Little Waves 2018 – Afwisselend sterk programma
Little Waves 2018
C-Mine
Genk
14-04-2018
Erik Vandamme

Bij een trip naar de voormalige steenkoolmijnen van Genk - 125 km voor ondertekende -  loont het de moeite om een uurtje vroeger naar het festival Little Waves af te zakken. De authentieke site is helemaal bewaard gebleven. Met de invoeging van een cinema complex, cultuur centrum en dergelijke meer heeft C-Mine eveneens een andere invulling gekregen. Daardoor wordt je geconfronteerd met een stuk Belgische geschiedenis. Zelfs midden in de zalen van C-Mine, waar Little Waves doorgaat, zie je nog overblijfsels van wat ooit deel uitmaakte van de steenkoolmijnen. Maar sta je eveneens met beide voeten in het heden. Verleden, heden en toekomst geven elkaar daardoor de hand. Liet de omgeving een diepe indruk achter, dan stelt de organisatie alles in het werk om de bezoekers eveneens een indrukwekkend programma voor te schotelen. Ondanks dat de ticketverkoop heel goed is verlopen, was het nooit over de koppen lopen. Er heerste eerder een gezellige drukte
Het publiek was dan ook verspreid over vier podia, of keuvelde gezellig in de omtrek daarvan. Enkele kleppers als Mercury Rev. , Mick Flannery en Douglas Firs slaagden er wel degelijk in om bijvoorbeeld de main stage en Theater (zitplaatsen) vol te krijgen. Maar zelfs op die drukke momenten, bleef de gezelligheid stevig overeind staan.
Verslag van optredens boordevol emoties, melancholie en hartenbrekers.

Bed Rugs: Aanstekelijkheid die aan de ribben blijft kleven
Naast voornoemde melancholie tot harten breken. Is één rode draad doorheen deze avond eveneens het brengen van aanstekelijke muziek - al dan niet rock getint - die bovendien aan de ribben blijft kleven. Openingsact Bed Rugs zet deze stelling alvast in de verf. Na hun debuut 8th Cloud uit 2012 en EP Rapids uit 2014, zet Bed Rugs met hun derde schijf Cycle in 2015 een grote stap voorwaarts naar eeuwige roem. De band brengt dus aanstekelijke shoegaze, die aan de ribben blijft kleven. Gooit daar een saus enthousiaste rock en bedwelmende pop bovenop. Het geheel werd gekenmerkt  met een zekere psychedelisch aanvoelende tongval.
In het theater zaal zorgt dit ervoor dat de luisteraar, waaronder wij, al vanaf de eerste set wordt ondergedompeld in zweverige atmosferen. Het zou niet de laatste keer zijn op deze avond.
Kortom Bed Rugs bevestigt de hoogstaande verwachtingen die we eigenlijk op voorhand hadden, met een set die kan beklijven van begin tot einde. Op een eenvoudige, maar doordachte wijze weet Bed Rugs daardoor alvast de gevoelige snaar te raken.

Catbug: Een nachtegaal, die harten breekt op een eenvoudige maar vooral hartverwarmende manier
Het nadeel van meerdere podia is dat sommige optredens elkaar wat overlappen, waardoor je ergens keuzes moeten. Of dat al dan niet goede keuzes waren laten we in het midden. Blitzen Trapper, die volgens een collega een heel sterk concert brachten, hebben we helaas gemist. Daartegenover lieten we ons in diepe ontroering brengen door Catbug. Op haar doodse eentje op het podium, met enkel een akoestische gitaar, doet Paulien Rondou ofwel Catbug, ons met een breekbare en warm stembereik zweven naar totaal andere oorden. De jongedame staat uiteraard nog maar aan begin van haar carrière, dat is ook duidelijk te merken. Maar ze straalt wel potentieel en vuurkracht uit, om potten te breken in de toekomst. Ons hart lag alvast in gruzelementen op de grond, dankzij de eenvoudige, maar zo hartverwarmende manier, waarop Catbug haar intieme songs de gevoelige snaar wist te raken. Een naam om te onthouden binnen de singer-songwriter en aanverwante gebeuren, deze talentvolle zangeres met een stem als een nachtegaal.

Wartaal: Melancholie gebracht in onze moedertaal, met een lach en een traan
Nederlandstalige rock en aanverwante muziek bomen weer de laatste jaren. Wartaal het alias van Ward Van de Velde, is een rijzende ster binnen die Nederlandse rock en pop cultuur. Na het uitbrengen van zijn eerste EP in 2017, gingen veel deuren open en belletjes aan het rinkelen in radio en muziek land. Er stond dan ook redelijk veel volk op de bovenverdieping om deze klasse singer-songwriter warm te onthalen.
Wartaal brengt een set boordevol pakkende songs die schipperen tussen humor en weemoedigheid. "popmuziek in de moedertaal. Bitterzoet en tegendraads." Zo wordt de muziek van Wartaal in menig biografie omschreven. Nu, die stelling blijkt compleet te kloppen. Eens je bent meegedreven over walmen van pure melancholie, gaat Wartaal over tot een dosis relativeren. Lach en traan zijn dan ook heel nauw met elkaar verbonden bij de muziek die de band naar voor brengt. Daardoor worden uiteenlopende emoties aangesproken, en pinken we een traan weg met de glimlach op de lippen. Wartaal… een naam om te onthouden binnen de typische hedendaagse Nederlandstalige muziek.

Mick Flannery: Een charismatische uitstraling, van eenzaam hoog niveau
Het theater zaal was goed vol gelopen voor Mick Flannery. In Singer-songwriter middens is de Ierse poëet en troubadour geen onbekende meer. In zijn thuisland Ierland speelt hij dan ook voor volle, grote zalen. Mick Flannery is een singer-songwriter die beschikt over een heel integere stem en charismatische uitstraling. Waardoor hij zelfs op zijn eentje een complete zaal ofwel stil kan krijgen, of aan het lachen of een spiegel voorhouden. Mick windt er inderdaad geen doekjes rond, zijn muziek en stem mogen dan zachtmoedigheid uitstralen. De man heeft een uitgesproken mening, die hij zonder scrupuleus of vooroordelen door je strot ramt. Mick Flannery bespeelt daarbij enerzijds de piano, als een ware virtuoos, of pakt de aanwezigen in met een streepje gitaar spel van al even hoogstaand niveau. Net door zijn charismatische uitstraling op dat podium, doet hij iedereen prompt uit zijn hand eten. En slaagt erin het publiek van begin tot einde van zijn set te bekoren en over de streep te trekken. Ook wij zagen een heel sterk concert, van een Ierse, talentvolle singer-songwriter die grenzen verlegt op Little Waves, waar eigenlijk geen grenzen zijn.

Douglas Firs: Een perfecte performance, van een band die volwassen is geworden.
Douglas Firs is het project rond Gertjan Van Hellemont ook gitarist bij The Bony King of Nowhere. De jonge talentvolle artiest laat zich sinds 2012 omringen door al even begenadigde artiesten. Sem Van Hellemont: pianist, oudste broer van Gertjan. Simon Casier: basgitarist: speelt ook bas bij Balthazar en Senne Guns. Christophe Claeys: drummer; speelt ook bij Amatorski en Magnus, speelde eerder bij Balthazar. Het zorgt voor een hemelse kruisbestuiving waardoor Douglas First zowel op als naast het podium al meerdere harten heeft veroverd. We volgen Gertjan echter al van voor het debuut in 2012. Ondertussen is Douglas Firs met een derde album de wereld aan het veroveren, en zien we een artiest en mede kompanen die volwassen zijn geworden. Gelukkig resulteert dit niet in het afleveren van een routineklus. De jeugdige spontaniteit waardoor we ooit vielen voor die stem en uitstraling boordevol melancholie, is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Douglas Firs zet op Little Waves dan ook de puntjes op de 'i' en bewijst dat de lange weg die de band heeft afgelegd, zijn vruchten heeft afgeworpen. Meer nog, met zo een perfecte performance gekruid met de nodige spontaniteit zou de wereld prompt aan hun voeten kunnen en moeten liggen. En ligt de weg naar - zogenaamde - eeuwige roem, wagenwijd open.

This Is The Kit: Met zijn allen gezellig rond het kampvuur
Een band dat op een boogscheut staat van een eventuele grote doorbraak binnen het typische Folk muziekgebeuren? Dat zouden we This is the Kit zeker kunnen noemen. Artiesten als Aaron Dessner (The National), Guy Garvey (Elbow) en Sharon van Etten zijn alvast fan. In 2017  bracht This is the Kit met Moonshine Freeze een pracht van een Folk album uit. Ook live wist de band rond Kate Stables al menig harten te veroveren. Zonder meer slaagt This is the Kit er ook op Little Waves in de Theater zaal onder te dompelen in een gezapig aanvoelende Folk sfeertje. Alsof we prompt allemaal rond het kampvuur aan het luisteren zijn naar aanstekelijke liedjes, die een gelukzalig gevoel over ons doen neerdalen. En waarop stilzitten eigenlijk ook onmogelijk is. This is the Kit combineert dit met een verbluffende knappe performance, zowel vocaal als instrumentaal. Er valt geen speld tussen te krijgen. Hoewel we zeker onder de indruk waren van de betoverende klanken die de instrumentalisten uit hun gitaar en drum naar boven brachten. Was het echter vooral de kraakheldere stem van Kate die ons in hogere sferen deed belanden. De jeugdige spontaniteit, krijgen we daar als kers op de taart gewoon gratis bij. Waardoor we prompt compleet over de streep worden getrokken.

The Academic: Bommetjes boordevol aanstekelijke energie, die bovendien aan de ribben blijft kleven
We hadden het al aangegeven, aanstekelijkheid in al zijn vormen en kleuren. Is zowat de rode draad doorheen Little Waves 2018. Dat bleek ook het geval bij het optreden van The Academic. De jonge talentvolle band bracht met Tales from the backseat een sprankelend debuut uit, waarmee ze prompt hoge ogen gooiden. Ondertussen heeft The Academic het podium gedeeld met o.a. Noel Gallagher, Kodaline en Catfish and the Bottlemen. Ze blijken ook live een sterke indruk na te laten. Op Little Waves zagen we een energieke band, waarvan elk van de bandleden geen moment stil stond. De lat werd vanaf het begin torenhoog gelegd. En de greep op het publiek niet meer los gelaten tot het einde van de set.
The Academic combineren dan ook aanstekelijkheid met fris in het gehoor liggende songs, die je prompt begint mee te zingen. Daardoor kan een ruim publiek over de streep worden getrokken. In Genk bewijst The Academic alvast uit het heel goede hout gesneden te zijn. En dan staan ze nog maar aan de start van een carrière die er nu al meer dan rooskleurig uitziet. Een band een naam om te onthouden naar de toekomst toe. Een wervelende performance, die weer eens aan de ribben blijft kleven.

Yusuf: Een melancholische trip, binnen een kleurrijke en bevreemdend aanvoelende omkadering
Feitelijk moest Yusuf, de band rond Jonas Steurs, rond 21u30 optreden. Door aanhoudende technische problemen begon de band pas laat aan zijn set. Helaas liep het zaaltje AFF stage daardoor nagenoeg leeg, want velen waren al afgezakt naar Theater voor één van de kleppers van het festival Mercury Rev. Yusuf is één van de finalisten van de nieuwe lichting op Studio Brussel. De heren brengen een akoestische, minimalistische set. Waarbij elektronica, bevreemdende geluiden en een broze tot breekbare stem ervoor zorgt dat het zaaltje wordt ondergedompeld in een vat boordevol al even merkwaardig, maar eveneens magisch mooi aanvoelende, melancholie. Het bijzondere aan Yusuf is dat zowel vocaal als instrumentaal onaards aanvoelende geluiden worden voortgebracht, waardoor je onder hypnose wordt gebracht en in een trance terecht komt. Door het geroezemoes in het zaaltje ging de magie een klein beetje verloren. Maar Yusuf liet een bijzonder integrerende indruk achter, waardoor we deze band zeker en vast nog een kans willen geven. Binnen een intieme omkadering, zorgde het alvast voor een intens gevoel van welbehagen. Waardoor ons hart, zwevende naar andere oorden, compleet tot rust kwam.

Mercury Rev: Intimiteit die aanvoelt als een huiskamerconcert
We hebben Mercury Rev. reeds in verschillende gedaantes gezien. In het voorprogramma van The Cure op Lokerse Feesten bijvoorbeeld. Of op Les Nuits Botanique. Deze keer verzorgde Mercury Rev een set binnen een akoestische omkadering. Exclusief kwam de band de 20ste verjaardag vieren van ‘Deserter’s Songs’. Hun vierde album dat zorgde voor de definitieve doorbraak. Perfect passende bij de sfeer in de theater zaal trouwens, met de mooie zitplaatsen. Daardoor ontstond inderdaad een heel intieme atmosfeer, die nog werd versterkt doordat de heel charismatische frontman zijn publiek letterlijk omarmd en aanspreekt. Bij elke song opnieuw hoort een ander verhaal, omgeven door een lach en een traan.
Enerzijds zorgde dat voor een glimlach op de lippen, anderzijds een krop in de keel. Door samenvoegen van al die intieme elementen ontstaat prompt een soort huiskamerconcert sfeer. Waardoor het inderdaad lijkt alsof de band niet voor een volle zaal staat te spelen maar gewoon in je huiskamer. Bovendien wordt de sprookjesachtige atmosfeer, zo typisch aan Mercury Rev  nog meer versterkt door de akoestische setting. Kortom, neergezeten in de zetels, voelde dit concert dan ook aan als een ultiem rustpunt voor hart en ziel. Waardoor we prompt de harde realiteit om ons heen waren vergeten, en ons gewillig lieten onderdompelen in de wondere, kleurrijke wereld die Mercury Rev. ons binnen deze intimistisch set aanbood.

Holly Miranda: Een kruisbestuiving, waardoor harten breken en zielen bloeden van innerlijk genot
Al sinds vele jaren ben ik een enorm grote fan van het instrument saxofoon. Net doordat de sax klanken iets magisch met zich meebrengen, waardoor ik prompt begin te zweven. Als daarbovenop een nachtegalen stem je tegemoet komt. Dan ontstaat een wisselwerking waardoor harten breken en zielen bloeden van puur innerlijk genot. Dit is in het kort hoe we ons voelden bij het optreden van Holly Miranda. De jonge Amerikaanse singer-songwriter is niet alleen een multi-instrumentalist. Ze beschikt over een bijzonder stembereik, dat alle kanten uitgaat. Waardoor je als aanhoorder van begin tot einde aan haar lippen gekluisterd blijft. Eens onder invloed van zoveel innerlijk schoonheid, kom je in een diepe trance terecht waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Bovendien wordt Miranada gerugsteund door klasse muzikanten. Waarbij de bevallige saxofoon speelster het meest in het oog springt. De wonderbaarlijke klanken van de sax gecombineerd met die bijzondere stem van Holly Miranda zorgt voor een Hemelse kruisbestuiving, die de poorten van die Hemel prompt doen open gaan. Een streling voor oog en oor, waarbij prompt ook het hart wordt beroerd.

Tamino: De ultieme kers op de taart, om ons hart te verwarmen.
Als winnaar van de Nieuwe lichting 2017 mocht Tamino de avond afsluiten. Tamino wordt nogal vaak vergeleken met artiesten als Jeff Buckley. En eerlijk is eerlijk. Toen de Belgisch-Egyptische songschrijver het podium betrad, en zijn prachtige stem ons hart beroerde, zagen we daar toch in grote mate een heel stukje Buckley tevoorschijn komen. Echter heeft Tamino ondertussen bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken, en ook dat zet hij met een verschroeiende mooie set nog maar eens in de verf. Als er nog geen harten waren gebroken tijdens de vorige sets, dan heeft Tamino ervoor gezorgd dat dit door hem wel het geval zal zijn. Meerdere kroppen in de keel, werden gevolgt door momenten dat we werden overmand door innerlijk geluk of verdriet.
Tamino is een artiest die bewust speelt met emoties, zoals alleen de groten op aarde dat kunnen. Schijnbaar zonder enige moeite, doet hij iedereen van vooraan tot ver naar achter uit zijn hand eten. Op dit late uur, het was ondertussen bijna half twaalf, liet Tamino trouwens weten dat het zijn tweede optreden was die dag. Dat zorgde er niet voor dat hij hier een routineklus afwerkte. Nee, gerugsteund door zijn top muzikanten, legde Tamino de lat enorm hoog om te zorgen voor de ultieme kers op de taart die we konden gebruiken om ons fragiele hart nog maar eens te laten verwarmen door de bijzondere kruisbestuiving tussen breekbare vocalen en intensieve klanken.

Dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be 
Organisatie: Little Waves

Courtney Marie Andrews: smartlapparels van een ontluikende countrygrootheid.
Courtney Marie Andrews
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-16
Nick Nyffels

Nashville lag maandagavond aan de Zenne, de countryliefhebbers vonden de weg naar de AB club voor Courtney Marie Andrews, een 28-jarige Amerikaanse uit Arizona die de laatste tijd dikwijls op Radio Een gedraaid wordt. De jonge hipsters lieten het afweten, de gemiddelde leeftijd van het publiek draaide ergens rond de vijftig.

Andrews kwam haar nieuwe plaat ‘May your kindness remain’ voorstellen, de opvolger van haar doorbraakplaat ‘Honest life’ van vorig jaar, wat ook al haar vijfde album was. Andrews maakt al muziek sinds haar vroege tienerjaren en speelde onder meer bij Jimmy Eat World, Milow en Damien Jurado. ‘Honest Life’ heeft een link met België, de meeste nummers werden in Leuven geschreven toen ze daar met Milow samenwerkte. De nieuwe plaat nam ze op in LA, met een volledige band en met producer mark Howard, die ook aan de knoppen zat bij Lucinda Williams, Tom Waits, Emmylou Harris en Bob Dylan.
Courtney MarieAndrews en haar band brachten vintage country, niet de IKEA-variant van First Aid Kit, maar het authentieke stuff van het Midwesten van de States, en dat zowel in de klank (met Muscle Shoals orgelpartijen en redneckgitaarsolo’s) als in de teksten, die een pak meer levenservaring etaleerden dan je van een achtentwintigjarige zou verwachten: beeldende taal over armoede en depressie in het Amerikaanse Midwesten waar gebrek aan succes alleen maar je eigen schuld kan zijn: de keerzijde van de American Dream. Zo ging het in opener “Two cold nights in Buffalo” over “Cheap motels the wrong side of the tracks”. Andrews heeft één fantastische troef, en dat is haar engelenstem met de typische countrysnik, je zou haar zonder blozen de opvolgster van Emmylou Harris kunnen noemen. In het van tristesse doordrongen “Table for one”, werd haar stem mooi ondersteund in een close harmony van de andere bandleden. “How quickly your heart mends” ging op het smartlap-thema verder,  zo ging het onder meer over “Empty promises and a broken heart”, dit nummer had trouwens een prachtige break, en sloot af met een classic rock gitaar outro om u tegen te zeggen. Mocht Johnny Cash nog onder de levenden zijn, had hij zeker “All I ever wanted was an honest life” gecovered, een nummer dat je niet van een achtentwintigjarige verwacht. Andrew liet na deze titelsong van de vorige plaat, haar gitaar even aan de kant, en speelde keyboard op “This house aint much of a house but it’s my home”, nog zo een smartlap die trailer parks en vervallen houten huisjes met scheefgezakte veranda’s en lekkende daken opriep. Naast al die kommer en kwel, was er ook meededogen en catharsis , bijvoorbeeld in het titelnummer, dat Nick Cave gewijs tot de conclusie kwam: “if your money runs out and your good looks fades, may your kindness remain”: in haar cape leek Andrew wel een predikante in een baptistenkerk.

Bissen deed Andrews met “Irene”, en als afsluiter nodigde ze haar voorprogramma Twain uit om mee te doen op een cover van Little Feat, die Linda Ronstadt haar nog voorgedaan had. Je zal ons niet gauw op een line dance betrappen, maar tegen de onvervalste country van Courtney Marie Andrews zeggen we geen nee.

Setlist
Buffalo – Table for one -Near you- How quickly – Long road back to you – Honest life – Rough around the edges – This House – Kindness of strangers – I’ve hurt worse – Border – Sea town -May your kindness remain – Warning sign
Bis: Let the good one go – Irene – Willin’ (Little Feat cover)

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

 Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra - Jools Holland, een entertainer in hart en nieren
Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra
Depot
Leuven
2018-04-13
Jan Vanaken

“Ladies & Gentlemen, are you ready for some music tonight?! We’ve brought some special guests with us for this evening.” Hij is één van de meest invloedrijke blues- en boogiewoogie pianisten van het heelal, presenteert zijn eigen muziekshow, en wordt achtervolgd door een professionele blazersorkest, ritmesectie en backings. Ik heb het dan natuurlijk over Jools Holland, of eerder Jools uit Engeland, want daar liggen de ‘roots’ van deze Britse artiest. Tonight, It’s time to swing, to boogie, to jazz, to rock ’n roll.

‘Later…With Jools Holland’, één van populairste muziekshows in het Verenigd Koninkrijk. En gelukkig terug te vinden op YouTube, want zo heb ik deze maestro ontdekt. Toen ik hem hoorde spelen, was ik helemaal verkocht. En wanneer men dan zegt, “Jools Holland komt naar België”, bestel ik uiteraard een ticket. 
Gezellig op terras aan het Martelarenplein zagen we de wachtende menigte voor het Depot. Het was duidelijk dat de jongere generatie minder was vertegenwoordigd, maar dat schrikte mij niet af. In de verte hoorde ik zelfs een paar lokale Britten die graag een glimp van Jools Holland show wilden bijwonen. Eens binnen, zag je duidelijk dat het Depot over een goede organisatie en infrastructuur beschikt. Alles verliep vlot en de lockers aan de ingang zijn een mooi pluspunt. De concertzaal oogt niet ‘heel’ groot, maar heeft wel een capaciteit van +/- 850 personen. Overigens beschikt het over zit- en staanplaatsen.
En dan le moment suprême, Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra! Hij startte zijn set met een leuke boogiewoogie, wat natuurlijk een smile brengt bij velen. De band is vertegenwoordigd door +/- 16 muzikanten, wat zeker en vast de moeite is om te bewonderen. Je hoort duidelijk dat dit professionele artiesten zijn, die ook om beurten hun skills laten tonen. De solo’s van de blaasinstrumenten waren zalig om naar te luisteren. En dan zijn er ook nog de rootsmuzikanten, zoals gitarist Mark Flanagan, en de Rhythm of Swing, Gilson Lavis. Zalig om deze mannen aan het werk te zien.  Bovendien is de toevoeging van de backings een absolute meerwaarde. Beide dames brengen meer finesse in de sound met een mooie balans.
Jools Holland bracht een mix van jazz, blues en rock’n’roll. Zelfs hoorde je bij bepaalde nummers een klassieke tune, wat het ludiek maakt. Helaas was de muzikale vibe niet constant. Bij bepaalde momenten was het eerder een beetje saai en was ik blij dat het volgende nummer begon. De gastartiest, Marc Almond, was overigens niet echt een meerwaarde. Deze ‘Tainted Lover’ kwam een beetje te hyper op het podium, wat ook vreemd overkwam. Zijn stem was zeker en vast in orde, al wist de band zijn enthousiasme niet wederzijds te volgen. Zo leken er bepaalde aspecten niet gerepeteerd. Daarbij schat ik dat de Belg deze artiest kent, enkel en alleen door zijn hit “Tainted Love”, wat wel terug meer sfeer bracht bij het publiek. De tweede gastartiest daarentegen, was een absolute must. Ruby Turner bracht een goede performance met haar fantastische stem. Nummers als “Let the good times roll” brachten terug ritme in de zaak, wat ook nodig was. De soul en blues die zij brengt, samen met de professionele begeleidingsband, is heerlijk om te zien.
Tot slot kan ik Jools Holland en zijn band alleen maar toejuichen. Het zijn één voor één topmuzikanten, met Jools Holland in het bijzonder. Hij heeft zalige skills op de piano en is daarbij ook nog een goede zanger en entertainer. Zijn set was zeer gevarieerd, al had ik meer rock ’n roll verwacht.
Wel jammer van de prestatie van Marc Almond, aangezien dit de sfeer omlaag bracht. Hij was namelijk ook niet meer te bewonderen tijdens de bisnummers, wat misschien wel zijn reden had. Gelukkig bracht Ruby Turner terug leven in de zaak en dat als een echte Rhythm & Blues lady.

Ik heb er zeker en vast van genoten en zou Jools Holland in de toekomst terug overwegen.  Overigens beschikt het Depot van een zeer aangename concertzaal met een goede geluidskwaliteit. Een aanrader!

Organisatie: Depot, Leuven

Trapper Schoepp - Verrassend hoog rock-‘n-rollgehalte
Trapper Schoepp
café de Zwerver
Leffinge
2018-04-12
Ollie Nollet

Nadat ik Trapper Schoepp (Milwaukee, Wisconsin) een paar jaar geleden solo en akoestisch aan het werk had gezien in het voorprogramma van Jesse Malin, toen ook in De Zwerver, had ik geen vermoeden tot wat hij met band in staat was en dat bleek behoorlijk wat.
Schoepp begon de set op elektrische gitaar met een rits vintage rock-‘n-roll georiënteerde songs waarvan de meeste geplukt waren uit zijn recente EP, ‘Bay Beach Amusement Park’, een heus conceptplaatje rond het gelijknamige pretpark, dat deze zomer 125 kaarsjes mag uitblazen. We kregen een eerste hoogtepunt met “Zippin Pippin”, wat staat voor een historische houten achtbaan waarop Elvis een ganse nacht doorbracht, acht dagen voor hij stierf.
Toen hij zijn elektrische gitaar ruilde voor een akoestische kregen we de Trapper Schoepp te horen zoals we die kenden van zijn vroeger werk. Folk en americana gegoten in knappe verhalende songs, want naast een begenadigde zanger bleek hij ook een geboren verhalenverteller te zijn. En zo kwamen we bij bij mijn enige herkenningsmoment van het optreden : het verhaal waarin hij kennismaakte met de bekrompen achterdochtigheid van de West-Vlaamse dorpeling. Toen hij twee jaar geleden in de plaatselijke supermarkt van Leffinge wat etenswaren ging kopen besefte hij, toen hij wou afrekenen, dat hij geen geld bij zich had. Waarna hij zei dat hij er vlug ging halen maar dat maakte weinig indruk op de kassierster , die blijkbaar de Engelste taal niet machtig was en er verscheen zowaar een dreigende slager met het mes in de hand. Toen hij uiteindelijk de tourbus terug bereikte bleek dat de politie hem al aan het zoeken was. De rode hoed die hij toen droeg durft hij onder geen beding nog op te zetten in Leffinge. De vorige keer ook al gehoord maar de man vertelt het zo sappig dat dit nooit kan vervelen. Misschien moet hij er eens een song aan wijden.
“On, Wisconsin”, een ode aan zijn thuisstaat, bleek dan weer te bestaan uit enkele onuitgegeven verzen van Bob Dylan uit 1961, die plots op een veiling waren opgedoken, waar hij een refrein aan breide en van muziek voorzag. Nadat we al een flard “Hungry heart” (Bruce Springsteen) hadden gehoord (tijdens één van de mindere nummers overigens) volgde een eerste echte en ook gesmaakte cover met Neil Young’s “Helpless”. Waarna het tijd werd om opnieuw elektrisch te gaan en de groep, met onder andere broer Tanner op bas, zich plots de jonge Stones waanden. Van een slotoffensief gesproken...
Nu was het hek helemaal van de dam en kregen we spetterende rock-‘n-roll gekruid met enkele geweldige covers zoals “Hound Dog” (Big Mama Thornton) en “Highway 61 revisited” (Bob Dylan). Tijdens de fenomenale afsluiter, “Ramblin’ gamblin’ man” (Bob Seger) liet Schoepp het podiumbeest in zich helemaal los om zich op de toog te wagen.
Na een marathonset (ruim anderhalf uur) kwam hij toch nog één keer terug om samen met zijn broer “Bye bye love” van The Everly Brothers als ultieme uitsmijter te serveren.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Fall Out Boy - Mooi geserveerd, routineus gemaakt
Fall Out Boy
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-12
Niels Bruwier

Begin dit jaar bracht Fall Out Boy zijn zevende album ‘MANIA’ uit. Een plaat waarin de nieuwe richting van de band nog maar eens duidelijk werd. Weg gitaren en hallo synths en bombast. Een wijziging die nodig is om zalen zoals Vorst Nationaal geboeid te laten luisteren. We gingen dus sceptisch naar de zaal op 12 april, maar kwamen terug met een goed gevoel. Het showgehalte was gigantisch, de muziek was oké en de setlist was perfect in evenwicht. Hierdoor kregen we een ganse show waarin we nostalgisch werden terug geslingerd en evengoed helemaal mee konden zingen op de nieuwe popgerichte songs van de band, die live iets ruwer klinken dan op plaat.

We kregen twee openers te horen. De eerste was MAX. Muzikaal is het even plat als The Chainsmokers, maar zijn stem is er wel eentje die heel straf is. Toch kregen we het op onze heupen van het overmatig gebruik aan covers en drops. Gelukkig is de frontman in zijn geel glitterpak heel opgewekt en kreeg hij de zaal helemaal mee. De keytar die ook een rol in de show kreeg, was ook soms wel plezant. Meer viel er eigenlijk niet te zeggen over deze show. Muziek gemaakt voor de massa, platter dan dit kon het niet worden.

Platter werd het inderdaad niet, want met Against The Current kregen we echte muzikanten op het podium. Vier om precies te zijn, en een frontvrouw die heel uitbundig haar nummers zingt. Muzikaal doet de band heel hard denken aan The 1975, Chvrches en Paramore. Hierdoor was er ook totaal niets uniek aan de muziek, wat op zich jammer is. De zangeres heeft wel een leuke stem en weet aanstekelijke nummers te maken, maar memorabel was het allerminst.

De lat lag dus niet al te hoog en voor Fall Out Boy was het slechts een fluitje van een cent om er over te geraken. Dat deden ze meteen door met “The Phoenix” te openen en meteen te tonen dat hier een grootse show zou passeren. Prachtige visuals met stukken film, weidse natuurlandschappen en geschiedkundige evenementen zorgden er voor dat het oog zeker verwend werd.
Daarnaast kregen we al van bij het begin vuur, vuurwerk en confetti rond onze oren. Kosten noch moeite werden gespaard om het publiek van bij het begin mee te krijgen.
Nu, met enkel spektakel krijg je een publiek niet mee. Er moet ook muzikaal goed gespeeld worden. Met “The Phoenix” kwam de band maar matig binnen. Pete Wentz deed ook niet eens de moeite om eens te lachen, het leek hem precies allemaal niet te interesseren. Dat was de hele set eigenlijk zo en daardoor kwam de muziek niet altijd even geloofwaardig over. Gelukkig is er nog steeds de immer schattige Patrick Stump die vol overtuiging op het podium staat en laat drummer Andy Hurley zich soms eens volledig gaan. Gitarist Joe Trohman was er dit keer niet bij, hij had net een kindje gekregen, een geldige reden dus.
 “Sugar We’re Going Down” schoot ons voor het eerst terug naar de goeie oude tijd waarin Fall Out Boy nog wist hoe het was om nummers te maken waarop je totaal los kan gaan. Lang duurde die throwback niet, want niet veel later zaten we weer in het heden. Het valt op dat de nieuwere songs even goed ontvangen worden door het publiek als de oude. Toch komen de nieuwe songs iets bombastischer over, waardoor het lijkt alsof ze gemaakt zijn voor grote zalen. De gitaar blijft wel frequent waardoor de songs live toch iets meer body hebben. De oudere songs, zijn iets ruiger en hierdoor minder makkelijk om aan zo’n groot publiek kwijt te geraken.
Vanaf “Save Rock And Roll” gaat de set iets trager te werk. Patrick Stump haalt zijn piano boven en zingt een ballad. We krijgen een zaal vol smartphone lampjes en Stump doet zijn beste personificatie van Elton John (die normaal op dit nummer meezingt). Hij doet dat goed en het zorgt er voor dat dit één van de hoogtepunten in de set wordt. Simpel, melig en toch iets dat blijft plakken aan je lichaam. “Young And Menace”, een nummer dat op plaat afschuwelijk is, wordt live enkel op de piano gebracht. Dit zorgt er voor dat het een extra dimensie krijgt en eigenlijk wel tot diep in het hart geraakt.
Veel tijd om te wenen is er niet, want Hurley geeft hierna zijn drumsolo op songs zoals “HUMBLE.” en “Song 2”, een leuk intermezzo, maar eigenlijk totaal overbodig. Het was gewoon nodig om Pete Wentz naar het tweede podium te krijgen. Daar staat hij op een hangend platform, nog steeds met een gezicht tot aan de grond, even wat ‘me time’ te krijgen. Ook dit vonden we totaal overbodig, want nummers zoals “Dance, Dance” en “Thanks For The Memories” zijn echte klassiekers die je in bandformatie moet spelen, niet met een bassist die helemaal aan de andere kant van de zaal staat (al krijgt Stromae wel een complimentje van de groep in de vorm van ‘Stromae 4ever’ op het ledscherm). Het leidde het publiek af en hierdoor bleven die songs ook het minste hangen.
We kregen vervolgens nog een overbodig intermezzo waarbij twee lama’s T-shirts in het publiek gooien. Plezant, maar niets aan. Gelukkig speelt de band als ze eenmaal op het podium staan, wel aan een verschroeiend tempo door. De ene song na de andere passeert en voor je het weet, is het einde van de set aangebroken.
Gelukkig is er nog altijd een bisronde. “Thriller”, zowat het stevigste nummer van de avond, laat Vorst zinderen, “My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up)” bracht vuur in de zaal en afsluiter “Saturday” toont dat Pete nog steeds kan screamen.

Fijn einde van een set die heel snel voorbij ging waardoor we eigenlijk wel kunnen concluderen dat Fall Out Boy één uur en dertig minuten kon boeien. Of de visuals hier een grote rol in speelden, laten we in het midden, maar muzikaal was er een mooi evenwicht tussen nieuw en oud werk.
Helaas wordt het oud werk wel meer naar de achtergrond geduwd, waardoor we het tegenwoordig moeten doen met iets bombastischere songs. Een classic hier en daar tussen gooien, zorgt wel voor meer ademruimte en dat heeft de band heel goed door.
Fall Out Boy gaf een doordachte routineset waarbij niets aan het toeval werd overgelaten. Dat was soms jammer, want het is al eens fijn om iets flexibeler te zijn.
Visueel zat alles perfect in elkaar, en daarmee is de kous af.

Setlist: The Phoenix – Irresistible - Sugar We’re Going Down – Immortals - Stay Frosty Royal Milk Tea – Centuries - Save Rock And Roll - Last of The Real Ones - Young And Menace (enkel op piano) - Drum Solo - Dance, Dance - Wilson (Expensive Mistakes) - Thanks For The Memories - I Don’t Care - This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race - Hold Me Tight Or Don’t - Grand Theft Autumn/Where Is Your Boy – Church – Champion – Thriller - Uma Thurman - My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up) – Saturday

Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fall-out-boy-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/max-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/against-the-current-12-04-2018/

Organisatie: Live Nation

Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke

De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2^de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3^de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.

Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4^de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor  president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.

Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel