofdpodium : “Ik wil je” van De Kreuners wordt ingezet en zorgt meteen voor de nodige sfeer en zangkoren in de goed gevulde tent. Guus is nog altijd heel populair in eigen land en heeft naast pakken ervaring intussen ook een aardig buikje. Hij vervolgt de set met zijn recente hitsingle “Je staat niet alleen” en met “Tranen gelachen”. Op weg naar het volgende concert horen we nog net de hele tent uit zijn dak gaan op het eerste echte hoogtepunt van Guus , het alomgekende “Het is een nacht” zijn megasucces van alweer meer dan 20 jaar geleden (1996!).
In de ‘Roxy’ tent pikken we enkele nummers mee van de Amsterdamse rapper Yung Nnelg. Hij spuwt in eigen taal en op een stevige beat, een zondvloed aan woorden uit over het jonge hiphop volkje in de warme en kleurrijk verlichte tent. Nummers als “Hoofdprijs” en “Tempo” zijn best wel te pruimen en zorgen zelfs voor een (bescheiden) mosh pitje.
James TW maakt intussen zijn opwachting in de tent genaamd ‘Phoenix’. Het blijkt een talentvolle Britse singer songwriter te zijn van amper 20 jaar. Hij is uitgerust met een gitaar en een bijzonder aangename, zuivere en breekbare stem die veel weg heeft van Belgische collega’s zoals Milow of Tom Dice. Luister maar eens naar zijn nieuwe single “Say Love” en oordeel zelf over de duidelijke gelijkenissen. De brave doch frisse popsongs worden goed onthaald door het publiek en blijven zonder moeite in het geheugen hangen. Opener “For you” en “Please keep loving me” zijn daar het mooiste bewijs van.
We hadden ons voorgenomen zoveel mogelijk bands en muziekstijlen te ontdekken vandaag en in dat opzicht gingen we een kijkje nemen naar de Nederlandse band met Turkse roots, Altin Gün, op de Jack Daniëls stage. Dit 6-koppig heerschap (wel met zangeres) brengt een originele mix van enerzijds etnische klanken en anderzijds electro, rock en psychedelische invloeden. Het geheel wordt afgewerkt met de stem van de Turkse zangeres Merve Dasdemir en klinkt behoorlijk eigenzinnig en uniek! Leuke kennismaking maar net iets te speciaal voor ondergetekende om meer dan paar nummers te boeien.
Op het hoofdpodium werd iets na 17u30 de Belgische trots Triggerfinger aangekondigd. De band behoort al enkele jaren tot de absolute top in eigen land maar heeft in Nederland duidelijk nog niet dezelfde status verworven. De grote tent is bijgevolg wel lekker gevuld maar zeker niet helemaal volgelopen. Ruben, Mario en monsieur Paul zijn voor de gelegenheid versterkt met extra gitarist Geoffrey Burton en steken meteen stevig van wal met openingsduo “Colossus” van de gelijknamige laatste CD uit 2017 en “Upstairs Box”. De band krijgt misschien niet dezelfde enthousiaste respons van het publiek als in hun thuisland maar trekt zich daar helemaal niets van aan en beukt naarstig verder in op de trommelvliezen van de aanwezigen met een uitgebalanceerde en ongepolijste set! De cover van Rihanna’s “Man Down” krijgt vanuit de tent duidelijk het meeste bijval.
Op weg naar het optreden van Frank Carter en zijn ratelslangen, nemen we vlug een kijkje in de Royal Loco tent. Die Lustige Schlagerfreunde doen de naam van de tent alle eer aan met hun kitsch en rock versies van allerlei Duitse schlagernummers en andere billenkletsers. De tent staat nokvol en de ambiance doet denken aan de hoogdagen van karnaval. Heerlijk complexloos en behoorlijke fout maar dat zal de fans van het lichtere genre worst wezen, ze brullen uit volle borst “Wunderbar” mee van Tenpole Tudor. Heerlijk schouwspel!
Frank Carter and the Rattlesnakes dan maar! Een optreden waar we enorm naar uitkeken aangezien het zowat de enige echte punkrock band was die op deze laatste festivaldag de affiche sierde en aangezien de band gekend staat om zijn intense en energieke liveshows. Buiten was het aan het miezeren en werd het frisjes maar in de Jack Daniëls tent was het behoorlijk warm.
Door de grote belangstelling voor deze band was de tent aardig gevuld en rond 19u maakte mister Carter zijn opwachting op het podium. De frontman van de Rattlesnakes is een rasechte entertainer en één brok rauwe energie! Van bij de start host hij ongecontroleerd met zijn smal en pezig lichaam over het podium en duikt hij zelfs geregeld zonder angst het publiek in. Nummers als “Juggernaut”, “Vampires” en “Wild Flowers” zijn echte muzikale splinterbommen en worden dan ook lekker explosief gebracht! Frank nodigt alle dames uit om veilig te crowdsurfen en zorgt halfweg het optreden voor de grootste circle pit van het festival en brult zich midden in de menselijke kring een pleuris, getooid in een warme jas die hij afsnoepte van een fan. Achteraan de set zitten de meest gekende nummers zoals “Lullaby” en afgesloten wordt met “I hate you”.
Schijndel zal zich de doortocht van deze band nog lang herinneren! De band zelf mag de volgende dag alweer hun zelfde kunstjes doen in een uitverkochte Melkweg!
Daarna was het tijd voor het allerluidste orkest van de dag : Obituary! Deze death metal pioniers uit Florida gaan al meer dan 30 jaar mee en zullen toch wel even raar gekeken hebben wanneer ze de diverse affiche te zien kregen van dit festival. De bandleden, allemaal met lang haar en baard, openden met een dreigend instrumentaal stuk alvorens frontman en zanger John Tardy op het podium verscheen. Hij liet het niet aan zijn hart komen dat de tent niet volledig gevuld was en trok met zijn band meteen een ware wall of sound op. Tardy deed zijn stinkende best maar als neutraal toeschouwer kon je toch al snel zien en horen dat de jaren hem beginnen parten te spelen om dergelijke intense optreden constant op een hoog niveau vol te houden. Zijn stem was niet altijd even krachtig en na elk nummer moest de man toch even op adem komen. Respect evenwel voor zijn immense gedrevenheid!
Rond 21u zakten we voor het eerst af naar de ‘Theater’ tent. Minpuntje hier is dat de tent gesloten is tussen de optredens of acts en dat het publiek bijgevolg telkens moet aanschuiven om binnen te geraken. Dit gaf soms aanleiding tot heel wat duw en trekwerk met soms benauwde en bijna onveilige toestanden. Zeker een aandachtspunt voor volgend jaar!
Het gedrum had wel een goede reden : de Memphis Maniacs zouden namelijk iets na 21u hun opwachting maken. De Memphis wie? Het bleek om een mash-up band te gaan uit Nederland die geniet van een immense lokale populariteit en reeds voor de 11de keer te gast was op Paaspop! Hun optreden zorgde voor typische ‘hollandse’ uitbundige ambiance. Gezellige sing-along toestanden met bijhorende danspasjes door jong en oud. Zanger Roy van de Maniacs voelde zich zichtbaar in zijn sas op het grote podium, evenwel zonder zichzelf en de band al te ernstig te nemen. En het moet gezegd , de ‘mash-ups’ die ze brachten klonken best wel ok en werden met veel enthousiasme gebracht. Wat denk je van “Human” van Rag’n’Bone Man dat naadloos gemixt wordt met “She’s a maniac” uit Flashdance of een feilloze mengelmoes van nummers van The Beatles, AC/DC, Beastie Boys en Queen? Weinig vernieuwend of origineel maar wel heel vermakelijk amusement.
Terug naar het serieuze werk dan maar. Black Label Society maakte onder leiding van de legendarische Zakk Wylde zijn intrede in de ‘Phoenix’ tent. De intro van Led Zeppelin liet alvast een fijn optreden vermoeden en dat werd het ook. Een heerlijke portie vette en onversneden, krachtige en oerdegelijke US (hard)rock en metal! Zakk Wylde, intussen de 50 jaar voorbij, is naast een geweldig gitarist ook een niet onaardige zanger. De band speelde een potige set met oud werk dat werd afgewisseld met songs uit het zeer recente CD ‘Grimmest Hits’;
De Jeugd van Tegenwoordig had de eer om editie 2018 van Paaspop af te sluiten op het hoofdpodium. De heren hebben enkele weken terug een nieuwe CD uitgebracht met als titel ‘Luek’. Van bij de start palmen de 3 snelle praters als een perfect geoliede machine het publiek in, terwijl MC Bas Bron voor een spervuur aan snelle elektronische beats zorgt. Willy Wartaal is wat mij betreft de meest getalenteerde rapper van de 3 en neemt meestal wel de leiding. Nummers als “Sexy beesten” en “Gekke Boys” klinken niet slecht maar zijn natuurlijk enkel bedoeld als opwarmer voor de grote hits van de band die ongetwijfeld later in de set de revu zullen passeren. Ik gok op “Watskeburt”, “Een Barkie”, “Get Spanish”, “Deze donkere jongen komt zo hard” en ga zo maar even door…Maar tegen die tijd zat ondergetekende al in zijn auto richting België. Moe maar voldaan. En vastbesloten om volgend jaar terug van de partij te zijn want Paaspop is echt top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paaspop-2018/
Organisatie: Paaspop
Anne-Marie - Enthousiast feestkonijn met bakken talent
Anne-Marie
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-01
Maxim Meyer-Horn
Het is een fenomeen dat we ondertussen vaker en vaker zien terugkomen. Popsterretjes die zonder een album uit te hebben de AB razendsnel weten uit te verkopen. Anne-Marie haar langverwachte debuutplaat ‘Speak Your Mind’ komt pas op het einde van deze maand uit, maar een tiental hits heeft ze al op haar naam staan. De enorm populaire Britse zangeres wordt ondertussen dagelijks op de radio gespeeld, wat natuurlijk haar grote populariteit verklaart.
In de AB zong ze haar hits en nieuw materiaal. Naast een goede zangeres is ze bovendien ook nog een geboren entertainer. De laatste jaren heeft de voormalige wereldkampioene karate al heel wat live ervaring kunnen opdoen als zangeres bij Rudimental en ook solo stond ze ondertussen al vaak op de planken. We zagen het al lang aankomen… de volgende grote popster van deze generatie is ready to take off.
Haar vriend Ady Suleiman mocht in de hopeloos uitverkochte AB openen. Tijdens zijn halfuur durende set viel ons vooral zijn stem op. Zijn stemkleur is zeer warm en dat was alleen maar in zijn voordeel. Het overwegend vrouwelijke publiek smolt weg en genoot van zijn soulvolle stem die ondersteund werd door een akoestische gitaar. In het begin was iedereen aangenaam verrast van de jonge Brit, maar naar het einde toe begon het publiek zich meer en meer te vervelen. Er miste wat afwisseling en pit in de set. Een uptempo nummer had de sfeer nochtans naar een hoogtepunt kunnen brengen. Jammer maar helaas.
Anne-Marie voelde zich overduidelijk helemaal thuis in de AB. Ze had het podium van de AB als een kamer inclusief bedden, lampen, … ingekleed en slenterde met een Belgische vlag het podium op. Ze begon met het nog niet uitgebrachte nummer “Cry”. De song is niet meteen haar beste nummer, maar dat liet niemand in de AB aan zijn hart komen. De sfeer zat meteen goed en dat is het belangrijkste. Anne-Marie’s eerste hit “Do It Right” zorgde meteen voor een drastische verhoging van de pretfactor. Het leuke nummer werd luidkeels meegezongen en hier en daar werd al mee gesprongen. Ook het nieuwere “Heavy” kon op heel wat enthousiasme rekenen en werd oorverdovend luid meegezongen.
Anne-Marie bracht in 2015 een EP uit waaruit ze meteen een mash up zong. “Karate / Gemini / Stole” zijn niet haar bekendste nummers, maar tonen aan waar ze begon. De nummers zijn iets minder poppy, maar komen kwalitatief zeker aan het level van haar megahits. Na het oudere werk, mocht het nieuwe werk zijn troeven uitspelen. Zowel “Perfect”, waarbij fans een tiental harten ballonnen omhoog hielden, als “Bad Girlfriend” zijn fijne nummers en kregen het publiek even goed mee als de reeds uitgebrachte nummers. Eerste echte moment van extase vormde echter de hit “Alarm” en ook deze keer werd alles meegekeeld van begin tot einde. Naast al de up tempo popsongs was er ook een moment van rust voorzien. Het wondermooie “Peak” toonde dat Anne-Marie de vocale capaciteiten heeft om ook de iets moeilijkere nummers vlekkeloos te kunnen zingen.
‘Speak Your Mind’ bevat overduidelijk heel wat poppareltjes en daar is “Breathing Fire” het perfecte voorbeeld van. Het grootste deel van de fans kwam toch wel naar de AB om de hits te horen en met set afsluiter “Rockabye” was dat er meteen één van formaat. Het nummer behaalde de toppositie in de Ultratop en kleurde de zomer van 2016 als geen ander nummer. Dat het publiek uit zijn dak ging, hoeven we dus niet te vertellen. Haar grootste solohit “Ciao Adios” mocht de encore in gang trappen en ook deze keer stond de sfeer op ontploffen. Bij “Then” verzwakte de sfeer even, maar in haar nieuwste hit “F.R.I.E.N.D.S.” gingen alle remmen weer los. Een explosief einde van een energieke show.
Anne-Marie stond met heel veel zelfvertrouwen te pronken op het podium van de AB en terecht. Ze heeft de hits, de attitude, de stembanden, de looks en nog zo veel meer. De show was misschien niet de spannendste en was bij momenten zeer voorspelbaar, maar daar komen de Anne-Marie fans ook niet voor.
De Britse zangeres bewees in haar bindteksten over veel gevoel voor humor te beschikken en zorgde ervoor dat het publiek enthousiaster en enthousiaster werd. Anne-Marie wist overigens ook als rol als paashaas te overtuigen en smeet enkele chocolade eieren de massa in. Komende zomer gaat Anne-Marie voor een tweede keer op tour met haar beste vriend Ed Sheeran en zal ze o.a. op de weide van Werchter voor tienduizenden mensen spelen. Ook een passage op het festival Rock Werchter staat gepland. Met haar nieuwe album op zak zal ze dan nog meer mensen van haar talent kunnen overtuigen.
Anne-Marie rocks en wij zijn fan!
Setlist: Cry - Do it Right – Heavy - Karate/Gemini/Stole – Perfect - Bad Girlfriend – Alarm – Peak - Breathing Fire - Used To Love – Trigger – Rockabye - Ciao Adios – Then - F.R.I.E.N.D.S
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
’t Hof Van Commerce - Onuitwisbare culturele avond
’t Hof van Commerce
Kreun
Kortrijk
2018-03-31
Kevin Claerhout
Op de vooravond van de Ronde Van Vlaanderen vliegen de Kortrijkzanen niet als wilde muizen over de stad heen. De net geopende Paaskermis schreeuwt om volk, maar uiteraard is de enige trekpleister deze avond De Kreun waar niemand minder dan ’t Hof Van Commerce na enkele stille jaren de West-Vlaamse harten terug komt betoveren, twee avonden lang . 4T4, Buyse en Kowlier vieren hun twintig jaar bestaan. Singles “BAM!” en “Truckchauffeur” waren de voorbode van deze tournee. Een West-Vlaams feestje op een steenworp van hometown Izegem. Een avond kan er niet veelbelovender uitzien. Een succesvolle reünie én clubtour btw , gezien al de concerten uitverkocht zijn …
Voorprogramma van de avond waren d’Expediteurs. De Brugse band combineert hiphop met jazz, funk en heel veel plezier. De band die voortgevloeid is uit het soloalbum ‘Bal Populaire’ van rapper No Exp, heeft het Kortrijkse publiek snel in de ban. Lagast vliegt als een beduivelde over zijn woorden, een verschroeiend tempo die een veelbelovende set van Brugse rap in elkaar steekt. Zowel de Bruggeling als het publiek amuseren zich, en lijken na een halfuur meer dan opgewarmd te zijn voor de rest van de avond.
Na een wachttijd die een goeie twee en een halve pint omsloeg, trad duisternis de zaal binnen. Een gigantisch lichtbord van ‘t Hof Van Commerce flitst lichtstralen de zaal binnen. Een eerste scratchsolo volgt, één van de talloze, 4T4 jaagt het publiek op en wordt met laaiend enthousiasme onthaald. Alsof we twintig jaar moesten wachten op deze tournee. De eerste tonen van “Slaet Ip Min Gat” klinken door de zaal en het trio vervolledigt zich, Buyse en Kowlier beginnen aan hun anderhalf uur met een waanzinnige energie die ze nooit meer zouden loslaten.
Na het eerste lied merkt Buyse op hoe jeugdig het publiek vandaag is. Terecht, want de helft van de volgepakte zaal moet nog een pamper gedragen hebben toen debuutalbum ‘En In Izzegem’ uitkwam. Het Hof is een begrip geworden in West-Vlaanderen en ver erbuiten. En dus staan hier kinderen, jongeren, mama’s, papa’s, oma’s en opa’s. Het Hof is van iedereen. Wie trouwens helemaal geen genoeg kan krijgen van Het Hof kan midden april in cinemazalen over het land gaan kijken naar ‘Wien is ’t Hof van Commerce?’. De satirische documentairefilm over Het Hof gemaakt door 4T4, met een trailer die doet denken aan de beruchte Belpop aflevering over CPeX.
Nieuwe single “BAM!” brengt de zaal voor het eerst aan het dansen. Maar toch leiden vooral songs uit de oudste platen tot een ontluikend plezier in de zaal. Een duo uit debuutplaat ‘En In Izzegem’ bewijzen dit, de baslijnen van “Zonder Niet” halen verschroeiend uit. Flip Kowlier, Serge Buyse, het publiek, een trio dat samen over het refrein danst. En wat die West-Vlamingen kunnen, dat kon de enige Limburger in de zaal ook. DJ – Meneer Michiels – 4T4 presenteerde zijn heerlijke rapkunsten tijdens “Stuntman”.
Elk lied brengt De Kreun dichter naar een extase. Buyse en Kowlier verdelen het applaus, meer nog, ze heersen over het publiek als een gladiator die net zijn achtendertigste vijand de keel vilde.
Overgangen tussen liedjes hebben veelal hetzelfde patroon: een halve minuut gebrul, geloei en getier. Vervolgens een conversatie tussen Buyse en Kowlier, 4T4 met een laatste kwinkslag en opnieuw gejoel want ook de volgende intro belooft een meezinger te worden. Als ‘oorverdovend’ een definitie nodig had, dan was ze deze avond in De Kreun te horen.
En toen moesten platen als “Jaloes” en “Dommestik En Levrancier” nog de revue passeren. De eerste noten van dat “Jaloes” klonken en het meezingmoment van de avond was aangebroken.
“Aah, ’t is zo geestig voor oes te zijn”. Het publiek gutst er elk woord met evenveel passie uit, en ja iedereen wist het ook, ‘het was zo geestig om oes te zijn’. Hoe later, hoe uitbundiger intro’s onthaald worden. “Kom Mor Ip” is het laatste wat de mannen in petto hebben.
‘Nog jintje’ brulde het publiek in koor, een uitnodiging die tot in Izegem hoorbaar geweest moet zijn. Met nieuw nummer “Truckchauffeur” verwerkte het publiek nog meer ambiance dan wat we hiervoor zagen. “Zonder totetrekkerie” bracht een laatste keer 4T4 naar de voorgrond. Eindigen deden de mannen met wat deze avond perfect omvat: “Niemand grodder”. Neen, niemand.
Daarna konden de Kortrijkzanen terug gaan afkoelen van wat een stomend anderhalf uur geweest is. Het Hof was in vorm, het publiek minstens even hard. ’t Hof Van Commerce is in mei nog te zien op Putrock Beringen en in een uitverkochte AB. Daarnaast is vanaf 18 april ‘Wien Is ’t Hof Van Commerce?’ te zien en ligt momenteel de best-of plaat ‘Noemand Grodder’ … De onuitwisbaere culturele erfenisse van… in de rekken.
En na dit avondje dansen, meebrullen en genieten gaat deze nog enkele oliebollen gaan verorberen.
Setlist: Slaet ip min gat - BAM! - Zonder Niet – Izzegem – Stuntmann – Dikkenekke - Dommestik en levrancier – Wupperbol – Baes – Jaloes - Kom mor ip – Truckchauffeur - Zonder totetrekkerie - Niemand grodder
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op 1 april 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-01-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dexpediteurs-01-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Newmoon – Op hoog niveau!
Newmoon, Teen Creeps, Sunflower
Cactus Club @Biekorf
Brugge
2018-03-30
Didier Becu
De Belgische undergroundscène is tot veel in staat. Bewijs: de grote opkomst in De Biekorf voor drie bands die naar airplay kunnen fluiten, maar door een goed doorgedreven mond-aan-mond reclame steviger in hun schoenen staan dan menig ander band.
Het mooiste aan het verhaal is zonder meer de diversiteit van de genres. De ene kon rekenen op de support van de local scène, terwijl de andere het moest hebben van een tweetal jaar hard zwoegen en nog een ander voor een release waar hard naar werd uitgekeken.
Noem het voor onze part slimme marketing, feit is dat de drie Belgische bands in de Brugse Biekorf bewezen dat de muziekscène van het vaderland steviger dan ooit op zijn poten staat.
Amper twee dagen terug zagen we hoe Sunflower de Gentse Charlatan feilloos inpalmde. We wisten wat we moesten verwachten, maar we hadden in amper 48 uur enorm weer zin in nog een portie Sunflower. Na afloop vertelde iemand die het kan weten dat deze Brugse band hem deed herinneren aan een kruisbestuiving van The Jesus & The Mary Chain en Joy Division. Een vergelijking die ons ook wel iets zegt, want zanger Brent De Wulf lijkt al even bezeten te zijn als Ian Curtis, en die shoegaze (of zo u het wil dreampop) hoor je er zeker in. Voeg daar ook nog wat Iceage aan toe en je komt eigenlijk uit op een band die je doet concluderen dat je met stevig gerief bezig bent. Hoe lang het gaat duren weten we niet, als het al niet gebeurd is, maar Sunflower is een ijzersterke speler in de Belgische scène.
Genialiteit gecombineerd met subtiliteit. De verdrijving van demonen…en als we dat schrijven komen we bijna uit op de tweede act van de avond: Teen Creeps.
‘Birthmarks’, het debuut van Teen Creeps, en wel eentje op PIAS. Fuzzgedreven gitaarnoisepop met wortels in de jaren 90, maar nooit vergeten dat de kalender op 2018 staat. Voor één keer is het geluid van de plaat bijna gelijk aan die van de liveset en in hun geval is dat alleen maar goed, gewoon omdat Teen Creeps voor rauwheid staat. De manier waarop Bert Vliegen zijn teksten zingt (met gevoel, en hoe!), de wijze waarop Joram zijn gitaar behandelt (er alles uitkrijgen wat er in zit) of hoe Ramses zijn drums net niet naar de verdoemenis mept. Buffalo Tom, Dinosaur Jr. of zelfs Nirvana zijn nooit ver weg. Of we dat een bezwaar vinden? Neen, want Teen Creeps laat u op minder dan een uur tijd opnieuw beseffen dat er bloed door je aderen stroomt.
Oefening baart kunst hoewel we geen seconde aan de kunde van Newmoon hebben getwijfeld. Als de teller juist staat is het twee jaar geleden dat hun debuut ‘Space’ uitkwam. Een plaat over het zoeken naar je plaats op de wereld en het besef dat alles niet zo uitzichtloos is of het soms lijkt, aldus frontman Bert.
Het is hoog tijd om een nieuwe plaat in te blikken en dat beseffen de shoegazers zelf ook maar al te goed. Het concert in Brugge was een soort van voorlopig eindstation, maar een perfect aanknopingspunt op de triomf van vorig jaar (hun optreden op Cactusfestival).
Nieuwe nummers werden niet gespeeld. Die zijn er toch niet, of toch niet in de fase dat Newmoon ze wil. Wat wel opvalt is het alsmaar hoger wordende niveau. Je kan wel zeggen dat dit normaal is, hoe meer je speelt hoe beter je wordt, toch staat Newmoon op een zeer hoog niveau. Een optreden dat tot in de puntjes was geperfectioneerd. Nu de studio in en ons wederom verbazen. Makkelijk wordt het niet, wel zijn we zeker dat ze het zullen doen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Brutus - Stevige sound, schorre stembanden en statisch publiek
Brutus
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-29
Masja De Rijcke
We kunnen niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keren we Brutus al aan het werk gezien hebben. Al van toen deze band nog maar in de kinderschoenen stond , waren we aanwezig op bijna al hun concerten. Zelfs al speelden zij meerdere keren in diezelfde week, niets of niemand hield ons tegen om opnieuw een glimp op te vangen van Stefanie’s overweldigend percussiespel en het onoverwinnelijke gitaargeweld van Peter en Stijn. Toen zij vorige jaar met hun debuutplaat ‘Burst’ op de proppen kwamen , waren wij opnieuw volledig verkocht, en we waren niet alleen. Brutus was niet meer weg te denken uit de Belgische muziekindustrie en werd vervolgens ook opgepikt door Hassle Records die hun platen verdeelde over Europa en Sargent House die dit fantastische plaatje nu ook in de US in de winkelrekken legt.
Na een bewogen 2017 en het vele toeren kwam dit trio nog eens een bezoekje brengen aan de Muziekodroom. We werden bij aankomst al meteen getrakteerd op een nieuw nummer dat op z’n minst gezegd even energiek, stevig en veelbelovend klonk als al het ander geweld dat zij al op hun naam hebben staan.
Al was het publiek niet echt van de nodige energie voorzien. Het viel ons op dat de gemiddele leeftijd in de zaal op en naast 40 à 50 jaar was en een bewegend feestje helemaal niet op prijs stelde. Iedereen stond als hersendode stokstaartjes naar het podium te staren. Jammer, want we kunnen ons heel goed voorstellen dat dit als metalband niet echt motiverend is. Het trio trok zich hier echter niet veel van aan ging gewoon door met hun pittig setje. “Justice De Julia”, “Drive”, “March” en “Bird” werden bovengehaald maar we merkten al snel dat Stefanie’s vocals deze keer wat te kort schoten. We hebben haar keel al in betere omstandigheden mogen meemaken. Nu ja, doe het haar maar eens na, massief drummen en terzelfdertijd uw stembanden volledig schor brullen. Halfverwege de set herpakte de Leuvense schone zich sterk en gooide ze hun parel “Horde” en het intens opbouwende “Dancing on the Face of a Panther” in de strijd.
Vervolgens mochten we nog eens luidkeels meebrullen met “Baby Seal”, “All Along” en “Looking for Love on “Devils Mountain” terwijl het publiek op dat moment nog steeds steevast aan de grond vastgenageld stond. We zijn dan maar op ons eentje beginnen rondspringen.
Eerlijk toegegeven hebben we Brutus al veel beter gezien. Het was helemaal niet zo strak als we gewend zijn. Maar zo een on-enthousiast en saai publiek hebben ze absoluut niet verdiend.
… Volgens ons hadden de aanwezigen zich van concert vergist en waren zij ongeduldig en gefrustreerd aan het wachten op één of andere akoestische luistersessie …
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Fleddy Melculy - Retestrakke metal met humor
Fleddy Melculy
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-03-29
Sam De Rijcke
Fleddy Melculy is geen parodie. Het is eerder een band die een beetje de draak steekt met metal maar tegelijkertijd enorm veel respect betuigt voor het genre en de fans.
Nog waar weinig bands hebben het aangedurfd om hun metal in het Nederlands te brengen, waarschijnlijk uit angst om een beetje potsierlijk over te komen. Bij Fleddy Melculy echter lukt het wonderwel, en dat omdat de band zichzelf niet te serieus neemt en een flinke portie humor in de songs en de act steekt. Zanger Jeroen Camerlynck en de helft van zijn band zijn qua Nederlandstalige rock natuurlijk niet aan hun proefstuk toe, met De Fanfaar draaien ze al jaren mee in het circuit en hebben ze al een viertal platen op hun conto. De Fanfaar toerde ook al regelmatig als begeleidingsband van Urbanus, dus vanwaar de humor komt , moeten we ook niet ver gaan zoeken. De Fanfaar is echter nooit echt doorgebroken, en toen men aanvankelijk voor de grap het metal combo Fleddy Melculy in het leven riep en de single “T-Shirt van Metallica” lanceerde is alles in een stroomversnelling gekomen.
Bij Fleddie Melculy draait het om de fun. De mensen moet zich amuseren, stoom aflaten, er is al genoeg kommer en kwel in de wereld. Doch het moet gezegd, dit is niet zomaar een fase waarin men efkes wat metal wil bedrijven om daarna weer gewoon te doen. Die gasten hebben de metal in de genen en in het bloed en lijken er mee te zijn opgegroeid. Het is met passie en vuur dat ze het genre beheersen. Ze gaan snoeihard, lanceren de ene monsterriff na de andere en hebben de tijd van hun leven. De beukende metal van Fleddy Melculy is hoegenaamd niet voor doetjes, dit is geen hair-metal of AOR rock, het neigt veel meer naar bands als Pantera, Madball of Hatebreed, allemaal geen softies.
Qua ambiancefactor is de combinatie Nederlandstalige metal en mokerslagen van riffs een win-win situatie voor zowel band als publiek. Het is immers mooi meegenomen dat er tijdens de moshpits lekker kan meegebruld worden op anthems als “Feestje In Uw Huisje”, “2 Dagen Te Laat”, “668”, “Apu Van De Nightshop”, “Geen vlees Wel Vis” en natuurlijk “T-Shirt Van Metallica”.
Live zorgt Fleddy Melculy dus voor een dijk van een feestje, en dit met retestrakke en loeiharde metal. Al headbangend stoom aflaten. Hiervoor hulde aan Fleddy Melculy.
Organisatie: Democrazy, Gent
Wiegedood – Loodzware live ervaring!
Wiegedood + Newmoon - Een gewaagde maar geslaagde combo
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-28
Masja De Rijcke
Het was eerlijk gezegd een beetje schrikken toen we Newmoon en Wiegedood samen op een affiche zagen. Dromerige shoegaze en Black-metal zijn nu niet persé een ideale combo, maar wij houden ervan als er buiten de lijntjes wordt gekleurd.
Newmoon valt ook niet meteen in een vakje te plaatsen en is een mengeling van een beetje van alles. We horen shoegaze maar evengoed ook wat garage en psych-rock in hun muziek passeren. Ze brachten in 2016 hun eerste album ‘Space’ uit en speelden al eerder samen met Universe het voorprogamma van Oathbreaker in de AB op 20 december. Voor deze mannen was het ongetwijfeld geen gemakkelijke opdracht om een hoopje black metalfans volledig van hun sokken te blazen maar zij zijn daar tot onze grote verbazing goed in geslaagd.
Een statisch doch stevig setje werd ons voorgeschoteld en single “Helium” nam hier ongetwijfeld de bovenhand. Hun sound is over het algemeen vrij traag en opbouwend maar weet af en toe te verrassen met enkele driftige wendingen. Veel kenden we nog niet van dit jonge geweld maar we houden het zeker in de gaten.
Muziekodroom legt de laatste tijd zijn metalfans stevig in de watten en nodigt het Gentse Wiegedood uit om een snedig setje te geven. Ze schoten recht in de roos met hun debuut ‘De Doden Hebben Het Goed’ en mikten nog eens even hard met de opvolger ‘De Doden Hebben Het Goed II’.
Met hun agressieve black-metal gaan zij hun collega’s van Amenra achterna, de trotse oprichters van de Church Of Ra die eveneens onder het Gentse label Consouling Sounds zitten, maar dan enkele versnellingen hoger.
De hypnotiserende black-metal verwijst met het muzikale geweld stevig naar dood en vernieling en maakt dit meteen duidelijk wanneer ze hun massieve, explosieve en intens woeste riffs uit de kast halen.
Hun set bestaat uit enkel 6 nummers waaronder “Svanesang” dat maar liefst 13 minuten lang uw oren molesteert en de “De Doden Hebben Het Goed II”. Van binteksten bleven we gespaard maar daar zat eerlijk gezegd ook niemand op te wachten.
De stiltes lieten ons even op adem komen vooraleer we dit barbaarse geweld opnieuw ondergingen. “Ontzieling” raasde ook voorbij, wat zowat de meeste herkenbare schakel van hun nog kleine repertoire is, gevolgd door het kwellende “Smeekbede”.
Het eindschot werd afgevuurd met “Onder Gaan”, een nummer dat zijn naam in geen geval gestolen heeft en een samenvatting vormt van wat we het afgelopen uur gedaan hebben. Wiegedood is een loodzware live ervaring. Een band die zonder twijfel nog grotere potten zal breken dan dat ze tot nu toe al gedaan hebben.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Vorige woensdag stelde Baloji zijn nieuwe plaat ‘137 Avenue Kaniama’ voor in NTGent. Niet geheel toevallig dat de Luikse rapper dat in Gent doet. Baloji woont al een achttal jaar in Gent, al zal hij er zich naar eigen zeggen nooit helemaal thuis voelen.
Er zijn weinig Belgische bands die zo internationaal gelauwerd zijn en er ook naar klinken. Baloji is er zeker één van, toch horen we hem niet al te veel op onze radio. Het heeft waarschijnlijk met de gigantische variatie in de muziek te maken, die niet in een radiovakje te stoppen is. Ook woensdag kregen we een mix van elektrobeats, hiphop en Congolese soukous, zonder in de typische wereldmuziekstijl te vervallen.
Een optreden aftrappen deed de rapper met Congolese roots natuurlijk met “F.I.N.I.” Als er tegen de haren ingestreken kan worden, waarom niet. Het was een uitstekende opener voor een swingend concert in de nogal ongewone zaal van NTGent. Al gauw konden de benen losgegooid worden en tijdens “Bipolaire” was de frontman met zijn lange lijf werkelijk overal op het podium te vinden. Het was waarschijnlijk het meest ‘Afrikaans’ klinkende nummer van de set. Voor die vibes zorgde vooral de 75-jarige (!) gitarist Dizzy Madnjeku, die met zijn rumbariffs net zoveel de ster van de avond was als Baloji zelf. Duidelijk een doorwinterde artiest, die subtiele riedeltjes gebruikte om alles af te werken. Niet voor niets speelde de man ook nog bij Zap Mama. Ook altijd fijn als de muziek wordt verzorgd door een echte band, en niet door de computer. Baloji doet het ook met de glimlach, verfrissend bij een hiphopoptreden, en zeker bij de soms zwaarmoedige teksten die hij brengt.
Na “Bipolaire” kregen we nog “Tropisme” met zwaardere bas en een rustmoment met “Peau de Chagrin – Bleu De Nuit”. Beide nummers zijn te horen op de nieuwe plaat. Daartussen hoorden we “Nazongi”. Maar één van de toppers bleek “Soleil de Volt” te zijn. Anders dan de andere songs, met veel meer funk en gekke elektrobeats langs alle kanten en de synths die zich konden uitleven. Met steeds versnellend tempo zwierden de mensen op het balkon recht uit hun zeteltjes om mee te dansen met Baloji. Ondertussen ging de zanger zijn drummer gaan helpen door de simbalen bijna helemaal door de grond te slaan.
Daarna daagde Baloji ons uit door de intro van “Spoiler” niet helemaal uit te spelen. Een tweetal keer moest het publiek nog even geduld tonen, om daarna los te barsten. De frontman sprong terwijl nog eens lekker tussen de dansende Gentenaars. Tijdens “Congo Eza Ya Biso” werden er nog een megafoon en typisch fluitje bovenop de gewone instrumenten gegooid. Wij maalden er niet om.
Afsluiten deed Baloji met “Ensemble – Wesh”, een heel snel en op tempo nummer. Het publiek was echter nog niet klaar met dansen. Gelukkig kreeg het nog twee nummers. “L’Hiver Indien” was voor alle voetbalfans in de zaal. Niet verrassend, want het is één van de songs op FIFA 18 en bijgevolg waarschijnlijk ook de meest bekende. Een steengoede song, met een perfecte mix tussen melodieuze ondersteuning en raps.
Jammer genoeg was het daarna al tijd voor de laatste van de avond, al werd die wel 10 minuten uitgesponnen. Tijdens “Tout ceci ne vous rendra pas le Congo” werden solo’s van toetsenist en basgitarist ingepast, speelde Papa Dizzy even nonchalant gitaar achter zijn hoofd en paste moeiteloos het melodietje van ‘en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet’ in het nummer. Baloji beloonde de oude man samen met het publiek door ingebeelde bloemen naar hem te werpen. Daarna kwam de onweerstaanbaar schattige dochter mee zingen en dansen op het podium. Er gebeurde dus van alles, en dat terwijl er constant een fantastisch nummer werd gespeeld. Zelden zo’n sfeer meegemaakt op een concert.
Wie zijn gat tijdens dit optreden niet heeft bewogen moet een ongelooflijke zuurpruim zijn, of de journaliste die doorheen de set gericht werd aangesproken en berispt door Baloji.
Kortom, Baloji is een absolute aanrader voor de komende festivalzomer. Het is één van die bands die een ongelooflijke bonus brengt als je ze live gaat bekijken. Voor herhaling vatbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/baloji-28-03-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Het was alweer acht jaar geleden dat Feeder op Belgisch grondgebied speelde. Toen was dat in Trix in Antwerpen, nu kwamen ze naar een bijna volgelopen Kreun in Kortrijk. De band is ondertussen drie albums rijker, met de ‘greatest hits’ die ze vorig jaar uitbrachten meegerekend. We wisten dus wat we konden verwachten, een ‘best of’ van Feeder. In de Kreun zorgde Feeder voor een uitgebreide set waarin stevige gitaren toch wel de kroon spanden. Grootse rock met een streepje subtiliteit, het is een raadsel waarom Feeder nooit is doorgebroken in België.
Openen mochten de rockers van The RG’s. In mei komt hun eerste album uit en daar kregen we nu al een voorsmaakje van. Het drietal bracht een soort van bluesy noise die op het eerste gehoor uniek klonk en zo ook een halfuur bleef boeien. De stem van de frontman is furieus en ze lieten de instrumenten genoeg ademen om zo een strakke set af te leveren die het potentieel van de band bevestigd. The RG’s spatte een halfuur aan een stuk uiteen als een splinterbom, en het was hemelse pijn.
Begin jaren 90 werd een band opgericht die onder de naam Feeder verder ging. Het duurde een tiental jaar voor de groep uit Wales echt succes verwierf. Dit deden ze met een gigantische hit onder de naam “Buck Rogers”. Het album waarop dat stond, ‘Echo Park’, werd in eigen land geprezen, maar bleef buiten Groot-Brittannië vooral onbekend. Het grote succes bleef uit en de band kon nooit echt doorbreken. In Azië daarentegen zijn ze hotter dan hot, vreemd toch? In De Kreun bleek alvast dat ze veel meer verdienen dan dat ze nu krijgen. Ze hebben sterke songs en ook een strakke set.
Met elf albums op je conto, kan je al eens wat overvloed aan keuze hebben. Bij Feeder is dit zeker het geval. De band kreeg een curfew opgelegd van de zaal en mocht initieel maar een uur en een kwartier spelen. Toch bleek op het einde dat Feeder deze curfew gewoon aan hun laarzen ging lappen, en ze nog een halfuur langer verder speelden. Dat toonde meteen ook aan hoe graag de band op het podium staat. Als je na bijna dertig jaar samen spelen nog steeds een groot spelplezier ervaart, dan ben je als band goed bezig.
Dat spelplezier was er van bij het eerste moment in de set. Frontman Grant Nicholas kwam met een gigantische smile op het podium en deze smile ging gedurende het volledige optreden niet meer van zijn gezicht. Je zou denken dat de band best teleurgesteld zou zijn om in zo’n kleine zaal te spelen (ze zijn grotere gewoon), maar nee hoor. Ze leken het wel tof te vinden dat ze eens iedereen in de zaal konden aanraken. De muziek die de band bracht, is wel groots en gemaakt voor grotere plaatsen, maar om dit in zoiets kleins te horen, heeft ook zijn charmes.
Als we bij opener “Feeling A Moment” meteen ook de ‘ooh ooh ooh’s’ horen weerklinken, vrezen we even dat we weg zijn voor een avondje van simpele meezingers, maar niets blijkt minder waar. De stem van Grant Nicholas heeft iets ruw en is tegelijk toch heel afgelikt waardoor de muziek melodieus krachtig is, maar nooit over the top. Het blijft voor iedereen toegankelijk en de stem is net een fris zalfje op een vurige wonde. Dat vuur is meestal vooral te horen bij de gitaren. Daar kan het eens heel zompig en furieus uit de hoek komen, denk maar aan “Shatter” of “Lost & Found“.
Ieder nummer heeft iets in zich wat je na enkele luisterbeurten meteen kan meezingen. Dat kan er voor zorgen dat je het gevoel hebt alles al gehoord te hebben, maar bij Feeder is dit helemaal niet zo. Ze weten in hun nummers zelf ook de nodige tempowissels te stoppen waardoor het altijd boeiend blijft. Niet alles is trouwens stevige rechtdoor rock, er is altijd plaats voor wat zachtheid. Zo laat “High” een zucht van verlossing op het publiek los en brengt “Just The Way I’m Feeling” het publiek voor het eerst in extase. Als daarna “Buck Rogers” als klap op de vuurpijl komt, gaat het publiek helemaal los.
Dan verlaat de band het podium. Dat was niet voor het eerst deze avond. Na “Piece by Piece” had de band dit trucje al eens gedaan, maar werd er wel een muziekje via tape afgespeeld. De band wil gewoon even rust in zo’n strakke set waarin het ene nummer meteen op het andere volgt. Nu was het volledig stil, buiten het publiek gerekend dan. Op de setlist stonden drie bisnummers, want de band had geen tijd om er meer te doen. Feeder amuseerde zich wel heel hard deze avond. Zo hard, dat ze gewoon zes bisnummers speelden.
Dit tot groot jolijt bij het publiek, dat eigenlijk de volledige bisronde in het rondsprong. Niet volledig weliswaar, de eerste twee songs werden akoestisch gebracht en zetten de stem van Nicholas nog maar eens in de verf, een unieke stem zoveel is zeker. Daarna knalt de band gewoon het ene harde nummer na het andere door de speakers. Telkens wanneer je denkt dat het gedaan is, spelen ze gewoon nog ééntje. De apotheose volgt in “Just a Day”, een strakke no nonsense rocker die zelfs voor moshpits zorgt. Nadien wordt de band dan ook uitbundig toegejuicht, iedereen heeft duidelijk genoten van deze lange set.
Feeder speelde 21 nummers en nergens voelde het aan alsof de set te lang was, van ons mocht het zelf meer zijn, straf! Feeder is eigenlijk een grunge band die niet ruig genoeg klinkt om er één te zijn, maar ook niet te plat om als een tweede Nickelback te worden gezien. Een streepje pop punk, een streepje country rock, een streepje indie, het zit er allemaal in. Ze zijn in geen hokje te duwen en brengen hun muziek vol liefde en overtuiging.
Met een avondje Feeder, kan je eigenlijk niet missen. De band heeft goede songs, speelt vol plezier en zelf krijg je er alleen ook maar een goed gevoel bij.
Setlist: Feeling A Moment – Shatter – Renegades - Pushing The Senses - Lost And Found – High - Universe Of Life – Insomnia - Figure You Out - Piece By Piece (tussenstuk Intro Eskimo) – Eskimo - Come Back Around – Borders - Just The Way I’m Feeling - Buck Rogers
Bis: Silent Cry - Children Of The Sun - Yesterday Went Too Soon – Turn - Seven Days In The Sun - Just A Day
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/feeder-28-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rgs-28-03-2018/
Organisatie: Jobrock ism Wilde Westen, Kortrijk
Fortress is een nieuwe Antwerpse synthpop-formatie die bestaat uit Ruben den Brok (producing en synths), Hanne Torfs (songwriting en vocalen) en Anke Verslype (drums). “Wanderlust” is de eerste song die ze hebben opgenomen als Fortress en die ze in eigen beheer uitbrengen. Centraal staat de dromerige stem van Hanne Torfs (van School Is Cool), met daaronder warme beats en hippe laagjes synths.
Denk aan het meest dansbare, zonnige en lichtvoetige werk van SX en Oscar & The Wolf en voeg daar nog wat Soldier’s Heart aan toe. Niet Goose-dansbaar, maar eerder smooth en zelfs een beetje urban. Veel minder donker dan SX en Oscar & The Wolf en eerder vrolijk als Christine & The Queens.
Bij StuBru zaten ze met dit nummer in de eindronde voor De Nieuwe Lichting en werden ze vergeleken met CHVRCHES en The Knife. Dat zijn allemaal heel mooie vergelijkingen, maar het is nu aan Fortress om de in de lucht hangende beloftes te grijpen.
“Wanderlust” is de voorbode van een EP of album en Fortress zal binnenkort ook live te zien en te horen zijn. Benieuwd in welke richting ze hun repertoire zullen uitbouwen.
Drudkh is één van de ongekroonde koningen van de blackmetal. Deze band uit Oekraïne spreekt reeds enkele decennia uitsluitend via de muziek. Ze geven geen interviews, niet de minste duiding bij hun muziek en ze spelen zelfs niet live. Het mysterie dat ze zo zelf rond hun band hangen, draagt waarschijnlijk voor een groot deel bij tot hun cultstatus.
Het nieuwe album werd ‘They Often See Dreams About The Spring’ gedoopt. De vijf nummers zijn samen goed voor zowat 45 minuten bloedstollende blackmetal. Als geheel helt dit album over naar het atmosferische en het melodische, wat het ook verteerbaar maakt voor wie niet zo thuis is in het genre van de blackmetal. Zeker de eerste vier nummers zijn heel toegankelijk, toch voor blackmetal – het is nog steeds geen popmuziek, natuurlijk. Er zit ook opnieuw een zeker Slavisch-weemoedig pagan-gevoel in, vooral als de synths op het voorplan komen.
Het nieuwe album sluit niet echt aan op de twee vorige, ‘A Furrow Cut Short’ en ‘Eternal Turn Of The Wheel’, maar grijpt eerder terug naar het filmische ‘Autumn Aurora’ uit 2004, één van de albums waarmee ze zich op de kaart gezet hebben. Alle tracks zijn uitstekend, maar als we er eentje moeten aanbevelen, dan toch “Nakryta Neba Burym Dakhom”.
Motsus heeft zijn eerste album uitgebracht. Deze band uit Oudenburg brengt instrumentale stonerrock en bracht eerder reeds enkele demo’s uit.
‘Oumuamua’ is een verzameling van zes songs die – hoewel er geen teksten aan te pas komen – het verhaal vertellen van een vreemde beschaving die onze aarde scant en die hier zijn (muzikale) sporen nalaat. De zes songs zitten lekker in het spoor van Queens Of The Stone Age, Kyuss en onze eigen Cowboys & Aliens en Maria Isn’t A Virgin Anymore. Het rockt, het is bijzonder groovy, het is heet en zwaar en het zweet.
Bij momenten komt de band zo op dreef dat het zelfs bijna dansbaar wordt, zoals op “Warm”. Ondanks het gebrek aan zang wordt het nooit eentonig of vervelend. Het klinkt als een trein die je met plezier over je heen laat denderen.
De tracks die er een beetje bovenuit steken, zijn “Freddy” en “Hoochy Woochy”. Het grillige, nerveuze “Exploder (Part 1)” weet minder te bekoren. Het slome en lang gerokken “Tin Men” heeft wat tijd nodig om open te bloeien. De sample maakt het allemaal wat makkelijker te verteren, maar ook zonder de sample zou die track overeind blijven.
‘Oumuamua’ is een fraai visitekaartje voor Motsus.
De Nederlandse gitarist en componist Arjen Lucassen is een begrip in progrock en metal middens. Dit vanwege zijn projecten onder diverse namen: Star One, Stream of Passion, Guilt Machine (met Jasper Steverlinck) maar vooral met Ayreon waar hij sinds 1995 de lat inzake progrock/rockopera’s hoog heeft gelegd. De releases zijn telkens kwalitatief hoogstaand en ook nog eens fijn verpakt en voorzien van het nodige ondersteunend beeldmateriaal. ‘Electric Castle’ en ‘The Human Equation’ worden gezien als klassiekers binnen het genre. Verder weet hij telkens een hele rij topmuzikanten rond zich te scharen voor zijn albums. Namen zoals Damien Wilson, Anneke van Giersbergen, Ed Garby, Russell Allen, Marcelo Bovio en nog vele meer.
In september 2017 deed hij met Ayreon drie live-shows die nu ook op DVD en CD zullen verschijnen. Die shows waren in enkele uren tijd uitverkocht. Fans keken er al lang naar uit want je hebt niet elk jaar de kans om Ayreon live aan het werk te zien. Zoals we onderhand wel gewoon zijn van Lucassen was ook dit live gebeuren terug tot in de puntjes uitgewerkt. Zowel de lichtshow als de screens zijn adembenemend en hij nodigde een rits gastmuzikanten uit die de songs tot leven moesten brengen. O.a. Floor Jansen (Nightwish), Damian Wilson (Headspace), Hansi Kursch (Blind Guardian), Tommy Karevik (Kamelot), Anneke van Giersbergen (The Gentle Storm), Marco Hietala (Nightwish), Jonas Renkse (Katatonia), Mike Mills (Toehider), Marcela Bovio (Stream of Passion), Irene Jansen, Robert Soeterboek (Star One), John Jaycee Cuijpers (Praying Mantis), Edward Reekers (ex-Kayak), Jay van Feggelen, Maggy Luyten (Nightmare) and Lisette van den Berg (Scarlet Stories) maakten hun opwachting in deze show.
Het resultaat mag er dan ook zijn. Muzikaal een show om vingers van af te likken en visueel werd ook niets aan het toeval overgelaten met o.a. 30 camera’s en visuals. Heerlijk om songs zoals “River Time”, “Loser” of “The Valley of the Queens” ,die we kennen in hun studioversies, ook live te mogen aanschouwen en beleven. Ook komt er werk uit zijn laatste album ‘The Source’ aan bod (o.a. “Star of Sirrah”) evenals werk uit zijn beginjaren (zoals “Merlin’s Will”).
Aan de hand van 28 nummers krijgen we een doorsnee van het werk van Ayreon te horen. Aangevuld met enkele songs uit zijn nevenproject Star One (o.a. “Intergalactic Space Crusaders” en “The Eye of Ra”). De songs zijn nagenoeg perfect uitgevoerd en de vocals zijn van hoog niveau. Het publiek geniet zichtbaar mee en de DVD geeft mij nog iets meer inleefvermogen omdat je het publiek en de muzikanten ziet genieten. Als ik dan toch iets moet opmerken dan is het een klein detail kritiekje. Het ware fijn geweest mocht er rond één song iets speciaals gedaan geweest zijn. Maar het is dan ook wel mierenneuken dat ik hier doe.
Deze DVD is een must have voor de fans en een fijne introductie voor wie niet zo vertrouwd is met zijn werk. Wederom een schitterende release van Luccassen.
Raskolnikov verwijst naar een personage uit een roman van Dostojevski. Daarnaast is het ook de naam van een Frans-Zwitserse band dat in 2015 in Genève opgericht werd. Ze pendelen wat tussen Parijs, Reims en Genève. Een nog jonge band dus dat hier met ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ zijn debuut presenteert. Zeven songs krijgen we op dat debuut. Songs die zich muzikaal ergens tussen Joy Division en Interpol bevinden. De stem en de manier van zingen doet mij erg aan Paul Banks (Interpol) denken. Dit trio brengt postpunk volgens de regels van de kunst. Een wat monotone zang, typische postpunk gitaren en wat synths. Dat levert enkele mooie songs op zoals opener “Stockholm” dat een mooie uitgerekte outro heeft, “Hunde Sind And Der Leine Zu Fuerhen” dat een vinnige track is of “Poddanie Bezwarunkowe” dat vrij catchy klinkt. Als geheel klinkt het album natuurlijk wat zwaarmoedig.
Raskolnikov heeft een heel degelijk album gemaakt dat volledig binnen het genre van de postpunk past. Liefhebbers van postpunk of Interpol kunnen zich dit album blindelings aanschaffen. Voor wie van dit album houdt is er nog goed nieuws want hun opvolger staat gepland voor eind 2018.
Rock dat de Jaren 60 en 70 doet heropleven… dat zit dezer dagen wel in de lift zou je denken. Dat levert best mooie releases op. Vooral als ze iets doen met die elementen zoals ze in een moderne productie gieten of vermengen met moderne elementen. Svartanatt doet daar niet meteen aan mee. Ze spelen hun rock net alsof ze in de jaren 70 leven. Het klinkt dus vintage en erg retro. De songstructuren zijn soms een beetje progressief van aard. Met riffs en hooks die erg jaren 70 klinken. Soms wel een beetje te clichématig of al teveel gehoord. Dat is meteen mijn grootste bemerking bij deze release. Om echt aan te spreken of op te vallen gaan ze hieraan toch nog wat moeten doen.
Svartanatt is een band in progressie. Wanneer hun volgende release nog een stapje verder gaat dan deze dan gaan we ongetwijfeld boeiende dingen te horen krijgen. Voorlopig blijf ik nog een beetje op mijn honger zitten.
De jonge Duitse band Pulver heeft een boon voor old-schoolmetal. Dat mag blijken uit hun eerste EP ‘Pulver’. Daaruit blijkt een voorliefde voor bands als Thin Lizzy, Fist, de vroege Judas Priest en Motörhead. De productie van de drie nummers op deze EP is niet fantastisch, maar je krijgt toch al een mooi beeld van het potentieel van deze Duitsers. Pulver moet het als band vooral hebben van het technische kunnen van de twee gitaristen en die leveren prima werk, o.m. op de instrumentale track “Salvation”. Zanger David Fröhlich is een ander paar mouwen. Zijn cleane vocals klinken zo rauw als een Lemmy Kilmister met een verkoudheid. Hij lijkt ook moeite te hebben met het tempo op “Howl”. Ondanks die schijnbare miscast, want je verwacht bij deze muziek toch een heldere, klare stem, zou het kunnen lukken voor Pulver.
Als Pulver de tijd neemt om in de Duitse clubs meer ervaring en vertrouwen op te doen en als ze bij de volgende studio-opnames wat meer tijd en budget krijgen, komt dit wel goed.
Nederlands 
Français 
